Οι Heretoir μας διέλυσαν τα τελευταία χρόνια με τα album που κυκλοφόρησαν όπως, τα “Nightsphere“ και “Solastalgia“. Σίγουρα αποτέλεσαν δίσκους που θωράκισαν το μεγαλείο των Γερμανών. Όμως, όλο αυτό δημιουργήθηκε από κάπου και για αρχή και για να μην είμαστε και άδικοι, ήρθε από το ομώνυμο άλμπουμ.

Το “The circle” όμως άνοιξε διάπλατα τον δρόμο προς την καταξίωση. Ο θαυμασμός για αυτό το άλμπουμ από την πλευρά μου είναι κάτι που δεν περιγράφεται με λέξεις.

Το ίδιο ρίγος ένιωσα όταν άκουσα και τα “Écailles de lune” και “Souvenirs d’un autre monde” των Γάλλων Alcest. Οι τελευταίοι να υπενθυμίσουμε ότι θα εμφανιστούν για πρώτη φορά στη Κρήτη και στο Rethymno Rocks! τον ερχόμενο Αύγουστο. Όμως αν αρχίσουμε να μιλάμε για την παρέα των Stéphane Hugues Norbert Paut και Jean Deflandre, χρειαζόμαστε δέκα χιλιάδες λέξεις. Άλλη φορά λοιπόν.

Το “The Circle” για τους Heretoir

Η μελαγχολία στο απόγειο της σε αυτόν τον δίσκο που συνεχίζει να μαγεύει τους οπαδούς του, ας το πουμε και έτσι, Experimental Black Metal. Δεν θα μπορούσαμε εύκολα να βάλουμε τον όρο progressive εδώ, γιατί πολύ απλά δεν μπορούμε να τους βάλουμε στο ίδιο σακί με τους Arcturus ή τους Ulver. Τεράστιες διαφορές ως προς την προσέγγιση του είδους. Εδώ τα πράγματα είναι πιο απλά, όμως οι μελωδίες και τα συναισθήματα που εξάγονται από αυτές είναι ένας διθύραμβος προς τα συναισθήματα όπως η νοσταλγία, η θλίψη, η μελαγχολία και τα γεγονότα όπως είναι η απώλεια, η απόρριψη και ο θάνατος.

“A foot in my own grave.
My head held high.
I’ll try to break these chains –
this is my goodbye.”

Στίχοι από το “Inhale”, ένα από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου. Μπαίνεις μέσα στην ψυχόσυνθεση των μελών και γίνεσαι ένα με τον κόσμο που έχουν διαμορφώσει στο “The circle”. Έναν δίσκο, τον καλύτερο δίσκο που έχουν κυκλοφορήσει. Βαριά κουβέντα, το ξέρω, όμως αυτό που μας προκάλεσε τότε σε όλους που είχαμε μπει στον κόσμο των Ulver, Harakiri for the Sky, Alcest και Arcturus ήταν κάτι πρωτόγνωρο. Ακούω πάλι τον δίσκο, και τον είχα ακούσει να φανταστείτε πριν 4-5 ημέρες πάλι, συνέχεια ανακαλύπτω νέες μελωδίες, νέα στοιχεία που μπορεί να μη τα πρόσεξα. Και καταλήγω, αυτή η μπάντα είναι το κάτι άλλο.

Ο διάδοχος του ομώνυμου άλμπουμ είχε δύσκολο έργο να επιτελέσει. Έπρεπε να ξεπεράσει ή να είναι στο ίδιο επίπεδο με τον προκάτοχο του. Δεν τα κατάφερε μόνο, δεν εντυπωσίασε μονο, άφησε κόσμο με το στόμα ανοικτό. Η μπάντα ξεπέρασε τον εαυτό της και έθεσε νέα standards με τον δίσκο που κυκλοφόρησε από την Γερμανική Northern Silence Productions. Ο δίσκος τελειώνει, όμως εγώ πατάω πάλι το play.

Θέλω να ακούσω ξανά τους ονειρικούς ήχους του “Alpha”, προτου μπεί το “The white” να με διαλύσει ξανά. Εκεί που το Black Metal προσγειώνεται πάνω στο Showgaze, βρίσκονται οι Heretoir. Η σύνθεση που οι Heretoir κοίταξαν στα μάτια τους Deafheaven και Oathbreaker. Και ουσιαστικά έγιναν ισάξιοι τους. Το Post Black Metal βρήκε ουσιαστικά το Showgaze χωρίς να θεωρηθεί progressive. Όλα τα κοφτά riffs που υπάρχουν εδώ σπάνε “κόκκαλα”.

“Illuminate…” 

Το “Inhale” σε κατευθύνει στο εσωτερικό του άλμπουμ, εφόσον το προηγούμενο έστρωσε το “χαλί”. Εδώ τα blast beats δίνουν παίρνουν, η οργή στα brutal φωνητικά του David Conrad σκίζει τα ηχεία μου. Δυναμισμός, οργή, χάος και συναισθήματα όπως ο θάνατος, παρόντα.

Το “Golden dust”, ένα κομμάτι τόσο ακραία όμορφο και πολυδιάστατο. Η δημιουργία μιας μαγευτικής ατμόσφαιρας από την αρχή της σύνθεσης που ξεκινάει ήρεμα και τα φωνητικά του Conrad προσδίδουν την γαλήνη μιας ήρεμης θάλασσας. Ουσιαστικά είναι το κομμάτι που έδωσε στους Heretoir την αλλαγή με την απουσία των ακραίων φωνητικών και μια Pink Floyd ατμόσφαιρα να σε περιλούζει.

“Raindrops fall
and the heart in my hands
is filled with golden dust.”

Τα δυο instrumentals που ακολουθούν είναι ευχάριστα διαλείμματα που ο ακροατής μπορεί να χαλαρώσει και να αφεθεί στις ονειρικές μελωδίες των Γερμανών. Ο λόγος για τα “My dreams are lights in the sky” και “XIX XXI XIV” που σε πάνε σε άλλα μονοπάτια που εύκολα θα σου θύμιζαν και τους τελευταίους δίσκους των Anathema (Τι, όχι;). Πάμε σε ένα άλλο αγαπημένο κομμάτι και το “Exhale”, επιστροφή στα brutal φωνητικά για τον Conrad με την ένταση να ανεβαίνει. Τα blast beats επιστρέφουν και επιφέρουν την οργή, η αλλαγή των συναισθημάτων από το φως στο σκοτάδι. Και ο Conrad ουρλιάζει…

“There is no forever”

Η συνέχεια με το “Eclipse” το οποίο ξεκινάει με ένα πανέμορφο riff και μπαίνει η φωνή του Conrad στα “χαμηλά” και γαληνεύει την ατμόσφαιρα. Το κομμάτι αγριεύει μετά με την θλίψη να κυριαρχεί ως συναίσθημα μέσα από τις μελαγχολικές μελωδίες. Πάμε τώρα στη συμμετοχή του Neige από Alcest στο “Laniakea dances (Soleils couchants)”. Ένα γρήγορο κομμάτι με πολύ καλά brutal φωνητικά και με κολλητική μελωδία στις κιθάρες.

Στη τελική ότι κάνει ο Neige είναι μεγαλειώδες. Ο άνθρωπος που δεν επαναλαμβάνεται ποτέ και κάνει τα πάντα να μοιάζουν μαγικά. Το ίδιο κάνει και με τους Γερμανούς. Αυτό που συμβαίνει από το 5:40 και μετά δεν υπάρχει!

“Under a hopeless sky
yearning for answers
but the void remains cold.”

Το “Fading with the grey” είναι ένας χείμαρρος απροσπέλαστος που σε παίρνει και σε στέλνει αδιάβαστο. Black metal αδυσώπητο με το blast beat να πρωταγωνιστεί και τα ουρλιαχτά του Conrad να δεσπόζουν μέσα από το σκότος της μουσικής των Heretoir. Είναι η πιο ακραία σύνθεση του “The circle” με λυσσαλέα riffs και drums να προελαύνουν μέχρι να σκάσει το ατμοσφαιρικό σημείο και να σε υπνωτίσει. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να κάνουμε στον Tobias Schuler, τον άνθρωπο που ανέλαβε το drumming σε αυτό το άλμπουμ. Η δουλεία που έχει κάνει είναι αψεγάδιαστη το λιγότερο. Να σημειώσουμε ότι παίζει στους Der Weg einer Freiheit. Από τα καλύτερα Black Metal σχήματα της Γερμανίας.

Φτάνοντας στο τέλος. 

περιοδει

Μια διοργάνωση της Made of Stone Productions