Είναι νωρίς να βγάλουμε το άλμπουμ της χρονιάς; Η συνήθης απάντηση για Απρίλιο είναι ναι, είναι αρκετά νωρίς. Δεν ξέρεις τι θα σου έρθει στο κεφάλι το φθινόπωρο. Όταν μιλάμε όμως για τους Neurosis, αλλάζει το πράγμα.
Οι Neurosis επέστρεψαν. Βασικά δεν επέστρεψαν μόνοι τους, έφεραν και τον πρόσφατο από μετακόμιση στη Καλιφόρνια, Aaron Turner. Ναι, τον τύπο πίσω από το αριστουργηματικό group των Isis. Ναι, μιλάμε για αυτούς που μας έκαναν να παραμιλάμε με τα “Panopticon” και “Oceanic”, για να μην αρχίσω να μιλάω για τα υπόλοιπα και μας πάρει η νύχτα.
Δεν έχω λόγια για το νέο πόνημα των Neurosis!
Προσπαθώ να βρω λόγια στο λεξιλόγιο του εγκεφάλου μου και δεν βρίσκω. Να πω δηλαδή ότι η προσθήκη του Aaron Turner άλλαξε τα πράγματα το πως τους βλέπουμε; Όχι, δεν θα το αναφέρω αυτό. Γνωρίζουμε ότι είναι μεγάλοι καλλιτέχνες και το έχουν αποδείξει περίτρανα με ελάχιστες απογοητεύσεις. Ποιοτικά το εν λόγω άλμπουμ με πάει πίσω στα “Pain of mind”, “Souls at zero”, “Enemy of the sun”, “Through silver in blood” όπως και στο εξαιρετικό “The word as law”. Εντάξει για να μην φωνάζετε θα προσθέσω και το “Times of grace”. Τεράστιος δίσκος λοιπόν, αντάξιος του θηριώδους ονόματος τους. Μπορεί τα δυο τελευταία τους άλμπουμ να μην ήταν αυτά που περιμέναμε, αλλά τα ακούγαμε με το ίδιο ενδιαφέρον.
Ο πήχης ανέβηκε περισσότερο με το “Given to the rising”…
…Kαι εμείς είμαστε εδώ μέσα στην ένοχη συνείδηση του κριτικού να ψάχνουμε για μειονεκτήματα. Είστε ευχαριστημένοι να αναφέρω ότι δεν υπάρχει τίποτα μεμπτό; Απολύτως τίποτα, ούτε ένα δευτερόλεπτο που να περισσεύει; Απολογούμαι παιδιά, έχουμε Απρίλιο ακόμα αλλά εγώ εδώ μιλάω για τον δίσκο της χρονιάς στην αγαπημένη μας μουσική. Έχω αφήσει πίσω ότι έχω ακούσει από τον Ιανουάριο και βάζω στο “θρόνο” του Top 10 μου, το “An undying love for a burning world”. Τέλος.
Η συμμετοχή του Aaron Turner έδωσε το διαφορετικό
Ουσιαστικά έδωσε την πνοή για μια μεγαλειώδη έμπνευση. Η αλήθεια για εμάς τους οπαδούς των Isis ήταν μεγάλη απώλεια η διάλυση τους. Ποιός δεν θυμάται τα “Panopticon”, “Oceanic”, “Celestial”, “In the absence of truth” και “Wavering radiant”. Όποιος σέβεται τον εαυτό του ως Post Metal οπαδός δεν γίνεται να μην τα έχει αυτά τα αριστουργήματα ψηλά στον μουσικό κόσμο των ιδεών του. Όμως τα χρόνια πέρασαν, ο Turner μένει έδω και χρόνια στο ηλιόλουστο Los Angeles αφήνοντας πίσω τα χιόνια της Βοστώνης. Είναι στους Neurosis και μόλις συμμετείχε σε ένα τεράστιο “διαμάντι” της αγαπημένης μας μουσικής.
Το “An undying love for a burning world” και η κοσμοθεωρία του
Καλύτερα δεν θα μπορούσαμε να το θέσουμε. Με το “We are torn wide open” να βγάζει τα εσώψυχα του με τα ουρλιαχτά οργής και απόγνωσης στην αρχή και να συνεχίζει με το “Mirror deep”. Ένας mid-tempo ρυθμός με “άρρωστα” riffs και φωνητικά να “σκίζουν” σαν νυστέρι την ψυχή του ακροατή. Η ατμόσφαιρα σε “φυλακίζε锨στον κόσμο τους και δεν υπάρχει διαφυγή.
Παρανοϊκά και σκοτεινά riffs βγαλμένα από κάποιο άσυλο μιας ερημωμένης πόλης κάπου μεταξύ Las Vegas και Los Angeles. Μπαίνοντας στο “First red eyes” έχουμε ένα βαρύ και ασήκωτο riff το οποίο κουβαλάει μια Doom αισθητική που είναι τόσο ταιριαστή στην προσωπικότητα των Neurosis. Οι μελωδίες σέρνονται μέσα από το σκότος και τα riffs μαζί με το τιτάνιο rhythm section καθορίζουν τη “συνταγή” της επιτυχίας.
“Όταν κοιτάς συνεχώς την άβυσσο, θα έρθει η στιγμή που η άβυσσος θα σου ανταποδώσει το βλέμμα”
Όπως είχε πει κάποτε ο Φριντρίχ Νίτσε. Εδώ όσο κοιτάς μέσα στον μουσικό κόσμο των Neurosis, τόσο αυτός σε ανταμείβει. Στο εννιάλεπτο “Blind” η μπάλα έχει χαθεί συνθετικά, έχουμε ένα χάος αργόσυρτων riffs και πνιγηρών φωνητικών που σε κατακλύζουν. Φυσικά και έχουμε Isis επιρροές μέσα στον μουσικό χωροχρόνο των Neurosis. Ήχοι που σου ρημάζουν τη ψυχή αναζητώντας αλήθειες μέσα σε ένα πλασμένα ψεύτικο κόσμο, αυτό είναι το βίωμα κάθε δίσκου των Neurosis και όχι μόνο. Εδώ αυτό τον έχουμε στην ολότητα του. Ηρεμία, καταιγιστικά ξεσπάσματα και μια ακόμα σύνθεση που θα είναι στο repeat για μήνες.
Πάμε στο “Seething and scattered” όπου κάποιες αναφορές σε Opeth δε λείπουν. Ταιριάζουν άψογα στο συνθετικό κόσμο των Neurosis. Η ψυχεδέλεια βαράει “ταβάνι” εδώ με τον αργόσυρτο ρυθμό να σε διαλύει brick by brick. Δεν μπορώ να σκεφτώ τι άκουγαν όταν έγραφαν αυτή την δουλειά η οποία ηχογραφήθηκε μέσα σε τρία Σαββατοκύριακα στα Litho Studios του Seattle.
Τα οποία δημιουργήθηκαν από τους Stone Gossard των Pearl Jam. Περιμένατε αποτέλεσμα που να μην μας αρέσει; Όχι βέβαια. Πάμε στο “Untethered” που σε σέρνει με τα riffs του στο χάος της τάξης των Neurosis. Ένα αριστούργημα με progressive αναφορές και διαολεμένα φωνητικά να σε στοιχειώνουν. Έχουμε μπασογραμμές που γκρεμίζουν τοίχους και ψυχεδέλεια που σε κάνει να κοιτάζεις επίμονα το εξώφυλλο του δίσκου που φιλοτέχνησε ο Aaron Turner.
Το “In the waiting hours” σε πάει βαθιά μέσα στον ορίζοντα που έχει φτιάξει η μπάντα με τα μαύρα σύννεφα να διαλύονται μετά από λίγο με riffs “καταιγίδες”. Η ήρεμες μελωδίες στην αρχή μπορεί να ξεγελάσουν τον ακροατή έστω λίγο, μετά όμως σε βάζει σε άλλη διάθεση. Αυτές οι αλλαγές που κάνουν τόσο οι Neurosis όσο και οι Isis παλαιότερα είναι από τα στοιχεία που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο για να τους αγαπήσουμε. Ένα δεκάλεπτο κομμάτι που σε ξεναγεί στο “σύμπαν” των Neurosis μέχρι τό τελευταίο “αστέρι”. Δεν βρίσκω το παραμικρό ελάττωμα στο “An undying love for a burning world” και είμαι στο έβδομο κομμάτι και το έχω ακούσει τόσες φορές που έχω χάσει το μέτρημα.
Το τελευταίο κομμάτι του δίσκου δεν θα μπορούσε να είναι από το “Last light”, ένας post metal/sludge ύμνος που ξεκινάει τελείως “άρρωστα” με κατεύθυνση την ψυχοσύνθεση του ακροατή όπως έχει διαμορφωθεί εδώ και μια ώρα με το άκουσμα του νέου τους άλμπουμ. Ένα άλμπουμ που σε βάζει να αναζητάς αλήθειες, ένα άλμπουμ που σε πετάει έξω από το comfort zone σου. Μια δουλειά που σε κάνει να απορρίπτεις τη δειλία και να μπαίνεις στο τριπάκι της αναζήτησης και της αμφισβήτησης.
Και έτσι τελειώνει το άλμπουμ της χρονιάς που θαρρώ ότι δεν θα υπάρξει εύκολα ανταγωνιστής.
