Το 22ο Athens Digital Arts Festival ΜΕΤΑ–MORPHOSIS επισκέπτεται την Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων, στις 23 – 26 Απριλίου.
ADAF 2026- Meta-Morphosis
Ζήσε, παρατήρησε, νιώσε.
ADAF, εκεί που τέχνη και τεχνολογία γίνονται εμπειρία για όλους. Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός. Θα το ζήσεις στην Τεχνόπολη.
Το αναλυτικό πρόγραμμα για το 22ο Διεθνές Φεστιβάλ Ψηφιακών Τεχνών της Ελλάδας, Athens Digital Arts Festival είναι εδώ! Το μεγαλύτερο και μακροβιότερο φεστιβάλ για τις ψηφιακές τέχνες, μετατρέπει για τέσσερις μέρες την Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων σε έναν ζωντανό ψηφιακό καμβά από καλλιτέχνες – κάθε γωνιάς του κόσμου – με έργα που σπάνε τα όρια μεταξύ τέχνης, τεχνολογίας και επιστήμης και σε προκαλούν να τα ανακαλύψεις!
INNOVATHENS GAMES | WEBART ACADEMIC COLLABORATIONS (ολοήμερο)
YARD OUTDOOR INSTALLATIONS
DIGITAL IMAGE (ολοήμερο)
YARD PROJECTION MAPPING
20:00 – 22:30
ADAF 2026- Meta-Morphosis
WAREHOUSE | CINEMATHEQUE (Screenings & Music)
11:00 – 11:05 Debugging My Metamorphosis | Eva Katsali
11:05 – 11:10 Na Ra Ga Da | Woo Haran
11:10 – 12:10 Retro TRANS/META | International Collaboration
with The Agricola de Cologne Foundation for the Arts
12:10 – 13:15 Video Art | Meta-morphosis: On Fragmentation
13:15 – 13:40 Animation | Morphē
13:40 – 14:45 Video Art | Meta-morphosis: At Simulation’s End
14:45 – 15:10 Animation | Same but different
15:10 – 16:15 Video Art | Meta-morphosis: Special Screenings
16:15 – 17:20 Video Art | Meta-morphosis: On Fragmentation
17:20 – 17:45 Animation | Morphē
17:45 – 18:50 Video Art | Meta-morphosis: At Simulation’s End
18:50 – 19:20
ADAF 2026- Meta-Morphosis
ΤRIBUTE TO GREEK ANIMATION:
23/4 Πέμπτη: Lampros Kordolaimis
24/4 Παρασκευή: Dimitris Armenakis
25/4 Σάββατο: Georgios Cherouvim
26/4 Κυριακή: Spyros Th. Siakas
19:20 – 19:45 Animation | Same but different
19:45 – 20:15 Animation | Techno Hypnosis
ADAF 2026- Meta-Morphosis
WAREHOUSE | CINEMATHEQUE (Indoor Stage)
Πέμπτη 23/4:
21:00 An Unconstrained Live Performance | DODO19 | (GR)
22:00 Elisa | BLIVET (IT)
17:30- 18:00, Wearing Metamorphosis: Fashion as a Living System Between Body, Code, and Culture | Georgia Chioni | TALKS (GR)
18:00-19:00, 3D Design and the Evolution of the Fashion Value Chain | Nodos by G | TALKS (ES/IR)
19:00-20:00, Visible Machines: an interdisciplinary approach on AI | Visible Machines: AI research and Awareness Center – Despoina Katapoti | TALKS (GR)
Φέτος πρωταγωνιστικό ρόλο έχει η ΜΕΤΑ–MORPHOSIS, ένα ταξίδι σε έναν κόσμο αλλαγής και μετασχηματισμού. Το 22ο φεστιβάλ αναδεικνύει το πώς εξελίσσονται όλα γύρω μας, πώς οι αλλαγές ενσωματώνονται ή επηρεάζουν την καθημερινότητά μας και αποτελεί το σημείο συνάντησης για καλλιτέχνες, επιστήμονες, τεχνολόγους, ερευνητές, διανοητές, μορφές τεχνητής νοημοσύνης, αλλά και όλους εμάς που ερχόμαστε πρώτη φορά σε επαφή με αυτόν τον κόσμο.
Περιμένουμε εσένα, αλλά και τους φίλους, τα παιδιά σου ή ακόμη και την γιαγιά σου που δεν έχει δει κάτι παρόμοιο!
Από τη φύση στο φως, η αλλαγή γίνεται τέχνη.
Ζήσε τη μεταμόρφωση. Schedule PDF
INFO
22ο Athens Digital Arts Festival
ΜΕΤΑ–MORPHOSIS
23 – 26 Απριλίου
Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων
Rage Live report from New World Rising Tour@Savino 18 April Photos: Kateryna Anokhina
The long-awaited Rage concert took place on April 18th at Savino Live in Larnaca. This time, the band was on New World Rising Tour 2026 in support of their latest album. We heard beloved and stunning new songs, as well as songs from previous albums, which brought back some nostalgia. Let’s remember how it was and capture this day in our memories.
BLYND
A well-known Cypriot band Blynd were the special guests this evening. This Nicosia-based extreme metal band never hesitate or give the audience time to warm up. From the very first notes, Blynd’s power and fury descend upon the audience, comparable to an explosion.
Blynd Live report from New World Rising Tour@Savino 18 April Photos: Kateryna Anokhina
The fans in Savino LIve knew their music too well not to headbang and sing along the familiar melodies. To begin with, Blynd has been writing and performing since 2003; what is more, they are constantly evolving and releasing new material. For example, consider their latest album Unbeliever (2024), the music video for the song “Primordial Hunter” (2025), and even a refreshed design for their merch and logo. In addition to all that, this time they performed with a new lineup. We remember well how at one of the last Wacken Metal Battle concerts, guitarist George Masouras, with genuine emotion and professionalism, jumped into the crowd, rocking the mosh pit, and making everyone stare. If you don’t believe us, check it out for yourself in the live report from that concert.
Now begins a new chapter for Blynd with guitarist Bob Saganas and it’s wildly exciting to watch them live because it’s intruiging to see what new things Bob can bring to Blynd’s music, given his extensive experience in progressive metal.
And while the evening’s main guests were still to come, Blynd’s drive, intensity, and extreme metal have made fans forget about everything else for a while, completely immersing them in their signature sound. The guitars were screaming, drums pushing past the edge, vocals sounding like they’re tearing themselves apart and the entire venue felt spent but unwilling to stop. The band just detonated and everyone was caught in the blast.
RAGE
And here they are! A trio that will captivate you like an orchestra: tightly orchestrated, playing on every possible string in our souls.
Rage Live report from New World Rising Tour@Savino 18 April Photos: Kateryna Anokhina
With the first song, “Innovation,” from the latest album, we meet Peavy Wagner with his charisma, radiant smile, and stunning vocals; Lucky Maniatopoulos with an energy and drive so intense that the drumsticks fly out from under the drum kit; and Jean Bormann – so active on stage that he’s practically elusive (and I don’t know what I remember more – his playing, his smile, or those incredible red Snickers!).
On stage, Rage and it seemed that the fans were at first dumbfounded and could not believe their eyes, but then came the familiar melodies of “Under a Black Crown” (2024), “Nevermore” (1993), “Until I Die” (1995), “Days of December” (1998), and many other old hits that, on one hand, make you return in feelings and memories of the past, when you first heard these songs, and on the other, act as anchors in the moment “here and now.” The whole point is that Peavy, Lucky, and Jean are so deeply committed to the process and the stage, the fire in their eyes and sincerity are so clearly visible, that you don’t want to think about anything else, but only truly enjoy this evening and remember it as a key moment.
I was expecting to see a large number of fans, the old guard, so to speak, but I was pleasantly surprised by the number of young people! It’s so cool to witness how music continues to live and delight generation after generation.
Somewhere between songs, I heard fans shouting “…Hiiiiiiiiiigheeeeeeer!!” behind me, and a moment later, we heard Peavy encouraging everyone to join him in singing “…than the sky sky sky!” We sang, we screamed, we cheered, we lost ourselves in thought, we headbanged and danced, we asked for an encore from Rage more than three times! It was clear the concert was coming to an end, and that made it even harder.
Rage’s performance at Savino on April 18 was explosive and uplifting – like a collision between adrenaline and triumph.
We’re already looking forward to Rage’s next concert; the trio looks so good together! And of course, we’d love to finally see Peavy in a Savino T-shirt live, as it’s featured in the Rage promo photos of the New World Rising Tour.
Rage Setlist :
1. Innovation
2. Under a black crown
3. Nevermore
4. Until I die
5. Days of December
6. A new land
7. Solitary man
8. Refuge
9. Fire in your eyes
10. Price of war
11. End of all days
12. Great old ones
13. Sent by the devil
14. Higher
15. Freedom
16. Straight to hell
17. Winter
INNERFEST: Η εταιρεία INNERSENSE συμπληρώνει 30 χρόνια μουσικής δράσης και τα γιορτάζει με ένα εκρηκτικό 3ήμερο φεστιβάλ! 3 διαφορετικές μέρες, 3 διαφορετικά είδη μουσικής, μία κοινή κουλτούρα, με το Line Up κάθε ημέρας να αποτίει φόρο τιμής και στους Local Heroes του κάθε είδους.
Πίσω στο πολύ μακρινό πια 1996, η Innersense γεννιόταν ως φυσική εξέλιξη μετά τα Infinity Party στο θρυλικό Άλσος, στο Πεδίον του Άρεως. Ο σκοπός, ένας και μοναδικός: Η προώθηση της αστικής και bass κουλτούρας, μέσω της διοργάνωσης μουσικών event με βάση τα breaks και το μπάσο.
Άλσος, Plus Soda, Venue, Cavo Paradiso, Decadance… Clubs και φεστιβάλ σε ολόκληρη την Ελλάδα αλλά και στην Κροατία, τη Μεγάλη Βρετανία, το Βέλγιο. Μετακλήσεις 70 και πλέον καλλιτεχνών από το εξωτερικό, όπως οι Ghostface Killah (Wu Tang Clan), Foreign Beggars, L’Entourloop, MixHell (Iggor Cavalera & Laima Leyton), Mix Master Mike (The Beastie Boys), 4 hero, κ.α., με τους περισσότερους να έρχονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Bookings, management και διοργάνωση συναυλιών Ελλήνων καλλιτεχνών πανελλαδικά αλλά και σε Βέλγιο, Γαλλία, Ιαπωνία… Αυτή είναι, συμπυκνωμένη σε λίγες γραμμές, η παρακαταθήκη της Innersense και η συμβολή της στη διαμόρφωση της σύγχρονης μουσικής κουλτούρας της Αθήνας, με στόχο τη διαρκή εξέλιξη και το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον, πάντα με σεβασμό αλλά χωρίς προσκόλληση στο παρελθόν.
30 χρόνια και πολλές εκατοντάδες βραδιές μετά από εκείνη την πρώτη το 1996 στο Άλσος, ήρθε η ώρα φέτος η Innersense να γιορτάσει παρέα με τον κόσμο που την στηρίζει όλα αυτά τα χρόνια, με μια σειρά events, με highlight το InnerFest, ένα 3ήμερο Μουσικό Φεστιβάλ με 3 διαφορετικά είδη μουσικής της ίδιας κουλτούρας, σε 2 διαφορετικούς χώρους.
Αναλυτικά το πρόγραμμα του φεστιβάλ ανά ημέρα, παρακάτω :
INNERFEST
by
Innersense Productions
12 – 13 – 14 Ιουνίου 2026
DAY 01 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 12 ΙΟΥΝΙΟΥ @ PLEX – DRUM’N’BASS/JUNGLE
Headliners: GOLDIE x PHOTEK plus Top Greek DJ’s
PLEX – DRUM’N’BASS_JUNGLE -INNERFEST
Ο Goldie αποτελεί μία από τις πιο εμβληματικές και επιδραστικές μορφές στην ιστορία της ηλεκτρονικής μουσικής, και ειδικότερα της drum’n’bass και jungle σκηνής. Πρωτοπόρος του ήχου, συνέβαλε καθοριστικά στη μετατροπή του drum’n’bass από underground ρεύμα σε αναγνωρισμένη μορφή καλλιτεχνικής έκφρασης, φέρνοντάς το στο προσκήνιο της παγκόσμιας μουσικής κουλτούρας.
Ως ιδρυτής και ιδιοκτήτης της Metalheadz, δημιούργησε μία από τις πιο σημαντικές και επιδραστικές δισκογραφικές στον κόσμο, αναδεικνύοντας κορυφαίους καλλιτέχνες του είδους. Το εμβληματικό του άλμπουμ Timeless (1995) που περιέχει και τον Αστικό «Ύμνο» “Inner City Life”, θεωρείται ορόσημο για τη σκηνή, ενώ το πρωτοποριακό single “Terminator” εισήγαγε την τεχνική του time-stretching, αλλάζοντας για πάντα τον τρόπο παραγωγής της jungle και drum’n’bass.
PLEX – DRUM’N’BASS_JUNGLE -INNERFEST 2
Παράλληλα με τη σπουδαία μουσική του πορεία, ο Goldie έχει διακριθεί ως ένας ιδιαίτερα ανήσυχος και πολυσχιδής καλλιτέχνης: από την πρώιμη ενασχόλησή του με το graffiti και το breakdance, μέχρι τη ζωγραφική, την γλυπτική, την υποκριτική και τη μόδα. Έχει συνεργαστεί με κορυφαία ονόματα της παγκόσμιας σκηνής, ενώ η επιρροή του εκτείνεται και πέρα από τη μουσική, σε πολλούς δημιουργικούς τομείς.
Η συμβολή του στις τέχνες και στην κουλτούρα των νέων αναγνωρίστηκε επίσημα με την απονομή του τίτλου Μέλους της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (MBE), επιβεβαιώνοντας τη θέση του ως ενός από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της σύγχρονης βρετανικής πολιτιστικής σκηνής.
INNERFEST 2
Ο 3 φορές υποψήφιος για Grammy, Photek, στέκεται αμείλικτος στην κόψη. Ένας επιστήμονας του ήχου, που από το 1994 ωθεί τόσο το έργο του όσο και τις προσδοκίες των θαυμαστών του στα απόλυτα όρια, κατακλύζοντας τις υποσημειώσεις της electronica με τον ίδιο τρόπο που τα MP3 γεμίζουν τον σκληρό σου δίσκο.
Ήταν εκεί όταν ο Goldie ονόμασε τον ήχο τους drum & bass, αλλά μέχρι σήμερα εξακολουθεί να προτιμά τον όρο jungle. Συνομιλεί τακτικά με τον James Lavelle, αναρωτώμενος τι θα είχε συμβεί αν τα remix του για τους Attica Blues είχαν οδηγήσει σε μια πιο ουσιαστική σχέση με τη επιδραστική Mo Wax Records. Η σύνδεσή του με μεγάλη δισκογραφική μέσω της Virgin αποτελεί το πρότυπο του πώς ήταν κάποτε τα πράγματα – άπλετος χρόνος και καθόλου ανησυχίες για τo budget και τα έσοδα οδήγησαν στο ‘Modus Operandi’. Ένα εννοιολογικό πείραμα πάνω στο χρόνο και τις συναισθηματικές ατμόσφαιρες, που εκτόξευσε το πρότυπο του drum & bass στα άκρα.
Παρερμηνευμένος στο παρελθόν ως ένας μοναχικός οριακά παρανοϊκός στρατιώτης της μουσικής, συνωμοσιολόγος με καταγωγή από το κακόφημο Ipswich, ο Rupert Photek Parkes δεν είναι τίποτα από αυτά. Κάθε ιστορία που θα ακούσεις για εκείνον στο διαδίκτυο βασίζεται σε έναν απλό κόκκο αλήθειας που διογκώθηκε πέρα από κάθε μέτρο.
INNERFEST
DAY 02 ΣΑΒΒΑΤΟ 13 ΙΟΥΝΙΟΥ @ ΠΛΥΦΑ – ΕΛΛΗΝΙΚΟ RAP
Headliners: RATIONALISTAS – ΤΑΦ ΛΑΘΟΣ – TWINSANITY
plus many more
Μέσα στα 30 χρόνια αδιάκοπης παρουσίας της στα μουσικά πράγματα της Ελλάδας, η Innersense Productions έχει συνεργαστεί με μία πληθώρα καλλιτεχνών της εγχώριας Ηip Hop.
Κάποιοι από αυτούς θα τιμήσουν με την παρουσία και τη συμμετοχή τους επί σκηνής τη 2η, αφιερωμένη στο ελληνικό Rap, μέρα του InnerFest, τη σχέση αμοιβαίου σεβασμού που αναπτύχθηκε όλα αυτά τα χρόνια.
Το Σάββατο 13 Ιουνίου λοιπόν, στην ειδικά διαμορφωμένη σκηνή του ΠΛΥΦΑ, θα πραγματοποιηθεί μία σπάνια συνάντηση για το ελληνικό Rap:
542 (Ψυχόδραμα07, Τα Μάτια των Πνιγμένων) JK ONE & DJ WHEEL-M (Phase 3, Muddy Vibez) ΡΑΜΜΕΝΟΣ ΑΣΣΟΣ RATIONALISTAS RAVITA BRANDO SOULNEK (NEBMA, Ως Αιδώ) ΤΑΦ ΛΑΘΟΣ TINY JACKAL (No Hard Feelings, Full Face, E-13, Antarta, Scripta Manent, Ntopaz, κ.α.) TWINSANITY ZOGRAFOS + άλλους που θα ανακοινωθούν στη συνέχεια
Είναι βέβαιο, πως όλοι αυτοί οι καλλιτέχνες δεν έχουν βρεθεί ποτέ όλοι μαζί στο ίδιο event ταυτόχρονα, κάνοντας τη συγκυρία αυτή ακόμη πιο μοναδική, ιδιαίτερα λαμβάνοντας υπ’όψιν ότι κάποιοι από αυτούς τους μουσικούς γεμίζουν σταθερά χώρους άνω των 2.500 ατόμων και είναι headliners σε μεγάλα φεστιβάλ της χώρας.
Το Σάββατο 13 Ιουνίου θα είναι μια πραγματική γιορτή για την διαρκώς εξελισσόμενη ελληνική Rap σκηνή, και αναμένεται να επικρατήσει το αδιαχώρητο στον ανοιχτό χώρο του ΠΛΥΦΑ (Κορυτσάς 39 – Κάθετη Σπύρου Πάτση).
Οι πόρτες ανοίγουν στις 18.30 και το live ξεκινά στις 19.00.
*Εντός του χώρου θα λειτουργούν bar – κυλικεία για την εξυπηρέτηση του κοινού, και θα διατίθεται official merchandise των καλλιτεχνών και της Innersense Productions.
Headliners: GROUNDATION – ROAD DUCK plus Top Greek Selectors
Από το 1998 που ιδρύθηκαν, οι Groundation ανήκουν στους θρύλους της παγκόσμιας ρέγκε. Τα πρώτα δύο άλμπουμ τους (Young Tree και Each One Teach One) καθιέρωσαν έναν μοναδικό roots ήχο, που τους χαρακτηρίζει. Το 2002 ηχογραφήθηκε το άλμπουμ Hebron Gate, το οποίο γνώρισε άμεση επιτυχία και χάρισε διεθνή φήμη στην μπάντα, αποτελώντας έκτοτε ένα αριστούργημα της progressive και μοναδικής roots reggae τους.
Το 2018, μετά την αποχώρηση κάποιων από τα ιδρυτικά μέλη, το θρυλικό συγκρότημα από την Καλιφόρνια ανασυγκροτήθηκε γύρω από τον ηγέτη του, Harrison Stafford, o οποίος περιέβαλε τον εαυτό του με τους καλύτερους από τους μουσικούς που, όπως κι εκείνος, είχαν αποφοιτήσει από το διάσημο Sonoma State University.
Ο ήχος που προέκυψε παραμένει βαθιά πιστός στην -πλημμυρισμένη με jazz- reggae που έχει καθιερώσει τη φήμη των Groundation από το ξεκίνημά τους. Αυτή η νέα γενιά βιρτουόζων φέρνει όλο το ταλέντο, τη δημιουργικότητα και την ενέργειά της στις συναυλίες.
Groundation
Την Κυριακή 14 Ιουνίου στο ΠΛΥΦΑ θα έχουμε τη χαρά να απολαύσουμε ζωντανά την κορυφαία 10μελή μπάντα σε πλήρη σύνθεση, με τον ολοκαίνουργιο δίσκο “Candle Burning” στις αποσκευές τους, στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής τους περιοδείας. Μετά από περισσότερα από 20 χρόνια και δέκα στούντιο άλμπουμ, οι Groundation επιστρέφουν με το 11ο άλμπουμ τους, ηχογραφημένο 100% αναλογικά στο διάσημο ICP Studio στις Βρυξέλλες. Το αποτέλεσμα είναι ένας ήχος υψηλής ποιότητας, με σύνθετες αλλά καθηλωτικές ενορχηστρώσεις και στίχους βαθιά ανθρώπινους και ποιητικούς.
Πριν τους Groundation, στη σκηνή του Πλύφα θα εμφανιστούν οι Road Duck – η 7μελής μπάντα με έδρα την Αθήνα, που θεωρείται η καλύτερη μπάντα του Dub-Roots-Reggae ήχου στην Ελλάδα. Ο τελευταίος τους δίσκος “Conflict Of Interest”, έχει μαγνητίσει τους fan του είδους, κάτι που αποδείχτηκε και από την πρόσφατη εμφάνισή τους σε ένα γεμάτο Piraeus Club Academy.
Τις δύο μπάντες θα πλαισιώσουν κορυφαίοι Έλληνες Selectors με τα DJ Sets τους. Anna Mystic, Irie Action, Kilimanjaro, Nesta και Piranhas, ολοκληρώνουν ένα μοναδικό Gathering για την Reggae – Dub – Roots σκηνή της χώρας μας.
*Εντός του χώρου θα λειτουργούν bar – κυλικεία για την εξυπηρέτηση του κοινού, και θα διατίθεται official merchandise των καλλιτεχνών και της Innersense Productions.
INNERFEST
Info
Πληροφορίες εισιτηρίων
DAY 1 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 12 ΙΟΥΝΙΟΥ PLEX – DRUM’N’BASS/JUNGLE
12 χρόνια μετά την προηγούμενη εμφάνισή τους στο Chania Rock Festival, οι Γερμανοί πρωτοπόροι του thrash metal, DESTRUCTION, θα ανέβουν ξανά στη σκηνή του φεστιβάλ, το Σάββατο 1 Αυγούστου, αμέσως πριν τους THERION, οι οποίοι θα πραγματοποιήσουν την αποκλειστική τους ευρωπαϊκή εμφάνιση.
Από το 1982 μέχρι σήμερα, οι DESTRUCTION αποτελούν σημείο αναφοράς για το ευρωπαϊκό thrash. Ως μέλος του “Big Four” της Γερμανίας, μαζί με τους KREATOR, SODOM και TANKARD, το συγκρότημα συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση ενός ήχου που συνδύασε την επιθετικότητα του punk με τη μελωδική βάση του παραδοσιακού heavy metal. Οι πρώτες τους κυκλοφορίες, όπως τα “Infernal overkill” και “Eternal devastation”, παραμένουν μέχρι σήμερα θεμέλια του είδους, ενώ η επιρροή τους επεκτείνεται και πέρα από τα στενά όρια του thrash.
Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών, το συγκρότημα πέρασε από πολλές αλλαγές στη σύνθεσή του, με τον μπασίστα και τραγουδιστή Marcel “Schmier” Schirmer, να αποτελεί τη σταθερή δύναμη και το πρόσωπο-σύμβολο των DESTRUCTION. Μετά από μια περίοδο ανασύνταξης στα τέλη των 90s, η επιστροφή τους σηματοδότησε μια νέα, εξίσου δυναμική εποχή, με συνεχείς κυκλοφορίες και περιοδείες που τους διατήρησαν στην πρώτη γραμμή του παγκόσμιου metal. Το 2025 μάλιστα, παρουσίασαν το νέο τους άλμπουμ “Birth of Malice”, αποδεικνύοντας ότι παραμένουν δημιουργικά ανήσυχοι και καλλιτεχνικά επίκαιροι.
Destruction _ 2025 _ photo by Elena Vasilaki
Το συγκρότημα περιοδεύει αδιαλείπτως τα τελευταία χρόνια, πάντα δίπλα σε πολύ μεγάλα σχήματα και παίζει σε όλα τα μεγάλα φεστιβάλ της Ευρώπης. Η εμφάνισή τους στο Chania Rock Festival, θα ξαναδώσει στο κοινό την ευκαιρία να βιώσει την ωμή ενέργεια και την αυθεντικότητα μίας μπάντας που καθόρισε έναν ολόκληρο ήχο. Η σκηνική τους παρουσία, γεμάτη ένταση και αδρεναλίνη, υπόσχεται ένα εκρηκτικό setlist που γεφυρώνει δύο γενιές οπαδών, αναμιγνύοντας ύμνους του παρελθόντος, με νεότερο υλικό.
Η συνύπαρξη των δύο αυτών σχημάτων, THERION και DESTRUCTION, που είναι τόσο διαφορετικά μεταξύ τους, αλλά ταυτόχρονα και τόσο σημαντικά για ολόκληρο το οικοδόμημα της metal μουσικής, υπογραμμίζει και τον πολυδιάστατο χαρακτήρα του Chania Rock Festival. Διαφορετικές εκφάνσεις του σκληρού ήχου, με κοινό παρονομαστή την ποιότητα και τη συνέπεια.
Εμείς, γνωρίζουμε από τώρα ότι αυτή η βραδιά θα είναι «για τα βιβλία». Εσείς είναι δυνατόν να λείπετε από μία βραδιά κομβικής σημασίας για ολόκληρη την ιστορία του φεστιβάλ;
Kyle Dixon -Michael SteinSTRANGER THINGS LIVE IN ATHENS
KYLE DIXON & MICHAEL STEIN, performing the music of STRANGER THINGS, το ΣΑΒΒΑΤΟ 19 Σεπτεμβρίου, στο Θέατρον του Κέντρου Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος (Πειραιώς 254).
KYLE DIXON & MICHAEL STEIN
performing the music of STRANGER THINGS
Η μουσική του Stranger Things θα παρουσιαστεί ζωντανά για πρώτη φορά στην Ελλάδα από τους συνθέτες-δημιουργούς της, το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου στο Θέατρον του Κέντρου Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος (Πειραιώς 254).
Μετά το επικό τέλος του παγκόσμιου φαινομένου του Netflix, οι βραβευμένοι με Emmy συνθέτες Kyle Dixon και Michael Stein (από το συγκρότημα S U R V I V E) φέρνουν στη σκηνή τον απόλυτο «ζωντανό» εορτασμό ολόκληρης της ιστορίας. Η περιοδεία τους προσφέρει μια ολοκληρωμένη ηχητική αναδρομή, που καλύπτει και τις πέντε σαιζόν της σειράς, από το εμβληματικό εναρκτήριο θέμα του 2016 μέχρι τους κλιμακωτούς «ήχους» της πρόσφατης 5ης σαιζόν.
Στα χρονικά του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, ορισμένα μουσικά θέματα καταφέρνουν να υπερβούν την κινούμενη εικόνα. Από το εμβληματικό σφύριγμα που εισάγει το θέμα του Morricone για το “The Good, the Bad and the Ugly” μέχρι το “Love On A Real Train” των Tangerine Dream, οι αξιομνημόνευτες μουσικές έχουν την “παράξενη ικανότητα να συνοψίζουν μια εποχή, μια ολόκληρη αισθητική. Οι παραγωγικοί Τεξανοί μουσικοί Kyle Dixon και Michael Stein είναι υπεύθυνοι για ένα σύνολο έργων που είναι συνώνυμο με την “φανταστική πόλη Hawkins της Ιντιάνα, την υπερφυσική πανταχού παρούσα πόλη στο κέντρο της “επιτυχίας” του Netflix, Stranger Things. Αλλά καθώς η μικρή πόλη γίνεται το απίθανο μέρος για μια “υπερφυσική μάχη μέσα στην επιτυχημένη σειρά, τα ηχοτοπία των Dixon και Stein έχουν επίσης επεκταθεί παράλληλα. Όταν οι Duffer Brothers βρήκαν το συγκρότημα και προσέλαβαν τους Dixon και Stein για να δουλέψουν στο Stranger Things, το δίδυμο σήκωσε τα μανίκια του, αναλαμβάνοντας ένα φόρτο εργασίας που συνήθως διαχειριζόταν μια ομάδα συνθετών και βοηθών.
Καθώς η σειρά σταδιακά μετατράπηκε από ένα έργο επιστημονικής φαντασίας εποχής της δεκαετίας του ’80 σε ένα εκτεταμένο υπερφυσικό έπος, ο Stein και ο Dixon ανέβηκαν στο ύψος των περιστάσεων. Ενώ η μουσική τους για τις πρώτες σεζόν επικεντρώθηκε στον διαχρονικό ήχο των αναλογικών συνθεσάιζερ της δεκαετίας του ’80, σύντομα θα αξιοποιούσαν μελωδίες και ατμόσφαιρες που ταίριαζαν στον Eleven και τον υπερδιάστατο αγώνα του Mike.
Kyle Dixon και Michael Stein
Η μουσική είναι ένας κύριος χαρακτήρας στο Stranger Things, με το soundtrack των Dixon και Stein να υφαίνεται μέσα και έξω από θριαμβευτικά, κατάλληλα για την εποχή τραγούδια, όπως το “Running Up That Hill” της Kate Bush. Αυτό το τραγούδι έφτασε στην κορυφή των charts μετά την καθοριστική του χρήση, στην τέταρτη σεζόν. Ομοίως, η ακούραστη δουλειά του δίδυμου στο Stranger Things τους εκτόξευσε, από underground ήρωες συνθεσάιζερ σε βασικούς συνθέτες για τον σύγχρονο κινηματογράφο και την τηλεόραση. Οι Stein και Dixon κέρδισαν ένα βραβείο Emmy για την Καλύτερη Πρωτότυπη Μουσική του Κύριου Τίτλου για τη δουλειά τους στη σειρά, εκτός από τις υποψηφιότητες για πολλά βραβεία Grammy και ASCAP. Για τις πρόσφατες σεζόν του Stranger Things, το δίδυμο δούλεψε με εκπληκτικό ρυθμό, δημιουργώντας το ισοδύναμο μιας μουσικής επένδυσης ταινίας μεγάλου μήκους κάθε δύο εβδομάδες. Για να αναβαθμίσουν την παράσταση σε μια πλήρως καθηλωτική εμπειρία, συνεργάστηκαν με τον διάσημο εικαστικό καλλιτέχνη MFO (Marcel Weber).
STRANGER THINGS LIVE IN ATHENS-Kyle Dixon & Michael Stein
Η παράσταση διαθέτει ένα μινιμαλιστικό αλλά εντυπωσιακό σχέδιο φωτός και γλυπτικής ομίχλης. Το φως αποκτά μια φυσική παρουσία μέσα από ονειρικές λάμψεις και βίαιες, στοιχειωμένες κινήσεις, θολώνοντας τα όρια μεταξύ συναυλίας και κινηματογράφου, καθιστώντας την ατμόσφαιρα του Stranger Things μια πραγματικά απτή εμπειρία.
Είμαστε οι Phantomimes, η πρώτη μπάντα στην Ελλάδα που κάνει αφιέρωμα στους Σουηδούς Ghost!
Δίνουμε έμφαση στην πιστή απόδοση του ιδιαίτερου ήχου, στυλ και της μοναδικής ατμόσφαιράς τους — και μέχρι να ξανάρθουν στην Ελλάδα, φέρνουμε όσο πιο κοντά γίνεται την εμπειρία ενός πραγματικού Ghost Live Ritual!
Το πρόγραμμά μας καλύπτει υλικό από όλη τη δισκογραφία των Ghost, μέχρι και την πιο πρόσφατη περίοδο του album “Skeletá”.
Phantomimes Tribute Band
Phantomimes
Η εμφάνισή μας θα βασίζεται σε μια από τις παλαιότερες εποχές τους .
Περιμένετε αγαπημένα τραγούδια, θεατρικότητα, δυνατές κιθάρες, στολές και πολλή ενέργεια στη σκηνή!
Πριν από 5 ημέρες είχαμε τα καυτά νέα που ήθελαν την συνεργασία των Massive Attack & του Tom Waits σε ένα ολοκαίνουργιο κομμάτι!
Όλα έγιναν για το «Boots on the Ground», που αποτελεί ένα νέο ηχηρό μήνυμα στο σήμερα. Οι Massive Attack που γνωρίζουμε πολύ καλά το ακτιβιστκό τους έργο, όπως πρόσφατα του Robert Del Naja, επιστρέφουν με ένα σκοτεινό κομμάτι που σε μαγνητίζει. Η φωνή του Tom Waits γίνεται σκέψη μας που προσπαθεί να μας αφυπνίσει με όσα συμβαίνουν γύρω από τον πόλεμο, την αστυνομική βία που γίνεται όλο και πιο έντονη όπως και την κοινωνική αποσύνθεση. Δεν υπάρχει αισιοδοξία, παρά μια συνεχής ανακύκλωση των όσων συμβαίνουν.
Το «Boots on the Ground»
μας δοκιμάζει και κοιτά κατά πόσο μπορούμε ακόμα να αντιδράσουμε. Μέσα από τους στίχους του Waits «Σκότωσα έναν καφέ άντρα που δεν ήξερα ποτέ / Πνίγηκε με το σάλιο του και μετά έγινε μπλε», μεταφερόμαστε στο συναίσθημα εκείνο.
Ο Waits συνηθισμένος να μεταφέρει τέτοιους χαρακτήρες μουσικά, δεν δυσκολεύτηκε να υιοθετήσει ακόμα έναν, ποι έντονο αυτή τη φορά.
Tom Waits
Μας φέρνει στο μυαλό παλαιότερα κομμάτια, όπως το working class hero, το
diamonds and rust και ίσως λίγο πιο soul από την μεριά του Μισισιπή.
Big legs dangle from a helicopter hole Big chug rhythm it’s gotta be now ho! Brown, mean and young Dumb and full of cum What can you use a marine for This is a fucking ass machine gun war
With your boots on the ground Boots on the ground Boots on the ground Boots on the ground
We trim your hedges, we fight your wars Wait in the trenches, and we fuck ‘til we’re sore
Δεν αρκεί μόνο ο στίχος και η χροιά για να μας εγκλωβίσουν σε αυτόν τον αληθή ρυθμό. Είναι το σύνολο που σκάει σαν χαστούκι στην καθημερινότητα και στην βία που δίχως σταματημό προχωρά. Εδώ να θυμίσουμε πως δεν περπατάμε παράλληλα σε ένα δυο πολέμους, άλλα τους τριπλάσιους που δεν δίνουμε σημασία, γιατί στεκόμαστε στην αντίπερα όχθη. Αλλά οι φωνές υπάρχουν, οι στρατιώτες πάντα θα ηχούν τα μηνύματά τους όπως κάνει και το ίδιο το κομμάτι.
Οι Massive Attack πέρασαν εμπειρίες και πόνο μέσα στη μουσική τους και το αντιλαμβάνεσαι τόσο έντονα, που νιώθεις εκείνη την μπότα να σε πατά.
“Boots on the Ground” is a cyclical song about cycles of violence, and part of its genius is the way it collapses multiple theaters of war into one ignominious battle scene, a spiritual blast crater big enough to swallow the whole nation. The Marines manning helicopter gunships in the opening verse, like something out of Black Hawk Down or Apocalypse Now, might also be the cops killing George Floyd.
The song’s video, a montage of protest footage by documentary photographer thefinaleye, drives home the connections between overseas wars, the violent repression of civil rights on the domestic front, and the homelessness and substance abuse that plague American soldiers after their tours of duty are done. The song also reminds us of the working-class identity of the military’s ranks—“We trim your hedges, we fight in your wars”—and the lack of respect with which they’re treated by Washington’s kleptocrats: “A soldier’s just clay/How much does every soldier weigh?/Cut you off at the ankles and throw you away.”
Οι Massive Attack
έχουν ανακοινώσει ήδη την περιοδεία τους στην Ευρώπη αυτό το καλοκαίρι, μεταξύ άλλων στο Ελσίνκι της Φινλανδίας, στην Κοπεγχάγη της Δανίας, στο Βερολίνο της Γερμανίας, στις Βρυξέλλες του Βελγίου και στη Λυών της Γαλλίας.
triumpher live at Kyttaro, photos by Despoina Stamataki
Στο τέλος της Ευρωπαϊκής τους περιοδείας οι Triumpher πραγματοποιήσαν μια στάση στην αγαπημένη τους Αθήνα και το Κύτταρο Live. Εμείς που έχουμε ασχοληθεί αρκετά με αυτό το φαινόμενο του επικού Metal της χώρας μας, βρεθήκαμε εκεί και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.
Δίχως support λοιπόν και κατά τις 22:00 ώρα έναρξης η μπάντα με μια κιθάρα και τον Γιώργο Μαυρομάτη των Achelous σε αυτή. Ακούσαμε στην αρχή συνθέσεις όπως “Arrival of the avenger”, “Athena (1st chapter)”, “Black blood”, “Destroyer” και “Naus apidalia”. Η μπάντα γενικά “στημένη” υπέροχα στη σκηνή και με μεγάλο επαγγελματισμό που τους διακατέχει πλήρως σε όλες τις εμφανίσεις τους. Ο Γιώργος Μαυρομάτης των Achelous δεν έχανε νότα και ο Agis Tzoukopoulos για άλλη μια φορά απέδειξε γιατί είναι ένας από τους καλύτερους drummers της εποχής μας.
Εξαιρετική εμφάνιση από τους Triumpher
Η μπάντα ακόμα έπαιξε τα “I wake the dragon”, “Meditteranean wrath”, “The mountain throne” και “Blazing circle”. Μπορεί το Kyttaro Live να μην ήταν γεμάτο αλλά υπήρχε ένταση μέσα στο πλήθος συνοδεύοντας τους Triumpher στα refrain με επιτυχία. Επόμενα κομμάτια ήταν τα “Erinyes”, “Storming the walls”, “Thunderer”, “Flaming sword”, “Spirit invictus” και “Triumpher”. Η μπάντα ήταν με “σπασμένα φρένα” επάνω στο stage και ο Αντώνης με τη δυναμική τους παρουσία κυριάρχησε επίσης επάνω στη σκηνή μαζί με την ήρεμη δύναμη, τον μπασίστα Στελιο Ζούμη. Στο τέλος έπαιξαν και μια διασκεύη στους Manowar και το “Blood of my enemies”. Γενικά δεν άλλαξε τίποτα από το πάθος τους και το μεράκι τους για αυτό που κάνουν, τα είχαμε πει και εδώ άλλωστε.
Εν κατακλείδι
Η μπάντα ολοκλήρωσε το πρώτο σκέλος της περιοδείας “Piercing the heart of Europe tour” με απόλυτα επιτυχία. Μια headline περιοδεία για να προωθήσει όχι μόνο το τελευταίο τους άλμπουμ για το οποίο σας μιλήσαμε εδώ, αλλά γενικά και τους τρεις δίσκους τους.
Οι Αθηναίοι έχουν όλο το μέλλον μπροστά τους και εμείς στεκόμαστε δίπλα τους.
triumpher live at Kyttaro, photos by Despoina Stamatakitriumpher live at Kyttaro, photos by Despoina Stamataki
Είναι η εποχή εκείνη που συναυλίες και festival που ανεβάζουν τον πήχη. Οι Kidney Black μίλησαν με την Ρούλα Καραμάνη και συγκεκριμένα ο Δημήτρης, μπασίστας του σχήματος, που δεν μάσησε τα λόγια του.
Το New Long Fest χτυπάει καμπανάκι και εμείς αρπάξαμε την ευκαιρία.
1. Από το πρώτο σας Ε.Ρ. Lychnopolis Sessions το 2021 μέχρι το Urban Decay, ποιο θεωρείτε ότι ήταν το πιο καθοριστικό γύρισμα στον ήχο σας;
Νομίζω ήταν η προπαραγωγή του δίσκου, που ηχογραφήσαμε τα κομμάτια μας για να καταλάβουμε προς τα πού πρέπει να κινηθεί η παραγωγή και ο ήχος μας σε συνθήκες στούντιο -και όχι πρόβας.
πώς ονειρευόμαστε να ακουστεί ο δίσκος, τι ήχο θέλουμε να πετύχουμε
2. Πώς αλλάζει η διαδικασία σύνθεσης όταν ξέρετε ότι γράφετε για ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ και όχι για μεμονωμένα κομμάτια;
Υπάρχει εξ αρχής μια κοινή κατεύθυνση του πώς ονειρευόμαστε να ακουστεί ο δίσκος, τι ήχο θέλουμε να πετύχουμε, και από την αρχή μια γενική ιδέα του track listing.
3. Νιώθετε ότι ο πρώτος δίσκος σάς ορίζει ως μπάντα ή είναι απλά μια φωτογραφία μιας συγκεκριμένης στιγμής;
Σίγουρα παγώνει στον χρόνο την παρούσα φάση του συγκροτήματος, αλλά πιστεύω πως ο ήχος μας εκεί θα συνεχίσει να κινείται, αφού το αποτέλεσμα ήταν αυτό το οποίο εκφράζει τη μπάντα.
4. Ξεκινήσατε ως μπάντα σε μια περίοδο που όλα ήταν παγωμένα λόγω της πανδημίας. Αν κοιτάξετε πίσω, τι από εκείνη την πρώτη φάση έχει μείνει αναλλοίωτο στον τρόπο που λειτουργείτε σήμερα;
Σίγουρα η φάση της πρόβας, και κυρίως η παρέα που κάνουμε χωρίς τα όργανα στα χέρια. Απλά τώρα δεν χρειάζεται να δραπετεύουμε από ελέγχους για να φτάσουμε στον χώρο που προβάρουμε.
5. Αν έπρεπε να περιγράψετε τη μεταξύ σας δυναμική μέσα στη μπάντα χωρίς μουσικούς όρους, πώς θα το κάνατε;
Ο Πάνος είναι ο τερματοφύλακας, εγώ το αμυντικό χαφ, ο νικηφόρος το δεκάρι παλαιάς κοπής και ο Ζουγκλας το σέντερ φορ.
6. Πώς ισορροπείτε ανάμεσα στο να εξελίσσεστε και στο να κρατάτε μια ταυτότητα που να σας αναγνωρίζει ο κόσμος;
Δουλεύουμε τις ιδέες μας με τον ίδιο τρόπο όπως στην αρχή, χτίζοντας πάνω στην ιδέα λίγο λίγο και ηχογραφώντας κάθε απόπειρα για να δούμε τι διορθώσεις χρειάζονται. Έτσι όποια εξέλιξη υπάρχει στις ιδέες μας, δουλεμένη με τον ήδη γνωστό τρόπο, κρατάει τον χαρακτήρα της μπάντας.
Kidney black A live for Stef, liver report- Photos by Ioannis TsinoggosKidney black A live for Stef, liver report- Photos by Ioannis Tsinoggos
7. Έχετε μοιραστεί τη σκηνή με αρκετά σημαντικά ονόματα. Υπάρχει κάποια συνεργασία ή κάποιο live που σας επηρέασε ουσιαστικά στον τρόπο που βλέπετε τη μπάντα σας;
Το πρώτο μας support ήταν στους New Model Army, και προσωπικά μιλώντας βλέποντας τους ζωντανά, άλλαξε αρκετά η άποψη μου για τον ήχο του μπάσου. Γενικά δεν νομίζω ότι κάποιο live άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε τη μπάντα μας.
New Long Fest
8. To New Long Fest έχει καθιερωθεί ως χώρος συνάντησης για μπάντες και κοινό που ψάχνουν κάτι αυθεντικό. Τι σημαίνει για εσάς το να είστε μέρος αυτής της σκηνής;
Το φεστιβάλ αυτό ξεκίνησε και αντιμετωπίζοντας αρκετές δυσκολίες, αλλά κατάφερε να γίνει ορόσημο στα φεστιβάλ που γίνονται κάθε χρόνο. Είναι σίγουρα μεγάλη τιμή που θα συμμετάσχουμε και ανυπομονούμε.
9. Η συμμετοχή των Kidney Black στο New Long Fest έρχεται σε μια συγκεκριμένη φάση της πορείας σας. Πώς συνδέεται αυτό το live με το σημείο στο οποίο βρίσκεστε σήμερα ως μπάντα;
Προσωπικά μιλώντας, με βρίσκει με ανεβασμένη την αυτοπεποίθηση μετά από την ανοδική πορεία που έχουμε τον τελευταίο καιρό, ειδικά μετά την κυκλοφορία του δίσκου. Η μπάντα είναι σε καλή φάση, και το live μας στο NLF, έρχεται να κουμπώσει σε όλο αυτό.
Kidney Black, Heavy Psych Sounds Festival Day 2 (Photos by Argiris Liosis)
10. Για κάποιον που σκέφτεται να έρθει στο φεστιβάλ και ίσως δεν σας γνωρίζει, τι θα του λέγατε για να μην χάσει το live σας;
Θα έλεγα ότι αν του αρέσει ο ήχος μεταξύ 80-90s θα απολαύσει μια συναυλία που περιφέρεται γύρω από ήχους που αγάπησε και θα δει μία μπάντα που γουστάρει να παίζει μουσική και να περνάει καλά!
Μετά την εντυπωσιακή τους παρουσία οι Ganzi Gun στο Masters of Rock Festival στην Τσεχία και στο Rock Hard Festival Greece το 2025, έρχονται με ένα νέο single που σηματοδοτεί σημαντική καμπή στην πορεία τους. Το “Bright Eyes” κυκλοφορεί στις 16 Απριλίου 2026 και είναι ο προάγγελος του νέου τους άλμπουμ.
Το τραγούδι καταπιάνεται με την αίσθηση ενός μυαλού που χάνει τον έλεγχο, παγιδευμένου σε έναν βρόχο από τον οποίο δεν υπάρχει διέξοδος. Βαρύτερο και πιο αιχμηρό από ό,τι έχουν κυκλοφορήσει ως τώρα, το “Bright Eyes” αποτελεί τη φυσική εξέλιξη του “Aggressive Response” και θέτει τον ρυθμό για αυτό που έρχεται.
Πίσω από την ηχογράφηση, τη μίξη, το mastering και την παραγωγή βρίσκεται για ακόμα μια φορά ο χρόνιος φίλος και συνεργάτης David Prudent από το Made In Hell Studio.
είναι μία πενταμελής μπάντα από την Αθήνα, που κινείται στο χώρο του μοντέρνου Αμερικάνικου heavy rock. Αντλούν τις επιρροές τους από σύγχρονα σχήματα όπως οι Seether, Shinedown, Nickelback, αλλά και μεγάλα ονόματα του χώρου όπως οι Metallica, Skid Row.
Ganzi Gun
Ξεκίνησαν το 2011 και τον Μάρτιο του 2014 η μπάντα μπήκε στο στούντιο για να ηχογραφήσει το πρώτο της άλμπουμ, “Welcome to the Show”, με την καθοδήγηση του Bob Katsionis (Firewind, Outloud) και του David Prudent (Astarte, Rollin Dice). Τον Ιούνιο του 2020 κυκλοφόρησε ο δεύτερος δίσκος με τίτλο “Time Is Now” με παραγωγό τον David Prudent.
Τα τελευταία χρόνια η μπάντα έχει κάνει σημαντικά βήματα στη live σκηνή. Το 2023 εμφανίστηκαν στο Rockwave Festival δίπλα στους 1000Mods και Villagers of Ioannina City. Τον Ιούλιο του 2025 ταξίδεψαν στην Τσεχία για το Masters of Rock Festival, μοιραζόμενοι τη σκηνή με τους Till Lindemann, Powerwolf, HammerFall και Apocalyptica. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου επέστρεψαν στην Αθήνα για το Rock Hard Festival Greece, δίπλα στους Candlemass, HammerFall και Overkill.
Ganzi gun_BRIGHT EYES_COVER
Με νέες κυκλοφορίες και σταθερή παρουσία στη live σκηνή, οι Ganzi Gun συνεχίζουν να χτίζουν τη δική τους φωνή στη hard rock σκηνή.
Μέλη Μπάντας
• Nikos Melas: Vocals
• Dionyssis Bourazanis: Rhythm Guitar / Backing Vocals • Thanassis Dadakarides: Lead Guitars
• Manolis Mathioudakis: Bass Guitars
• George Dzerefos: Drums
Παραγωγη: David Prudent | Μιξη & Mastering: David Prudent at Made In Hell Studio | Artwork: Thalassinos Anastasiou
Το X La La La presents Einstürzende Neubauten, Ωδή στην AVANT GARDe, την Πέμπτη 18 Ιουνίου 2026 στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού.
Ιδιοφυείς. Ριζοσπάστες. Πρωτοπόροι.
Την Πέμπτη 18 Ιουνίου, οι Einstürzende Neubauten έρχονται για μία ιστορική συνάντηση με το Ωδείο Ηρώδου Αττικού στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών: τέσσερις και πλέον δεκαετίες πειραματισμού και αποδόμησης θα εξερευνήσουν τη σχέση του ανθρώπου-δημιουργού με τον χρόνο, την πηγαία έκφραση και τον κεκαλυμμένο καλλιτεχνικό μόχθο σε μία πρωτοφανή προσπάθεια ανασύνθεσης εντός ενός χώρου – φορέα χιλιετιών αίγλης, οδύνης, κάλλους και πολιτιστικού διαλογισμού.
Μορφές που δεν έχουν σχηματιστεί…
Ήχοι που δεν έχουν ακουστεί…
Λέξεις που δεν έχουν ειπωθεί…
Ακόμη.
Το όνομα Einstürzende Neubauten – καταρρέοντα νεοκτίσματα – δεν εκφράζει απλώς μια ποιητική εικόνα. Είναι μανιφέστο, είναι η καλλιτεχνική τους στρατηγική και ταυτότητα, η δική τους μοναδική φιλοσοφία. Η κατάρρευση γίνεται μέσο. Το νέο κτίσμα είναι το αποτέλεσμα. Και το κοινό θα γίνει μάρτυρας της οικοδόμησης μιας νέας μορφής τέχνης σε έναν απρόβλεπτο διάλογο με το μνημειώδες Ωδείο Ηρώδου Αττικού.
Με δικά τους πρωτότυπα υλικά και χειροποίητα αυτοσχέδια όργανα, μεταλλικούς σωλήνες, λαμαρίνες, τρυπάνια, σφυριά, ακόμη και ήχους από καρότσια σούπερ μάρκετ ή παλιές μηχανές αεροπλάνων, οι Neubauten χτίζουν μουσική μέσα από το χάος. Ο θόρυβος μεταμορφώνεται σε γλυπτό και ο ήχος σε αρχιτεκτονική. Η αισθητική τους συνομιλεί με τον ντανταϊσμό, την αντι-τέχνη και την απόρριψη κάθε συμβατικής φόρμας. Κάθε performance είναι μια τελετουργία όπου ήχος, αντικείμενο και χώρος συνυπάρχουν σε μια ζωντανή πράξη αναγέννησης.
Ιχνηλατούν τα όρια, τα αμφισβητούν και τα επαναπροσδιορίζουν αναθεωρώντας πρωτίστως τους ίδιους, και μαζί, τις συμβάσεις και τις πρακτικές που αντιλαμβάνονται να δεσμεύουν την τέχνη τους από την τόλμη και την ειλικρίνεια που επιδιώκει. Μοιάζουν να αναζητούν και άλλοτε απλώς να διαπιστώνουν, τη σύγκλιση ανάμεσα στο παρόν και το μέλλον, την αφαίρεση και τη συλλογή, την επιτήδευση του mainstream και τoν αυθορμητισμό της υποκουλτούρας (subculture).
Από την 1η Απριλίου 1980, οι Einstürzende Neubauten πειραματίζονται επί σκηνής με τις λεγόμενες “ramps”: δημόσιους αυτοσχεδιασμούς ανοιχτής μορφής, με απροσδιόριστη εξέλιξη και ανοιχτή κατάληξη. Στιγμές εκτόξευσης προς το ανεξερεύνητο, όπου η σύνθεση συντελείται μπροστά στο έκπληκτο κοινό. Όπου το ενδεχόμενο θριαμβεύει. Τελεστικά, ως πράξη δημιουργίας.
Rampen: όλα είναι τυχαία, όλα είναι ανοικτά
Τρανό παράδειγμα, ο τελευταίος τους δίσκος, το RAMPEN (apm: alien pop music) όπου όλα είναι τυχαία, όλα είναι ανοικτά και ταυτόχρονα τόσο περίτεχνα δουλεμένα.
“We have always improvised, on the stage, in the past more than now, in the past really only that – in the very distant past. Later, with the growing inventory of materials and songs, the improvisations grew less, but it always stayed a part of our concerts. In Neubauten language, these improvisa-tions in front of the public were and still are called “Rampen”. “Ramp” in the sense of ramping up.
This means: the published versions are not the live performances, for many there wasn’t even a live recording with adequate quality, instead they are the reconstructed in the studio, improved, lyric’d incarnations of those Rampen. (…) We agree on a few minimum conditions ahead of the time: who starts? With what? (…) Additionally, I fed my teleprompter with a changing selection of text fragments, mostly only a few lines long, unfinished and leftovers, so I can use them to inspire vocalizations.
The way we work in the studio is not very different from the Beatles or any other band 60 years ago: we are all in the same room and record the songs together. Sure, there are overdubs and edits, but they are essentially „live” recordings: take 1, take 2…take 8, take 9 etc. But it usually doesn’t even get to that many takes. We improve, we change, we discard, and at some point, we have it.”
«Πάντα αυτοσχεδιάζαμε· στη σκηνή, παλαιότερα περισσότερο απ’ ό,τι σήμερα – κάποτε, μάλιστα, δουλεύαμε σχεδόν αποκλειστικά έτσι, ειδικά στα πρώτα -πρώτα χρόνια. Αργότερα, καθώς μεγάλωνε το απόθεμα υλικών και τραγουδιών, ο αυτοσχεδιασμός περιορίστηκε, όμως παρέμεινε πάντα μέρος των συναυλιών μας. Στη γλώσσα των Neubauten, αυτοί οι αυτοσχεδιασμοί μπροστά στο κοινό ονομάζονταν και εξακολουθούν να ονομάζονται “Rampen”. “Ramp” με την έννοια της επιτάχυνσης, της κλιμάκωσης.
Αυτό σημαίνει ότι οι εκδοχές που κυκλοφορούν δεν είναι οι ίδιες οι ζωντανές εκτελέσεις – για πολλές από αυτές δεν υπήρχε καν ζωντανή ηχογράφηση με επαρκή ποιότητα. Αντίθετα, πρόκειται για ανακατασκευασμένες στο στούντιο, βελτιωμένες, επεξεργασμένες με στίχους εκδοχές εκείνων των Rampen. (…) Συμφωνούμε εκ των προτέρων σε κάποιες minimum συνθήκες: ποιος ξεκινά; με τι; (…) Παράλληλα, τροφοδοτούσα τον teleprompter μου με μια μεταβαλλόμενη επιλογή αποσπασμάτων κειμένου – κυρίως μικρών, ανολοκλήρωτων φράσεων, υπολειμμάτων – ώστε να τα χρησιμοποιώ ως έμπνευση για φωνητικούς αυτοσχεδιασμούς.
Ο τρόπος που δουλεύουμε στο στούντιο δεν διαφέρει ιδιαίτερα από εκείνον των Beatles ή οποιασδήποτε άλλης μπάντας πριν από 60 χρόνια: είμαστε όλοι στον ίδιο χώρο και ηχογραφούμε μαζί. Φυσικά υπάρχουν overdubs και edits, αλλά στην ουσία πρόκειται για “ζωντανές” ηχογραφήσεις: take 1, take 2… take 8, take 9 κ.ο.κ. Συνήθως, όμως, δεν φτάνουμε καν σε τόσα πολλά takes. Βελτιώνουμε, αλλάζουμε, απορρίπτουμε – και κάποια στιγμή το έχουμε.»
Στο 46ο έτος της ύπαρξής του, το βερολινέζικο κουαρτέτο συν δύο, εμφανίζεται στην πιο ανορθόδοξη εκδοχή του. Το anti-pop μετουσιώνεται πλέον σε alien pop. Παράξενο. Ανοίκειο. Πρωτάκουστο. Sonus inauditus. Ήχος ανήκουστος, μη ακουσμένος. Οι Einstürzende Neubauten δεν κοιτούν πίσω. Τόσο με τον τελευταίο τους δίσκο όσο και με τις ζωντανές τους εμφανίσεις επιβεβαιώνουν το δημιουργικό τους σφρίγος και την ακόρεστη περιέργεια τους.
Η κατάρρευση ως προϋπόθεση δημιουργίας
Οι Neubauten
γεννήθηκαν στο ταραχώδες Δυτικό Βερολίνο, την εποχή που η πόλη ήταν γεμάτη ερείπια, εγκαταλελειμμένα κτίρια και ακραιφνή δημιουργική ένταση. Όταν ο κόσμος κατέρρευσε αιφνιδιαστικά, αφήνοντας πίσω του ένα εκκωφαντικό κενό, οι Neubauten βρήκαν σε αυτό την έμπνευσή τους.
Έδωσαν φωνή στα ερείπια της πόλης. Στο μεταίχμιο μεταξύ της ύπαρξης και της ανυπαρξίας, μετέπλασσαν τον ήχο των θραυσμάτων και των εκρήξεων της κατεδάφισης σε μια νέα μουσική. Γκρεμιστές και χτίστες ταυτόχρονα.
Ο Blixa Bargeld,
ηγέτης και κινητήριος δύναμη του συγκροτήματος, σημειώνει:
«Δεν έγινα μουσικός για να προκαλέσω κανέναν και τίποτα. Ούτε για να γίνω σκόπιμα διαφορετικός. Στους Neubauten δεν είχαμε τίποτα. Δεν μπορούσαμε να πούμε ότι δεν παίζουμε κάτι ή προτιμάμε κάτι άλλο. Ήταν απλώς έκφραση της πραγματικής μας ζωής».
Με αυτή τη φιλοσοφία, οι Einstürzende Neubauten καθιερώθηκαν ως ένα από τα πιο καίρια συγκροτήματα του πειραματικού ήχου, παντρεύοντας φουτουριστικά στοιχεία με αυτοσχέδιες τεχνικές και επαναπροσδιορίζοντας τον τυπικό και φθαρμένο ορισμό της «μουσικής».
Κάθε τους εμφάνιση υπερβαίνει τη συναυλία. Είναι μια πολύαισθητηριακή εμπειρία και ο χώρος γίνεται οργανικό στοιχείο της τέχνης τους.
Οι Neubauten συνεχίζουν μέχρι σήμερα να «κατασκευάζουν» τη δική τους μουσική – εστιάζοντας στην πρωτοτυπία όχι ως αυτοσκοπό αλλά ως τρόπο να διασφαλίσουν πως ό,τι μέχρι τώρα παραμένει άγνωστο, άηχο, άφωνο κάποια μέρα θα (μας) αποκαλυφθεί.
Το έργο τους, ζωντανό, ανατρεπτικό και επίκαιρο, είναι ένα διαρκές πείραμα πάνω στη σχέση κατάρρευσης και δημιουργίας, όπου ο θόρυβος γίνεται μέσο και το νέο «κτίσμα» αποτέλεσμα.
Blixa Bargeld: o ιδιοφυής «αρχιτέκτονας»
Στον πυρήνα αυτής της κοσμολογίας βρίσκεται ο πολυπράγμων Blixa Bargeld (γεννημένος ως Christian Emmerich): τραγουδιστής, κιθαρίστας, performer, συγγραφέας, ηθοποιός, σκηνοθέτης ήχου. Μια καλλιτεχνική ιδιοφυΐα που κινείται με την ίδια άνεση ανάμεσα στη μουσική, την ποίηση, το performance και τον κινηματογράφο.
Το 1983, ο Bargeld έγινε μέλος των Birthday Party μαζί με τον Nick Cave ενώ μετά τη διάλυσή τους συνέχισε στους Bad Seeds, συνδιαμορφώνοντας τη σκοτεινή, βιομηχανική και θεατρική τους ταυτότητα. Παρέμεινε καλλιτεχνικός «συνεργός» του Cave για 20 χρόνια, έως το 2003, παράλληλα με τους Neubauten και μέχρι σήμερα χαίρει απολύτου σεβασμού από τον Αυστραλό καλλιτέχνη.
Παράλληλα, ο Blixa δραστηριοποιείται σε πειραματικά πρότζεκτ όπως το ANBB με τον Alva Noto, καθώς και σε ντανταϊστικές performance-εγκαταστάσεις, όπου ο λόγος και ο ήχος λειτουργούν παραστατικά, εμπειρικά ενώ με τους Neubauten έχει παρουσιάσει το έργο τους σε κορυφαία φεστιβάλ avant garde και σύγχρονης τέχνης όπως το Berlin Babylon με τον ήχο να αναδεικνύεται πάντα ως καθολική μορφή τέχνης.
Η φωνή του – άλλοτε ψίθυρος, άλλοτε κραυγή, άλλοτε όπλο – διαπερνά τον χώρο σαν ένα τρυφερό άγγιγμα και βίαιη εκπυρσοκρότηση μαζί.
Συναυλία στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού. Μία τελετουργία ήχου
Η συναυλία τους στο Ηρώδειο δεν είναι ένας ακόμη απολογισμός. Είναι το επόμενο βήμα. Η στιγμή όπου το οικείο παραδίδεται στην προσδοκία μιας νέας δυνατότητας. Ο βιομηχανικός θόρυβος συναντά τη μουσική φορτίζοντας τη μαρμάρινη σιγή των αιώνων έως ότου μιλήσει, έως ότου φωνάξει για όσα δεν είχε αρθρώσει ποτέ ως τώρα, για αυτά που ποτέ ως τώρα δεν είχαν ακουστεί.
Ο κόσμος των Einstürzende Neubauten είναι ένας πολυσχιδής συμπεριληπτικός κόσμος που απαιτεί εγρήγορση και προδιαθέτει σε συμμετοχή. Ο θόρυβος και η μουσική ως αντανάκλαση ενός κόσμου που καταρρέει και ξαναχτίζεται μπροστά μας.
Του κοινού μας τόπου.
Einstürzende Neubauten
EINSTÜRZENDE NEUBAUTEN Πέμπτη 18 Ιουνίου 2026 Ωδείο Ηρώδου Αττικού Μία θερινή ωδή στην AVANT GARDe
Οι EINSTÜRZENDE NEUBAUTEN έρχονται στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου που επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού.
Για τα ΑμεΑ υπάρχει ειδικά διαμορφωμένος χώρος (ΚΑΤΩ Διάζωμα, Κερκίδα Α, Σειρές 1 – 3). Τα εισιτήρια κοστίζουν 44 ευρώ. Το εισιτήριο των συνοδών κοστίζει 44 ευρώ. Κρατήσεις στο tameia@greekfestival.gr και στο τηλέφωνο 210 4834 913, Δε-Πα 10:00 – 17:00.
Einstürzende Neubauten
Επίσημα σημεία πώλησης εισιτηρίων
Δίκτυο: more.com
Τηλεφωνικά: 211 7700 000
Δίκτυο μεταπωλητών
Nova | Public | Βιβλιοπωλεία Ευριπίδης
Τηλεφωνικό κέντρο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου
Ωράριο: Δευτέρα – Παρασκευή: 10:00 – 18:00 | Τηλ: +30 2118008181
Το ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΕΚΔΟΤΗΡΙΟ του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου θα ανοίξει ΜΕΤΑ το Πάσχα.
Λειτουργεί στην Πλατεία Συντάγματος
This is Athens – info point Δήμου Αθηναίων
Ωράριο Λειτουργίας: Δευτέρα – Παρασκευή: 10:00 – 18:00
Προς το παρόν, ως φυσικό σημείο πώλησης εισιτηρίων θα λειτουργεί το Ταμείο στην Πειραιώς 260.
Ταμείο Ηρωδείου & Ταμείο Αρχαίου Θεάτρου Επιδαύρου: (Θα ακολουθήσει ενημέρωση για την ημερομηνία έναρξης λειτουργίας)
ΠΡΟΣΟΧΗ
Οι σελίδες: www.aefestival.gr και www.more.com είναι τα μοναδικά επίσημα κανάλια πώλησης εισιτηρίων των εκδηλώσεων του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου. Εισιτήρια που αγοράζονται από μη εξουσιοδοτημένους μεταπωλητές ή πλατφόρμες δε θα θεωρούνται έγκυρα.
Το X La La La presents Einstürzende Neubauten, Ωδή στην AVANT GARDe, την Πέμπτη 18 Ιουνίου 2026 στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού.
Ιδιοφυείς. Ριζοσπάστες. Πρωτοπόροι.
Την Πέμπτη 18 Ιουνίου, οι Einstürzende Neubauten έρχονται για μία ιστορική συνάντηση με το Ωδείο Ηρώδου Αττικού στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών: τέσσερις και πλέον δεκαετίες πειραματισμού και αποδόμησης θα εξερευνήσουν τη σχέση του ανθρώπου-δημιουργού με τον χρόνο, την πηγαία έκφραση και τον κεκαλυμμένο καλλιτεχνικό μόχθο σε μία πρωτοφανή προσπάθεια ανασύνθεσης εντός ενός χώρου – φορέα χιλιετιών αίγλης, οδύνης, κάλλους και πολιτιστικού διαλογισμού.
Μορφές που δεν έχουν σχηματιστεί…
Ήχοι που δεν έχουν ακουστεί…
Λέξεις που δεν έχουν ειπωθεί…
Ακόμη.
Το όνομα Einstürzende Neubauten – καταρρέοντα νεοκτίσματα – δεν εκφράζει απλώς μια ποιητική εικόνα. Είναι μανιφέστο, είναι η καλλιτεχνική τους στρατηγική και ταυτότητα, η δική τους μοναδική φιλοσοφία. Η κατάρρευση γίνεται μέσο. Το νέο κτίσμα είναι το αποτέλεσμα. Και το κοινό θα γίνει μάρτυρας της οικοδόμησης μιας νέας μορφής τέχνης σε έναν απρόβλεπτο διάλογο με το μνημειώδες Ωδείο Ηρώδου Αττικού.
Με δικά τους πρωτότυπα υλικά και χειροποίητα αυτοσχέδια όργανα, μεταλλικούς σωλήνες, λαμαρίνες, τρυπάνια, σφυριά, ακόμη και ήχους από καρότσια σούπερ μάρκετ ή παλιές μηχανές αεροπλάνων, οι Neubauten χτίζουν μουσική μέσα από το χάος. Ο θόρυβος μεταμορφώνεται σε γλυπτό και ο ήχος σε αρχιτεκτονική. Η αισθητική τους συνομιλεί με τον ντανταϊσμό, την αντι-τέχνη και την απόρριψη κάθε συμβατικής φόρμας. Κάθε performance είναι μια τελετουργία όπου ήχος, αντικείμενο και χώρος συνυπάρχουν σε μια ζωντανή πράξη αναγέννησης.
Ιχνηλατούν τα όρια, τα αμφισβητούν και τα επαναπροσδιορίζουν αναθεωρώντας πρωτίστως τους ίδιους, και μαζί, τις συμβάσεις και τις πρακτικές που αντιλαμβάνονται να δεσμεύουν την τέχνη τους από την τόλμη και την ειλικρίνεια που επιδιώκει. Μοιάζουν να αναζητούν και άλλοτε απλώς να διαπιστώνουν, τη σύγκλιση ανάμεσα στο παρόν και το μέλλον, την αφαίρεση και τη συλλογή, την επιτήδευση του mainstream και τoν αυθορμητισμό της υποκουλτούρας (subculture).
Από την 1η Απριλίου 1980, οι Einstürzende Neubauten πειραματίζονται επί σκηνής με τις λεγόμενες “ramps”: δημόσιους αυτοσχεδιασμούς ανοιχτής μορφής, με απροσδιόριστη εξέλιξη και ανοιχτή κατάληξη. Στιγμές εκτόξευσης προς το ανεξερεύνητο, όπου η σύνθεση συντελείται μπροστά στο έκπληκτο κοινό. Όπου το ενδεχόμενο θριαμβεύει. Τελεστικά, ως πράξη δημιουργίας.
Rampen: όλα είναι τυχαία, όλα είναι ανοικτά
Τρανό παράδειγμα, ο τελευταίος τους δίσκος, το RAMPEN (apm: alien pop music) όπου όλα είναι τυχαία, όλα είναι ανοικτά και ταυτόχρονα τόσο περίτεχνα δουλεμένα.
“We have always improvised, on the stage, in the past more than now, in the past really only that – in the very distant past. Later, with the growing inventory of materials and songs, the improvisations grew less, but it always stayed a part of our concerts. In Neubauten language, these improvisa-tions in front of the public were and still are called “Rampen”. “Ramp” in the sense of ramping up.
This means: the published versions are not the live performances, for many there wasn’t even a live recording with adequate quality, instead they are the reconstructed in the studio, improved, lyric’d incarnations of those Rampen. (…) We agree on a few minimum conditions ahead of the time: who starts? With what? (…) Additionally, I fed my teleprompter with a changing selection of text fragments, mostly only a few lines long, unfinished and leftovers, so I can use them to inspire vocalizations.
The way we work in the studio is not very different from the Beatles or any other band 60 years ago: we are all in the same room and record the songs together. Sure, there are overdubs and edits, but they are essentially „live” recordings: take 1, take 2…take 8, take 9 etc. But it usually doesn’t even get to that many takes. We improve, we change, we discard, and at some point, we have it.”
«Πάντα αυτοσχεδιάζαμε· στη σκηνή, παλαιότερα περισσότερο απ’ ό,τι σήμερα – κάποτε, μάλιστα, δουλεύαμε σχεδόν αποκλειστικά έτσι, ειδικά στα πρώτα -πρώτα χρόνια. Αργότερα, καθώς μεγάλωνε το απόθεμα υλικών και τραγουδιών, ο αυτοσχεδιασμός περιορίστηκε, όμως παρέμεινε πάντα μέρος των συναυλιών μας. Στη γλώσσα των Neubauten, αυτοί οι αυτοσχεδιασμοί μπροστά στο κοινό ονομάζονταν και εξακολουθούν να ονομάζονται “Rampen”. “Ramp” με την έννοια της επιτάχυνσης, της κλιμάκωσης.
Αυτό σημαίνει ότι οι εκδοχές που κυκλοφορούν δεν είναι οι ίδιες οι ζωντανές εκτελέσεις – για πολλές από αυτές δεν υπήρχε καν ζωντανή ηχογράφηση με επαρκή ποιότητα. Αντίθετα, πρόκειται για ανακατασκευασμένες στο στούντιο, βελτιωμένες, επεξεργασμένες με στίχους εκδοχές εκείνων των Rampen. (…) Συμφωνούμε εκ των προτέρων σε κάποιες minimum συνθήκες: ποιος ξεκινά; με τι; (…) Παράλληλα, τροφοδοτούσα τον teleprompter μου με μια μεταβαλλόμενη επιλογή αποσπασμάτων κειμένου – κυρίως μικρών, ανολοκλήρωτων φράσεων, υπολειμμάτων – ώστε να τα χρησιμοποιώ ως έμπνευση για φωνητικούς αυτοσχεδιασμούς.
Ο τρόπος που δουλεύουμε στο στούντιο δεν διαφέρει ιδιαίτερα από εκείνον των Beatles ή οποιασδήποτε άλλης μπάντας πριν από 60 χρόνια: είμαστε όλοι στον ίδιο χώρο και ηχογραφούμε μαζί. Φυσικά υπάρχουν overdubs και edits, αλλά στην ουσία πρόκειται για “ζωντανές” ηχογραφήσεις: take 1, take 2… take 8, take 9 κ.ο.κ. Συνήθως, όμως, δεν φτάνουμε καν σε τόσα πολλά takes. Βελτιώνουμε, αλλάζουμε, απορρίπτουμε – και κάποια στιγμή το έχουμε.»
Στο 46ο έτος της ύπαρξής του, το βερολινέζικο κουαρτέτο συν δύο, εμφανίζεται στην πιο ανορθόδοξη εκδοχή του. Το anti-pop μετουσιώνεται πλέον σε alien pop. Παράξενο. Ανοίκειο. Πρωτάκουστο. Sonus inauditus. Ήχος ανήκουστος, μη ακουσμένος. Οι Einstürzende Neubauten δεν κοιτούν πίσω. Τόσο με τον τελευταίο τους δίσκο όσο και με τις ζωντανές τους εμφανίσεις επιβεβαιώνουν το δημιουργικό τους σφρίγος και την ακόρεστη περιέργεια τους.
Η κατάρρευση ως προϋπόθεση δημιουργίας
Οι Neubauten
γεννήθηκαν στο ταραχώδες Δυτικό Βερολίνο, την εποχή που η πόλη ήταν γεμάτη ερείπια, εγκαταλελειμμένα κτίρια και ακραιφνή δημιουργική ένταση. Όταν ο κόσμος κατέρρευσε αιφνιδιαστικά, αφήνοντας πίσω του ένα εκκωφαντικό κενό, οι Neubauten βρήκαν σε αυτό την έμπνευσή τους.
Έδωσαν φωνή στα ερείπια της πόλης. Στο μεταίχμιο μεταξύ της ύπαρξης και της ανυπαρξίας, μετέπλασσαν τον ήχο των θραυσμάτων και των εκρήξεων της κατεδάφισης σε μια νέα μουσική. Γκρεμιστές και χτίστες ταυτόχρονα.
Ο Blixa Bargeld,
ηγέτης και κινητήριος δύναμη του συγκροτήματος, σημειώνει:
«Δεν έγινα μουσικός για να προκαλέσω κανέναν και τίποτα. Ούτε για να γίνω σκόπιμα διαφορετικός. Στους Neubauten δεν είχαμε τίποτα. Δεν μπορούσαμε να πούμε ότι δεν παίζουμε κάτι ή προτιμάμε κάτι άλλο. Ήταν απλώς έκφραση της πραγματικής μας ζωής».
Με αυτή τη φιλοσοφία, οι Einstürzende Neubauten καθιερώθηκαν ως ένα από τα πιο καίρια συγκροτήματα του πειραματικού ήχου, παντρεύοντας φουτουριστικά στοιχεία με αυτοσχέδιες τεχνικές και επαναπροσδιορίζοντας τον τυπικό και φθαρμένο ορισμό της «μουσικής».
Κάθε τους εμφάνιση υπερβαίνει τη συναυλία. Είναι μια πολύαισθητηριακή εμπειρία και ο χώρος γίνεται οργανικό στοιχείο της τέχνης τους.
Οι Neubauten συνεχίζουν μέχρι σήμερα να «κατασκευάζουν» τη δική τους μουσική – εστιάζοντας στην πρωτοτυπία όχι ως αυτοσκοπό αλλά ως τρόπο να διασφαλίσουν πως ό,τι μέχρι τώρα παραμένει άγνωστο, άηχο, άφωνο κάποια μέρα θα (μας) αποκαλυφθεί.
Το έργο τους, ζωντανό, ανατρεπτικό και επίκαιρο, είναι ένα διαρκές πείραμα πάνω στη σχέση κατάρρευσης και δημιουργίας, όπου ο θόρυβος γίνεται μέσο και το νέο «κτίσμα» αποτέλεσμα.
Blixa Bargeld: o ιδιοφυής «αρχιτέκτονας»
Στον πυρήνα αυτής της κοσμολογίας βρίσκεται ο πολυπράγμων Blixa Bargeld (γεννημένος ως Christian Emmerich): τραγουδιστής, κιθαρίστας, performer, συγγραφέας, ηθοποιός, σκηνοθέτης ήχου. Μια καλλιτεχνική ιδιοφυΐα που κινείται με την ίδια άνεση ανάμεσα στη μουσική, την ποίηση, το performance και τον κινηματογράφο.
Το 1983, ο Bargeld έγινε μέλος των Birthday Party μαζί με τον Nick Cave ενώ μετά τη διάλυσή τους συνέχισε στους Bad Seeds, συνδιαμορφώνοντας τη σκοτεινή, βιομηχανική και θεατρική τους ταυτότητα. Παρέμεινε καλλιτεχνικός «συνεργός» του Cave για 20 χρόνια, έως το 2003, παράλληλα με τους Neubauten και μέχρι σήμερα χαίρει απολύτου σεβασμού από τον Αυστραλό καλλιτέχνη.
Παράλληλα, ο Blixa δραστηριοποιείται σε πειραματικά πρότζεκτ όπως το ANBB με τον Alva Noto, καθώς και σε ντανταϊστικές performance-εγκαταστάσεις, όπου ο λόγος και ο ήχος λειτουργούν παραστατικά, εμπειρικά ενώ με τους Neubauten έχει παρουσιάσει το έργο τους σε κορυφαία φεστιβάλ avant garde και σύγχρονης τέχνης όπως το Berlin Babylon με τον ήχο να αναδεικνύεται πάντα ως καθολική μορφή τέχνης.
Η φωνή του – άλλοτε ψίθυρος, άλλοτε κραυγή, άλλοτε όπλο – διαπερνά τον χώρο σαν ένα τρυφερό άγγιγμα και βίαιη εκπυρσοκρότηση μαζί.
Συναυλία στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού. Μία τελετουργία ήχου
Η συναυλία τους στο Ηρώδειο δεν είναι ένας ακόμη απολογισμός. Είναι το επόμενο βήμα. Η στιγμή όπου το οικείο παραδίδεται στην προσδοκία μιας νέας δυνατότητας. Ο βιομηχανικός θόρυβος συναντά τη μουσική φορτίζοντας τη μαρμάρινη σιγή των αιώνων έως ότου μιλήσει, έως ότου φωνάξει για όσα δεν είχε αρθρώσει ποτέ ως τώρα, για αυτά που ποτέ ως τώρα δεν είχαν ακουστεί.
Ο κόσμος των Einstürzende Neubauten είναι ένας πολυσχιδής συμπεριληπτικός κόσμος που απαιτεί εγρήγορση και προδιαθέτει σε συμμετοχή. Ο θόρυβος και η μουσική ως αντανάκλαση ενός κόσμου που καταρρέει και ξαναχτίζεται μπροστά μας.
Του κοινού μας τόπου.
Einstürzende Neubauten
EINSTÜRZENDE NEUBAUTEN Πέμπτη 18 Ιουνίου 2026 Ωδείο Ηρώδου Αττικού Μία θερινή ωδή στην AVANT GARDe
Οι EINSTÜRZENDE NEUBAUTEN έρχονται στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου που επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού.
Για τα ΑμεΑ υπάρχει ειδικά διαμορφωμένος χώρος (ΚΑΤΩ Διάζωμα, Κερκίδα Α, Σειρές 1 – 3). Τα εισιτήρια κοστίζουν 44 ευρώ. Το εισιτήριο των συνοδών κοστίζει 44 ευρώ. Κρατήσεις στο tameia@greekfestival.gr και στο τηλέφωνο 210 4834 913, Δε-Πα 10:00 – 17:00.
Einstürzende Neubauten
Επίσημα σημεία πώλησης εισιτηρίων
Δίκτυο: more.com
Τηλεφωνικά: 211 7700 000
Δίκτυο μεταπωλητών
Nova | Public | Βιβλιοπωλεία Ευριπίδης
Τηλεφωνικό κέντρο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου
Ωράριο: Δευτέρα – Παρασκευή: 10:00 – 18:00 | Τηλ: +30 2118008181
Το ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΕΚΔΟΤΗΡΙΟ του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου θα ανοίξει ΜΕΤΑ το Πάσχα.
Λειτουργεί στην Πλατεία Συντάγματος
This is Athens – info point Δήμου Αθηναίων
Ωράριο Λειτουργίας: Δευτέρα – Παρασκευή: 10:00 – 18:00
Προς το παρόν, ως φυσικό σημείο πώλησης εισιτηρίων θα λειτουργεί το Ταμείο στην Πειραιώς 260.
Ταμείο Ηρωδείου & Ταμείο Αρχαίου Θεάτρου Επιδαύρου: (Θα ακολουθήσει ενημέρωση για την ημερομηνία έναρξης λειτουργίας)
ΠΡΟΣΟΧΗ
Οι σελίδες: www.aefestival.gr και www.more.com είναι τα μοναδικά επίσημα κανάλια πώλησης εισιτηρίων των εκδηλώσεων του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου. Εισιτήρια που αγοράζονται από μη εξουσιοδοτημένους μεταπωλητές ή πλατφόρμες δε θα θεωρούνται έγκυρα.
NEMESIS LIVE! REUNION @ KYTTARO Special Guests: The Frantic Five | Ζώρζ Πιλαλί | Γιώργος Δημητριάδης | Νίκος Σπάθας Opening Act: FΑΜΑΓΚΟΥΣΤΑ
Οι Θρυλικοί NEMESIS, το ιστορικό συγκρότημα με σημαντική δράση και επιρροή στις δεκαετίες 70 & 80, με αφορμή την κυκλοφορία του 2ου LP/CD με ανέκδοτες ηχογραφήσεις από τις περιόδους 1981-1982 και 1984-1986, επανασυνδέονται 40 χρόνια μετά, για μια σειρά εμφανίσεων!
Το Σάββατο 23 Μαΐου 2026 θα έχουμε την χαρά να τους απολαύσουμε σε μία εορταστική εμφάνιση, παρέα με σπουδαίους καλεσμένους στο Kύτταρο, εκεί που έχουν γράψει ιστορία… Θα ακούσουμε τις αυθεντικές Progressive Rock εκτελέσεις από την 1η τους δισκογραφική δουλειά, (το ομότιτλο- ‘NEMESIS’ που εξαντλήθηκε μόλις ένα μήνα από την κυκλοφορία του) καθώς και υλικό από το πρόσφατο 2ο LP/CD (NEMESIS II, που επίσης εξαντλήθηκε εντός ολίγων εβδομάδων!!!) αλλά και αγαπημένα τραγούδια από τους εκλεκτούς καλλιτέχνες που θα μας τιμήσουν με την παρουσία τους!
Μια βραδιά που θα μας ταξιδέψει στο χρόνο, εκεί που η ελληνική ροκ σκηνή και το Κύτταρο, έχτιζαν το μύθο τους, μια βραδιά, που θα τον επιβεβαιώσει εμφατικά.. Το σημερινό σχήμα των NEMESIS απαρτίζεται από τους :
Το συγκρότημα δημιουργείται στη Αθήνα (Ελλάδα) στα μέσα της δεκαετίας του ’70 (1976) από τους Βασίλης Καπανίκης & Χρήστος Βογιατζής με την προσθήκη ακόμη τριών μουσικών, δύο στα πλήκτρα ( Τ. Δημητρακόπουλος & Αλ. Τριπιδάκης ) και στα τύμπανα (Θαν. Κιπενής).
nemesis old crew
Το συγκρότημα σε πλήρη πλέον σύνθεση ηχογραφεί σποραδικά (1976-78) την πρώτη του δουλειά με επιρροές από Progressive, Jazz, Κλασσική και Hard Rock, η οποία θα εκδοθεί σε μορφή LP, ομότιτλο- ‘NEMESIS’- από την ‘ ΙKAROS’ Music (2002) με τις ηχογραφήσεις εκείνης της περιόδου.
nemesis old crew 2
Μπαίνοντας η δεκαετία του ’80 επέρχονται αλλαγές και αποχωρίσεις όπως και μεσολαβεί η υποχρεωτική στράτευση των μελών του συγκροτήματος με αποτέλεσμα η βασική σύνθεσή του να γίνει Ντουέτο (Β. Καπανίκης & Χρ. Βογιατζής) και σποραδικά με κάποιους πρόσθετους μουσικούς ανάλογα με τις ανάγκες του.
Κατά την περίοδο αυτή και λόγω του ότι η παγκόσμια μουσική σκηνή έχει αλλάξει και τα νέα μουσικά ρεύματα χαρακτηρίζουν την δεκαετία του ΄80 , οι NEMESIS συνεχίζουν να ηχογραφούν νέο υλικό προσαρμοζόμενοι σύμφωνα με τον ήχο της εποχής, χωρίς όμως να ξεφεύγουν εντελώς από το παλιό τους ύφος.
Ένα άλλο σημαντικό στοιχειό που έπαιξε ρόλο σε αυτή την προσαρμογή είναι το ότι το συγκρότημα εγκαθίσταται περιστασιακά στην τότε Δυτική Γερμανία ( W.Berlin, Koln) κάνοντας Εμφανίσεις & Ηχογραφήσεις επηρεαζόμενο από το μουσικό στυλ που επικρατεί και είναι αποδεκτό από το κοινό, κυρίως εκτός Ελλάδας.
Το συγκρότημα θα διαλυθεί οριστικά το καλοκαίρι του 1986 και μετά την επιστροφή του από την Δυτική Γερμανία (Koln) τα μέλη του θα συμμετάσχουν αργότερα σε διάφορα συγκροτήματα ( Purple Overdose, Καλειδοσκόπιο, World Of Cain, Πάμε, Γιατροί, Vogiatzers κ.α.) αλλά και ως Session μουσικοί με διάφορους γνωστούς καλλιτέχνες της Ελληνικής Ροκ σκηνής.
nemesis current line up
Σήμερα – 40 χρόνια μετά – οι NEMESIS με αφορμή την κυκλοφορία του 2ου LP & CD με τον τίτλο ‘NEMESIS II’, από την B-Othersibe Records, όπου υπάρχουν οι αυθεντικές ηχογραφήσεις της περιόδου 1981-82 & 1984-86, επανασυνδέονται για μια σειρά εμφανίσεων και στην θέση των εκλιπόντων και αποχωρούντων μελών τους, προσχωρούν νέα μέλη , οπότε η νέα τους σύνθεση έχει ως εξής :
Ως μίας από τις μακροβιότερες μπάντες της Θεσσαλονίκης, οι The Frantic Five τιμούν πλήρως τον τίτλο που κατείχε κάποτε η πόλη ως «πρωτεύουσα του rock». Σχηματίστηκαν το 1994 και σήμερα, μετά από αρκετές αλλαγές στο lineup, αποτελούνται από τους:
Alex O’ Right (Φωνή, Κρουστά)
Captain K (Κιθάρες, Φωνητικά, Φυσαρμόνικα)
Μανώλη Χατζηδάκη (Μπάσο, Κρουστά, Φωνητικά)
Dr. Organ (Φαρφίσα, Φωνητικά)
Αλέξη Κλημεντόπουλο (Τύμπανα)
Από την πρώτη στιγμή η μπάντα δεν έκρυψε την αγάπη της για την garage rock των ’60s, μία garage rock όπου το fuzz της κιθάρας συναντά τον ιδιαίτερο ήχο της φαρφίσας, οδηγώντας από garage punk… εξάρσεις σε πιο blues μελωδίες. Μέχρι στιγμής οι The Frantic Five έχουν κυκλοφορήσει τέσσερα άλμπουμ και δώδεκα singles/EPs.
Η αρχή έγινε ήδη από το 1995 και το EP The Frantic V Play Zoe’s Stomp!. Έκτοτε έχουν μεσολαβήσει πολλές άλλες κυκλοφορίες κάτω από την ομπρέλα ελληνικών, αυστραλιανών, ιταλικών, βρετανικών και γερμανικών labels. Τελευταία προσθήκη το επτάιντσο βινύλιο με τα singles I Need You Mine και The Very First Day. Η παραγωγή και το mastering έγιναν από το Νίκο Νικολόπουλο στα Jam Studios.
Αντίστοιχα πλούσια με τη δισκογραφία τους είναι και η συναυλιακή πορεία των The Frantic Five. Από τα μέσα των ’90s ως σήμερα το συγκρότημα έχει παίξει σε Γερμανία, Ιταλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Τουρκία και, φυσικά, απ’ άκρη σ’ άκρη στην Ελλάδα. Έχουν εμφανιστεί μεταξύ άλλων στο πλευρό των Sonics, των The Fuzztones, των ? & The Mysterians, των Sky Saxon, των The Seeds, των Fleshtones και των Sick Rose.
FAMAΓΚΟΥΣTA
Οι FAMAΓΚΟΥΣTA δημιουργήθηκαν το 1988 από πρώην μέλη των ΑΛΛΟΘΙ. Εμφανίστηκαν σε διάφορα κλαμπ της εποχής με πιο γνωστές εμφανίσεις στο ΑΝ club, στο ΡΟΔΟΝ και στο φεστιβάλ του Πάνορμου στην Μύκονο, σε εναρκτήριο ρόλο. Στις αρχές της δεκαετίες του ‘90 το σχήμα έπαψε να δραστηριοποιείται, καθώς δύο από τα μέλη τους δημιούργησαν το γνωστό στούντιο ηχογράφησης “ΠΕΡΙΠΟΥ”
στο οποίο ηχογράφησε το μεγαλύτερο μέρος της ανεξάρτητης τότε μουσικής (rock) σκηνής Στις 23 Μαΐου 2026 επανεμφανίζονται ως καλεσμένοι των NEMESIS στο ιστορικό ΚΥΤΤΑΡΟ.
Οι θρυλικοί Iron Maiden έρχονται στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας στα πλαίσια της Run for your Lives Tour World Tour 2026 στις 23 Μαϊου.
Εμείς πριν λίγες ημέρες σας ξεναγήσαμε στα σοκάκια του Λονδίνου κατά τη διάρκεια των περιπετειωδών ηχογραφήσεων του ομώνυμου τους άλμπουμ. Ένα άρθρο που μπορείτε να ανατρέξετε και να διαβάσετε εδώ. Ναι μεν το ταξίδι τους είχε ξεκινήσει, όμως το εφαλτήριο για την ονειρική καριέρα ήρθε κάπου μεταξύ 1981 και 1982.
Η απόλυση του Paul Di Anno
Κοιτάχτε πως έχουν τα πράγματα σχετικά με τον “Παυλή” ο οποίος ακολούθησε τον Dennis Stratton στην έξοδο από την μπάντα. Οι λόγοι τελείως διαφορετικοί και κατανοητοί. Να πούμε κάποιες αλήθειες εδώ που οι φανατικοί του Di Anno ίσως “ξινίσουν” και τα μούτρα τους. Μια μπάντα όπως οι Iron Maiden απαιτεί σταθερότητα και επαγγελματισμό από ένα σημείο και μετά και ειδικά όταν υπάρχουν και οικονομικές συναλλαγές μέσα. Τα έχει αναφέρει και ο Nikki Sixx μετά τον πρώτο δίσκο παύει μια μπάντα να δρα ως παρέα και δραστηριοποιείται ως εταιρεία.
Οι Iron Maiden με τον Paul Di Anno την εποχή του “Killers”
Το τελευταίο show του Paul Di Anno με τους Iron Maiden ήταν στη Κοπεγχάγη στις 10 Σεπτεμβρίου 1981. Την ίδια στιγμή ανακοινώθηκε η πρόσληψη του Bruce Dickinson στη μπάντα. Η αιτία της απόλυσης ήταν πολύ απλά ότι ο συμπαθέστατος frontman της μπάντας είχε “ξεφύγει” με τις καταχρήσεις και πολλές φορές δεν απέδιδε τα μέγιστα επάνω στη σκηνή. Να φανταστείτε ότι κατά τη διάρκεια της πρώτης Ευρωπαϊκής περιοδείας των Iron Maiden, προέβησαν σε αναγκαστική ακύρωση πέντε εμφανίσεων τους στη Γερμανία γιατί ο Paul Di Anno έπρεπε να ξεκουράσει τη φωνή του. Αυτό εξόργισε διοργανωτές, απογοήτευσε και οπαδούς. Όπως και εξάντλησε την εμπιστοσύνη του Steve Harris προς το πρόσωπο του.
Πήγαν μια βόλτα στις Η.Π.Α., πήγαν και Ιαπωνία και πάλι μετά Ευρώπη. Όταν επέστρεψαν, απλά προέβησαν σε ανακοίνωση σχετικά με την απόλυση του. Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στο γραφείο του Rod Smallwood παρόντος του Steve Harris.
Iron Maiden
Ο Bruce Dickinson ήρθε στους Iron Maiden το ίδιο φθινόπωρο και τους έσωσε κυριολεκτικά μιας και κινδύνευαν να παίζουν ως κουαρτέτο. Η μπάντα ήταν τίγκα στα γκάζια και οι επιτυχίες και οι πολυάριθμες εμφανίσεις τους μεγιστοποιούσαν τη φήμη τους. Όσο κι αν έλεγαν κάποιοι ότι υπήρχε αυταρχική πολιτική μέσα στη μπάντα, ίσως έχουν δίκιο, όμως ένα πλοίο μόνο έτσι κουμαντάρεται για να μην πέσει στα βράχια. Ο Dave Murray είχε σχολιάσει σχετικά πρόσφατα
“Την ηγεσία αναλαμβάνουν οι Steve, Bruce και ο Rod”, είπε. “Εγώ είμαι περισσότερο ομαδικός παίκτης και είμαι ευχαριστημένος που βρίσκομαι σε αυτή τη θέση. Δεν θα μπορούσε να υπάρχει μια ολόκληρη μπάντα με ανθρώπους τόσο χαλαρούς όσο εγώ, αλλιώς δεν θα γινόταν τίποτα.”.
Ο Bruce Dickinson στους Iron Maiden
Έχουν γραφτεί πολλά ότι ακόμα κι όταν ήταν ο Paul Di’Anno στη μπάντα, η επιλογή είχε γίνει παρασκηνιακά. Οι Samson “άνοιγαν” για τους Iron Maiden εκείνη την εποχή και έτσι έγινε το “κονέ” που λένε. Η αλλαγή αυτή δεν έγινε εύκολα όμως, πήραν το ρισκό. Αυτές οι μπάντες με το ρίσκο είναι μαθημένες να επιβιώνουν και να συνεχίζουν.
Iron Maiden
Οι Βρετανοί ήταν μια καλοκουρδισμένη μηχανή που πραγματοποιούσε εμφανίσεις συνέχεια σε παγκόσμια κλίμακα. Δεν ήταν μια απλή μπάντα που έπαιζε σε pubs της Μεγάλης Βρετανίας άντε και σε κάνα δυο άλλες χώρες. Η επιλογή να πραγματοποιηθεί το ντεμπούτο του Bruce Dickinson στη Μπολόνια στις 27 Οκτωβρίου 1981 διόλου τυχαία δεν ήταν. Αυτό το transition δεν ήταν απλό. Δηλαδή δεν προσέλαβαν έναν τραγουδιστή πριν μπουν στο studio, αλλά καταμεσής της περιοδείας τους και γιατί είχαν και άλλες συναυλιακές υποχρεώσεις. Για να προβούν σε αυτή την απόφαση μάλλον είχε φτάσει ο “κόμπος στο χτένι” με την συμπεριφορά του “Παυλή”.
Η εμφάνιση στο Palasport της Μπολόνια
Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με αναμονή μέχρι το επόμενο άλμπουμ. Εδώ η απόφαση ήταν “ερμηνεύεις απόψε, πάει και τελείωσε”. Και έτσι έγινε.
Iron Maiden Poster 26 Οκτωβρίου 1981 Μπολόνια, Ιταλία
Η απόφαση αυτή ήταν καίρια για το μέλλον της μπάντας, θα μπορούσα να την χαρακτηρίσω και κρίσιμη. Φανταστείτε τώρα να γινόταν κανένα σκηνικό πάνω στη σκηνή και να μην έβγαιναν σωστά τα κομμάτια του setlist που είχαν αποφασίσει να παρουσιάσουν. Για αυτό θεωρώ την εποχή εκείνη την πιο σημαντική για το επακόλουθο και λαμπρό μέλλον των Iron Maiden. Ουσιαστικά αυτό που έγινε τότε ήταν η προβολή μιας νέας “ταυτότητας” της μπάντας που κοιτούσε στο μέλλον.
Στα παρασκήνια των ηχογραφήσεων του “The Number of the beast”
Το “Killers” εκτόξευσε τη μπάντα με περιοδείες ανά τον κόσμο και στα Βρετανικά charts έφτασε στη 14η θέση. Αυτό έφερε στη μπάντα νέες απαιτήσεις σχετικά. Εδώ δεν έχουμε ούτε ακυρώσεις για τα lifestyle των μελών, ούτε να υπάρχει ενδιαφέρον τι δράμα μπορεί να κουβαλάει κάθε μέλος. Πρέπει να αντεπεξέλθεις στις νέες προκλήσεις no matter what. Το line up του “The number of the beast” δημιουργήθηκε για αυτό τον λόγο. Ο Dave Murray παραπάνω τα περιγράφει τέλεια σχετικά με το ποιος παίρνει τις αποφάσεις και ότι καθένας δεν πρέπει να λέει το μακρύ και το κοντό του.
Iron Maiden: “The Number of the beast”
Τρεις μήνες μετά την πρώτη εμφάνιση του Bruce Dickinson με τους Iron Maiden “ανοίγουν” οι πόρτες των Battery studios στο Λονδίνο για τις ηχογραφήσεις το τρίτου studio album των Βρετανών. Θρυλικά studios τα οποία και δημιουργήθηκαν το 1967 κάτω από το όνομα Morgan Studios. Πρόσφατα τέθηκε το θέμα της κατεδάφισης τους, όμως πολύς κόσμος προέβη σε αντιδράσεις και υπάρχει ενα petition σχετικά με το θέμα που μπορείτε να ανατρέξετε εδώ.
Σημαντικά studios για την αγαπημένη μας μουσική γιατί εκεί ηχογράφησαν και οι Def Leppard το τεράστιο “Pyromania”.
Iron Maiden
Πίσω από την κονσόλα από την εποχή του “Killers” βρίσκεται ο πολύπειρος Martin Birch ο οποίος και θα τους ακολουθήσει μέχρι και την συνταξιοδότηση του το 1992. Για μια δεκαετία και βάλε θα δημιουργήσει τον προσωπικό ήχο των Iron Maiden. Έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους σε παγκόσμια κλίμακα. Έχοντας δουλέψει με Rainbow, Black Sabbath και Whitesnake ήξερε πως να διαχειριστεί μια μπάντα σαν την “ομάδα” του Steve Harris. Για αυτό και δυσκολεύτηκε αρκετά ο Kevin Shirley να φέρει έναν νέο ήχο προς τους οπαδούς των Iron Maiden μετέπειτα. Και τώρα που το σκέφτομαι, ένα μικρό ποσοστό ίσως να μην αποδέχθηκε ποτέ αυτή την αλλαγή.
Οι Iron Maiden μαζί με τον παραγωγό τους Martin Birch
Το “Number of the beast” ήταν το άλμπουμ που τους καθιέρωσε
Δεν χωράει αμφιβολία περί τούτου. Το τρίτο άλμπουμ των Iron Maiden ήταν αυτό που τους έβαλε στο θρόνο του Heavy Metal. Από την εποχή του “Killers” έλεγαν ότι η μπάντα αυτή είναι το next big thing. Έτσι λοιπόν κατακτά για πλάκα την πρώτη θέση στα Βρετανικά charts και την 40η στο Billboard 200. Συνθέσεις όπως το ομώνυμο, “Run to the hills” και “Hallowed be thy name” κατακτούν το ραδιόφωνο.
Πολλοί συνδέουν τη μπάντα με τον Σατανισμό λόγω της θεματολογίας του δίσκου κάτι το οποίο η μπάντα έχει διευκρινίσει πολλάκις. Αυτό συνέβη κυρίως στις Η.Π.Α., όπου όπως και αναφέραμε και σε προηγούμενο μας άρθρο για τους Metallica, η κοινωνία δεν μπορούσε να αποδεχθεί το είδος αυτής της μουσικής εύκολα και πάντα υπήρχαν και δυστυχώς υπάρχουν ακόμα σε κάποιες πολιτείες προβλήματα. Ο Derek Riggs που έχει σχεδιάζει το εξώφυλλο είχε εξηγήσει
“Το εξώφυλλο αυτό έχει επηρεαστεί από ένα comic book που ονομαζόταν “Doctor Strange” που είχε έναν μεγάλο κακό που κρατούσε τον Doctor Strange κρεμασμένο από κορδόνια σαν μαριονέτα, ήταν κάτι που διάβασα ως παιδί τη δεκαετία του 1960, νομίζω” και συνεχίζει “Είναι βασισμένο στη γνώση που έχω για τη μεσαιωνική ευρωπαϊκή χριστιανική τέχνη, η οποία ήταν γεμάτη από τέτοιες σκηνές”.
Derek Riggs, ο δημιουργός του Eddie
Από την άλλη ο επί χρόνια και μέχρι τώρα μάνατζερ της μπάντας Rod Smallwood αναφέρει
“Ποιος είναι ο πραγματικά κακός εδώ; Ποιος χειραγωγεί ποιον;”
Η αλήθεια είναι ότι προκάλεσε αρκετά στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού που ευτυχώς μετά άλλαξαν τα πράγματα προς το καλύτερο για μια κοινωνία που βασανίστηκε από συντηρητισμό και πουριτανισμό. Δεν είναι τυχαίο που εκεί “γεννήθηκαν” τα πιο αντισυμβατικά ρεύματα μουσικής. Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία.
Η μουσική ιδιοφυΪα των Iron Maiden
Δεν ξέρω τι σκεφτόταν τότε ο captain μας, αλλά αυτό που έχει κάνει στο “The number of the beast” είναι απλά εντυπωσιακό. Μέσα από την απλότητα και την μείωση του αριθμού των συνθέσεων, εκτίναξε την μπάντα συνθετικά. Αφαιρώντας ότι κατάλοιπα από punk υπήρχαν στο “Killers” και μπαίνοντας σε πιο ουσιώδη μονοπάτια προέβη σε μια δημιουργία ενός “ογκόλιθου” της αγαπημένης μας μουσικής. Για μένα μόνο το “Hallowed be thy name” να υπήρχε πάλι έτσι θα το χαρακτήριζα. Ένας ύμνος που εκεί στηρίχθηκαν ολόκληρες μπάντες, μπορείτε να ρωτήσετε τον Dani από Cradle of Filth ή τον Rob Flynn από Machine Head πόσο επιδραστικό κομμάτι ήταν για τις μπάντες τους.
Iron Maiden
Το single “Run to the hills” κυκλοφόρησε δυο εβδομάδες πριν την κυκλοφορία του άλμπουμ. Ταυτόχρονα κυκλοφορήσαν το video clip του κομματιού με σκηνές από ταινίες του Buster Keaton. Για την ακρίβεια μέσα στο video βλέπουμε σκηνές από τις ακόλουθες ταινίες του “The navigator”, “The general”, “The love nest” και “Steamboat Bill, Jr.”. Όλες “γυρισμένες” στα μέσα της δεκαετίας 1920. Το single μπήκε στο Top 10 των Βρετανικών charts και όσο προχώραγαν οι τελευταίες “πινελιές” του άλμπουμ η μπάντα κυκλοφόρησε το “Total eclipse” ως b’ side.
Η φάση τώρα σχετικά με την επιλογή των κομματιών ήταν κάπως περίεργη. Μέλη της μπάντας και σίγουρα χιλιάδες οπαδοί αν την υφήλιο δεν ήθελαν το “Gangland” μέσα στο άλμπουμ, ήθελαν στη θέση του το “Total eclipse”. Ο Steve Harris από την άλλη μετανιώνει ως ένα βαθμό για την επιλογή του “Invaders” ως εναρκτήριο λάκτισμα του άλμπουμ. Όπως έχει αναφέρει
“Θα μπορούσε να είχε αντικατασταθεί με κάτι καλύτερο, μόνο που δεν είχαμε τίποτα άλλο να το αντικαταστήσουμε εκείνη τη στιγμή. Είχαμε μόλις τον απαραίτητο χρόνο για να κάνουμε αυτό που κάναμε, και αυτό ήταν όλο”.
Ο captain έχει αναφέρει ότι το “Total Eclipse” θα ταίριαζε καλύτερα στο άλμπουμ, καθώς αντιπροσωπεύει καλύτερα το στυλ του συγκροτήματος και την κατεύθυνση που είχαν πάρει. Ίσως αυτό χαρακτηρίζει και λίγο την ένταση που υπήρχε εκείνη την εποχή σχετικά με την οπτική του καλλιτέχνη σε ευθεία αντιπαράθεση με τις εμπορικές σκοπιμότητες.
Iron Maiden: “Run to the hills”
Στην αρχή του ομώνυμου κομματιού έχουμε την αφήγηση του ηθοποιού Barry Clayton και σύμφωνα με τα λεγόμενα του Bruce Dickinson η πρώτη επιλογή ηθοποιού ήταν διαφορετική. Το συγκρότημα είχε αρχικά προσεγγίσει τον Vincent Price για να ηχογραφήσει το απόσπασμα, αλλά δεν ήταν διατεθειμένο να πληρώσει την αμοιβή του Price, ύψους 25.000 λιρών. Τώρα σχετικά με το απόσπασμα, αν και στις σημειώσεις του δίσκου αναφέρεται ότι το απόσπασμα προέρχεται από την Αποκάλυψη 13:18, η πρώτη γραμμή προέρχεται από το 12:12.
Το “Hallowed be thy name” όπως αναφέραμε πριν είναι το πιο αντιπροσωπευτικό άσμα των Iron Maiden. Δεν είμαι ο μόνος που το λέει, το λέει και ο Bruce Dickinson χαρακτηρίζοντας το ως “φανταστικό” και επισημαίνοντας ότι όταν το ερμηνεύει live είναι σαν αφηγείται μια ταινία προς το κοινό. Ένα κομμάτι που μπαίνει σαφώς και στις πιο έντονες φιλοσοφικές σκέψεις του Steve Harris. Μια σύνθεση που πολλές φορές έχουν αναφέρει ότι είναι αυτή που όλα τα κομμάτια των Iron Maiden στηρίζονται πάνω σε αυτή, κάτι που ο captain έχει διαφωνήσει τονίζοντας ότι κάθε κομμάτι έχει τη δίκη του “πλοκή”.
Το “Prisoner” ήταν ουσιαστικά η “μετάβαση”
Το “Prisoner” είναι βασισμένο σε ένα τηλεοπτικό show της Βρετανικής τηλεόρασης που έφερε τον ίδιο τίτλο. Ο Rod Smallwood τηλεφώνησε στον Patrick McGoohan για να πάρει την άδεια για να χρησιμοποιήσει αυτό το ηχητικό απόσπασμα μέσα στο άλμπουμ. Εικάζεται ότι η αντίδραση του ηθοποιού ήταν “Πώς είπες ότι τη λένε; Ροκ μπάντα, είπες; κάντο!”. Γιατί όμως το “Prisoner” ήταν η μετάβαση? Γιατί πολύ απλά πήρε ένα θέμα που είχε απόκλιση από τις μέχρι τώρα στιχουργικές συνήθειες της μπάντας. Όπως αναφέραμε και παραπάνω το άλμπουμ ξέφευγε από τα δυο πρώτα κατά πολύ.
Το “22 Accacia Avenue” και ο Adrian Smith
Αυτό το κομμάτι είναι στην ίδια φάση στιχουργικά με το “Charlotte the Harlot” και είναι από τα καλύτερα και πιο ευφυή του δίσκου για μένα. Ένα γρήγορο κομμάτι που είναι στηριγμένο πάνω σε μια σύνθεση της προηγούμενης μπάντας του Adrian Smith, Urchin. Μια φόρα τους είχε παρακολουθήσει live ο Steve Harris και το κομμάτι το είχε ξεχωρίσει. Έτσι λοιπόν ήρθε και το “22 Accacia avenue”, μια σύνθεση που μπορείτε να την βρείτε στο “Live after Death” εκτελεσμένη άψογα. Όπως επίσης και στα bonus tracks του “The Gallery” των Dark Tranquillity διασκευασμένη υπέροχα.
Το “Children of the damned” είναι ένα από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια των Iron Maiden. Αυτό γιατί μπορεί να θυμίζει ως ένα βαθμό το “Remember tomorrow” αλλά εδώ διαπιστώνουμε πως ο Adrian Smith συμβάλλει στην τελική “ταυτότητα” των Βρετανών. Οι μελωδίες που φλερτάρουν σε μεγάλο βαθμό με τις blues καταβολές του Smith σε συνδυασμό με τους στίχους που σε στοιχειώνουν. Η ερμηνεία του Bruce Dickinson εδώ είναι υποκριτικά αγωνιώδης και συνάμα προσφέρει τον τρόμο στον ακροατή. Μια σύνθεση που πήγε την μπάντα χρόνια μπροστά.
“Now it’s burning his hands, he’s turning to laugh Smiles as the flame sears his flesh Melting his face, screaming in pain Peeling the skin from his eyes”
Η σύνθεση στιχουργικά στηρίζεται σε δυο ταινίες που προβλήθηκαν την δεκαετία του ’60, “Village of the damned” και “Children of the damned”. Η δεύτερη ταινία απεικονίζει μια ομάδα παιδιών με ικανότητες τηλεπάθειας που έρχονται αντιμέτωπα την καταστροφή. Οι στίχοι περιγράφουν τη συναισθηματική αναταραχή και το τραγικό τέλος αυτών των παιδιών, τονίζοντας τον αγώνα τους ενάντια σε μια εχθρική κοινωνία.
Η κληρονομιά του “The Number of the beast”
Είναι ένα άλμπουμ ταυτόσημο μιας μπάντας με κότσια. Καταμεσής μιας περιοδείας και με την αναγνωρισιμότητα σου να αυξάνεται συνέχεια και να αλλάζεις ερμηνευτή? Αδερφέ, αυτό θέλει κότσια για να πάρεις το ρίσκο και να πάνε όλα καλά στη τελική. Η μπάντα αποφάσισε το τι είναι καλύτερο για αυτή και το έπραξε. Προσωπική μου άποψη, ο “Παυλής” δεν θα μπορούσε να αντεπεξέλθει σε όλο αυτό που είναι το “The Number of the beast”. Ένας δίσκος μεταβατικός σε μια νέα εποχή για τους Iron Maiden, μια εποχή που συμβόλισε την είσοδο τους στο Πάνθεον των μεγάλων συγκροτημάτων της δεκαετίας.
Iron Maiden
Μια μικρή υπενθύμιση:
Οι Iron Maiden εμφανίζονται στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας στις 23 Μαϊου 2026. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στην πάντα ενημερωμένη μας agenda.
Χαρμόσυνα νέα για τους οπαδούς τωνIron Maiden μιας και το πολυαναμενόμενο Documentary τους, “Burning ambition”, έρχεται στον κινηματογράφο “Δαναός”.
Iron Maiden: “Burning Ambition”
Οι Iron Maiden στη “μεγάλη οθόνη”
Και να πούμε και την αλήθεια, ίσως και άργησε πολύ να πραγματοποιηθεί. Μια μπάντα που έχει κατακτήσει την υφήλιο, έχοντας πραγματοποιήσει πάνω από 16 παγκόσμιες περιοδείες. Τα τρία τους τελευταία άλμπουμ έχουν φτάσει την πρώτη θέση στα charts 25 χωρών. Αυτό σημαίνει ότι η “μηχανή” των Λονδρέζων συνεχίζει να προσφέρει και να εντυπωσιάζει τους ορκισμένους οπαδούς της. Ανάμεσα τους βέβαια είναι και ο υποφαινόμενος. Το νέο ντοκιμαντέρ είναι από τα πιο πλούσια που έχουν πραγματοποιηθεί και υπάρχουν δηλώσεις μεγάλων ονομάτων μέσα τόσο από τον Lars Ulrich των Metallica όσο και από τον ηθοποίο Javier Bardem μεταξύ άλλων. Η σκηνοθεσία είναι από τον Malcolm Venville.
Στις 15 Μαϊού θα υπάρχει ένα ξεχωριστό event
Κατά τη διάρκεια της προβολής της 15ης Μαϊού θα προλογίσουν την προβολή οι Bob Katsionis(ex-Firewind, Nightfall) και Γιάννης Παπαδόπουλος (Diviner, Rock ‘n’ Roll Children). Όπως και θα πραγματοποιήσει μια σύντομη εισαγωγή ο Χάκος Περβανίδης από το περιοδικό Metal Hammer. Ένα event που πραγματοποιείται σε συνεργασία με το περιοδικό Metal Hammer. Παράλληλα, το κατάστημα μουσικού merchandise MONSTERVILLE θα προσφέρει σε τέσσερις αγοραστές εισιτηρίων δύο official t-shirts των Βρετανών, καθώς και δύο αντίτυπα του graphic novel των Iron Maiden“Piece of mind”.
Οι ημέρες στον κινηματογράφο “Δαναός” έχουν οριστεί να είναι οι 14, 15, 16, 17 και 20 Μαϊου. Με την αγορά εισιτηρίου για οποιαδήποτε από τις προβολές, οι θεατές μπαίνουν αυτόματα σε κλήρωση από την οποία ένας νικητής θα κερδίσει 2 εισιτήρια για τη μεγάλη συναυλία των Βρετανών στη χώρα μας.
Iron Maiden Poster
Να υπενθυμήσουμε εδώ ότι στις 23 Μαϊου έρχονται οι Iron Maiden στη χώρα μας και συγκεκριμένα στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στη πάντα ενημερωμένη μας agenda.
Το νορβηγικό γκαράζ συγκρότημα The Hiveminds θα κυκλοφορήσει το δεύτερο άλμπουμ του, με τίτλο «The Restless’ Park», στις 22 Μαΐου. Πριν από αυτό, θα κυκλοφορήσουν δύο singles από το άλμπουμ.
Το «Psyche’s Forecast» κυκλοφορεί στις 24 Απριλίου. Πρόκειται για ένα ανεβαστικό τραγούδι με ζωηρό κιθαριστικό ριφ, πιασάρικο όργανο, τύμπανα σε στυλ σέρφ και φωνητικά γεμάτα συναίσθημα.
the hiveminds – psyche’s forecast
(Σχεδιασμός εξωφύλλου: Staale Krantz Bruland.)
Το «The Restless’ Park» είναι το ομώνυμο κομμάτι του άλμπουμ και κυκλοφορεί ως single στις 8 Μαΐου. Είναι ένα πιο αργό, μελαγχολικό και μακρύτερο τραγούδι, με σταδιακή κλιμάκωση.
the hiveminds – the restless park
(Σχεδιασμός εξωφύλλου από τον Staale Krantz Bruland, βασισμένο σε φωτογραφία της Katinka Liengaard Nyquist)
Το πλήρες άλμπουμ θα κυκλοφορήσει στις 22 Μαΐου. Όπως και το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ των The Hiveminds (2019), το σημείο εκκίνησής του είναι το κλασικό garage rock, αλλά αυτή τη φορά μπορείτε να ακούσετε επιρροές από είδη όπως το indie, το punk και το post-punk, με περιστασιακές pop μελωδίες.
Σε σύγκριση με το προηγούμενο άλμπουμ, το όργανο έχει αναλάβει πιο κεντρικό ρόλο ως κύριο όργανο, τα τέμπο είναι πιο αργά και η ατμόσφαιρα πιο σκοτεινή, αλλά οι The Hiveminds εξακολουθούν να παίζουν απλό ροκ με πολλή ενέργεια.
Οι The Hiveminds είναι οι:
Staale Krantz Bruland: φωνητικά
Adem Kollen: όργανο, κιθάρα και δεύτερα φωνητικά
Trond Strømsnes Olsen: ντραμς και δεύτερα φωνητικά
Jon Skjold: μπάσο
Helge Tveit: κιθάρα , φωνητικά
The Hiveminds platecover
Το άλμπουμ «The Restless’ Park» ηχογραφήθηκε στο Back to Beat Studio από τους Bjørn Bunes και Trond Strømsnes Olsen, η μίξη έγινε από τον Bjørn Bunes και το mastering από τον Robin Schmidt (24 – 96 Mastering). Εικονογράφηση εξωφύλλου: Liv Wallace. Σχεδιασμός εξωφύλλου: Staale Krantz Bruland και Vilde Dansen.
Εμείς που έχουμε τον τρόπο μας και επειδή κυρίως τα παλικάρια από το Bergen είναι κάτι περισσότερο από ξηγημένα, μπορούμε να σας πούμε οτι το album είναι τόσο πολύπλευρο όσο και οι εναλλαγές στη διάθεση που προκαλέι το άκουσμά του. Περισσότερα βέβαια θα σας πούμε όταν με το καλό γίνει και η επίσημη κυκλοφορία του σε ένα review να μη σας χαλάμε την όρεξη,
Οι Metallica πριν μπουν στις διαδικασίες της χλιδάτης παραγωγής του “Ride the lightning” από τον κορυφαίο Flemming Rasmussen, έναν από τους καλύτερους παραγωγούς στην ιστορία της μουσικής βιομηχανίας, περάσαν από “χίλια κύματα” για την παραγωγή του πρώτου τους άλμπουμ.
Το “Kill ’em all” είναι ένα άλμπουμ βουτηγμένο στον κόπο και τον ιδρώτα της μπάντας για να πετύχει. Για να παλέψουν να γίνουν από τους καλύτερους στο είδος και να κάνουν παγκόσμιες περιοδείες με αμύθητες πωλήσεις. Εντάξει, στην αρχή μπορεί καν να μην το σκέφτονταν. Όμως όταν είδαν την έκπληξη των κριτικών από το τελικό αποτέλεσμα, ο “κοντός” που όσο μπόι του λείπει τόσο φιλόδοξος είναι, άρπαξε την ευκαιρία.
Για αρχή, η απόλυση του Dave Mustaine
Στις 9 Απριλίου και μετά την εμφάνιση τους στο L’amour του Brooklyn της Νέας Υόρκης, ο Dave Mustaine ουσιαστικά είναι εκτός μπάντας. Για την ιστορία να αναφέρουμε ότι το set list της εμφάνισης τους ήταν: “Hit the lights”, “The mechanix”, “Jump in the fire”, “Motorbreath”, “(Anesthesia) Pulling teeth”, “Whiplash”, “Seek and destroy”, “No remorse” και “Phantom lord”.
Ο James Hetfield μαζί με τον Dave Mustaine
Έχουν γραφτεί πολλές ιστορίες σχετικά με την απόλυση του Mustaine. Η πιο συχνή ιστορία και ίσως από τις πιο αληθής, είναι ότι η εξάρτηση από τα ναρκωτικά και το αλκοόλ τον είχε κάνει μη ανεκτό μέσα στο συγκρότημα. Πολλές φορές γινόταν αρκετά επιθετικός ακόμα και με τα μέλη της μπάντας. Έτσι λοιπόν, ήταν μονόδρομος η απόλυση του. Αυτά επιβεβαιώνονται και από τον Brian Slage, τον πρώην ιδιοκτήτη της Metal Blade Records ο οποίος τον χαρακτήρισε ως έναν καλλιτέχνη ναι μεν ιδιοφυή αλλά διακατεχόταν από μεγαλομανία και εγωισμό. Αυτά τα επιβεβαιώνει και ο Scott Ian των Anthrax στην αυτοβιογραφία του “I’m the man-The story of that guy from Anthrax”.
Metallica
Η πρόσληψη του Kirk Hammet στους Metallica
Εδώ είναι απλά τα πράγματα, ο Hammet είχε ηχογραφήσει ένα demo με τους Exodus και οι Metallica το άκουσαν όταν και ο Mustaine ήταν με το ενάμιση πόδι έξω από την μπάντα. Έτσι λοιπόν πέταξε για την Νέα Υόρκη ο πρώην κιθαρίστας των Exodus για audition. Η πρόσληψη του ήταν άμεση και έτσι έγινε ο μόνιμος κιθαρίστας της μπάντας μέχρι και τώρα. Από την άλλη ο Mustaine πρόλαβε και έγραψε για το “Kill ’em all” τα “The four horsemen”, “Jump in the fire”, “Phantom lord” και “Metal militia”. Ο Hammet από την άλλη δεν έχει συνθέσει νότα από το άλμπουμ. Το πρώτο είναι το “The mechanix” από το “Killing is my business…and business is good!”.
Jon Zazula με μέλη των Metallica και Anthrax
Αν δεν υπήρχε ο John Zazula, δεν θα υπήρχαν οι Metallica…
…και αυτό δεν έχει την παραμικρή δόση υπερβολής. Η μπάντα έπαιζε σε διάφορα clubs από το 1981 που δημιουργήθηκε και δεν υπήρχε η παραμικρή διαφήμιση. Βάλε και ότι τότε δεν υπήρχε καν ο ορισμός social media παρά μόνο η τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Άρα η μπάντα απλά έπαιζε με δικές τις προσπάθειες απο εδώ και από εκεί, κλείνοντας μόνη της εμφανίσεις μέχρι και σε υπόγεια. Πήγαν κατευθείαν στο San Francisco για να είναι πιο κοντά στον τόπο του Cliff Burton και να μην τους “τρώνε” οι μετακινήσεις. Και εκεί που έστελναν διάφορα demos σε clubs για να εξασφαλίσουν εμφανίσεις, ένα από αυτά πέφτει στο έμπειρο “μάτι” του Jon Zazula.
Ο Jon Zazula με τη γυναίκα του Marsha
Το “No life till leather” το ακούει ο Zazula και εκπλήσσεται πολύ ευχάριστα. Έτσι τους εξασφαλίζει ένα budget των 15.000 δολαρίων το οποίο σε τωρινή φάση είναι 48.000 δολάρια περίπου. Αυτό ήταν ένα ποσό που αφορούσε τις ηχογραφήσεις και μόνο για το “Kill ’em all”. Λίγο πριν τις ηχογραφήσεις ο Mustaine απολύεται και έρχεται στη θέση του ο Hammet.
Όπως αναφέρει ο Hetfiled:
“Δεν είχαμε συναντήσει ποτέ τον Jon, δεν τον είχαμε δει ποτέ — τίποτα”, θυμάται ο κιθαρίστας των Metallica. “Και μπήκαμε σε αυτό το φορτηγάκι της U-Haul και φύγαμε. Και θυμάμαι ότι όταν τελικά φτάσαμε στο σπίτι του, ένα από τα πρώτα πράγματα που έπρεπε να του πούμε ήταν: “Γεια, ήρθαμε και απολύουμε τον κιθαρίστα μας (σ.σ. ο λόγος για τον Dave Mustaine)”. Και αυτός είπε: “Εντάξει. Λοιπόν, ας συνεχίσουμε». Μοιραζόμασταν το ίδιο όραμα. Οπότε, εκείνη τη στιγμή μου φάνηκε απολύτως σωστό”.
Jon Zazula και Metallica
Ο John Zazula είχε βοηθήσει πολλές μπάντες εκείνη την εποχή, ανάμεσα τους ήταν ονόματα όπως οι Anvil, Venom και Raven. Δημιούργησε μια εταιρεία που διοικούνταν κυρίως από οπαδούς του είδους όπως ήταν αυτό το ζευγάρι. Παθιασμένοι με το Heavy Metal και τα παρακλάδια του, βοήθησαν τους Metallica στον έπακρον στην αρχή της καριέρας τους κυκλοφορώντας τα “Kill ’em all” και “Ride the lightning”. Έτσι τους βοήθησαν να εξασφαλίσουν ένα σπουδαίο συμβόλαιο με την Electra Records. Να φανταστείτε επειδή είχαν και ένα θέμα στέγασης στη Νέα Υόρκη οι Metallica, το ζευγάρι Zazula τους παρείχε και στέγη. Να σημειωθεί ότι ο Zazula ήταν υπεύθυνος και για τους Anthrax, τους κυκλοφόρησε τα πέντε πρώτα άλμπουμ τους.
Metallica
Πολλοί έχουν εκφράσει την εξής απορία “Γιατί είναι οι Anthrax στους Big-4 και όχι οι Exodus;”. Οι Metallica με τους Anthrax πάλεψαν μαζί στη Νέα Υόρκη για να κάνουν το όνειρο τους πραγματικότητα. Εκτός του ότι ήταν κάτω από την Megaforce Records, είχαν και το ίδιο management. Όταν λοιπόν οι Metallica δεν είχαν που να μείνουν στο “Big apple”, οι Anthrax τους φιλοξένησαν στο Music Factory του Queens όπου και έκαναν πρόβες εκεί. Εκείνη την εποχή η μπάντα δεν μπορούσε να αντέξει οικονομικά ένα ξενοδοχείο για δυο εβδομάδες. Τόσο διέρκησαν οι ηχογραφήσεις του “Kill ’em all” με τον Paul Curcio στη παραγωγή. Η λύση στην απορία σας λοιπόν.
Metallica και Anthrax
Ο Paul Curcio είχε θέσει το studio για να ηχογραφήσει μια κλασσκή rock μπάντα, τίποτα πιο ακραίο ας πούμε. Ο ήχος ακουγόταν πολύ παραμορφωμένος στα αυτιά του παραγωγού και έτσι αποφάσισε να επέμβει και να χαμηλώσει κάποιες παραμέτρους. Οι Metallica όμως δεν είδαν με καλό μάτι την επέμβαση του Curcio. Ουσιαστικά διαπίστωσαν ότι ήταν αδιάφορος και είχε ελάχιστη επίδραση στον ήχο τους.
Πραγματικά ο Curcio τότε είχε πραγματοποιήσει παραγωγή στα solos του Hammet λες και έπαιζε ο Santana, μιας και είχε κάνει παραγωγή στα πρώτα άλμπουμ του τελευταιού. Είχε βάλει πολύ “ψηλά” τα solos και οι κιθάρες ακουγόντουσαν πολύ αδύναμες. Η μπάντα ήταν σε απόγνωση μεχρί που ο Ulrich ανέφερε στον Zazula ότι πρέπει να ηχογραφηθούν ξανά.
Σε άλλη φάση να σημειώσουμε εδώ ότι ο Zazula με την επένδυση που είχε παραγματοποιήσει στους Metallica ουσιαστικά έφερε στα όρια της χρεοκοπίας την εταιρεία του. Έβαλε λεφτά μάλιστα και από την τσέπη του.
Οι Lars Ulrich και James Hetfield των Metallica
Ένα μήνα πριν τις ηχογραφήσεις που απολύθηκε ο Dave Mustaine, ο Kirk Hammet, μετά από τη σύσταση του Whitacker, μαθαίνει σε μια εβδομάδα τα κομμάτια και πετάει για Νέα Υόρκη. Σχετικά με τις ηχογραφήσεις και μετά από κάποια shows, ο Zazula του ανέφερε ότι πρέπει να παίξει τα solos του Mustaine. Ο Hammet αρνήθηκε κατευθείαν. Αργότερα για να βρεθεί λύση του ανέφερε να κάτσει να αυτοσχεδιάσει πάνω στη βάση του Mustaine και να μείνουν όλοι ευχαριστημένοι. Κάτι το οποίο και αποδέχθηκε ο Hammet και μάλιστα πρόσφατα ισχυρίστηκε ότι έγιναν και καλύτερα. Μαθητής του Joe Satriani γαρ. Βέβαια ο Mustaine άλλα ισχυρίζεται, όμως αυτό είναι μεγάλη ιστορία.
Metallica: “Kill ’em all”
Χρήματα δεν υπήρχαν και προσπαθούσαν τόσο οι Metallica όσο και οι Anthrax να πραγματοποιήσουν τις ηχογραφήσεις των ντεμπούτων τους. Βρέθηκε λοιπόν ένα φθηνό studio στο Rochester της Νέας Υόρκης το οποίο ουσιαστικά ήταν ένα παλιό σπίτι. Ο δεύτερος όροφος του οικήματος ήταν μια αίθουσα χορού και διέθετε εκπληκτική ακουστική για τις κιθάρες και τα drums. Έτσι εκεί ετέθησαν οι ηχογραφήσεις αυτών. Ο Lars Ulrich θυμάται σε μια συνέντευξη του στο Metal Hammer το 2008:
“Το studio βρισκόταν στο υπόγειο ενός τεράστιου παλιού κλαμπ σε αποικιακό στιλ”. Και συνέχισε “Στον δεύτερο όροφο υπήρχε μια τεράστια αίθουσα χορού, ιδανική για να βγάλεις καλό ήχο στα ντραμς. Το πρόβλημα ήταν ότι το μέρος ήταν καταραμένα στοιχειωμένο, έπρεπε να έχω κάποιον άλλο εκεί πάνω όλη την ώρα που ηχογραφούσα. Τα drums μου άρχιζαν να γυρίζουν χωρίς λόγο, τέτοια πράγματα. Ήταν τρομακτικό.”
Metallica
Ο δίσκος τελείωσε και υπήρξε και ανακούφιση για τον Zazula μιας και παιζόταν η επιβίωση της εταιρείας του από το πως θα πάει ο δίσκος εμπορικά. Τελικά ανταμείφθηκε πολλαπλάσια και έτσι διατήρησε στο ακέραιο την Megaforce Records για το καλό όλων μας.
Οι αλλαγές της τελευταίας στιγμής
Δυο κομμάτια που είχε γράψει ο Dave Mustaine έπρεπε να υποβληθούν σε αλλαγές μιας και μιλάγαν σχετικά με το σεξ. Έτσι λοιπόν ο Hetfield μετονόμασε το “The mechanix” σε “The four horsemen”. Δηλαδή από εκεί που μιλούσε για σεξ σε ένα πρατήριο καυσίμων, το μετέτρεψε να μιλάει για τέσσερις καβαλάρηδες της Αποκάλυψης. Εξερευνά θέματα όπως η θνητότητα και η Αποκάλυψη. Οι στίχοι περιγράφουν την άφιξη των καβαλάρηδων, που συμβολίζουν τον θάνατο, την πείνα, τις επιδημίες και τον πόλεμο, τονίζοντας το αναπόφευκτο του θανάτου και τη ματαιότητα των αγώνων της ζωής.
Το δεύτερο κομμάτι ήταν το “Jump in the fire” το οποίο ήταν το πρώτο κομμάτι που έγραψε ποτέ ο Mustaine. Το σύνθεσε σε ηλικία 16 ετών και μιλούσε για την σεξουαλική επιθυμία γενικά. Εντάξει, οι Metallica του “άλλαξαν τα φώτα” μετατρέποντας το σε έναν ύμνο προς τον Σατανά επηρεασμένο σαφώς από Iron Maiden. Ουσιαστικά, Οι στίχοι προσκαλούν τους ακροατές να εισέλθουν σε έναν μεταφορικό κόσμο γεμάτο φλόγες, που συμβολίζει την επιλογή να εμπλακούν σε αμαρτωλές πράξεις και να υποκύψουν σε σκοτεινές παρορμήσεις. Τα “Phantom lord” και “Metal militia” που ήταν και αυτά συνθέσεις του Mustaine δεν τα “ακούμπησαν”. Όπως έχει αναφέρει και ο “κοντός”:
“Δεν μου έβγαζε πολύ νόημα τότε, αλλά γνωρίζαμε ότι ήταν ακριβώς αυτό από το οποίο θέλαμε να απομακρυνθούμε. Τα σεξουαλικά θέματα για τα οποία τραγουδούσαν τότε οι hard rock μπάντες, τα οποία θεωρούσαμε λίγο επιφανειακά και λίγο προφανή. Δεν θα έβρισκες τέτοια πράγματα στο πρώτο άλμπουμ των Witchfynde“.
Τα solos έπρεπε να γραφτούν ξανά όπως είπαμε παραπάνω, όμως ο Kirk Hammet που πριν προσληφθεί από την μπάντα λάμβανε μαθήματα από έναν θρύλο της εξάχορδης, τον Joe Satriani, δεν ήταν εύκολα τα πράγματα. Όπως έχει ομολογήσει ο ίδιος
“Παρακολουθούσα μαθήματα με τον Joe Satriani για περίπου έξι μήνες πριν μπω στο συγκρότημα, οπότε η επιρροή του ήταν αρκετά έντονη στο μυαλό μου και στον τρόπο που έπαιζα. Μου μετέδωσε τόσες πολλές πληροφορίες, που ακόμα επεξεργαζόμουν πολλές από αυτές. Όταν ήρθε η ώρα να παίξω το σόλο του “Seek and Destroy”, σκεφτόμουν: “Ελπίζω να αρέσει αυτό στον Joe”. Ελπίζω να μην είναι κάτι που θα το κατακρίνει, όπως έχει κάνει στο παρελθόν”.
Joe Satriani και Kirk Hammet το 1989
Για την ακρίβεια, πριν ενταχθεί στους Metallica, ο Hammet πήρε μαθήματα κιθάρας από τον Satriani για περίπου δύο ολόκληρα χρόνια, ξεκινώντας γύρω στο 1979, όταν και ήταν μέλος των Exodus. Ο Satriani τον βοήθησε να αναπτύξει την τεχνική του, να βελτιώσει την ταχύτητά του και να αποκτήσει μια εξαιρετική κατανόηση της μουσικής θεωρίας. Σκεπτόμενος την επίδραση του Satriani, ο Hammet είπε κάποτε:
“Μην σπαταλάς το χρόνο σου, μην σπαταλάς το δικό μου. Περιμένω να ξέρεις όλα όσα σου έδωσα μέσα σε μια εβδομάδα”. Εγώ σκέφτηκα: “Αυτός ο τύπος μιλάει σοβαρά”. Αλλά ξέρεις τι; “Τα κατάφερα, και με έσπασε στο ξύλο”.
“Bass solo, take one”
Ο Chris Bubasz ήταν ο μηχανικός ήχου της μπάντας κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων του ντεμπούτου τους. Μια μόνο εκτέλεση, τίποτα άλλο. Ένα playthrough που μόνο ένας Burton μπορούσε τόσο εύκολα να κάνει. Ένας από τους μεγαλύτερους μπασίστες που πάτησαν στη Γη τουλάχιστον για την αγαπημένη μας μουσική.
Ο Kirk Hammet θυμάται
“Θυμάμαι που ηχογραφούσε το σόλο του στο μπάσο ξεχωριστά από όλους και από όλα, ήταν επάνω σε ένα μεγάλο άδειο δωμάτιο, στεκόταν εκεί μόνος του, μόνο αυτός και ο ενισχυτής του μπάσου. Τον παρακολουθούσα να παίζει, ενώ κάτω στο control room ρύθμιζαν τον ήχο του. Μετά από 15 ή 20 λεπτά, βρήκε τον σωστό ήχο και τότε με κοίταξε και μου είπε: “Φύγε από μπροστά μου, φίλε, ετοιμάζομαι να το κάνω.” Και μετά πήρε μια τζούρα από ένα τσιγαριλίκι, έσκυψε και ήπιε μια μπύρα, και εγώ την έκανα από κει”.
Πολλά προβλήματα με Bubasz και Curcio
Η μπάντα αποκλείστηκε από τα meeting rooms για την μίξη του άλμπουμ, ακόμα δηλαδή και όταν επετράπη στον Hetfield να επαναηχογραφήσει τα μέρη του. Ουσιαστικά πήραν κάποιες ελευθερίες για την επεξεργασία του ήχου χωρίς την συμβολή της μπάντας και αυτό είναι κάτι που ενοχλεί την μπάντα εδώ και δεκαετίες. Προσθέσαν δικές τους ιδέες που δεν ήταν υπο την έγκριση της μπάντας. Ήταν η εποχή που στις Η.Π.Α. οι Motorhead είχαν θεωρηθεί ακραίοι και το πιο ακράιο πράγμα που μπορούσες να ακούσεις ήταν Hair Metal μιας και κυριαρχουσε στο ραδιόφωνο.
Ο Kirk Hammet θυμάται
“Όταν ολοκληρώθηκαν οι ηχογραφήσεις, ο ηχολήπτης και ο παραγωγός αποφάσισαν ότι ήθελαν να αναλάβουν οι ίδιοι τη μίξη του άλμπουμ και, ουσιαστικά, μας κλείδωσαν έξω από το στούντιο όσο γινόταν η μίξη. Πρόσθεσαν όλα αυτά τα περίεργα εφέ καθυστέρησης και αντήχησης και άλλα στοιχεία που εμείς δεν θα είχαμε χρησιμοποιήσει. Γι’ αυτό υπάρχει τόσο μεγάλη ηχητική διαφορά μεταξύ των “Kill ‘Em All” και “Ride the Lightning. Υπάρχουν επίσης πράγματα που θα θέλαμε να διορθώσουμε ή να ηχογραφήσουμε ξανά, αλλά δεν μπορέσαμε επειδή, βασικά, μας τελείωσε ο χρόνος”.
Metallica
“Those record company fuckers … kill ’em all!”
Άλλες ιστορίες σχετικά με το άλμπουμ είναι ο τίτλος του όπως και το εξώφυλλο του. Για το πρώτο οι αφηγήσεις λένε ότι ήταν να ονομαστεί “Metal up your ass” κάτι το οποίο δεν έβρισκε σύμφωνο τον Jon Zazula, μανατζερ της μπάντας. Ήταν πολύ ακραίο ειδικά για τα ακροατήρια των Η.Π.Α. και την συντηρητική και πουριτανική πραγματικότητα της κοινωνίας τότε. Τα είπε και ο Chuck λίγα χρόνια αργότερα. Τα βιώματα βγάζουν αντίδραση και έτσι βγήκαν οι μπάντες αυτές. Κακά τα ψέμματα. Το “Kill ’em all” βγήκε από μια αντίδραση του Cliff Burton στα λεγομένα του Zazula. “Those record company fuckers … kill ’em all!”. Άρεσε τόσο στον Ulrich όσο και στο management τους και έτσι ήρθε και ο τίτλος.
Metallica
Σχετικά με το εξώφυλλο που σχεδίασε ο Gary Heard και απεικονίζει ένα σφυρί βουτηγμένο στο αίμα. Ουσιαστικά το σφυρί έχει να κάνει με μια συνήθεια του Burton. Όπως έχει αναφέρει ο Hetfield σε συνέντευξη του:
“Του άρεσε πολύ το ψάρεμα και τα σφυριά… Πήγαινε στις περιοδείες του με το μικρό του ψαροκάλαμο και έβρισκε οποιαδήποτε μικρή λίμνη. Και είχε πάντα ένα σφυρί στη βαλίτσα του. Τον ρώτησα: “Τι το κάνεις αυτό;” Και μου απάντησε: “Δεν ξέρω. Για κάθε περίπτωση. Μήπως και χρειαστείς ένα σφυρί.” Ήταν ένας πολύ ιδιαίτερος τύπος — απόλυτα ο εαυτός του. Ήταν ο Cliff, χωρίς καμία απολογία.”
Εμείς από την άλλη να αναφέρουμε ότι του Burton του χρειάστηκε το σφυρί κάποτε σε μια φασαρία που είχε γίνει στο πρώτο show που πραγματοποιήσαν στη Φινλανδία τον Δεκέμβριο του 1984. Δημιουργήθηκε ένα απίστευτο χάος τότε μεταξύ κάποιων οπαδών και της μπαντάς αλλά και της ομάδας της περιοδείας τότε. Όπως είχε αναφέρει κάποτε ο μηχανικός ήχου τότε των MetallicaMick Hughes
“Η εικόνα του Cliff να προχωράει αργά αλλά σταθερά μέσα στο τρελό πλήθος των ανθρώπων που παλεύαν μεταξύ τους, κρατώντας ένα σφυρί, ήταν πραγματικά θρυλική.”
Οι Metallica στο Broadway στο Chicago
Megaforce Records και “Kill ’em all”
Η Megaforce Records δημιουργήθηκε για να κυκλοφορήσει ένα άλμπουμ που δεν ήθελε κανείς να κυκλοφορήσει και να διανέμει γενικά από την εταιρεία του. Ο John Zazula ρίσκαρε και πέτυχε, πουλώντας κόπιες του “No life till leather” ίδρυσε την εταιρεία Megaforce Records. Αργότερα κυκλοφόρησε από εκεί το “Kill ’em all”, μιας και η πρώτη κρούση με τον Slagel δεν απέδωσε λόγω του μικρού budget που πρόσφερε. Ήταν περίπου στα 8000 δολάρια. Αυτά για την ιστορία.
Το “Kill ’em all” ήταν η θρυλική αρχή
Οι Metallica πάλεψαν με νύχια και με δόντια και κυκλοφόρησαν αυτό το διαμάντι που συνδύαζε τους Venom και τους Iron Maiden με τους Misfits. Ήταν τα θεμέλια για την αυτοκρατορία τους αν μπορούμε να την χαρακτηρίσουμε έτσι, και γιατί όχι όμως, ζορίστηκαν άσχημα για να φτάσουν να τους μνημονεύει όλος ο πλανήτης. Σε μια εποχή στις Η.Π.Α. που η σκληρή μουσική λάμβανε αρνητικά πρόσημα από την κοινή γνώμη και από τα Μ.Μ.Ε. κάποιες μπάντες όπως οι Metallica, Exodus, Slayer, Anthrax όπως και οι αγαπημένοι μου Death Angel σήκωσαν το λάβαρο εναντίον αυτών των απόψεων.
Οι Metallica θα εμφανιστούν στην Αθήνα και το Ολυμπιακό Στάδιο στις 9 Μαϊου 2026. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στη πάντα ενημερωμένη μας agenda.
Οι The Black Tabasco είναι ένα τετραμελές indie rock-blues συγκρότημα από την Αθήνα, με έτος δημιουργίας το 2018. Αποτελείται από τους Jorge jr. Cangrejo (κιθάρα, φωνή), Κώστα Παπαδάκη (τύμπανα), Βαγγέλη Εμμανουήλ (κιθάρες) και Πάνο Σκέντζο (μπάσο).
Συστήθηκαν στο κοινό το 2019 με την κυκλοφορία τριών singles: «No One Knows Nothing», «Echo» και «Cold Sweat». Στις 3 Δεκεμβρίου 2021 κυκλοφόρησε το ντεμπούτο τους άλμπουμ με τίτλο «Bite The Pepper».
Τον Μάρτιο του 2022 κυκλοφόρησαν ακουστικές εκτελέσεις υλικού από τον πρώτο τους δίσκο, στο studio St. Lavras Music Sessions, με τη συμμετοχή του αρχικού τους μπασίστα Κωνσταντίνου Κοντονίκα, ο οποίος αποχώρησε από το σχήμα τον Ιούλιο του 2025.
Τον Μάρτιο του 2024 κυκλοφόρησαν το single «Leave Your Home» από το επερχόμενο δεύτερο LP τους «Animal Love»(ημερομηνία κυκλοφορίας: 24 Απριλίου 2026) συγκεντρώνοντας θετικές αντιδράσεις και δημιουργώντας παράλληλα μεγάλη προσμονή για τη δεύτερη δουλειά τους.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της 8ετούς πορείας τους, οι The Black Tabasco έχουν πραγματοποιήσει εμφανίσεις σε πολλές αθηναϊκές σκηνές (Temple, Six Dogs, Under Athens Association, Bums κ.ά.), καθώς και σε φεστιβάλ και χώρους εκτός Αθηνών.
Το συγκρότημα βρίσκεται σε φάση δημιουργίας του τρίτου του άλμπουμ, το οποίο αναμένεται στο τέλος του 2027 και θα περιλαμβάνει συνεργασίες με καλλιτέχνες από διαφορετικούς μουσικούς χώρους.
Το «Animal Love» είναι κατά βάση ένα feel-good album με positive vibes. Πρόκειται για έναν εξωστρεφή δίσκο που αντικατοπτρίζει την πορεία και τη διάθεση του συγκροτήματος τα τελευταία χρόνια.
Η ενέργεια των 7 κομματιών κρατάει τον ακροατή σε εγρήγορση και groovy διάθεση. Οι επιρροές (The Black Keys, Arctic Monkeys, Gary Clark Jr., Nick Waterhouse), αν και πολλές και διαφορετικές, δίνουν ένα ισορροπημένο αποτέλεσμα με χαρακτήρα και αισθητική ομοιογένεια. Σε αυτό συνέβαλε καθοριστικά η παραγωγή του Γιάννη Μαρκοπουλιώτη (Mad Lad). Οι ηχογραφήσεις έγιναν στο Studio Artracks, ενώ το mastering επιμελήθηκε ο Γιώργος Πρινιωτάκης.
Την καλλιτεχνική επιμέλεια του artwork ανέλαβε η Τζένη Λάζαρη.
Οι Solar Drift είναι ένα alternative indie σχήμα με βάση στην Αθήνα.
Με επιρροές από διάφορα παρακλάδια της ροκ μουσικής, τώρα διαμορφώνουν τον δικό τους, ανατρεπτικό ήχο,
με έμφαση στη δημιουργία ατμόσφαιρας γεμάτη με dreamy μελωδίες και groovy ρυθμούς.
IG: https://www.instagram.com/solardrift.band
LAST LAUGH LANE
Βασιζόμενο σε ένα ευρύ φάσμα επιρροών, αυτό το alternative rock κουαρτέτο από την Ελλάδα αφηγείται ιστορίες για τη γεμάτη άγχος και σε αναζήτηση σκοπού Gen Z, στην οποία ανήκουν, καθώς και για τον κόσμο που κατοικούν.Αφού κυκλοφόρησαν μια σειρά από singles από το 2022 έως το 2024, η μπάντα κυκλοφόρησε το δεύτερο EP της, Breathe In…, τον Φεβρουάριο του 2025, που αποτελεί το πρώτο μέρος μιας διπλής EP εμπειρίας, καλύπτοντας το εύρος τους από ακουστικές μπαλάντες μέχρι επιθετικά grunge κομμάτια.
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies. Υπάρχει προσδιορισμός και αποθήκευση δεδομένων. Πληροφορίες σχετικά με την επεξεργασία δεδομένων και τη δυνατότητα άρνησης αυτής περιλαμβάνονται στην πολιτική απορρήτου.
