Η ομάδα χορού Prolet OCD , σε συνεργασία με τον Αλέξη Καλοφωλιά των Last Drive, παρουσιάζουν το έργο Tanko Down. Πιάνοντας το νήμα από την περσινή sold out παράσταση Underthumbs, το χορογραφικό δίδυμο Μαργαρίτα Τρίκκα και Κατερίνα Γεβετζή παραμένει στη θεματική του underground και “κατεβάζει” τη νέα του δουλειά στο θρυλικό υπόγειο συναυλιακό χώρο An Club, για έξι παραστάσεις το Μάιο του 2026.
TANKO DOWN (1c) by Penny Sotiropoulou
Παραστάσεις:
Δευτέρα – Τρίτη 11 & 12 | 18 & 19 | 25 & 26 Μαΐου στις 21.00
Teaser TANKO DOWN ένα χορογραφικό τοπίο κάτω από τη γη – Prolet OCD dance co.
Τι κοινό έχουν ένας οβολός για τον Χάροντα με μια απόδραση από φυλακή του Μοντεβιδέο;
Πώς συνδέονται τα κρατητήρια της Κοραή 4 με έναν αφρικανικό παραδοσιακό χορό;
Τι σχέση έχουν τα ορυχεία με την punk;
Με αφετηρία το ιαπωνικό Tanko Bushi και το νοτιοαφρικανικό Gumboots, δύο χορούς ανθρακωρύχων oι οποίοι κάποτε λειτουργούσαν ως υπόγεια γλώσσα επικοινωνίας, οι δημιουργοί χαράσσουν μία δική τους υπόγεια διαδρομή. Ανάμεσα σε ορυχεία, υπονόμους, punk clubs και κρατητήρια συνθέτουν ένα μωσαϊκό που εξερευνά την ανθρώπινη δραστηριότητα κάτω από την επιφάνεια. Από την punk κουλτούρα με την “άτεχνη”, ακατέργαστη εκφραστικότητά της μέχρι τις ρυθμικές κρούσεις του Gumboots και τις παράνομες υπόγειες συναντήσεις, δημιουργείται μια υπόγεια χάρτα σωμάτων που προσπαθούν να δώσουν τη δική τους συναυλία, να κραυγάσουν άναρθρα την αόρατη ύπαρξη τους.
Ο ήχος αλλοιώνεται, οι σιωπές επιβάλλονται, οι φωτιστικές πηγές λιγοστεύουν ενώ τα σώματα συνεχίζουν να κινούνται
/ εξαντλημένα /
/αλλοπαρμένα/
/επίμονα /
αναζητώντας απάντηση στο ερώτημα: πώς υπάρχουμε κάτω από τη γη;
Το Tanko Down είναι μια χορογραφική κατάβαση.
Ένα έργο που κινείται ανάμεσα στην πραγματικότητα της υπόγειας ύπαρξης και στη μυθολογία του underground. Ένα αφιέρωμα σε όσους και όσες υπάρχουν «υπογείως» — στις αφανείς, στους εύθραυστους, στους ξεχασμένους που παραμένουν αόρατοι, αλλά κρατούν τον κόσμο σε κίνηση.
_ κάτω από την άσφαλτο υπάρχει… ένας άλλος κόσμος. Ένας κόσμος κρυφός, σκοτεινός, επίμονος, γεμάτος σώματα που εργάζονται, διασκεδάζουν, αντέχουν και συνεχίζουν _
– Hard copies: Trikaki |Oldscholades | Potato King
Ένα τρίωρο συναυλιακό πρόγραμμα που λειτουργεί σαν ωδή στο συνεχώς εξελισσόμενο, νέο ρεύμα της εγχώριας ραπ σκηνής. Μια βραδιά αφιερωμένη στη δυναμική συνύπαρξη του φρέσκου και του διαχρονικού: underground καλλιτέχνες που φέρνουν νέα ενέργεια, αυθεντικότητα και σύγχρονο ήχο στο hip hop, συναντούν παλαιότερους, καταξιωμένους δημιουργούς που ανεβαίνουν στη σκηνή για να μοιραστούν την εμπειρία, την τεχνική και τη βαθιά γνώση τους.
boiler boom – fanis afanis
Μέσα από αυτή τη μουσική συνάντηση γενεών, αναδεικνύεται ο παλμός μιας σκηνής που δεν σταματά να ανανεώνεται, να πειραματίζεται και να εξελίσσεται. Ένα live που δεν είναι απλώς μια σειρά εμφανίσεων, αλλά μια ζωντανή αφήγηση της πορείας και του μέλλοντος της ελληνικής rap — από τις ρίζες της μέχρι τις πιο φρέσκες εκφάνσεις της.
Στόχος της εκδήλωσης είναι η πολιτισμική γεφύρωση της αραβικής rap με την ελληνική rap σκηνή, αναδεικνύοντας τις σχέσεις και τις κοινές αναφορές μεταξύ των λαών μέσα από τη μουσική. Χρησιμοποιεί την hip hop κουλτούρα ως μέσο έκφρασης που αναπτύσσεται διαρκώς, καθρεφτίζοντας τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες της εποχής μας.
Thomas xvt
Την εκδήλωση Boiler Boom διοργανώνει ο Thomas (XVT),
Αιγύπτιος καλλιτέχνης και ανερχόμενος MC, ο οποίος μέσα από τη μουσική του συνδυάζει στοιχεία της αιγυπτιακής και αραβικής παράδοσης με την ελληνική μουσική, ενσωματώνοντας σύγχρονες επιρροέςκ αι δημιουργώντας έναν διαπολιτισμικό μουσικό διάλογο.
Στην εκδήλωση συμμετέχουν οι SUPERBAD, PTX, MIKU, SARBASST, XVT, THANASIMOS και FANIS AFANIS.
boiler boom- thanasimos
Το άνοιγμα της εκδήλωσης πραγματοποιεί ο DJ DMTCHRIS, ενώ ο DJ MARBLE υποστηρίζει τους καλλιτέχνες καθ’ όλη τη διάρκεια της εκδήλωσης. Special guest της βραδιάς είναι ο NTΣ.
Η εκδήλωση “BOILER BOOM” φιλοδοξεί να αποτελέσει σημείο συνάντησης διαφορετικών μουσικών επιρροών και πολιτισμικών εμπειριών, ενισχύοντας τη δυναμική της σύγχρονης hip hop σκηνής.
KOLOMVOU EVA
ΕVA’S Live Shows & Events
Mobile: ++ 30 697 6536114
E mail:eva.kolomvou@gmail.com
Οι Perfect Mess τέσσερα χρόνια μετά το τελευταίο τους studio άλμπουμ και πλέον με νέο line up και τον Γιώργο Μαρουφίδη στο μπάσο ανακοίνωσαν τον ερχομό του νέου τους EP με τίτλο “Armed Tension” αποτελούμενο από πέντε κομμάτια.
Το νέο EP, με την μπάντα πλέον ως τρίο, ηχογραφήθηκε εξολοκλήρου στο Wreck it Sound Studios στην Κόρινθο, live και αναλογικά, από τον Johnny S.A., ο οποίος αναλαμβάνει και την μίξη του άλμπουμ. Το Mastering επιμελήθηκε ο George Bokos στα Grindhouse Studios Athens. Ημερομηνία κυκλοφορίας 24 Απριλίου 2026.
Οι Perfect Mess αναφέρουν τα εξής στα Social Media: “Είμαστε ενθουσιασμένοι που επιτέλους το μοιραζόμαστε μαζί σας. Στις 24 Απριλίου κυκλοφορεί το νέο μας EP με τίτλο “Armed Tension”. Για όλους αυτούς που κρατάνε ζωντανή τη σκηνή, τη μουσική, τη ζωή.
Αυτό το project σημαίνει πολλά για εμάς και ανυπομονούμε να το ακούσετε. Ευχαριστούμε που είστε μέρος αυτού του ταξιδιού — η στήριξή σας μας δίνει δύναμη να συνεχίζουμε.
Produced by Perfect Mess & Johnny S.A.
Ηχογράφηση & Μίξη από τον Johnny S.A. στο Wreck it Sound Studios Corinth. Assistant engineer Fuho (John Raptis)
Mastering από τον George Bokos στο Grindhouse Studios Athens.
Track list:
1. Hate
2. Mind Path 3. Cut the wire 4. Is it me
5. Toxic brain
είναι μια Grunge/Hard Rock μπάντα από τον Πύργο Ηλείας. Το συγκρότημα αποτελείται από τους Σπήλιο Π. Ηλιόπουλο (Vocals/Guitars), Σπήλιο Κ. Ηλιόπουλο (Dt) (Drums/Backing vocals) και Γιώργο Μαρουφίδη (Bass/Backing vocals). Ιδρύθηκε το 2012 από τους ίδιους, με αρχικό μπασίστα τον Γιάννη Βόλλαρη (Bass/Backing vocals). Το ιδίωμά της κινείται από τον κλασσικό rock ήχο, μέχρι το grunge και το alternative metal με εμφανείς και τις fusion funk επιρροές, δημιουργώντας το υβρίδιο Progressive Grunge, όπως η ίδια η μπάντα αρέσκεται να αποκαλεί. Τα μέλη της είναι ενεργά στην underground Ελληνική σκηνή από τα μέσα του ‘90 με συμμετοχές σε πλήθος μουσικών σχημάτων.
Μέσα στα χρόνια, η μπάντα διαμορφώνει τον ήχο της μέσα από τη δημιουργία δικού της υλικού, και στο πλαίσιο της προώθησής του, εμφανίζεται σε διάφορα φεστιβάλ και συναυλιακά events παίζοντας στο πλευρό καταξιωμένων Ελληνικών σχημάτων όπως οι Nightstalker, Planet of Zeus, 1000Mods, Puta Volcano, Despite Everything, Vodka Juniors και πολλών άλλων. Ως αποτέλεσμα, κυκλοφορεί το debut άλμπουμ της και επίσημα σε όλα τα ψηφιακά μουσικά μέσα στις 15 Δεκέμβρη του 2017.
Perfect Mess
Ο δίσκος τιτλοφορείται ‘Perfect Mess’, και περιέχει 8 κομμάτια συνολικής διάρκειας 50 λεπτών, συμπεριλαμβανομένου των single, “Broken Ladders” που αποτελεί και το πρώτο επίσημο videoclip του συγκροτήματος αλλά και του “Temporary” που κυκλοφορεί ως lyric video. Στη συνέχεια ενσωματώνεται στην μπάντα και ο Κώστας Διαμαντόπουλος (Guitars/Backing Vocals).
Το 2018 οι Perfect Mess πραγματοποιούν το πρώτο τους πανελλαδικό tour με τίτλο “Spread The Mess” με εμφανίσεις σε πόλεις όπως ο Πύργος, η Πάτρα, τα Ιωάννινα, η Καλαμάτα και η Αθήνα, ενώ το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς εμφανίζονται στο “Chania Rock Festival 2018” στην πόλη των Χανίων στο πλευρό των Moonspell, Septic Flesh, H.E.A.T και U.D.O. Dirkschneider.
Το 2019 βρίσκει τη μπάντα να συνεχίζει τις live εμφανίσεις ενώ παράλληλα γράφει τα κομμάτια του επερχόμενου album της που είχε προγραμματιστεί να ηχογραφηθεί στις αρχές του 2020, λόγω όμως της πανδημίας του Covid-19 ξεκινά τελικά να ηχογραφεί το καλοκαίρι του 2020 και ολοκληρώνει το καλοκαίρι του 2021. Την μίξη του νέου album αναλαμβάνει ο Βασίλης Κουρκουτάς, ο οποίος θα αποτελέσει και τον νέο κιθαρίστα του συγκροτήματος μετά την αποχώρηση του Κώστα Διαμαντόπουλου αμέσως μετά την ολοκλήρωση των ηχογραφήσεων. Το mastering αναλαμβάνει ο Brad Boatright στα Audiosiege Mastering studios (Oregon, USA) και έτσι ολοκληρώνεται ο δίσκος το Μάρτιο του 2022 παίρνοντας τον τίτλο “Breathe”.
Το 2024 ο μπασίστας Γιάννης Βόλλαρης και ο κιθαρίστας Βασίλης Κουρκουτάς αποχωρούν από τη μπάντα ενώ την ίδια χρονιά αναλαμβάνει χρέη στο μπάσο ο Γιώργος Μαρουφίδης. Η μπάντα, ως τρίο πλέον, ξεκινά την δημιουργία νέου υλικού και το Φλεβάρη του 2026 μπαίνει στα Wreck It Sound Studios στην Κόρινθο για να ηχογραφήσει το πρώτο της EP αποτελούμενο από 5 κομμάτια. Την παραγωγή, ηχογράφηση και μίξη αναλαμβάνει ο Johnny S.A. (Wreck It Sound Studios) ενώ το mastering γίνεται από το John Bokos στα Gindhouse Studios Athens. Η κυκλοφορία του EP έχει προγραμματιστεί για τις 24 Απρίλη του ίδιου έτους.
With “Other Side”, French four piece CIGUË plunges into the duality that haunts us all—the unseen fractures, the unspoken tensions, the raw truth lurking beneath the surface. This new single and music video are a hypnotic descent into the abyss, where industrial rock, goth-electro, and brooding metal merge to create an atmosphere as immersive as it is unsettling.
“Every light casts a shadow. Only by facing the darkness can we truly know someone.”
“Other Side” isn’t just a track—it’s an invitation to confront the other side of yourself. The music video amplifies this journey, weaving haunting visuals with Cigüe’s signature cinematic intensity. Are you ready to step into the darkness?
FFO : Marilyn Manson ; Nine Inch Nails ; Skinny Puppy ; Front Line Assembly ; Rob Zombie
CIGUË: Where Industrial/Electro Rock Meets Dark Movies
A cinematic, industrial rock experience that blurs the line between music and psychological thriller.
Founded in late 2006 by Yann Reversat (guitarist, American School of Modern Music alum, ex-Norma Loy) and Joanna Louis (classically trained pianist and organist, former vocalist), Cigüe is a bold fusion of rock, electro, and industrial : a sonic exploration of inner turmoil, paranoia, and existential dread.
CIGUË
Inspired by the raw intensity of Marilyn Manson, Nine Inch Nails, Skinny Puppy, Front Line Assembly or Rob Zombie, their album Panic dives deep into the abyss of schizophrenia, anxiety, and psychological unraveling. The experience is immersive: a dark, cinematic soundscape punctuated by haunting French film samples, creating an atmosphere that’s as oppressive as it is hypnotic.
On stage, Cigüe is a visceral spectacle. With Estelle’s dark-psychedelic performances and Glam’s live body piercing, their early Parisian shows (Scène Bastille, Boule Noire, Klub) became legendary. Critics hailed their first two albums, Swallow the Pain and Phobia, as groundbreaking.
CIGUË
After relocating to Montpellier (France), the duo expanded into a powerhouse trio with drummer Josian Ribes (a 20-year autodidact with roots in goth, metal, and prog). Their third album, Commotion (2012), and fourth, Ainsi nous sommes, fueled a relentless tour across France and Switzerland, from Thunderbird (St-Etienne) to L’Usine (Geneva).
In 2022, Cigüe resurfaced with renewed force. With the addition of Laurent Denis – a versatile metal guitarist – the band now weaves a dense, hypnotic tapestry of industrial rock, goth-electro, and brooding metal, revisiting their four-album legacy with a sharper, more immersive intensity.
Cigüe is back – darker, louder, and unstoppable.
I lost the key of my senses I lost my life behind my fear You’ve got the tic, tic, tac, The tic tic tac of my sadness I hold my life that disappears in death cold inside
You can’t really be you without showing your other side
You can change me and punish me but cannot hide You can’t really be you without showing your other side You can feel me growing inside you, I’m feeling ok
Την Τρίτη 19 Μαΐου, το Arch Club – Live Stage υποδέχεται τον Νορβηγό Paal Flaata ο οποίος επιστρέφει για μια ιδιαίτερη ζωντανή εμφάνιση στην Αθήνα, έπειτα από ένα χρόνο.
Με τη χαρακτηριστική, βαθιά φωνή του και την ατμοσφαιρική folk/country αισθητική που τον έχει καθιερώσει διεθνώς, ο Paal Flaata έχει διαγράψει μια πολυετή πορεία τόσο ως σόλο καλλιτέχνης όσο και ως ιδρυτικό μέλος των Midnight Choir. Οι ερμηνείες του, γεμάτες συναίσθημα και αφηγηματική δύναμη, έχουν κερδίσει κοινό και κριτικούς σε όλη την Ευρώπη.
Κατάφεραν να γίνουν πολλοί αγαπητοί στο ελληνικό κοινό, μέσα απο τραγούδια τους, που ακούστηκαν σε αρκετές σειρές της τηλεόρασης.
Εμείς χαμηλώνουμε τα φώτα και σας καλούμε να βυθιστείτε στις μελωδίες και τους στίχους ενός από τους ρομαντικούς ποιητές της εποχής μας.
Κατά τη διάρκεια μιας καριέρας που ξεπερνά τα 25 χρόνια – τα τελευταία 20 από τα οποία ως σόλο καλλιτέχνης – ο Paal έχει καταπλήξει τους γύρω του με μια φωνή που μοιάζει να προέρχεται από άλλο κόσμο.
Paal Flaata
Paal Flaata
Ο Paal είναι ένας από τους καλλιτέχνες με τις περισσότερες περιοδείες στη Νορβηγία και, μαζί με τον πιανίστα και παραγωγό Gøran Grini, έχει παίξει στις περισσότερες νορβηγικές σκηνές για περισσότερα από 20 χρόνια.
Για 10 χρόνια, ο Paal Flaata ήταν ο frontman του συγκροτήματος Midnight Choir και, χάρη στις φωνητικές του ικανότητες, έβαλε το συγκρότημα στον ευρωπαϊκό χάρτη. Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, οι Midnight Choir κατάφεραν να κυκλοφορήσουν πέντε δίσκους + δύο συλλογές. Κέρδισαν το νορβηγικό Grammy για το «Amsterdam Stranded» το 1998.
Μαζί του οι Gøran Grini (Keys) & Jørn Raknes (Lap Guitar)
Ως σόλο καλλιτέχνης, ο Flaata έχει κυκλοφορήσει συνολικά 9 άλμπουμ: In Demand (2002) – Rain (2005) – Christmas Island (2007) – Old Angel Midnight (2008) – Wait By The Fire (2012) – Bless Us All (2014) – Come Tomorrow (2016) – Love And Rain (2017) – New Green Grass Will Grow (2022) – I Heard The Bells On Christmas Day – (2023)
Την Τρίτη 19 Μαΐου, το Arch Club – Live Stage υποδέχεται τον Νορβηγό Paal Flaata ο οποίος επιστρέφει για μια ιδιαίτερη ζωντανή εμφάνιση στην Αθήνα, έπειτα από ένα χρόνο.
Με τη χαρακτηριστική, βαθιά φωνή του και την ατμοσφαιρική folk/country αισθητική που τον έχει καθιερώσει διεθνώς, ο Paal Flaata έχει διαγράψει μια πολυετή πορεία τόσο ως σόλο καλλιτέχνης όσο και ως ιδρυτικό μέλος των Midnight Choir. Οι ερμηνείες του, γεμάτες συναίσθημα και αφηγηματική δύναμη, έχουν κερδίσει κοινό και κριτικούς σε όλη την Ευρώπη.
Κατάφεραν να γίνουν πολλοί αγαπητοί στο ελληνικό κοινό, μέσα απο τραγούδια τους, που ακούστηκαν σε αρκετές σειρές της τηλεόρασης.
Εμείς χαμηλώνουμε τα φώτα και σας καλούμε να βυθιστείτε στις μελωδίες και τους στίχους ενός από τους ρομαντικούς ποιητές της εποχής μας.
Κατά τη διάρκεια μιας καριέρας που ξεπερνά τα 25 χρόνια – τα τελευταία 20 από τα οποία ως σόλο καλλιτέχνης – ο Paal έχει καταπλήξει τους γύρω του με μια φωνή που μοιάζει να προέρχεται από άλλο κόσμο.
Paal Flaata
Paal Flaata
Ο Paal είναι ένας από τους καλλιτέχνες με τις περισσότερες περιοδείες στη Νορβηγία και, μαζί με τον πιανίστα και παραγωγό Gøran Grini, έχει παίξει στις περισσότερες νορβηγικές σκηνές για περισσότερα από 20 χρόνια.
Για 10 χρόνια, ο Paal Flaata ήταν ο frontman του συγκροτήματος Midnight Choir και, χάρη στις φωνητικές του ικανότητες, έβαλε το συγκρότημα στον ευρωπαϊκό χάρτη. Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, οι Midnight Choir κατάφεραν να κυκλοφορήσουν πέντε δίσκους + δύο συλλογές. Κέρδισαν το νορβηγικό Grammy για το «Amsterdam Stranded» το 1998.
Μαζί του οι Gøran Grini (Keys) & Jørn Raknes (Lap Guitar)
Ως σόλο καλλιτέχνης, ο Flaata έχει κυκλοφορήσει συνολικά 9 άλμπουμ: In Demand (2002) – Rain (2005) – Christmas Island (2007) – Old Angel Midnight (2008) – Wait By The Fire (2012) – Bless Us All (2014) – Come Tomorrow (2016) – Love And Rain (2017) – New Green Grass Will Grow (2022) – I Heard The Bells On Christmas Day – (2023)
Μια από τις μεγαλύτερες γιορτές της αγαπημένης μας μουσικής πλησιάζει. Οι Metallica έρχονται μετά από χρόνια στην Ελλάδα, έχοντας φέτος το Ολυμπιακό Στάδιο αρένα τους, σε μια διοργάνωση της High Priority Promotions. Καταφθάνουν στα πλαίσια της περιοδείας “M72 WORLD TOUR” της οποίας το Ευρωπαϊκό σκέλος αρχίζει από την Αθήνα!
Εμείς πριν λίγο καιρό σας πήγαμε πίσω στις “ιστορίες” του “Kill ’em all”, όπως φυσικά και στην εποχή του “Black album”. Για τα άρθρα αυτά μπορείτε να ανατρέξετε εδώ και εδώ αντίστοιχα.
Διακρίνουμε μια μπάντα που εξελίσσεται συνέχεια και κάθε άλμπουμ της δεν είναι το ίδιο με το προηγούμενο. Αυτό όμως γιατί συμβαίνει; Γιατί πολύ απλά δεν μπορεί να ξεπεράσει το εκάστοτε αριστούργημα και έτσι πράττει διαφορετικά. Για αυτό και οι πωλήσεις είτε είναι σταθερές είτε αυξάνονται αλλά ποτέ δεν υφίστανται μείωση. Η διαφορετικότητα μέσα στη δισκογραφία τους έχει φέρει την επιτυχία στους Metallica. Σε αυτό το άρθρο όμως δεν θα μιλήσουμε τόσο για αριθμούς, όσο για την επιβίωση της μπάντας αυτή καθεαυτή.
Ο θάνατος ενός “αδερφού”
Είναι 1986 και συνεχίζεται σε γοργούς ρυθμούς η περιοδεία για το “Master of puppets”, το πρώτο άλμπουμ με την Elektra Records. Δυο μήνες περιοδεία με τους Anthrax στην Ευρώπη και σίγουρα οι καλύτερες φάσεις και των δυο μπαντών. Όλα πηγαίναν περίφημα, πολύ δύσκολα να γίνει κάποιο λάθος.
26 Σεπτεμβρίου 1986, Στοκχόλμη. Οι Metallica παίζουν ένα ασταμάτητο set με δυο encores και αποφασίζουν να φύγουν νωρίς για την γενέτειρα του Lars Ulrich, τη Κοπεγχάγη της Δανίας. Ο λόγος για να αναχωρήσουν νωρίς είναι για να “προλάβουν” τον πάγο που σχηματίζεται τη νύχτα στις περιοχές της Σκανδιναβίας. Πριν από όλα αυτά, οι Metallica είχαν περιοδεύσει με τον Ozzy Osbourne στη Βόρεια Αμερική, ο οποίος είχε κυκλοφορήσει τότε το “The ultimate sin”. Εδώ υπάρχουν 2 άτυχες “ιστορικές” στιγμές. Η μία είναι όταν ο James Hetfield είχε σπάσει τον καρπό του την ώρα που έκανε skateboard και τον αντικατέστησε ο John Marshall των Metal Church. Η άλλη έρχεται με τα νέα της επόμενης ημέρας…
Cliff Burton
Στις 27 Σεπτεμβρίου 1986 η μπάντα βρίσκεται ήδη στον δρόμο για την Κοπεγχάγη. Είχε ολοκληρώσει τις εμφανίσεις παρέα με τους Anthrax σε Νορβηγία και Σουηδία. Όπως αναφέρει στην αυτοβιογραφία του ο Scott Ian.
Λίγο πριν ξεκινήσουν το μεγάλο αυτό ταξίδι τους, έπαιξαν στα χαρτιά για το ποιος θα είχε το πιο αναπαυτικό κάθισμα. Ο Cliff κερδίζει “κρύβοντας” στο μανίκι του άσο μπαστούνι (Ace of Spades).
“Βρισκόμασταν σε λεωφορείο, κάτι που έκανε το ταξίδι πιο εύκολο, αλλά εκείνο το βράδυ αποφασίσαμε να φύγουμε νωρίς επειδή οι δρόμοι ήταν παγωμένοι. Είχε περάσει καταιγίδα και ο οδηγός μας ήθελε να κατευθυνθούμε προς την Κοπεγχάγη το συντομότερο δυνατόν για να αποφύγουμε το ενδεχόμενο να παγώσουν οι δρόμοι. Σκεφτήκαμε ότι είχαμε ακόμα έναν μήνα στο δρόμο για να περάσουμε χρόνο με τους Metallica, οπότε δεν ήταν και τίποτα σοβαρό. Είδαμε τα παιδιά αφού τελειώσαμε το σετ μας και τους είπα: “Φεύγουμε. Θα σας δούμε αύριο στη Δανία”.”
Και συνεχίζει ο κιθαρίστας και ιδρυτικό μέλος των Anthrax
“Φτάσαμε στην Κοπεγχάγη και κατεβήκαμε από το λεωφορείο γύρω στις 9:30 το επόμενο πρωί. Είχαμε κλείσει ξενοδοχείο για εκείνη τη νύχτα, επειδή την επόμενη μέρα είχαμε ρεπό. Όταν πήγαμε να κάνουμε check-in στο ξενοδοχείο, ήμασταν αρκετά ζαλισμένοι καθώς μπαίναμε στο lobby προς τη reception. Είδα τον τουρ μάνατζερ μας να μιλάει με κάποιον, οπότε του έκανα νόημα και είπα: “Γεια σου Mark, τι γίνεται;”. Τότε είδα μια έκφραση απόλυτης έκπληξης στο πρόσωπό του. Είχε χάσει το χρώμα του, φαινόταν τρομαγμένος. Κάτι δεν πήγαινε καλά.”
Το λεωφορείο των Metallica μετά το ατύχημα
Το μοιραίο συμβάν δεν άργησε να ανακοινωθεί. Ήθελε τα τρία από τα τέσσερα μέλη των Metallica με μικροτραυματισμούς. Όμως ο Cliff Burton είχε πλέον φύγει από κοντά μας. Ήταν εκείνη η μέρα που το λεωφορείο πάτησε σε πάγο και ανατράπηκε. Το σώμα τού Cliff πετάχτηκε από το παράθυρο και το λεωφορείο τον καταπλάκωσε.
Ο μπασίστας των Metallica σκοτώθηκε σε ηλικία 24 ετών.
Οι Metallica ήταν στο απόλυτο σοκ, εκεί που όλα πήγαιναν περίφημα, ξαφνικά συνέβη αυτό το τραγικό συμβάν. Η μπάντα ήταν στα πρόθυρα της διάλυσης με την κρίση αυτή που σίγουρα δεν θα επουλωνόταν καθόλου εύκολα.
Ο Scott Ian στην αυτοβιογραφία του διηγείται
“Λίγες ώρες αργότερα εμφανίστηκαν ο James και ο Kirk. Ο James ήταν βαριά ναρκωμένος και ταυτόχρονα μεθυσμένος. Ο Kirk μου ανέφερε ότι οι γιατροί είχαν δώσει στον James πολλά ηρεμιστικά επειδή είχε πανικοβληθεί, αλλά δεν τον είχαν “πιάσει” οπότε συνέχιζε να πίνει. Ήμασταν όλοι μαζί σε ένα δωμάτιο και ο James συνέχιζε να καταναλώνει μπίρα, vodka, ουίσκι και ό,τι βρισκόταν εκεί γύρω.” και συνεχίζει ο κιθαρίστας των Anthrax
Οι Metallica φτάνοντας στο ξενοδοχείο μετά το ατύχημα
“Ο Kirk ήταν κι αυτός αρκετά μεθυσμένος, αλλά σε σταθερή κατάσταση. Μας είπε τι συνέβη. Δεν ήταν ξύπνιος όταν το λεωφορείο τράκαρε. Το μόνο που ήξερε ήταν ότι ξαφνικά τον πέταγε από εδώ κι από εκεί σαν κούκλα από πανί σε στεγνωτήριο ρούχων. Μετά σταμάτησε και βγήκε από το λεωφορείο και όλοι ούρλιαζαν. Ήταν “πίσσα σκοτάδι”. Όλοι προσπαθούσαν να βρουν τους υπόλοιπους, αλλά κανείς δεν μπορούσε να βρει τον Cliff. Και τότε είδαν τα πόδια του να προεξέχουν από το πλάι του λεωφορείου και τρελάθηκαν εντελώς. Δεν μπορώ καν να φανταστώ πώς ήταν αυτό και δεν θέλω ποτέ να μάθω. Ακόμα και σήμερα, το μυαλό μου δυσκολεύεται να συλλάβει αυτή την εικόνα.”
Ο Lars Ulrich δεν ήταν με την μπάντα στο ξενοδοχείο, ενώ είχε έναν μικροτραυματισμό και βρισκόταν στο νοσοκομείο. Όλα όμως ξέφυγαν για τα καλά όταν ο James έπαθε κρίση πανικού όπως διηγείται ο Scott Ian παρακάτω:
“Ο Τζέιμς ξαφνικά άρχισε να κλαίει και να φωνάζει: “Cliff!!! Cliff!!” Τότε άρχισε να γίνεται καταστροφικός. Κλότσησε λάμπες και πέταξε μπουκάλια με ποτά. Ο Frankie (σ.σ. Bello) και ο Charlie (σ.σ. Benante) κοίταξαν ο ένας τον άλλον και, χωρίς να πουν λέξη, αποφάσισαν από κοινού να βγάλουν τον James έξω πριν το ξενοδοχείο τον συλλάβουν. Δεν τους ένοιαζε που ο Cliff ήταν νεκρός. Ήθελαν απλώς να αποτρέψουν την καταστροφή του χώρου τους. Οι δύο τους πήραν τον James έξω για μια βόλτα, υποθέτοντας ότι ίσως θα ηρεμούσε.”
Metallica
Στο τέλος αναφέρει ο κιθαρίστας των Anthrax
“Έμεινα μέσα με τον Kirk. Ακούγαμε τον James στο δρόμο να φωνάζει ξανά και ξανά το όνομα του Cliff. Ήμουν απολύτως συντετριμμένος. Έμεινα μαζί με τον Kirk για λίγο ακόμα. Τελικά έπεφτε για ύπνο. Είπε: “Πάω για ύπνο, δεν νομίζω ότι θα σε δω το πρωί”. Έφευγαν πολύ νωρίς για να πετάξουν πίσω στο Σαν Φρανσίσκο.”
Όλα αυτά έγιναν την επόμενη ημέρα του ατυχήματος. Μια μπάντα συντετριμμένη με την απώλεια ένος μέλους της. Ο θάνατος τους “χτύπησε” την πόρτα αρπάζοντας έναν κολλητό που μέχρι τότε απολάμβαναν την μια επιτυχία μετά την άλλη. Η ιστορία όμως συνεχίστηκε, πολύ δύσκολα, αλλά συνεχίστηκε. Η μπάντα έπρεπε να επουλώσει την πληγή, να επιβιώσει, και σίγουρα ήταν κάτι που θα ήθελε και ο ίδιος ο Cliff.
Cliff Burton
Το EP “5,98$ Garage Days re-revisited” ήταν το “φάρμακο”
Και θα επισήμαινα κατά μια έννοια ναι, γιατί όπως θα δούμε και παρακάτω, το σκοτάδι υπήρχε μέσα τους. Η θλίψη δύσκολα έφευγε. Όμως έπρεπε να προχωρήσουν και έπρεπε να επαναφέρουν συναισθήματα όπως ας πούμε η χαρά να “τζαμάρεις” με τους φίλους σου. Σε αυτή την κυκλοφορία έχουν διασκευές σε Diamond Head, Killing Joke, Misfits, Holocaust και Budgie. Ήταν μια κίνηση να επιστρέψουν να το πάνε ακόμα παραπέρα, να ξεφύγουν από ότι συνέβη τον Σεπτέμβρη του 1986. Η πρόσληψη του Jason Newsted δεν ήταν και τόσο smooth όσο φαίνεται στο εξώφυλλο του συγκεκριμένου EP.
Metallica: “5,98$ Garage Days re-revisited”
Το “…And justice for all” των Metallica ήταν το πιο εσωστρεφές τους album
Αυτό το άλμπουμ έχει ένα σκοτάδι. Όχι με την έννοια που σκεφτόμαστε συνήθως. Έχει το δικό του σκοτάδι, αυτό που περικλείει συναισθήματα που προκαλεί μια απώλεια. Αυτά τα έντονα συναισθήματα που περιγράφονται από τον πόνο και την θλίψη, όπως και την αδικία που κάποιες φορές η ζωή μας φέρνει στις “βόλτες” της. Θεματολογικά βέβαια δεν έχει να κάνει με αυτά, όμως η επιστροφή της μπάντας για πρόβες στο studio για ένα full length album ήταν ένα challenge.
Metallica: “…And Justice for all”
Ο Lars Ulrich σε μια συνέντευξη του κατά την μετάβαση του σε ένα ακόμα sold out show των Metallica, αυτή την φορά στην Πράγα:
“Δεν καταλαβαίναμε τη διαδικασία του πένθους ούτε τη διαδικασία του πόνου” και συνεχίζει, “Βασικά, απλώς συνεχίσαμε, βάλαμε παρωπίδες, απομονώσαμε τα πάντα και μετά απλώς βουτήξαμε στο πλησιέστερο μπουκάλι vodka και φύγαμε. Δεν νομίζω ότι έχεις τα μέσα να καθίσεις και να επεξεργαστείς πραγματικά αυτό που συνέβαινε, οπότε το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να συνεχίσουμε, γιατί αυτό ήταν το μόνο που ξέραμε.”
Στο studio για το τέταρτο άλμπουμ τους…
…και δεύτερο με την Elektra Records με την οποίο όπως ήταν φυσικό και μετά την τεράστια επιτυχία του “Master of puppets” θα συνέχιζαν τη συνεργασία τους. Μπαίνουν λοιπόν στα One on One Studios του Los Angeles για τις ηχογραφήσεις του “…And Justice for all”. Ο Flemming Rasmussen πίσω από τη κονσόλα για μια ακόμη φορά, μιας και “συνταγή” που έχει πετύχει, δεν την αλλάζεις. Σε αυτά τα studios είχαν ηχογραφήσει Lita Ford, Poison, Motley Crue, Cher, Dokken, KISS, Sammy Hagar, Heart και Whitesnake. Μόνο τυχαία επιλογή δεν ήταν λοιπόν.
Flemming Rasmussen
Όμως ο διάσημος Δανός παραγωγός δεν μπορούσε στο πρώτο τετράμηνο του 1988 να βρίσκεται εκεί για τις ηχογραφήσεις. Και έτσι η μπάντα προσέλαβε τον Mike Clink, έναν άλλο διάσημο παραγωγό που έχει δουλέψει με μπάντες όπως Whitesnake, Triumph, Guns ‘n’ Roses, Mötley Crüe, Megadeth, UFO, Jefferson Starship, the Babys και Heart. Να σημειωθεί ότι ήταν ο παραγωγός του ντεμπούτου των Guns ‘n’ Roses, “Appetite for destruction”. Όμως η συνεργασία με τους Metallica δεν τελεσφόρησε, δεν τα βρήκαν καθόλου μεταξύ τους. Βέβαια έγιναν οι πρόβες που είχαν προγραμματιστεί όπως και ηχογραφήθηκαν οι διασκευές σε “Breadfan” των Budgies και “The prince” των Diamond Head.
Mike Clink
Τα οποία και χρησιμοποιήθηκαν ως b’ sides για τα singles του άλμπουμ. Επίσης διατηρήθηκαν και οι ηχογραφήσεις στα drums των “The shortest straw” και “Harvester of sorrow”. Η αλήθεια είναι λοιπόν, ότι πριν την άφιξη του Rasmussen, δεν πήγε ο χρόνος χαμένος. Ο τελευταίος έφτασε και ξεκίνησε τις ηχογραφήσεις με την μπάντα και γενικά την παραγωγή του άλμπουμ, όμως το κλίμα δεν ήταν ότι καλύτερο. Ο νέος μπασίστας της μπάντας, Jason Newsted, δεν ήταν και τόσο familiar με τις διαδικασίες που υπήρχαν με την μπάντα και την ομάδα παραγωγής.
Ο Jason Newsted των Metallica
Κατέληξε λοιπόν σε έναν τελείως ξεχωριστό χώρο να ηχογραφεί τα μέρη του μπάσου παρέα με έναν μηχανικό ήχου. Αποκομμένος από την υπόλοιπη μπάντα, έτσι ώστε να μην έχει καμία μα καμία επίδραση στο τελικό αποτέλεσμα του άλμπουμ. Ουσιαστικά δεν έγραψε καν νότα. Ήταν στα όρια να χαρακτηριστεί ως session μουσικός. Αυτό ήταν κάτι πρωτόγνωρο για τον Jason Newsted που είχε συνηθίσει τελείως διαφορετικά στους Flotsam and Jetsam. Μπορεί να ήταν καιρό στη μπάντα και για την ακρίβεια ένα μήνα μετά τον θάνατο του Cliff Burton, αλλά πρώτη φορά ήταν στη διαδικασία ηχογράφησης ενός full length άλμπουμ.
Metallica
Σε άλλη συνέντευξη ο Rasmussen δηλώνει: “Άλλο ένα πρόβλημα που οι Metallica είχαν με τον Jason Newsted ήταν ότι ήταν μεγάλος οπαδός της μπάντας. Έκανε ότι του έλεγαν, δεν έφερνε αντιρρήσεις.”.
Ο Flemming Rasmussen για την απουσία του μπάσου
Ο Rasmussen υποθέτει ότι η απουσία μπάσου στο “…And Justice for All” οφειλόταν στο γεγονός ότι τα άλλα μέλη των Metallica πενθούσαν τον θάνατο του πρώην μπασίστα Cliff Burton. Συνεχίζει ο γνωστός παραγωγός, “Νομίζω ότι ο λόγος για τον οποίο μείωσαν την ένταση του μπάσου, κατά 50%, είναι ότι βρισκόντουσαν σε περιοδεία με τους Van Halen. Έφτασαν εκεί και άκουσαν τη μίξη. Και νομίζω ότι εκείνη ήταν η στιγμή που ο Lars και ο James συνειδητοποίησαν: “Δεν έχουμε πια τον Cliff. Δεν είναι το μπάσο του. Είναι ένας εντελώς διαφορετικός ήχος”.Και απλά πιστεύω ότι δεν μπορούσαν να το καταλάβουν εκείνη τη στιγμή”.
Ενάντια στην αδικία, υπερασπιστές της δικαιοσύνης
Η μπάντα από το “Master of puppets” ξεκίνησε να γράφει πιο ουσιώδεις στίχους και να ασχολείται περισσότερο με το βάθος των μηνυμάτων που ήθελε να περάσει στον κόσμο. Ίσως επηρέασε και η δικαστική τους περιπέτεια για το “Fade to black”, προσωπικά αμφιβάλλω βέβαια. Ήταν η φυσική συνέχεια και ωριμότητα με την οποία είχε “ποτιστεί” η προσωπικότητα τους. Έτσι λοιπόν περνώντας από τον αντιπολεμικό στιχουργικό κόσμο του θρυλικού “Master of Puppets” φτάνουμε στη καταδική του κοινωνικοπολιτικού συστήματος του δυτικού κόσμου.
Metallica
Η διαφθορά των δικαστικών συστημάτων που επηρεάζονται από τον πλούτο και την εξουσία.
Οι στίχοι του ομώνυμου κομματιού …And Justice for All, αντανακλούν θέματα όπως η απάθεια, η εκμετάλλευση και η απώλεια/απουσία της αλήθειας, καθώς ένας πολίτης εκφράζει την απιστία του σε ένα σύστημα όπου το χρήμα και η εξουσία καθορίζουν τη δικαιοσύνη. Οι πρώτοι στίχοι ξεκαθαρίζουν το πλαίσιο που οι Metallica κινούνται “Οι αίθουσες της δικαιοσύνης βαμμένες πράσινες, το χρήμα μιλάει” –Halls of justice painted green–, συμβολίζουν τη διεφθαρμένη φύση του νομικού συστήματος, όπου η αναζήτηση της εξουσίας και του κέρδους επισκιάζει την ακεραιότητα της δικαιοσύνης.
Οι Metallica έφεραν την ωριμότητα στους στίχους
Όμως δεν είχε μόνο αυτά το “…And justice for all”. Το “Blackened” μιλάει για την κατάσταση που είχε περιέλθει το περιβάλλον τότε, το “The shortest straw” μιλάει για τις κοινωνικές διακρίσεις οι οποίες ήταν πολύ πιο φανερές τότε από ότι τώρα. Στο “Eye of the beholder” οι στίχοι έχουν να κάνουν με την ελευθερία του λόγου και τα ατομικά δικαιώματα. Το “One” έχει να κάνει με τις ακραίες συνέπειες του πολέμου, για αυτό και η απεικόνιση του τραυματισμένου στρατιώτη, από την ταινία Johnny Got His Gun, toy 1971. Το “Dyer’s eve” έχει να κάνει με τις προσωπικές διαμάχες του Hetfield με τους γονείς του. Όπως έχουν δηλώσει Hetfield και Ulrich, η έμπνευση ήρθε όταν παρακολουθούσαμε CNN.
Metallica
Το κομμάτι “To live is to die” έχει το “αυθεντικό” μπάσο του Burton το οποίο όμως έχει παιχτεί από τον Jason Newsted. Το μπάσο δηλαδή είναι γραμμένο από τον πρώτο και αποδόθηκε από νέο μπασίστα της μπάντας. Υπάρχουν κάποια λόγια μέσα που αξίζει να αναφερθούμε, που αυτές τις λέξεις δεν θα τις βρεις στα πρώτα άλμπουμ των Metallica. Και εκεί είναι που φτάνουμε στο συμπέρασμα ότι πρώτος ο Burton δεν ήθελε να επαναλαμβάνεται. Για αυτό άλλωστε όταν ο Rasmussen ανέφερε ότι δεν μπορούσε να παραστεί στις ηχογραφήσεις. Η μπάντα ουσιαστικά ήταν “απροστάτευτη” και δεν είχε καμιά απολύτως κατεύθυνση μιας και ο Burton δεν ήταν εκεί. Έτσι τον παρακαλούσε ο Lars να έρθει το συντομότερο να τους βάλει σε μια σειρά.
Σχετικά με τα λόγια στο “To live is to die”.
“When a man lies, he murders some part of the world” Αυτός ο στίχος είναι παρμένος από την ταινία “Excalibur” του 1981 σε σκηνοθεσία John Boorman. “These are the pale deaths which men miscall their lives” είναι από το μυθιστόρημα φαντασίας “Lord foul’s Bane” του Stephen R. Donaldson. Το τελευταίο δίστιχο “These are the pale deaths which men miscall their lives” είναι από τον ίδιο τον Burton. Αυτό δεν θα το άκουγες σε κανένα από τα προηγούμενα άλμπουμ. Έτσι λοιπόν η μπάντα πορευόταν ακόμα και πριν από τον θάνατο του σε ένα τελείως διαφορετικό άλμπουμ και σε καμιά περίπτωση σε ένα “Master of puppets vol 2”. Η επιρροή του Burton πάνω στους Metallica ήταν τεράστια.
“These are the pale deaths which men miscall their lives”
Metallica
Το γεμάτο μηνύματα Artwork του “…And justice for all”
Αυτό που απεικονίζει το εξώφυλλο είναι ουσιαστικά η σκλαβωμένη δικαιοσύνη. Σκλαβωμένη από τις επιρροές και τα συμφέροντα των ισχυρών. Ουσιαστικά απεικονίζει το άγαλμα της δικαιοσύνης το οποίο είναι ραγισμένο, μην πούμε σχεδόν σπασμένο, με δεμένα τα μάτια, δεμένη με σχοινιά, με τα στήθη της εκτεθειμένα και τη ζυγαριά της γεμάτη με χαρτονομίσματα του δολαρίου. Ο άνθρωπος πίσω από αυτό το ηχηρό εξώφυλλο είναι ο Stephen Gorman ο οποίος και βασίστηκε πάνω στις ιδέες των Hetfield και Ulrich.
Στη μουσική λοιπόν
Να ξεκαθαρίσουμε εδώ πράγματα που λέγονται και δεν ισχύουν. Η μουσική του “…And justice for all” χαρακτηρίζεται ως τεχνικό Thrash Metal. Σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως progressive. Εδώ δεν έχουμε θέματα με Watchtower ή Voivod για παράδειγμα. Εδώ ακούμε Thrash Metal τελείως διαφορετικό από το “Master of puppets”. Όπως είχε αναφέρει ο Rasmussen:
“Πειραματίζονταν με τους ήχους της κιθάρας και το έκαναν αυτό για δύο ή τρεις εβδομάδες, και ο James ήταν πραγματικά δυσαρεστημένος”, λέει γελώντας. “Όταν μίλησα με τον Lars, μου είπε: “Δεν θα κάνουμε άλλο ένα “Master…”. Θα είναι πιο επιθετικό. Θα είναι όσο πιο δυναμικό και άμεσο γίνεται”.
Και αυτό έγινε στην τελική. Την “κόλαση” που έρχεται την καταλαβαίνεις στο “Blackened”. Τα riffs είναι από άλλο πλανήτη, κι όπως έχει αναφέρει και ο Rasmussen παλιότερα “Ο καλύτερος ρυθμικός κιθαρίστας που έχει παρακολουθήσει είναι ο JamesHetfield“. Δεν έχει άδικο, το καταλαβαίνεις κατευθείαν τόσο στο ομώνυμο όσο και στο “Eye of the beholder”.
Οι Metallica στα One on One Studios το 1988
Το άλμπουμ, όπως ανέφερα στην αρχή, σφύζει από δύναμη και σκοτάδι. Είναι από τα πιο εσωστρεφή άλμπουμ μέσα στο Thrash Metal και όχι αδίκως. Η τεχνική που υπάρχει μέσα είναι απαράμιλλη και τα μεγάλα σε διάρκεια κομμάτια δεν σε κάνουν να βαριέσαι. Είναι ένα δυσκολοχώνευτο άλμπουμ λόγω της “ξηρής” παραγωγής και λόγω του ότι δεν έχει την απλότητα την οποία είχαμε συνηθίσει στην μπάντα. Όμως έχει την επιθετικότητα και την αμεσότητα, αυτή την in your face συμπεριφορά και την αλήτικη ερμηνεία του Hetfield που “φτύνει” στίχους προς το “σύστημα”. Το “One” είναι ένα παράδειγμα που θυμίζει αρκετά σε στίχους το “Disposable heroes”. Αυτό το κομμάτι όμως εκτόξευσε και τη φήμη της μπάντας.
Η σύνθεση ανήκει στους Hetfield/Ulrich και περιγράφει έναν στρατιώτη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου που τραυματίζεται σοβαρά από μια νάρκη. Τυφλός, κουφός και ανίκανος να μιλήσει ή να κινηθεί, ικετεύει τον Θεό να του πάρει τη ζωή. Στο video clip, προσπαθώντας να επικοινωνήσει με το προσωπικό του νοσοκομείου, σπρώχνει το κρεβάτι του και σχηματίζει το SOS με τον κώδικα Μορς. Αυτό ήταν το το πρώτο video clip των Metallica το οποίο και σκαρφάλωσε στην 35η θέση στο Billboard Hot 100 και στη Φινλανδία βρέθηκε στη πρώτη θέση στα charts. Ο σκηνοθέτης του video clip είναι ο Michael Solomon όπου θα δείτε μέσα αποσπάσματα από την ταινία “Johnny got his gun”,όπως αναφέραμε και παραπάνω.
Οι Metallica ερμήνευσαν το “One” στην τελετή της 31ης ετήσιας απονομής των βραβείων Grammy, που μεταδόθηκε από το Los Angeles το 1989. Τον επόμενο χρόνο, η σύνθεση κέρδισε το βραβείο Grammy για την Καλύτερη Metal Ερμηνεία, το πρώτο που κέρδισε ποτέ σε αυτή την κατηγορία. Στη συγκεκριμένη τελετή τους καλωσόρισε ο ηθοποιός Billy Crystal. Με αυτό τον τρόπο η δημοτικότητα τους εκτοξεύτηκε στα ύψη και προμήνυε τι θα γινόταν στη συνέχεια που κυκλοφόρησε και το “Black album”. Ήταν το “άνοιγμα” των Metallica σε πιο μεγάλα ακροατήρια και η αλήθεια είναι ότι τόλμησαν και κέρδισαν.
Metallica
Η κληρονομία και η κομβικότητα του άλμπουμ
Ο τολμών νικά θα έλεγα εγώ. Οι Metallica πέρασαν από εκείνο τον Σεπτέμβρη του 1986 μέχρι και την κυκλοφορία του “…And justice for all” από χίλια κύματα. Μια απλή μπάντα σίγουρα θα είχε βαρέσει διάλυση, ήθελε κότσια να αντέξεις τον θάνατο κολλητού και αδερφικού φίλου και να συνεχίσεις την καριέρα σου. Είναι αυτό που ανέφερε και ο Lars “Αυτό γνωρίζαμε να κάνουμε και έτσι πορευτήκαμε”. Σίγουρα ψυχολογικά ήταν στα όρια της κατάρρευσης όπως επίσης δύσκολο ήταν και να αποδεχθούν ένα νέο μέλος στην “οικογένεια”. Πολύ δύσκολη η επιλογή, πόσο μάλλον να συνηθίσουν ένα νέο μπασίστα τόσο διαφορετικό από τον προηγούμενο. Η θέληση όμως και το μεράκι για την μουσική τους αποδείχθηκαν ισχυρότερα κίνητρα από την παράδοση των όπλων.
Metallica (Photo by Ross Halfin)
Η κομβικότητα του άλμπουμ και η συμβολή του στη συνέχεια της καριέρας των Metallica ήταν τεράστια. Άνοιγμα σε νέα ακροατήρια και μάλιστα χωρίς τον Cliff Burton να ρισκάρουν για να πετύχουν. Έχοντας τον Flemming Rasmussen δίπλα τους το πήγαν ακόμα παραπέρα και ωρίμασαν τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά. Μάθανε να παίρνουν απίστευτα σοβαρές αποφάσεις για το μέλλον τους χωρίς να φοβούνται. Όμως από την στιγμή που έχεις αντιμετωπίσει τον θάνατο ενός μέλους και κολλητού σου τόσο έντονα, τι μπορείς να φοβηθείς; Άγνοια κινδύνου φίλοι μου και λειτούργησε άψογα.
Το “…And justice for all” δεν είναι απλά ένας δίσκος, είναι μάθημα ζωής!
Οι Metallica έρχονται στην Αθήνα και το Ολυμπιακό Στάδιο στις 9 Μαϊού 2026. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στην agenda μας.
Το τρίο post-punk από το Λος Άντζελες, Black Market Heart, επέστρεψε στις 14 Απριλίου 2026 με το νέο του άλμπουμ, What Happens in the Dark, το οποίο κυκλοφορεί παράλληλα με ένα νέο βίντεο για το ομώνυμο κομμάτι. Διαμορφωμένο από τη ροζ λάμψη του σμόγκ ενός ηλιοβασιλέματος στη Νότια Καλιφόρνια και το χαμηλό βουητό της λεωφόρου 101 το σούρουπο, το άλμπουμ βρίσκει τον κιθαρίστα και τραγουδιστή Spencer Robinson και τον ντράμερ Shawn Medina, και οι δύο πρώην μέλη των The Lords of Altamont, να ενώνουν τις δυνάμεις τους με τη μπασίστρια και τραγουδίστρια Tina Brugnoletti, εμβαθύνοντας σε έναν ήχο που μοιάζει νευρικός, νυχτερινός και ελαφρώς εκκεντρικός.
black market heart – album cover
Δεν είναι το Λος Άντζελες των καρτ-ποστάλ με τις παραλίες. Είναι το κέντρο της πόλης μετά τα μεσάνυχτα, τα καταστήματα ποτών στο Echo Park σφύζουν κάτω από το φως των φθορισμού και τα πεζοδρόμια του Silver Lake εξακολουθούν να ακτινοβολούν ζέστη. Ίσως κρατάς τον εαυτό σου όρθιο στο πεζοδρόμιο έξω από το The Dresden, με τα γυαλιά ηλίου ακόμα πάνω στις 11 το βράδυ, έχοντας πιει μερικά Manhattans παραπάνω, με τα τσιγάρα να συσσωρεύονται στο τασάκι. Πιθανότατα δεν θα έπρεπε να οδηγείς, αλλά μπαίνεις στην εθνική οδό ούτως ή άλλως, με τα παράθυρα κατεβασμένα, τον καπνό να χτυπάει έξω στον ζεστό αέρα.
“οι Black Market Heart ακμάζουν σε εκείνο το στενό διάστημα ανάμεσα στη παραμόρφωση και τη μελωδία”
Αντλώντας έμπνευση από την ομίχλη των feedback των The Jesus and Mary Chain και τον ψυχρό παλμό των Joy Division, οι Black Market Heart ακμάζουν σε εκείνο το στενό διάστημα ανάμεσα στη παραμόρφωση και τη μελωδία. Οι μπασογραμμές της Tina σφυροκοπούν και κινούνται με αποφασιστικότητα, τα ντραμς του Medina χτυπούν με λιτή δύναμη, ενώ η κιθάρα του Robinson διαπερνά την ομίχλη με κοφτές και λαμπερές νότες.
black market heart bass
Είναι μουσική φτιαγμένη για χαμηλό φωτισμό, άδειες γέφυρες και εκείνο το τμήμα του δρόμου όπου η πόλη ανοίγει και μπορείς σχεδόν να προσποιηθείς ότι είσαι μόνος. Ηχογραφημένο σε μόλις δύο μέρες στα Kitten Robot Studios με τον Paul Roessler, στυλοβάτη της underground σκηνής του Λος Άντζελες, γνωστό για τη δουλειά του με τους The Screamers και τους 45 Grave, το What Happens in the Dark αιχμαλωτίζει τη μπάντα σε μια κατάσταση ζωντανής ενέργειας. Ελάχιστες λήψεις.
Χωρίς την γυαλάδα του στούντιο. Μόνο ένταση, κασέτα και ένστικτο. Τα φωνητικά, που συχνά βυθίζονταν στις προηγούμενες ηχογραφήσεις, είναι πιο εκτεθειμένα αυτή τη φορά. Οι αρμονίες που προσθέτει ο Brugnoletti φέρνουν μια πιο έντονη παρουσία, δίνοντας βάρος στα τραγούδια χωρίς να αμβλύνουν την αιχμή τους.
Το ομώνυμο κομμάτι, «What Happens in the Dark», διαρκεί μόλις 1:40 και δίνει αμέσως τον τόνο. Είναι μια απελπισμένη προσπάθεια για σύνδεση, ακόμα κι αν είναι προσωρινή, ακόμα κι αν είναι φανταστική. «Δεν χρειάζεται να είμαι μόνος για λίγο», τραγουδά ο Robinson, με τη φωνή του να διαπερνά καθαρά τη παραμόρφωση. Το συνοδευτικό βίντεο, που γυρίστηκε στο Dodge Coronet του 1967 του Brugnoletti, δίνει την αίσθηση ότι οι The Cramps έπεσαν σε μια σκηνή διαφυγής του Ταραντίνο με το Hardcore ’81 των DOA να παίζει δυνατά στο κασετόφωνο. Όλο θάρρος, όλη κίνηση προς τα εμπρός, χωρίς να κοιτάζουμε πίσω.
Αλλού, το «Radio Smash» βασίζεται στην επανάληψη σαν ένα μάντρα που ξετυλίγεται, ενώ το «Coyote» περιφέρεται με μια σιωπηλή απειλή, παραμονεύοντας σε άδειους δρόμους και στις σκιές των φώτων του δρόμου. Το «Self-Destruct With Me» ορμά κατευθείαν σε ένα χάος εμποτισμένο με βενζίνη. Τα «Without My Pills» και «My Brain is Poison» απογυμνώνουν τα πάντα μέχρι τα εκτεθειμένα νεύρα, αντιμετωπίζοντας την απομόνωση και τη χημική ανισορροπία χωρίς να διστάζουν.
Το άλμπουμ των Black Market Heart επίσης αποτίει φόρο τιμής στην καταγωγή του χωρίς να το παίρνει στα σοβαρά. Μια επανεκτέλεση του «Girl Dreams», που ηχογραφήθηκε αρχικά από τον Beck με ρίζες στην οικογένεια Carter, και μια παραμορφωμένη εκδοχή του ρεγκέ κομματιού των The Stingers από το 1971, «Give Me Power», σε παραγωγή του Lee Perry, περνάνε και τα δύο από το πιο σκοτεινό φακό των Black Market Heart. Δεν μοιάζουν με κομμάτια νοσταλγίας. Μοιάζουν με μεταδόσεις που ανακατευθύνονται μέσα από σπασμένους ενισχυτές και τον αέρα της μεσάνυχτας.
Η ελβετική skatepunk μπάντα Must Be Wrong επιστρέφει με το δεύτερο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους “Fools Paradise“, προσφέροντας δέκα κομμάτια υψηλής ενέργειας που έχουν τις ρίζες τους στο skatepunk. Γεμάτο με γρήγορους ρυθμούς, οδηγικά riff και μελωδικά hooks φτιαγμένα για να τραγουδιούνται, ο δίσκος περιέχει επίσης στίχους κοινωνικά συνειδητοποιημένους που εξερευνούν θέματα αγάπης, ψυχικής υγείας και κοινωνικής αδικίας, εξισορροπώντας την ωμή ένταση με τη στοχαστική σύνθεση τραγουδιών.
Με το “Fools Paradise”, οι Must Be Wrong παρουσιάζουν ένα ξεκάθαρο βήμα μπροστά στη μουσική τους διαδρομή. Ενώ μένει πιστό στον υψηλής ταχύτητας, μελωδικό ήχο skatepunk που τους καθορίζει, το συγκρότημα αποκαλύπτει μια πιο ώριμη και ποικιλόμορφη προσέγγιση στη σύνθεση τραγουδιών. Το άλμπουμ αναδεικνύει την ανάπτυξη και την ευελιξία τους, συνδυάζοντας την αδυσώπητη ενέργεια με βαθύτερα συναισθηματικά στρώματα και πιο έντονες λυρικές προοπτικές. Το αποτέλεσμα είναι ένας δίσκος που παραμένει πιστός στο κοινό όραμα της μπάντας, ενώ προσθέτει απόχρωση και βάθος στον ήχο τους.
Must Be Wrong – Fools Paradise Art Cover
Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στο Carving Room Studio στο Freienbach της Ελβετίας και η μίξη έγινε στο Soundfactory Studio στο Pfäffikon SZ. Το Mastering ανέλαβε ο Jason Livermore στο θρυλικό The Blasting Room στις Ηνωμένες Πολιτείες, γνωστό για τη διαμόρφωση του ήχου αμέτρητων επιδραστικών δίσκων punk. Το καλλιτεχνικό έργο του άλμπουμ δημιουργήθηκε από τον καλλιτέχνη Oscar Puig με έδρα τη Βαρκελώνη, του οποίου η οπτική ιδέα συμπληρώνει την ένταση και τον υποκείμενο κοινωνικό σχολιασμό του άλμπουμ.
Oι Must Be Wrong ιδρύθηκαν στην Ελβετία το 2019
Must Be Wrong skatepunks!
στην ευρωπαϊκή πανκ σκηνή με έναν ήχο που συνδυάζει γρήγορο, μελωδικό skatepunk με δυνατά riff. Τα τραγούδια τους κινούνται ανάμεσα στο προσωπικό χάος και την έντονη κοινωνική κριτική, συλλαμβάνοντας το πνεύμα και την επείγουσα ανάγκη που καθορίζουν το σύγχρονο πανκ ροκ.
Οπλισμένοι με το νέο τους άλμπουμ “Fools Paradise” (2026), το συγκρότημα είναι επίσης γνωστό για τις εκρηκτικές ζωντανές εμφανίσεις που χαρακτηρίζονται από υψηλή ενέργεια, χιούμορ και ισχυρή σύνδεση με το κοινό. Με την πάροδο των ετών, οι Must Be Wrong έχουν μοιραστεί τη σκηνή με αξιοσημείωτα σχήματα όπως οι Less Than Jake, ITCHY, Authority Zero και A Wilhelm Scream, εμφανιζόμενοι σε όλη τη Γερμανία, την Αυστρία και την Ελβετία.
Με το “Fools Paradise”, οι Must Be Wrong αποδεικνύουν ότι οι skatepunk ρίζες τους παραμένουν πιο ζωντανές από ποτέ—τώρα εμπλουτισμένες με μεγαλύτερο βάθος, πιο έντονη σύνθεση τραγουδιών και ένα συγκρότημα που συνεχίζει να εξελίσσεται παραμένοντας πιστό στην ενέργεια που τους έφερε κοντά εξαρχής.
Οι Sanctuary είναι μια μπάντα που μπορούμε να συζητάμε για ώρες σχετικά με τις δουλειές που έχουν κυκλοφορήσει. Δεν είναι πολλές βέβαια, αλλά η σημασία τους για το Αμερικάνικο Heavy/Power Metal, τεράστια. Για ώρες όμως μπορούμε να συζητάμε και για τις εμφανίσεις τους, μιας και την προηγούμενη εβδομάδα στο Piraeus Club Academy δεν άφησαν τίποτα όρθιο. Με συνοδοιπόρους τους εξαίσιους Darklon κυριάρχησαν μέσα στο μικρό σχετικά χώρο της Πειραιώς.
Οι Darklon στη σκηνή του Piraeus Club Academy
Για τους Darklon σας είχαμε μιλήσει παλαιότερα έδω για το “The Redeemer”, πέρσι κυκλοφόρησαν το “Mind reaper” το οποίο και “σπέρνει” όπως και τα προηγούμενα τους δυο άλμπουμ. Έτσι λοιπόν δεν περιμέναμε τίποτα λιγότερο από μια παθιασμένη εμφάνιση που δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο. Μια μπάντα που ξέρει τι θέλει τόσο στις δουλειές της όσο και στις “ζωντανές” εμφανίσεις της. Μια μπάντα με έναν ερμηνευτή επικοινωνιακό να διατηρεί την ένταση της εμφάνισης στα ύψη μαζί με τους υπόλοιπους.
Μεγάλη και σοβαρή εμφάνιση από τους Αθηναίους
Η μπάντα στηρίχθηκε πάνω στο τελευταίο της άλμπουμ με κομμάτια όπως “In the abyss”, “Soulstealers”, “Mind reaper”, “Powercast” και “Mad messiah”. Λογικό μιας και η τελευταία τους κυκλοφορία είναι ότι καλύτερο έχουν βγάλει κατά τη γνώμη μου. Επίσης, έπαιξαν το “Darklon” από το πρώτο άλμπουμ και το “The redeemer” από τη δεύτερη τους δουλειά. Μια Power Metal εμφάνιση που μπορούμε να πούμε ότι στάθηκε πανάξια στο ύψος των περιστάσεων. Γιατί όπως και να το κάνουμε θέλει κότσια να βρεθείς δίπλα σε μια μπάντα που έχει κυκλοφορήσει τα “Refuge denied”, “Into the mirror black” και “The year the sun died”. Ναι και το τελευταίο τους ήταν απίστευτο. Τι, όχι;
Sanctuary (Photos by Δημήτρης Τρουμπούκης)
Τι εμφάνιση ήταν αυτή! Τι χαμός στο ίσωμα! Μια μπάντα με ηγέτη τον Lenny Rutledge να προκαλεί ένα παραλήρημα στους παρευρισκομένους. Και μπορεί να ήταν καθημερινή, αλλά οι ήρωες της ακραίας καθημερινότητας που βιώνουμε ήμασταν εκεί. Ένας χώρος ασφυκτικά γεμάτος μέχρι και την έξοδο. Η μπάντα από το Seattle έπαιξε όλο το “Into the mirror black” και μας πήρε και μας σήκωσε. Αυτό που βιώσαμε την Τετάρτη το βράδυ στην Πειραιώς ήταν ότι καλύτερο εδώ και καιρό.
Προσφορά μεγαλείου από τους Sanctuary
Γιατί πολύ απλά ότι ακούσαμε στα πρώτα άλμπουμ των Nevermore, δεν θα υπήρχαν αν δεν είχαν κυκλοφορήσει τα “Refuge denied” και “Into the mirror black“. Τα αναφέραμε και εδώ. Οι Αμερικάνοι ξεκίνησαν με το “Die for my sins” από το ντεμπούτο τους και συνέχισαν με το “Battle angels” από τον ίδιο δίσκο. Μετά μπήκαν με το δεύτερο αριστούργημα τους και η εισαγωγή “Future tense” ξεχύνεται από τα ηχεία. “Φωτιά” οι κιθάρες των Rutledge/Wallner και ένα rhythm section να καλπάζει για τα “Taste revenge” και “Long since the dark”.
Sanctuary (Photos by Δημήτρης Τρουμπούκης)
Μεγαλείο στο “Epitaph”, “Κόλαση” στα “Seasons of destruction” και “One more murder”. Η μπάντα δείχνει ασταμάτητη και ακούραστη. Το “φάντασμα” του Warrel Dane στο “Communion” μπορούσες να το διακρίνεις όταν με την θαυμάσια ερμηνεία του ο Joseph Michael το έστελνε στα “ουράνια” το άσμα προπομπό ουσιαστικά των Nevermore. Διασκευάρα στο “White rabbit” των Jefferson’s airplane και μετά έρχεται το “Veil of disguise” από το θρυλικό ντεμπούτο τους. Σας μιλήσαμε εδώ για το “Not of the living” και το έπαιξαν για πρώτη φορά στην περιοδεία και μάλιστα στη Αθήνα. “Arise and purify” μαζί με το ομώνυμο από το “The year the sun died” και γίνεται χαμός. Για τελευταίο κομμάτι επιλέξαν το εκπληκτικό “Soldiers of steel” από το ντεμπούτο τους.
Sanctuary (Photos by Δημήτρης Τρουμπούκης)
Mια μεγαλειώδης εμφάνιση από τους Sanctuary
Οτι και να πούμε είναι λίγο για μια εμφάνιση που θα θυμόμαστε για αρκετό καιρό. Χωρίς την παραμικρή υπερβολή, οι Sanctuary δεν άφησαν περιθώρια για αμφισβήτηση. Με ηγετικές φυσιογνωμίες τους Rutledge και Michael να δημιουργούν την ατμόσφαιρα που χρειάζεται, σάρωσαν ότι βρήκαν μπροστά τους. Οι Darklon ήδη από πριν είχαν φτιάξει το κλίμα για ένα live που προμηνυόταν κάτι πολύ παραπάνω από μια εμφάνιση μιας καθημερινής. Και τι με την κούραση που κουβαλούσαμε, πολλοί κατευθείαν από τις δουλειές μας, όλη αυτή “έφυγε” μέσα από ένα σπουδαίο live που διοργανώθηκε από την xlalala.
Ευχαριστούμε πολύ για το φωτογραφικό υλικό τον Δημήτρη Τρουμπούκη.
Η Ilia κυκλοφόρησε νέα δουλειά, που φέρει τον τίτλο LP2 από την Desire Bay Records και σε βινύλιο από την Rockarolla Records. Το άλμπουμ περιέχει 7 κομμάτια, προσθέτοντας την υπογραφή του Μιχάλη Δέλτα.
ilia
Την Ilia
την γνωρίζουμε από τα παλιά και θα σας το εξηγήσω αυτό. Πέρα από τη νέα αυτή δουλειά, έχουμε και το νέο αυτό όνομα που ίσως ταιριάζει λίγο καλύτερα στο project αυτό. Την Ilia την έχουμε ακούσει στο παρελθόν ως IOTA PHI (γίνεται αναφορά παρακάτω), οπότε δεν μας κάνει έκπληξη το ταλέντο της.
Η Ίλια χρησιμοποιεί διαφορετικά εργαλεία, ρυθμούς και διαθέσεις για να μιλήσει για πράγματα καθημερινά, προσωπικά αλλά και παναθρώπινα, όπως την ανάγκη του να ανήκεις, που ακούμε στο “Stihima” και που στο βίντεο την βλέπουμε να τραγουδάει σε έναν αγώνα ποδοσφαίρου. Ένα κομμάτι electronica με έντονες επιρροές και σαφείς αναφορές στη ροκ σκηνή της δεκαετίας του ’90, με νοσταλγικές κιθαριστικές μελωδίες, ένα παλλόμενο synth bass της drill, και χορωδιακά στοιχεία, τα οποία συνθέτουν ένα ιδιαίτερο mid-tempo track.
To “Life” στα 150bpm με anthem riffs και έντονα ρυθμικά στοιχεία, λειτουργεί σαν απόφθευγμα του νοητού ταξιδιού στο οποίο μας οδηγεί το άλμπουμ – “I’m tired of politics, I don’t need fashion, don’t talk economy, what is your passion? I just need life”. Έ
Όπως αναφέρεται και στο δ.τ.
Ένα minimal electro hyper pop, που σε πάει λίγο παραπέρα. Υπάρχει μια σύνδεση μεταξύ των κομματιών, σαν εκείνα τα αστρικά ταξίδια που κάνουν στάσεις. Αναφέραμε τον Μιχάλη Δέλτα (Stereo Nova) που υπογράφει ως συμπαραγωγός σε πέντε κομμάτια και το καταλαβαίνεις ξεκάθαρα από το ήχο. Αναφέρονται ως κλειδιά του άλμπουμ και δεν ξέρω αν είναι τυχαίο, αφού τα κομμάτια Άγγελος, Σκληρή, Ελάφια, Στοίχημα, Life είναι και εκείνα που ανέφερα ως στάση.
Σε όλη τη διάρκεια του δίσκου, η Ilia χτίζει έναν κόσμο όπου το προσωπικό και το συλλογικό μπλέκονται. Οι θεματικές κινούνται γύρω από τον ρομαντισμό, την ανάγκη για επαφή, την εσωτερική ένταση, αλλά και την επιμονή της ομορφιάς μέσα σε σκληρά περιβάλλοντα.
Ο Μιχάλης Δέλτα,
καθώς αναφερθήκαμε, αποτελεί σημαντική μορφή της ελληνικής ηλεκτρονικής σκηνής, όπου βοήθησε στη δημιουργία του album συμβάλλοντας στη συνολική ηχητική ατμόσφαιρα. Κάπου εδώ να θυμίσουμε πως οι Stereo Nova, όταν κυκλοφόρησαν το album Ίριδα, φιλοξένησαν και την Ilia, τότε IOTA PHI. Διαβάστε εδώ.
Cover_ILIA_LP2
LP2
Ο δίσκος ισορροπεί μεταξύ ελληνικού και αγγλικού στίχου, αλλά και μεταξύ αρμονιών και ύφους. Υπήρχαν φορές που ένιωσα ένα μικρό άγγιγμα από την εποχή των enigma – omega vibes, ναι τολμώ να το πω, αφού το τελείωμα και η ολοκλήρωση αυτή της δουλειάς, θυμίζει εξιλέωση των στιγμών, προσπαθώντας παράλληλα να ανοίξει τα τσάκρα σου. Θα μου πεις τι σου είπα τώρα…
Αν ακούσεις το “Meds in C”, θα νιώσεις την αυτοσυγκέντρωση να βαράει το τρίτο σου μάτι. Εδώ μαθαίνουμε πως υπάρχει επτάχορδη αρχαιοελληνική λύρα και δεν μπορούμε παρά να πάρουμε μια μεγάλη αναπνοή όπως αναφέρει και να εκπνεύσουμε με όλο μας το είναι. Να κάνουμε μια εσωτερική αναζήτηση και να πούμε ένα ευχαριστώ που πραγματικά, σπάνια κάνουμε.
Και αφού σε πήγα κατευθείαν στο τέλος, έλα να σε πάω και στην αρχή, αφού όπως φαίνεται όλα τραμπάλα είναι.
Ξεκινάμε με τις “Ατσαλένιες Πεταλούδες” όπου συμμετέχει η Καλλιόπη Μητροπούλου στα έγχορδα και ο Γιάννης Παπαδόπουλος στο πιάνο. Τις συμμετοχές αυτές θα τις βρούμε μέχρι και το single “Ελάφια“, που περνάμε σε electro pop, με έντονο μπρίο.
Μέχρι εδώ όλα καλά. Νιώθεις πως βρίσκεσαι σε μια μεγάλη σπηλιά, όπου ο ήχος “σκεπάζει” αρμονικά την φωνή. Σαν να σε νανουρίζει και κάπως έτσι μπορείς να πας απευθείας στο “Σκληρή” και στο “Meds in C”. Καθαρός ήχος και ξεκάθαρα στοιχεία.
Αν σου έκανε κλικ όλο αυτό, να σου πούμε πως σύντομα ετοιμάζεται Listening Party.
Για τα μουσικά βίντεο και τα visuals της εμφάνισης, η ILIA συνεργάζεται με τον Χάρη Νινιό, ο οποίος σχεδιάζει και αναπτύσσει πρωτότυπα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης, δημιουργώντας ένα ιδιαίτερο οπτικό περιβάλλον που συνοδεύει τη μουσική εμπειρία.
Το άλμπουμ θα κυκλοφορήσει ψηφιακά στις 3 Απριλίου 2026 από την Desire Bay Records και σε βινύλιο από την Rockarolla Records.
Οι Seven Crowns ξεκίνησαν το 2006 και έχουν μια πλούσια, αν και όχι και τόσο συμβατική, ιστορία. Η πρώτη τους συναυλία πραγματοποιήθηκε στη Νέα Υόρκη, όπου άνοιξαν τη συναυλία των Subhumans στο πλαίσιο μιας περιοδείας δύο εβδομάδων στις ΗΠΑ. Στη συνέχεια κατευθύνθηκαν στη Νοτιοανατολική Ασία για μια περιοδεία έξι εβδομάδων που περιλάμβανε την Ινδονησία, την Ταϊλάνδη, τη Μαλαισία και τη Σιγκαπούρη.
Αν και κατάγονται από τη Δυτική Αγγλία, οι Seven Crowns έχουν παίξει στο Ηνωμένο Βασίλειο μόνο σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις. Τα τελευταία είκοσι χρόνια, το συγκρότημα έχει περιοδεύσει ασταμάτητα στη Βόρεια Αμερική, την Κεντρική Αμερική, την ηπειρωτική Ευρώπη, τη Νοτιοανατολική Ασία και τη Νέα Ζηλανδία.
Seven Crowns Press Shot
Οι Seven Crowns γεννήθηκαν από την ευρωπαϊκή DIY hardcore punk underground σκηνή.
«Εξακολουθούμε να διατηρούμε την ηθική και τη φιλοσοφία αυτού του κόσμου. Πάντα θα το κάνουμε», δηλώνουν με υπερηφάνεια οι Seven Crowns. Το συγκρότημα αισθάνεται πολύ πιο άνετα σε έναν γερμανικό χώρο καταλήψεων παρά σε έναν χώρο εγκεκριμένο από τη βιομηχανία. Οι Seven Crowns είναι από καιρό ενεργοί διοργανωτές του διετούς φεστιβάλ B.O.B. – το οποίο πραγματοποιείται εκ περιτροπής στη Βρέμη της Γερμανίας, στο Όκλαντ της Καλιφόρνιας και στο Μπαθ της Αγγλίας – και θεωρούν τον εαυτό τους περισσότερο ως μια μεγάλη, παγκόσμια, εκτεταμένη οικογένεια ομοϊδεάτων που δημιουργεί μουσική ως ένα χαλαρό χόμπι παρά ως ένα πενταμελές συγκρότημα.
Seven Crowns Press Shot 2
Το τέταρτο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους, «Haunted Head», παράχθηκε, μιξάστηκε και τελειοποιήθηκε από τον Josh Gallop (Krooked Tongue, Phoxjaw, Sergeant Thunderhoof) στα Stage 2 Studios στο Μπαθ, και γεννήθηκε από μια περίοδο κατά την οποία πολλοί από τους αγαπημένους των μελών της μπάντας έφυγαν από τη ζωή. Ενώ το άλμπουμ εκφράζει τη θλίψη του συγκροτήματος, αντί να επιμένει στο θάνατο των αγαπημένων τους, το «Haunted Head» λειτουργεί ως μέσο για να γιορτάσει τις σχέσεις που μοιράστηκαν μαζί τους. Το δεύτερο κομμάτι του άλμπουμ, «Headstone», ενισχύει αυτό το μήνυμα, καθώς περιλαμβάνει ένα σύντομο απόσπασμα από ένα φωνητικό μήνυμα ενός αγαπημένου μέλους της οικογένειας.
Seven Crowns Album Artwork
Ενώ παραμένει πιστό στο πνεύμα του πανκ για το οποίο η μπάντα είναι γνωστή και αγαπητή, το «Haunted Head» φέρνει μαζί του μια νέα, απρόβλεπτη και διασταυρούμενη προσέγγιση στη σύνθεση των τραγουδιών τους. Το άλμπουμ δίνει μεγαλύτερη έμφαση στη μελωδική ενορχήστρωση σε σχέση με τα προηγούμενα έργα τους, ισορροπώντας περίπλοκα riff και επιθετικά φωνητικά με συναισθηματικά ειλικρινείς και βαθιά προσωπικούς στίχους. Είναι το πιο ενστικτώδες άλμπουμ τους μέχρι σήμερα.
Πριν από την κυκλοφορία του άλμπουμ έρχεται το τελευταίο single «Side Effects», που έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει την 1η Μαΐου 2026, κατά τη διάρκεια του παγανιστικού φεστιβάλ Beltaine, μια γιορτή της αναγέννησης, της αναζωογόνησης και της έναρξης του καλοκαιριού. Για να συμπέσει με το single, το συγκρότημα γύρισε ένα μουσικό βίντεο με τον Kieran Gallop της GLK Media (Sleeptoken, Mesh, Ingested).
Δεν υπάρχει κάποιο μεγαλεπήβολο σχέδιο πίσω από τους Two Headed – απλώς δύο άνθρωποι που βρίσκονται στη σκηνή αρκετά καιρό ώστε να ξέρουν τι έχει σημασία και τι όχι.
Με ιδρυτικά μέλη τους Kurt Dräckes (The Sewergrooves) και Robert Eriksson (The Hellacopters), οι Two Headed περιορίζονται στα βασικά: κιθάρα, ντραμς, φωνή και το είδος των τραγουδιών που δεν χρειάζονται επιπλέον στολίδια. Χωρίς υπερβολές, χωρίς παρακάμψεις.
two headed gear
Υπάρχει μια μακρά ιστορία πίσω από αυτή τη συνεργασία. Ο Dräckes και ο Eriksson συναντήθηκαν για πρώτη φορά στα μέσα της δεκαετίας του ’90, μετά πήραν διαφορετικούς δρόμους και ξανασυνδέθηκαν χρόνια αργότερα.
Το νέο τους άλμπουμ Fear Nothing My Loveπεριέχει 10 τραγούδια για την αγάπη, τον φόβο, την αμφιβολία, την απελπισία και άλλα θέματα που αφορούν την αναζήτηση του εαυτού. Αν η προηγούμενη κυκλοφορία τους – το ”Shattered Diamonds” – έδειχνε την κατεύθυνση, το Fear Nothing My Love την εδραιώνει.
two headed red
Το Fear Nothing My Love κυκλοφορεί στις 24 Απριλίου 2026 από την Chaputa! Records – 300 αντίτυπα σε μαύρο βινύλιο, 200 αντίτυπα σε ημιδιαφανές κόκκινο βινύλιο και 100 αντίτυπα σε digipack CD. Το βινύλιο περιλαμβάνει ένα ένθετο δύο σελίδων με φωτογραφία και στίχους. Εικαστική επιμέλεια: Erik Rovanperä.
Οι Two Headed είναι οι Kurt Dräckes (The Sewergrooves, The Royal Cream) Robert Eriksson (The Hellacopters, KSM3, Strindbergs, Black Weeds κ.ά.)
two headed – album cover
Tracklist:
1.I Can’t Die 02:45
2.Circles 02:26
3.Dry Flower 04:07
4.Groundhog Fever 03:05
5.The Only One 02:46
6.Waste of Time 02:41
7.States 02:51
8.City Waltz 02:43
9.Nothing But Dumb 02:18
10.The Calling 04:10
Οι Gemma από την Κρήτη, έρχονται με βαθιά ηπειρώτικη διάθεση και μας φέρνουν το παραδοσιακό κομμάτι ‘Ξενιτεμένα μου πουλιά‘. Πρόκειται για ένα κομμάτι που μιλά για την προσφυγιά, την θλίψη της αποχώρησης και της νοσταλγίας. Ερμηνευμένο από καλλιτέχνες όπως Πετρολούκας Χαλκιάς, Κωνσταντή Πιτσιόλη, Alkyone, Σάββα Σιάτρα, Μιχάλη Ζάμπα κ.α.
Στο συγκρότημα δόθηκε ένας δύσκολος ρόλος, εκείνου που θα ντύσει μουσικά ένα οπτικό υλικό. Το τραγούδι αυτό διασκευάστηκε για τις ανάγκες του ντοκιμαντέρ “2258 Μια ιστορία για την αναγέννησή της γης“, όπως θα δείτε και παρακάτω.
Για τους Gemma τα έχουμε ξαναπεί και μάλλον δεν θα βαρεθούμε ποτέ. Δεν θα αναρωτηθώ πως κατάφεραν πάλι και έκαναν τα μαγικά τους. Λίγο η Φωνή της Ευαγγελίας, λίγο το στίγμα που αφήνουν πάντα ο Αποστόλης, ο Γιώργος, ο Αναστάσης και ο Νίκος γεννούν μικρές ανατριχίλες, πόσο μάλλον όταν αναλαμβάνεις να αποδώσεις όσο καλύτερα μπορείς ένα τέτοιο τραγούδι.
Το «2258: Μια ιστορία για την αναγέννηση της γης» είναι ένα ντοκιμαντέρ για το έδαφος και την αναγέννηση, σε σκηνοθεσία του Νίκου Παντερμαράκη και σενάριο–πρωτότυπη έρευνα της Σίσσυς Παπαδογιάννη.
Με αφετηρία το Οροπέδιο Λασιθίου στην Κρήτη, όπου για έναν χρόνο παρακολουθεί τις προσπάθειες έξι παραγωγών να μεταβούν σε πρακτικές αναγεννητικής γεωργίας, το 2258 ανοίγει τη ματιά στη μεγάλη εικόνα: την υποβάθμιση του εδάφους, την κλιματική κρίση, το σύγχρονο μοντέλο κατανάλωσης, την υγεία, τη βιωσιμότητα των συστημάτων παραγωγής τροφίμων και το μέλλον της γεωργίας.
Στο ντοκιμαντέρ μιλούν διακεκριμένοι επιστήμονες και ακαδημαϊκοί από την Ελλάδα και το εξωτερικό, στελέχη διεθνών οργανισμών και πολιτικοί. Το 2258 πλαισιώνεται από τη δραματική αφήγηση του Αιμίλιου Χειλάκη και την πρωτότυπη μουσική του Γιώργου Καπαρού.
Η ταινία είναι ανεξάρτητη παραγωγή της EyeQ Creative Media και δημιουργήθηκε με την υποστήριξη του Metaxa Hospitality Group. Είναι εμπνευσμένη από το πρόγραμμα «Αναγεννητική Γεωργία για το Οροπέδιο Λασιθίου και τους ανθρώπους του | Προς έναν βιώσιμο διατροφικό προορισμό».
Είναι ένα πενταμελές συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 2017 στο Ρέθυμνο Κρήτης.
Εμπνευσμένοι από τους αρχαίους παγανιστικούς κρητικούς ήχους και επηρεασμένοι από τους πρωτοπόρους της ηλεκτρονικής μουσικής, δημιουργούν ένα μοναδικό χορευτικό και συνάμα ατμοσφαιρικό show που δεν πρέπει να χάσετε.
Το νέο άλμπουμ της Irene Skylakaki με τίτλο Shame κυκλοφόρησε την Παρασκευή 3 Απριλίου, από την Fine! Records. Μετά από μια μεγάλη παύση, επιστρέφει με έναν δίσκο που γεννήθηκε από την ανάγκη επαναπροσδιορισμού.
Το Shame χτίζεται γύρω από έναν νέο εαυτό — την αποδοχή της αλλαγής και τη συνειδητή επιλογή του πώς στεκόμαστε απέναντι σε ό,τι μας συμβαίνει.
Ωμό και άμεσο, κινείται ανάμεσα στην ευθραυστότητα και την ένταση. Φέρνει στο φως σκέψεις και συναισθήματα που συνήθως μένουν κρυφά, απογυμνώνοντάς τα από τη δύναμή τους. Ένας δίσκος προσωπικός, που μπορεί να μετατραπεί σε κοινό τόπο — έναν χώρο όπου ο καθένας μπορεί να νιώσει λιγότερο μόνος.
shame
Μουσικά, σηματοδοτεί μια νέα κατεύθυνση. Πιο τολμηρό και εξωστρεφές, με έμφαση στην κίνηση και την απελευθέρωση, εξερευνά τα όρια της ποπ χωρίς να τα ακολουθεί πιστά.
Στον πυρήνα του βρίσκεται η ανάγκη για έκφραση χωρίς ντροπή και συστολή. Ένα empowering, feel-good άλμπουμ — μια γιορτή της ζωής μέσα από τη μεταμόρφωση.
Infernal Storm, the Hellenic Black Metal force emerging from Mount Pindus in Northern Greece, release their new single “Rite of the Northern Sky” from the upcoming album Winter Of The Ancient Wrath. The track marks a fierce new chapter for the band as they continue to forge a sound rooted in cold aggression, dark atmosphere, and an unyielding connection to the natural world.
Winter of the Ancient Wrath
Forged in the underground black metal scene of Kozani, Infernal Storm carry the torch of the Hellenic tradition, drawing from the same well of darkness that gave rise to Rotting Christ, Varathron, and Macabre Omen, while carving a path entirely their own. Their sound channels the raw fury of Dissection with the atmospheric weight of the Greek school, creating something both ancient and visceral.
“Infernal Storm delivers the light to a modern world full of garbage and lies. Mother nature will soon take revenge on us in the worst way, as humanity today tramples on her,” the band states.
Infernal Storm cover
“Rite of the Northern Sky” was mixed by Zisis Sapnaras at Binaural Feeling Studios and mastered by Achilleas Kalantzis at Suncord Audiolab, ensuring a production that balances raw ferocity with sonic depth.
The single serves as a harbinger for the band’s debut full-length album, currently being crafted in the studio with a 2026 release in sight. Having already shared stages with the likes of Impaled Nazarene, Borknagar, and Thy Light, Infernal Storm have proven their power in the live arena. Now, with new material rising from the depths, they stand poised to bring the Hellenic underground to a wider stage.
The band is actively seeking a record label to join forces and spread this storm further.
Οι Youth Valley γιορτάζουν ένα μήνα κυκλοφορίας του “Cerberus”, το πρώτο single από το επερχόμενο άλμπουμ τους As Passive Aggressive As It Gets και ταυτόχρονα την πρώτη τους συνεργασία με την Fine! Records! Το τραγούδι συνοδεύεται από ένα dreamy music video, το οποίο υπογράφει ο Βασίλης Κεχαγιάς.
“Cerberus”
is an unflinching confession of a broken soul seeking forgiveness after a trail of anger-fueled mistakes—haunted by fragile hope and unreachable light. Capturing the immediacy of its creation, the track preserves fragments of the studio dialogue within the recording, leaving behind a trace of the raw, unrepeatable human moment behind the music.
About Youth Valley :
Οι Youth Valley σχηματίστηκαν στην Αθήνα το 2019 και αναμειγνύουν post-punk, dream pop και shoegaze. Ο ήχος τους συνδυάζει fuzzy ηχητικά τείχη και κιθάρες γεμάτες reverb με ατμοσφαιρικά, fading vocals, δημιουργώντας μια νοσταλγική και bittersweet ατμόσφαιρα.
youth valley-photo by-@notyournovalover
Το συγκρότημα έκανε το ντεμπούτο του το 2020 με το “Youth Valley EP“, που περιλάμβανε το single “Young Sad Lovers”, το οποίο κυκλοφόρησε αργότερα σε limited 7’’ από τη Make Me Happy Records και μεταδόθηκε στην εκπομπή του Steve Lamacq στο BBC Radio 6 Music.
Youth Valley
Έκτοτε έχουν εμφανιστεί σε σημαντικές σκηνές και φεστιβάλ, όπως το Release Athens Festival (ανοίγοντας τη συναυλία των Bauhaus), τα Syd Sessions και το Death Disco Open Air Festival, μοιραζόμενοι τη σκηνή με καλλιτέχνες όπως οι Lebanon Hanover, VNV Nation και Sad Lovers & Giants.
A new transmission from the shadows of Athens.
Artwork created by Annja Saudade Graphic design by Vassilis Mitsiopoulos
Το debut album τους Lullabies For Adults, που χρηματοδοτήθηκε από τους ίδιους τους ακροατές τους, κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2023 σε ψηφιακή μορφή, βινύλιο και CD από τη Make Me Happy Records (Europe & Rest) και τη Shelflife Records (ΗΠΑ / Καναδάς).
Parking Life is SEUM’s 3rd full-length album (after Winterized – June 2021 and DOUBLE DOUBLE – February 2023) but the first one to add clean vocals and melodies to the downtuned and gnarly bass-only sound the band is known for.
Featuring Vincent Houde from Dopethrone on 666 Problems and mastered by Chris Fielding (Conan, Electric Wizard…), Parking Life should appeal to fans of Weedeater, Bongzilla and Corrosion of Conformity.
Sounding like the blessed child of a drunken one-night stand between Jimmy Bower from Eyehategod and Britney Spears, the album is mixing heavy southern riffs, groove and catchy choruses.
Parking Life is the kind of album that could succeed in opening the SEUM sound to more mainstream ears.
The band will be touring heavily in Canada in May, playing in Quebec, Ontario, New Brunswick and Nova Scotia before touring Europe in June to keep spreading the album across the ocean.
SEUM_Parking Life
From the band:
“As we are reaching the middle of our lives, the temptation to settle down, forget our dreams and ambitions is high, this would be the safer choice! Instead we decided “not to park here” and doubled down on music by picking the Parking Life, travelling, playing shows for a hundred or one and exploring what doom’n bass music has to offer. We also decided “not to park here” musically by getting as far from our comfort zone as we could, adding clean vocals, melodies and treating each song of the album as a pop track.
We sing about loneliness, boredom, unfulfilling careers, addiction and broken hearts, topics all too common when you grow older, but we do it in a fun – no fucks given – way.”
We will all end up in a casket, we might as well dance on the way to it.
Parking Life
will be available on Vinyl through Black Throne Productions, Tape (Regular and limited hand-made editions) through Falling Apart Records, on CD and on all streaming platforms on April 23rd.
Who is SEUM?
SEUM is a bass-only sludge band from Montreal (Canada) formed by Gaspard on vocals, Piotr on bass and Fred on drums.
Inspired by bands such as Eyehategod, Iron Monkey or Weedeater, SEUM spices up its heavy sludge with a hardcore punk energy.
The band is known for its intense live performances, workaholic DIY attitude and nihilistic, tongue-in-cheek lyrics.
SEUM means Venom in Arabic and is French slang for disappointment and frustration:No guitars.
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies. Υπάρχει προσδιορισμός και αποθήκευση δεδομένων. Πληροφορίες σχετικά με την επεξεργασία δεδομένων και τη δυνατότητα άρνησης αυτής περιλαμβάνονται στην πολιτική απορρήτου.
