Οι Sanctuary είναι μια μπάντα που μπορούμε να συζητάμε για ώρες σχετικά με τις δουλειές που έχουν κυκλοφορήσει. Δεν είναι πολλές βέβαια, αλλά η σημασία τους για το Αμερικάνικο Heavy/Power Metal, τεράστια. Για ώρες όμως μπορούμε να συζητάμε και για τις εμφανίσεις τους, μιας και την προηγούμενη εβδομάδα στο Piraeus Club Academy δεν άφησαν τίποτα όρθιο. Με συνοδοιπόρους τους εξαίσιους Darklon κυριάρχησαν μέσα στο μικρό σχετικά χώρο της Πειραιώς.
Οι Darklon στη σκηνή του Piraeus Club Academy
Για τους Darklon σας είχαμε μιλήσει παλαιότερα έδω για το “The Redeemer”, πέρσι κυκλοφόρησαν το “Mind reaper” το οποίο και “σπέρνει” όπως και τα προηγούμενα τους δυο άλμπουμ. Έτσι λοιπόν δεν περιμέναμε τίποτα λιγότερο από μια παθιασμένη εμφάνιση που δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο. Μια μπάντα που ξέρει τι θέλει τόσο στις δουλειές της όσο και στις “ζωντανές” εμφανίσεις της. Μια μπάντα με έναν ερμηνευτή επικοινωνιακό να διατηρεί την ένταση της εμφάνισης στα ύψη μαζί με τους υπόλοιπους.
Μεγάλη και σοβαρή εμφάνιση από τους Αθηναίους
Η μπάντα στηρίχθηκε πάνω στο τελευταίο της άλμπουμ με κομμάτια όπως “In the abyss”, “Soulstealers”, “Mind reaper”, “Powercast” και “Mad messiah”. Λογικό μιας και η τελευταία τους κυκλοφορία είναι ότι καλύτερο έχουν βγάλει κατά τη γνώμη μου. Επίσης, έπαιξαν το “Darklon” από το πρώτο άλμπουμ και το “The redeemer” από τη δεύτερη τους δουλειά. Μια Power Metal εμφάνιση που μπορούμε να πούμε ότι στάθηκε πανάξια στο ύψος των περιστάσεων. Γιατί όπως και να το κάνουμε θέλει κότσια να βρεθείς δίπλα σε μια μπάντα που έχει κυκλοφορήσει τα “Refuge denied”, “Into the mirror black” και “The year the sun died”. Ναι και το τελευταίο τους ήταν απίστευτο. Τι, όχι;
Τι εμφάνιση ήταν αυτή! Τι χαμός στο ίσωμα! Μια μπάντα με ηγέτη τον Lenny Rutledge να προκαλεί ένα παραλήρημα στους παρευρισκομένους. Και μπορεί να ήταν καθημερινή, αλλά οι ήρωες της ακραίας καθημερινότητας που βιώνουμε ήμασταν εκεί. Ένας χώρος ασφυκτικά γεμάτος μέχρι και την έξοδο. Η μπάντα από το Seattle έπαιξε όλο το “Into the mirror black” και μας πήρε και μας σήκωσε. Αυτό που βιώσαμε την Τετάρτη το βράδυ στην Πειραιώς ήταν ότι καλύτερο εδώ και καιρό.
Προσφορά μεγαλείου από τους Sanctuary
Γιατί πολύ απλά ότι ακούσαμε στα πρώτα άλμπουμ των Nevermore, δεν θα υπήρχαν αν δεν είχαν κυκλοφορήσει τα “Refuge denied” και “Into the mirror black“. Τα αναφέραμε και εδώ. Οι Αμερικάνοι ξεκίνησαν με το “Die for my sins” από το ντεμπούτο τους και συνέχισαν με το “Battle angels” από τον ίδιο δίσκο. Μετά μπήκαν με το δεύτερο αριστούργημα τους και η εισαγωγή “Future tense” ξεχύνεται από τα ηχεία. “Φωτιά” οι κιθάρες των Rutledge/Wallner και ένα rhythm section να καλπάζει για τα “Taste revenge” και “Long since the dark”.
Μεγαλείο στο “Epitaph”, “Κόλαση” στα “Seasons of destruction” και “One more murder”. Η μπάντα δείχνει ασταμάτητη και ακούραστη. Το “φάντασμα” του Warrel Dane στο “Communion” μπορούσες να το διακρίνεις όταν με την θαυμάσια ερμηνεία του ο Joseph Michael το έστελνε στα “ουράνια” το άσμα προπομπό ουσιαστικά των Nevermore. Διασκευάρα στο “White rabbit” των Jefferson’s airplane και μετά έρχεται το “Veil of disguise” από το θρυλικό ντεμπούτο τους. Σας μιλήσαμε εδώ για το “Not of the living” και το έπαιξαν για πρώτη φορά στην περιοδεία και μάλιστα στη Αθήνα. “Arise and purify” μαζί με το ομώνυμο από το “The year the sun died” και γίνεται χαμός. Για τελευταίο κομμάτι επιλέξαν το εκπληκτικό “Soldiers of steel” από το ντεμπούτο τους.
Mια μεγαλειώδης εμφάνιση από τους Sanctuary
Οτι και να πούμε είναι λίγο για μια εμφάνιση που θα θυμόμαστε για αρκετό καιρό. Χωρίς την παραμικρή υπερβολή, οι Sanctuary δεν άφησαν περιθώρια για αμφισβήτηση. Με ηγετικές φυσιογνωμίες τους Rutledge και Michael να δημιουργούν την ατμόσφαιρα που χρειάζεται, σάρωσαν ότι βρήκαν μπροστά τους. Οι Darklon ήδη από πριν είχαν φτιάξει το κλίμα για ένα live που προμηνυόταν κάτι πολύ παραπάνω από μια εμφάνιση μιας καθημερινής. Και τι με την κούραση που κουβαλούσαμε, πολλοί κατευθείαν από τις δουλειές μας, όλη αυτή “έφυγε” μέσα από ένα σπουδαίο live που διοργανώθηκε από την xlalala.
Ευχαριστούμε πολύ για το φωτογραφικό υλικό τον Δημήτρη Τρουμπούκη.
