Οι θρυλικοί Iron Maiden έρχονται στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας στα πλαίσια της Run for your Lives Tour World Tour 2026 στις 23 Μαϊου.
Εμείς πριν λίγες ημέρες σας ξεναγήσαμε στα σοκάκια του Λονδίνου κατά τη διάρκεια των περιπετειωδών ηχογραφήσεων του ομώνυμου τους άλμπουμ. Ένα άρθρο που μπορείτε να ανατρέξετε και να διαβάσετε εδώ. Ναι μεν το ταξίδι τους είχε ξεκινήσει, όμως το εφαλτήριο για την ονειρική καριέρα ήρθε κάπου μεταξύ 1981 και 1982.
Η απόλυση του Paul Di Anno
Κοιτάχτε πως έχουν τα πράγματα σχετικά με τον “Παυλή” ο οποίος ακολούθησε τον Dennis Stratton στην έξοδο από την μπάντα. Οι λόγοι τελείως διαφορετικοί και κατανοητοί. Να πούμε κάποιες αλήθειες εδώ που οι φανατικοί του Di Anno ίσως “ξινίσουν” και τα μούτρα τους. Μια μπάντα όπως οι Iron Maiden απαιτεί σταθερότητα και επαγγελματισμό από ένα σημείο και μετά και ειδικά όταν υπάρχουν και οικονομικές συναλλαγές μέσα. Τα έχει αναφέρει και ο Nikki Sixx μετά τον πρώτο δίσκο παύει μια μπάντα να δρα ως παρέα και δραστηριοποιείται ως εταιρεία.
Το τελευταίο show του Paul Di Anno με τους Iron Maiden ήταν στη Κοπεγχάγη στις 10 Σεπτεμβρίου 1981. Την ίδια στιγμή ανακοινώθηκε η πρόσληψη του Bruce Dickinson στη μπάντα. Η αιτία της απόλυσης ήταν πολύ απλά ότι ο συμπαθέστατος frontman της μπάντας είχε “ξεφύγει” με τις καταχρήσεις και πολλές φορές δεν απέδιδε τα μέγιστα επάνω στη σκηνή. Να φανταστείτε ότι κατά τη διάρκεια της πρώτης Ευρωπαϊκής περιοδείας των Iron Maiden, προέβησαν σε αναγκαστική ακύρωση πέντε εμφανίσεων τους στη Γερμανία γιατί ο Paul Di Anno έπρεπε να ξεκουράσει τη φωνή του. Αυτό εξόργισε διοργανωτές, απογοήτευσε και οπαδούς. Όπως και εξάντλησε την εμπιστοσύνη του Steve Harris προς το πρόσωπο του.
Πήγαν μια βόλτα στις Η.Π.Α., πήγαν και Ιαπωνία και πάλι μετά Ευρώπη. Όταν επέστρεψαν, απλά προέβησαν σε ανακοίνωση σχετικά με την απόλυση του. Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στο γραφείο του Rod Smallwood παρόντος του Steve Harris.
Ο Bruce Dickinson ήρθε στους Iron Maiden το ίδιο φθινόπωρο και τους έσωσε κυριολεκτικά μιας και κινδύνευαν να παίζουν ως κουαρτέτο. Η μπάντα ήταν τίγκα στα γκάζια και οι επιτυχίες και οι πολυάριθμες εμφανίσεις τους μεγιστοποιούσαν τη φήμη τους. Όσο κι αν έλεγαν κάποιοι ότι υπήρχε αυταρχική πολιτική μέσα στη μπάντα, ίσως έχουν δίκιο, όμως ένα πλοίο μόνο έτσι κουμαντάρεται για να μην πέσει στα βράχια. Ο Dave Murray είχε σχολιάσει σχετικά πρόσφατα
“Την ηγεσία αναλαμβάνουν οι Steve, Bruce και ο Rod”, είπε. “Εγώ είμαι περισσότερο ομαδικός παίκτης και είμαι ευχαριστημένος που βρίσκομαι σε αυτή τη θέση. Δεν θα μπορούσε να υπάρχει μια ολόκληρη μπάντα με ανθρώπους τόσο χαλαρούς όσο εγώ, αλλιώς δεν θα γινόταν τίποτα.”.
Ο Bruce Dickinson στους Iron Maiden
Έχουν γραφτεί πολλά ότι ακόμα κι όταν ήταν ο Paul Di’Anno στη μπάντα, η επιλογή είχε γίνει παρασκηνιακά. Οι Samson “άνοιγαν” για τους Iron Maiden εκείνη την εποχή και έτσι έγινε το “κονέ” που λένε. Η αλλαγή αυτή δεν έγινε εύκολα όμως, πήραν το ρισκό. Αυτές οι μπάντες με το ρίσκο είναι μαθημένες να επιβιώνουν και να συνεχίζουν.
Οι Βρετανοί ήταν μια καλοκουρδισμένη μηχανή που πραγματοποιούσε εμφανίσεις συνέχεια σε παγκόσμια κλίμακα. Δεν ήταν μια απλή μπάντα που έπαιζε σε pubs της Μεγάλης Βρετανίας άντε και σε κάνα δυο άλλες χώρες. Η επιλογή να πραγματοποιηθεί το ντεμπούτο του Bruce Dickinson στη Μπολόνια στις 27 Οκτωβρίου 1981 διόλου τυχαία δεν ήταν. Αυτό το transition δεν ήταν απλό. Δηλαδή δεν προσέλαβαν έναν τραγουδιστή πριν μπουν στο studio, αλλά καταμεσής της περιοδείας τους και γιατί είχαν και άλλες συναυλιακές υποχρεώσεις. Για να προβούν σε αυτή την απόφαση μάλλον είχε φτάσει ο “κόμπος στο χτένι” με την συμπεριφορά του “Παυλή”.
Η εμφάνιση στο Palasport της Μπολόνια
Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με αναμονή μέχρι το επόμενο άλμπουμ. Εδώ η απόφαση ήταν “ερμηνεύεις απόψε, πάει και τελείωσε”. Και έτσι έγινε.
Η απόφαση αυτή ήταν καίρια για το μέλλον της μπάντας, θα μπορούσα να την χαρακτηρίσω και κρίσιμη. Φανταστείτε τώρα να γινόταν κανένα σκηνικό πάνω στη σκηνή και να μην έβγαιναν σωστά τα κομμάτια του setlist που είχαν αποφασίσει να παρουσιάσουν. Για αυτό θεωρώ την εποχή εκείνη την πιο σημαντική για το επακόλουθο και λαμπρό μέλλον των Iron Maiden. Ουσιαστικά αυτό που έγινε τότε ήταν η προβολή μιας νέας “ταυτότητας” της μπάντας που κοιτούσε στο μέλλον.
Στα παρασκήνια των ηχογραφήσεων του “The Number of the beast”
Το “Killers” εκτόξευσε τη μπάντα με περιοδείες ανά τον κόσμο και στα Βρετανικά charts έφτασε στη 14η θέση. Αυτό έφερε στη μπάντα νέες απαιτήσεις σχετικά. Εδώ δεν έχουμε ούτε ακυρώσεις για τα lifestyle των μελών, ούτε να υπάρχει ενδιαφέρον τι δράμα μπορεί να κουβαλάει κάθε μέλος. Πρέπει να αντεπεξέλθεις στις νέες προκλήσεις no matter what. Το line up του “The number of the beast” δημιουργήθηκε για αυτό τον λόγο. Ο Dave Murray παραπάνω τα περιγράφει τέλεια σχετικά με το ποιος παίρνει τις αποφάσεις και ότι καθένας δεν πρέπει να λέει το μακρύ και το κοντό του.
Τρεις μήνες μετά την πρώτη εμφάνιση του Bruce Dickinson με τους Iron Maiden “ανοίγουν” οι πόρτες των Battery studios στο Λονδίνο για τις ηχογραφήσεις το τρίτου studio album των Βρετανών. Θρυλικά studios τα οποία και δημιουργήθηκαν το 1967 κάτω από το όνομα Morgan Studios. Πρόσφατα τέθηκε το θέμα της κατεδάφισης τους, όμως πολύς κόσμος προέβη σε αντιδράσεις και υπάρχει ενα petition σχετικά με το θέμα που μπορείτε να ανατρέξετε εδώ.
Σημαντικά studios για την αγαπημένη μας μουσική γιατί εκεί ηχογράφησαν και οι Def Leppard το τεράστιο “Pyromania”.
Πίσω από την κονσόλα από την εποχή του “Killers” βρίσκεται ο πολύπειρος Martin Birch ο οποίος και θα τους ακολουθήσει μέχρι και την συνταξιοδότηση του το 1992. Για μια δεκαετία και βάλε θα δημιουργήσει τον προσωπικό ήχο των Iron Maiden. Έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους σε παγκόσμια κλίμακα. Έχοντας δουλέψει με Rainbow, Black Sabbath και Whitesnake ήξερε πως να διαχειριστεί μια μπάντα σαν την “ομάδα” του Steve Harris. Για αυτό και δυσκολεύτηκε αρκετά ο Kevin Shirley να φέρει έναν νέο ήχο προς τους οπαδούς των Iron Maiden μετέπειτα. Και τώρα που το σκέφτομαι, ένα μικρό ποσοστό ίσως να μην αποδέχθηκε ποτέ αυτή την αλλαγή.
Το “Number of the beast” ήταν το άλμπουμ που τους καθιέρωσε
Δεν χωράει αμφιβολία περί τούτου. Το τρίτο άλμπουμ των Iron Maiden ήταν αυτό που τους έβαλε στο θρόνο του Heavy Metal. Από την εποχή του “Killers” έλεγαν ότι η μπάντα αυτή είναι το next big thing. Έτσι λοιπόν κατακτά για πλάκα την πρώτη θέση στα Βρετανικά charts και την 40η στο Billboard 200. Συνθέσεις όπως το ομώνυμο, “Run to the hills” και “Hallowed be thy name” κατακτούν το ραδιόφωνο.
Πολλοί συνδέουν τη μπάντα με τον Σατανισμό λόγω της θεματολογίας του δίσκου κάτι το οποίο η μπάντα έχει διευκρινίσει πολλάκις. Αυτό συνέβη κυρίως στις Η.Π.Α., όπου όπως και αναφέραμε και σε προηγούμενο μας άρθρο για τους Metallica, η κοινωνία δεν μπορούσε να αποδεχθεί το είδος αυτής της μουσικής εύκολα και πάντα υπήρχαν και δυστυχώς υπάρχουν ακόμα σε κάποιες πολιτείες προβλήματα. Ο Derek Riggs που έχει σχεδιάζει το εξώφυλλο είχε εξηγήσει
“Το εξώφυλλο αυτό έχει επηρεαστεί από ένα comic book που ονομαζόταν “Doctor Strange” που είχε έναν μεγάλο κακό που κρατούσε τον Doctor Strange κρεμασμένο από κορδόνια σαν μαριονέτα, ήταν κάτι που διάβασα ως παιδί τη δεκαετία του 1960, νομίζω” και συνεχίζει “Είναι βασισμένο στη γνώση που έχω για τη μεσαιωνική ευρωπαϊκή χριστιανική τέχνη, η οποία ήταν γεμάτη από τέτοιες σκηνές”.
Από την άλλη ο επί χρόνια και μέχρι τώρα μάνατζερ της μπάντας Rod Smallwood αναφέρει
“Ποιος είναι ο πραγματικά κακός εδώ; Ποιος χειραγωγεί ποιον;”
Η αλήθεια είναι ότι προκάλεσε αρκετά στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού που ευτυχώς μετά άλλαξαν τα πράγματα προς το καλύτερο για μια κοινωνία που βασανίστηκε από συντηρητισμό και πουριτανισμό. Δεν είναι τυχαίο που εκεί “γεννήθηκαν” τα πιο αντισυμβατικά ρεύματα μουσικής. Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία.
Η μουσική ιδιοφυΪα των Iron Maiden
Δεν ξέρω τι σκεφτόταν τότε ο captain μας, αλλά αυτό που έχει κάνει στο “The number of the beast” είναι απλά εντυπωσιακό. Μέσα από την απλότητα και την μείωση του αριθμού των συνθέσεων, εκτίναξε την μπάντα συνθετικά. Αφαιρώντας ότι κατάλοιπα από punk υπήρχαν στο “Killers” και μπαίνοντας σε πιο ουσιώδη μονοπάτια προέβη σε μια δημιουργία ενός “ογκόλιθου” της αγαπημένης μας μουσικής. Για μένα μόνο το “Hallowed be thy name” να υπήρχε πάλι έτσι θα το χαρακτήριζα. Ένας ύμνος που εκεί στηρίχθηκαν ολόκληρες μπάντες, μπορείτε να ρωτήσετε τον Dani από Cradle of Filth ή τον Rob Flynn από Machine Head πόσο επιδραστικό κομμάτι ήταν για τις μπάντες τους.
Το single “Run to the hills” κυκλοφόρησε δυο εβδομάδες πριν την κυκλοφορία του άλμπουμ. Ταυτόχρονα κυκλοφορήσαν το video clip του κομματιού με σκηνές από ταινίες του Buster Keaton. Για την ακρίβεια μέσα στο video βλέπουμε σκηνές από τις ακόλουθες ταινίες του “The navigator”, “The general”, “The love nest” και “Steamboat Bill, Jr.”. Όλες “γυρισμένες” στα μέσα της δεκαετίας 1920. Το single μπήκε στο Top 10 των Βρετανικών charts και όσο προχώραγαν οι τελευταίες “πινελιές” του άλμπουμ η μπάντα κυκλοφόρησε το “Total eclipse” ως b’ side.
Η φάση τώρα σχετικά με την επιλογή των κομματιών ήταν κάπως περίεργη. Μέλη της μπάντας και σίγουρα χιλιάδες οπαδοί αν την υφήλιο δεν ήθελαν το “Gangland” μέσα στο άλμπουμ, ήθελαν στη θέση του το “Total eclipse”. Ο Steve Harris από την άλλη μετανιώνει ως ένα βαθμό για την επιλογή του “Invaders” ως εναρκτήριο λάκτισμα του άλμπουμ. Όπως έχει αναφέρει
“Θα μπορούσε να είχε αντικατασταθεί με κάτι καλύτερο, μόνο που δεν είχαμε τίποτα άλλο να το αντικαταστήσουμε εκείνη τη στιγμή. Είχαμε μόλις τον απαραίτητο χρόνο για να κάνουμε αυτό που κάναμε, και αυτό ήταν όλο”.
Ο captain έχει αναφέρει ότι το “Total Eclipse” θα ταίριαζε καλύτερα στο άλμπουμ, καθώς αντιπροσωπεύει καλύτερα το στυλ του συγκροτήματος και την κατεύθυνση που είχαν πάρει. Ίσως αυτό χαρακτηρίζει και λίγο την ένταση που υπήρχε εκείνη την εποχή σχετικά με την οπτική του καλλιτέχνη σε ευθεία αντιπαράθεση με τις εμπορικές σκοπιμότητες.
Στην αρχή του ομώνυμου κομματιού έχουμε την αφήγηση του ηθοποιού Barry Clayton και σύμφωνα με τα λεγόμενα του Bruce Dickinson η πρώτη επιλογή ηθοποιού ήταν διαφορετική. Το συγκρότημα είχε αρχικά προσεγγίσει τον Vincent Price για να ηχογραφήσει το απόσπασμα, αλλά δεν ήταν διατεθειμένο να πληρώσει την αμοιβή του Price, ύψους 25.000 λιρών. Τώρα σχετικά με το απόσπασμα, αν και στις σημειώσεις του δίσκου αναφέρεται ότι το απόσπασμα προέρχεται από την Αποκάλυψη 13:18, η πρώτη γραμμή προέρχεται από το 12:12.
Το “Hallowed be thy name” όπως αναφέραμε πριν είναι το πιο αντιπροσωπευτικό άσμα των Iron Maiden. Δεν είμαι ο μόνος που το λέει, το λέει και ο Bruce Dickinson χαρακτηρίζοντας το ως “φανταστικό” και επισημαίνοντας ότι όταν το ερμηνεύει live είναι σαν αφηγείται μια ταινία προς το κοινό. Ένα κομμάτι που μπαίνει σαφώς και στις πιο έντονες φιλοσοφικές σκέψεις του Steve Harris. Μια σύνθεση που πολλές φορές έχουν αναφέρει ότι είναι αυτή που όλα τα κομμάτια των Iron Maiden στηρίζονται πάνω σε αυτή, κάτι που ο captain έχει διαφωνήσει τονίζοντας ότι κάθε κομμάτι έχει τη δίκη του “πλοκή”.
Το “Prisoner” ήταν ουσιαστικά η “μετάβαση”
Το “Prisoner” είναι βασισμένο σε ένα τηλεοπτικό show της Βρετανικής τηλεόρασης που έφερε τον ίδιο τίτλο. Ο Rod Smallwood τηλεφώνησε στον Patrick McGoohan για να πάρει την άδεια για να χρησιμοποιήσει αυτό το ηχητικό απόσπασμα μέσα στο άλμπουμ. Εικάζεται ότι η αντίδραση του ηθοποιού ήταν “Πώς είπες ότι τη λένε; Ροκ μπάντα, είπες; κάντο!”. Γιατί όμως το “Prisoner” ήταν η μετάβαση? Γιατί πολύ απλά πήρε ένα θέμα που είχε απόκλιση από τις μέχρι τώρα στιχουργικές συνήθειες της μπάντας. Όπως αναφέραμε και παραπάνω το άλμπουμ ξέφευγε από τα δυο πρώτα κατά πολύ.
Το “22 Accacia Avenue” και ο Adrian Smith
Αυτό το κομμάτι είναι στην ίδια φάση στιχουργικά με το “Charlotte the Harlot” και είναι από τα καλύτερα και πιο ευφυή του δίσκου για μένα. Ένα γρήγορο κομμάτι που είναι στηριγμένο πάνω σε μια σύνθεση της προηγούμενης μπάντας του Adrian Smith, Urchin. Μια φόρα τους είχε παρακολουθήσει live ο Steve Harris και το κομμάτι το είχε ξεχωρίσει. Έτσι λοιπόν ήρθε και το “22 Accacia avenue”, μια σύνθεση που μπορείτε να την βρείτε στο “Live after Death” εκτελεσμένη άψογα. Όπως επίσης και στα bonus tracks του “The Gallery” των Dark Tranquillity διασκευασμένη υπέροχα.
Το “Children of the damned” είναι ένα από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια των Iron Maiden. Αυτό γιατί μπορεί να θυμίζει ως ένα βαθμό το “Remember tomorrow” αλλά εδώ διαπιστώνουμε πως ο Adrian Smith συμβάλλει στην τελική “ταυτότητα” των Βρετανών. Οι μελωδίες που φλερτάρουν σε μεγάλο βαθμό με τις blues καταβολές του Smith σε συνδυασμό με τους στίχους που σε στοιχειώνουν. Η ερμηνεία του Bruce Dickinson εδώ είναι υποκριτικά αγωνιώδης και συνάμα προσφέρει τον τρόμο στον ακροατή. Μια σύνθεση που πήγε την μπάντα χρόνια μπροστά.
“Now it’s burning his hands, he’s turning to laugh
Smiles as the flame sears his flesh
Melting his face, screaming in pain
Peeling the skin from his eyes”
Η σύνθεση στιχουργικά στηρίζεται σε δυο ταινίες που προβλήθηκαν την δεκαετία του ’60, “Village of the damned” και “Children of the damned”. Η δεύτερη ταινία απεικονίζει μια ομάδα παιδιών με ικανότητες τηλεπάθειας που έρχονται αντιμέτωπα την καταστροφή. Οι στίχοι περιγράφουν τη συναισθηματική αναταραχή και το τραγικό τέλος αυτών των παιδιών, τονίζοντας τον αγώνα τους ενάντια σε μια εχθρική κοινωνία.
Η κληρονομιά του “The Number of the beast”
Είναι ένα άλμπουμ ταυτόσημο μιας μπάντας με κότσια. Καταμεσής μιας περιοδείας και με την αναγνωρισιμότητα σου να αυξάνεται συνέχεια και να αλλάζεις ερμηνευτή? Αδερφέ, αυτό θέλει κότσια για να πάρεις το ρίσκο και να πάνε όλα καλά στη τελική. Η μπάντα αποφάσισε το τι είναι καλύτερο για αυτή και το έπραξε. Προσωπική μου άποψη, ο “Παυλής” δεν θα μπορούσε να αντεπεξέλθει σε όλο αυτό που είναι το “The Number of the beast”. Ένας δίσκος μεταβατικός σε μια νέα εποχή για τους Iron Maiden, μια εποχή που συμβόλισε την είσοδο τους στο Πάνθεον των μεγάλων συγκροτημάτων της δεκαετίας.
Μια μικρή υπενθύμιση:
Οι Iron Maiden εμφανίζονται στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας στις 23 Μαϊου 2026. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στην πάντα ενημερωμένη μας agenda.
