Το 2015, ο Lemmy Kilmister ξεκίνησε εκείνο το ταξίδι που σε στέλνει είτε στην κόλαση είτε στον παράδεισο. Ο συγκεκριμένος δεν ξέρω σε τι πίστευε, μα σύμφωνα με τα λεγόμενα του, μάλλον βρίσκεται σε ένα ζεστό και kinky μέρος.
Γνωστός για τις ατάκες που χάριζε κατά καιρούς, είτε σαν μότο είτε μέσα από το λόγο που χάριζε επί σκηνής.
Ας δούμε κάποια συλλεκτικά για κάποιους… σήμερα που προστίθεται ένας χρόνος ακόμα από τον χαμό του.
«Oι άνθρωποι δεν γίνονται καλύτεροι όταν πεθαίνουν, απλά τους μνημονεύουμε σαν να είναι καλύτεροι. Είναι ένα ψέμα! Οι άνθρωποι είναι πάντα καθίκια, απλά είναι νεκρά καθίκια!» (White Line Fever)
«To μόνο ενδιαφέρον που βρίσκω στη θρησκεία είναι πόσους ανθρώπους έχει σφαγιάσει» (Louder Than War).
«H θρησκεία είναι μια ανοησία έτσι και αλλιώς. Δηλαδή έχουμε να κάνουμε με μια παρθένα που μένει έγκυος από ένα φάντασμα! Πιστεύεις ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να σταθεί σε οποιαδήποτε αίθουσα δικαστηρίου για διαζύγιο;» (Radio Metal).
«Eίναι προφανές ότι η αλήθεια δεν αρέσει στους ανθρώπους αλλά εμένα μου αρέσει. Την λατρεύω γιατί ενοχλεί πολλούς. Εάν τους αποδείξεις ότι λένε ανοησίες ίσως κάποια στιγμή ένας από αυτούς θα πει: ‘Ω, για στάσου μια στιγμή, ήμουν λάθος’. Ζω για αυτές τις στιγμές. Είναι σπάνιες, πίστεψε με» (White Line Fever).
«Καλός φίλος είναι εκείνος ο φίλος που θα σε κρύψει όταν προσπαθείς να γλυτώσεις μετά από φόνο. Πόσους τέτοιους γνωρίζεις;» (The Independent).
«Δεν καταλαβαίνω όσους πιστεύουν ότι εάν αγνοήσεις κάτι θα εξαφανιστεί. Είναι εντελώς το αντίθετο. Αν αδιαφορήσεις για κάτι, αυτό γιγαντώνεται. Η Ευρώπη αδιαφόρησε για τον Χίτλερ για 20 χρόνια με αποτέλεσμα να σφάξει τόσο κόσμο» (White Line Fever).
“Home is in here [tapping temple]. Where you live is just a geographical preference.”
«Δεν νομίζω ότι είναι σωστό να κουνάς το πέος σου μπροστά σε άλλους όταν το μόνο που θέλουν είναι να κουνούν τα δικά τους» (White Line Fever).
«Ό,τι είναι ευχάριστο σε αυτή τη ζωή, είναι επικίνδυνο» (The Independent).
“If you think you are too old to rock ‘n’ roll, then you are.”
“If you’re going to be a fucking rock star, go be one. People don’t want to see the guy next door on stage; they want to see a being from another planet.”
“People have forgotten that sex is fun. It’s the most fun you can have without laughing. People have forgotten that. It’s all deadly serious. AIDS. You can get gonorrhea from a blowjob. So what? That’s the risk you have to take. If you’re going to have sex, fuckin’ have sex and be happy about it. Don’t be looking over your shoulder all the time. It ruins everything.”
“People just rip each other to shreds over the years. Nothing kills a relationship like commitment.”
Ο Bill Randen κυκλοφόρησε στις 7 Δεκεμβρίου, τη νέα του δουλειά “Dark in times” και είμαστε εδώ για να πούμε τη γνώμη μας. Να θυμίσουμε πως πρόσφατα είχαμε φιλοξενήσει τη νέα οπτικοακουστική δουλειά ‘Waltz for the living‘, όπου και το ακούμε μέσα στο cd.
Το “Dark in times” που μόλις κυκλοφόρησε, έρχεται τρίτο στη σειρά μετά τα The later tapes vol.1 Antiquities (2019) και The later tapes vol.2 The Parallels (2020).
Η φωνή του Bill έχει μια ιδιαίτερη νότα του νότου. Ένα χάρισμα που με τη φυσαρμόνικα μπορείς να αγγίζεις τη παραδοσιακή πλευρά της Αμερικής. Όχι δεν θα μιλήσω για Τέξας, αλλά ένα Κεντάκι, μια Αλαμπάμα θα μπορούσα.
Dark in times
Να σας πω πως η συγκεκριμένη δουλειά, χωρίζεται σε 2 μέρη. Στο πρώτο διαπιστώνεις πως ο ήχος έχει έναν ηλεκτρισμό σε αντίθεση με τον δεύτερο μέρος που γίνεται περισσότερο ακουστικό. Folk ρυθμός και ύφος που σε κάνει να τον δέχεσαι αρκετά εύκολα, ενώ ενίοτε το blues στοιχείο, τον βγάζει καλύτερα στην επιφάνεια.
Μπορείς να δεις από μακριά τον Bob Dylan, Neil Young μέχρι και τον Johnny Cash, να βρίσκονται σε αυτό το μουσικό παρεάκι.
Once we thought the dark will set us free
but now it got us where we don’t wanna be
Ελαφρώς σκοτεινό στο άκουσμα και με στίχο που αποκαλύπτει τις σκέψεις του καλλιτέχνη. Θα παρατηρήσεις πως οι αναφορές του είναι γύρω τη σύγχυση στην επικοινωνία, η αβεβαιότητα για το αύριο, τον πόλεμο (που είναι και επίκαιρος), η συναισθηματική – ψυχική βία, η κατάργηση των ανθρωπίνων ελευθεριών.
Και επειδή σε κάθε σκοτάδι θα βρεις το φως, δέχεσαι και το τελικό άκουσμα που σας κλείσιμο σου χαρίζει την αισιοδοξία των πραγμάτων.
‘Some say it’s the end of times
some just don’t give a dime
in the winter of our discontent
getting ready for the slow descent’
‘Dry leaves’ from the album ‘Dark in times’
Επειδή μου αρέσουν τα απαισιόδοξα και τα σκοτεινά, ίσως γιατί τα θεωρώ πιο αληθινά, θα σου πω πως τα κομμάτια που εκτίμησα λιγάκι παραπάνω από τα άλλα είναι: All I can give you Hold on Antilie Dry leaves (feat. Ren)
Forget, the strife maybe there’s some truth in the afterlife
Η Sharon Kovacs κυκλοφορεί σε λίγες ημέρες το ολοκαίνουργιο της album ‘Child Of Sin‘. Εμείς το έχουμε στα χέρια μας, αλλά και στα αυτιά μας.. ακόμα. Μια μικρή γεύση και αναμονή για την ημέρα που ο άγιος Βασίλης μοιράζεις δώρα!
Να ξεκινήσω πως αυτό το τόσο ταλαντούχο πλάσμα που ακούει στο όνομα Sharon Kovacs, ξεκίνησε την καριέρα της το 2014 και μας έκανε δώρο ένα υπέροχο τραγούδι, το My Love.. και έτσι ξεκινούν όλα.
Story so far
Το 2015 ηχογραφεί το άλμπουμ με τίτλο Shades of Black. Κάνει περιοδείες, παίρνει βραβεία και έρχεται και το δεύτερο EP, το ‘Diggin’.
Δύο χρόνια μετά, το 2017 κυκλοφορεί το Sugar Pill και έρχονται και άλλα δύο σινγκλ, το Black Spider και το It’s the Weekend.
Προστίθεται ένας χρόνος και τον Αύγουστο του ’18 κυκλοφορεί το άλμπουμ Cheap Smell. Το οποίο και μπαίνει στα chart’s σε Ολλανδία, Γερμανία, Ελβετία, Βέλγιο και Αυστρία.
Η Sharon Kovacs, έρχεται ασταμάτητη το 2019 και μουσικά ανεξάντλητη. Κυκλοφορεί άλλα τρία single: Snake Charmer, You Again και Crazy.
Οι περισσότεροι και κυρίως το κοινό της, γνωρίζει πολύ καλά πως η τελευταία δουλειά, έχει τον τίτλο Mata Hari. Το 2020 έχει ως πηγή έμπνευσης την τέχνη. Το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου κυκλοφορεί το Tutti Frutti Tequila και κάνει τεράστια επιτυχία.
2022 και βρισκόμαστε στους πρόποδες του νέου της άλμπουμ με τίτλο Child Of Sin. Το Not Scared of Giants έχει ξεκινήσει να ακούγεται.
Η γνώμη μας
Εμείς ακούσαμε το νέο της άλμπουμ ‘Child Of Sin‘. Φυσικά είχαμε τη χαρά να δούμε από κοντά το υπέροχο live που είχε προηγηθεί, από το οποίο μας σύστησε κάποια κομμάτια. Έτσι είχαμε την τύχη να τα ακούσουμε πρώτοι, αποτελούμενο από 10 track’s (συμπεριλαμβανομένου και του Bang Bang) και το οποίο θα κυκλοφορήσει την 1η Ιανουαρίου του 2023 (τι όμορφο δώρο by the way)…
Η Kovacs με τη γνωστή της χροιά και την εικόνα στη φωνή της (ακόμα και όταν μόνο την ακούς, είναι σαν να βλέπεις την έκφραση της – ταλέντο που έχουν λίγοι-) μας ανοίγει και πάλι την ψυχή και διεισδύει στα άδυτα και τα ανείπωτα μας, έχοντας την φαρέτρα της γεμάτη με κομμάτια αληθινά διαμάντια.
Το κομμάτι που με άγγιξε από την πρώτη στιγμή που το άκουσα είναι το ‘fragile‘. Τα τόσο εύθραυστα συναισθήματα που εκφράζει με τόσο ουσιαστικά τρόπο και πλήρη έκφραση στη φωνή, θαρρείς πως είναι απέναντι σου (η Kovacs) και σου ανοίγεται. Την βλέπεις να σπαράζει, να εκφράζεται και να λυτρώνεται μέσα από το τραγούδι… και όσες φορές να το ακούσεις, δεν θα υπάρξει κορεσμός.. θα είναι πάντα σαν πρώτη φορά…η ένταση των όσων σου δημιουργεί θα είναι πάντα η ίδια!
Αυτή είναι η μαγεία της Sharon Kovacs
Τραγουδώντας για τις σχέσεις των ανθρώπων (τις όποιες), μας προβληματίζει και βάζει το μυαλό μας σε λειτουργία!
Ο δίσκος αποτελείται από 10 κομμάτια και σπάσει σε 2 πλευρές:
SIDE A
1. FRAGILE
2. GOLDMINE
3. CHILD OF SIN
4. BANG BANG
5. FREEDOM
SIDE B
1. LOVE PARASITE
2. HIGH TIDE
3. MOTHERLESS BOY
4. NOT SCARED OF GIANTS
5. MAMA
Ο Φίλος Φίλου ή αλλιώς Κωνσταντίνος Τασσόπουλος κυκλοφόρησε νέο δίσκο από την Veego Records, με τίτλο “Μπάσσο Βεστιάριο”. Τον ακούσαμε, μας άρεσε και ήρθε η ώρα να βρεθούμε μαζί του, ώστε να τα μάθουμε όλα!
Γεια σου Κωνσταντίνε! Είναι μεγάλη χαρά που σε φιλοξενούμε στο afternoiz.gr! Να ξεκινήσουμε σιγά σιγά;
Είσαι Φίλος Φίλου;
1.Αρχικά, συγχαρητήρια για τη νέα κυκλοφορία. Τον άκουσα τον δίσκο, τον ευχαριστήθηκα, τον αφουγκράστηκα, μα πάνω από όλα, τον χόρεψα! Μίλησε μας για την δημιουργία το νέου σου album. Κάτι πήρε το αυτί μου για πανδημία και Βερολίνο….
Ευχαριστώ. Χαίρομαι που σου άρεσε το album και είναι και επιθυμία μου και να “ακούγεται” και να “χορεύεται”. Σωστά. Το υλικό γράφτηκε και ηχογραφήθηκε το ανοιξοκαλοκαιρο του 2020 στο Βερολίνο οπού και ζούσα εκείνη την περίοδο. Βρέθηκε τότε χρόνος για να υλοποιηθούν ιδέες που προϋπήρχαν. Το όλο project ήταν και μια διέξοδος από τις σουρεαλιστικές νέες συνθήκες της πανδημίας. Επειδή ανέκαθεν ήμουν δημιουργικός δεν υπέφερα όσο άλλοι συνάνθρωποι μου από τις επιπτώσεις του εγκλεισμού. Το μικρο σπιτικό μου στούντιο και οι σημειώσεις μου γεμάτες ιδέες και στιχάκια αποτέλεσαν τα υλικά για την εκτέλεσή μιας συνταγής που σιγο-έδενε μέσα μου τα τελευταία 7 χρόνια. Δηλαδή ότι ακούτε εδώ είναι μεν προϊόν 4μηνης εργασίας, αλλά και πολύχρονης ζύμωσης και αποσυμπίεσης. Η ηχητική παλέτα του άλμπουμ πατάει γερά -αλλά όχι απόλυτα- στις δεκαετίες του 80 και 90.
Καθώς δεν ζω στην Ελλάδα από το 2001,
δεν γνώριζα συντελεστές της εγχώριας σκηνής πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Έτσι έστειλα το demo σε κάποιες Ελληνικές δισκογραφικές που μου άρεσε η δουλειά τους και που ίσως το υλικό μου ταίριαζε με την αισθητική και τον κατάλογό τους. Με μεγάλη μου χαρά ο Ανδρέας Μητρελης που τρέχει την Veego records έδειξε ενδιαφέρον, κι από εκεί άρχισε ένας δημιουργικός διάλογος που κράτησε αρκετούς μήνες έως ότου όλα τα σταδια της κυκλοφορίας έρθουν σε πέρας.
Το μικρο σπιτικό μου στούντιο και οι σημειώσεις μου γεμάτες ιδέες και στιχάκια αποτέλεσαν τα υλικά για την εκτέλεσή μιας συνταγής που σιγο-έδενε μέσα μου τα τελευταία 7 χρόνια.
2. Μάθαμε ότι ο τίτλος του album είναι δανεισμένος από ένα στιχάκι της Κατερίνας Γώγου, συγκεκριμένα από το ποίημα της “Η ζωή μας είναι σουγιαδιές”. Είναι από τα πολύ αγαπημένα μου ποιήματα, εν γένει. Πως σε έχει επηρεάσει η Κατερίνα Γώγου, γενικά και ειδικά;
Η Κατερίνα Γώγου έχει επηρεάσει εμένα όπως και την γενιά πριν από μένα αλλά και τις μετέπειτα γενιές. Με είχε συγκλονίσει η ερμηνεία της στην “Παραγγελιά” αλλά και ο συνδυασμός των ποιημάτων της με την μουσική του Κυριάκου Σφετσα. Ήταν αρχές 90 όταν είδα την ταινία και την έγραψα σε βίντεο. Μετά έγραψα τα μουσικά μέρη σε κασέτα κι έτσι με συνόδεψε το soundtrack αυτό στα φοιτητικά μου χρόνια αλλά και αργότερα. Το “Μπάσσο Βεστιάριο”, είναι μια εύηχη φράση, δανεισμένη από το εν λόγω ποίημα, που χρησιμοποιώ μεταφορικά. Ως συχνότητα και η δυνατότητά του να μεταμορφώνεται ανάλογα με τις ανάγκες του είδους της μουσικής. Έχει σημαντικό ρόλο στο άλμπουμ ως ήχος αλλά και το υλικό καταπιάνεται με ποικίλες στιλιστικές προσεγγίσεις, funk, no wave, dub, dance, electronic, ethnic.
Κανονικό βεστιάριο δηλαδή.
3. Ορμώμενη από τους τίτλους των τραγουδιών, ποια η σχέση του Φίλος Φίλου, με την ελληνική γραμματική και τα 90s;
Την δολοφονώ κάθε μέρα. Ζω πάνω από 20 χρόνια εκτός Ελλάδας και δεν μιλάω συχνά Ελληνικά οπότε δεν θεωρώ τον εαυτό μου κατάλληλο να μιλήσει επί του θέματος. Διδάσκω την γραμματική των Αγγλικών και μιλάω και δυο-τρεις άλλες γλώσσες οπότε “η γλώσσα” σαν concept βρίσκεται μέσα στην καθημερινότητά μου και εκφράζεται μέσω διδασκαλίας, διαβάσματος, και ενίοτε γραψίματος. Σε σχέση με τα κομμάτια του άλμπουμ, ο “Υπερσυντέλικος” παίζει με διαφορετικές εκφάνσεις του παρελθόντος ενώ το “Άλφα στερητικό” εκφράζει την τάση των στίχων (μην απορείς δεν μπορεις…μην προσπαθείς…). Ξέρεις είναι απλά τίτλοι. Συνήθως γράφω ένα ποίημα η ένα κομμάτι χωρίς τίτλο. Ο τίτλος πολλές φορές έρχεται μόνος στην πορεία.
4. Συνδυάζεις την electro wave/post punk με την Λένα Πλάτωνος. Η μουσική γεφυρώνει χάσματα και ενώνει λαούς;
Η Λένα Πλάτωνος έχει επηρεάσει λίγο πολύ όλους μας. Μετά από λίγα χρόνια οι Στέρεο Νοβα ξαναθεσανε τις βάσεις για τις επόμενες γενιές. Βεβαίως ανάμεσά τους υπήρξαν πολλοί αξιόλογοι μικρότερης εμβέλειας καλλιτέχνες και αφανείς ήρωες. Έτσι λοιπόν υπάρχει μια αόρατη σκυτάλη που περνάει από γενιά σε γενιά, και ο ήχος μεταλλάσσεται, κάτι παίρνει κάτι αφήνει κλπ. Κατ’ αυτήν την έννοια η μουσική λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα σε γενιές, γι αυτούς που μπορούν να συνειδητοποιήσουν τις δυναμικές αυτές. Αλλά δεν είναι και το φάρμακο για το χάσμα των γενεών ας πούμε, που είναι πιο σύνθετο θέμα, προϊόν κοινωνικό-πολιτικών και οικονομικών παραγόντων. Πάντως σε σχέση με την αναφορά σου στη Λένα Πλατωνος, εγώ δεν εχω ούτε το 1/100 του ταλέντου της, της ευαισθησίας, του λυρισμού, αλλά και της επαναστικοτητας της. Αν και έχω κάνει κάποια χρόνια σε ωδεία (πιάνο και μελωδικά κρουστά), θεωρώ τον εαυτό μου αυτοδίδακτο και όχι τόσο καλό μουσικό.
5. Ποιες είναι οι κύριες μουσικές επιρροές του Φίλος Φίλου;
Ακούω πολλά διαφορετικά είδη μουσικής. Αγόρασα τον πρώτο μου δίσκο το 87 κι από τότε, με μεγάλα διαστήματα ενδιάμεσων παύσεων, χτίζω μια δισκοθήκη που φιλοξενεί soundtracks, classical & ambient music, dub, reggae, afro, latin, Jazz, disco, funk & soul, house & techno, wave & no wave, percussion & spoken world etc. Άρχισα με hard rock και metal, αργότερα ανακάλυψα τους Pink Floyd, Cure, Clash, Ramones, Pixies, Bauhaus, Tuxedo Moon, Sonic Youth, και παράλληλα Τρύπες, Μωρά στη Φωτιά, Ασιμο, Σιδηρόπουλο, ρεμπέτικα και έντεχνα. Λίγο Μέτα ήρθαν οι Πλάτωνος, Στερεο Νοβα, Ωχρά Σπειροχαίτη, Lost Bodies αλλά και Syd Barret, Aphex Twin, Tricky, FSOL, Daft Punk, Matthew Herbert.
Στο Λονδίνο έφαγα πολιτισμική σφαλιάρα με τους Andy Weatherall στα ηλεκτρονικά, τον Giles Peterson στα soulfoul ακούσματα αλλά και όλο το καζάνι από Αφρικάνικες, Βραζιλιάνικες και Νοτιοαμερικανικές μουσικές. Μουσική της διασποράς δηλαδή, που μαζεύτηκαν όλοι παρέα στην αυλή του Άγγλου κατακτητή, και τον κατέκτησαν πολιτισμικά, σε κάποιον βαθμό. Τα χρόνια μου στο Βερολίνο ήταν στην αρχή σχεδόν αμιγώς ηλεκτρονικά αλλά μετά το 2010 άνοιξα τις κεραίες μου και εκτίμησα Moondog, Sun Ra, John & Alice Coltrane, Coil, Neu, Can, και πολλούς άλλους καλλιτέχνες που δεν είχα εμβαθύνει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Ακόμα ανακαλύπτω πράγματα από το παρελθόν, μπάντες, δισκάκια που έπεσαν στις χαραμάδες τις ιστορίας, τέτοια πράγματα.
Στην Ελλάδα καθόμαστε πάνω σε μια πλούσια Ανατολίτικη κουλτουρα, που έχει αύρα βόρειας Αφρικής και άρωμα Βαλκανίων.
6. Ποιες είναι οι επιρροές σου, πέρα από τη μουσική;
Από μικρός ζωγράφιζα και με διέγειρε η ιδέα του να δημιουργήσεις κάτι εκ του μηδενός. Ο πατέρας μου σκιτσαρε και αυτό με βοήθησε αλλά και με δασκάλεψε κι αυτός όσο μπορούσε. “Παρά Πέντε” και “Βαβέλ” από το Μοναστηράκι έως ότου πήραν σειρά τα βινύλια. Το χαρτζιλίκι δεν έφτανε για όλα. Επιλεκτικά πάντα. Μετά ήρθε η φωτογραφία και το θέατρο. Ασχολήθηκα και με τα δυο ερασιτεχνικά, αλλά με αξιόλογους συντελεστές. Όλο αυτό το σκηνικό μας οδηγάει φυσιολογικά στον κινηματογράφο.
Η τέχνη που τα συνδυάζει όλα. Μου αρέσουν πάρα πολύ οι Cassavetes, Jodorowski, Diop, Hitchcock, Anders Thomas Jensen, Fassbinder, Kubrick, Kurosawa, Herzog, Pazolini, Jarmous, Malle, Αγγελόπουλος, Δαμιανός, Νικολαΐδης, Μαρκετάκη. Σίγουρα έχω ξεχάσει αρκετούς. Και από βιβλία παίρνω έμπνευση και έχω επηρεαστεί. Όταν ήμουν στο γυμνάσιο ξετρύπωσα δυο βιβλία του πατέρα μου, τα “Ρεμάλια ήρωες” του Τσιφορου, και “το εγχειρίδιο του καλού κλέφτη”, του Πετροπουλου.
Ο Τσιφόρος είχε πλάκα και γούσταρα, αλλά με τον Πετροπουλο κόλλησα. Μιλήσαμε για την Γώγου. Να πούμε και για τα “3 Κ”, Καββαδίας, Καρυωτάκης, Καβάφης. Μου αρέσει πολύ και ο Χρίστος Λάσκαρης. Και από ξένη λογοτεχνία ένα σωρό. Έχω όλα του Irvine Welsh γιατί μου αρέσει η Σκοτσέζικη προφορά (γράφει όπως μιλάνε οι χαρακτήρες του) αλλά και άλλα πολλά, κλασσικά και μη. Τέλος, η τέχνη. Δούλεψα για κάποια χρόνια στην Tate Modern στο Λονδίνο. Εκεί έμαθα και εκτίμησα καλλιτέχνες όπως οι Christian Marclay, Duchamp, Beuys, Richter, Warhol, Bourgois, Rodin, Kandinski, Rothko.
7. Θεωρείς ότι η χώρα μας έχει χώρο για νέες προσπάθειες και νέους ήχους;
Αν και ζω πολλά χρόνια στο εξωτερικό, φροντίζω να είμαι πάντα σε επαφή με το τι συμβαίνει στην Ελλάδα, μουσικά, κοινωνικά, πολιτικά, κλπ. Βέβαια δεν μπορώ να νιώσω τον παλμό της Ελληνικής νύχτας, της μουσικης σκηνής. Να γνωρίσω τους συντελεστές η να έχω εκ των έσω άποψη. Πάντα υπήρχαν λιγότερο ή περισσότερο καλές προσπάθειες και κάποιοι που ξεχώρισαν. Σαν ένα γενικό σχόλιο, η παγκοσμιοποίηση έχει βάλει τις μουσικές σε καλούπια. Η επιρροή της δυτικής μουσικής είναι καθοριστική και πολυμορφικη, εννοώντας ότι ο Beethoven και οι Stones παίζουν μπάλα στην ίδια ομάδα στο συγκεκριμένο θέμα.
Η συντήρηση της παράδοσης, της λαϊκής μουσικής, της ντοπιολαλιας ας πούμε, αποκτά όλο και περισσότερο νόημα πλέον. Στην Ελλάδα καθόμαστε πάνω σε μια πλούσια Ανατολίτικη κουλτουρα, που έχει αύρα βόρειας Αφρικής και άρωμα Βαλκανίων. Αυτές οι αντιφάσεις είναι που μας έχουν χαρίσει μια πολύχρωμη παράδοση στη μουσική είτε είναι κλαρίνο είτε λύρα είτε μπουζουκι είτε το πιάνο του κυρίου Καλομοίρη (δυτική μουσική). Πιστεύω ότι μπορεί να υπάρξει υγιής συμβίωση παράδοσης και εξελικτικοτητας και ίσως ένα κάλο παράδειγμα είναι αυτό της Ιαπωνίας.
8. Ποια είναι η άποψη σου για την μουσική του σήμερα στην Ελλάδα; Μετάφρασε την ερώτηση όπως εσύ θέλεις!
Όπως σου είπα και πριν είμαι λίγο έξω από το χώρο, δεν έχω άποψη. Κάποια γενικά σχόλια είναι ότι υπάρχουν όλες οι τάσεις και αρκετή πολυφωνία. Επίσης, η μουσική λειτουργεί σαν απόδραση από την σκληρή πραγματικότητά κυρίως σε urban περιβάλλοντα (σαν το hip hop) και σε χρόνια μόνιμης κρίσης. Έτσι πιστεύω ότι έχουν στραφεί πολλοί νέοι στην μουσική, με τον έναν η τον άλλο τρόπο. Αγαπημένοι μουσικοί που μου έρχονται στον νου αυτήν την στιγμή είναι οι Σtella, Κτίρια τη νύχτα, Lost Bodies, Anatolian Weapons, Σείριος Σαββαιδης, Αντώνης Αντωνίου από την γείτονα Κύπρο.
9. Τι φέρνει το μέλλον;
Έχω ήδη κάποια νέα κομμάτια στα σκαριά και θα ήθελα να τα τελειώσω. Εάν περάσουν το τεστ του χρόνου, θα τα παρουσιάσω. Έχω και παράλληλα project και την καθημερινή εργασία. Οπότε το θέμα είναι να βρεθεί ο χρόνος να τα ισορροπήσω όλα αυτά. Όσον άφορά στο μέλλον γενικότερα, νομίζω ότι ο πλανήτης θα ήταν πολύ καλύτερά με πολύ λιγότερο hyper-exploitation στα ενεργειακά και hyper-investement στους πολεμικούς εξοπλισμούς.
10. Για τέλος, τι εύχεται ο Φίλος Φίλου ή αλλιώς Κωνσταντίνος Τασσόπουλος για το έτος που έρχεται;
Να έχετε ένα πλούσιο, δημιουργικό 2023 με νέα μουσική με περιεχόμενο και αξιόλογους καλλιτέχνες με όρεξη. Και προ παντων, υγεία, δημιουργικότητα και λίγη τύχη.
Η νέα δουλειά του Φίλος Φίλου, κυκλοφορεί ψηφιακά και σε limited edition vinyl 300 κόπιες στις 18/11/2022 και είναι διαθέσιμο για pre-order στο site της Veego.
Το Santacore X, έκλεισε φέτος 10 χρόνια ζωής και το γιόρτασε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο! Ένα φοβερό hardcore πάρτυ έλαβε χώρα στο θρυλικό υπόγειο του An Club και 6 μπάντες τα “σπάσανε” εντός κι εκτός σκηνής!
Με το φωτογραφικό μου ταίρι Δέσποινα Σταματάκη αφού σιχτιρίσαμε ελαφρώς την κίνηση στο κέντρο της Αθήνας φτάσαμε λίγο πριν τις 8μμ στο AN και περιμέναμε με υπομονή να ανοίξουν οι πόρτες για το κοινό. Τελικά μπήκαμε στις 9μμ. Με μια μικρή αλλαγή στη σειρά του line up της βραδιάς τα συγκροτήματα που πήραν μέρος ήταν: Furor, Glance of Medusa, Tripnote, TillSilenceBreaks, Kiss Me Cleopatra, Novelty
Πριν ξεκινήσω να γράφω για κάθε μπάντα θα ήθελα να σας πω τούτο: αν θέλετε να γυμναστείτε αλλά τα γυμναστήρια δεν είναι η πρώτη σας επιλογή τότε να πάτε σε μια hadcore συναυλία. Μηροί, γλουτοί, ραχιαίοι θα γυμναστούν από το πρώτο κιόλας κομμάτι. Απολαύστε τη μουσική και ξεκινήστε τα καθίσματα και τις κάμψεις! Πιστέψτε με δε θα σας παρεξηγήσει κανείς!!! Μην το παρακάνετε με τις μπύρες μόνο…
Novelty
Η μπάντα που άνοιξε τη βραδιά ήταν οι Novelty. Έπαιξαν τα κομμάτια από το ΕΡ τους και ζέσταναν για τα καλά την ατμόσφαιρα. Το youtube τους αδικεί. Η μουσική τους στην πραγματικότητα δεν έχει καμία σχέση με αυτή την flat παραγωγή που θα ακούσετε στο κανάλι τους. Παίζουν metalcore με πολλά progressive στοιχεία που φέρνουν χαρά σε όποιον αγαπά αυτό το είδος. Κι αν τους δείτε live θα τους αγαπήσετε κι εσείς όσο τους αγάπησα κι εγώ εκείνο το βράδυ. Hardcore-ίλα με γεμάτες κιθάρες, άκρως ενδιαφέρουσες συνθέσεις και άνεση επί σκηνής.
Ανυπομονώ να τους ξαναδώ αλλά και να πάρω στα χέρια μου το νέο τους υλικό!!! Well done my boys!!!!
Kiss Me Cleopatra
Επόμενοι πάνω στη σκηνή του ΑΝ ήταν οι Kiss Me Cleopatra που μας έκαναν μέχρι και JLo να χορέψουμε!!!
Ναι, είχαν πολύ δυνατά breakdowns, αλλά ξεχώρισαν για τα EDM drops και φυσικά για τα pop ρεφρέν που χρησιμοποιούν. Σε μερικά σημεία μου θύμισαν τους Escimo Callboy, με την καλή έννοια όμως, γιατί τα breakdowns και τα φωνητικά υπερτερούν των pop σημείων. Χορέψαμε ρυθμικά σε ότι έπαιξαν και οι πρώτες σταγόνες ιδρώτα έκαναν την εμφάνισή τους.
Ακούσαμε φυσικά και το “On The Floor” (J.Lo & Pitbull Cover) και κατά τη διάρκεια του set, ανέβηκαν “φίλοι” και τραγούδησαν μαζί τους. Ένα μικρό party πάνω στη σκηνή!
TillSilenceBreaks
Οι TillSilenceBreaks είναι ένα post-metalcore συγκρότημα με δυνατά riffs και breakdowns. Οι ίδιοι ανέφεραν ότι ήταν το 2ο τους live. Ωστόσο κάτι τέτοιο δε φάνηκε σε κανένα σημείο της εμφάνισής τους. Δεμένοι ήταν, ο ήχος τους μπόμπα κι από σκηνική παρουσία έσκισαν!
Ανυπομονώ να ακούσω και το νέο τους album που θα κυκλοφορήσει εντός του 2023!!! Well said! Well done!!!!
Tripnote
Φτάνουμε στη μέση περίπου, το εορταστικό κλίμα καλά κρατεί και είναι η ώρα των Tripnote. Πιο σκοτεινοί και πολύ πιο hardcore punk από τα υπόλοιπα σχήματα μας έστειλαν back to the roots. Σαφώς πιο ώριμος ήχος και σκηνική παρουσία από εκείνη του SCHOOLWAVE 2017, κέρδισαν τις εντυπώσεις. Σας συστήνω ανεπιφύλακτα, αν δεν το έχετε κάνει ως τώρα, να τους ακολουθήσετε γιατί έχουν “ωραίο πράμα”.
Furor
Οι Furor νόμιζα θα ήταν headliners της βραδιάς. Anyway, παλιές καραβάνες στον χώρο, εκμεταλλεύτηκαν κάθε εκατοστό της σκηνής. To κοινό είχε αλλάξει level γυμναστικών επιδείξεων και headbanging. Τα moshpits έδιναν κι έπαιρναν… Μεταξύ των Juliet, Blind Faith Revolver, Motherfucker και Same in Sane δεν έμεινε κεφάλι και σώμα που να μη χτυπιέται!
We choke ourselves with stupid desires You choke ourselves with οur ignorance…
Glance of Medusa
Και ήρθε η ώρα που περίμενα με ανυπομονησία. Επιτέλους να δω live τους Glance of Medusa που είχα απωθημένο τόσο καιρό! Ο ήχος τους κινείται σε melodic/post metalcore μονοπάτια και είναι από αυτούς που σε κάνουν να γουστάρεις κάργα! Φοβερή σκηνική παρουσία, εξαιρετική συνοχή ως σύνολο. Γεμάτες μελωδίες πασπαλισμένες με ένα οργισμένο συναίσθημα. Τέτοιο συνδυασμό δε θα βρεις εύκολα σε άλλη hardcore μπάντα. Δυστυχώς το ΑΝ είχε αδειάσει αρκετά όταν ανέβηκαν στη σκηνή. Δεν πτοηθήκαμε όμως, εμείς που απομείναμε, ούτε απογοητευτήκαμε. Απλωθήκαμε κι απολαύσαμε το set τους!
Αυτό ήταν το τελευταίο live report της χρονιάς από μένα και το ταίρι μου… Θα επιστρέψουμε δυναμικά με το νέο έτος!!! Ως τότε…
Οι LOVEBITES, το all-female heavy metal συγκρότημα από την Ιαπωνία επιστρέφει δυναμικά, φανερά ανανεωμένο: ένα νέο μέλος, ένα ολοκαίνουργιο video και φυσικά νέα για το επερχόμενο 4ο studio album που θα κυκλοφορήσει τον Φεβρουάριο.
“Judgement Day“, ο τίτλος του νέου δίσκου τους και του video που μπορείτε να δείτε παρακάτω:
Σε αυτό το album το συγκρότημα έχει διαφορετικό lineup: η νέα μπασίστρια Fami, είναι μόλις 20 ετών και επιλέχθηκε μέσα από διαδικασία οντισιόν. Τον Απρίλιο του 2022 λοιπόν, το συγκρότημα πραγματοποίησε μια ακρόαση για όλες τις εθνικότητες, ηλικίες και φύλα σε όλο τον κόσμο για να βρει νέο μπασίστα. Μετά από μια μακρά διαδικασία επιλογής, το νέο μέλος προσχώρησε τον Οκτώβριο κι έτσι “πήραν μπροστά τα μηχανάκια τους”!
10 ολοκαίνουργια τραγούδια περιλαμβάνονται στο δίσκο τους, των οποίων mix/master έγινε γι’άλλη μια δορά από τους Φινλανδούς Mikko Karmila and MikaJussila.
Στο εξώφυλλο θα δείτε ξανά τον χαρακτηριστικό λύκο, αυτή τη φορά όμως να δαγκώνει μια ζυγαριά.
“Judgement Day” track listing:
01. We Are The Resurrection
02. Judgement Day
03. The Spirit Lives On
04. Wicked Witch
05. Stand And Deliver (Shoot ‘Em Down)
06. Victim Of Time
07. My Orion
08. Lost In The Garden
09. Dissonance
10. Soldier Stands Solitarily
Οι Sevengill, έρχονται από την Αθήνα και έχουν έτοιμο υλικό στα χέρια! Πριν ένα μήνα, το Νοέμβριο, κυκλοφόρησαν τη νέα τους δουλειά με τίτλο “Sea”, όπου το ακούμε στο repeat!
Ο δίσκος αποτελείται από τρία κομμάτια με μικρότερη χρονική διάμετρο τα 7:38′ ενώ μεγαλύτερο θα βρεις στα 12′. Αν είσαι αυτού του βεληνεκούς και αντέχεις (Εγώ είπα το ακούω repeat…), τότε ξεκίνα και πάτα το σύνδεσμο που σου έχω παρακάτω. Θα μου πεις γιατί να το πατήσω αν δεν μου έχεις πει τι είναι αυτό που ακούω και γιατί.
Θα σου αναφέρω μονάχα, πως πάτησα το play, χωρίς να διαβάσω το οτιδήποτε, για να μπορέσω να δημιουργήσω εικόνες. Και μου έδωσε… αυτά που θα διαβάσετε παρακάτω.
Σε κούρασα; Έχεις τα δίκια σου μικρέ μου noizerα. Ας ξεκινήσω λοιπόν με το δίσκο γενικά.
“Sea”
Το συγκρότημα αναφέρει το εξής και δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω:
Όσον αφορά το Sea, πρόκειται για μια ενιαία σύνθεση, χωρισμένη σε τρία κομμάτια, η οποία αφηγείται την ιστορία ενός πλοίου-φαντάσματος, με πλήρωμα καταραμένο να μένει αιώνια δέσμιο σ’ αυτό. Η ιστορία ξεκινάει με το πλοίο στα βάθη του ωκεανού, μας ταξιδεύει με ξεσπάσματα στην επιφάνεια της θάλασσας για να περισυλλέξει νέο πλήρωμα, νέες ψυχές και καταλήγει στην ωμή συνειδητοποίηση πως δεν υπάρχει διέξοδος στην «κατάρα» και πως αναγκαστικά πρέπει να επέλθει η αποδοχή της νέας, μη αναστρέψιμης πραγματικότητας.
Το Sea «μιλάει» επομένως ουσιαστικά για μια άλλη διάσταση της μετά θάνατον ζωής, πιο βίαιη και αγωνιώδη. Διαφέρει όμως πραγματικά από τον αέναο και ανούσιο πολλές φορές καθημερινό μας αγώνα;
What about
Υπάρχει μια ομαλή πορεία από το ένα στο άλλο, όχι πως σε ξενίζει αν καταλάβεις τη διαφορά μεταξύ τους ή που έχει stop. Ίσα ίσα, θεωρείς ότι είναι ένα ενιαίο άκουσμα και αυτό για μένα δεν είναι απόλυτα κακό. Η μοναδική απορία που έχω είναι αν αυτό που ακούω είναι post metal όπως περιγράφουν ή doom. Για να μην παρεξηγηθώ, το λιγότερο που με νοιάζει είναι η ταμπέλα. Κυρίως για να εμπλουτίσω τις γνώσεις μου μουσικά το αναφέρω. Το μόνο σίγουρο είναι πως είναι instrumental και το βλέπεις ξεκάθαρα από τα ανοιχτά.
Την απορία ίσως να μου λύσετε, εσείς που μπορεί να έτυχε να τους δείτε στο opening που έκαναν στους Cult of Luna, όπου το mastering του δίσκου επιμελήθηκε o Markus Lindberg!
Θα ήθελα τις εντυπώσεις σας, καθώς δεν είχα την τύχη να βρεθώ στο συγκεκριμενο live. Αν και μόλις πληροφορήθηκα από το control, πως θα τους δούμε στις 4 Γενάρη στο Ίλιον plus. Και αν δε με πιστεύετε, δείτε την ατζέντα μας.
Αυτό που κράτησα περισσότερο, προσπαθώντας να μη συγκρίνω τη δουλειά τους με μεγαλύτερα ονόματα, είναι η εισαγωγή στο πρώτο κομμάτι με τίτλο, “Starless Dome” στα 9:42 καθώς και το δεύτερο σε σειρά “A thousand lives” στα 7:38. Το κλείσιμο σαφώς εντυπωσιακό και επικό, όπως πρέπει να είναι, αλλά μάλλον θα ήθελα ένα κομμάτι ακόμα για να το ευχαριστηθω πλήρως.
Καταλαβαίνεις την αγωνία, το συναίσθημα, την πορεία που μπορεί να αποκτήσει αυτό το μακρινό ταξίδι. Το θέμα είναι πως θα περάσει μέσα από εσένα. Το πλοίο, η ψυχή.
Είναι τόσο γυμνό όσο αρμόζει στην ψυχή ακόμα και στο σώμα μας, δίχως φωνητικά ή έξτρα αβαν γκαρντ σκηνές.
Αν ήταν ταινία, θα ήταν μικρού μήκους με ξεσπάσματα στην πλώρη. Δεν ξέρω αν συναντήσουμε τον Leviathan, καλό θα ήταν να προσέξουμε και να κάνετε το σταυρό σας 😉
Πληροφορίες
Ακούστε τη νέα του δουλειά, από εδώ. Διαλέξτε το τρόπο!
Βρείτε τους στο facebook.
Όλοι γνωρίζουμε τις ιδιορυθμίες και το καλλιτεχνικό ταμπεραμέντο του Moby, όσο ακραίο και αν μοιάζει καμιά φορά για άλλους. Όσοι τον ακολουθούν και τον παρακολουθούν ξέρουν πόσο μπορεί να παθιαστεί και να μην τον νοιάξει η γνώμη των άλλων. Και αυτό αφορά την κριτική που δέχεται από θαυμαστές του.
Δεν ξέρω αν για εσάς είναι ιδανικό ένας καλλιτέχνης που θαυμάζετε να δένει κατάλληλα και με τον τρόπο ζωής του. Για μένα ναι. Ανεβαίνει πολύ στην εκτίμηση μου. Όχι πως η μουσική διαφέρει, αλλά ο καλλιτέχνης ναι.
Να σας πω πως καιρό τώρα, ο moby δημιουργεί ολοένα και φρέσκα ακτιβιστικά βίντεο που συνάδουν με τη μουσική του. Θέλεις παραδείγματα;
Πρόσφατα κυκλοφόρησε το Rescue me, το Why does my heart feel so bad σε διασκευή βίντεο κτλ. Όλα έρχονται από τη νέα του εταιρεία Always Centered At Night, που είναι δημιούργημα του.
Πάμε στο σήμερα και στη ταινία που ετοίμασε και μπορείτε να την δείτε εντελώς και παντελώς ΔΩΡΕΑΝ από το Slamdance Film Festival !
Μην σας κάνει εντύπωση το ντοκιμαντέρ αυτό. Αν κάνετε μια μικρή αναζήτηση, θα δείτε αρκετά διαμαντάκια σε punk, rock μουσικό στοιχείο. Φυσικά θα ήταν ιδανικό κάποια στιγμή να κάνουμε ένα αφιέρωμα 🙂
Punk Rock Vegan Movie
Punk Rock Vegan Movie, ένα νέο ντοκιμαντέρ σε σενάριο και σκηνοθεσία του αγαπημένου Moby. Στις 20 Ιανουαρίου 2023, ετοιμάζεται μια παγκόσμια πρεμιέρα στη Νύχτα Πρεμιέρας του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Slamdance 2023 στο Park City της Γιούτα.
Η ταινία, η οποία αποτελεί το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Moby, είναι μια παθιασμένη και υφολογικά ιδιότυπη ματιά στη συνεχιζόμενη σχέση μεταξύ των κόσμων του punk rock και των δικαιωμάτων των ζώων. Περιλαμβάνει συνεντεύξεις με μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα στην ιστορία του punk και του rock, όπως οι Ian Mackaye, HR, Dave Navarro, Ray Cappo, Andrew Hurley, Tony Kanal, Tim McIlrath, Water Schreifels, Dave Dictor, Derrick Green, Steve Ignorant, Theo Kogan, Doyle Wolfgang von Frankenstein, Amy Lee και Captain Sensible.
Αφηγείται την ιστορία του πώς το πανκ ροκ έγινε ένα τόσο γόνιμο και εκπληκτικό φυτώριο για τον ακτιβισμό των vegan. Είναι επίσης ένα κάλεσμα σε δράση, υπενθυμίζοντας αδιαμαρτύρητα στους ανθρώπους ότι σε έναν βαθιά διαλυμένο κόσμο είναι καθήκον του καθενός από εμάς να σηκωθεί και να αγωνιστεί έξυπνα, παθιασμένα και δυνατά ενάντια στην αδικία.
“Η ταινία Punk Rock Vegan Movie δημιουργήθηκε για να φωτίσει την εκπληκτική και εμπνευσμένη ιστορία του punk rock και των δικαιωμάτων των ζώων, αλλά και για να υπενθυμίσει στους ανθρώπους τη σημασία και την απελπιστικά επείγουσα ανάγκη να υιοθετήσουν την ασυμβίβαστη ηθική και τις δράσεις των αρχικών ακτιβιστών του punk rock”, δήλωσε ο Moby. “Αφού κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα του στο Slamdance, είναι δικό σας. Στόχος μου είναι να χαρίσω την ταινία, καθώς δεν μπορώ με καλή συνείδηση να προσπαθήσω να βγάλω κέρδος από αυτό που ουσιαστικά είναι έργο αγάπης και ακτιβισμού”.
Μάθετε περισσότερα για την πρεμιέρα της ταινίας στο Slamdance Film Festival επισκεπτόμενοι το www.slamdance.com.
Σχετικά με τον Moby
Ο Moby είναι vegan και ακτιβιστής εδώ και 35 χρόνια. Μεγάλωσε στη Νέα Υόρκη και γύρω από αυτήν και έπαιξε κιθάρα με το hardcore συγκρότημα The Vatican Commandos από το Κονέκτικατ και τη Νέα Υόρκη. (Τα έχουμε ξαναπει)…
Τραγούδησε επίσης με τους Flipper για δύο ημέρες, παρόλο που κανένα από τα εναπομείναντα μέλη των Flipper δεν το θυμάται πραγματικά αυτό. Λατρεύει να κάνει μουσική, αλλά το έργο της ζωής του είναι να συμβάλει στη δημιουργία ενός κόσμου όπου τα ζώα και όλα τα αισθανόμενα όντα θα είναι απλώς ελεύθερα να ζήσουν τη δική τους ζωή.
Φυσικά αν θέλεις να μαθαίνεις πρώτος τα πάντα, τότε καλύτερα να ακολουθήσεις τον επίσημο σύνδεσμο του site.
Ο Sakis Tolis παραδίδει κομμάτια από τη ψυχή του, καθώς πολλά singles είναι μέσα από το Solo album “Among the Fires of Hell“. Όλα σε μουσική και στίχους by Sakis Tolis!
The Origin, ονομάζεται το νέο single, όπου είναι ένα μικρό μάθημα ιστορίας, γλώσσας, διαθήκης. Ο Σάκης Τόλης όπως αναφέρει στα social, προσπαθεί να αποδώσει τον στίχο τόσο που να είναι κατανοητό και σε όλους.
Η Ελληνική γλώσσα έχει παραμεληθεί και μάλλον καλύτεροι γνώστες της είναι εκείνοι που δεν έχουν σχέση με αυτήν…
Among the Fires of Hell
Μην μου ξεχνιέσαι όμως, γιατί έχουμε νέα προσωπική δουλειά! Πολλές συνεργασίες και όχι μονο.
Να σου πω για τη συνεργασία που έκανε με τους Φινλανδούς Insomnium; Να σου πω να διαβάσεις καλύτερα εδώ.
Ότι διασκεύασε Daemonia Nymphe και συγκεκριμένα το Nocturnal Hecate; Γράψαμε και για αυτό.
Και όπως και ο ίδιος έγραψε:
This is a song that consists exclusivelly words with Greek roots so can be understood and read from both Greeks and English spoken listeners!…Hope you will enjoy this version of… “Its all Greek to me” song!
My dear friends,
This is a song that i did write in order to reveal the richness of the Greek language!All used words in this songs have more or less a Greek root and can be read and understood from both Greek and English spοken listeners.Thanks for your attention and hope you will enjoy this :It’s all Greek to me” creation!
lyrics
PHOBIA/HYSTERIA/PANIC/INSOMNIA/CHAOS/INSANIA
(ΦΟΒΙΑ/ΥΣΤΕΡΙΑ/ΠΑΝΙΚΟΣ/ΠΑΡΑΝΟΙΑ/ΧΑΟΣ/ΙΝΣΑΝΙΑ)
-INSOMNIA/INSOMNIA/INSOMNIA/INSOMNIA
(ΙΝΣΟΜΝΙΑ/ΙΝΣΟΜΝΙΑ/ΙΝΣΟΜΝΙΑ/ΙΝΣΟΜΝΙΑ)
-PHOBIA/AGONIA/ CHRONICAL/THELEMA/ABYSS/EPHORIA
(ΦΟΒΙΑ/ΑΓΩΝΙΑ/ΧΡΟΝΙΚΟ ΘΕΛΗΜΑ/ΑΒΥΣΣΟΣ/ΕΥΦΟΡΙΑ)
-INSOMNIA/INSOMNIA/INSOMNIA/INSOMNIA
(ΙΝΣΟΜΝΙΑ/ΙΝΣΟΜΝΙΑ/ΙΝΣΟΜΝΙΑ/ΙΝΣΟΜΝΙΑ)
-PHOBIAS THAT I AM INSANE/ANGEL & DEMONS/AGONY & LITANNY/ AGONY & CALL THE DEVIL/ANGELS/DEVIL/
(ΦΟΒΙΕΣ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΠΑΡΑΦΡΩΝ/ΑΓΓΕΛΟΙ ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ/ΑΓΩΝΙΑ ΚΑΙ ΛΙΤΑΝΕΙΑ/ΑΓΩΝΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΩ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ/ΑΓΓΕΛΟΙ/ΔΙΑΒΟΛΟΙ)
-CHAOS & RAPSODY /PANIC IN THE HORIZON/ORAMA AND FANTASY/
CHAOS IN THE HORIZON /CHAOS & TRAGEDY
(ΧΑΟΣ ΚΑΙ ΡΑΨΩΔΙΑ/ΠΑΝΙΚΟΣ ΣΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ/ΟΡΑΜΑ ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΣΙΑ)
-PHOBIA/HYSTERIA/PANIC/INSOMNIA/CHAOS/INSANIA
(ΦΟΒΙΑ/ΥΣΤΕΡΙΑ/ΠΑΝΙΚΟΣ/ΠΑΡΑΝΟΙΑ/ΧΑΟΣ/ΙΝΣΑΝΙΑ)
Στα μέσα της δεκαετίας του ’70, ο David Godlis συντηρούσε τον εαυτό του δουλεύοντας ως βοηθός σε ένα φωτογραφικό στούντιο. Η φιλοδοξία του ήταν να ενταχθεί στις τάξεις των ειδώλων του, των φωτογράφων του δρόμου – Robert Frank, Diane Arbus, Garry Winogrand και Lee Friedlander, για να αναφέρουμε μερικούς.
Όπως είπε ο Godlis στον Sergio Burns του Street Photography, “οι δεκαετίες του ’60 και του ’70 ήταν σπουδαίες για τους φωτογράφους”.
Η φωτογραφική μηχανή 35mm ήταν κάτι σαν τη νέα προσιτή τεχνολογία της εποχής. Σαν να είχες ένα iPhone στο οποίο δεν μπορούσες να μιλήσεις. Ωραίο να το κοιτάς, διασκεδαστικό να το χρησιμοποιείς. Η φωτογραφία μόλις είχε αρχίσει να θεωρείται μορφή τέχνης. Το οποίο άφηνε πολλά περιθώρια για να εφευρίσκεις τον εαυτό σου. Η ταινία Blow-Up έδειξε το είδος του cool τρόπου ζωής που μπορούσε να έχει κανείς. Η φωτογραφία φαινόταν περιπετειώδης και καλλιτεχνική. Υπήρχαν προφανώς εκατομμύρια μονοπάτια καριέρας για τους φωτογράφους τότε. Από το μεγαλειώδες μέχρι το γελοίο. Αλλά πολλές ευκαιρίες για να πειραματιστείς και να βρεις το δικό σου δρόμο.
Παρόλα αυτά, είναι δύσκολη υπόθεση να είσαι φωτογράφος δρόμου που η καθημερινή σου δουλειά καταβροχθίζει όλο το διαθέσιμο φως.
Ήταν μέχρι που ο Godlis μπήκε τυχαία στο μεγάλο πανκ κλαμπ της Νέας Υόρκης, το CBGB’s. Αποφάσισε να τραβήξει φωτογραφίες δρόμου τη νύχτα χωρίς φλας και να κάνει όλους αυτούς τους ανθρώπους να φαίνονται τόσο ενδιαφέροντες όσο ακούγεται ένα τραγούδι των Ramones.
Στο υπέροχο υβριδικό animation των αδελφών Lewie και Noah Klosters, Shots in the Dark with David Godlis, βλέπουμε τα πράγματα να μπαίνουν στη θέση τους καθώς ο Godlis πειραματίζεται με τους χρόνους έκθεσης, τις αναλογίες των χημικών του σκοτεινού θαλάμου, την ποιότητα του χαρτιού και τα φώτα του δρόμου που πλαισιώνουν το Bowery.
Κατέληξε με ένα ενθαρρυντικό προσωπικό στυλ… και μερικές από τις πιο εμβληματικές λήψεις στην ιστορία της ροκ.
Οι Klosters, στους οποίους παραχωρήθηκε πλήρης πρόσβαση στο ψηφιακό αρχείο του Godlis (ένα αίτημα που ο Lewie Klosters παρομοίασε με το “να ζητάμε από τον πρόεδρο τους κωδικούς των πυρηνικών”), δίνουν επιπλέον ζωή σε αυτή την περασμένη σκηνή κόβοντας στο χέρι και τοποθετώντας εικόνες από μεγάλα ονόματα όπως οι Ramones, η Patti Smith, οι Television, ο Richard Hell, οι Talking Heads, ο Alex Chilton και οι Blondie.
Όσοι ήταν παρόντες εκτός σκηνής έχουν επίσης την τιμητική τους. Από τον υπάλληλο της πόρτας και τον μπάρμαν με το κούρεμα Dee Dee Ramone μέχρι τον ιδιοκτήτη Hilly Kristal, τον σκύλο του και τους cool kid θαμώνες που γέμιζαν το θρυλικά βρώμικο μαγαζί.
Αυτό φαίνεται να αντικατοπτρίζει την κοσμοθεωρία του ακατάβλητου και ατελείωτα περίεργου Γκόντλις. Όπως δήλωσε ο Lewie, ο οποίος είχε 16 ώρες ηχητικής συνέντευξης για να αντλήσει από αυτήν, στην Ina Pira του blog του Vimeo:
Ο Ken Burns θα μπορούσε να γυρίσει το επόμενο 20ωρο ντοκιμαντέρ του μόνο για τον Godlis. Είναι παντού ταυτόχρονα στο Village, ρωτήστε τον για μερικές από τις αγαπημένες μας ιστορίες που έπεσαν στο πάτωμα του μοντάζ. Jager στο Revlon Bar, ο αλήτης που κατουράει από το παράθυρο, όταν τον κρατούσαν υπό την απειλή όπλου στη Βοστώνη, για τον Merv και τις Heineken, και το να βλέπει τον Bob Dylan να ψωνίζει από τη βιτρίνα. Για να αναφέρω μόνο μερικά από αυτά.
Οι τελευταίες στιγμές του Shots in the Dark με τον David Godlis είναι γλυκόπικρες. Το θέμα των κινηματογραφιστών το συνοψίζει με τον καλύτερο τρόπο:
Τίποτα δεν διαρκεί για πάντα, αλλά πρέπει επίσης να ξέρεις τι θα έχει ενδιαφέρον όταν θα έχει φύγει.
Οι Oleka είναι το πνευματικό παιδί και δημιούργημα του Aaron Reurink στις κιθάρες και τα φωνητικά με τον Byron Shuflita στα ντραμς με έδρα την Βρετανική Κολομβία του Καναδά. Όντας έντονα επηρεασμένος από το Southern Groove Metal και το Melodic Death Metal ο Aaron Reurink άρχισε να δημιουργεί αυτό που αργότερα θα γινόταν το EP Driftwood στις αρχές του 2019. Οι Oleka είναι ωμοί, ακριβείς και χειρουργικοί στο παίξιμό τους. Τα τραγούδια τους έχουν μια αφιλτράριστη αλήθεια για την απώλεια, τον εθισμό και την πραγματικότητα που αντιμετωπίζει κανείς σε τέτοιες αντιξοότητες. Με σφιχτούς ρυθμούς, δυνατά τύμπανα, ανεβασμένα leads και στιχουργικό περιεχόμενο από καρδιάς, ο στόχος των Oleka παραμένει απλός: Να παραμείνουν πιστοί στη μουσική και τη metal κοινότητα που αγαπάμε τόσο πολύ.
Line Up:
Aaron Reurink – κιθάρα και φωνητικά
Byron Shuflita – ντραμς
Το ‘Dead Echoes’ είναι ένα κομμάτι από το EP Driftwood της Olēka, το οποίο αναμένεται να κυκλοφορήσει στις 20 Ιανουαρίου 2023.
Το Endless Daze επιστρέφει για να τελειώσουμε την χρονιά ιδανικά.Οι προετοιμασίες για το μεγάλο φινάλε, μόλις ξεκίνησαν!
Λίγο πριν το 2022 μας αφήσει μια για πάντα, AMKA, Grace και Primo Bake κατεδαφίζουν την σκηνή του six d.o.g.s
Endless Daze: Season 02 Episode 06 // The One with the Chaga Ashwagandha Mushroom Tea
Οι ΑΜΚΑ αποτελούνται από 4 άτομα που είναι ενεργά μουσικά τα τελευταία 20 χρόνια. Οι τέσσερις τους μοιράζονται επιρροές από punk, kraut, math, jazz και pop ήχους και μαζί δημιουργούν έναν ξεχωριστό χορευτικό ήχο, στα όρια όλων των παραπάνω. Με ανανεωμένο line-up, μόλις κυκλοφόρησαν το double single “Elephant / Grantham”.
Οι Grace είναι ένα τρίο με έδρα την Αθήνα. Ο ήχος τους είναι ένα κράμα heavy indie και punk με ψυχεδελικά στοιχεία, ενώ δίνουν έμφαση στο straightforward παίξιμο .Τους αρέσει να συνθέτουν όσο το δυνατόν περισσότερα και άμεσα κομμάτια καθώς και να παίζουν live σε όσα πιο πολλά μέρη μπορούν. Μέσα στον επόμενο μήνα θα κυκλοφορήσουν το νέο τους EP, ενώ ήδη δουλεύουν πάνω σε καινούργιο υλικό που θα κυκλοφορήσει σε single μορφή.
1. Ξεκινάμε βουτώντας τις βουτηρώδεις κιθάρες σε ένα μπολ.
2. Σπάμε τα 99% μαύρα στικς σοκολάτας σε μικρά κομματάκια.
3. Μετά προσθέτουμε τις έντονες πορτοκάλι αρμονίες και τις απαλές κρεμώδεις μελωδίες στο μείγμα.
4. Τέλος βάζουμε το μείγμα στον ηλεκτρικό μπλέντερ και το ρυθμίζουμε στην υψηλότερη ταχύτητα η παραπάνω.
5. Το τελικό μείγμα το ψήνουμε στους 420 βαθμούς, ακριβώς.
Και να το…..ένα λαχταριστό Primo Bake!
Το Endless Daze είναι αυτό που χρειαζόμασταν. Ένα συνονθύλευμα μουσικών εμπειριών, με σκοπό να αναδείξει την μουσική σκηνή της Αθήνας και όχι μόνο. Ένα must see triple bill, με τρία από τα πιο σπαρταριστά ονόματα της αθηναϊκής σκηνής
Ο John Cale έχει ανακοινώσει το MERCY, το πρώτο του νέο άλμπουμ με πρωτότυπα τραγούδια εδώ και μια δεκαετία. Θα κυκλοφορήσει στις 20 Ιανουαρίου από την Double Six / Domino, και παρουσιάζει ένα νέο single/βίντεο, το “STORY OF BLOOD feat. Weyes Blood”.
Εδώ και σχεδόν 60 χρόνια, ή τουλάχιστον από τότε που ήταν ένας νεαρός Ουαλός που μετακόμισε στη Νέα Υόρκη και δημιούργησε τους Velvet Underground, ο Cale επανεφευρίσκει τη μουσική του με εκθαμβωτική και εμπνευσμένη τακτικότητα. Υπήρξε η μαγευτική φολκ δωματίου του Paris 1919 που ακολουθήθηκε αμέσως το ροκ του Fear. Ο προκλητικός και λιτός κύκλος τραγουδιών Music for a New Society που ακολουθήσε πάνω από 30 χρόνια αργότερα από πανίσχυρες και απροκάλυπτες ηλεκτρονικές ανανεώσεις. Για άλλη μια φορά, ο Cale δηλώνει παρών επαναπροσδιορίζοντας τον τρόπο με τον οποίο φτιάχνεται, ακούγεται και λειτουργεί ακόμη η μουσική του. Το συναρπαστικό 12-τρακ MERCY του κινείται μέσα από αληθινά ηλεκτρονικά μέσα. Από τη σκοτεινή νύχτα της ψυχής προς ευάλωτα ερωτικά τραγούδια και ελπιδοφόρες σκέψεις για το μέλλον.
Στο MERCY,
ο Cale επιστρατεύει μερικά από τα πιο περίεργα νέα μυαλά της μουσικής. Animal Collective, Sylvan Esso, Laurel Halo, Tei Shi, Actress. Είναι μόνο μερικοί από το εκπληκτικό καστ που σκαρφαλώνουν μέσα στο ολοκληρωμένο όραμα του Cale για τον κόσμο και τον βοηθούν να τον αναδιαμορφώσει . Καθώς ο Cale έκλεισε τα 80 του χρόνια τον Μάρτιο, το MERCY είναι η συνέχεια μιας μεγάλης καριέρας με θαύματα. Ο Cale πάντα αναζητούσε νέους τρόπους για να εξερευνήσει τις παλιές ιδέες της αποξένωσης, του πόνου και της χαράς. Το MERCY είναι το τελευταίο συγκλονιστικό εύρημα αυτού του ανικανοποίητου μυαλού.
Τα γραπτά και οι ηχογραφήσεις που διαμόρφωσαν το MERCY συσσωρεύτηκαν για χρόνια, καθώς ο Cale παρακολουθούσε την κοινωνία να παραπαίει στο χείλος της δυστοπίας. Τραμπ και Brexit, Κόβιντ και κλιματική αλλαγή, πολιτικά δικαιώματα και ακροδεξιός εξτρεμισμός . Ο Cale άφηνε τα κακά νέα της ημέρας να φιλτράρονται στις γραμμές του. Είτε αυτό σήμαινε να συλλογίζεται την κυριαρχία και το νομικό καθεστώς των θαλάσσιων πάγων που λιώνουν κοντά στους πόλους είτε τον ανεξέλεγκτο οπλισμό των Αμερικανών. Μαθήματα από μια ζωή που (εξακολουθεί να) ζει πλούσια πλέον στο προσκήνιο. Αν πάντα μετανιώνουμε για το παρελθόν μας, δεν επιστρατεύουμε τους εαυτούς μας σε μόνιμη απογοήτευση; Και στο τέλος, όπως σκέφτεται μαζί με τους Weyes Blood κατά τη διάρκεια του “STORY OF BLOOD”, δεν είμαστε πιο ικανοί, να σώσουμε ο ένας τον άλλον, από έναν θεό που δεν θα γνωρίσουμε ποτέ;
Κατά τη διάρκεια του “STORY OF BLOOD“,
το πρελούδιο του πιάνου δίνει τη θέση του στο ρυθμό και συνθεσάιζερ . Μοιάζουν με ηλιοφάνεια που πιτσιλίζει ένα χιονοπέδιο. Οι φωνές του Cale και της Natalie Mering των Weyes Blood γλιστρούν η μία δίπλα στην άλλη. Μοιάζουν με δύο φαντάσματα που προσπαθούν να βρουν έναν σύντροφο μέσα στη σύγχρονη φασαρία. “Swing your soul”, τραγουδούν και οι δύο με φιλοδοξία. Στον τελευταίο στίχο, ο John Cale θυμάται ότι αυτή η ύπαρξη δεν αφορά μόνο τον εαυτό του. “Θα γυρίσω πίσω να τους πάρω, τους φίλους μου το πρωί. Να τους φέρω μαζί μου στο φως”. Το συνοδευτικό βίντεο έχει γίνει από τον βραβευμένο με Emmy σκηνοθέτη Jethro Waters. Είναι ένα μείγμα ενοχλητικού και γαλήνιου με πρωταγωνιστές τόσο τον Cale όσο και τον Weyes Blood. Οι βαθιοί τόνοι και οι θρησκευτικές εικόνες του τονίζουν τη σκοτεινή, πνευματική διάθεση του κομματιού.
Ο John Cale διευκρινίζει:
“Τα φωνητικά είναι ένα από τα σημαντικότερα μέρη του τραγουδιού. “Άκουγα τον τελευταίο δίσκο των Weyes Blood και θυμήθηκα τα φωνητικά της Natalie. Σκέφτηκα ότι αν εγώ μπορούσα να την πείσω να έρθει και να τραγουδήσει μαζί μου στο κομμάτι ‘Swing your soul’ και σε μερικές άλλες αρμονίες, θα ήταν πανέμορφο. Αυτό που πήρα από αυτήν ήταν κάτι άλλο! Μόλις κατάλαβα την ευελιξία της φωνής της, ήταν σαν να είχα γράψει το τραγούδι με εκείνη στο μυαλό μου από την αρχή. Το εύρος της και η ατρόμητη προσέγγισή της στην τονικότητα ήταν μια απροσδόκητη έκπληξη. Υπάρχει ακόμη και ένα μικρό πέρασμα εκεί μέσα, όπου μοιάζει απόλυτα με την Nico“.
Side Effects II : Σάββατο 18 Μαρτίου: BLML, Steams, Glen, King Isxan, Lokruz. Κυριακή 19 Μαρτίου: Automaton, Lotus Emperor, Gagulta, Bastard Sword, Widowpit
21 χρόνια δεν τα λες και λίγα… Eιδικά για ένα ανεξάρτητο δισκάδικο/mailorder με έδρα τα Εξάρχεια. Σταδιακά έγινε και δισκογραφικό label και distribution για την αφρόκρεμα του παγκόσμιου underground rock. Με όχημα τις «αυτοδιαχειριζόμενες» παραγωγές και μαγικό συστατικό την ψυχεδέλεια, φιλοξένησε όλες τις εκφάνσεις της, από κάθε γωνιά του πλανήτη. Πάνω από 100 εκδόσεις και άλλα τόσα label που διανέμει – ανάμεσα τους και ένας ικανός αριθμός ελληνικών γκρουπ που βρήκαν διέξοδο στη διεθνή σκηνή.
Συμπληρώνοντας 21 χρόνια, η Sound Effect Records, με τη συνεργασία της Laika Productions, το γιορτάζει με το διήμερο live fest με τίτλο Side Effects II στο Gagarin, στις 18 και τις 19 Μαρτίου 2023. 5 γκρουπ την κάθε μέρα. Χορταστικό πρόγραμμα με ενδιαφέρουσα αφήγηση . Το πιο πλούσιο και fun merch που μπορείτε να συναντήσετε σε live. Χαμηλό εισιτήριο, μόλις 10 ευρώ την ημέρα, για τα early bird εισιτήρια (διαθέσιμα μέχρι και τις 15/01/23). 12 σε προπώληση από τις 16/01/23 και μετά, και 15 στην πόρτα. Από τις 16/01/23 θα διατίθενται και εισιτήρια διημέρου προς 20 ευρώ. BLML και Steams, μαζί με τους, διεθνείς προσκεκλημένους, Glen (από το Βερολίνο) και King Isxan (από το Τελ Αβίβ), συν τους δικούς μας Lokruz, για το Σάββατο 18 Μαρτίου. Την Κυριακή 19 Μαρτίου, η πιο φευγάτη εκδοχή του σύγχρονου «σκληρού» ήχου. Με τους Automaton και τους Lotus Emperor να πλαισιώνονται από τους Gagulta, τους πρωτοεμφανιζόμενους Bastard Sword του Αχιλλέα Χαρμπίλα (2 by bukowski) και τους επίσης πρωτοεμφανιζόμενους Widowpit.
Τιμή εισιτηρίου
Early bird:10 ευρώ (μέχρι 15/1/23)
Προπώληση: 12 ευρώ
Ταμείο: 15 ευρώ
Διάθεση: ηλεκτρονικά στο www.viva.gr , τηλεφωνικά στο 11 876 και στα καταστήματα Wind, Public, Media Markt, Ευρυπίδης , αθηνόραμα.gr , Yolenis.
Side Effects II : Σάββατο 18 Μαρτίου: BLML, Steams, Glen, King Isxan, Lokruz. Κυριακή 19 Μαρτίου: Automaton, Lotus Emperor, Gagulta, Bastard Sword, Widowpit
21 χρόνια δεν τα λες και λίγα… Eιδικά για ένα ανεξάρτητο δισκάδικο/mailorder με έδρα τα Εξάρχεια. Σταδιακά έγινε και δισκογραφικό label και distribution για την αφρόκρεμα του παγκόσμιου underground rock. Με όχημα τις «αυτοδιαχειριζόμενες» παραγωγές και μαγικό συστατικό την ψυχεδέλεια, φιλοξένησε όλες τις εκφάνσεις της, από κάθε γωνιά του πλανήτη. Πάνω από 100 εκδόσεις και άλλα τόσα label που διανέμει – ανάμεσα τους και ένας ικανός αριθμός ελληνικών γκρουπ που βρήκαν διέξοδο στη διεθνή σκηνή.
Συμπληρώνοντας 21 χρόνια, η Sound Effect Records, με τη συνεργασία της Laika Productions, το γιορτάζει με το διήμερο live fest με τίτλο Side Effects II στο Gagarin, στις 18 και τις 19 Μαρτίου 2023. 5 γκρουπ την κάθε μέρα. Χορταστικό πρόγραμμα με ενδιαφέρουσα αφήγηση . Το πιο πλούσιο και fun merch που μπορείτε να συναντήσετε σε live. Χαμηλό εισιτήριο, μόλις 10 ευρώ την ημέρα, για τα early bird εισιτήρια (διαθέσιμα μέχρι και τις 15/01/23). 12 σε προπώληση από τις 16/01/23 και μετά, και 15 στην πόρτα. Από τις 16/01/23 θα διατίθενται και εισιτήρια διημέρου προς 20 ευρώ.
BLML και Steams, μαζί με τους, διεθνείς προσκεκλημένους, Glen (από το Βερολίνο) και King Isxan (από το Τελ Αβίβ), συν τους δικούς μας Lokruz, για το Σάββατο 18 Μαρτίου. Την Κυριακή 19 Μαρτίου, η πιο φευγάτη εκδοχή του σύγχρονου «σκληρού» ήχου. Με τους Automaton και τους Lotus Emperor να πλαισιώνονται από τους Gagulta, τους πρωτοεμφανιζόμενους Bastard Sword του Αχιλλέα Χαρμπίλα (2 by bukowski) και τους επίσης πρωτοεμφανιζόμενους Widowpit.
Ο Nicko McBrain των Iron Maiden αποκάλυψε σε μια συνέντευξη που δημοσιοποιήθηκε πέρυσι ότι διαγνώστηκε με πρώτου σταδίου καρκίνο του λάρυγγα το 2020. Τότε “πέταξε” κάτω από τα ραντάρ των μέσων ενημέρωσης και social media αλλά έγινε viral τώρα!
Διάγνωση
Ο ντράμερ επισκέφτηκε το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Miller του Μαϊάμι τον Σεπτέμβριο του 2021, λίγο μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ των Iron Maiden, “Senjutsu“. Στη συνέντευξή του ανέφερε ότι παρατήρησε για πρώτη φορά ουσιαστικές αλλαγές στη φωνή του το 2019. Στην αρχή όμως δεν το σπουδαιολόγησε καθώς θεώρησε ότι είναι μια απλή βραχνάδα μετά το σόου.
“Όταν παίζω ντραμς με το συγκρότημα, στην πραγματικότητα ουρλιάζω και φωνάζω ενώ παίζω“
Αναφέρει ότι πήγε στον γιατρό του όταν η βραχνάδα επέμενε κι άρχιζε να “καθαρίζει” περισσότερο τον λαιμό του κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης. Ο οικογενειακός γιατρός του τον παρέπεμψε στον διευθυντή του Τμήματος Λαρυγγολογίας και Φωνής στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Μαϊάμι. Εκείνος εντόπισε τον καρκίνο και τον αφαίρεσε μια εβδομάδα αργότερα. Ο McBrain έκτοτε κάνει εξετάσεις κάθε λίγους μήνες για να βεβαιωθεί ότι ο καρκίνος δεν έχει επιστρέψει. Ως σήμερα λοιπόν βρίσκεται σε ύφεση.
Τυχερός μέσα στην ατυχία του, καθώς τον εντόπισε σε πολύ αρχικό στάδιο και όπως λένε οι σύγχρονες μελέτες είναι θεραπεύσιμος κατά 95% σε αυτό το στάδιο. Περισσότερα ΕΔΩ
Τρία χρόνια μετά το «Ένα παιδί ζυγίζει τ’ άστρα», ο ΘΑΝΑΣΙΜΟΣ επιστρέφει για να ορίσει ξανά τι σημαίνει ραπ. Για αυτόν η σχέση με την μουσική του ήταν πάντα ή όλα ή τίποτα. Για αυτόν η σχέση με την μουσική του ήταν πάντα ή όλα ή τίποτα. Σφοδρή, μυστηριώδης, σε παίρνει, σε σηκώνει και σε πάει εκεί που θέλει. .
Ο νέος του προσωπικός δίσκος «URUK HAI» είναι όλα όσα πρέπει να ακούσεις. Με παραγωγές από Γιώργο Ορφανίδη, Lone, DJ Gzas και φυσικά τον ίδιο, ο Θανάσιμος παρουσιάζει την πιο ώριμη και πάντα ταλαντούχα version του εαυτού του.
Παρουσίαση Δίσκου ΘΑΝΑΣΙΜΟΣ : URUK HAI
ON DECKS: DJ Gzas
ON STAGE: No Hard Feelings & Friends
Doors Open: 20:00
AN Club – Σολωμού 13, Αθήνα Προπώληση: 8 ευρώ
Είσοδος: 10 ευρώ
Τρία χρόνια μετά το «Ένα παιδί ζυγίζει τ’ άστρα», ο ΘΑΝΑΣΙΜΟΣ επιστρέφει για να ορίσει ξανά τι σημαίνει ραπ. Για αυτόν η σχέση με την μουσική του ήταν πάντα ή όλα ή τίποτα. Σφοδρή, μυστηριώδης, σε παίρνει, σε σηκώνει και σε πάει εκεί που θέλει. .
Ο νέος του προσωπικός δίσκος «URUK HAI» είναι όλα όσα πρέπει να ακούσεις. Με παραγωγές από Γιώργο Ορφανίδη, Lone, DJ Gzas και φυσικά τον ίδιο, ο Θανάσιμος παρουσιάζει την πιο ώριμη και πάντα ταλαντούχα version του εαυτού του.
Παρουσίαση Δίσκου ΘΑΝΑΣΙΜΟΣ : URUK HAI
ON DECKS: DJ Gzas
ON STAGE: No Hard Feelings & Friends
Doors Open: 20:00
AN Club – Σολωμού 13, Αθήνα Προπώληση: 8 ευρώ
Είσοδος: 10 ευρώ
Organized by Musayeta Entertainment & Hotbox Network
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies. Υπάρχει προσδιορισμός και αποθήκευση δεδομένων. Πληροφορίες σχετικά με την επεξεργασία δεδομένων και τη δυνατότητα άρνησης αυτής περιλαμβάνονται στην πολιτική απορρήτου.
