Οι Leatherhead είναι από τις μπάντες που θα αγαπήσεις ειδικά αν αρέσκεσαι στη βιομηχανία των Horror ταινιών. Κυκλοφόρησαν λοιπόν το δεύτερο τους άλμπουμ που φέρει το όνομα “Violent horror stories”.
Δύο χρόνια μετά το ντεμπούτο τους το οποίο ήταν για μένα εξαιρετικό. Είχε όλα τα στοιχεία που χρειάζεται μια μπάντα για να προχωρήσει.
Leatherhead: “Violent horror movies”
Άλλο ένα πολύ καλό άλμπουμ για τους Leatherhead
Δεν περιμέναμε κάτι λιγότερο. Τώρα γιατί μου έχει κολλήσει εμένα ότι η φωνή του Tolis Mekras θυμίζει έντονα τον Rivera από Helstar και σε σημεία τον Jon Oliva στα νιάτα του, τι να σας πω. Μια χαρά μίξη είναι βέβαια και εξυπηρετεί πλήρως τις προσδοκίες των Leatherhead. Για αρχή να πούμε ότι με την πρώτη ακρόαση των “V.H.S.” και “Incubus” έπαιξαν στο repeat για αρκετή ώρα. Πολλά γκάζια οι Leatherhead με την “Αμερικάνικη” πλευρά τους να κυριαρχεί. Με τις συνεχείς ακροάσεις του σχεδόν 40λεπτου άλμπουμ ξεκίνησα να ξεχωρίζω και άλλες συνθέσεις.
Δηλαδή το “V.H.S.” σε βάζει στο κλίμα κατευθείαν και μετά έρχεται το “Summoning the dead” που δείχνει ότι η μπάντα δεν έχει όρια σε αυτό που κάνει. Speed Metal με εμπνευσμένες κιθάρες, εδώ δεν έχουμε μόνο επιθετικότητα, έχουμε τεχνική και μελωδία. Όσο χρειάζεται από την τελευταία βέβαια. Η ατμόσφαιρα σε όλο το άλμπουμ είναι εφιαλτική το λιγότερο, βγαλμένη ξεκάθαρα από Horror B-movies των eighties. Υπέροχος συνδυασμός έτσι;
Στο “The visitors” έχουμε αυτές τις επιρρόες στα φωνητικά από Jon Oliva, όπως και φοβερό μπάσο στην αρχή που δίνει το έναυσμα για ένα ουσιαστικά mid-tempo κομμάτι. Μια σύνθεση διαφορετική που για να εξυπηρετήσει τους στίχους δεν έχει υψηλές ταχύτητες. Για άλλη μια φορά οι κιθαρίστες Thanos Metalios και Jim Komninos δίνουν ρέστα.
Μια ημιμπαλάντα που ξεχωρίζει μέσα στη “καταιγίδα” του “Violent horror stories”, το “Children of the beast” απλά είναι ένα θαυμάσιο κομμάτι. Μια “ανάσα” από τις ταχύτητες και την Heavy Metal ορμή του άλμπουμ. Αν και προς το τέλος του κομματιού οι ταχύτητες ανεβαίνουν για τα καλά. Μπορώ να ισχυριστώ πάντως, ξεκάθαρα όμως, ότι η ατμόσφαιρα του άλμπουμ φέρνει σε αυτή του “Killers” των Iron Maiden.
Για το “Incubus” τα είπαμε, απίστευτο κομμάτι με πολύ όμορφες μελωδίες, όπως και μπάσο. Το “Crimson eyes” μπορεί να σας φέρει στο νου τους παλιούς Queensryche όπως και τους Fates Warning της εποχής Arch. Τέτοιες επιρροές και τι στον κόσμο. Μουσικάρες.
Leatherhead
Το “Something evil (this way comes)” είναι από τα πλέον αγαπημένα κομμάτια του άλμπουμ, αν και χρειάστηκε αρκετές ακροάσεις για να το ξεχωρίσω και να το βάλω ψηλά στη λίστα. Μελωδίες και δυναμικά riffs κατακλύζουν τα ηχεία και φωνητικά να ακολουθούν θυμίζοντας σε σημεία παλιούς Iced Earth, χωρίς τις υψηλές ταχύτητες. Το τελευταίο άσμα είναι το “Dreamcatcher” με το μπάσο να δρα ως πρωταγωνιστής στην αρχή. Νομίζω ότι είναι ότι καλύτερο για να κλείσει ένας από τους καλύτερους δίσκους της Ελληνικής σκηνής.
Εν κατακλείδι
Το “Violent horror stories” είναι ένα άλμπουμ από τα καλύτερα των τελευταίων ετών για την Ελληνική σκηνή. Έχει μέσα τα πάντα που θέλει ένας οπαδός του είδους. Εμένα αυτό που με εντυπωσιάσε ήταν οι επιρροές από την Αμερικάνικη σκηνή να συνδυάζονται με υψηλές ταχύτητες και να έχουμε ένα Heavy/Speed Metal κομψοτέχνημα.
Τι έχουμε εδώ παιδιά; Οι Sylosis κυκλοφόρησαν δίσκο με τίτλο The new flesh και ο Middleton και η παρέα του επιστρέφουν με ένα πραγματικά υπέροχο δίσκο.
Οι περισσότεροι που τους ακολουθούμε από την εποχή του “Casting shadows”, ένα EP που έπεσε σαν κεραυνός στη τότε σκηνή, θυμόμαστε ότι το προηγούμενο τους άλμπουμ δεν έμοιαζε σε τίποτα με το εκπληκτικό “Cycle of suffering”. Το νέο άλμπουμ όμως μας λέει την ιστορία αλλιώς.
Sylosis: “The new flesh”
Sylosis: Δώσε Thrash Metal στο λαό!
Με το που ξεκινάει το “Beneath the surface” σου λέει η μπάντα ότι είμαστε εδώ και γνωρίζουμε το “παιχνίδι”. Ξύλο από την πρώτη νότα με απαράμιλλη τεχνική σε solos, riffs και rhythm section. Η μπάντα σε παρασέρνει στο χάος που δημιουργεί με την progressive φάση να αχνοφαίνεται όσο πάμε στο δεύτερο κομμάτι, “Erased”. Groove και progressive και τα ρέστα μου! Οι ταχύτητες είναι αυξημένες σε κάθε κομμάτι και εναλλάσσονται υπέροχα με τα breaks. Κιθάρες “ξυράφια” στο “All glory, no valour” και οι Dying Fetus πάνε για μπίρες με τους Pantera. Ε ρε τι θα γίνεται στα lives με αυτό το κομμάτι.
Το “Lacerations” που έρχεται είναι κάπως πιο μελωδικό από τα προηγούμενα όμως αυτή η αύρα των Morbid Angel και Death εδώ μέσα κυριαρχεί. Το καλύτερο κομμάτι του δίσκου για πλάκα με ένα από τα πιο catchy refrain και solos. Κάτι ξέρει η Nuclear Blast Records που τους έχει τόσα χρόνια. Τα οργισμένα φωνητικά στο “Mirror, mirror” συνεχίζουν να σε διαλύουν με την Αμερικάνικη φάση που τα διακατέχει, εύκολα θα μπορούσαμε να τα ακούσουμε σε μπάντες όπως As I l Lay Dying ή και στους συμπατριώτες τους Stampin’ Ground.
Στο “Spared from the guillotine” συνεχίζουμε να ακούμε τους Sylosis να βγάζουν ένα παρανοϊκό οργισμένο μείγμα Stampin’ Ground με Pantera με riffs όμως από την παλιά καλή Thrash Metal σχολή. Οι μελωδίες αυξάνονται στο “Adorn my throne” με riffs που σπάνε σβέρκους με το Groove που βγάζουν. Εξαιρετικά φωνητικά από τον Josh και τρομερή κιθαριστική δουλειά γενικά.
Το ομώνυμο φέρνει λίγο Sepultura κάπου στα 2:30 και συγκεκριμένα το “Inner self”. Όταν σας λέω αυτό καταλαβαίνετε τι γίνεται εδώ μέσα, χάος και ξύλο στη πρώτη γράμμη. Κανένα έλεος, ελάχιστες μελωδίες και φωνητικά που φτύνουν οργή. Αν δείτε και το video clip που σας παραθέτουμε παρακάτω διαπιστώνετε τα ερεθίσματα που έχουν κάποιες μπάντες για να βγάζουν τόσο μίσος και οργή για την κοινωνία. Το “Everywhere at once” είναι μια μπαλάντα που λειτουργεί ως “διάλειμμα” στη Thrash metal λαίλαπα που μας έχει διαλύσει από την αρχή του άλμπουμ. Το συγκεκριμένο κομμάτι το έγραψε ο Josh Midletton για τα παιδιά του.
Το “Circle of swords” που ακολουθεί συνεχίζει στο μοτίβο του άλμπουμ με γρήγορα περάσματα και Pantera “κοψίματα”. Για άλλη μια φορά τα φωνητικά του Josh είναι εκπληκτικά. Η τελευταία σύνθεση “Seeds of river” καταλήγει να είναι από τις καλύτερες του δίσκου. Μελωδικό και thrashy ταυτόχρονα, “καθαρά” και brutal φωνητικά να εναλλάσσονται και να προσδίδουν στο κομμάτι το κάτι παραπάνω που θέλει ένας απαιτητικός ακροατής. Να τονίσω και την “τεράστια” ατμόσφαιρα του άλμπουμ, μια ατμόσφαιρα δυστοπική που φέρνει όλα τα προβλήματα μιας σάπιας κοινωνίας στην επιφάνεια.
Sylosis
Ένα πολύ καλό άλμπουμ για τους Sylosis
Ναι το “The new flesh” είναι ένα άλμπουμ που το ακούς και δεν το βαριέσαι. Έχει μέσα τα πάντα που επιθυμεί ένας ακροατής που αρέσκεται στο Extreme Metal όπως ο υποφαινόμενος. Εγώ το άκουσα με περίσσια όρεξη αρκετές φορές, τώρα αν θα το βάζω κάθε μέρα να παίζει, δεν ξέρω. Θα φανεί στο χρόνο, πάντως εγώ πραγματικά απόλαυσα μια ακρόαση ενός άλμπουμ που στο είδος του στέκεται σε υψηλές θέσεις. Ο Josh Middleton έχει αποδείξει πολλά χρόνια τώρα ότι είναι αξιοπρεπέστατος συνθέτης και το “The new flesh” απέδειξε ότι το προηγούμενο άλμπουμ που ήταν απλά αξιόλογο, ήταν μια απλή εξαίρεση στη σειρά των εξαιρετικών δουλειών των Sylosis.
Οι Primal Fear μετά το επιτυχημένο “Domination” που κυκλοφόρησαν και πέρσι, έρχονται με νέο single όπως και με Ευρωπαϊκή περιοδεία. Για το τελευταίο τους άλμπουμ μπορείτε να διαβάσετε την κριτική μας εδώ.
Primal Fear: “One”
Οι Primal Fear κυκλοφόρησαν το “One”
Ένα κομμάτι το οποίο λειτουργεί ως προπομπός ας πούμε για την επερχόμενη Ευρωπαϊκή περιοδεία τους. Όπως ανέφερε και ο μπασίστας τους Mat Sinner: “Το “One” είναι μια συνέχεια της ατμόσφαιρας του “Domination”. Ένα μαζικό riff, αυθεντικές μελωδίες Primal Fear, με δυναμικό groove και τα χαρακτηριστικά φωνητικά του Ralf Scheepers. Είναι σαν ένα teaser για το δεύτερο σκέλος της ευρωπαϊκής μας περιοδείας, καθώς και για την επερχόμενη περιοδεία μας στη Νότια Αμερική. Ο καλλιτέχνης που σχεδίασε το εξώφυλλο, Death.Milk.Designs, δημιούργησε ένα καταπληκτικό βίντεο κλιπ με μια συλλογή από φοβερές σκηνές. Απολαύστε το βίντεο και την ακρόαση, είμαστε απίστευτα ενθουσιασμένοι για το επόμενο μέρος της περιοδείας!”
Μια άποψη από τον συνιδρυτή της μπάντας όταν και αποχώρησε ο Scheepers από τους Gamma Ray και δημιούργησε αυτή την υπέροχη μπάντα, που μας βρίσκει σύμφωνους. Η Thalìa Bellazecca είναι μια εξαιρετική κιθαρίστρια που την είχαμε γνωρίσει στους Frozen Crown.
Primal Fear
Η Ιταλίδα λοιπόν έχει βρει μια θαυμάσια “χημεία” με τον Karlsson, έναν κιθαρίστα που όλοι γνωρίζουμε την μεγάλη του αξία. Το κομμάτι λοιπόν φέρει την σφραγίδα των Γερμανών και κυκλοφορεί από την Reigning Phoenix Music. Παρακάτω μπορείτε να δείτε την περιοδεία που επέρχεται αυτή την Άνοιξη μαζί με τον Ronnie Romero.
Αν θέλεις Ιρλανδικό black χιούμορ και μια βόλτα στα περίχωρα της χώρας, τότε να δεις το Bad Sisters! Δύο σεζόν με άπλετο χιούμορ, μαύρη κωμωδία, αστυνομικό θρίλερ, με δράμα. Αυτές οι ταμπέλες δεν θα σε βοηθήσουν και πολύ, εκτός και αν δεις το trailer ή έστω το πρώτο επεισόδιο.
Το σενάριο είναι των Sharon Horgan, Dave Finkel και Brett Baer (να ξέρετε θα πιάσουμε στην σειρά Ιρλανδικές σειρές και μετά κάντε ότι θέλετε), όπου βασίζεται στην
βελγική σειρά Clan, η οποία δημιουργήθηκε από την Malin-Sarah Gozin.
Η πρώτη σεζόν έχει 10 επεισόδια σχεδόν της μίας ώρας, ενώ η δεύτερη μας αφήνει στα 8 και αυτό πολύ μας στεναχώρησε. Ξεκίνησε το 2022 ενώ 2 χρόνια μετά κυκλοφόρησε η 2η και τελευταία σεζόν. Θα το δείτε να προβάλλεται στο κανάλι του Apple tv (Αλίμονο, που περιμένατε, σε κανέναν μη συνδρομητικό;), αλλά λογικά μπορείτε να το βρείτε και αλλού (σας κλείνω το μάτι).
Αν θα το βαθμολογούσα θα έβαζα 10/10 και οι λόγοι (που δεν χρειάζεται), θα διαβαστούν παρακάτω.
Ding-dong, the prick is dead!
Bad sisters
Η σειρά διαδραματίζεται ανάμεσα στο Δουβλίνο και στα χωριά του (θα μπορούσε να είναι επίσημος ταξιδιωτικός οδηγός). Φυσικά και σε κάνει να ζηλεύεις απίστευτα την τοποθεσία, σίγουρα όμως κανείς θα ήθελε να του συμβούν όλα αυτά που διαδραματίζονται στην οικογένεια Garvey. 5 ορφανές αδελφές (όχι δεν παίζει βιολί αυτολύπησης στο background) που καταφέρνουν να μεγαλώσουν, να επιτύχουν, να σταθούν στα πόδια τους και απλά να πέσουν σαν τραπουλόχαρτα. Δεν γίνεται να είναι όλα τόσο τέλεια και φυσικά πάντα υπάρχει ένας prick όπως λέμε και στο χωριό μου (μ@λακ@ς ή όπως θες πες το). Κα έτσι ξεκινά το πρώτο επεισόδιο, ακριβώς με αυτόν τον τίτλο! και δεν σου κάνω spoiler.
bad sisters
Script
Πιστεύω πως καταλαβαίνουμε πως γίνεται μια μαύρη κωμωδία να κρύβει κοινωνικά μηνύματα. Όσο έξυπνα και αν είναι σχεδιασμένη, όσο καλογραμμένη και να φαντάζει σε κάποιους, δεν παύει να βρίσκει την επιτυχία της όταν ανακαλύπτεις τα κρυφά μηνύματα που περνά. Η σειρά Bad Sister, είναι ξεκάθαρα μια ιστορία επιβίωσης και αλληλεγγύης. Εδώ έρχεται η Ιρλανδή δημιουργός και πρωταγωνίστρια Sharon Horgan, που προσθέτει πανέξυπνες πινελιές για να κρατήσει το ενδιαφέρον, την αγωνία αλλά και την ιστορία αναίμακτη not.
Bad Sisters
Θα σου πω απλά πως οι Sharon Horgan στο ρόλο της μεγάλη αδερφής Eva Garvey, Sarah Greene στον ρόλο της μονόφθαλμης Bibi Garvey, Eva Birthistle στον ρόλο της Ursula Flynn/Ursula Garvey και Eve Hewson στον ρόλο της μικρής αδερφής Becka Garvey, είναι εκείνες που βλέπουν εδώ και χρόνια την κακοποίηση της αδερφής τους αλλά και της ανιψιάς τους. Η αποδυνάμωση, ο φόβος, η ανικανότητα και όλα αυτά τα ωραία που μπορεί να έχει μια συζυγική και μη κακοποίηση, είναι στοιχεία που λαμβάνεις σοβαρά υπόψη. Πόσο μάλλον όταν είσαι άκρως κοντινός συγγενής. Πως λοιπόν, έχοντας αυτές τις πληροφορίες και μαρτυρίες, να μην κάνεις… όπως έναν φόνο ας πούμε; Ή οκ απόπειρες… ή …. να σου πω.. κάτσε δες το!
John Paul William – Grace Williams/Grace Reilly
The prick
Σκηνή πρώτη και ο Claes Bang στον ρόλο του John Paul Williams, βρίσκεται μέσα στην κάσα του. – Ότι πρέπει να καταλάβεις για μια σειρά, το βρίσκεις σε αυτήν την σκηνή και δεν χρειάζονται πολλά πολλά! – Η Anne-Marie Duff στον ρόλο της Grace Williams/Grace Reilly, αποχαιρετά τον άνδρα της με ένα έτσι πιο ιδιαίτερο τρόπο θα λέγαμε. Μια χαμηλών τόνων, συμπαθητική γυναίκα που εύκολα την λες θύμα, πόσο μάλλον για έναν μισογύνη ομοφοβικό φαλλοκράτη με έντονα στοιχεία του Aplha male… ναι αυτός είναι ο εκλιπόντος και πίστεψε με, δεν θα στεναχωρηθείς καθόλου.
Claes Bang – John Paul Williams
Ο John Paul που προφανώς έχει mummy issues καθώς αυτό το mummy που βγαίνει συνεχώς από τα χείλη του σε βαράει στον κρόταφο, δεν ήταν και το καλύτερο παιδί και αυτό είναι κάτι που θα το καταλάβεις αρκετά καλά και στις δύο σεζόν. Το καταλαβαίνεις τόσο που εύχεσαι να μπορούσες να βάλεις ένα χεράκι, ώστε να φύγει μια ώρα αρχύτερα. Ουπς!
Έλα οκ, δεν σου μαρτυρώ κάτι αφού σίγουρα είσαι έξυπνος θεατής και θα το πιάσεις από το πρώτο λεπτό. Και αυτό όχι γιατί απλά είναι.. συγνώμη.. ήταν όσα ήταν και έκρυβε πίσω από την πόρτα του σπιτιού του, αλλά γιατί 4 αδερφές, της Grace, τον ονοματίζουν απλά ως The prick!
Δεν είναι οι κακές συννυφάδες, νύφες… δεν ξέρω και εγώ πως λέγονται, αλλά γιατί σε κάθε γραμμή του σεναρίου διαπιστώνεις πόσο πραγματικά κακό είχε κάνει αυτός ο άνθρωπος και πόσο μεγάλο @ ήταν..
Το αστείο εν μέρη της υπόθεσης είναι πως ενώ δεν φταίνε – οι αδερφές ντε – βρίσκονται συνεχώς μπλεγμένες με αποτέλεσμα νέες δολοφονικές ιδέες να κυκλοφορούν στο παρεάκι τους. Δε γίνεται όμως να μην μπλεχτούν καταστάσεις, άνθρωποι και υποθέσεις, αφού μιλάμε για ένα μικρό μέρος της Ιρλανδίας. Είναι σα να λέμε τίνος είσαι εσύ; Στην απάντηση “είμαι Garvey“, τότε καταλαβαίνεις πολλά. Όχι για τις ίδιες αλλά για ιστορίες που έχουν γεννηθεί στο όνομά τους.
Bad Sisters season 2
Τα πράγματα περιπλέκονται όταν η ασφαλιστική εταιρία αρνείται και καθυστερεί να δώσει την αποζημίωση για την ασφάλεια ζωής. Εκεί γίνονται ντετέκτιβ στην θέση του ντετέκτιβ και λάθη βγαίνουν στην επιφάνεια.
Από την άλλη ο John Paul Williams δεν τις αφήνει σε ηρεμία ακόμα και μετά θάνατον. Βέβαια πρωταγωνιστεί με τον δικό του τρόπο, αφού δεν υπάρχει επεισόδιο που να μην γίνεται αναφορά σε αυτόν και στα κατορθώματά του. Και εκεί υπάρχει το μεγάλο δίλημμα. Ποιος θα ήταν ο καλύτερος τρόπος να τον σκοτώσεις ακόμα και εσύ.
Apple_TV_Bad_Sisters
Πανέξυπνο σενάριο και κάντε τον κόπο να το δείτε χθες!
Και αν θέλεις συνέχεια σε Ιρλανδικές σειρές, μείνε συντονισμένος γιατί έρχονται και άλλα καλούδια να σου προτείνω!
Υ.γ Ποτέ μην υποτιμάς τη δύναμη και τη νοημοσύνη κάποιου.
Δες κάτι παρόμοιο, στην πιο Αγγλική version της κωμωδίας, μέσα από το Slow Horses.
Οι Βρετανοί Heavy Metallers Tailgunner κυκλοφόρησαν το δεύτερο άλμπουμ τους, “Midnight blitz”, και είναι το πρώτο τους κάτω από την “στέγη” της Napalm Records.
Μας ξεσήκωσαν για τα καλά πριν από καμιά τετραετία με το EP “Crashdive”. Αυτές οι μελωδίες και τα riffs βγαλμένα από την ένδοξη εποχή του NWOBHM φέρνοντας στο νου Iron Maiden, Judas Priest, Angelwitch, Tokyo Blade και άλλους ήταν απλά ένα υπέροχο ταξίδι στο χρόνο. Ειδικά για εμάς που δεν τα βιώσαμε εκείνη την εποχή και απλά τα μάθαμε από το “Best of the beast” των Iron Maiden μιλώντας για την δική μου περίπτωση.
Tailgunner
Οι Tailgunner απογειώθηκαν με το “Guns for hire”
Δεν είναι ψέματα ότι το ντεμπούτο τους ήταν αυτό που άνοιξε τις πόρτες για να τους μάθει ο κόσμος αλλά και η Napalm Records που τους υπέγραψε μετά. Ένα πραγματικά πολύ καλό άλμπουμ που το ακούω ακόμα σήμερα μετά από δυο χρόνια, κάπως σπάνια συμβαίνει αυτό στη περίπτωση μου. Στη συνέχεια ήρθαν στη θέση των Sam Caldwell και Patrick van der Völlering, οι Rhea Thompson και Eddie Mariotti σε κιθάρες και drums αντίστοιχα.
Tailgunner
Δεύτερο άλμπουμ λοιπόν για την μπάντα από το Ηνωμένο Βασίλειο
Έχοντας νέο δισκογραφικό συμβόλαιο με μεγαλύτερη εταιρεία, άρα και σίγουρα μεγαλύτερη διανομή και προώθηση, οι προκλήσεις μεγαλώνουν. Θα ήταν άδικο βέβαια να μην πούμε ότι και η Fireflash Records δεν έκανε καλή δουλειά, πέντε video clips τους έφτιαξε και μια χαρά δουλειά γενικά έκανε για την μπάντα.
Το “Midnight blitz” έρχεται να αποδείξει για μια ακόμη φορά ότι οι Tailgunner δεν είναι “πυροτέχνημα”. Οι Rhea Thompson και Eddie Mariotti έχουν ενσωματωθεί πλήρως στη μπάντα όπως διαπιστώνουμε και από το πρώτο ομώνυμο κομμάτι. Τα riffs “ξερνάνε” φλόγες και έχουμε refrain για sing along στα lives σε ένα γρήγορο κομμάτι.
“Άρωμα” Judas Priest
Ότι πρέπει για εισαγωγή και με solos για σεμινάριο και με πολλές αλλάγες στη δομή. Ο ήχος φέρνει σε “Painkiller” με χίλια, οι επιρρόες και οι αγάπες δεν κρύβονται. Τα ίδια και στο “Tears in the rain” με την μπάντα απλά ξεκαθαρίζει ποιος είναι το αφεντικό εδώ μέσα. Ο ήχος είναι διαυγής και σύγχρονος με μια παραγωγή από τον θρύλο της μουσικής μας K.K. Downing απλά να διαμορφώνει τα πάντα όπως πρέπει.
Τους έχει πάρει από το χεράκι ο “θείος” Downing και τους δείχνει τον δρόμο προς την επιτυχία και πως να διατηρηθούν στον “αφρό”, μιας και η ουσία του άλμπουμ αυτού αυτή είναι. Ο στόχος είναι να μην είναι άλλη μια μπάντα “πυροτέχνημα” και το καταφέρνουν. Ακούγοντας δηλαδή συνθέσεις όπως το “Follow me in death” με τα “γκάζια” να σε κάνουν να ξεφεύγεις και να σηκώνεσαι από το γραφείο που γράφεις αυτή την κριτική. Τα φωνητικά του Craig Cairns είναι χειμαρρώδη και υμνικά, δεν θα μπορούσε να γίνει καλύτερη δουλειά. Επίσης έχει γίνει εξαιρετική δουλειά στις κιθάρες, οι Thompson/Salvini πρέπει να είναι πολύ τυχεροί που έχουν έναν τέτοιον μέντορα δίπλα τους όπως ο Downing.
Με το “Dead until dark” μπαίνουν σε σύγχρονα Heavy Metal μονοπάτια αφήνωντας κάπως πίσω την παροδοσιακή φάση, χωρίς όμως να την χάνουν από την “ταυτότητα” τους.
Μπαίνουν στα χωράφια των Dynazty κάπου εδώ και αυτό δεν είναι καθόλου κακό. “Αν δεν εξελίσσεσαι, απλά χάνεσαι” όπως μου είπε πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια και ο Niklas Sundin των Dark Tranquillity. Επαγγελματισμός, όρεξη και αγάπη για αυτό που κάνεις, στοιχεία που φαίνονται και στο “Barren lands and seas of red” που απλά επιστρέφουν στο παραδοσιακό Heavy Metal με τα solos να μπαίνουν μπροστά από τα πρώτα δευτερόλεπτα. Κάπου φοβήθηκα εδώ ότι θα έμπαιναν στα χωράφια των Sabaton και Powerwolf, αλλά ευτυχώς διαψεύστηκα.
Tailgunner: “Midnight blitz”
Πάμε στο “War in heaven” όπου έχουμε στα πλήκτρα τον Adam Wakeman, ναι τον γιο του πληκτρά των θεών Yes, Rick Wakeman. Τα πλήκτρα του απλά προσδίδουν μια ξεχωριστή μαγεία στη μουσική των Tailgunner. Μια μπαλάντα που δείχνει ένα άλλο πρόσωπο των Βρετάνων, ένα πιο ήρεμο και χαλαρό. Εξαιρετικα φωνητικά από τον Craig Cairns που και στα “χαμηλά” του είναι τρομερός. Ένα ευχάριστο διάλλειμα μέσα στο άλμπουμ που βοηθάει να κυλήσει πιο smooth.
Tailgunner
Μέχρι να βγουν απο τα ηχεία μας πάλι οι φρενήρεις κιθάρες και το rhythm section να “καλπάζει” στα “Blood sacrifice” και “Night raids”. Αλήτικα φωνητικά με κιθάρες να προελαύνουν. Ειδική μνεία στα solos που συνεχίζουν να ξεχωρίζουν καθόλη την διάρκεια του άλμπουμ που όσο το ακούς ανακαλύπτεις πραγματάκια. Το “Midnight blitz” είναι ένα άλμπουμ γεμάτο με όλη την σημασία της λέξεως.
Tailgunner
Το “Eye of the storm” το βάζω στα καλύτερα του άλμπουμ,. Πιασάρικη σύνθεση με έντονες μελωδίες που κυριαρχούν. Η βάση των Βρετανών είναι οι Judas Priest και οι Iron Maiden και αυτό φαίνεται από την Αθήνα μέχρι το Λονδίνο. Μπορώ να πω βέβαια ότι μου έφερε και λίγο στο νου τους παλιούς Bullet for my Valentine, αλλά ελάχιστα. Ίσως φταίει η δομή του κομμάτιου και η αύρα που βγάζει. Δεν είναι μειονέκτημα βέβαια, ίσα ίσα που τα πρώτα άλμπουμ των Ουαλών ήταν γαμάτα.
Το “Eulogy” είναι το καλύτερο τέλος που μπορεί να δοθεί σε ένα τόσο καλό άλμπουμ όπως το “Midnight blitz” πιάνοντας Power Metal μονοπάτια να διαβούν οι Tailgunner. Οι κιθάρες για μια ακόμη φορά είναι εξαιρετικές και τα φωνητικά υμνικά που σαρώνουν τα πάντα στο διάβα τους. Η μπάντα είναι εκπληκτική φόρμα και αυτό φαίνεται ακόμα και στα τελευταία έξι λεπτά του δεύτερου άλμπουμ τους. Τα solos στο “Eulogy” σίγουρα συνδέθηκαν έχοντας εικονίσματα τους Downing/Tipton στο studio. Το “Eulogy” είναι ίσως το καλύτερο κομμάτια για το άλμπουμ. Έχει τέτοια δυναμική που δεν θες να τελειώσει το άλμπουμ.
Tailgunner
Το δεύτερο άλμπουμ τους είναι κομβικό για την καριέρα τους
Χωρίς δεύτερη σκέψη, η ουσία στο “Midnight blitz” είναι ότι δίνει ένα boost στην μπάντα να πραγματοποιήσει ακόμα μεγαλύτερα ανοίγματα σε ακροατήρια. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πολυδιάστατο άλμπουμ που θα βρείς κομμάτια μέσα τόσο για τον μέσο οπαδό του παραδοσιακού Heavy Metal όσο και για τον σύγχρονο. Όπως μάλιστα θα βρεις πραγματάκια και για τους οπαδούς του Ευρωπαϊκού Power Metal. Έτσι λοιπόν καταλήγουμε ότι το δεύτερο άλμπουμ των Tailgunner αξίζει τον οβολό σας. Ως συντάκτες αναμένουμε το τρίτο άλμπουμ που πιστεύουμε ότι δεν θα αργήσει για να δούμε τι δρόμους θα διαβούν οι Βρετανοί.
Tailgunner
Σε άλλα νέα να σημειώσουμε ότι ήδη οι Tailgunner έχουν ανακοινωθεί ότι θα συμμετάσχουν στη περιοδεία για τα 50 χρόνια των Accept “Half a century of Metal…1976-2026” το οποίο είναι σημαντικό γεογονός για την μπάντα μιας και θα παίξουν σε τεράστια ακροατήρια σε όλη την Ευρώπη.
Accept, Dynazty, Tailgunner-Half a century of Metal…1976-2026
Όπως επίσης έχουν προγραμματίσει και την Ευρωπαϊκή περιοδεία τους όπου και θα είναι support στους Hammerfall σε κάποιες πόλεις και σε άλλες στους Fozzy πιο νωρίς και σας παραθέτουμε το πρόγραμμα τους παρακάτω.
Tailgunner: “Midnight Blitz tour”
Επίσης να συμπληρώσουμε ότι όπως σας έχουμε ενημερώσει και στην agenda μας θα εμφανιστούν στην πρώτη μέρα του Leyendas del Rock στην Ισπανία.
Το νέο άλμπουμ των Mayhem, Liturgy of Death, φέρνει το σκότος του όπως αυτό είναι τα τελευταία χρόνια.
Ναι, μην περιμένετε τις φάσεις των δυο πρώτων αριστουργημάτων, αν και υπάρχουν μπόλικα στοιχεία. Οι Νορβηγοί έχουν εξελιχθεί, όμως παραμένουν πιστοί στο occult στοιχείο που έχουν υιοθετήσει στους τελευταίους τους δίσκους με τον Attila. Και νομίζω ότι θα πρέπει να σταματήσουμε να μιλάμε για τα πρώτα χρόνια, μιας και οι περισσότεροι που συμμετείχαν σε αυτά είναι είτε στον τάφο ή φτιάχνουν μουσική για πινακοθήκες.
Black Metal
Τώρα έχουν μείνει μόνο τρία άτομα να θυμίζουν αυτή την εποχή. Θα μπορούμε να μιλάμε για ώρες σχετικά με το όνομα των Mayhem και την ιστορία που κουβαλάει, τα γεγονότα που συνδέονται με το όνομα τους κτλ. Δεν είναι της παρούσης όμως, εδώ έχουμε τον έβδομο δίσκο των Νορβηγών, το Liturgy of Death. Και από αυτό το σκότος δεν θα βγεί ποτέ καμία ηλιαχτίδα… ποτέ.
Mayhem: “Liturgy of death”
Το “Liturgy of death” των Mayhem είναι άξιο θαυμασμού
Οι Mayhem έχουν βρει τη φόρμουλα στα τελευταία άλμπουμ με τον Attila στα φωνητικά να παράγουν το Black Metal όπως αυτοί ξέρουν. Με την ποιότητα που το διακατέχει και να επιδεικνύουν την ανωτερότητα τους και την κυριαρχία τους στο είδος που οι ίδιοι έδωσαν ζωή το 1994. Ναι, μετά το “Deathcrush”. Η ολοκλήρωση του έργου τους ήρθε φυσικά με το “De mysteriis dom sathanas”. Πίσω στο νέο άλμπουμ για το οποίο σας είχαμε μιλήσει εδώ για το τι επέρχεται.
Η παραγωγή έχει πραγματοποιηθεί στα Necromorbus Studiosστη Σουηδία από τον Tore Stjerna ο οποίος και συμμετέχει παίζοντας κάποιο είδος κρουστών στο άλμπουμ. Το mastering του “Liturgy of death” έχει γίνει από τον Thomas Johansson στη Σουηδία. Το artwork έχει γίνει από τον Daniel Valeriani. Η συμμετοχή του Garm στο πρώτο κομμάτι του άλμπουμ, “Ephemeral eternity” μας θυμίζει λίγο τι έκανε κάποτε στις πρώτες δουλειές των Ulver και όχι μόνο. Και έτσι το σκοτάδι του μυστικισμού που πρεσβεύουν όλα τα αυτά τα χρόνια οι Mayhem απλώνεται.
Ένα άλμπουμ που συνεχίζει την παράδοση των τριών προηγούμενων δουλειών
Το μοτίβο που δημιούργησαν με τον Maniac στα φωνητικά στο “Chimera” συνεχίζει και εδώ να σφυροκοπά αδιάκοπα. Η είσοδος του Attila στο “Ordo ad chao” έδωσε στη μπάντα την εξέλιξη που χρειαζόταν για να έχει διάρκεια στο χρόνο. Αυτό το βλέπουμε και στο “Liturgy of death”. Το “Ephemeral eternity” είναι ότι πρέπει για να μας βάλει στη μοχθηρή ατμόσφαιρα της έβδομης δουλειάς των Νορβηγών. Ψύχος και σκότος ενώνονται με την μυστηριακή αύρα του Attila. Το drumming του Hellhammer φέρνει στο νου τους αγαπημένους Arcturus και όχι τους πρόσφατους. Θυμάστε το “Aspera Hiems Symfonia”; Εκεί μας “ταξιδεύει”. Ούτως ή αλλως με τον Garm ήταν σε αυτό το ιστορικό ντεμπούτο.
Πάμε τώρα να αφήσουμε τον Garm που συμμετείχε στο πρώτο κομμάτι μόνο και πάμε στη κόλαση του “Despair”. Εδώ δεν έχουμε τα ατμοσφαιρικά σημεία της προηγούμενης σύνθεσης. Η θεατρική ερμηνεία του Attila σε καθηλώνει και τα riffs των Teloch και Ghul σπέρνουν τον τρόμο. Ένα πομπώδες κομμάτι με το Black Metal των Mayhem να σε πηγαίνει κάπου στην εποχή του “Chimera”.
Mayhem: “Despair”
Ένα από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου είναι το “Weep for nothing” που αφήνει πίσω τα οργισμένα blast beat του “Despair” και δίνει έμφαση στα αργά θανατικά riffs των Ghul και Teloch με έναν Hellhammer να δίνει ρεσιτάλ στο τεχνικό μέρος. Δεν λείπουν οι ταχύτητες βέβαια αλλά με τις εναλλαγές που έχουμε απλά είναι λίγες. Κάποια ίχνη από “Grand declaration of war” σου έρχονται εδώ και ταιριάζουν άπταιστα.
Mayhem: “Weep for nothing”
Το “Liturgy of death” είναι ένα αριστοτεχνικά δουλεμένο άλμπουμ
Η παράνοια του “Weep for nothing” δίνει την θέση της στο χάος του “Aeon’s end”. Οι ταχύτητες αυξάνονται με thrash/black riffs να δίνουν το έναυσμα του πολέμου. “Κοπάνημα” χωρίς έλεος από τους Νορβηγούς με φωνητικά γεμάτα μίσος και οργή από τον Attila. Το “Funeral of existence” παίρνει την “σκυτάλη” με τις ταχύτητες να πέφτουν στην αρχή και αργότερα να ανεβαίνουν και να σε παρασύρουν στην άβυσσο των Νορβηγών.
Τα riffs είναι πιο τεχνικά εδώ χωρίς να έχουν τις άγριες διαθέσεις του “Aeon’s end”, παρά σε λίγα σημεία. Θυμίζει τους πειραματισμούς του “Ephemeral eternity”. Το “Realm of endless misery” απλά είναι αγνό Black Metal και δεν θα μπορούσαμε να μην αναφέρουμε το εξαιρετικό μπάσο του Necrobutcher σε αυτό το σημείο. Είναι η ήρεμη δύναμη της μπάντας όλα αυτά τα χρόνια, πως να το κάνουμε.
Mayhem
Και μάλλον τα τελευταία κομμάτια θα μας έχουν συνέχεια στην τσίτα με την οργή να περισσεύει. Για άλλη μια φορά εμπνευσμένα riffs και τρομερά φωνητικά στο “Propitious death” με πολλές αλλαγές στο ρυθμό και ένα drumming από τον Hellhammer που δείχνει ότι δεν έχει χάσει την φόρμα για κανένα λόγο. Η προσθήκη των groovy riffs μέσα στο κομμάτι είναι από τα καλύτερα σημεία του “Liturgy of death”. Η πνιγηρή απόγνωση που διακατέχει όλο το άλμπουμ κορυφώνεται στο “The sentence of absolution” και σε συνθλίβει μέσα στο σκοτάδι που κυριαρχεί. Δεν έχουμε φως εδώ, δεν υπάρχουν συναισθήματα με αισιοδοξία. Υπάρχει μίσος, οργή, σκοτάδι, μυστικισμός και χάος. Το άλμπουμ με οκτώ κομμάτια στο σύνολο του φτάνει στο τέλος του.
Εν κατακλείδι
Οι Mayhem είναι κάτι τελειώς διαφορετικό από την πρώτη εποχή τους. Όπως θα διαπιστώσατε δεν χρησιμοποιήσα τα “Deathcrush” και “De mysteriis dom satηanas” μέσα στη κριτική μου. Εδώ δεν έχουμε τα riffs της εποχής ’92 και ’93 των Snorre και Euronymous. Σε αυτό το άλμπουμ συνεχίζεται η παράδοση από το “Ordo ad chao” και μετά. Η ποιότητα απαράμιλλη, το σκότος ολοένα και πιο μοχθηρό και το φως χαμένο.
Οι Jah Wobble και John Klein έχουν μεγάλη πορεία στη μουσική βιομηχανία της Μεγάλης Βρετανίας. Όταν μιλάμε για πορεία στο “νησί”, δεν εννοούμε παίζουμε σε δέκα pub και γίναμε όνομα όπως γίνεται σε κάποιες άλλες χώρες, χωρίς να θίξουμε “οικογένειες”. Ο Wobble από το ανατολικό Λονδίνο δημιούργησε τους Public Image LtD και έβγαλε δυο δίσκους με το “Metal Box” να κυριαρχεί.
Έχει συνεργαστεί με Sinéad O’Connor, Massive Attack, Ginger Baker, Björk, Brian Eno, Baaba Maal, Pharoah Sanders και άλλους. Ήταν μέλος του εξαιρετικού Industrial supergroup The Damage Manual, συνεργάστηκε με την Julie Campbell, γνωστή και ως LoneLady, στο “Psychic Life”, και με τη σύζυγό του Zi Lan Liao στο βραβευμένο άλμπουμ “Chinese Dub”, για το οποίο κέρδισε το βραβείο Songlines Magazine World Music Award. Επίσης, παίζει και ηχογραφεί με τους γιους του Charlie και John Wardle στους Tian Qiyi.
Jah Wobble και John Klein
Συνεργασία του Jah Wobble με τον John Klein
Ο Jon Klein είναι κιθαρίστας και παραγωγός, γνωστός κυρίως ως μέλος των Siouxsie and the Banshees όπου και έκατσε από το 1987 έως το 1994, περίοδο κατά την οποία κυκλοφόρησαν τα άλμπουμ “Peepshow”, “Superstition” και “The Rapture”. Αρχικά μέλος του συγκροτήματος Europeans από το Bristol (θυμηθείτε τι σας έχουμε αναφέρει για το Bristol εδώ), στη συνέχεια δημιούργησε το glam/goth συγκρότημα Specimen και μετακόμισε στο Λονδίνο, όπου συνίδρυσε το νυχτερινό κέντρο διασκέδασης The Batcave.
Έχει συνεργαστεί με τους Talvin Singh και Sinéad O’Connor και έχει συνεργαστεί σε παραγωγές σε μια σειρά από albums που έφτασαν στην πρώτη θέση για το ισπανικό συγκρότημα Fangoria, το οποίο έχει υπογράψει με την Warner, συμβάλλοντας σε μια δεκαετή σειρά επιτυχιών που κατέκτησαν τις κορυφές των charts στην Ισπανία. Η πιο πρόσφατη δουλειά του είναι ως συμπαραγωγός και κιθαρίστας με τον Jah Wobble.
Jah Wobble and John Klein: “Automated paradise”
Η συνεργασία των θρύλων του post-punk Jah Wobble και Jon Klein δεν είναι τυχαία. Αρχικά ένωσαν τις δυνάμεις τους στο άλμπουμ “Metal Box – Rebuilt In Dub”, που κυκλοφόρησε το 2021, και συνεχίζουν να συνεργάζονται τόσο σε ζωντανές εμφανίσεις όσο και στη δημιουργία μουσικής στο στούντιο.
Έτσι λοιπόν ετοίμασαν το τρίτο κοινό τους άλμπουμ και το ντεμπούτο τους ως ντουέτο με την Dimple Discs. Η συλλογή των οκτώ κομματιών, που κυκλοφορεί στις 27 Μαρτίου, προλογίζεται από το αναζωογονητικό lead track “Fading Away”, ένα κομμάτι που συνδυάζει την ακατέργαστη ηλεκτρική ένταση του Βρετανικού post punk με το New Wave. Ακολουθεί το track list του άλμπουμ τους:
1. Fading away
2. Make it stop
3. Who wins
4. Read between the lines
5. Automated paradise
6. Terminal terminal the end
7. Endless sky
8. Brockwell lido
Το “Fade Away” είναι μια σύνθεση των Jah Wobble, John Tian Chi Wardle & Jon Klein
Η μπάντα αποτελείτε από: Jah Wobble – bass & vocals John Tian Chi Wardle – drums Jon Klein – guitar, synthesizer, backing vocals & programming Keiko Yamazaki – backing vocals
Η παραγωγή έχει πραγματοποιηθεί από τους Jah Wobble & Jon Klein
Engineered & mixed από τον Jon Klein στα Tuned in Studio & Ground Control.
Το mastering έχει γίνει από τον Anthony Chapman
Cover artwork & design από τον Jah Wobble
Έχουν ανακοινωθεί ήδη εμφανίσεις της μπάντας για την Άνοιξη του 2026:
Mar. 28 BUTLIN’S SKEGNESS – Shiine On Weekender 2026
Apr. 02 WIMBORNE MINSTER – Tivoli Theatre
Apr. 03 TOTNES – Barrel House
Apr. 04 CARDIFF – Clwb Ifor Bach
Apr. 10 STOKE ON TRENT – Artisan Tap
Apr. 11 DARWEN – Library Theatre
Apr. 25 GWYNEDD – Neuadd Ogwen
May 15 CAMBERLEY – Login Lounge
May 30 LYME REGIS – Marine Theatre
Η Σκωτία στέλνει τη νέα δουλειά των The Screamin’ Kick και ο τίτλος αυτού Looking For My World! Διανομή από την Angry Apple Tree Records αλλά μπορείτε να το παραγγείλετε και από την Chaputa! Records. Περισσότερα παρακάτω για αυτό ξεκίνα να διαβάζεις.
Τους Screamin’ Kick δεν τους ήξερα και όταν ήρθε το mail τους, ήταν μια μεγάλη χαρά για μια ακόμη μεγαλύτερη ανακάλυψη. Ο Alex της μπάντας μου έστειλε τα wavs και λίγες μέρες μετά στρώθηκα εγώ και τα αυτιά μου να ακούσω. Και αρχικά μου ήρθαν όλα εκείνα τα επιφωνήματα που έβγαζε η σειρά Batmnan με τον Adam West, ΒΑΜ! KAPOW! ZDIFF! UNGAWA! και άλλα πολλά τέτοια άναρθρα.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή . Τα μέλη τους είναι μπαρουτοκαπνισμένα στο rock n roll και καθώς τα παιδιά είναι από το Eδιμβούργο, ξέρεις πως οι απόγονοι του Highlander δεν απογοητεύουν ποτέ. Και οι Screamin’ Kick έρχονται να επιβεβαιώσουν αυτόν τον κανόνα. Αποτελούνται από μέλη γνωστών και μη εξαιρετέων σχημάτων της πόλης όπως οι No-Things, the Fakes or the Liberty takers, Thanes… Όλα τα σωστά συστατικά για να βάλετε αυτό βινύλιο στο επόμενο πάρτυ σας, ή αν θέλετε να κλωτσήσετε κάποιον καλεσμένο σας στα δόντια, είναι μια καλή δικαιολογία.
the screamin’ kick band photo
Fuzz μπόλικο, αυτό που οι αγγλόφωνοι λένε thumping drums, σολίδια κιθάρας που σκίζουν ακουστικά τύμπανα, μπάσσο που κάνει τον drummer να είναι cool και από πίσω ένα οργανάκι με hammond χροιές να χρωματίζει σωστά και να εντείνει το όλο αποτέλεσμα. Τα δε γρεζάτα φωνητικά δίνουν ακόμα περισσότερη ένταση στο όλο garage punk αποτέλεσμα. Και ας μην έχουμε farfisa, δεν πειράζει.
H θεματολογία μπορρεί να μην είναι τέρας πρωτοτυπίας αλλά οι Screamin’ Kick διατυμπανίζουν την αλήθεια τους μέσα από αυτή.
Επίσης μιλάμε για garage punk, οπότε η θεματολογία είναι λίγο πολύ γνωστή! Και εκεί που τραγουδάνε Rock N Roll keeps me alive, ε μια ψιλοταύτιση της νιώθεις μαζί με μια ανατριχίλα. Βέβαια τους απασχολούν και τα κοινωνικά. Το εναρκτήριο λάκισμα λέγεται Filthy Rich (όχι αυτό των Ολλανδών Outsiders) και τα ίδια έχουμε και στο ομώνυμο του δίσκου, Looking For My World.
Aυτό που χαρακτηρίζει το album των Screamin’ Kick είναι πως σε χτυπάει σαν κάτι πολύ massive, που μάλλον είναι θέμα του πόσο καλά δουλεμένη είναι η μπάντα, και ενώ δεν έχουμε τις τρελές ταχύτητες, (δεν είναι αυτό το θέμα) έχουμε μια ωμότητα και μια σκληράδα που σου ξυπνάει τα καλύτερα χειρότερα συναισθήματα και θέλεις να σηκωθείς και να το κουνήσεις το τεμπέλικο πισινούλη σου.
Αν αυτό δε συμβεί μέσα στα 3 πρώτα τραγούδια, να δείτε κανα γιατρό ή να τσεκάρετε το κεφάλι σας. Εμένα με πήγε πίσω στις πανέμορφες μέρες του Rare & Unissued των Prisoners, για να σας δώσω μια γενική εικόνα. Στάζει αγγλική αλητεία και πολύ μου αρέσει αυτό. Και αν οι ίδιοι λέεν πως τα τραγούδια τους είναι dickin’ aboot μιας garage punk μπάντας, εγώ θα πω μακάρι όλες οι garage punk μπάντες να παίζαν έτσι στο πιο χαλάρό τους.
Ναι, μπορείτε να το ακούσετε και ατο repeat αν είστε ενήλικες. Αν δεν είστε ρωτήστε τους γονείς σας. Αν είστε υπερήλικες, απολαύστε υπεύθυνα, ουδεμία ευθύνη φέρουμε εμείς και η μπάντα για τα αποτελέσματα.
Ποια μπορεί να είναι αυτά; Να νοιώσεις το αίμα σου να κυλάει λίγο πιο γρήγορα, να νοιωσεις τα μηνίγγια σου να πάλλονται, να σφίξεις γροθιά και γενικότερα να νοιώσεις λίγο πιο ζωντανός από πριν. Επίσης να πούμε πως το άκουσμα είναι άκρως εθιστικό και πάλι συνιστάται η υπεύθυνη χρήση. Βέβαια εγώ που έχω κάνει κατάχρηση τις τελευταίες μέρες είμαι καλύτερα από ποτέ. Προς το παρόν τουλάχιστον.
Όπως έχω διαλαλήσει πολλάκις, μόνο η μουσική κάνει κάτι τέτοιο, σε μένα τουλάχιστον. Οι Screamin’ Kick είναι ήδη από τις ιδιαίτερες στιγμές του 2026 και ας είμαστε ακόμα στην αρχή του. Είναι σαν ένα καλό βιβλίο συνταγών για τους μάγειρες, ανατρέχεις στις σελίδες του συνέχεια. Εδώ και οι 12 συνταγές- κομμάτια είναι υπερπιτυχημένες και κανένα δεν είναι filler, μόνο winners! και φυσικά ελπίζουμε μια τέτοια περίπτωση να έχει διάρκεια και συνέχεια, για καλό δικό μας κυρίως γιατί όταν ακούω τέτοιες μπάντες με πιάνει το GARAGE MONO και σχεδιάζω πλάνα για παγκόσμια rock n roll κυριαρχία.
Βγήκε στην Angry Apple Tree Records αλλά μπορείτε να το παραγγείλετε από την Chaputa! Records για να μην πλερώνετε και δασμούς από αγγλία. Αλλιώς βοηθάτε τους Screamin’ Kick απευθείας (και ρίχνετε και ένα άκουσμα) από εδώ.
the screamin’ kick abum cover
1. Filthy rich 02:17
2.Not gonna forget 03:36
3.Looking from my world 03:30
4.I blew it away 03:31
5.On va tous crever 03:26
6.Rock’n’Roll 03:35
7.The Devil 02:08
8.Lyin’ 02:24
9.Tombstone 03:28
10.Six feet under 02:10
11.Gimme some time 04:14
12.Tiger 02:39
Οι At the Gates είναι εδώ. Ανακοίνωσαν κυκλοφορία νέου άλμπουμ όπως και κυκλοφόρησαν νέο video clip, το “The fever mask”. Στα φωνητικά είναι ο Tomas Lindberg. Ναι φίλε μου, αυτός που απεβίωσε πριν λίγους μήνες και άφησε ένα από τα δυσαναπλήρωτα κενά στην αγαπημένη μας μουσική.
Tomas Lindberg
Οι At the Gates τον τιμούν με τον καλύτερο τρόπο
Ο Tomas είναι αυτός που σου έμαθε πως παίζεται το μελωδικό Death Metal. Αυτός που χάραξε τον δρόμο για μπάντες όπως Dark Tranquillity, In Flames, Arch Enemy και τόσους άλλους. Αυτός που έβλεπε δέκα χρόνια μπροστά και ουσιαστικά έβαλε ένα ιδίωμα σε δεκάδες κατομμύρια σπίτια. Θα μπορούσαμε να μιλάμε για ώρες για την προσφορά του.
At the Gates: “The fever mask”
Αυτός και ο L.G. Petrov θα κάνουν φοβερή παρέα εκεί πάνω. Κυκλοφόρησαν νέο clip οι At the Gates και μας “διέλυσαν” ψυχολογικά μιας και είναι γεμάτο εικόνες του Tomas. Στεναχώρια, θλίψη και συγκίνηση για έναν εκπληκτικό άνθρωπο και καλλιτέχνη που έφυγε τόσο άδικα αλλά άφησε πίσω παρακαταθήκη που θα μνημονεύεται.
Η κυκλοφορία του νέου άλμπουμ των At the Gates έχει οριστεί για τις 24 Απριλίου. Στα φωνητικά είναι ο Tobas και μάλιστα ηχογραφήθηκαν μια ημέρα πριν μπει στο χειρουργείο. Ένα άλμπουμ αφιερωμένο στον Tomas. Με το ζόρι έκατσα και παρακολούθησα το clip λόγω συναισθημάτων που έρχόντουσαν χαζεύοντας εικόνες του Lindberg με την μπάντα.
Οι Arch Enemy έχουν πολλά νέα και με την σοβαρότητα που τους διακατέχει όλα αυτά τα χρόνια, τα έφεραν στην επιφάνεια. Όλοι γνωρίζαμε ότι αποχώρησε από την μπάντα η Alissa White-Gluz για να ακολουθήσει προσωπική καριέρα. Από το 2014 η Καναδέζα τραγουδίστρια κυκλοφόρησε με τους Σουηδούς πολύ καλές κυκλοφορίες. Ναι δεν ήταν “Stigmata”, “Black earth”, “Burning bridges” ή “Wages of sin” αλλά στέκονταν επάξια στο χώρο του μελωδικού Death Metal. Ο Amott είναι μεγάλο αλάνι και δεν “χάνει” σε κάτι τέτοια. Νέα τραγουδίστρια λοιπόν, η Lauren Hart από την ηλιόλουστη California.
Lauren Hart
Η επιλογή των Arch Enemy
Ακούστηκαν φήμες για τον Liiva και έσπευσε να ξεκαθαρίσει ο Σουηδός frontman ότι δεν είναι ο αντικαταστάτης της Alissa. Ακούστηκε η φήμη περί επιστροφής της Angela Gossow, ας σοβαρευτούμε, έχει ένα από τα καλύτερα management label στο χώρο μας με έδρα το Λονδίνο, την Kult management LtD. Δεν κουνάει από τη θέση που βρίσκεται και είναι από τις πιο επιτυχημένες businesswoman στο χώρο της μουσικής μας. Όχι βέβαια ότι δεν μπορεί να κάνει περιοδεία και να βάλει τα “γυαλιά” σε πολλές εκεί έξω. Η Lauren Hart δεν έχει και πολλά στο portfolio της. Ήταν για τρία άλμπουμ στους Once Human και ήταν “περαστική” από Kamelot και τους Divine Heresy του Cazares από Fear Factory.
Περιοδεία σε Άπω Ανατολή και Ευρώπη
Τον Μάρτιο οι Arch Enemy φεύγουν για Κίνα και Ιαπωνία για συναυλίες που λογικά στη δεύτερη θα είναι όλα τα venues sold out. Ήταν και πρόσφατα εκεί ο Michael Amott στη περιοδεία του Michael Schenker.
Arch Enemy poster
Στην Κίνα για περισσότερες συναυλίες και μια από αυτές θα είναι στη πρωτεύουσα της χώρας, το Πεκίνο.
Arch Enemy Poster
Η Ευρώπη δεν θα έλειπε βέβαια από τα σχέδια των Σουηδών που χαράζουν ένα νέο δρόμο με τη νέα τραγουδίστρια.
Arch Enemy Poster
Στα “καπάκια” νέο video clip από τους Σουηδούς
Το “To the last breath” είναι το νέο single και video clip της μπάντας. Είναι ουσιαστικά μια παρουσίαση της νέας τραγουδίστριας προς τους οπαδούς τους. Ένα κομμάτι που σε σημεία θυμίζει τα πρώτα χρόνια της μπάντας, κάπου στο υπέροχο “Stigmata”. Την φωνή σίγουρα θα κάνουμε καιρό να την συνηθίσουμε, είδικά εγώ που είμαι μεγαλωμένος με Liiva και Gossow. Πολύ καλό λοιπόν το νέο κομμάτι με δυο κιθαρίστες να δίνουν ρεσιτάλ και ένα rhythm section που δεν “χάνει” ποτέ. Παρακάτω μπορείτε να παρακολουθήσετε το video clip. Αναμένουμε περισσότερα νέα από την μπάντα σύντομα. Μείνετε συντονισμένοι.
Είναι σίγουρο πως αρκετοί γνωρίζετε το όνομα Ennio Morricone και αν όχι, τότε σίγουρα έχετε ακούσει τις ενορχηστρώσεις του. Αυτό που ηχεί στα αυτιά μας από παιδική ακόμα ηλικία και φέρνει αναμνήσεις ίσως θολές σαν εικόνα, μοιάζει να αναπηδά ολοένα και να αναγεννά νέες στιγμές.
Από την μεγάλη κινηματογραφική οθόνη, στο μικρό κουτί της τηλεόρασης και στο μπλέξιμο ενός σεναρίου με το ηχητικό παραλήρημα που εξιστορεί ιστορίες δίχως τέλος. Είναι αυτή η μαγεία που ο Morricone κατάφερε να κάνει γνωστή και να την μοιράσει από γενιά σε γενιά.
“We live in a modern world, and in contemporary music the central fact is contamination. Not the contamination of disease but the contamination of musical styles”. Ennio Morricone
Η σκιά του Ennio
βγήκε μέσα από μια τρομπέτα. Η δομή, το έργο, το όνειρο και η όλη δουλειά του, ξεκινά από τα πρώτα του μουσικά βήματα. Η εμπειρία μέσα από το αβάν-γκαρντ συγκρότημα ελεύθερου αυτοσχεδιασμού Il Gruppo έφερε γνώση, αγάπη και μια τεράστια μουσική βιβλιοθήκη ώστε να απολαμβάνουμε εμείς στο σήμερα, αυτό που κάποτε ξεκίνησε όραμα. Τουλάχιστον όχι αυτό που κατάφερε να δημιουργήσει και να αφήσει σαν παρακαταθήκη.
Τα πρώτα βήματα δεν ήρθαν ακριβώς δειλά. Ίσα ίσα. Το πολυμήχανο μυαλό του δεν κατάφερνε να πάρει αέρα με αποτέλεσμα να γίνεται μια μηχανή παραγωγής που ξεπερνούσε τον εαυτό της. Οι συνεργασίες στον κινηματογράφο πολλαπλασιάζονταν και οι μουσικές συνθέσεις κατάφερναν να έχουν ταυτότητα. Ο Morricone κατάφερε να μπλέξει τόσο πολλά μουσικά είδη, που ελάχιστοι μπόρεσαν να αποκωδικοποιήσουν.
Ο άλλοτε σκακιστής γινόταν τώρα ένας εξαίσιος καμβάς και κάθε του κίνηση φέρνει μια νέα συγχορδία που χαράσσεται στο μυαλό μας. Δε γίνεται να μην αναγνωρίσεις τίτλο ταινίας στο άκουσμα και μόνο του soundrack. Και αυτό είναι το ζητούμενο, να μπορείς να αναγνωρίσεις τα πάντα. Την ταυτότητα εκείνη που δίνει ο κάθε ένας και καταφέρνει να ενώνει κομμάτια.
Για παράδειγμα ποιος δεν θυμάται ή δεν ξυπνά μνήμες η κλασική εκείνη μουσική επένδυση στην ταινία ” Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος” “Il buono, il brutto, il cattivo” με πρωταγωνιστή τον Clint Eastwood. Το έχω σαν ανάμνηση από την ηλικία των 10, τότε που ο πατέρας μου έβλεπε τα πρώτα Ουέστερν μέσα από VHS. Λίγο νωρίτερα το “Per un Pugno di Dollari” (για μια χούφτα δολάρια), κάνει την αρχή και συναντά το “Per Qualche Dollaro in Più” (Μονομαχία στο Ελ Πάσο)… τίτλοι που σίγουρα γνωρίζεις. Δεν έχει σημασία αν έχεις εντρυφήσει σε αυτά, αρκεί που μέχρι και σήμερα παίζουν στο μυαλό σου και θα ψάξεις να ακούσεις τη μουσική που το έντυσε.
Δεν μπορείς να απαρρυθμίσεις όλα του τα έργα. Υπάρχει υλικό που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν και δεν μιλάμε μονάχα για τις ταινίες που πήρες μέρος, ως “μουσικός επενδυτής”. Άπειρο το έργο και οι παρτιτούρες που χάραξε.
Ennio Morricone
Σκηνοθέτες, σεναριογράφοι… όλοι δοκιμάζονται και περιμένουν ένα τελικό αποτέλεσμα που μπορεί να αρέσει, να ταιριάξει ή έστω να δώσει κάτι στην ταινία. Ο Morricone πάλι, λάτρευε στο να δουλεύει από την αρχή κάτι. Να δουλεύει πάνω σε αυτό και να πλάθει. Όπως έκανε και για την ταινία The Hateful 8 του Quentin Tarantino.
The Hateful 8
Ενώ ο Quentin έχει χρησιμοποιήσει μουσική του Ennio στις πέντε προηγούμενες ταινίες του, -αφού κατατάσσει τον εαυτό του ανάμεσα στους πιο σκληροπυρηνικούς θαυμαστές του Ιταλού συνθέτη-, η συγκεκριμένη συνεργασία έχει ιστορικό χαρακτήρα. Αποτελεί την πρώτη φορά στην Ιστορία που ο διάσημος συνθέτης γράφει μουσική αποκλειστικά, κομμένη και ραμμένη, σε ταινία του Ταραντίνο. Είναι μάλιστα η πρώτη φορά που ο Morricone συνθέτει μουσική για ταινία ουέστερν, μετά από το σπουδαίο «Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος», το οποίο ολοκληρώθηκε 40 χρόνια πριν!
Fun fact
Ο Morricone εξηγεί με λεπτομέρειες την δημιουργία για το soundtrack της ταινίας The Good, the Bad and the Ugly (το είπαμε παραπάνω), ενώ αναφέρεται με θαυμασμό στις ικανότητες συγκεκριμένων μουσικών, όπως για παράδειγμα του κιθαρίστα Bruno Battisti D’Amario.
Κοινο σημείο του Morricone ή μάλλον μεγάλων μουσικών αστέρων όπως Metallica και οι Ramones με τον Morricone, είναι το “L’ estasi dell’ oro”. Το χρησιμοποιούν συνήθως για να ανοίξουν την συναυλία τους.
Το βιβλίο
Το 2016 ο συνάδελφος του Alessandro De Rosa πήρε “συνέντευξη” από τον Ennio όπου και κατάφερε να την αποτυπώσει στο βιβλίο “Ennio Morricone / inseguendo quel suono – la mia musica, la mia vita”. Το 2022 κατάφερε να μεταφραστεί και στα ελληνικά με τίτλο «Ennio Morricone / αναζητώντας εκείνον τον ήχο / η μουσική μου, η ζωή μου / συζητήσεις με τον Alessandro De Rosa» από την Άννα Νούση. Πρόκειται για ένα δύσκολο βιβλίο. Δεν είναι για εκείνους που δεν τον κατείχαν ή δεν γνώριζαν στο ελάχιστο το έργο του.
Ennio Morricone / inseguendo quel suono – la mia musica, la mia vita
Θα πρέπει να έχεις μια ελάχιστη γνώση για το σημαίνει Ennio Morricone, για να μπορέσεις να κατανοήσεις όλο του το έργο. Πόσο μάλλον τα όσα περιγράφονται στο βιβλίο. Τουλάχιστον αυτό αναφέρουν όσοι τον γνώριζαν αρκετά καλά.
Το ανέκδοτο υλικό, οι συλλογές αλλά και το μεγάλο έργο του άφησαν μια βαθιά σφραγίδα στη μουσική. Οι ταινίες δεν διαθέτουν την δική τους ενδυμασία και τα πάντα είναι ξένα χωρίς εκείνον. Το 2020, φίλοι, συνεργάτες και ένα κοινό που τον λάτρευε, τον αποχαιρέτησαν αν και τον τιμούν έως και σήμερα.
Πέθανε ο αγαπημένος ηθοποιός Eric Dane, έπειτα από τη μάχη που έχασε. Ο 53χρονος ηθοποιός, είχε διαγνωσθεί πριν από δέκα (10) μήνες με την ασθένεια ALS, όπου και το είχε ανακοινώσει.
eric-dane-greys-anatomy
Η ειρωνεία του ρόλου του, ως επιτυχημένος γιατρός στη σειρά Grey’s Anatomy όπου συνεχίζει να προβάλλεται αλλά και να έρχεται με νέα επεισόδια, φέρνει τον Δρ. Mark Sloan — γνωστός και ως McSteamy — αντιμέτωπο με αυτό που κανείς δεν περίμενε. Ο θάνατος του Dane έρχεται 10 μήνες μετά την ανακοίνωση της διάγνωσής του με αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση (ALS), γνωστή και ως νόσος του Lou Gehrig.
Μια ασθένεια που βρέθηκε αντιμέτωπη και η Celin dion, όχι πολύ καιρό πριν… Από την άλλη η Christina applegate συνεχίζει να παλεύει με τη δική της ασθένεια, την MS.
Τα δυσάρεστα νέα ανακοίνωσε η οικογένεια του, όπου και επιβεβαίωσε την μεγάλη αυτή απώλεια, χθες Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2026.
“He spent his final days surrounded by dear friends, his devoted wife, and his two beautiful daughters, Billie and Georgia, who were the center of his world.”
“Throughout his journey with ALS, Eric became a passionate advocate for awareness and research, determined to make a difference for others facing the same fight. He will be deeply missed, and lovingly remembered always. Eric adored his fans and is forever grateful for the outpouring of love and support he’s received. The family has asked for privacy as they navigate this impossible time.”
Ο Dane
γεννήθηκε στο Σαν Φρανσίσκο το 1972. Έχασε τον πατέρα σου σε μικρή ηλικία καθώς πέθανε από τραύμα από πυροβολισμό όταν ήταν 7 ετών. «Ήταν ναυτικός και κατέληξε να γίνει αρχιτέκτονας και διακοσμητής εσωτερικών χώρων. Ήταν μια ταραγμένη ψυχή», είχε αναφέρει σε συνέντευξή του ο Dane στην Gulf Times το 2014. Είπε ότι μέχρι που έγινε ο ίδιος γονιός, δεν είχε συνειδητοποιήσει πόσο «καταστροφική» πρέπει να ήταν η απώλεια για τον ίδιο ως παιδί.
Ανακάλυψε την υποκριτική τυχαία. «Ήμουν παίκτης υδατοσφαίρισης στο λύκειο και η σεζόν μου ήταν σύντομη, και κατέληξα να παίξω τον Joe Keller στο All My Sons. Ήμουν απόλυτα σοβαρός. Και το ερωτεύτηκα. Σκεφτόμουν, αυτό είναι το καλύτερο συναίσθημα που έχω νιώσει ποτέ!». Και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα.
Ξεκίνησε με μικρές εμφανίσεις ως guest σε σειρές εποχής, όπως τα: Saved by the Bell, The Wonder Years, Roseanne and Married… with Children και στο Charmed.
Οι ταινίες όπως The basket, Euphoria, Burlesque, Valentine’s Day, Marley & Me και The Last Ship άφησαν το στίγμα τους όπως και ο ίδιος.
Today we share our impression after listening to the new album of dystopian black metal band from London – Unmother. Release date of “State Dependent Memory” is February 20, 2026. The album will be released on vinyl and cassette by Fiadh Productions.
It’s hard to find another genre of heavy music that can convey all the subtleties of human emotions in such diverse colors and sounds as black metal does. Despite the style’s scandalous history, the high-profile events surrounding black metal bands, and the public’s desire to suppress and stigmatize this style, today we have one of the most beautiful, diverse and atmospheric genres of music.
Unmother
Of course, it’s difficult for an unprepared listener to immediately see the beauty and range of emotions that can be experienced while listening to black metal. It’s either love or hate, but certainly not indifference.
We weren’t left indifferent after listening to Unmother’s new album “State Dependent Memory”.
The guys from Unmother decided to dig deeper into their music by complicating the sound of the usual black metal. The band itself describes its sound as combination of post-experimental elements with traditional black metal. Songs’ themes focus on dark urban motifs. We can see confirmation of this on the cover of the album “State Dependent Memory” – endless blocks of multi-story buildings and barely noticeable human faces.
Unmother actively positions itself against any racist, sexist or fascist ideologies. Their songs can be heard on the Antifascist Black Metal compilation.
umother-State Dependent Memory
“My Armor” is the first single and the album’s title track. It’s an active and strong start, and the new vocalist V only enhances the effect. It’s like walking through an abandoned high-rise building, filled with echoes of memories and worries.
“Bear Hug” and “Modern Dystopia” are amazingly ambient, memorable, melodic, and imbued with Unmother’s signature atmosphere. Unmother’s sound here trades traditional black metal’s frosty mysticism for something melodic and more existential. This music is built both around melody and atmosphere, where tension and release are psychological as much as musical.
“Attiki Victoria” is the ΟΔΟΣ 55 cover and for some it may serve as a nostalgic find, for others a fresh look at an old song. Unmother demonstrate a restless creative ambition that refuses to stay confined within any single style.
And now we come to the semantic denouement of the entire album – the song of the same name, “State Dependent Memory”. Here it becomes clear that the band is ready to experiment without losing the fundamental core of black metal.
The experimental passages don’t dilute the aggression, they enforce it. Moments of near-silence or ambient sound make the subsequent eruptions of blast-driven chaos feel even more emotional.
“Magda” is the last song on the album. An instrumental that brings us to the end of this emotional and slightly hypnotic journey.
“State Dependent Memory” album is incredibly easy to listen to, in one breath. But in its layered textures, urban bleakness, and uncompromising intensity, Unmother carve out a space that feels both contemporary and deeply rooted in black metal’s core spirit.
Tracklist-State Dependent Memory:
1. My Armor
2. Bear Hug
3. Modern Dystopia
4. Attiki Victoria (ΟΔΟΣ 55 cover)
5. State Dependent Memory
6. Magda
On their Instagram, the band announced that all proceeds from the album would go to aid the Palestinian people. Such a strong and unshakable position deserves special attention and respect.
We’re currently witnessing a complete duality between intentions and actions in show business. Some claim that music, sports, and art in general are apolitical and continue to make money, while others choose to remain silent and stand aside. But we don’t live in a vacuum; actions or inactions will impact everyone’s quality of life one way or another. Therefore, there are those who choose to be heard and aren’t afraid to express their position. This is a complex and controversial topic, but it’s gratifying to see the metal community standing strong in the defense of truth and justice.
To sum it up, we would like to point out that the “State Dependent Memory” album by Unmother stands as a bold statement in experimental post-black metal: uncompromising, politically conscious, and sonically fearless.
Ο Robert Plant, ο θρυλικός frontman των Led Zeppelin και μία από τις πιο επιδραστικές φωνές στην ιστορία της rock, έρχεται στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού την Πέμπτη 9 Ιουλίου 2026, αποδεικνύοντας γιατί παραμένει ένας από τους πιο ανήσυχους και δημιουργικά ακούραστους καλλιτέχνες του πλανήτη.
Ο Plant παρουσιάζει το “All That Glitters…” μαζί με το νέο σχήμα του, Saving Grace, και τη χαρισματική Suzi Dian: ένα συλλογικό project ωμό, ατμοσφαιρικό και βαθιά σύγχρονο, που ενώνει τα blues με τον υπνωτικό παλμό της ψυχεδελικής folk, μετατρέποντας την παράδοση σε μια ζωντανή, ηλεκτρισμένη εμπειρία.
θα ήταν ο πρώτος που θα έλεγε ότι η όλη προσπάθεια είναι κατεξοχήν συλλογική. Τα μέλη του συγκροτήματος ενώθηκαν μέσα από μια κοινή αγάπη για τη μουσική των ριζών (roots music), τόσο την κλασική όσο και τη σύγχρονη — τα blues, τη folk, τη gospel, την country και όλους εκείνους τους γοητευτικούς ήχους που βρίσκονται ανάμεσά τους.
Όπως και ο Plant, έτσι κι εκείνοι επιδιώκουν να εξερευνήσουν πώς εξελίσσονται αυτά τα είδη, αλλά και να ανακαλύψουν τις απαρχές αυτού του ρεπερτορίου, αναζωογονώντας συλλογικά τη μουσική που αγάπησαν.
Saving Grace -Robert Plant new album
Ο Plant, ο οποίος υπέγραψε την παραγωγή του άλμπουμ μαζί με την μπάντα, σπάνια διεκδικεί το επίκεντρο της σκηνής· τις περισσότερες φορές μοιράζεται τα φωνητικά με τη Suzi Dian, ενώ κάποιες φορές της παραχωρεί εξ ολοκλήρου το μικρόφωνο. Παρά το εμβληματικό του status από την εποχή των Led Zeppelin, το σχήμα Saving Grace κατάφερε να ξεκινήσει το 2019 με έναν χαλαρό και σχετικά διακριτικό τρόπο, ως ένα τοπικό project.
Μέχρι τη δημιουργία τους, ο Plant δεν είχε βρει ποτέ τόσο ομοϊδεάτες συνεργάτες επιστρέφοντας στη γενέτειρά του, στα σύνορα της Ουαλίας. Όπως λέει και ο ίδιος: «Πρόκειται για μια εντυπωσιακή ομάδα ανθρώπων. Δεν μπορώ να σας περιγράψω πόσο τυχερός νιώθω γι’ αυτό».
Ο ήχος των Saving Grace
ενσωματώνει κατά στιγμές στοιχεία από τους υπνωτικούς, επαναλαμβανόμενους ρυθμούς που χαρακτήριζαν το ευρύτερο ηλεκτρικό σχήμα του Plant, τους Sensational Space Shifters. Υπάρχουν υπαινιγμοί από τα blues της ερήμου του Μάλι και την ψυχεδελική folk. Ο ήχος μπορεί να φαντάζει δελεαστικά μυστηριώδης, μελαγχολικός και ερεβώδης.
«Αυτό το εγχείρημα ήταν μια αποκάλυψη — η γλυκύτητα όλου αυτού. Αυτοί οι άνθρωποι είναι πραγματικά υπέροχοι. Έχουν διαμορφώσει το δικό τους μοναδικό στυλ και μαζί φαίνεται να έχουν οδηγηθεί σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον μουσικό μονοπάτι».
Μια ξεχωριστή μουσική συνάντηση στην κορυφή του εμβληματικού λόφου της Αθήνας, την Πέμπτη 9 Ιουλίου 2026. Ο Robert Plant και οι Saving Grace υπόσχονται μια εμφάνιση ωμή, ανήσυχη και απρόβλεπτη — μια σπάνια ευκαιρία να βιώσουμε από κοντά έναν καλλιτέχνη που συνεχίζει να εξελίσσεται με περιέργεια, τόλμη και απόλυτη αφοσίωση στη μουσική.
ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Η προπώληση εισιτηρίων ξεκινά την Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου στις 12:00 μέσω του μέσω του highpriority.ticketmaster.gr.
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Επίσημα σημεία πώλησης εισιτηρίων της εκδήλωσης είναι τα παρακάτω. Ως εκ τούτου, η Ticketmaster ουδεμία ευθύνη φέρει για εισιτήρια τα οποία έχουν προέλθει από αγορές εκτός του επίσημου δικτύου της και παρέχονται χωρίς καμία απολύτως εγγύηση για την ορθότητα και την ακρίβειά τους.
Ο Robert Plant, ο θρυλικός frontman των Led Zeppelin και μία από τις πιο επιδραστικές φωνές στην ιστορία της rock, έρχεται στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού την Πέμπτη 9 Ιουλίου 2026, αποδεικνύοντας γιατί παραμένει ένας από τους πιο ανήσυχους και δημιουργικά ακούραστους καλλιτέχνες του πλανήτη.
Ο Plant παρουσιάζει το “All That Glitters…” μαζί με το νέο σχήμα του, Saving Grace, και τη χαρισματική Suzi Dian: ένα συλλογικό project ωμό, ατμοσφαιρικό και βαθιά σύγχρονο, που ενώνει τα blues με τον υπνωτικό παλμό της ψυχεδελικής folk, μετατρέποντας την παράδοση σε μια ζωντανή, ηλεκτρισμένη εμπειρία.
θα ήταν ο πρώτος που θα έλεγε ότι η όλη προσπάθεια είναι κατεξοχήν συλλογική. Τα μέλη του συγκροτήματος ενώθηκαν μέσα από μια κοινή αγάπη για τη μουσική των ριζών (roots music), τόσο την κλασική όσο και τη σύγχρονη — τα blues, τη folk, τη gospel, την country και όλους εκείνους τους γοητευτικούς ήχους που βρίσκονται ανάμεσά τους. Όπως και ο Plant, έτσι κι εκείνοι επιδιώκουν να εξερευνήσουν πώς εξελίσσονται αυτά τα είδη, αλλά και να ανακαλύψουν τις απαρχές αυτού του ρεπερτορίου, αναζωογονώντας συλλογικά τη μουσική που αγάπησαν.
Saving Grace -Robert Plant new album
Ο Plant, ο οποίος υπέγραψε την παραγωγή του άλμπουμ μαζί με την μπάντα, σπάνια διεκδικεί το επίκεντρο της σκηνής· τις περισσότερες φορές μοιράζεται τα φωνητικά με τη Suzi Dian, ενώ κάποιες φορές της παραχωρεί εξ ολοκλήρου το μικρόφωνο. Παρά το εμβληματικό του status από την εποχή των Led Zeppelin, το σχήμα Saving Grace κατάφερε να ξεκινήσει το 2019 με έναν χαλαρό και σχετικά διακριτικό τρόπο, ως ένα τοπικό project.
Μέχρι τη δημιουργία τους, ο Plant δεν είχε βρει ποτέ τόσο ομοϊδεάτες συνεργάτες επιστρέφοντας στη γενέτειρά του, στα σύνορα της Ουαλίας. Όπως λέει και ο ίδιος: «Πρόκειται για μια εντυπωσιακή ομάδα ανθρώπων. Δεν μπορώ να σας περιγράψω πόσο τυχερός νιώθω γι’ αυτό».
Ο ήχος των Saving Grace
ενσωματώνει κατά στιγμές στοιχεία από τους υπνωτικούς, επαναλαμβανόμενους ρυθμούς που χαρακτήριζαν το ευρύτερο ηλεκτρικό σχήμα του Plant, τους Sensational Space Shifters. Υπάρχουν υπαινιγμοί από τα blues της ερήμου του Μάλι και την ψυχεδελική folk. Ο ήχος μπορεί να φαντάζει δελεαστικά μυστηριώδης, μελαγχολικός και ερεβώδης. «Αυτό το εγχείρημα ήταν μια αποκάλυψη — η γλυκύτητα όλου αυτού. Αυτοί οι άνθρωποι είναι πραγματικά υπέροχοι. Έχουν διαμορφώσει το δικό τους μοναδικό στυλ και μαζί φαίνεται να έχουν οδηγηθεί σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον μουσικό μονοπάτι».
Μια ξεχωριστή μουσική συνάντηση στην κορυφή του εμβληματικού λόφου της Αθήνας, την Πέμπτη 9 Ιουλίου 2026. Ο Robert Plant και οι Saving Grace υπόσχονται μια εμφάνιση ωμή, ανήσυχη και απρόβλεπτη — μια σπάνια ευκαιρία να βιώσουμε από κοντά έναν καλλιτέχνη που συνεχίζει να εξελίσσεται με περιέργεια, τόλμη και απόλυτη αφοσίωση στη μουσική.
ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Η προπώληση εισιτηρίων ξεκινά την Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου στις 12:00 μέσω του μέσω του highpriority.ticketmaster.gr.
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Επίσημα σημεία πώλησης εισιτηρίων της εκδήλωσης είναι τα παρακάτω. Ως εκ τούτου, η Ticketmaster ουδεμία ευθύνη φέρει για εισιτήρια τα οποία έχουν προέλθει από αγορές εκτός του επίσημου δικτύου της και παρέχονται χωρίς καμία απολύτως εγγύηση για την ορθότητα και την ακρίβειά τους.
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΚΥΡΩΣΕΩΝ & ΕΠΙΣΤΡΟΦΩΝ
X Δεν επιτρέπονται οι αλλαγές
X Δεν επιτρέπονται οι ακυρώσεις.
Η πολιτική αλλαγών και ακυρώσεων ορίζεται από τον διοργανωτή.
Ο διοργανωτής αυτής της εκδήλωσης είναι η εταιρεία: High Priority Promotions
Το highpriority.ticketmaster.gr αποτελεί αποκλειστικά την πλατφόρμα διάθεσης εισιτηρίων της εκδήλωσης.
ΟΡΟΙ & ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ
Με την ολοκλήρωση της αγοράς σας, αποδέχεστε τους όρους χρήσης που αναγράφονται εδώ
Η Sunnyboy66 Recordsείναι περήφανη που παρουσιάζει το Middle East Freakout, ένα από τα πιο συναρπαστικά και φιλόδοξα πρότζεκτ της μέχρι σήμερα: μια βαθιά βουτιά στις σπάνια εξερευνημένες αντεργκράουντ σκηνές του Λιβάνου, του Ιράν και του Ισραήλ της δεκαετίας του ’60.
Μεταξύ 1965 και 1969, μια μικρή αλλά παθιασμένη κύμα συγκροτημάτων εμφανίστηκε σε όλη τη Μέση Ανατολή, δημιουργώντας τη δική τους εκδοχή της δυτικής εισβολής του γκαράζ, του μπιτ και της ψυχεδέλειας. Οπλισμένοι με κιθάρες, στροβιλισμένα όργανα και μια δίψα για πειραματισμό, αυτοί οι νέοι μουσικοί συνδύασαν τις τοπικές επιρροές με την ακατέργαστη ενέργεια της παγκόσμιας αντικουλτούρας της δεκαετίας του ’60 — δημιουργώντας έναν ήχο τόσο μοναδικό όσο και φευγαλέο.
Το Middle East Freakout (Garage/Beat/Pop & Psychedelia Underground 1965-1969)
ρίχνει φως σε αυτή την παραγνωρισμένη στιγμή της μουσικής ιστορίας, συγκεντρώνοντας σπάνια και αδημοσίευτα κομμάτια που αποτυπώνουν το πνεύμα της επανάστασης, της χαράς και των θολών ρυθμών κατευθείαν από τα καπνισμένα κλαμπ και τις αίθουσες χορού της περιοχής. Κάθε τραγούδι έχει αποκατασταθεί με αγάπη και έχει υποστεί προσεκτική αναμάστευση για τον καλύτερο δυνατό ήχο.
midlle east freakout back
Περιορισμένο σε μόλις 300 αντίτυπα βινυλίου, αυτό το άλμπουμ είναι τόσο ένας θησαυρός για τους συλλέκτες όσο και ένα must-have για όσους αναζητούν τις άγνωστες ιστορίες της δεκαετίας του ’60.
Αφήστε τους ανέμους της ερήμου να σας μεταφέρουν στην καρδιά ενός ξεχασμένου underground — όπου η Ανατολή συναντούσε τη Δύση υπό τη μαγεία του fuzz, του ρυθμού και του ψυχεδελικού ονείρου. Αυτό είναι το Middle East Freakout!
Συγκέντρωση: Sunnyboy66
Ρεμάστερινγκ: Δημήτρης Ντέλης
Εικαστική επιμέλεια: Henrique San
300 αντίτυπα σε όμορφο πορτοκαλί βινύλιο, 180 γραμμάρια!!
Τίτλος: Various – Middle East Freakout (Garage/Beat/Pop & Psychedelia
Underground 1965-1969) LP
Μορφή: Βινύλιο LP, Περιορισμένη Έκδοση
Ποσότητα: Περιορισμένη έκδοση 300 αντιτύπων
Χρώμα: Πορτοκαλί
Αριθμός καταλόγου: SUNNY016
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 1 Μαρτίου 2026
Στυλ: Garage Rock, Rock & Roll, Ψυχεδελικό, Ποπ, Αραβικό
Ενθέτο: Όχι
Barcode: 7426924152510
middle east freakout front
Λίστα κομματιών
A1.Rebels – It’s Allright (ΙΡΑΝ) 01:41
A2.Golden Ring – Golden Twist (ΙΡΑΝ) 02:43
A3.Shaghayegh – Baby I Need Your Love (ΙΡΑΝ) 02:42
A4.Bernard – Je Suis Perdu (ΛΙΒΑΝΟΣ) 02:01
A5.Golden Ring – Sweetheart (ΙΡΑΝ) 02:48
A6.Band of Princes – When We Meet (ΙΣΡΑΗΛ) 02:48
A7.Zia – Man Kiam (ΙΡΑΝ) 01:34
A8.Bezalel – Kol Halman (All The Time) (ΙΣΡΑΗΛ) 02:11
A9.Rebel Troupe – Johann In The Garden (ΙΣΡΑΗΛ) 02:14
B1.Bob Azzam & His Orchestra – Mon Amour (ΛΙΒΑΝΟΣ) 02:39
B2.Golden Ring – Unknown (ΙΡΑΝ) 02:16
B3.Danny & Planets – Tali (ΙΣΡΑΗΛ) 02:41
B4.Flowers – Dokhtar Bala (ΙΡΑΝ) 02:03
B5.Rebel Troupe – Habibi (ΙΣΡΑΗΛ) 02:37
B6.Band of Princes – I Wonder Where My Baby’s Tonight (ΙΣΡΑΗΛ) 02:19
B7.Rebels – I Saw Her Standing There (ΙΡΑΝ) 02:10
B8.Bob Azzam & His Orchestra – The Last Time (ΛΙΒΑΝΟΣ) 02:34
‘Οπως καταλαβαίνετε, στα πολύ κοντά θα έχουμε και review του Middle East Freakout , από αυτό το ιδιαίτερο κομμάτι βινυλίου που μας δείχνει ένα μουσικό αποτύπωμα σίγουρα πολύ ξεχωριστο. Stay tuned που λένε και στας Αγγλίας.
B. B. King- Ο θρύλος των Blues από το Μισισίπι στο Black History Month Tribute του Afternoiz.gr!
Αυτό το αφιέρωμα ξεκινάει με έναν αγαπημένο καλλιτέχνη που αγαπώ πολύ και που η μουσική του με έχει ακολουθήσει αρκετά χρόνια. Ο ένας και μοναδικός B. B. King από την Ιντιανόλα του Μισισίπι της Αμερικής, ο οποίος γεννήθηκε το 1925 και πέθανε το 2015 σε ηλικία 89 ετών Έζησε μία γεμάτη ζωή και, επίσης, έζησε την Αμερική στα “ντουζένια” της. Καθόρισε μία ολόκληρη γενιά μουσικών και έγραψε το δικό του κεφάλαιο – ίσως και τόμο – στο μουσικό στερέωμα.
Τραγούδια όπως το Thrill is Gone, Το Know You Is Το Love You, Lucille και το Rock me Baby μέχρι και σήμερα θεωρούνται από τα πιο άρτια τραγούδια E V E R.
Ο B. B. King δεν ήταν απλώς ένας σπουδαίος κιθαρίστας· ήταν μια ζωντανή γέφυρα ανάμεσα στις ρίζες των blues και τη σύγχρονη παγκόσμια μουσική σκηνή. Με καριέρα που εκτείνεται σε περισσότερες από έξι δεκαετίες, κατάφερε να μετατρέψει ένα λαϊκό, συχνά περιθωριοποιημένο είδος σε παγκόσμια γλώσσα συναισθήματος.
Πάμε να δούμε 10 πράγματα για τον B. B. King, ώστε να γνωρίσουμε καλύτερα αυτόν τον υπέροχο άνθρωπο, αλλά και μουσικό!
Ο Riley Ben King μεγάλωσε με τη γιαγιά του, μιας και εγκαταλείφθηκε από τον πατέρα του όταν ήταν 3 ετών και ορφάνεψε 9 ετών από μητέρα. Τα αρχικά “B.B.” προέκυψαν από το παρατσούκλι Beale Street Blues Boy, που απέκτησε όταν εργαζόταν ως ραδιοφωνικός παραγωγός στο Μέμφις. Η Beale Street, κέντρο της blues κουλτούρας, υπήρξε το πρώτο του μεγάλο σχολείο. Και κάπως έτσι, έγινε το όνομα γνωστό σε όλους B. B. King.
Φώτο από polarmusicprize.org
Το τραγούδι Lucille είναι αφιερωμένο στην κιθάρα του B.B. King.
1. Η κιθάρα του, λοιπόν, λεγόταν Lucille. Το 1949 έλαβε χώρα ένα απίστευτο σκηνικό σε ένα κλαμπ στο Twist του Αρκάνσας, κατά τη διάρκεια μιας χειμερινής βραδιάς. Δύο άντρες τσακώθηκαν για μια γυναίκα, ανέτρεψαν ένα βαρέλι με καύσιμα που χρησιμοποιούσαν για θέρμανση, και το κλαμπ τυλίχτηκε στις φλόγες. Ο B. B. King βγήκε έξω, αλλά επέστρεψε μέσα ρισκάροντας τη ζωή του για να σώσει την κιθάρα του. Αργότερα έμαθε ότι η γυναίκα που έγινε το μήλο της Έριδος λεγόταν Lucille — και έτσι ονόμασε την κιθάρα του, ως υπενθύμιση να μη ρισκάρει ποτέ ξανά τη ζωή του για κάτι τέτοιο.
Οι κιθάρες του ήταν Gibson και για το λόγο αυτό η εταιρεία αυτό το μοντέλο που είχε ο B. B. King το ονόμασε Lucille. Επιθετικό marketing straight from the 60s!
2. Ο B. B. King λάτρευε τον Frank Sinatra και είχε εκφράσει πολλές φορές τον βαθύ θαυμασμό του. Τον θεωρούσε πρότυπο ερμηνείας και αφήγησης. Δεν τον ενδιέφερε η λάμψη ή το είδος της μουσικής του Sinatra, αλλά ο τρόπος με τον οποίο τραγουδούσε κάθε λέξη με απόλυτη αλήθεια και συναισθηματική ακρίβεια. Ο Sinatra του άνοιξε τον δρόμο για τα Live στο Las Vegas.
O Β. Β. King στην αυτοβιογραφία του: “Kάθε βράδυ, πριν κοιμηθώ ακούω το άλμπουμ του Frank Sinatra, In The Wee Small Hours”.
3. Εργαζόταν από μικρό παιδί ως συλλέκτης βαμβακιού στην Ιντιανόλα κάπου το 1940. Μεγαλώνοντας σε οικογένεια αγροτών και δουλεύοντας από μικρός σε χωράφια βαμβακιού, ο B. B. King βίωσε τις κοινωνικές και φυλετικές δυσκολίες του αμερικανικού Νότου. Αυτές οι εμπειρίες διαμόρφωσαν τη βαθιά συναισθηματική ποιότητα της μουσικής του, που μιλούσε για πόνο, αντοχή και αξιοπρέπεια.
4. Έγινε ευρύτερα γνωστός το 1951, όταν ηχογράφησε το “Three O’Clock Blues”, ένα τραγούδι του Lowell Fulson που, μέσα από τη βαθιά συναισθηματική του ερμηνεία, μετατράπηκε σε προσωπικό του στίγμα. Το κομμάτι έφτασε στο νούμερο 1 των R&B charts και καθιέρωσε τον B. B. King ως ανερχόμενη δύναμη των blues, ανοίγοντάς του τον δρόμο από τα τοπικά κλαμπ του Νότου σε εμβληματικές σκηνές της Αμερικής. Ανάμεσα σε αυτές ξεχώριζε το Apollo Theater της Νέας Υόρκης, όπου η παρουσία του επιβεβαίωσε ότι τα blues μπορούσαν πλέον να σταθούν ισότιμα στο εθνικό μουσικό προσκήνιο, σηματοδοτώντας την αρχή της μεγάλης και διαχρονικής του πορείας.
5. Το 1956 έπαιξε σε 342 διαφορετικά μέρη, σε 342 βραδιές. Ο χρόνος έχει 365 μέρες, guys! Όμως, δεν είχε τόση απήχηση σε λευκούς εκείνη την εποχή, γιατί ήταν ταμπού να πηγαίνουν λευκοί να ακούσουν έναν καλλιτέχνη αφρικανικής καταγωγής. Ο B. B. King ήταν διάσημος για την αδιάκοπη περιοδεία του. Υπολογίζεται ότι έπαιξε πάνω από 15.000 συναυλίες. Ακόμα και σε προχωρημένη ηλικία, συνέχιζε να εμφανίζεται, θεωρώντας τη σκηνή φυσικό του χώρο.
6. Ο B. B. King έπαιξε σε πάνω από 100 φυλακές της Αμερικής όχι ως μέρος κάποιας προβολής, αλλά από βαθιά προσωπική πεποίθηση. Για τον ίδιο, τα blues ήταν άρρηκτα συνδεδεμένα με την εμπειρία του εγκλεισμού, της απώλειας και των δεύτερων ευκαιριών, και πίστευε ότι μέσα στις φυλακές η μουσική του έβρισκε το πιο ειλικρινές της κοινό. Οι συναυλίες αυτές λειτουργούσαν ως στιγμές ανθρώπινης επαφής και ψυχικής λύτρωσης, τόσο για τους κρατούμενους όσο και για τον ίδιο, επιβεβαιώνοντας την άποψή του ότι η μουσική δεν είναι απλώς διασκέδαση, αλλά ένας τρόπος να μιλάς απευθείας στην ανθρώπινη εμπειρία.
7. Αγωνίστηκε για τα ανθρώπινα δικαιώματα με έναν ήσυχο αλλά ουσιαστικό τρόπο, μέσα από τη στάση ζωής και την καλλιτεχνική του παρουσία. Ο B. B. King σε μια εποχή έντονου φυλετικού διαχωρισμού, επέμενε να παίζει μπροστά σε μικτά ακροατήρια και απέφευγε χώρους που επέβαλλαν διακρίσεις, μετατρέποντας κάθε του εμφάνιση σε πράξη ισότητας.
Περιόδευσε αδιάκοπα στον αμερικανικό Νότο, φέρνοντας τα blues —μια φωνή της αφροαμερικανικής εμπειρίας— σε κοινό κάθε φυλής, ενώ στήριξε έμπρακτα το κίνημα των Πολιτικών Δικαιωμάτων, συμμετέχοντας σε εκδηλώσεις ενίσχυσης και εκφράζοντας δημόσια τον σεβασμό του προς τον Martin Luther King Jr. Χωρίς συνθήματα ή πολιτικό λόγο, μετέδωσε μέσα από τη μουσική του μηνύματα αξιοπρέπειας, αντοχής και ανθρώπινης ισότητας, αποδεικνύοντας ότι ο πολιτισμός μπορεί να λειτουργήσει ως πράξη αντίστασης και ενότητας.
8. Ο B. B. King αγόρασε την πρώτη του κιθάρα σε ηλικία 15 ετών, δίνοντας μόλις 8 δολάρια, σε μια εποχή που το ποσό αυτό αντιπροσώπευε σημαντική θυσία για την οικογένειά του. Τα πρώτα του μαθήματα τα πήρε από τον θείο του, ο οποίος του δίδαξε τα βασικά ακόρντα και τον εισήγαγε στη blues παράδοση του Νότου.
Αυτή η ταπεινή αρχή, χωρίς επίσημη μουσική εκπαίδευση, έθεσε τα θεμέλια για έναν ήχο που αργότερα θα επηρέαζε ολόκληρες γενιές κιθαριστών, αποδεικνύοντας πως το συναίσθημα και η προσωπική εμπειρία μπορούν να υπερβούν κάθε τεχνικό περιορισμό.
9. Η πρώτη εμπειρία του B. B. King σε συγκρότημα ήρθε μέσα από μια μπάντα γκόσπελ μουσικής, κάτι απολύτως λογικό αν λάβει κανείς υπόψη την περιοχή και το κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε. Στον αμερικανικό Νότο της εποχής, η εκκλησία ήταν κεντρικός πυρήνας της αφροαμερικανικής κοινότητας και το γκόσπελ αποτελούσε συχνά τη μοναδική οργανωμένη μουσική διέξοδο για νέους μουσικούς.
Εκεί, ο Β. B. King ανέπτυξε τη βαθιά σχέση του με τη φωνή, τον ρυθμό και τη συναισθηματική ένταση, στοιχεία που αργότερα μετέφερε στα blues του, διατηρώντας πάντα μια πνευματική διάσταση στη μουσική του, ακόμη και όταν απομακρύνθηκε θεματολογικά από τον θρησκευτικό χώρο.
Ο Φεβρουάριος είναι ο Μήνας Μαύρης Ιστορίας (Black History Month) και γιορτάζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και τον Καναδά, αλλά και άλλες χώρες πλέον – τώρα το αν όντως γιορτάζεται είναι μία άλλη ιστορία – ως φόρος τιμής για όλα τα επιτεύγματα και τις συμβολές των Αφροαμερικανών σε όλους τους κλάδους και τομείς. Ελάτε μαζί μας να γιορτάσουμε μαζί!
Φαίνεται πως η Florence & the machine θα έχει παρέα τους Suede στις 14.07.2026 στο EJEKT FESTIVAL 2026!
Όπως ανακοινώθηκε από το Ejekt festival σήμερα, οι αγαπημένοι Suede θα κάνουν μια στάση στην Ελλάδα και μετά θα ανέβουν προς Βουλγαρία μεριά στο Phillgood festival, και δεν ξέρετε πόσο χαιρόμαστε!
suede @ejekt
Για να μην ξεχνιόμαστε, μεγάλες εμφανίσεις έρχονται την 14η του Ιούλη και ξεκινάμε από το αέρινο κορίτσι μας.
Florence + The Machine everybody screamejekt stage
FLORENCE & THE MACHINE
SUEDE
HOLLY HUMBERSTONE
ELENA LEONI
Οι Florence & Τhe Machine θα είναι οι headliners στην Day1 του EJEKT Festival 2026!
To κορυφαίο βρετανικό συγκρότημα θα εμφανιστεί στις 14 Ιουλίου στο Telekom Center Athens, στα πλαίσια της παγκόσμιας περιοδείας της Everybody Scream Tour. Σε συνδυασμό με τους The Cure που έχουν ήδη ανακοινωθεί ως headliners της Day2 στις 15 Ιουλίου, το φετινό line-up του EJEKT Festival είναι βγαλμένο από τα όνειρα των μουσικόφιλων, ενώ σύντομα θα ανακοινωθούν και άλλα ονόματα!
Η μεγάλη επιστροφή της Florence Welch στη χώρα μας είναι γεγονός! Η λατρεία που της δείχνει το ελληνικό κοινό είναι εντυπωσιακή, ενώ και η ίδια δεν κρύβει τον ιδιαίτερο δεσμό που νιώθει με την Ελλάδα.
H ιέρεια της σύγχρονης βρετανικής μουσικής μόλις κυκλοφόρησε τον 6ο δίσκο της “Everybody Scream” και ανέβηκε στο Νο1 των charts, κάτι που έχει κάνει με όλα τα albums ως σήμερα! Ο δίσκος αποδεικνύει ότι η Florence βρίσκεται στο ζενίθ της δημιουργικότητας αλλά και των ερμηνευτικών δυνάμεων της, σχεδόν δύο δεκαετίες από την πρώτη γνωριμία μας μαζί της.
Σε αυτές τις δύο δεκαετίες είχαμε την ευτυχία να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη μιας πραγματικά ξεχωριστής περίπτωσης καλλιτέχνη που ξεπερνάει τα όρια των μουσικών ειδών αλλά και των εποχών. Η Florence θα ήταν σταρ πρώτου βεληνεκούς, είτε είχε γεννηθεί στα 60ς είτε στην εποχή μας. Έχει τη στόφα των greats, των τοτεμικών ινδαλμάτων της ιστορίας της μουσικής. Μια νύμφη επί σκηνής, μια κυριαρχική μαινάδα στο studio, μια φωνή που επιβάλλεται και ερμηνευεί τραγούδια που μιλούν για τα μεγάλα, αρχέγονα θέματα της ανθρώπινης κατάστασης.
Τραγούδια όπως τα “Dog Days Are Over”, “Shake It Out”, “You’ve Got The Love”, “Sweet Nothing”, “Hunger”, “What Kind Of Man”, “My Love” δικαιολογούν απόλυτα τα δισεκατομμύρια των streams, τα εκατομμύρια πωλήσεων δίσκων αλλά κυρίως την φήμη της ξεχωριστής, της μεγάλης δημιουργού και ερμηνεύτριας του 21ου αιώνα.
Στην εμφάνισή της στο EJEKT Festival 2026 θα παρουσιάσει υλικό από ολόκληρη τη δισκογραφία της, καθώς και για πρώτη φορά τον νέο δίσκο “Everybody Scream”.
Suede
suede @ejekt
Αυτή θα είναι η πρώτη συναυλία των Suede στην Ελλάδα μετά από δέκα χρόνια! Ένα συγκρότημα που το ελληνικό κοινό έχει λατρέψει όσο λίγα, χάρη σε τραγούδια οπως τα “Trash“, “Animal Nitrate“, “Can’t Get Enough“, “Everything Will Flow“, “So Young”, “New Generation”, “Beautiful Ones“, “She’s In Fashion”, “Beautiful Ones”, “We Are The Pigs”.
Ήταν το 1992 όταν το περίφημο, ομώνυμο ντεμπούτο τους προκάλεσε μαζική παράκρουση και τους έφερε στην κορυφή του βρετανικού μουσικού στερεώματος. Η περσόνα και η φωνή του δανδή Brett Anderson, σε συνδυασμό με την έξοχη τραγουδοποιία τους, τους έδωσε τον τίτλο της “καλύτερης μπάντας” στο νησί!
Photo by Dean Chalkley
Ακολούθησε μια ξέφρενη δεκαετία, με 4 χρυσούς δίσκους, από τους οποίους οι 3 ανέβηκαν στο νο1 των charts! Ήταν η περίοδος της κυριαρχίας της brit-pop και οι Suede υπήρξαν το ενα από τα τέσσερα μέλη των περίφημων Big Four του χρυσοφόρου αυτού είδους, μαζί με τους Oasis, τους Blur καi τους Pulp.
Το 2013, έχοντας επανενωθεί μετά από απουσία ετών, κυκλοφόρησαν το “Bloodsports”, τον δίσκο που τους πέρασε στην εποχή της ωριμότητας. Έκτοτε, οι Suede βρίσκονται σε εξαιρετική κατάσταση, με το πρόσφατο, δέκατο άλμπουμ τους “Antidepressants” να συγκαταλέγεται στα καλύτερα της χρονιάς που πέρασε και να ανεβαίνει στο νο2 των charts!
Να θυμίσουμε ότι είχαμε ακούσει το ‘Autofiction‘, οπότε μπορείτε να πάρετε μια γεύση.
Holly Humberstone
Holly Humberstone @ejekt
Με εκατοντάδες εκατομμυρια streams στις διάφορες πλατφόρμες, η Holly Humberstone είναι ένα από τα πλέον ανερχόμενα ονόματα της σύγχρονης βρετανικής μουσικής.
Τραγούδια όπως τα “Falling Asleep At The Wheel”, “Scarlett”, “Too Thin” έχουν βρει την νεανική αλήθεια της εποχής, χάρη στους προσωπικούς στίχους και το ατμοσφαιρικό στυλ της, κάπου ανάμεσα στον Damien Rice, την Phoebe Bridgers και τη Lorde.
Η Holly έχει συνεργαστεί με τον Sam Fender. έχει περιοδεύσει με την Taylor Swift στην Era’s Tour, με την Olivia Rodrigo και την Girl In Red, Επίσης, έχει κερδίσει το Brit Award For Rising Star το 2021, ενώ το The Walls Are Way Too Thin κέρδισε το βραβείο Best Mixtape στα NME Awards 2022.
Το ντεμπούτο της “Paint My Bedroom” του 2023 πήγε στο νο5 των βρετανικών charts. Το δεύτερο άλμπουμ της θα κυκλοφορήσει τον Απρίλιο.
Η εμφάνισή της στο EJEKT 2026 θα είναι η πρώτη της στη χώρα μας.
Elena Leoni
Elena Leoni @ejekt
Η Elena Leoni είναι τραγουδίστρια, τραγουδοποιός, παίζει άρπα και τσέλο. Συνεργάζεται σταθερά με τη Μαρίνα Σάττι και τη Νατάσσα Μποφίλιου. Το πρώτο single της “Έλα” κυκλοφόρησε το 2023 και ακολούθησε το “Γυναίκα” μαζί με τις Νατάσσα Μποφίλιου, Μάρθα Φριντζήλα και Κόρα Καρβούνη. Έχει εμφανιστεί ως supporting act με τη Μαρίνα Σάττι και τον Κωστή Μαραβέγια.
ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ
Πωλούνται διήμερα εισιτήρια (14.07 Florence & The Machine, 15.07 The Cure) σε ειδική τιμή και θα μπορεί να γίνει και αναβάθμιση των μονοήμερων εισιτηρίων σε διήμερα.
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ
Αρένα G/A Zone B
Β΄ φάση προπώλησης: 75 Ευρώ
Τελική προπώληση : 80 Ευρώ
Zone A
Α΄ φάση προπώλησης : 120 Ευρώ
Τελική προπώληση : 135 Ευρώ
Α΄ φάση προπώλησης: sold out
Β΄ φάση προπώλησης: 145 Ευρώ (περιορισμένη διαθεσιμότητα)
Τελική προπώληση : 150 Ευρώ
Zone A
Α΄ φάση προπώλησης: 245 Ευρώ (περιορισμένη διαθεσιμότητα)
Τελική προπώληση : 260 Ευρώ
ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Οι κάτοχοι εισιτηρίων για την Day2 (15.07 The Cure) που επιθυμούν να αναβαθμίσουν το εισιτήριό τους σε διήμερο, θα πρεπει να στείλουν στο tickets@detoxevents.gr το email που τους έχει ερθει από το More κατά την αγορά του εισιτηρίου τους για την Day2, ώστε να μπορεσει να γίνει η αλλαγη.
Σημαντική σημείωση
Για την αυξημένη ασφάλεια των θεατών και την αποτροπή της παράνομης μεταπώλησης, έχει ενεργοποιηθεί από το More.com η λειτουργία προγραμματισμένης αποστολής εισιτηρίων για αυτή την εκδήλωση. Τα εισιτήρια θα σταλούν αυτόματα λίγες ημέρες πριν την έναρξη της εκδήλωσης.
Η προπώληση των εισιτηρίων γίνεται στα www.more.gr, τα Public και το υπόλοιπο δίκτυο του more.
Οι μεταπωλητές των εισιτηρίων χρεώνουν έξοδα διαχείρισης ανάλογα με το τιμολόγιο τους.
Εισιτήρια για ΑμεΑ
Για τα ΑμεΑ έχει προβλεφθεί ειδικά διαμορφωμένος χώρος. Για πληροφορίες και κρατήσεις εισιτηρίων για ΑμεΑ, θα πρέπει να επικοινωνήσετε με email στο info@ejekt.gr ή τηλεφωνικά στο 210 9636489, Δε-Πα 10:00 – 17:00.
Εισιτήρια για παιδία
Δεν απαιτείται εισιτήριο για τα παιδιά έως και 7 ετών.
Παιδιά από 8 ετών και άνω επιτρέπονται στη Ζώνη Α και στα VIP, μόνο με εισιτήριο.
Τα VIP εισιτήρια αφορούν υπερυψωμένο σημείο, με ξεχωριστή είσοδο, bar και τουαλέτες.
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies. Υπάρχει προσδιορισμός και αποθήκευση δεδομένων. Πληροφορίες σχετικά με την επεξεργασία δεδομένων και τη δυνατότητα άρνησης αυτής περιλαμβάνονται στην πολιτική απορρήτου.
