Οι Shadowmass μετά το πολύ καλό ομώνυμο τους άλμπουμ επιστρέφουν σε λίγες ημέρες με την κυκλοφορία του δεύτερου τους άλμπουμ, “Wastelands”. Η μπάντα από την Αθήνα με το speedy thrash που παίζουν μας εξέπληξαν πριν λίγα χρόνια πολύ ευχάριστα. Βέβαια πέρασε σχεδόν μια επταετία και καλό θα ήταν με την όρεξη που έχουν να το μετριάσουν σε δύο τρία χρονια το κένο μεταξύ των δουλειών τους.
Shadowmass: “Wastelands”
Οι Shadowmass για δεύτερη φορά δεν απογοητεύουν
Εξαιρετικό Thrash/Speed “παλιάς κοπής” με φρέσκο αέρα όμως. Η οργή και το μίσος πρωταγωνιστούν με το πρώτο κομμάτι να διαφεντεύεται από αυτά τα συναισθήματα. Έχοντας την μελωδία σε προσιτό ποσοστό για το είδος, σε κερδίζουν από τα πρώτα solos του “Purge and the savage preacher“. Οι Shadowmass συνεχίζοντας με το “Visions of desolation” σε βάζουν για τα καλά στον βλάσφημο κόσμο τους.
Έχοντας τις κιθάρες να “σπέρνουν” χαοτικά riffs και τα φωνητικά να “φτύνουν” βλασφήμους στίχους, διαμορφώνουν την “ταυτότητα” τους με επιτυχία. Πολύ καλά φωνητικά για το είδος και rhythm section που ανεβοκατεβάζει “σκάλες”, δεν φοβούνται τίποτα. Με τα “Adrammelech’s laugher” και “Into wastelands” σε παρασέρνουν σε πιο Γερμανικά Thrash Metal “παραδοσιακά” μονοπάτια κυρίως με το drumming που σε όλο το άλμπουμ τείνει προς τα εκεί. Γενικά έχουν στοιχεία από όλο τον ακραίο ήχο και κυρίως τείνουν κυρίως προς τις πρώτες δουλειές μεγαθηρίων της Γερμανίας και των Η.Π.Α.. Θα μπορούσα να φέρω και ως επιρροή τους Entombed του “Morning star”.
Shadowmass
Έχουν Σουηδικά στοιχεία και σίγουρα τα riffs θα σας φέρουν στο νου τους παλιούς Dismember αλλά και Grave. Την παλιά καλή σχολή της Σουηδίας δηλαδή. Όμως ως σύνολο θα λέγαμε ότι είναι ένα Thrash speed μείγμα με Death Metal αναφορές. Το άλμπουμ στα μισά του δεν σου δίνει την εντύπωση ότι θα βαρεθείς. Η μπάντα όπως φαίνεται έχει κάνει το μεγάλο βήμα με το “Wastelands” και η εταιρεία τους, Floga Records, πρέπει να είναι πολύ ευχαριστημένη που έχει μια τέτοια μπάντα στο κατάλογο της.
Με το “Into wastelands” συνεχίζουν να μην αφήνουν περιθώρια και τα riffs που πρωταγωνιστούν σου “σπάνε” τον σβέρκο” όπως και οι πληθωρικές “γραμμές” του μπάσου. Στο “Αρρητον” έχουν από τα καλύτερα solos του άλμπουμ και βλέπουμε την αγάπη τους προς το NWOBHM αλλά και σε σημεία και προς το Punk. Πάμε και στο πρώτο μεγάλο σε διάρκεια κομμάτι της μπάντας, το “Fading”. Είναι από τα αγαπημένα μου κομμάτια μέσα στο άλμπουμ, έχοντας συνεχείς αλλάγες στο ρυθμό του. Ευφυείς μελωδίες, solos διάσπαρτα παντού και φωνητικά που βγάζουν πάνω από όλα, ψυχή. Δεν υπάρχουν ταχύτητες εδώ, παρά αργά riffs που “μυρίζουν” θάνατο.
Shadowmass
Ένα διάλειμμα με το “Entropy II” και πάμε στο “κύκνειο άσμα” του “Wastelands”. Το “Thy will be crushed” είναι το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι του άλμπουμ και ίσως από τα πιο αντιπροσωπευτικά των Shadowmass. Ένα κομμάτι που τελειώνει το άλμπουμ με επιτυχία και φέρνει τους Αθηναίους σε μια νέα εποχή.
Εν κατακλειδι
Το νέο άλμπουμ των Shadowmass είναι ένας εξαιρετικός διάδοχος του πολύ καλού ντεμπούτου τους. Προσφέρει στον ακροατή ένα πλούσιο υλικό με στοιχεία από όλα τα είδη της ακραίας σκηνής, αφήνοντας έξω το Black Metal.
Το άλμπουμ που κυκλοφορεί στις 19 Ιανουαρίου είναι μια πολύ καλή επιλογή για τους οπαδούς της σκηνής.
Οι Grave Digger επιστρέφουν στην Ελλάδα και συγκεκριμένα σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Λάρισα για τους εορτασμούς των 30 ετών του “Tunes of war”.
Μαζί τους θα είναι οι Βετεράνοι Brainstorm έχοντας στη “φαρέτρα” τους ένα θαυμάσιο άλμπουμ που κυκλοφόρησαν πέρσι και μπορείτε να διαβάσετε εδώ για αυτό. Ως πρώτο opening act έχουν επιλεχθεί οι Blazon Stone από τη Σουηδία. Μια μπάντα που όπως και οι Brainstorm δεν έχουν απογοητεύσει ποτέ τους οπαδούς τους. Μόνο δισκάρες. Οι Grave Digger μας έχουν “χαλάσει” κάποιες φορές αλλά οι πολυ καλές έως και άριστες κυκλοφορίες τους υπερτερούν φυσικά.
Grave Digger: “Tunes of war”
Οι Grave Digger του “Tunes of war”
Κομβίκο άλμπουμ για τους Γερμανούς που μπορεί για μένα προσωπικά να μην φτάνει μουσικά το “Heart of darkness” αλλά ήταν μέγιστης σημασίας για την μπάντα μιας και άνοιξε πόρτες για μεγάλες περιοδείες και πούλησε πολύ περισσότερο από τον προηγούμενο. Επίσης ανήκει στην τριπλέτα “Heart of darkness”, “Tunes of war” και “Knights of the cross” που είναι η καλύτερη μέσα στην καριέρα των Grave Digger. Θα μπορούσαμε βέβαια να προσθέσουμε και το “Excalibur” σε αυτά το οποίο και θεωρώ και υποτιμημένο.
Οι Brainstorm είναι ένας “θησαυρός” για την μουσική μας
Τι να πρωτοπούμε για τους Brainstorm, μια μπάντα που όταν κυκλοφορήσε τα πέντε πρώτα άλμπουμ της καθιερώθηκε στις συνειδήσεις των οπαδών του Heavy/Power Metal. Πόσα υμνικά σχόλια να πούμε για τα “Hungry”, Unholy”, “Ambiguity”, “Metus mortis” και “Soul temptation”? Τεράστια μπάντα με πολύ συμαντική συνεισφορά στο ιδίωμα και με ένα χαρακτηριστικό που είναι σημαντικό για μένα ως κριτικός, την τιμιότητα που την διακατέχει σε κάθε κυκλοφορία.
Brainstorm
Οι Blazon Stone είναι ότι καλύτερο για αρχή
Με μια καριέρα επτά δίσκων μέσα σε λιγότερο από δεκαπέντε χρόνια και χωρίς καμία απογοήτευση για τους οπαδούς τους, μπορούμε να πούμε ότι τα έχουν καταφέρει περίφημα. Δίκαια λοιπόν κατέχουν μια θέση σε αυτό το σχήμα που θα έχουμε τους νέους να συναντούν τους παλιούς του ιδιώματος. Εξαιρετική μπάντα λοιπόν με δίσκους όπως τα “Return to Port Royal”, “No sign of glory” και “War of the roses” να κατέχουν υψηλή θέση στις προτιμήσεις των οπαδών του είδους.
Blazon Stone
Περισσότερες πληροφορίες για την συναυλία στην Αθήνα μπορείτε να βρείτε στην agenda μας.
Οι Grave Digger ανακοίνωσαν ότι έρχονται στην Αθήνα και στο Gagarin 205 Live Music Space στις 27 Απριλίου φέτος. Ο λόγος είναι ότι έχουμε τους εορτασμούς των 30 ετών κυκλοφορίας του ιστορικού “Tunes of war”.
Grave Digger: “Tunes of war”
Οι Grave Digger δεν θα είναι μόνοι τους
Μαζί λοιπόν με τους Γερμανούς θα εμφανιστούν και οι τρομεροί Brainstorm οι οποίοι μάλιστα κυκλοφόρησαν πρόσφατα και έναν θαυμάσιο δίσκο για τον οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Επιπλεόν θα έχουμε και τους Σουηδούς Blazon Stone ως πρώτο opening act. Η σημασία του “Tunes of war” είναι τεράστια για το Γερμανικό Heavy/Power Metal γιατί μαζί με τα “Heart of darkness” και “Knights of the cross” αποτέλεσαν την καλύτερη τριπλέτα δίσκων για την μπάντα από το Gladbeck της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας.
Grave Digger Poster Gagarin 205
Τη Δευτέρα 27 Απριλίου 2026, η Αθήνα θα βιώσει ένα heavy – power metal πανδαιμόνιο, που θα μας μεταφέρει στις ένδοξες εποχές του είδους, όταν αυτό μονοπωλούσε το ενδιαφέρον των Ελλήνων οπαδών της σκληρής μουσικής. Στη σκηνή του Gagarin 205 Live Music Space, θα εμφανιστούν οι Γερμανοί GRAVE DIGGER, που θα παρουσιάσουν στην ολότητά του το εμβληματικό “Tunes Of War”, για την 30η του επέτειο, καθώς και ένα Best Of setlist. Την σκηνή θα μοιραστούν μαζί με τους επίσης Γερμανούς BRAINSTORM και τους Σουηδούς BLAZON STONE.
Το 1996 λοιπόν, οι GRAVE DIGGER κυκλοφόρησαν ένα άλμπουμ που δεν άλλαξε απλώς τη δική τους πορεία, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο το Ευρωπαϊκό heavy – power metal μπορούσε να συνδυάσει την αφήγηση ιστορικών γεγονότων. Το “Tunes Of War” υπήρξε τομή στη δισκογραφία των Γερμανών, εγκαινιάζοντας μια περίοδο που, μέχρι σήμερα, θεωρείται καθοριστική για το είδος.
Θεματικά, το άλμπουμ επικεντρώνεται στους ματωμένους αγώνες των Σκωτσέζων ενάντια στην Aγγλική κυριαρχία – ένα concept που απαιτούσε λεπτότητα και αφηγηματική συνοχή για να μην μετατραπεί σε γραφικότητα. Οι GRAVE DIGGER όχι μόνο το απέφυγαν, αλλά μετουσίωσαν το υλικό σε έναν από τα πλέον εμβληματικά heavy – power metal άλμπουμ των ‘90s. Η επιτυχία του ήταν άμεση και καθολική. Τραγούδια όπως “Scotland United”, “The Dark Of The Sun”, “Killing Time” και φυσικά το μνημειώδες “Rebellion (The Clans Are Marching)” έγιναν στιγμιαία ύμνοι, ενώ το άλμπουμ γνώρισε τεράστια απήχηση και στην Ελλάδα, συμβάλλοντας στο να συστήσει το συγκρότημα σε ένα νέο και πολυπληθέστερο ακροατήριο. Ιδιαίτερα, εκείνη η συναυλία τους στο Club Ρόδον, τον Μάρτιο του 1997, ήταν ένα ανεπανάληπτο sold out, σε μία μαγική ατμόσφαιρα που μνημονεύεται ακόμα και σήμερα.
Τριάντα χρόνια μετά, το “Tunes Of War” παραμένει το πιο εμπορικά επιτυχημένο και πιθανώς πιο αναγνωρίσιμο άλμπουμ τους, ένα σημείο αναφοράς για το Ευρωπαϊκό heavy – power metal, που εξακολουθεί να συζητείται με σεβασμό από μουσικούς, οπαδούς και δημοσιογράφους. Ακόμα πιο σημαντικό, αποτελεί το άλμπουμ με το οποίο οι GRAVE DIGGER “μπήκαν” σε χιλιάδες σπίτια, δημιουργώντας μια νέα γενιά οπαδών.
Μετά από πολυάριθμες επισκέψεις στη χώρα μας και δεκαετίες βαθιάς σύνδεσης με το Ελληνικό κοινό, η επιστροφή τους για την επέτειο των 30 χρόνων του “Tunes Οf War”, ένα από τα σημαντικότερα concept άλμπουμ του Ευρωπαϊκού heavy – power metal, είναι μία συναυλία που εστιάζει στο άλμπουμ που σφράγισε τη μοίρα τους και καθόρισε ένα ολόκληρο μουσικό ιδίωμα. Μια συναυλία που απευθύνεται τόσο στους παλιούς που έζησαν το “ντελίριο” του 1997, όσο και στους νεότερους που ανακάλυψαν σε αυτό το άλμπουμ την αρχή μιας μουσικής ταυτότητας.
Όταν μιλάμε για metal “Made In Germany”, οι BRAINSTORM είναι από τα πιο σταθερά και αξιόπιστα ονόματα του είδους. Με πορεία από τις αρχές των ‘90s και άλμπουμ όπως τα “Metus Mortis”, “Soul Temptation” και “Liquid Monster”, οι Γερμανοί έχουν καταφέρει να διατηρούν υψηλό επίπεδο ποιότητας, βαρύτητας και αναγνωρισιμότητας στο Ευρωπαϊκό heavy – power metal. Παρά τις συνεχείς περιοδείες και την σταθερή και συνάμα πλούσια δισκογραφία (14 στούντιο άλμπουμ), έχουν να εμφανιστούν στην Αθήνα από το 2002 (!!!), γεγονός που καθιστά την επερχόμενη εμφάνισή τους όχι απλώς σπάνια, αλλά …συλλεκτική για το Ελληνικό κοινό.
Το τελευταίο τους άλμπουμ, το καταπληκτικό “Plague Of Rats”, μπήκε στα charts στη χώρα μας δείχνοντας ότι οι BRAINSTORM παραμένουν ενεργοί, υπολογίσιμοι, διψασμένοι και επιστρέφουν στην Αθήνα πιο δυνατοί από ποτέ. Είναι βέβαιο ότι πολύς κόσμος θα έρθει να απολαύσει ένα συγκρότημα που είναι πιο «σκοτεινό» από τα συνήθως «χαρούμενα» γκρουπ του είδους, το οποίο έχει -όπως λέει και το ίδιο- “Just Highs No Lows”.
Τη βραδιά θα ανοίξουν οι Σουηδοί BLAZON STONE, οι οποίοι, ορθά κοφτά, είναι ότι πιο κοντινό και ποιοτικό μπορεί να ακούσει κανείς στους RUNNING WILD!!! Ξεκίνησαν την καριέρα τους το 2008 υπό την ονομασία STÖRTEBEKER, ενώ από το 2011 συνεχίζουν ως BLAZON STONE. Από το 2013 και μετά, με πρωτεργάτη τον κιθαρίστα, βασικό συνθέτη, ιδρυτή, πολυάσχολο και ψυχή του συγκροτήματος Cederick Forsberg, άρχισαν να δισκογραφούν με απόλυτη συνέπεια, συνδυάζοντας το γρήγορο Ευρωπαϊκό power metal, με το “pirate metal” ύφος που έκανε τους RUNNING WILD θρύλους. Άλλωστε, το όνομά τους, το πήραν από το έκτο άλμπουμ της παρέας του Rock N’ Rolf, που είχε κυκλοφορήσει το 1991. Μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει 6 ποιοτικά στούντιο άλμπουμ, 2 EP’s και 3 ζωντανά ηχογραφημένα άλμπουμ, ενώ δουλεύουν ήδη πάνω στο έβδομο στούντιο άλμπουμ τους.
Για πολλούς, οι BLAZON STONE
εκπροσωπούν την πιο συνεπή και φρέσκια συνέχεια εκείνου του ιδιώματος που οι RUNNING WILD καθόρισαν στα ‘90s και αυτό από μόνο του αρκεί για να αποτελούν ξεχωριστό “χαρτί” στη σκηνή. Ζωντανά, υπόσχονται ταχύτητα, μελωδία και ανεβαστική power metal διάθεση, ένα ιδανικό συμπλήρωμα για μια βραδιά αφιερωμένη στον σκληρό Ευρωπαϊκό ήχο.
Χρειάζονται περισσότερα λόγια για να καταλάβετε ότι αυτό που θα ζήσουμε εκείνη τη βραδιά, θα είναι για τα …βιβλία; Μία heavy – power metal πανδαισία, που όμοιά της θα έχουμε ζήσει ελάχιστες φορές.
O Kenny Morris, ο πρώτος επίσημος drummer αλλά και ιδρυτικό μέλος των Siouxsie and the Banshees, έφυγε από τη ζωή στα 68 του χρόνια.
Τα δυσάρεστα νέα μαθαίνονται γρήγορα και όπως φαίνεται το 2025 συνεχίζει τον σκοπό του. Το post-punk αποχαιρετά τον ιδρυτή των Siouxsie and the Banshees, όπως έκανε και δημόσια ο φίλος και συνεργάτης του, John Robb μέσω του ouderthanwar όπου και αρθρογραφεί. Κάπως έτσι μαθεύτηκε το δυσάρεστο αυτό γεγονός αλλά και διασταυρώθηκε θα λέγαμε από πολλούς.
Siouxsie and the Banshees-Kenny Morris
Ο Kenny Morris
δημιούργησε, μεγαλούργησε βασικά, πίσω από τα drums, στους δύο πρώτους αξεπέραστους δίσκους των Siouxsie and the Banshees. Μιλάμε για το The Scream του 1978 και του Join Hands του 1979.
Δύο χρονιές που άφησαν το στίγμα τους πριν ολοκληρωθεί αυτό που σήμερα ονομάζουμε post-punk με μια πιο σκοτεινή πινελιά. Ήταν η αρχή του “κακού” και η ευκαιρία για πάρα πολλά συγκροτήματα ώστε να αναγνωριστούν.
Ένα ευχαριστώ λοιπόν και στον Kenny Morris, που έφερε αυτό που δεν υπήρχε.
Siouxsie and the Banshees, this is the end
Και αφού η 2η επιτυχία έφτανε στο πικ, παρεξηγήσεις και ασυμφωνίες έφεραν το τέλος τον Σεπτέμβριο του 1979. Ήταν η χρονιά που ο Morris αποχώρησε από το συγκρότημα, παίρνοντας μαζί του και τον κιθαρίστα John McKay.
Όλα ξεκίνησαν κατά τη διάρκεια μιας διαφωνίας που ξέσπασε κατά τη διάρκεια ενός event… Η συλλογή υπογραφών σε βινύλια, φαίνεται πως δεν στάθηκε καλή αιτία για την πορεία της μπάντας. Την θέση του πίσω από τα τύμπανα πήρε ο Budgie (The Slits,Creatures), γνωστός και ως Peter Edward Clarke, όπου και τους συνόδευσε στο Join Hands tour.
Το new wave μπαίνει στο δρόμο τους.
Kenny Morris
Μπορεί το tour να μην ολοκληρώθηκε με τον ίδιο, αλλά αυτό δεν τον πτόησε. Συνέχισε με διάφορα live στο αντικείμενό του και άκρως παραγωγικά projects. Ένα νέο κεφάλαιο θα ανοιγόταν στη ζωή του και περιείχε αρκετή εικόνα. Το film school, όπου και φοίτησε, κατάφερε να πολλαπλασιάσει και να εξελίξει το ταλέντο του στην σκηνοθεσία, αφήνοντας πίσω του μικρού μήκους δημιουργίες.
Δεν σταματά εκεί όμως. Μετακομίζει και ασχολείται και με τις εικαστικές τέχνες. Ταλέντο; Ναι.
Έργα του θα βρεις έως και σήμερα σε γκαλερί του Δουβλίνου.
Ο παραγωγός και συνεργάτης των Fugees, John Forté, βρέθηκε νεκρός σε ηλικία 50 ετών.
Βρέθηκε στο σπίτι του στο Chilmark της Μασαχουσέτης, στο Martha’s Vineyard, σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύτηκαν από το Associated Press. Όπως αναφέρεται, ένας γείτονας του τον βρήκε αναίσθητο στην κουζίνα του σπιτιού λίγο πριν τις 2:30 μ.μ. όπου και κάλεσε τις αρχές. Φήμες λένε πως πριν ένα χρόνο αντιμετώπισε σοβαρό πρόβλημα υγείας όπου και νοσηλεύτηκε μετά από κρίση. Έκτοτε, φέρεται να λάμβανε φαρμακευτική αγωγή για να προλάβει τον κίνδυνο μιας γενικευμένης επιληπτικής κρίσης (grand mal).
Σύμφωνα με δηλώσεις σε διάφορα μέσα ενημέρωσης από τον αρχηγό της αστυνομίας, αναφέρεται πως δεν υπήρχε «προφανής αιτία θανάτου», αλλά ούτε και στοιχεία για εγκληματική ενέργεια. Ο θάνατος του Forté διερευνάται από το γραφείο του ιατροδικαστή της πολιτείας, όπως δημοσιεύεται σε ένα από ΜΜΕ.
John Forté
Ο John Forté
ήταν μέλος της μουσικής κολεκτίβας Refugee Camp All-Stars, μιας ομάδας μουσικών που συνεργάστηκαν με τον Wyclef Jean στο ντεμπούτο άλμπουμ του το 1997, Wyclef Jean Presents The Carnival.
«Αυτό πονάει», έγραψε ο ιδρυτικό μέλος των Fugees, Wyclef Jean, την Τρίτη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μαζί με ένα βίντεο του ίδιου και του Forté να παίζουν ακουστικά. «Ο αδερφός μου @john_Forté έχει ενταχθεί στους Άγγελους. Οι θρύλοι δεν πεθαίνουν ποτέ. Κοιτάξτε το χαμόγελό του. Αναπαύσου εν ειρήνη, αδερφέ μου πρόσφυγα».
θυμάται τον συνεργάτη της στους Fugees, John Forté, ως «μια ευγενική ψυχή», μετά τον θάνατο του διάσημου καλλιτέχνη νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, σε ηλικία 50 ετών.
Σε ένα μήνυμα μνήμης που μοιράστηκε στο Instagram την Τετάρτη (14 Ιανουαρίου), η οκταπλή νικήτρια των Grammy θυμήθηκε ότι εκείνη και ο Forté έγιναν «γρήγορα φίλοι» μετά την πρώτη τους συνάντηση.
John Forté
“I loved him, my family loved him… I remember meeting his mom with her sweet voice for the first time and walking New York City streets with him in full youthful fascination mode,” Hill wrote. “Our generation of hip-hop was young and at the ascent of its epic rise. We were both there…participating and taking it all in, full of excitement and possibility.”
The Dream Syndicate: How Did We Find Ourselves Here?
The Dream Syndicate: How Did We Find Ourselves Here? Το καλύτερο ζέσταμα πριν τη συναυλία των The Dream Syndicate, για την Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2026 στο Gagarin 205.
Λίγο πριν τη ζωντανή εμφάνιση των The Dream Syndicate στο Gagarin 205, δεν υπάρχει καλύτερο ζέσταμα από το ντοκιμαντέρThe Dream Syndicate: How Did We Find Ourselves Here?. Η ταινία λειτουργεί σαν ιδανική εισαγωγή στη μουσική, την ιστορία και το συναίσθημα που θα γεμίσουν τη σκηνή εκείνη τη βραδιά – ένα ταξίδι στον χρόνο, τον ήχο και τις ανθρώπινες σχέσεις που καθόρισαν μια από τις πιο επιδραστικές μπάντες της αμερικανικής alternative rock σκηνής.
The Dream Syndicate: How Did We Find Ourselves Here?
Περισσότερο από μια μουσική ταινία, το ντοκιμαντέρ αποτελεί μια ουσιαστική κατάδυση στην ψυχή και την πορεία των Dream Syndicate, μιας από τις σημαντικότερες μπάντες της αμερικανικής alternative rock σκηνής. Σκηνοθετημένο από τον Emiel Spoelder, καταγράφει την ιστορία τους από τα πρώτα βήματα στο Los Angeles έως τη σύγχρονη επανένωση, αναδεικνύοντας με αμεσότητα τη δημιουργικότητα, τις διαφωνίες και τις αλλαγές που καθόρισαν την πορεία τους.
Μέσα από σπάνιο αρχειακό υλικό, συνεντεύξεις και αναδρομές, η ταινία φωτίζει την εποχή όπου οι Dream Syndicate ηγήθηκαν του Paisley Underground — ενός κινήματος που ενσωμάτωνε την ενέργεια του punk, την ψυχεδελική κουλτούρα των ’60s και την ανεξάρτητη αισθητική των πρώτων indie σχημάτων. Παρά την εποχή της υπερ-κατασκευασμένης pop, οι Dream Syndicate επέλεξαν έναν κιθαριστικό, ωμό ήχο βασισμένο στην ενέργεια και την ειλικρίνεια.
Ο ίδιος ο Spoelder διηγήθηκε στην Αντιγόνη Πάντα-Χαρβά (popaganda) πώς ξεκίνησε η ιδέα: το 2003, ως 19χρονος φοιτητής κινηματογράφου, είδε τον Steve Wynn και τους The Miracle 3 να ανοίγουν τη συναυλία του Ryan Adams στο Paradiso και γοητεύτηκε από τη σκηνική ενέργεια και τη μουσική τους χημεία.
Dream Syndicate
Ακολούθησαν χρόνια που παρακολουθούσε πιστά τις ζωντανές εμφανίσεις του Wynn αλλά και συνεντεύξεων, ενώ το 2009, στο Λος Άντζελες, μια αυθόρμητη κουβέντα με τη μητέρα του Wynn, Marlena, έθεσε την ιδέα: «Γιατί δεν κάνεις μια ταινία για τον γιο μου;». Το αρχικό σχέδιο αφορούσε συνολικά τη μουσική πορεία του Wynn, με έναν πρώτο κύκλο συνεντεύξεων (2012–2014), αλλά η ποικιλία των σχημάτων και έργων που συμμετείχε δημιούργησε αδιέξοδο στο μοντάζ.
Μόνο το 2019, επικεντρώνοντας την αφήγηση αποκλειστικά στους The Dream Syndicate, η ταινία βρήκε τον άξονά της – μια απόφαση που έφερε στον Spoelder μεγάλη ανακούφιση και άνοιξε τον δρόμο για την ολοκλήρωσή της.
Dream Syndicate
Το ντοκιμαντέρ δεν είναι απλώς μια χρονολόγηση γεγονότων – είναι μια προσωπική και συλλογική αναζήτηση. Ο συνδυασμός μουσικών στιγμών με μαρτυρίες βασικών στελεχών και φίλων της μπάντας, όπως του David Fricke (αρθρογράφου του Rolling Stone), προσφέρει μια εικόνα του γιατί αυτή η μπάντα έχει τόσο ζωτικό νόημα για όσους την παρακολούθησαν από τα πρώτα χρόνια και γιατί συνεχίζει να εμπνέει και σήμερα.
Το ντοκιμαντέρ αφηγείται την ταχύτατη άνοδο των Dream Syndicate, τις προσωπικές και δημιουργικές συγκρούσεις, τις δισκογραφικές αποφάσεις, αλλά και τις διαλυμένες φιλίες και τις δικαστικές μάχες για τα δικαιώματα του Medicine Show – το άλμπουμ που θεωρείται ένα από τα rock masterpieces και που επανεκδόθηκε πρόσφατα με τους ίδιους να έχουν πλέον τον πλήρη έλεγχο του έργου τους. Παράλληλα, παρουσιάζει την επανένωση του συγκροτήματος από το 2012 και μετά, με τον πυρήνα Steve Wynn, Dennis Duck και Mark Walton να παραμένει στο τιμόνι, ενώ νέοι συνεργάτες, όπως ο Jason Victor και ο Chris Cacavas, προσθέτουν φρέσκο πνεύμα αλλά και συνέχεια στην παράδοση της μπάντας.
Αυτό που ξεχωρίζει στην ταινία είναι η αίσθηση ότι οι Dream Syndicate δεν είναι απλά μια μπάντα που ξεχώρισε στο παρελθόν αλλά μια δημιουργική οντότητα που συνεχίζει να εξελίσσεται και να υπενθυμίζει ότι η μουσική δεν είναι μόνο προϊόν ή συναίσθημα στιγμής, αλλά ένα ζωντανό ταξίδι μέσα στο χρόνο και τις ανθρώπινες σχέσεις.
Το How Did We Find Ourselves Here?
γίνεται έτσι μια προσωπική εξομολόγηση, μια ιστορία επιμονής, πάθους και αφοσίωσης στην τέχνη, που μιλά τόσο στους λάτρεις των Dream Syndicate όσο και σε όσους θέλουν να κατανοήσουν πώς μια μπάντα μπορεί να ζήσει πέρα από τάσεις και εποχές.
Στο IMDb το ντοκιμαντέρ έχει σκοράρει 8,0/10, μια πολύ υψηλή βαθμολογία που δείχνει την εκτίμηση τόσο του κοινού όσο και της κριτικής για την ποιότητα του υλικού και τον τρόπο που παρουσιάζει την ιστορία του γκρουπ.
Είναι διαθέσιμη σε streaming πλατφόρμες, όπως το Amazon Prime Video, ενώ κυκλοφορεί και σε DVD/Blu-ray με συλλεκτικό υλικό και bonus live συναυλίες που προσφέρουν ένα πιο ολοκληρωμένο ιστορικό υπόβαθρο και ακρόαση σπάνιων στιγμών από την καριέρα του συγκροτήματος. Στην Ελλάδα έκανε την πρώτη πανελλήνια προβολή της στο Gimme Shelter Film Festival τον Οκτώβριο του 2023.
Οι Dream Syndicate θα εμφανιστούν στις 29 Ιανουαρίου στο Gagarin 205 .
Η συναυλία θα κινηθεί ανάμεσα στις διαφορετικές εποχές της μπάντας: τα all time classics που καθόρισαν τη δεκαετία του ’80, τραγούδια από τα τέσσερα άλμπουμ της επανένωσης (2017–2023), και για πρώτη φορά στην ιστορία τους, οι Dream Syndicate θα παρουσιάσουν ολόκληρο το Medicine Show (1984), από την πρώτη μέχρι την τελευταία νότα.
Ήδη το 50% των εισιτηρίων έχει εξαντληθεί – σπεύσατε για τα εισιτήρια που απομένουν.
IHSANE: Μια παράσταση των Ballet du Grand Théâtre de Genève & Eastman που έρχεται Τρίτη 17 & Τετάρτη 18 Μαρτίου 2026 | 20:00.
Φεστιβάλ της Άνοιξης – Χορός στο Μέγαρο
Μέγαρο Μουσικής Αθηνών | Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη
Το Ihsane είναι το νέο έργο του παγκοσμίου φήμης χορογράφου Sidi Larbi Cherkaoui (Σίντι Λάρμπι Σερκάουι), μια εντυπωσιακή και καλλιτεχνικά τολμηρή παράσταση-φόρος τιμής στις μαροκινές του ρίζες, αλλά και μια βαθιά προσωπική εξερεύνηση της ταυτότητας, της μνήμης και της συμφιλίωσης, που εξυμνεί όσα μας ενώνουν, πέρα από σύνορα και συγκρούσεις.
Ihsane
Μια σύμπραξη υψηλής καλλιτεχνικής στάθμης
Δύο σημαντικές ομάδες χορού, τα ιστορικά Μπαλέτα του Μεγάλου Θεάτρου της Γενεύης (Ballet du Grand Théâtre de Genève) που μετρούν δεκαετίες λαμπρής παρουσίας, και η νεότερη, πολυσχιδής ομάδα Eastman, συναντώνται στη σκηνή υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Sidi Larbi Cherkaoui, δημιουργώντας έναν εντυπωσιακό οργανισμό με πλούτο αισθητικών και πολιτισμικών αναφορών, και αναδεικνύοντας την καλλιτεχνική ζωντάνια του αραβικού κόσμου.
Όπως συνήθως, ο Cherkaoui συγκεντρώνει και αυτή τη φορά μια ξεχωριστή καλλιτεχνική ομάδα, που αντικατοπτρίζει τη ζωτικότητα και τη δημιουργική ένταση αυτής της περιοχής του πλανήτη, με την οποία ο χορογράφος συνδέεται μέσω των προγόνων του. Τη μουσική συνέθεσε ειδικά για την παράσταση ο Τυνήσιος δεξιοτέχνης της viola d’amore Jasser Haj Youssef, ο οποίος ερμηνεύει ζωντανά επί σκηνής μαζί με τους τραγουδιστές Fadia Tomb El-Hage (Λίβανος) και Mohammed El Arabi Serghini (Μαρόκο) και τους μουσικούς Gaël Cadoux (Rhodes piano), Yasamin Shahhosseini (ούτι) και Gabriele Miracle Bragantini (κρουστά).
Το εντυπωσιακό θέαμα που χαρίζουν οι συνολικά 18 χορευτές επί σκηνής συμπληρώνουν οι δημιουργίες του visual artist Amine Amharech, που δημιουργούν μια σχεδόν τελετουργική ατμόσφαιρα με εμφανείς μαροκινές αναφορές, και τα πρωτοποριακά κοστούμια του σχεδιαστή Amine Bendriouich, εμπνευσμένα από την ενδυματολογική παράδοση των Βερβέρων, απελευθερώνοντάς την ωστόσο από συμβάσεις φύλου και μορφής. Τον σχεδιασμό φωτισμών υπογράφει η Fabiana Piccioli, ενώ το βίντεο επιμελείται ο Maxime Guislain.
Ihsane
Ο δημιουργός Sidi Larbi Cherkaoui
Ο Sidi Larbi Cherkaoui είναι μια από τις πιο επιδραστικές παρουσίες στο σύγχρονο χορό. Πολυσχιδής δημιουργός – χορογράφος, σκηνοθέτης όπερας, χορευτής, συνθέτης, πιανίστας, εικαστικός -εργάζεται σε πολλαπλά πεδία και πλατφόρμες, από τον κινηματογράφο και το Broadway, μέχρι τη δημιουργία μουσικών βίντεο, την όπερα, τα μουσεία και την κοινοτική τέχνη. Ως καλλιτεχνικός διευθυντής του Ballet du Grand Théâtre de Genève, έχει το ταλέντο να δημιουργεί ολόκληρους κόσμους, όπου η κίνηση, η μουσική και η αρχιτεκτονική συνυφαίνονται αβίαστα.
Εξέχουσα μορφή στη σύγχρονη καλλιτεχνική σκηνή του Βελγίου και ιδρυτής της εταιρείας χορού Eastman, έχει στο ενεργητικό του πάνω από 50 χορογραφίες.
Γνωστός στο κοινό της Γενεύης, παρουσίασε το “Loin” στο GTG το 2005 και το 2008, και το “Fall” τον Οκτώβριο του 2019, στο πλαίσιο της βραδιάς “Minimal Maximal”. Τον Ιούλιο του 2022 αποχωρεί από το Ballet Vlaanderen, με το οποίο δημιούργησε τα “Fall” (2015), “Exhibition” (2016) και “Requiem” (2017), για να αναλάβει τη διεύθυνση του Μπαλέτου του Grand Théâtre. Το 2013 συνεργάστηκε με τους Damien Jalet και Marina Abramović για το “Boléro” στην Όπερα του Παρισιού, και ξανά με το ίδιο δίδυμο για το “Pelléas et Mélisande” στην Αμβέρσα το 2018. Οι σκηνοθεσίες του στην όπερα περιλαμβάνουν επίσης τα “Les Indes galantes” του Rameau, την “Alceste” του Gluck στην Κρατική Όπερα της Βαυαρίας στο Μόναχο, καθώς και το “Satyagraha” του Philip Glass για το Θέατρο της Βασιλείας. Το 2023 σκηνοθέτησε το “Idomeneo” του Mozart στο GTG, με σκηνικά της Chiharu Shiota.
Ihsane
IHSANE
Η έννοια και οι αναφορές του έργου
Το νέο αυτό έργο, που πρωτοπαρουσιάστηκε στη Γενεύη τον Νοέμβριο του 2024, αποτελεί το δεύτερο μέρος ενός δίπτυχου που ξεκίνησε με το “Vlaemsch (chez moi)” το 2022, όπου ο Cherkaoui διερευνούσε τη σχέση του με τη μητέρα του και τις φλαμανδικές του ρίζες. Στο Ihsane (που στα αραβικά εκφράζει ένα ιδανικό αγαθότητας, ευεργεσίας και εσωτερικής ένωσης και επικοινωνίας με το σύμπαν) στρέφει το βλέμμα στον πατέρα του, έναν Μαροκινό μετανάστη στη Φλάνδρα που έχασε σε νεαρή ηλικία – μια αναζήτηση που φορτίζεται ακόμη περισσότερο από την αδυναμία εντοπισμού του τάφου του στην Ταγγέρη, τριάντα χρόνια μετά το θάνατό του. Το έργο λειτουργεί ως μια «χορογραφημένη κηδεία που δεν έγινε ποτέ» και αναμετριέται με την απώλεια, την ανάμνηση και την ανάγκη υπέρβασης των ορίων που θέτουν οι ταυτότητες και οι τόποι.
Ihsane, όμως, δεν σημαίνει μόνο αυτό. Στο Βέλγιο, συνδέεται επίσης με ένα ρατσιστικό και ομοφοβικό έγκλημα που συνέβη στη Λιέγη το 2012: ένας νεαρός ομοφυλόφιλος άνδρας, 32 ετών, μαροκινής καταγωγής, ο Ihsane Jarfi, ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου έξω από ένα νυχτερινό κέντρο. Ο επιτυχημένος χορογράφος, ομοεθνής του θύματος αλλά και queer δημιουργός, επιχειρεί να ταυτιστεί με τον Jarfi και τον τιμά μέσα από αυτήν την παραγωγή που επανεξετάζει την οικογενειακή του ιστορία, διατυπώνοντας παράλληλα μέσα από το χορό σημαντικές αναζητήσεις: «Τι αποτύπωμα αφήνουμε πίσω μας; Πώς γίνεται περισσότερες από μία ταυτότητες να χωρέσουν στο ίδιο σώμα;»
Μέσα από μια ενδοσκοπική περιήγηση στα όνειρα και τις αναμνήσεις της παιδικής του ηλικίας και ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο κινησιολογικό τοπίο, ο Cherkaoui στο “Ihsane” αποτυπώνει τον κόσμο ως πεδίο αδιάκοπης αναγέννησης και αλλαγής, και επιχειρεί μια άσκηση συμφιλίωσης που αποζητά να υπερβεί τις προσωπικές αλλά και γεωπολιτικές συγκρούσεις, παίζοντας με τις απαξιωτικές και στερεοτυπικές οπτικές γύρω από τον αραβικό κόσμο, που ακόμη και σήμερα έχουν ισχυρή παρουσία στη Δύση. Παρατηρεί τον κόσμο να αλλάζει σε έναν ατέρμονο κύκλο καταστροφής και αναγέννησης. Στέκεται επιφυλακτικά απέναντι στις κουλτούρες που φυλακίζουν και χωρίζουν τους ανθρώπους.
Ihsane
Προτιμά τη γεωγραφία που βρίσκεται σε συνεχή διαμόρφωση, τα τοπία που αλλάζουν διαρκώς, και τον κοινό χώρο όπου συνυπάρχουμε. Μέσα σε αυτόν τον χώρο, αποκαλύπτει τα αόρατα νήματα που μας συνδέουν μεταξύ μας.
Το Ihsane αποτελεί τελικά ένα ταξίδι προς την αναζήτηση της εσωτερικής γαλήνης και μια προσπάθεια υπέρβασης της σύγκρουσης, της εγκατάλειψης και της λήθης.
Με τους χορευτές των:
Ballet du Grand Théâtre de Genève & Eastman
Κριτικές του διεθνούς Τύπου το 2024
«Οι ταραγμένοι καιροί μας χρειάζονται περισσότερο από ποτέ αυτόν τον χορό της συμφιλίωσης.»
Les Echos
«Το πιο τρυφερό και συγκινητικό έργο του Cherkaoui μέχρι σήμερα.»
Frankfurter Allgemeine
«Πληθωρικό, γενναιόδωρο, γεμάτο γλυκύτητα, αισθησιασμό και αγάπη για τη ζωή — το Ihsane είναι αναμφίβολα η χορογραφική παραγωγή της χρονιάς.»
Transfuge
Ο κοινωνικός σκοπός των παραστάσεων
Η διοργάνωση ενισχύει το έργο του Lifeline Hellas, που συνεχίζει να προσφέρει σύγχρονο ιατρικό εξοπλισμό στα κρατικά παιδιατρικά νοσοκομεία της Ελλάδας.
Συμπαραγωγή: Μέγαρο Μουσικής Αθηνών & Lifeline Hellas
Σε συνεργασία με: visionary culture & Delta Danse
Οι παραστάσεις πραγματοποιούνται υπό την Αιγίδα της Πρεσβείας της Ελβετίας στην Ελλάδα.
Ισχύουν ειδικές τιμές για διάφορες κατηγορίες: Φοιτητικό, Συνοδός ΑΜΕΑ, Άνεργοι, Νέοι μέχρι 25 ετών, ΑΜΕΑ, 65+, Πολύτεκνοι: 18 ευρώ | Πληροφορίες: Ταμείο Μεγάρου Μουσικής Αθηνών
*Σε όλες τις ζώνες εισιτηρίων υπάρχει έκπτωση ΑΜΕΑ 15%
Εισιτήρια VIP: 100 ευρώ & 150 ευρώ
με συμμετοχή στο κοκτέιλ τη βραδιά της πρεμιέρας
Για τα VIP εισιτήρια της πρεμιέρας παρακαλούμε όπως απευθυνθείτε αποκλειστικά στο γραφείο του Lifeline Hellas 210 9828 002, 694 3902 264, lifelinegr@pkfond.rs
Το Lifeline Hellas έχει προσφέρει ιατρικό εξοπλισμό συνολικής αξίας άνω των τριών εκατομμυρίων ευρώ στα κρατικά νοσοκομεία της Ελλάδας τα τελευταία χρόνια. Ειδικότερα, επικεντρώνει το έργο του στην υποστήριξη των νεογνών, προσφέροντας κρίσιμο ιατρικό εξοπλισμό όπως θερμοκοιτίδες και εξειδικευμένα μηχανήματα που είναι ζωτικής σημασίας για την εντατική φροντίδα τους.
Μέσω αυτών των δράσεων, συμβάλλει στην ενίσχυση των δημόσιων νοσοκομείων της χώρας, παρέχοντας τα αναγκαία μέσα για να σώζονται οι πιο ευάλωτοι ασθενείς. Με σταθερή προσήλωση στη ζωή και την ελπίδα, το Lifeline Hellas επενδύει στο μέλλον, ξεκινώντας από την πιο πολύτιμη στιγμή, την πρώτη ανάσα.
Η οπτική της Kim Gordon για την τέχνη και τον θόρυβο έχει γίνει πιο ευκρινής, αλλά και έχει αλλάξει – ένα παράδειγμα δυνατοτήτων που, τέσσερις δεκαετίες μετά, εξακολουθεί να μοιάζει με πρόκληση. Η περιπέτεια συνεχίζεται στο τρίτο σόλο άλμπουμ της καλλιτέχνιδας, PLAY ME, που θα κυκλοφορήσει στις 13 Μαρτίου από την Matador Records.
Το πρώτο single «NOT TODAY» είναι ήδη διαθέσιμο, συνοδευόμενο από ένα μικρού μήκους φιλμ σε σκηνοθεσία των ιδρυτριών του οίκου μόδας Rodarte και κινηματογραφιστριών Kate και Laura Mulleavy, με διευθυντή φωτογραφίας τον Christopher Blauvelt. Το τραγούδι αναδεικνύει μια ποιητική ένταση στη φωνή της Gordon. «Άρχισα να τραγουδάω με έναν τρόπο που δεν είχα τραγουδήσει εδώ και πολύ καιρό», λέει. «Αυτή η άλλη φωνή βγήκε».
Για το βίντεο, η Kim Gordon φοράει ένα χειροποίητο μεταξωτό φόρεμα από τούλι από μια παλιά συλλογή της Rodarte, φτιαγμένο ειδικά για εκείνη από τις Mulleavy. «Ήταν το είδωλό μας και θυμόμαστε πολύ καλά όταν της κάναμε την πρόβα του φορέματος στη Νέα Υόρκη», λένε. «Όταν αρχίσαμε να σχεδιάζουμε το βίντεο, η Kim πρότεινε να φορέσει το φόρεμα, το οποίο ξέραμε ότι ήταν ιδανικό για την ιδέα του βίντεο».
Το PLAY ME είναι συμπυκνωμένο και άμεσο, επεκτείνοντας την ηχητική παλέτα της Gordon για να συμπεριλάβει πιο μελωδικούς ρυθμούς και την κινητική δύναμη του krautrock. «Θέλαμε τα τραγούδια να είναι σύντομα», λέει η Gordon για τη συνεχιζόμενη συνεργασία της με τον παραγωγό Justin Raisen (Charli XCX, Sky Ferreira, Yves Tumor) από το Λος Άντζελες. «Θέλαμε να το κάνουμε πολύ γρήγορα. Είναι πιο εστιασμένο και ίσως πιο σίγουρο. Πάντα δουλεύω με βάση τους ρυθμούς και ήξερα ότι ήθελα να είναι ακόμα πιο beat-oriented από το προηγούμενο. Ο Justin καταλαβαίνει πραγματικά τη φωνή μου και τους στίχους μου και καταλαβαίνει πώς δουλεύω – αυτό φάνηκε ακόμα περισσότερο σε αυτό το δίσκο».
Το 2019, το ντεμπούτο σόλο LP της Kim Gordon, No Home Record,
απέδειξε ότι ήταν πιο συντονισμένη από ποτέ με τους πρωτοποριακούς ήχους, αναμειγνύοντας avant-rap και footwork στην ηχητική της εννοιολογική τέχνη. Το The Collective, το 2024, ήταν βαρύ και ακόμα πιο τολμηρό, με επικεφαλής τον τεκτονικό βιομηχανικό θόρυβο του «BYE BYE», ενός κομματιού που είναι ταυτόχρονα λίστα αποσκευών και rage rap, και κέρδισε δύο υποψηφιότητες για Grammy.
Το PLAY ME, που ακολούθησε γρήγορα, επεξεργάζεται, με τον απαράμιλλο τρόπο της Gordon, τις παράπλευρες απώλειες της τάξης των δισεκατομμυριούχων: την καταστροφή της δημοκρατίας, τον τεχνοκρατικό φασισμό του τέλους των καιρών, την ισοπέδωση της κουλτούρας από τις ψυχρές δονήσεις που τροφοδοτούνται από την τεχνητή νοημοσύνη – όπου το μαύρο χιούμορ εκφράζει το παράλογο της σύγχρονης ζωής. Αλλά παρά το συχνό του βλέμμα προς τα έξω, το PLAY ME είναι ένα εσωτερικό άλμπουμ, στο οποίο μια έντονη συναισθηματικότητα παλμίζει μέσα από φυσικές εμπλοκές, απορρίπτοντας οριστικές δηλώσεις υπέρ μιας περιέργειας που κρατά τη Gordon σε αναζήτηση, πάντα σε εξέλιξη.
kim gordon
Μέσα στο μωσαϊκό της πραγματικότητας του PLAY ME, τα φωνητικά με αλλαγή τόνου και τα σκιερά στρώματα της παραφωνίας, τα τραγούδια της Kim Gordon εξακολουθούν να είναι σαφή ως προς την προσοχή που δίνουν σε έναν κόσμο που θα προτιμούσε να μας αποσπάσει την προσοχή και να μας οδηγήσει στη λήθη. «Πρέπει να πω ότι αυτό που με επηρέασε περισσότερο ήταν οι ειδήσεις. Βρισκόμαστε σε μια Art of Noise «μετα-αυτοκρατορική» εποχή, όπου οι άνθρωποι απλά εξαφανίζονται», λέει, επαναλαμβάνοντας τον τίτλο ενός από τα τραγούδια του PLAY ME.
Το τεταμένο σφύριγμα και ο στριγκλός ήχος του «No Hands» περιέχουν την απερισκεψία της εθνικής διάθεσης. Το τρεμάμενο μπάσο και οι ελεύθερες συνειρμικές στίχοι του «Subcon» υποδηλώνουν τη ζοφερή ατομικοποίηση της ζωής στην εποχή των πλατφορμών, πριν προκληθούν οι επίδοξοι αποικιστές του διαστήματος: «Θέλεις να πας στον Άρη / Και μετά τι;» Το «Square Jaw» καταδικάζει την διχαστική τοξική αρρενωπότητα του Elon Musk, περιγράφοντας την οπτική καταστροφή των φορτηγών Tesla.
Αφηγούμενο την απειλητική πλήρη αποδοχή της τεχνολογίας από ένα άτομο, το «Dirty Tech» λυπάται τα ανθρώπινα θύματα της τεχνητής νοημοσύνης που δεν αναγνωρίζουν την περιβαλλοντική καταστροφή που προκαλεί. «Σκεφτόμουν, μήπως ο επόμενος αφεντικό μου θα είναι ένα chatbot τεχνητής νοημοσύνης;» λέει η Gordon. «Εμείς είμαστε οι πρώτοι που θα σβήσουν τα φώτα μας, όχι οι δισεκατομμυριούχοι της τεχνολογίας. Είναι τόσο αφηρημένο που οι άνθρωποι δεν μπορούν να το καταλάβουν». Χρησιμοποιώντας τη δική της αφηρημένη γλώσσα για να περιγράψει την πραγματικότητα, αρχίζει να την αποσαφηνίζει.
kim gordon
Το μαύρο χιούμορ εκφράζει το παράλογο της σύγχρονης ζωής. Το «Busy Bee» παραμορφώνει ένα δείγμα της Kim Gordon που μιλάει με τη συνάδελφό της στο συγκρότημα Free Kitten, Julia Cafritz, κατά τη διάρκεια μιας εμφάνισής τους στα μέσα ενημέρωσης τη δεκαετία του ’90, μετατρέποντας τη συνομιλία τους σε υψηλές φωνές (ο Dave Grohl παίζει ντραμς) για να εκφράσει φαινομενικά σύγχρονα συναισθήματα («η πίεση να χαλαρώσει, ήταν απλά πάρα πολύ για εκείνη»).
Ένα έργο τέχνης αντίθεσης της εποχής, το «ByeBye25» αναδημιουργεί το εναρκτήριο κομμάτι του The Collective της Gordon με νέους στίχους που προέρχονται από τη λίστα απαγορευμένων λέξεων του Trump — όρους που η κυβέρνηση έχει επισημάνει για να ακυρώσει προτάσεις επιχορηγήσεων και έρευνας. Οι όροι κυμαίνονται από «αυτοί/αυτές», «κλιματική αλλαγή» και «μήτρα» έως «γρίπη των πτηνών», «αλλεργία στα φιστίκια» και «αποστράγγιση πλακιδίων», και γίνονται, όπως πολλά κομμάτια του PLAY ME, ξηρά και ξεκαρδιστικά.
Το ομώνυμο κομμάτι τοποθετεί τα ονόματα των playlist του Spotify πάνω σε ένα trip-hop groove. «Πλούσια δημοφιλής κοπέλα / Λειτουργία κακού / Τζαζ στο παρασκήνιο / Χαλάρωση μετά τη δουλειά», τραγουδά η Kim Gordon με το sprechgesang της — μια άλλη γελοία λίστα, με τις άκρες κάθε φράσης να λιώνουν σαν τα στάζοντα Noise Paintings της Gordon, που αντιπροσωπεύουν την τυραννία της κουλτούρας χωρίς τριβές. «Είναι μέρος της κουλτούρας της ευκολίας στην οποία ζούμε, όπου οι επιλογές μας είναι συνεχώς επιμελημένες», λέει η Gordon. «Τα πράγματα φέρουν μια επωνυμία που προσπαθεί να προβλέψει τη διάθεσή σου πριν ακόμα την έχεις. Το βρίσκω ενδιαφέρον, αλλά και πολύ προσβλητικό».
kim gordon play me
PLAY ME Tracklist:
1. PLAY ME
2. GIRL WITH A LOOK
3. NO HANDS
4. BLACK OUT
5. DIRTY TECH
6. NOT TODAY
7. BUSY BEE
8. SQUARE JAW
9. SUBCON
10. POST EMPIRE
11. NAIL BITER
12. BYEBYE25!
Panx Romana & Αδέλφια / Αντί… στο Immigraniada Festival
Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου στο Κύτταρο.
Το 12o Immigraniada Festival και οι Panx Romana, με αφορμή την μεγάλη επέτειο του πανκ, από το σωτήριον έτος 1976, μας χαρίζουν μία εκρηκτική βραδιά. Ο σκοπός είναι πάντα αλληλέγγυος και μια μεγάλη μουσική αγκαλιά με πολλούς καλεσμένους που μαζί με τους Panx Romana θα παρουσιάσουν ένα θέαμα φωτιά. Οι καλεσμένοι των Panx είναι μέλη από 10 ιστορικές πανκ μπάντες που πλέον δεν είναι ενεργές καθώς και της μουσικοθεατρικής κολεκτίβας ‘’Τσιριτσάντσουλες’’.
Συμμετέχουν μέλη από The Last Drive, Εκτός Ελέγχου, Γκρόβερ, Deus ex Machina, Αρνάκια, Bootstroke, Ναυτία, Bad Kids, καθώς και άλλες συμμετοχές έκπληξη.
Για το πανκ ροκ που έδειξε ότι η μουσική μπορεί να είναι πολιτική πράξη, που δημιούργησε μια κουλτούρα DIY “φτιάξτο μόνος σου” , που συνεχίζει να εμπνέει καλλιτέχνες και κινήματα, και να δίνει φωνή σε γενιές νέων που δεν νιώθουν να χωρούν στα κυρίαρχα κοινωνικά πρότυπα.
Panx Romana – photo Katerina Vrana (1)
Μια βραδιά για ένα κίνημα γεμάτο ένταση, συγκρούσεις, δημιουργικότητα και αλληλεγγύη. Για το κίνημα που έδωσε πνοή σε μια βαρετή δεκαετία όταν ξεκίνησε στα 70’ς. Είναι η ιστορία πολλών γενεών που συνεχίζουν να φωνάζουν ακόμα. Είναι ο τρόπος όχι μόνο να διεκδικήσεις και να διαδηλώσεις, αλλά και να σηκώσεις το μεσαίο δάχτυλο λέγοντας μουσικές ιστορίες.
Το μοναδικό που απομένει τώρα είναι να ζήσουμε αυτή τη μουσική εμπειρία ευχόμενοι ότι θα την ευχαριστηθείτε το ίδιο έντονα με εμάς.
Πόρτες 21:00 – Έναρξη 21.30
21:30 ΑΝΤΙ…
22.30 RANX ROMANA
00:00 50 ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΝΚ ΡΟΚ (Panx Romana & συμμετοχές)
Τα έσοδα θα διατεθούν για ιατρικά έξοδα αδελφού μας
Μια από τις σημαντικότερες μπάντες του εγχώριου punk και της underground σκηνής επιστρέφει στον χώρο που γεννήθηκε, κουβαλώντας τις μνήμες, τις πληγές και τα όνειρα μιας ολόκληρης κοινότητας. Μια βραδιά φόρος τιμής σε όσα μας σημάδεψαν και σε όσα συνεχίζουν να μας κρατούν ζωντανούς. Μετά την απώλεια του θρυλικού ντράμερ τους, Δημήτρη Δημητράκα, επιστρέφουν στη σκηνή του Κυττάρου, τραγουδώντας για όνειρα που δεν λυγίζουν, που οδηγούν το μυαλό και αγκαλιάζουν την ψυχή μας.
Από το 1982 μέχρι σήμερα, οι Panx Romana είναι η φωνή μιας γενιάς, μια παρέας που μεγάλωσε μαζί, η σπίθα που έδειξε ότι το punk δεν είναι μόδα αλλά τρόπος ζωής. Οι συναυλίες τους ήταν και είναι μουσικά γεγονότα – συναντήσεις ανθρώπων που ψάχνουν για ελευθερία, δικαιοσύνη και τρυφερότητα μέσα στη φασαρία και βιαιότητα της πόλης και της εποχής.
Σαράντα τέσσερα χρόνια μετά το πρώτο τους βήμα στη σκηνή του Κυττάρου, επιστρέφουν στον ίδιο χώρο για να ξαναγράψουν ιστορία. Με την απουσία βαριά αλλά και με νέες παρουσίες που φέρνουν ανάσα, οι Panx παραμένουν ενεργοί στην κοινότητα, ακούραστοι, επίμονοι, ρομαντικοί. Στέκονται ακόμα εκεί που τους ξέρουμε: δίπλα στον αόρατο, στον αποκλεισμένο, στον άνθρωπο που παλεύει. Κι εμείς, τους αγκαλιάζουμε και υποκλινόμαστε ξανά, με τον ίδιο σεβασμό που τους κρατά όλα αυτά τα χρόνια στον πυρήνα της σκηνής και της καρδιάς μας.
«Είμαστε εδώ για να πούμε ένα ΑΝΤΙ… σ’ ένα γερασμένο κόσμο που κοιμάται μακάρια γλείφοντας το μπιμπερό της αδιαφορίας» Πιθανότατα δεν υπήρξε άλλο μουσικό σχήμα που να πρεσβεύσει καλύτερα τον εγχώριο συνθετικό πανκ ήχο από τους ΑΝΤΙ…. Μουσική παρέα αποτελούμενη από τρία μέλη (δύο αρμόνια, ένα μπάσο) και ένα drum machine, επιδόθηκαν σε ένα καινοτόμο ηχητικό κράμα πανκ και ηλεκτρονικής μουσικής το οποίο συνοδευόταν από ανάλογη κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά και πολιτισμικά ΑΝΤΙδραστική στιχουργία.
Ακριβώς αυτοί οι ιδιότυποι συνδυασμοί φρενήρους ηχητικής απόδοσης και στιχουργικής αντίδρασης (από αγνά εφηβικής έως απεγνωσμένα ενήλικης) πλέον η ενίσχυση του αντίκτυπου λόγω χρήσης της εγχώριας παρά μίας ξένης γλώσσας, ήταν που διασφάλισαν στο σχήμα μία ξεχωριστή θέση στο Ελληνικό εναλλακτικό μουσικό στερέωμα.
Πέρα από μία σωρία ζωντανών εμφανίσεων, οι ΑΝΤΙ… με απόλυτη συνέπεια στο πνεύμα της ανεξαρτησίας τους, κυκλοφόρησαν μουσικό έργο: Μουσικά ΑΝΤΙδοτα το 1990, δύο κασετών (δικής τους παραγωγής), ένα split Lp το 1990 μαζί με τα Κοινωνικά Απόβλητα, καθώς και συμμετοχών στις μουσικές συλλογές Fragmenta μαζί με τους Panx Romana και στην Συνταγή Αντι-Θανάτου.
Immigraniada Festival
Το Immigraniada Festival είναι μια πρωτοβουλία μελών των Αντισωμάτων που ξεκίνησε το 2016 σε συνεργασία με συλλογικότητες κοινωνικής επαγρύπνησης. Είναι αυτοοργανωμένο βασισμένο στα ανόθευτα αισθήματα της ανυπόκριτης αγάπης για τον άνθρωπο, της ενότητας και της αλληλεγγύης στον κοινό αγώνα για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια στο ατέλειωτο ταξίδι στον κόσμο των συνόρων και των φόβων.
Ενώνουμε τη φωνή της κοινότητάς μας με όλους / όλες όσοι θεωρούν το δικαίωμα στη ζωή δίχως αποκλεισμένους ως τη μόνη συνθήκη που αξίζει σε ανθρώπινα πλάσματα, σε όλο τον κόσμο.
Μετά τη βράβευσή της για τη δημιουργία της Ελληνικής παράδοσης του θεάτρου του Ιερού, η ΡΟΔΑ επιστρέφει στην Αίθουσα 3A υπό την αιγίδα του Ομίλου για την UNESCO Πειραιώς και Νήσων και του Διεθνούς Οργανισμού International Action Art.
Η μνημειώδης φαντασμαγορική παράσταση ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ζωντανεύει την ουσία και το βαθύτερο νόημα των εννέα ημερών της πιο φημισμένης τελετουργίας των αρχαίων χρόνων, των Μεγάλων Μυστηρίων της Ελευσίνας.
eleysinia mysthria 3A 1
Αρχίζοντας με την αναπαράσταση της Μεγάλης Πομπής που ξεκινούσε από την Αθήνα, η μουσική παράσταση της ΡΟΔΑ αναβιώνει τις ιερές παραδόσεις των Τελετών, δίνοντας στους θεατές την ευκαιρία να ζήσουν στιγμές μοναδικής εμπειρίας και άμεσης συμμετοχής στη δόνηση της Ελευσίνιας μυητικής διαδικασίας.
Με σεβασμό σε κάθε άποψη των αρχαίων εκείνων Δρώμενων, των φιλοσοφικών, μυστικιστικών και αρχαιολογικών πτυχών τους, η ΡΟΔΑ παρουσιάζει μια συγκλονιστική θεατρική εκδοχή των κορυφαίων Μυστηρίων. Μέσα από την παραβολή του σπόρου που μπαίνει στη γη για να ανθίσει, το πνεύμα των μυστών εξευμενίζεται από την απελπισία που φέρνει η φαινομενικά αδιέξοδη προοπτική του θανάτου.
eleysinia mysthria 3A 2
Στις παραστάσεις της ΡΟΔΑ η μουσική είναι πάντα ζωντανή, εκτελεσμένη από οκταμελή ορχήστρα.
Η Ομάδα ΡΟΔΑ, την οποία ίδρυσε η Μαρία Περετζή, εργάζεται αδιάλειπτα τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια για να δημιουργήσει μία παράδοση του Θεάτρου του Ιερού, με στόχο να αναδείξει την Ελληνική πολιτιστική κληρονομιά και τους δεσμούς της με τα μεγάλα έπη της ανθρωπότητας. Η ποιότητα των παραγωγών της έχει αναγνωριστεί από τις διθυραμβικές κριτικές που έχει δεχθεί από ολόκληρο το φάσμα του Ελληνικού Τύπου και διεθνών ΜΜE, όπως του CNN, που παρουσίασε τη δουλειά της ΡΟΔΑ σε τρεις διαφορετικές παγκόσμιες ανταποκρίσεις του. Ο τρόπος εργασίας της έχει αποτυπωθεί στο βραβευμένο ντοκιμαντέρ «Στο Κέντρο τού Κύκλου» (Ορφέας Περετζής, Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 2017) και της έχει απονεμηθεί έπαινος ηθοποιίας ΚΑΡΟΛΟΣ ΚΟΥΝ (Δημήτρης Γασπαράτος, για το έργο «Γκιλγκαμές», 2014).
Trailer:
Εισιτήρια 20€ – o αριθμός θέσεων είναι περιορισμένος
Ο Jack Savoretti ανακοίνωσε την κυκλοφορία του 9του στούντιο άλμπουμ του, με τίτλο “We Will Always Be The Way We Were” – μια τολμηρή επιστροφή στις μουσικές του ρίζες, ηχογραφημένη στα Eastcote Studios, στο δυτικό Λονδίνο.
20 χρόνια μετά το ντεμπούτο του άλμπουμ “Between the Minds”, ο Jack Savoretti επανασυνδέεται με την ωμή αφήγηση και την κινηματογραφική ψυχή που χαρακτήριζαν τις πρώτες δουλειές του. Το νέο άλμπουμ, που έγραψε και ηχογράφησε με την μπάντα του που βρίσκεται στο πλάι του εδώ και πολλά χρόνια, γιορτάζει την τέχνη, τη συντροφικότητα και τη δημιουργική ελευθερία που τον συνοδεύουν εδώ και δύο δεκαετίες στην πρώτη γραμμή της βρετανικής τραγουδοποιίας.
«Αυτός είναι ένας δίσκος που κλείνει τον κύκλο», λέει ο Jack. «Επιστρέφω στις ρίζες μου, στη γειτονιά όπου ξεκίνησα να φτιάχνω μουσική – με τους ίδιους φίλους και μουσικούς που γνώρισα γύρω από το Ladbroke Grove και την Portobello Road. Είναι ο δίσκος που πάντα ήθελα να κάνω όταν ξεκινούσα, αλλά τότε δεν είχα ακόμη το θάρρος ή την εμπειρία. Τώρα τα έχω».
Jack Savoretti
Jack Savoretti Digital cover
Το “We Will Always Be The Way We Were”
έρχεται μετά το πρώτο ιταλόφωνο και πολυβραβευμένο άλμπουμ του “Miss Italia” (2024) και περιλαμβάνει τα πρόσφατα singles “Do It For Love” που έγραψε μαζί με τον Miles Kane και “Only Gonna Cry For You” με τη συμμετοχή της Steph Fraser.
To άλμπουμ περιέχει 12 υπέροχα τραγούδια και θα κυκλοφορήσει στις 10 Απριλίου. Μαζί με την ανακοίνωση της νέας του δισκογραφικής δουλειάς, ο Jack Savoretti κυκλοφόρησε και το ομότιτλο single, ένα λαμπερό Italo-disco τραγούδι, έναν ύμνο στη νοσταλγία, την αλλαγή και την αυτοαποδοχή. Μιλώντας για το τραγούδι, ο Jack δήλωσε: «Δεν νομίζω ότι αλλάζουμε ποτέ πραγματικά. Μεγαλώνουμε και εξελισσόμαστε».
Η παραγωγή του δίσκου έχει την υπογραφή του Tommaso Colliva (Muse, Damon Albarn) και η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε ζωντανά μέσα σε οκτώ ημέρες στα Eastcote Studios, αποτυπώνοντας τον αυθορμητισμό και τη χημεία της μακροχρόνιας μπάντας του Savoretti: Jesper Lind (ντραμς), Sam Davies (μπάσο), Sam Lewis (κιθάρα), Nikolai Torp (πλήκτρα, όργανο) και Shannon Harris (πιάνο, Wurlitzer).
Jack_Savoretti_Allways_Be
Πρόσφατα, ο Jack ανακοίνωσε μια πολύ ξεχωριστή, μοναδική συναυλία στο Royal Albert Hall του Λονδίνου στις 23 Απριλίου, για να γιορτάσει τα είκοσι χρόνια από το ντεμπούτο του, με τα εισιτήρια να εξαντλούνται σε λιγότερο από μία ώρα.
Οι Supersuckers επιστρέφουν στην Ελλάδα για ένα 3ημερο πάρτυ ανά την Ελλάδα. Η RDKL (Radikal Events) ενώνει Θεσσαλονίκη, Αθήνα και Βόλο, σε μια περιοδεία φωτιά!
Η καλύτερη rock ‘n’ roll μπάντα στον πλανήτη επιστρέφει!
Ο αυτό χαρακτηρισμός των Supersuckers είναι φυσικά υπερβολικός, σχεδόν προβοκατόρικος αλλά διακατέχεται από την χιουμοριστική διάθεση η οποία ουδέποτε έλειπε από την μπάντα από την Αριζόνα.
Οι πόρτες ανοίγουν στις 20:00
Προπώληση εισιτηρίων σε MORE.COM / PUBLIC / NOVA RHYTHM RECORDS (Εξάρχεια) NEPHILIM / RDKL
Supersuckers
Αδιαφορώντας για την γνώμη των «πολλών», στέκουν ατρόμητοι μπροστά στην σοβαροφάνεια της σημερινής εποχής. Οι Supersuckers δεν νοιάστηκαν ποτέ, και δεν θα νοιαστούν τώρα που μας επισκέπτονται και πάλι, πιο δυνατοί από ποτέ, για να μας θυμίσουν ότι η ατάκα «το rock n’ roll δεν πεθαίνει ποτέ» κρύβει μια μεγάλη δόση αλήθειας.
Εδώ στη Θεσσαλονίκη έχουμε εδώ και χρόνια την ευχάριστη συνήθεια να αφιερώνουμε το “Pretty Fucked Up” σε ένα συγκεκριμένο αγαπημένο πρόσωπο. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό…
Οι δίσκοι τους, δυναμίτες που ακούγονται από την αρχή μέχρι το τέλος, όπως θα άκουγε κανείς έναν δίσκο των Ramones, των Motörhead ή των Social Distortion.
Πινελιά αλητείας η μίξη τους που ανήκει στον Blag Dahlia, τραγουδιστή των μεγάλων Dwarves.
Το γενικό feeling που επικρατεί είναι ότι ο Eddie Spaghetti και η συμμορία του μπαίνουν μια μέρα στο studio στο Austin του Texas με δυο κάσες μπύρες ανά χείρας και γράφουν με την ίδια ορμή που έχουν πάνω στο σανίδι τις τελευταίες τρεις δεκαετίες.
Ρωτήστε τους Bad Religion, τους Ramones, τους NOFX, τους Social Distortion, τους White Zombie, τους Nashville Pussy, τους New York Dolls, τον Eddie Vedder και τόσους άλλους που έχουν μοιραστεί την σκηνή με τους τρελοαμερικάνους.
SUPERSUCKERS [USA], LIPTARDS [GR], Volk [USA] Live report @ Cafe Santan, Volos Photos Jo GogouΗ καλύτερη rock ‘n’ roll μπάντα στον πλανήτη; Ποιός νοιάζεται για την απάντηση; Το σημαντικό είναι ότι οι Supersuckers επέστρεψαν και με τον πλέον πρόσφατο δίσκο τους δείχνουν αγέραστοι και ακούραστοι. Κυρίως όμως δείχνουν ότι σε μια μουσική σκηνή που δεν δέχεται μεγάλα περιθώρια πρωτοτυπίας έχουν την ικανότητα, την έμπνευση και γνωρίζουν τον ιδανικό τρόπο ώστε να συνθέσουν μερικά από τα καλύτερα κομμάτια της καριέρας τους.
«Spreading evil since 1988». Έτσι συστήνονται οι Αμερικανοί Supersuckers, αν και θα μπορούσαν απλά να λένε: «μια ξεκάθαρα rock n’ roll μπάντα με country ξεσπάσματα». Ξεκίνησαν το 1988 στο Τούσον της Αριζόνα ως μία τριμελής μπάντα με το όνομα The Black Supersuckers. Σήμερα, ο Eddie Spaghetti (μπάσο, φωνή) συνεχίζει με τον Marty Chandler (κιθάρα) και τον Chris Von Streicher (ντραμς).
Το 1992 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ, The Smoke Of Hell, μέσω της Sub Pop Records, στο ρόστερ της οποίας περιλαμβάνονται συγκροτήματα όπως οι Nirvana, οι Mudhoney και οι Soundgarden. Από τότε και μέχρι σήμερα η δισκογραφία τους μετρά 20 (ναι είκοσι!!) studio άλμπουμ με rock ή altrock/country ύφος. Τελευταία προσθήκη το Liquor, Women, Drugs & Killing , ένα rock άλμπουμ που από τον τίτλο και μόνο φανερώνει τις προθέσεις τους, δείχνει ξεκάθαρα την εξέλιξη των τελευταίων τριάντα ετών και αποτυπώνει με ιδανικό τρόπο τη νεότερη ιστορία του είδους.
SUPERSUCKERS
Στις συναυλίες τους οι Supersuckers δεν χαρίζουν τίποτα λιγότερο από μία εκρηκτική, γεμάτη ενέργεια εμφάνιση. Αυτές οι εμφανίσεις τούς χάρισαν το χαρακτηρισμό «η καλύτερη rock n’ roll μπάντα των τελευταίων 25 ετών» από το Classic Rock magazine.
Άλλωστε, όπως είχε πει κάποτε ο εμβληματικός Lemmy των Motörhead: «Αν δεν σου αρέσουν οι Supersuckers, δεν σου αρέσει το rock n’ roll».
*Πάρτε μια γεύση από αυτό που ζήσαμε πριν ένα χρόνο στο Βόλο. Συναυλία στο Santan
Οι Supersuckers επιστρέφουν στην Ελλάδα για ένα 3ημερο πάρτυ ανά την Ελλάδα. Η RDKL (Radikal Events) ενώνει Θεσσαλονίκη, Αθήνα και Βόλο, σε μια περιοδεία φωτιά!
Η καλύτερη rock ‘n’ roll μπάντα στον πλανήτη επιστρέφει!
Ο αυτό χαρακτηρισμός των Supersuckers είναι φυσικά υπερβολικός, σχεδόν προβοκατόρικος αλλά διακατέχεται από την χιουμοριστική διάθεση η οποία ουδέποτε έλειπε από την μπάντα από την Αριζόνα.
Οι πόρτες ανοίγουν στις 20:00
Προπώληση εισιτηρίων σε MORE.COM / PUBLIC / NOVA RHYTHM RECORDS (Εξάρχεια) NEPHILIM / RDKL
Supersuckers
Αδιαφορώντας για την γνώμη των «πολλών», στέκουν ατρόμητοι μπροστά στην σοβαροφάνεια της σημερινής εποχής. Οι Supersuckers δεν νοιάστηκαν ποτέ, και δεν θα νοιαστούν τώρα που μας επισκέπτονται και πάλι, πιο δυνατοί από ποτέ, για να μας θυμίσουν ότι η ατάκα «το rock n’ roll δεν πεθαίνει ποτέ» κρύβει μια μεγάλη δόση αλήθειας.
Εδώ στη Θεσσαλονίκη έχουμε εδώ και χρόνια την ευχάριστη συνήθεια να αφιερώνουμε το “Pretty Fucked Up” σε ένα συγκεκριμένο αγαπημένο πρόσωπο. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό…
Οι δίσκοι τους, δυναμίτες που ακούγονται από την αρχή μέχρι το τέλος, όπως θα άκουγε κανείς έναν δίσκο των Ramones, των Motörhead ή των Social Distortion.
Πινελιά αλητείας η μίξη τους που ανήκει στον Blag Dahlia, τραγουδιστή των μεγάλων Dwarves.
Το γενικό feeling που επικρατεί είναι ότι ο Eddie Spaghetti και η συμμορία του μπαίνουν μια μέρα στο studio στο Austin του Texas με δυο κάσες μπύρες ανά χείρας και γράφουν με την ίδια ορμή που έχουν πάνω στο σανίδι τις τελευταίες τρεις δεκαετίες.
Ρωτήστε τους Bad Religion, τους Ramones, τους NOFX, τους Social Distortion, τους White Zombie, τους Nashville Pussy, τους New York Dolls, τον Eddie Vedder και τόσους άλλους που έχουν μοιραστεί την σκηνή με τους τρελοαμερικάνους.
SUPERSUCKERS [USA], LIPTARDS [GR], Volk [USA] Live report @ Cafe Santan, Volos Photos Jo GogouΗ καλύτερη rock ‘n’ roll μπάντα στον πλανήτη; Ποιός νοιάζεται για την απάντηση; Το σημαντικό είναι ότι οι Supersuckers επέστρεψαν και με τον πλέον πρόσφατο δίσκο τους δείχνουν αγέραστοι και ακούραστοι. Κυρίως όμως δείχνουν ότι σε μια μουσική σκηνή που δεν δέχεται μεγάλα περιθώρια πρωτοτυπίας έχουν την ικανότητα, την έμπνευση και γνωρίζουν τον ιδανικό τρόπο ώστε να συνθέσουν μερικά από τα καλύτερα κομμάτια της καριέρας τους.
«Spreading evil since 1988». Έτσι συστήνονται οι Αμερικανοί Supersuckers, αν και θα μπορούσαν απλά να λένε: «μια ξεκάθαρα rock n’ roll μπάντα με country ξεσπάσματα». Ξεκίνησαν το 1988 στο Τούσον της Αριζόνα ως μία τριμελής μπάντα με το όνομα The Black Supersuckers. Σήμερα, ο Eddie Spaghetti (μπάσο, φωνή) συνεχίζει με τον Marty Chandler (κιθάρα) και τον Chris Von Streicher (ντραμς).
Το 1992 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ, The Smoke Of Hell, μέσω της Sub Pop Records, στο ρόστερ της οποίας περιλαμβάνονται συγκροτήματα όπως οι Nirvana, οι Mudhoney και οι Soundgarden. Από τότε και μέχρι σήμερα η δισκογραφία τους μετρά 20 (ναι είκοσι!!) studio άλμπουμ με rock ή altrock/country ύφος. Τελευταία προσθήκη το Liquor, Women, Drugs & Killing , ένα rock άλμπουμ που από τον τίτλο και μόνο φανερώνει τις προθέσεις τους, δείχνει ξεκάθαρα την εξέλιξη των τελευταίων τριάντα ετών και αποτυπώνει με ιδανικό τρόπο τη νεότερη ιστορία του είδους.
SUPERSUCKERS
Στις συναυλίες τους οι Supersuckers δεν χαρίζουν τίποτα λιγότερο από μία εκρηκτική, γεμάτη ενέργεια εμφάνιση. Αυτές οι εμφανίσεις τούς χάρισαν το χαρακτηρισμό «η καλύτερη rock n’ roll μπάντα των τελευταίων 25 ετών» από το Classic Rock magazine.
Άλλωστε, όπως είχε πει κάποτε ο εμβληματικός Lemmy των Motörhead: «Αν δεν σου αρέσουν οι Supersuckers, δεν σου αρέσει το rock n’ roll».
*Πάρτε μια γεύση από αυτό που ζήσαμε πριν ένα χρόνο στο Βόλο. Συναυλία στο Santan
Οι Supersuckers επιστρέφουν στην Ελλάδα για ένα 3ημερο πάρτυ ανά την Ελλάδα. Η RDKL (Radikal Events) ενώνει Θεσσαλονίκη, Αθήνα και Βόλο, σε μια περιοδεία φωτιά!
—
Η καλύτερη rock ‘n’ roll μπάντα στον πλανήτη επιστρέφει!
Ο αυτό χαρακτηρισμός των Supersuckers είναι φυσικά υπερβολικός, σχεδόν προβοκατόρικος αλλά διακατέχεται από την χιουμοριστική διάθεση η οποία ουδέποτε έλειπε από την μπάντα από την Αριζόνα.
Οι πόρτες ανοίγουν στις 20:00
Προπώληση εισιτηρίων σε MORE.COM / PUBLIC / NOVA RHYTHM RECORDS (Εξάρχεια) NEPHILIM / RDKL
Supersuckers
Αδιαφορώντας για την γνώμη των «πολλών», στέκουν ατρόμητοι μπροστά στην σοβαροφάνεια της σημερινής εποχής. Οι Supersuckers δεν νοιάστηκαν ποτέ, και δεν θα νοιαστούν τώρα που μας επισκέπτονται και πάλι, πιο δυνατοί από ποτέ, για να μας θυμίσουν ότι η ατάκα «το rock n’ roll δεν πεθαίνει ποτέ» κρύβει μια μεγάλη δόση αλήθειας.
Εδώ στη Θεσσαλονίκη έχουμε εδώ και χρόνια την ευχάριστη συνήθεια να αφιερώνουμε το “Pretty Fucked Up” σε ένα συγκεκριμένο αγαπημένο πρόσωπο. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό…
Οι δίσκοι τους, δυναμίτες που ακούγονται από την αρχή μέχρι το τέλος, όπως θα άκουγε κανείς έναν δίσκο των Ramones, των Motörhead ή των Social Distortion.
Πινελιά αλητείας η μίξη τους που ανήκει στον Blag Dahlia, τραγουδιστή των μεγάλων Dwarves.
Το γενικό feeling που επικρατεί είναι ότι ο Eddie Spaghetti και η συμμορία του μπαίνουν μια μέρα στο studio στο Austin του Texas με δυο κάσες μπύρες ανά χείρας και γράφουν με την ίδια ορμή που έχουν πάνω στο σανίδι τις τελευταίες τρεις δεκαετίες.
Ρωτήστε τους Bad Religion, τους Ramones, τους NOFX, τους Social Distortion, τους White Zombie, τους Nashville Pussy, τους New York Dolls, τον Eddie Vedder και τόσους άλλους που έχουν μοιραστεί την σκηνή με τους τρελοαμερικάνους.
SUPERSUCKERS [USA], LIPTARDS [GR], Volk [USA] Live report @ Cafe Santan, Volos Photos Jo GogouΗ καλύτερη rock ‘n’ roll μπάντα στον πλανήτη; Ποιός νοιάζεται για την απάντηση; Το σημαντικό είναι ότι οι Supersuckers επέστρεψαν και με τον πλέον πρόσφατο δίσκο τους δείχνουν αγέραστοι και ακούραστοι. Κυρίως όμως δείχνουν ότι σε μια μουσική σκηνή που δεν δέχεται μεγάλα περιθώρια πρωτοτυπίας έχουν την ικανότητα, την έμπνευση και γνωρίζουν τον ιδανικό τρόπο ώστε να συνθέσουν μερικά από τα καλύτερα κομμάτια της καριέρας τους.
«Spreading evil since 1988». Έτσι συστήνονται οι Αμερικανοί Supersuckers, αν και θα μπορούσαν απλά να λένε: «μια ξεκάθαρα rock n’ roll μπάντα με country ξεσπάσματα». Ξεκίνησαν το 1988 στο Τούσον της Αριζόνα ως μία τριμελής μπάντα με το όνομα The Black Supersuckers. Σήμερα, ο Eddie Spaghetti (μπάσο, φωνή) συνεχίζει με τον Marty Chandler (κιθάρα) και τον Chris Von Streicher (ντραμς).
Το 1992 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ, The Smoke Of Hell, μέσω της Sub Pop Records, στο ρόστερ της οποίας περιλαμβάνονται συγκροτήματα όπως οι Nirvana, οι Mudhoney και οι Soundgarden. Από τότε και μέχρι σήμερα η δισκογραφία τους μετρά 20 (ναι είκοσι!!) studio άλμπουμ με rock ή altrock/country ύφος. Τελευταία προσθήκη το Liquor, Women, Drugs & Killing , ένα rock άλμπουμ που από τον τίτλο και μόνο φανερώνει τις προθέσεις τους, δείχνει ξεκάθαρα την εξέλιξη των τελευταίων τριάντα ετών και αποτυπώνει με ιδανικό τρόπο τη νεότερη ιστορία του είδους.
SUPERSUCKERS
Στις συναυλίες τους οι Supersuckers δεν χαρίζουν τίποτα λιγότερο από μία εκρηκτική, γεμάτη ενέργεια εμφάνιση. Αυτές οι εμφανίσεις τούς χάρισαν το χαρακτηρισμό «η καλύτερη rock n’ roll μπάντα των τελευταίων 25 ετών» από το Classic Rock magazine.
Άλλωστε, όπως είχε πει κάποτε ο εμβληματικός Lemmy των Motörhead: «Αν δεν σου αρέσουν οι Supersuckers, δεν σου αρέσει το rock n’ roll».
*Πάρτε μια γεύση από αυτό που ζήσαμε πριν ένα χρόνο στο Βόλο. Συναυλία στο Santan
Οι Supersuckers επιστρέφουν στην Ελλάδα για ένα 3ημερο πάρτυ ανά την Ελλάδα. Η RDKL (Radikal Events) ενώνει Θεσσαλονίκη, Αθήνα και Βόλο, σε μια περιοδεία φωτιά!
—
Η καλύτερη rock ‘n’ roll μπάντα στον πλανήτη επιστρέφει!
Ο αυτό χαρακτηρισμός των Supersuckers είναι φυσικά υπερβολικός, σχεδόν προβοκατόρικος αλλά διακατέχεται από την χιουμοριστική διάθεση η οποία ουδέποτε έλειπε από την μπάντα από την Αριζόνα.
Οι πόρτες ανοίγουν στις 20:00
Προπώληση εισιτηρίων σε MORE.COM / PUBLIC / NOVA RHYTHM RECORDS (Εξάρχεια) NEPHILIM / RDKL
Supersuckers
Αδιαφορώντας για την γνώμη των «πολλών», στέκουν ατρόμητοι μπροστά στην σοβαροφάνεια της σημερινής εποχής. Οι Supersuckers δεν νοιάστηκαν ποτέ, και δεν θα νοιαστούν τώρα που μας επισκέπτονται και πάλι, πιο δυνατοί από ποτέ, για να μας θυμίσουν ότι η ατάκα «το rock n’ roll δεν πεθαίνει ποτέ» κρύβει μια μεγάλη δόση αλήθειας.
Εδώ στη Θεσσαλονίκη έχουμε εδώ και χρόνια την ευχάριστη συνήθεια να αφιερώνουμε το “Pretty Fucked Up” σε ένα συγκεκριμένο αγαπημένο πρόσωπο. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό…
Οι δίσκοι τους, δυναμίτες που ακούγονται από την αρχή μέχρι το τέλος, όπως θα άκουγε κανείς έναν δίσκο των Ramones, των Motörhead ή των Social Distortion.
Πινελιά αλητείας η μίξη τους που ανήκει στον Blag Dahlia, τραγουδιστή των μεγάλων Dwarves.
Το γενικό feeling που επικρατεί είναι ότι ο Eddie Spaghetti και η συμμορία του μπαίνουν μια μέρα στο studio στο Austin του Texas με δυο κάσες μπύρες ανά χείρας και γράφουν με την ίδια ορμή που έχουν πάνω στο σανίδι τις τελευταίες τρεις δεκαετίες.
Ρωτήστε τους Bad Religion, τους Ramones, τους NOFX, τους Social Distortion, τους White Zombie, τους Nashville Pussy, τους New York Dolls, τον Eddie Vedder και τόσους άλλους που έχουν μοιραστεί την σκηνή με τους τρελοαμερικάνους.
SUPERSUCKERS [USA], LIPTARDS [GR], Volk [USA] Live report @ Cafe Santan, Volos Photos Jo GogouΗ καλύτερη rock ‘n’ roll μπάντα στον πλανήτη; Ποιός νοιάζεται για την απάντηση; Το σημαντικό είναι ότι οι Supersuckers επέστρεψαν και με τον πλέον πρόσφατο δίσκο τους δείχνουν αγέραστοι και ακούραστοι. Κυρίως όμως δείχνουν ότι σε μια μουσική σκηνή που δεν δέχεται μεγάλα περιθώρια πρωτοτυπίας έχουν την ικανότητα, την έμπνευση και γνωρίζουν τον ιδανικό τρόπο ώστε να συνθέσουν μερικά από τα καλύτερα κομμάτια της καριέρας τους.
«Spreading evil since 1988». Έτσι συστήνονται οι Αμερικανοί Supersuckers, αν και θα μπορούσαν απλά να λένε: «μια ξεκάθαρα rock n’ roll μπάντα με country ξεσπάσματα». Ξεκίνησαν το 1988 στο Τούσον της Αριζόνα ως μία τριμελής μπάντα με το όνομα The Black Supersuckers. Σήμερα, ο Eddie Spaghetti (μπάσο, φωνή) συνεχίζει με τον Marty Chandler (κιθάρα) και τον Chris Von Streicher (ντραμς).
Το 1992 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ, The Smoke Of Hell, μέσω της Sub Pop Records, στο ρόστερ της οποίας περιλαμβάνονται συγκροτήματα όπως οι Nirvana, οι Mudhoney και οι Soundgarden. Από τότε και μέχρι σήμερα η δισκογραφία τους μετρά 20 (ναι είκοσι!!) studio άλμπουμ με rock ή altrock/country ύφος. Τελευταία προσθήκη το Liquor, Women, Drugs & Killing , ένα rock άλμπουμ που από τον τίτλο και μόνο φανερώνει τις προθέσεις τους, δείχνει ξεκάθαρα την εξέλιξη των τελευταίων τριάντα ετών και αποτυπώνει με ιδανικό τρόπο τη νεότερη ιστορία του είδους.
SUPERSUCKERS
Στις συναυλίες τους οι Supersuckers δεν χαρίζουν τίποτα λιγότερο από μία εκρηκτική, γεμάτη ενέργεια εμφάνιση. Αυτές οι εμφανίσεις τούς χάρισαν το χαρακτηρισμό «η καλύτερη rock n’ roll μπάντα των τελευταίων 25 ετών» από το Classic Rock magazine.
Άλλωστε, όπως είχε πει κάποτε ο εμβληματικός Lemmy των Motörhead: «Αν δεν σου αρέσουν οι Supersuckers, δεν σου αρέσει το rock n’ roll».
*Πάρτε μια γεύση από αυτό που ζήσαμε πριν ένα χρόνο στο Βόλο. Συναυλία στο Santan
Ένα από τα ανερχόμενα σχήματα της Αθηναϊκής Gothic Rock & Post-Punk σκηνής, οι Reflection Black φέρνουν το σκοτεινό τους όραμα στον πιο intimate live χώρο στο κέντρο της Αθήνας.
Reflection Black – Mosquito @ Underathens Association
Reflection Black
Με αφορμή τη κυκλοφορία του νέου τους single Dreams Fade to Nothing, αλλά και επιπλέον singles το αμέσως επόμενο διάστημα, θα παρουσιάσουν νέο υλικό από το επερχόμενο 2o full album επαναπροσδιορίζοντας τον ήχο τους στα μονοπάτια μπαντών όπως Beastmilk, Grave Pleasures και Tribulation.
Dreams Fade to Nothing cover
Από το σετ δεν θα λείπουν και κομμάτια από το Last Stop to Nowhere του 2023.
Μαζί τους οι Mosquito,
κλασικό πλέον όνομα της σκηνής και label-mates των Reflection Black υπό τη Swiss Dark Nights. Με ήχο που πατάει γερά στο Gothic Rock, οι Mosquito χτίζουν μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα μέσα από τις χαρακτηριστικές τους μελαγχολικές μελωδίες και τα θεατρικά φωνητικά. Το Gothic Rock διαμάντι Deep Slumber του 2024 θα έχει τη τιμητική του αλλά θα ακουστεί και νέο ακυκλοφόρητο υλικό.
Ραντεβού στις 18 Ιανουαρίου 2026 για μια μαύρη Κυριακή όπου ο Gothic ήχος έχει το πρώτο λόγο.
Κυκλοφόρησε το πρώτο single και lyric video από το δεύτερο άλμπουμ των Distorted Reflection (feat. Jack Starr). Αφιερωμένο στη metal γενιά της δεκαετίας του ’80. Σε όσους έμαθαν με τον δύσκολο τρόπο τι σημαίνει να είσαι διαφορετικός.
Οι DISTORTED REFLECTION αποκαλύπτουν το πρώτο lyric video και την ημερομηνία κυκλοφορίας του επερχόμενου δεύτερου άλμπουμ τους “Doom Zone”!
Distorted Reflection
Τον Αύγουστο του 2022, ο Kostas Sal (ex-Sorrows Path) σχημάτισε τους Distorted Reflection. Είναι απόλυτα αφοσιωμένοι στο ιδιαίτερο του doom όραμα, αλλά ακόμα πιο heavy.
Ο διάσημος Tomas Arfert (Candlemass, Krux) δημιούργησε το λογότυπο και επιμελήθηκε επίσης όλο το artwork για το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος.
Αυτό είχε τον τίτλο “Doom Rules Eternally” και η ηχογράφηση, η μίξη και το mastering έγιναν στο Fragile Studio από τον Vangelis Yal. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε μέσω της γερμανικής Iron Shield Records στις 9 Φεβρουαρίου 2024. Αν και οι Distorted Reflection τήρησαν μια στάση χαμηλού προφίλ (χωρίς lives/υπογραφές, χωρίς συνεντεύξεις ήχου/βίντεο), οι πωλήσεις και τα σχόλια σχετικά με το άλμπουμ ήταν εκπληκτικά με εξαιρετικές κριτικές και πολλαπλά ραδιοφωνικά airplay παγκοσμίως.
Distorted Reflection-Doom Zone
Τον Φεβρουάριο του 2025, το συγκρότημα μπήκε ξανά στο Fragile Studio για να ηχογραφήσει το δεύτερο άλμπουμ. Το ίδιο για το artwork και τη δισκογραφική, ο Tomas Arfert και η Iron Shield Records έκαναν τη δουλειά και όλοι μαζί στοχεύουν σε άλλη μία επιτυχημένη κυκλοφορία.
Το συγκρότημα θα παρουσιάσει και πάλι κάποιο δημοφιλή special guest. Ο σημαντικός κιθαρίστας Jack Starr θα παίξει το σόλο για το εναρκτήριο τραγούδι του άλμπουμ “Doom Zone” που θα κυκλοφορήσει στις 27 Φεβρουαρίου του 2026…
Jack Starr: Guitar Solo on “3000 A.D.”
Kostas Sal: Guitar, Vocals
Vangelis Yal: Bass, Synth, Backing Vocals
Thomas Zen: Drums
Cover Artwork, CD Artwork and Logo Artwork by Tomas Arfert
Recorded, Mixed and Mastered by Vangelis Yal at Fragile Studio
Οι Αυστριακοί Ellende κυκλοφόρησαν το έκτο τους άλμπουμ που φέρει το όνομα “Zerfall”. Ο τίτλος σε μετάφραση από Γερμανικά σε Ελληνικά μεταφράζεται ως διάλυση, διάβρωση. Μετά το υπέροχο “Todbringerin” οι Ellende επιστρέφουν με την ίδια δυναμική και όρεξη για εξαιρετικό Post Black Metal που φέρει με μεγαλειώδη ορμή την “σφραγίδα” τους.
Ellende: “Zerfall”
Οι Ellende έχουν το χαρακτηριστικό του μεγαλείου
Αναμφίβολα. Όλοι οι δίσκοι τους αποπνέουν δέος Black Metal οργής. Από την έναρξη της καριέρας τους είχαν στοιχεία που τους διαφοροποίησαν επαρκώς από τα κοινότυπα groups που με το στανιό ήθελαν να χαρακτηριστούν ως Post Black Metal. Οι Ellende δεν το έκαναν ποτέ, απλά τους βγήκε. Απλά οι post αναφορές ξεπήδησαν μέσα από τις μελωδίες και τις ατμόσφαιρες του “Todbringer”. Μιας και το ομώνυμο θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν απλά ένα ατμοσφαιρικό Black Metal album, όμως στο επόμενο έγινε χαμός.
Ellende
Από που νομίζετε ότι ήρθαν μπάντες όπως οι Gaerea ή οι δικοί μας Aenaon. Αν και οι δεύτεροι τείνουν περισσότερο προς DHG και Arcturus. Ακούγοντας το “Zerfall” σε ταξιδεύει σε ένα κόσμο γεμάτο μελωδίες αλλά και οργή. Από την εισαγωγή κιόλας καταλαβαίνεις ότι θα ακούσεις πάλι μελωδικό Black Metal με περιορισμένες τις ατμόσφαιρες αυτή την φορά. Τα post metal στοιχεία από το “Wahrheit teil I” δίνουν και παίρνουν. Όπως και με το τρίτο κομμάτι “Wahrheit teil II” που ο Lukas Gosch δεν σου αφήνει περιθώρια για αρνητικά σχόλια. Επίσης να επισημάνουμε ότι τα πολλά blast beats απουσιάζουν. Περισσότερο θα λέγαμε ότι είναι mid-tempo φάσεις με ξεσπάσματα.
Αλμπούμ που να το ακούς συνέχεια
Οι περισσότερες δουλειές του Lucas “κολλάνε” στη playlist. Έχει συμβεί με όλες τις δουλειές του μέχρι τώρα. Το ομώνυμο απλά μας υπενθυμίζει πως γνωρίσαμε τους Ellende με την ταχύτητα και τα Νορβηγικά Black Metal riffs που “ξερνάει”. Είναι ίσως από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια μέσα στο άλμπουμ. Έχει όλα τα στοιχεία των Ellende μέσα. Εδώ έχουμε “ακροβασίες” μεταξύ οργισμένου Black Metal και depressive. Για αυτό άλλωστε και το project του Lucas το βάζω δίπλα στους Harakiri for the sky και Weltenbrandt. Με τους τελευταίους και τα δυο άλμπουμ που έχουν βγάλει έχω πάθει μεγάλη πλάκα. Απίστευτοι, ψάξτε τους. Με το “Übertritt” με κερδίζουν για τα καλά με το άλμπουμ τους, υπέροχη λυρικότητα και ατμόσφαιρα.
Στο “Ode ans Licht” απλά έχουμε ένα ατμοσφαιρικό κομμάτι στηριγμένο πάνω στη “ταυτότητα” των Ellende με κάποιες αχνές αναφορές σε Alcest. Στα ίδια πλαίσια κυμαίνεται και το κατατονικό “Zeitenwende Teil I” με το πιάνο να σε παρασύρει με τις όμορφες μελωδίες του και σιγά σιγά να μπαίνουν τα υπόλοιπα όργανα όπως το βιολί που κάνει “μαγικά” πράγματα εδώ. Μετά οι ταχύτητες ανεβαίνουν και έτσι μπορεί και μετατρέπεται το καλύτερο κομμάτι του δίσκου μαζί με το ομώνυμο. Εξαιρετική και η συνέχεια με το “Zeitenwende Teil IΙ” που σε αντίθεση με το προηγούμενο, έχει mid-tempo φάσεις και πανέμορφες μελωδίες και solos. Ωραία πράγματα λέμε!
Ellende
Και εκεί που σας έλεγα ότι είχα βρει τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου, φτάνω στο “Reise” και με στέλνει αδιάβαστο. Μεγάλη έμπνευση συνδυάζοντας στοιχεία από όλα τα είδη του Metal μέσα σε επτά λεπτά. Τελειώνει το κομμάτι με συνεχές Blast Beat και οργή. Έτσι έπρεπε να τελειώσει το άλμπουμ.
Οι Ellende για μια ακόμη φορά εντυπωσιάζουν
Δεν περιμέναμε κάτι λιγότερο από τον Lucas παρα ένα πολύ καλό άλμπουμ για μια ακόμη φορά. Δεν τους βάζω τυχαία δίπλα στους αγαπημένους μου Harakiri for the sky. Δυο μπάντες με περίσσια όρεξη για μεγάλα πράγματα στο χώρο που κινούνται. Εδώ δύο είδη συναντιόνται υπέροχα. Το Post Black Metal με το Depressive και όλα “δένουν” καταλλήλως. Με μπάντες όπως οι Ellende δεν έχουμε να φοβόμαστε πολλά για ένα είδος που ακμάζει συνέχεια και με φρενήρη ρυθμό. Βρίσκονται και σε περιοδεία, τρεχάτε.
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies. Υπάρχει προσδιορισμός και αποθήκευση δεδομένων. Πληροφορίες σχετικά με την επεξεργασία δεδομένων και τη δυνατότητα άρνησης αυτής περιλαμβάνονται στην πολιτική απορρήτου.
![SUPERSUCKERS [USA], LIPTARDS [GR], Volk [USA] Live report @ Cafe Santan, Volos Photos Jo Gogou](https://afternoiz.gr/wp-content/uploads/2024/03/SUPERSUCKERSJOG_3111.jpg)
