Υπάρχουν μπάντες που μπορείς να δεις και να ξαναδείς. Όσες φορές κι αν έρθουν. Μια από αυτές είναι και οι God is an Astronaut και το Σάββατο 6 Οκτωβρίου, με την εμφάνιση τους στο Fuzz, επιβεβαίωσαν την πεποίθηση μου περίτρανα. Η τρίτη συναυλία τους που παρακολούθησα μέσα στα τελευταία τέσσερα χρόνια ήταν για ακόμη μια φορά ένα ταξίδι σε ατμοσφαιρικούς κόσμους, υπέροχες μελωδίες, ρυθμικά ξεσπάσματα και εικόνες που έμοιαζαν να σχηματίζονται πάνω από τα κεφάλια μας.
Αν και δεν ήταν καλύτερη από εκείνη την μαγική βραδιά στο Gagarin τον Νοέμβριο του 2014, η πρόσφατη εμφάνιση μας θύμισε για ακόμη μια φορά γιατί οι Ιρλανδοί έχουν φθάσει να θεωρούνται ένα από τα καλύτερα instrumental post-rock συγκροτήματα στον πλανήτη. Μπορεί το «πολύ-εργαλείοο» Jamie Dean να μην ανήκει πια στο δυναμικό της μπάντας και κάποια κομμάτια-ύμνοι από το παρελθόν να μας έλειψαν αλλά, όπως και να΄χει οι αδελφοί Kinsella κατόρθωσαν ξανά να μας οδηγήσουν στα μονοπάτια τους, όπου όγκος, ατμόσφαιρα, μελωδία, ρυθμός, ένταση, ενέργεια, κιθάρες, λούπες, synth και συναίσθημα «μπλέκονται» σε έναν ιδιαίτερο χορό.
Άψογοι –ως συνήθως- ηχητικά και μουσικά, γεμάτοι ενέργεια και με ένα απίστευτο light show, να τους υποστηρίζει οι God is an Astronaut αιχμαλώτισαν το κοινό, κερδίζοντας –αν μη τι άλλο- την αμέριστη προσοχή κάθε παρευρισκόμενου στο Fuzz και γοητεύοντας όσους επέλεξαν να συναντηθούν ξανά με την γλυκιά αλλά γεμάτη ξεσπάσματα μελαγχολία τους. Όπως, δε, παρατήρησα μόνο λίγοι δεν ήταν αυτοί.
Το Epitaph, που κυκλοφόρησε μέσα στο 2018, εκπροσωπήθηκε δυναμικά στο setlist με τα “Εpitaph”, “Mortal Coil”, “Seance Room” και “Medea” να χρωματίζουν με λίγο πιο σκοτεινούς τόνους την βραδιά. Ας μην ξεχνάμε πως ο 9ος δίσκος των GIAA αντλεί την έμπνευση του και είναι αφιερωμένος στον μόλις 7 ετών ξάδερφο των αδερφών Kinsella, που έφυγε σίγουρα πολύ νωρίς από την ζωή. Βέβαια δεν έλειψαν και κομματάρες από τα παλιά όπως τα The End of the Beginning, All is Violent, All is Bright, Fragile, Suicide By Star και From Dust to the Beyond. Για το τέλος μας επεφύλασσαν το Centralia από το Ηelios/Erebus του 2015 ενώ για encore μας «φιλοδώρησαν» με το ομώνυμο κομμάτι του ίδιου δίσκου, αποχαιρετώντας μας και «αναγκάζοντας» μας να προσπαθήσουμε να βγούμε από τον μυστήριο κόσμο, που οι ίδιοι μας είχαν σπρώξει…
Το περιστατικό…
Κανονικά στο σημείο αυτό το review για την συναυλία των GIAA θα είχε ολοκληρωθεί. Κάτι τέτοιο δεν μπορεί, όμως, να συμβεί όταν κατά την εμφάνιση των Head On, του support συγκροτήματος, έλαβε χώρα ένα πρωτοφανές περιστατικό, που έχει προκαλέσει μεγάλη συζήτηση. Συνειδητά αποφάσισα να γράψω έχοντας διαβάσει τόσο αναφορές σε άλλα μέσα (κάποιες «κράζουν» τους GIAA, κάποιες τους Head On) όσο και την ανακοίνωση του ίδιου του ελληνικού συγκροτήματος (που παραθέτω στο τέλος αυτούσια). Επιχειρώντας να προσθέσω κι εγώ ότι μπορώ σε αυτή την συζήτηση νομίζω πως καταλήγω στο ότι ως συνήθως η αλήθεια βρίσκεται κάπου στην μέση. Θα πρέπει να ομολογήσω, όμως, πως η –στην ουσία- επίθεση σε κάποιες ιστοσελίδες αλλά και ανθρώπους επειδή δεν μοιράζονται την ίδια άποψη με τους Ηead On μάλλον με ξένισε.
Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Κατά τις 21:20 του Σαββάτου και ενώ το Fuzz είχε ήδη σχεδόν γεμίσει, οι Head On ανέβηκαν στην σκηνή. Στην αρχή μόνο οι τρεις μουσικοί του σχήματος έκαναν την εμφάνιση τους ενώ λίγο αργότερα και μάλλον μετά από ένα εισαγωγικό κομμάτι- ανέβηκε και ο τραγουδιστής, με ένα περίεργο ρομποτικό στυλ στις κινήσεις του και ντυμένος με σακάκι και πουκάμισο, μάλλον θέλοντας να περάσει κάποιο μήνυμα. Με post-punk ήχο και φιλοσοφία δεν μπορώ να πω πως με κέρδισαν στα 3-4 κομμάτια που πρόλαβαν να παίξουν αλλά αυτό δεν σημαίνει κάτι, καθώς δεν είμαι και φίλος του είδους. Με ιδιαίτερη ενέργεια από κιθαρίστα, μπασίστα και ντράμερ και με τον τραγουδιστή να προχωράει σε ένα δικής του έμπνευσης show, μου φάνηκαν μια ενδιαφέρουσα μπάντα αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο- για τα δικά μου, φυσικά, προσωπικά και υποκειμενικά γούστα.
Βέβαια, είδα κάποια πράγματα που δεν μου άρεσαν. Όπως η μπύρα που έβγαλε από το σακάκι του ο τραγουδιστής ή το στριφογύρισμα του μικροφώνου από το καλώδιο του, που το μόνο αποτέλεσμα, που είχε ήταν να χαθεί ο ήχος στα φωνητικά σε εκείνο το κομμάτι καθώς μάλλον κάτι τραβήχτηκε. Επίσης, δεν μου άρεσε και η προσπάθεια του τραγουδιστή να κινηθεί/τρέξει σε punk λογική πάνω στην σκηνή, κυρίως γιατί μου φάνηκε πως δεν κολλούσε καθόλου με την όλη φιλοσοφία του live, που θα ακολουθούσε.
Αν έμενα, όμως, όλα αυτά απλά δεν μου άρεσαν (και φαντάζομαι η απόλυτα βυθισμένη στην υποκειμενικότητα άποψη μου είναι σεβαστή όπως, φυσικά, και εκείνη όλων αυτών που διαφωνούν), τον Torsten Kinsella για κάποιον δικό του λόγο τον εξόργισαν. Ο ιθύνων νους των God is an Astronaut ανέβηκε σαν μαινόμενος ταύρος πάνω στην σκηνή, επιτέθηκε φραστικά στους Ηead On, κινήθηκε απειλητικά προς το μέρος του τραγουδιστή, «κόλλησε» στην ουσία πάνω του κατηγορώντας τον -από όσα μπορούσαμε να καταλάβουμε- πως παραλίγο να καταστρέψει τον εξοπλισμό των GIAA, που βρισκόταν στο πίσω μέρος της σκηνής. Διέκοψε την εμφάνιση του ελληνικού συγκροτήματος με ένα αυταρχικό «Τhe show is finished» και πάγωσε το κοινό, που παρακολουθούσε με αμηχανία και έκπληξη το σκηνικό. Στο ίδιο καθεστώς και οι Head On αποχώρησαν από την σκηνή, με τον τραγουδιστή να ψελλίζει ένα «σας ευχαριστούμε» στο (κλειστό) μικρόφωνο, το οποίο, αμέσως, μετά -ακατανόητα για μένα- ξάπλωσε με μια κλωτσιά κάτω.
Ο Kinsella ανέβηκε λίγο αργότερα ξανά στην σκηνή και στην ουσία ζήτησε συγνώμη από όλους γιατί έχασε την ψυχραιμία του και παραφέρθηκε. Είπε πως φοβήθηκε πως θα μπορούσε να είχε πάθει ζημιά ο ευαίσθητος εξοπλισμός τους και ανέφερε πως πρόσφατα κάτι ανάλογο τους συνέβη στην Σουηδία, όταν και αναγκάστηκαν να ματαιώσουν την εμφάνιση τους. «Δεν έκανα τόσο δρόμο μέχρι την Ελλάδα για να σας απογοητεύσω» ανέφερε ενώ πρόσθεσε πως «δεν θα άφηνε κανέναν να καταστρέψει το live». Αν και η ενέργεια του ήταν σαφώς αδικαιολόγητη και ανεπίτρεπτη, το κοινό αποφάσισε να τον «συγχωρήσει» με το θερμό χειροκρότημα του, τόσο εκείνη την στιγμή όσο και στην συναυλία, που ακολούθησε. Κάπου διάβασα πως υπήρξε γιουχάισμα αλλά εγώ δεν μπορώ να πω πως αντιλήφθηκα κάτι τέτοιο….
Aκολουθεί η ανακοίνωση που ανέβασαν οι Head On στην επίσημη σελίδα τους στο Facebook για να «ακουστεί» πλήρως και η δική τους οπτική πάνω στο γεγόνος :
«Ανοίγουμε το live των God Is An Astronaut στην Αθήνα και ενώ βρισκόμαστε πάνω στην σκηνή και ολοκληρώνουμε το 5ο κομμάτι μας
ο Torsten Kinsella -μέλος των GIAA- ανεβαίνει και αρπάζει το μικρόφωνο από τον τραγουδιστή μας, σπρώχνοντάς τον, και στην συνέχεια πιάνοντας τον απ’τον λαιμό φωνάζει στο μικρόφωνο “Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι, δεν μπορείς να περπατάς γύρω απ’τον εξοπλισμό μου”. Στη συνέχεια προστάζει να κατέβουμε απ’τη σκηνή, διακόπτοντας έτσι το set μας. Ο ίδιος μετά από λίγη ώρα, ανεβαίνει και πάλι στη σκηνή, αυτή τη φορά με έναν απολογητικό -προς το κοινό- τόνο,
καθιστώντας μας υπαίτιους για πιθανή καταστροφή του εξοπλισμού τους.
Οι περισσότεροι ανταποκρίνονται με χειροκροτήματα σε αυτή τη “συγνώμη”, κάποιοι λίγοι την αντιμετωπίζουν με φωνές διαμαρτυρίας,
ενώ κάποιοι αποχωρούν αμέσως με χαλασμένη διάθεση και με τα χρήματα του εισιτηρίου αδίκως σπαταλημένα.
Ας ξεκαθαρίσουμε και μεις κάτι:
Δεν ανεχόμαστε σε καμία περίπτωση τραμπουκισμούς, εντός ή εκτός σκηνής, και ειδικά μάλιστα από άτομα που χρησιμοποιούν γι’ αυτό -και θεωρούν δεδομένες- τις πλάτες του κοινού τους.
Ξεκαθαρίζουμε πως πάνω στη σκηνή και καθ’όλη τη διάρκεια του live, είχαμε απόλυτο έλεγχο των πράξεών μας, σε αντίθεση με τα όσα δήλωσε στην απολογία του ο frontman των GIAA, αυτό άλλωστε είναι ξεκάθαρο από το οπτικοακουστικό υλικό που θα ακολουθήσει και απ’ το ότι ο εξοπλισμός τους παρέμεινε ανέγγιχτος.
Γνωρίζουμε εξίσου καλά, το τεράστιο κόστος των μουσικών εξοπλισμών, έχοντας δουλέψει αμέτρητα μεροκάματα προκειμένου να αποκτήσουμε τον δικό μας,
και καθιστούμε σαφές ότι δεν υπήρξε ποτέ κάποια οριοθέτηση στον χώρο από την μπάντα ή από την παραγωγή.
Καταδικάζουμε, την -μετά το συμβάν- στάση της διοργάνωσης, η οποία παρέμεινε αμέτοχη, μην παίρνοντας κάποια δημόσια θέση.
Την επόμενη μέρα το επιθετικό ύφος από την πλευρά των GIAA συνεχίστηκε και προς τρίτους οι οποίοι κριτίκαραν δημόσια την επίθεση που δεχτήκαμε.
Με ψευδή και συκοφαντικά σχόλια, μέσω της επίσημης σελίδας τους, είδαμε την εν λόγω μπάντα να μας αποκαλεί “some drunks”. Μόνο όταν τους υπενθύμισαν πως υπάρχουν βίντεο έσπευσαν να σβήσουν τα σχόλια τους (καθώς και όλες τις αναρτήσεις τους που προπαγάνδιζαν το live στην Αθήνα).
To παραπάνω περιστατικό, ανοίγει ξανά τον διάλογο σχετικά με τον τρόπο που συχνά αντιμετωπίζονται οι support μπάντες, από μαγαζιά, headliners και κοινό.
Παρ’όλα αυτά να σημειώσουμε εδώ πως υπήρξαν εργαζόμενοι του Fuzz, οι οποίοι εκείνη την στιγμή μας στήριξαν προσωπικά, και τους ευχαριστούμε γι’αυτό.
Η συμπεριφορά του Kinsella (και της μπάντας που εκπροσωπεί) δεν συνάδει με την ελευθερία της έκφρασης στην τέχνη, και ειδικότερα στη μουσική, η οποία εν προκειμένω έχει ρίζες στην rock, με ό,τι έχει εκφράσει αυτή κατά καιρούς
σε σχέση με τα δικαιώματα των ανθρώπων.
Πολύ περισσότερο, θεωρούμε ότι ο ίδιος έχει ζήσει σε χώρο κακοπαθημένο από την καταπίεση των Άγγλων, και οι ενέργειές του δεν τιμούν ούτε την χώρα του, από την οποία έχουν βγει ουκ ολίγοι αντισυμβατικοί καλλιτέχνες.
Πιστός στην δεδομένη βρετανική κοινοπολιτειακή ανατροφή του συμπεριφέρθηκε ως εξουσιαστής, στα όρια του εκφοβισμού (bullying).
Δύο συγκεκριμένες ιστοσελίδες έσπευσαν να αποδείξουν το επίπεδο τους βαφτίζοντας την χειροδικία “επιθετική στάση”, την ενέργεια μας “υπερβάλλοντα ζήλο/εμφανής μέθη” και εμάς τους ίδιους “αφελείς και απρόσεχτους, μάλλον”.
Όσοι επέλεξαν να κρατήσουν ίσες αποστάσεις ή ακόμη και να επικροτήσουν τέτοιου είδους πρακτικές θαμπωμένοι από τη φήμη της ιρλανδικής μπάντας,
καλό θα ήταν να σκεφτούν το ενδεχόμενο να αναθεωρήσουν.
Οι GIAA, έκαναν εξ αρχής λάθος. Επέλεξαν-συμφώνησαν, σε μια support μπάντα η οποία δεν στηρίζει την σκηνική της παρουσία στους ιδιαίτερους φωτισμούς,
στον ατμοσφαιρικό ήχο, και στην στατική αισθαντικότητα που οι ίδιοι υιοθετούν. Φαίνεται πως πιστεύουν ότι μια support μπάντα θα πρέπει να έχει έναν εντελώς
διακοσμητικό και διεκπεραιωτικό χαρακτήρα, ευθυγραμμισμένο με την αισθητική των headliners.
Δικαίωμα τους..αλλά θα έπρεπε να το έχουν συνειδητοποιήσει και να μας έχουν θέσει τα δεδομένα ώστε να αρνηθούμε εξ αρχής να συμμετάσχουμε σε κάτι τέτοιο.
Τέλος, μπορεί ο Θεός να είναι ένας αστροναύτης, αλλά σίγουρα οι God is an Astronaut δεν είναι θεοί, και μάλλον ήρθε η στιγμή κάποιος να τους το υπενθυμίσει.
Ευχαριστούμε όσες/όσους μας στήριξαν και εξακολουθούν να μας στηρίζουν.
– Head On
Συνυπογράφουν και οι παρακάτω παρόντες στο συμβάν:
Έλενα Ευαγγελία Σκλαβούνου (χορογράφος-χορεύτρια), Καλογιάννη Σοφία (Σκηνοθέτης), Κασιμάτης Πέτρος (Μουσικός), Κιάσσος Αποστόλης (Μουσικός), Κλεφτάρας Ηλίας (Σκηνοθέτης), Κοντούλης Δημήτρης (Σκηνοθέτης),
Μπιλίρης Γιάννης (Μουσικός), Μπουζιώτης Στέλιος (Κινηματογραφιστής), Παπανδρέου Στάθης (Μουσικός/Ηχολήπτης), Παπανικολάου Γιάννης (Μουσικός), Πυθαράς Χρήστος (Σκηνοθέτης),
Σκαρλάτος Γιώργος (Μουσικός), Συλλιγάρδος Γιώργος (Μουσικός), Τζαννάτου Ελένη (Δημοσιογράφος), Blackjohn Πάνος (Μουσικός)»
Ευχαριστούμε πολύ για τις φωτογραφίες την Αφροδίτη Ζαγγανά.
