Home Blog Page 45

Το φαινόμενο “The dark Saga” που “έθρεψε” μια ολόκληρη γενιά

Iced Earth: "The dark saga"
Iced Earth: "The dark saga"

Μιλάμε το “The dark saga” των Iced Earth μαζί με το “Tunes of war” των Grave Digger και το “Alternative 4” των Anathema είχαν την δική τους ιστορία στη χώρα μας. Σε όλες τις λίστες των τότε περιοδικών με τα καλύτερα άλμπουμ, ένα διάστημα έβγαιναν αυτά τα άλμπουμ στην πρώτη θέση. Ειδικά το “Tunes of war” “αράχνες” είχε βγάλει σε κατάταξη γνωστού περιοδικού.

Οι Έλληνες οπαδοί είχαν “φάει” τρελό σκάλωμα. Με τους Iced Earth ειδικά όταν κυκλοφόρησαν τόσο το “The dark saga” όσο και το επόμενο “Something wicked this way comes”, έγινε μεγάλος πανικός.

Οι Iced Earth την εποχή του "The dark saga"
Οι Iced Earth την εποχή του “The dark saga”

Η κληρονομιά του “Burnt offerings”

Εντάξει, εντάξει και τα δυο πρώτα είναι μεγάλοι δίσκοι. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία περί τούτου. Να μου “κοπεί το χέρι” αν πάω κάποια στιγμή να γράψω κακό λόγο για το ομώνυμο και για το “Night of the stormrider”. Από την πλευρά μου, το “Burnt offerings” το θεωρώ το καλύτερο άλμπουμ των Iced Earth, απίστευτα βαθιά σκοτεινό και τίγκα στα thrash metal riffs και τα απόκοσμα φωνητικά του Barlow.

Μπορώ να γράφω για ώρες για το “Burnt offerings” και την τεράστια σημασία του για το Αμερικάνικο Heavy Metal γενικά. Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με το “The dark saga”, για “Dante’s Inferno” κτλ θα μιλήσουμε άλλη φορά.

Είναι μεγάλο κεφάλαιο, πιο αναλυτικό από ότι φαντάζεστε.

Iced Earth: "The dark saga"
Iced Earth: “The dark saga”

“The dark saga” λοιπόν και τα “μυαλά στα κάγκελα”

Η σκόνη δεν έχει πέσει κάτω από τον χαμό που προκάλεσε το “Burnt offerings”. Συνταγή που έχει πετύχει δεν αλλάζει και μπαίνουν στα ίδια studios που ηχογράφησαν το “Burnt offerings“. Αν θέλετε να μιλήσουμε για Αμερικάνικο Metal ήχο, ένα όνομα θα έρθει πρώτο στο τραπέζι. Τα θρυλικά Morrisound Studios. Ναι σε εκείνα που πήγε και ηχογράφησε τα αριστουργήματα του ο Chuck Schuldiner. Οι Tom και Jim Morris γνωρίζουν πολύ καλά το παιχνίδι σχετικά το πως πρέπει να ακούγεται ένας METAL δίσκος. Έτσι λοιπόν η παρέα του Schaffer μπήκε ξανά στα ίδια studios.

Tom and Jim Morris στα Morrisound Studios
Tom and Jim Morris στα Morrisound Studios

Το “The dark saga” είχε δύσκολο έργο

Η αλήθεια είναι ότι για να διαδεχθείς ένα άλμπουμ σαν το “Burnt offerings” ήθελε και γενικά ένα τόσο ποιοτικό άλμπουμ, θέλει κότσια για να το διαδεχθεί κάτι ανάλογης ή και πιο υψηλής ποιότητας. Ήταν βαρύ το όνομα της προηγούμενης κυκλοφορίας, πως να το κάνουμε. Το “The dark saga” απλοποίησε την κατάσταση μουσικά. Δεν θα ακούσετε ακραίες φάσεις που υπήρχαν στο προηγούμενο.

Οι οπαδοί έπρεπε να ξεχάσουν τα ωμά thrashy riffs και τα brutal φωνητικά σε σημεία του Barlow. Εδώ τα πράγματα απλοποιήθηκαν σε όλο το φάσμα. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα σκοτεινό Heavy/Thrash Metal δίσκο που από ποιότητα “αστράφτει”.

Ένα από τα Comic Book του Tom McFarlane από την σειρά "Spawn"
Ένα από τα Comic Book του Tom McFarlane από την σειρά “Spawn”

Το “The dark saga” είναι βασισμένο σε comic book

Ο Todd McFarlane είναι ένας από τους πιο διάσημους συγγραφείς comic book. Η σειρά “Spawn” έχει πουλήσει εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα σε όλο τον κόσμο και γενικά έχει φανατικούς οπαδούς. Όπως και η σχετικά πρόσφατη ταινία με τον Tom Hardy. Η όλη ιστορία έχει να κάνει με ένα δολοφόνο της κυβέρνησης που ξαναγεννιέται ως Spawn, καταραμένος να περιπλανιέται στη Γη βλέποντας τη γυναίκα που αγαπά να ζει χωρίς αυτόν. Η ιστορία “τρέχει” μέσα από ενδοσκοπικούς και συναισθηματικά καθοδηγούμενους στίχους – όχι μόνο για τη βία, αλλά και για την απώλεια και φυσικά την καταδίκη και το εσωτερικό μαρτύριο.

Todd McFarlane
Todd McFarlane

Η μουσική “αρχιτεκτονική” του album

Ένα χαρακτηρισμό που θα μπορούσε να φέρει είναι Thrash Metal με Heavy Metal μελωδίες. Αρκετά πιο ευθύ προς τον μέσο ακροατή της αγαπημένης μας μουσικής, χωρίς πολλές εναλλαγές που να αναγκάζεται ο ακροατής να “ψαχτεί”. Οι Iced Earth με αυτό το άλμπουμ απλά “ανοίχτηκαν” σε πιο ευρύ κοινό και δεν απέτυχαν, αν κρίνουμε και από τις επόμενες επιτυχίες που είχαν. Με αποκορύφωμα βέβαια τον διάδοχο του “The dark saga”, “Something wicked this way comes”.

Το άλμπουμ έχει το δικό του σκοτάδι, όχι τόσο αβυσσαλέο όσο του προκάτοχου του βέβαια. Μιας και η θεματολογία που έχει και το συναίσθημα της αγάπης μέσα, δεν μπορεί να το υποστηρίξει. Είναι λογικό. Για αυτό και κομμάτια με απαλές μελωδικές γραμμές υπάρχουν μέσα στη δουλειά αυτή όπως είναι το “I died for you” και το “A question to heaven”. Αυτές οι συνθέσεις δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν στο προηγούμενο άλμπουμ ας πούμε. Η μελωδικές γραμμές εδώ παίζουν μεγάλο ρόλο, βέβαια στην πλειονότητα των συνθέσεων έχουμε το thrash metal πρωταγωνιστή.

Το ομώνυμο και τα “Violate”, “The hunter”, “Depths of hell”, “The last laugh”, “Vengeance is mine”, “Scarred” και “Slave to the dark” είναι αγνά Thrash/Power κομμάτια. Όμως, σε αντίθεση με το προηγούμενο άλμπουμ δεν διαθέτουν αυτή την μυσταγωγική θα χαρακτήριζα ατμόσφαιρα. Άλλωστε, σίγουρα δεν θα εξυπηρετούσε και τις επιταγές του concept. Τα κομμάτια αυτά και το σσύνολο του άλμπουμ είχαν ως προορισμό τον μέσο ακροατή ο οποίος δεν έψαχνε και πολλά πολλά. Αυτό καθιστά το “The dark saga” κακό άλμπουμ?

Σε καμία περίπτωση! Είναι ένας από τους καλύτερους, ποιοτικούς και εμπορικούς δίσκους που έχουν κυκλοφορήσει οι Iced Earth. Μαζί με τα “Something wicked the way comes”, “Horror show” και “The glorious burden” είναι από τα καλύτερα τους και τα πιο εμπορικά τους. Δεν χωράει καμιά αμφιβολία, οτι η ποιότητα είναι σε υψηλότατα επίπεδα στο “The dark saga”, απλά θα σημειώναμε εύκολα ότι είναι ένα άλμπουμ εύπεπτο και δεν χρειάζεται πολλά ακούσματα για να εμπεδώσεις την αξία του αλλά και να εισέλθεις στον σκοτεινό κόσμο του “Spawn”.

Ένα ακόμα “διαμάντι” στο δισκογραφικό “περιδέραιο” των Iced Earth

Έτσι θα μπορούσαμε να το θεωρήσουμε και να ισχυριστούμε ότι ο Schaffer έπαιξε πανέξυπνα και κέρδισε ακόμα περισσότερο λάο πλάι του. Έγινε εθνικό σύμβολο της χώρας μας, που μαζί με το επόμενο ακούγονταν παντού οι συνθέσεις αυτών. Μπορεί να μην διαθέτει ένα “Dante’s inferno” αλλά έχει μια σπουδαία τριλογία στο τέλος που δίνει στον ακροατή αυτό που χρειάζεται. Η μπαλάντα “I died for you” οπως και τα γυναικεία φωνητικά στο “A question of heaven” προσθέτουν μια γλυκήτητα στο όλο εγχείρημα και ακούγονται πάντου. Αυτό θα συμβεί και στο επόμενο άλμπουμ τους άλλωστε.

Έχοντας τον Randall Shawver δίπλα του

Για μένα ένας από τους καλύτερους κιθαρίστες που είχε δίπλα του ο Schaffer, παίζει και τις “κάλτσες” του στα solos και τα riffs. Είναι εμφανές οτι ο Shawver είναι επηρεασμένος στο παίξιμο του, όπως και ο ίδιος ο Schaffer άλλωστε. Ότι έκαναν στο προηγούμενο άλμπουμ, έκαναν και εδώ και δεν αφήνουν περιθώρια για αμφισβήτηση. Μια τέτοια “συνταγή” δεν άλλάζει και εύκολα η αλήθεια είναι. Όπως και το rhythm section, που μπορεί να έχει αλλάξει drummer αλλά δεν “χάνει” πουθενά. Δυναμικό και στακάτο και κρατάει την groovy φάση σε υψήλη θέση.

Το “The dark saga” και η θέση του στην καριέρα των Αμερικάνων

Χωρίς αμφιβολία, άνοιξε “πόρτες” και μπήκαν πολλά λεφτά στα ταμεία τόσο των ίδιων όσο και της Century Media. Η προσέγγιση που ακολουθήθηκε ήταν η καλύτερη για να συνεχίσει η μπάντα το έργο της. Γιατί, πως να το κάνουμε, στο τέλος της ημέρας το ταμείο “μετράει”. Οι Iced Earth κατόρθωσαν με ένα συναρπαστικό δίσκο με αστείερευτη ποιότητα μέσα από μια αξιοζήλευτη απλότητα να καταφέρουν να μείνουν στο πάνθεον του Αμερικάνικου Power/Thrash Metal. Με το επόμενο τους άλμπουμ την επισφράγισαν αυτή την παραμονή.

Οι Ashes of Ares στη Λευκωσία 

Οι Ashes of Ares των Barlow/Vidales έρχονται στη Λευκωσία όπως σας είχαμε αναφέρει εδώ. Επίσης μπορείτε να ανατρέξετε και στην agenda μας για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την εμφάνιση τους τον Σεπτέμβριο στο Downtown Live. Θα παίξουν όλο το “The dark saga” όπως και επιτυχίες δικές τους. Πραγματικά έχουν μια εξαιρετική δισκογραφία και το τελευταίο τους άλμπουμ, “New messiahs” άφησε πίσω του μόνο θετικά σχόλια. Τα ίδια μπορούμε να πούμε και για το “Emperors and fools”. Έτσι λοιπόν θα μας “ταξιδέψουν” πίσω στα χρόνια του Λυκεία παίζοντας αυτό το άλμπουμ. Μην το χάσετε αυτό το live!

Ashes of Ares, Solitary Sabred+ΤΒΑ
Ashes of Ares, Solitary Sabred+ΤΒΑ

Absinthe Green: Παρουσιάζουν το νέο single ‘Bitterwseet’

0
Absinthe Green
Absinthe Green

Οι Absinthe Green ήταν το προσωπικό project της συνθέτριας και παραγωγού Eirini ‘Absinthe Green’, το 2016. Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα το 2019, η ‘Absinthe’ ένωσε τις δυνάμεις της με τους Harry Mason και Villy Pirris ενώ αργότερα προστέθηκε και ο Panos Economakis, δίνοντας έτσι πλήρη μορφή και σύνθεση μπάντας.

Το debut album τους, αναμένεται να κυκλοφορήσει εντός του έτους και φέρει τον τίτλο “Of Love and Pain“. Την παραγωγή και μίξη του έχει αναλάβει ο Hiili Hiilesmaa (HIM, The 69 Eyes, Amorphis, Moonspell, Sentenced κ.α.).

Το που κινούνται μουσικά οι Absinthe Green δεν είναι απόλυτα ξεκάθαρο.

Μπορείς να τους εντάξεις στην alternative metal σκηνή αλλά και στη hard rock. Από την άλλη παρουσιάζουν κάτι διαφορετικό, ένα κράμα εμπειριών και πολλών μουσικών κατευθύνσεων. Θα ακούσεις πολλά στοιχεία pop και ταυτόχρονα επιθετικές γκρουβάτες κιθάρες σε συνδυασμό με συναισθηματικά φορτισμένο στίχο.

Absinthe Green
Absinthe Green

Οι στίχοι των Absinthe Green αποκαλύπτουν αλήθειες για τον έρωτα, τον πόνο και τη λύτρωση και εξερευνούν τη διττότητα της ζωής, με την χαρά και τη θλίψη, την ελπίδα και την απόγνωση να χορεύουν σε κύκλο.

Το νέο τους single “Bittersweet” σύμφωνα με τις δηλώσεις του συγκροτήματος, είναι “μια ωμή απεικόνιση της σκοτεινής πλευράς του έρωτα, όπου η απογοήτευση και η έκσταση συνυπάρχουν σε έναν χαοτικό, εθιστικό δεσμό“.

The song dives into the emotional extremes of a relationship built on passion, pain, and power struggles, capturing the thrill of intensity even when it’s destructive. With visceral lyrics and a confessional edge, it reflects the allure of losing yourself in something that both consumes and completes you.

Τους στίχους τους έχει γράψει η Eirini ‘Absinthe Green’, η οποία έχει κάνει και την παραγωγή του τραγουδιού μαζί με τον Φινλανδό μουσικό παραγωγό Kai ‘Hiili’ Hiilesmaa. Η ηχογράφηση έγινε στα Vena Cava Studios, στην Αθήνα (Geegor – Abyssal Productions).

Τον Μάρτιο που μας πέρασε κυκλοφόρησαν cover για το τραγούδι των OpethDeath Whispered A Lullaby“. Περισσότερα μπορείς να διαβάσεις ΕΔΩ

OF LOVE AND PAIN Album Release Tour

Absinthe Green _ Tour
Absinthe Green _ Tour

Από τον Σεπτέμβριο το συγκρότημα θα πραγματοποιήσει εμφανίσεις στην Αγγλία και θα κάνει στάση και στην χώρα μας, σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα τον Οκτώβρη και Δεκέμβρη αντίστοιχα.

24 September – Islington, UK @ Hope & Anchor
25 September – Preston, UK @ The Ferret
26 September – Stockport, UK @ The Spinning Top
27 September – Brighton, UK @ The Pipeline
28 September – York, UK @ The Fulford Arms
18 October – Thessaloniki, GR @ Eightball
12 December – Athens, GR @ Pireaus Academy

Περισσότερες πληροφορίες, νέα και τις μουσικές των Absinthe Green θα βρεις με ένα κλικ εδώ:
absinthegreen.com
linktr.ee/absinthegreen

Absinthe Green
Absinthe Green

Οι ABSINTHE GREEN είναι οι:
Eirini ‘Absinthe Green’ – Vocals & Rhythm guitar
Villy Pirris – Bass
Panos Economakis – Guitar
Harry Mason – Drums

GOYA: fall US tour with In Company Of Serpents announced!

0
GOYA
GOYA

Arizona doom metal spearhead GOYA will embark on an extensive US tour alongside In Company Of Serpents, in support of their newly released fourth album “In the Dawn of November” on Blues Funeral Recordings.

“A red-hot meltdown of dead cold doom brutalism.” Decibel Magazine
“A tour-de-force of modern day doom metal.” Outlaws Of The Sun
“This is the sound of cities being flattened, mountains collapsing, planets slowly imploding, and entire galaxies colliding.” Ghost Cult Magazine
“Heavy, doomy, melodic, expertly played, perfectly produced, and enough sadness to make you an emotional wreck, the new Goya record rules.” Musipedia Of Metal

With sprawling compositions, titan-heavy riffs drenched in fuzz and haunting atmospherics, GOYA don’t just play doom music: they embody it to the core. Unrelenting and immersive, their fourth studio album “In the Dawn of November” is raucous, hypnotic and defiantly punishing. Recorded by Jack Endino (High On Fire, Soundgarden), this new sonic onslaught from the desert trio takes no prisoners while sweeping everything in its path. “In the Dawn of November” is out now on Blues Funeral Recordings.

On their upcoming fall tour with Denver sludge mongers In The Company Of Serpents, Goya’s Jeffrey Owens comments:

“We’re excited to get back on the road with longtime friends In the Company of Serpents. Their new album is amazing and I’m personally stoked to perform ‘Endless Well’ live with them. We’ve been floored by the response to ‘In the Dawn of November’ and can’t wait to bring those tunes to fans old and new alike!”

Fall US tour with In The Company Of Serpents

10/8 Wed – Moonlight Lounge, Albuquerque NM
10/9 Thu – The Atomic Yellow, Amarillo TX
10/10 Fri – The Lost Well, Austin TX
10/11 Sat – Ruins, Dallas TX
10/12 Sun – Whittier Bar, Tulsa OK
10/14 Tue – The Crypt, Denver CO
10/15 Wed – Aces High Saloon, Salt Lake City UT
10/16 Thu – The Shredder, Boise ID
10/17 Fri – Ray’s Golden Lion, Richland WA
10/18 Sat – High Water Mark, Portland OR
10/19 Sun – Substation, Seattle WA
10/21 Tue – The Dip, Redding CA
10/22 Wed – Bottom of the Hill, San Francisco CA
10/23 Thu – Dark Nectar, San Luis Obispo CA
10/24 Fri – The Moroccan Lounge, Los Angeles CA
10/25 Sat – Eleven 10 Moto Garage, Phoenix AZ

GOYA tour
GOYA tour

Formed in 2011 by guitarist and vocalist Jeffrey Owens, Goya’s 2012 demo showcased their early potential, but it was their debut full-length “777” (2013) that announced their fearsome arrival in the doom underground. With sprawling, riff-heavy compositions and occult-tinged lyrics, “777” resonated deeply with fans of titanic sludge-metal. Continuing to evolve, Goya released “Obelisk” in 2015, a concept album that refined their blend of psychedelic doom.

They followed this with their magnum opus, 2017’s “Harvester of Bongloads”, another concept album that leaned as heavily as ever into their fuzz-laden, riff-driven aesthetic and further cemented their legacy of unrelenting doom and immersive sonic landscapes.

In the summer of 2024, Goya returned to the road for a month-long US tour after taking a few years to write their fourth album, “In the Dawn of November”, to be released in the spring of 2025 via New Mexico-based label Blues Funeral Recordings (Acid King, Lowrider, Dozer). Goya entered Soundhouse Studios in Seattle in the fall with legendary producer Jack Endino (High On Fire, Year of the Cobra, Soundgarden) to lay down a monolithic work of graveyard grooves and bleak reflections to herald their towering return with their most accomplished and unwaveringly bone-crushing record to date — leading the trio to ink a deal with revered Albuquerque-based label Blues Funeral Recordings.

The band is

Marcus Bryant – Drums
Jeffrey Owens – Guitar/Vocals
CJ Sholtis – Bass

Goya links
FacebookBandcampInstagramSpotify

Blues Funeral Recordings links
WebsiteFacebookBandcampInstagram

Twin Tribes: Το “Pendulum” είναι μεγάλος δίσκος

Twin Tribes
Twin Tribes

Οι ΗΠΑ και ειδικά το Τέξας δεν μας έχουν συνηθίσει σε τέτοιου είδους μπάντες όπως οι Twin Tribes. Αυτά τα πραγματάκια είναι περισσότερο Ευρωπαϊκή υπόθεση, για να μην ισχυριστώ Βρετανική. Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε εύκολα στο παζλ και τους NITE όπως και τους Sevit. Επίσης και τους Urban Heat, The Abyss, Garden of Mary, Pinkish Black, Aztec Death, Ossuary Severe, Ritual Order, iill, Slimy Member και AWEN. Εδώ λοιπόν θα μιλήσουμε για τους Twin Tribes, μια μπάντα που μας έχει κρατήσει το ενδιαφέρον σε υψηλά επίπεδα.

Twin Tribes
Twin Tribes

Οι Twin Tribes συνεχίζουν να εντυπωσιάζουν

Μπορούμε να ισχυριστούμε ότι ήδη από το πρώτο τους άλμπουμ “έκλεψαν” τις εντυπώσεις. Το “Shadows” δεν ήταν απλά ένα άλμπουμ, έτσι για να κυκλοφορήσει ένα ντεμπούτο. Ήταν δισκάρα με όλη την σημασία της λέξεως, όπως και το “Ceremony” που ακολούθησε. Δεν μπορούμε να πούμε κακό λόγο ούτε για αυτό. Η ποιότητα ήταν ήδη σε υψηλά επίπεδα και η προσωπικότητα της μπάντας διαμορφωμένη ήδη από το ντεμπούτο. Οι Luis Navarro και Joel Niño, Jr. αργότερα κυκλοφόρησαν το καλύτερο τους άλμπουμ και αυτό ήταν το “Pendulum”.

Το “Pendulum” είναι αριστούργημα

Θυμάμαι ακόμα το μεγάλο “κόλλημα” μου, το “Cauldron of thorns”. Μελωδία από άλλη διάσταση και ένα κολλητικό refrain. Μετά ήρθε και το “Monolith” και εκεί απλά είπα, εντάξει αυτός ο δίσκος είναι ο καλύτερος τους. Ότι απειροελάχιστο μειονέκτημα υπήρχε στο προηγούμενο, εδώ εξαλείφθηκε. Μιλάμε για μια μπάντα που έχει πάρει τα καλύτερα στοιχεία των The Cure και Depeche Mode και τα έχει αφομοιώσει υπέροχα.

Twin Tribes: "Pendulum"
Twin Tribes: “Pendulum”

Πάμε λοιπόν στο “Pendulum” που ανέβασε τα standards της μπάντας σε ποιότητα σε δυσθεώρητα ύψη. Ένα άλμπουμ που μπορεί να χαρακτηρίστει ως μια εξαιρετική δουλεια που φέρνει στο προσκήνιο ένα σκοτεινό ρομαντισμό ο οποίος και χαρακτηρίζει την μουσική προσωπικότητα των Twin Tribes. Οι μουντές μπασόγραμμες που φέρνουν την post-punk αγριότητα μαζί με τα “παγωμένα” synths και τα γεμάτα με ευθημία φωνητικά, ορίζουν το “σύμπαν” των Τεξανών.

Ένα άλμπουμ που σηματοδοτεί μια σταδιακή εξέλιξη

Σε αυτό το άλμπουμ έχουμε την αγνότητα και την τρυφερότητα των στίχων να έρχονται και να κολλάνε με στοιχεία που έχουν περισσότερη ενέργεια και κάτι λίγα από οργή και θυμό. Τα χορευτικά και γεμάτα ωμότητα beats είναι αρκετά και αυτό μπορούμε να το ορίσουμε και ως εξέλιξη. Το “Monolith” όταν κυκλοφόρησε, “κουβάλησε” μαζί τους και τα eighties, κατευθείαν με το πρώτο άκουσμα. Θα μπορούσαμε να το πούμε και ένα συνδυασμό Darkwave με Bowie την συγκεκριμένη σύνθεση.

Ένα άλμπουμ με όραμα και ένα βλέμμα στραμμένο στο παρελθόν

Σε αυτό το άλμπουμ θα συναντήσουμε τους The Cure, Joy Division, Depeche Mode και φυσικά Love Like Blood και The Sisters of Mercy. Ένα υπέροχο μείγμα κάτω από το μαύρο “πέπλο” του ρομαντισμού των Twin Tribes. Όλα αυτά ακούγοντας τα “Monolith” και “Cauldron of Thorns”. Να σημειώσουμε ότι και τα δυο είναι εξαιρετικά clips. Από την άλλη τα “Another life”, “Sanctuary”, “Eternal” και “Sangre de oro” είναι από τα πιο χορευτικά κομμάτια τους μέσα στο άλμπουμ. Εξαιρετικές εναλλαγές στους ρυθμούς με “παιχνιδιάρικα” synths και πανέμορφες μελωδίες από την κιθάρα που ισως σας φέρει στο νου τους Clan of Xymox. Στο “Eternal” ειδικά, η αγάπη τους για την μουσική ιδιοφυϊά που ονομάζεται Robert Smith είναι αρκετά έκδηλη.

Twin Tribes
Twin Tribes

Στο “Κινηματογραφικό” σκοτάδι των Twin Tribes

Στο “Meadow” χαμηλώνουν τα “φώτα”, ήρεμες μελωδίες στις κιθάρες και φωνητικά βαθειά και μελαγχολικά. Το άλμπουμ ρέει όπως πρέπει για να παίρνει τις απαραίτητες ανάσες ο ακροατής. Το Darkwave όπως πρέπει να παίζεται εν έτη 2025. Στο τέλος θα καταλήξω στο cinematic “Temperance” που σε μαγεύει με τις υπέροχες αιθέριες μελωδίες των πλήκτρων και τις κιθάρες που σε πάνε πίσω στα μέσα του ’80. Αγαπημένο κομμάτι γιατί στο μυαλό μαζεύει όλα τα στοιχεία του άλμπουμ μέσα σε σχεδόν τέσσερα λεπτά. Μαγεία απλά.

Twin Tribes
Twin Tribes

Ένα ντουέτο με εξαιρετική καλλιτεχνική “χημεία”

Τα φωνητικά του Luis Navarro έχουν πάει σε άλλο επίπεδο και έχουν γίνει ένα μεγάλο μέρος της ταυτότητας του ντουέτου των Twin Tribes. Οι μελωδίες που βγάζει σε πάνε πίσω στις πρώτες εποχές των The Cure και των Joy Division και σου έρχεται μια δόση νοσταλγίας. Όμως για κάποιο λόγο, ακούγεται τόσο σύγχρονο αυτό το πισωγύρισμα, που είναι απλά μαγικό. Θα σταθώ ακόμα στο μπάσο του Joel Niño, Jr. που φέρει την ταυτότητα της Darkwave πλευράς των Twin Tribes το οποίο σε συνδυασμό με το εντατικό drum machine του Luis σε παρασέρνουν σε κάποιες συνθέσεις όπως αναφέραμε παραπάνω σε ένα dancefloor mood.

Twin Tribes
Twin Tribes

Οι Twin Tribes είναι ήδη στις κορυφαίες θέσεις στις προτιμήσεις μου

Μαζί με τους Τούρκους She Past Away και τους Καταλανούς Darkways είναι στο καθημερινό μου playlist. Αυτές τις τρεις μπάντες τις ακούω συνέχεια, πως να το κάνουμε, με τα άλμπουμ τους έχουν δώσει μια απίστευτη δόση φρεσκάδας στο είδος. Οι Twin Tribes με τρια άλμπουμ αισίως πραγματοποιούν παντού συναυλίες και γεμίζουν venues, έχουν ήδη ένα ισχυρό πυρήνα οπαδών. Σίγουρα περιμένουμε ακόμα περισσότερα και μεγαλύτερα πράγματα από τους Τεξανούς.

Twin Tribes: Live in Athens
Twin Tribes: Live in Athens

Όπως σας είχαμε ενημερώσει εδώ αλλά και με περισσότερες πληροφορίες μέσα από την agenda μας, οι Twin Tribes θα επισκεφθούν Αθήνα και Θεσσαλονίκη στα τέλη Σεπτεμβρίου. Σε Temple και Mylos club αντίστοιχα. Οι απαιτητικοί και όχι μόνο οπαδοί του Darkwave και του Post – Punk δεν πρέπει να χάσουν αυτές τις συναυλίες. Η μπάντα είναι από τις καλύτερες στο είδος εκεί έξω.

Twin Tribes tour
Twin Tribes tour

BUSH: Ακούστε το νέο single ‘Scars’ από το 10ο τους album

0
Bush- i beat loneliness
Bush- i beat loneliness

Οι BUSH κυκλοφόρησαν το υποβλητικό βίντεο για το «Scars», ένα ξεχωριστό κομμάτι από το άλμπουμ τους I Beat Loneliness.

Μια δυνατή διαλογιστική προσέγγιση της ψυχικής υγείας, των εσωτερικών συγκρούσεων και της αυτογνωσίας, το βίντεο ταξιδεύει τους θεατές σε ένα ενδοσκοπικό ταξίδι στις πιο σκοτεινές γωνιές του μυαλού.

Bush band photo
Bush
I Beat Loneliness

Με 12 τραγούδια που είναι ταυτόχρονα ύμνοι και αποκαλύπτουν την ψυχή, το I Beat Loneliness ανοίγει μια αδιάκοπη συζήτηση γύρω από την συναισθηματική ευαισθησία — ειδικά τη σιωπή που συχνά περιβάλλει την ψυχική υγεία των ανδρών. Σε τραγούδια όπως το «Scars» — το κεντρικό τραγούδι του δίσκου — οι BUSH αντιμετωπίζουν αυτή τη σιωπή κατά μέτωπο.

Το «Scars»

είναι μια ωμή αναμέτρηση με τον πόνο και τη θεραπεία, μετατρέποντας τις πληγές σε απόδειξη επιβίωσης. Από σεισμικούς ροκ ρεφρέν μέχρι απογυμνωμένες εξομολογήσεις, το άλμπουμ προκαλεί τους ακροατές να νιώσουν τα πάντα — υπενθυμίζοντάς μας ότι η θεραπεία ξεκινά όταν τελειώνει η σιωπή.

  “This is the most personal record I’ve ever made. It’s there so people don’t feel so alone. Life is beautiful but not easy. ‘Scars’ works perfectly as the opening track because it sets up the whole point of the record. It accepts that we are all crazy and we are in this together– enjoy  

Gavin Rossdale

10o album των BUSH

Το συγκρότημα μετρά τον 10ο δίσκο, τονίζοντας πως βρίσκονται ακόμα εδώ! Εκεί που όλα τα συγκροτήματα και καλλιτέχνες της ίδιας γενιάς μας άφησαν απλά με το σημάδι τους, έρχονται οι Bush να θυμίσουν πως είναι ακόμα εδώ εκείνη η εποχή.

Ο δίσκος περιλαμβάνει 12 αρκετά ιδιαίτερα και δυνατά singles που στοχεύουν βαθιά στη ψυχή.

Bush album

Το I Beat Loneliness ξεκλειδώνει συζητήσεις γύρω από την συναισθηματική ευαισθησία. Κοιτώντας από την κλειδαρότρυπα αντιλαμβάνεσαι την σιωπή που υπάρχει γύρω από την αρρενωπή ψυχική υγεία. Ναι παιδιά και οι άντρες κλαίνε! Και αυτό το μαρτυρά το «Scars» .

And so here it is – the day you get the record – i feel like I’ve been talking about it so much that I’m thrilled i can just let the music play now – no more words – just music. this record is most definitely from the heart and lungs. i’ve no idea who will hear it which is the beauty of music. it belongs to the listener. I hope you get lost in this record. i hope you feel seen and connected to us. we are here for you. also fun fact – we leave today seemingly forever on tour – the US and then into Europe then hopefully Australia Japan and South America. come see us – we do it all for you . – GR 

Μείνετε συντονισμένοι για το grunge επιστρέφει.

Bush

Patrick Walker live @Αρχιτεκτονική Live Stage, 14/12

0
Patrick Walker

Ο χαρισματικός Patrick Walker, η ψυχή πίσω από τους θρυλικούς Warning και τους καθηλωτικούς 40 Watt Sun, έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα για μία μοναδική, ατμοσφαιρική εμφάνιση που θα μείνει αξέχαστη.

Την Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2025, ο Patrick Walker θα ανέβει στη σκηνή του συναυλια (Ελασιδών 6, Αθήνα) για να παρασύρει το κοινό σε ένα ιδιαίτερο ακουστικό σετ, υπό το φως των κεριών, γεμάτο ευαισθησία και εσωτερικότητα.

Patrick Walker

Με αφετηρία την πορεία του στους Warning, ένα από τα σημαντικότερα doom metal σχήματα όλων των εποχών, και συνεχίζοντας με τους 40 Watt Sun, o Walker έχει καταφέρει να αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα του μέσα από τη βαθιά προσωπική, εξομολογητική γραφή και την αξεπέραστη ερμηνεία του. Τα άλμπουμ “Wider than the Sky” και “Perfect Light” έως και το πρόσφατο “Little Weight” έχουν αποθεωθεί από κοινό και κριτικούς, χάρη στη μοναδική τους ικανότητα να μεταφέρουν συναισθήματα θλίψης, νοσταλγίας και ελπίδας.

Patrick Walker
Patrick Walker

Σε αυτή την ξεχωριστή βραδιά, ο Patrick Walker θα παρουσιάσει επιλεγμένα κομμάτια που σημάδεψαν τη διαδρομή του: από τους πιο σκοτεινούς και μελαγχολικούς ήχους έως τις πιο ήπιες, γυμνές και ευάλωτες στιγμές των 40 Watt Sun.

Μια σπάνια ευκαιρία να βιώσουμε από κοντά την τέχνη ενός καλλιτέχνη που μετουσιώνει τον πόνο και τη μοναξιά σε μουσική που μιλά κατευθείαν στην ψυχή.

Μια μυσταγωγική εμπειρία που θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη.

Περιορισμένος αριθμός εισιτηρίων διαθέσιμος μέσω Ticketmaster.

Early Birds: 17€
Κανονικό: 22€

Μην το χάσετε.

Μια μυσταγωγική εμπειρία που θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη.

Facebook event: https://www.facebook.com/events/1284518913376458 

https://www.ticketmaster.gr/40-watt-sun-live-in-athens_sen_2007372.html

Ο Patrick Walker των 40 Watt Sun First Time Ever in Greece!

0
Patrick Walker

Ο χαρισματικός Patrick Walker, η ψυχή πίσω από τους θρυλικούς Warning και τους καθηλωτικούς 40 Watt Sun, έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα για μία μοναδική, ατμοσφαιρική εμφάνιση που θα μείνει αξέχαστη.

Την Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2025, ο Patrick Walker θα ανέβει στη σκηνή του Αρχιτεκτονική Live Stage (Ελασιδών 6, Αθήνα) για να παρασύρει το κοινό σε ένα ιδιαίτερο ακουστικό σετ, υπό το φως των κεριών, γεμάτο ευαισθησία και εσωτερικότητα.

Patrick Walker

Με αφετηρία την πορεία του στους Warning, ένα από τα σημαντικότερα doom metal σχήματα όλων των εποχών, και συνεχίζοντας με τους 40 Watt Sun, o Walker έχει καταφέρει να αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα του μέσα από τη βαθιά προσωπική, εξομολογητική γραφή και την αξεπέραστη ερμηνεία του. Τα άλμπουμ “Wider than the Sky” και “Perfect Light” έως και το πρόσφατο “Little Weight” έχουν αποθεωθεί από κοινό και κριτικούς, χάρη στη μοναδική τους ικανότητα να μεταφέρουν συναισθήματα θλίψης, νοσταλγίας και ελπίδας.

Patrick Walker
Patrick Walker

Σε αυτή την ξεχωριστή βραδιά, ο Patrick Walker θα παρουσιάσει επιλεγμένα κομμάτια που σημάδεψαν τη διαδρομή του: από τους πιο σκοτεινούς και μελαγχολικούς ήχους έως τις πιο ήπιες, γυμνές και ευάλωτες στιγμές των 40 Watt Sun.

Μια σπάνια ευκαιρία να βιώσουμε από κοντά την τέχνη ενός καλλιτέχνη που μετουσιώνει τον πόνο και τη μοναξιά σε μουσική που μιλά κατευθείαν στην ψυχή.
Μια μυσταγωγική εμπειρία που θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη.

Περιορισμένος αριθμός εισιτηρίων διαθέσιμος μέσω Ticketmaster.

Early Birds: 17€
Κανονικό: 22€

Μην το χάσετε.

Μια μυσταγωγική εμπειρία που θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη.

Facebook event: https://www.facebook.com/events/1284518913376458 

https://www.ticketmaster.gr/40-watt-sun-live-in-athens_sen_2007372.html

Μη ξεχάσεις να το αποθηκεύσεις στην ατζέντα σου!

Nosferatu: The Night is still young!

Nosferatu
Nosferatu

Οι Nosferatu είναι από τις μπάντες που αγαπώ πολύ και εχω σε εκτίμηση σε μεγάλο βαθμό. Η αλήθεια είναι ότι τους έμαθα όταν αντάλλαζα μουσική με μια κοπέλα με CD που είχαμε τα άλμπουμ σε μορφή MP3. Τότε έμαθα πολλές μπάντες, έτσι λοιπόν ήρθε και το “Rise” στη ζωή μου. Θυμάμαι πολύ καλά ήταν μαζί με το “Beyond the maze” των Dreadful Shadows, στον ίδιο φάκελο. Κάπου στα 17 μου μπήκαν τα είδη των Gothic Rock, Darkwave και EBM στη ζωή μου, όπως και τα Dada στη Μπενάκη και τα Rebound και Dark Sun. Αυτά συνήθως συνδυάζονταν με Texas και Revenge of Rock. Όμορφες νύχτες εις τας Αθήνας πριν αφοσιωθούμε στις σπουδές μας.

Nosferatu
Nosferatu

Σίγουρα έχουν αλλάξει πολλά και η μπάντα με την σειρά της έχει αλλάξει πολλά μέλη. Για το 2025, το line up είναι το παρακάτω: Damien DeVille (κιθάρες), Tim Vic (φωνητικά και κιθάρες), Olde Bones (τύμπανα) και Smiffy (μπάσο). Η μπάντα δεν έχει κυκλοφορήσει τίποτα από το 2015 και μετά, όταν και αποχώρησε ο προηγούμενος τραγουδιστής της μπάντας, Louis DeWray. Η μπάντα όμως συνεχίζει να πραγματοποιεί εμφανίσεις, έχοντας στο ενεργητικό της πέντε άλμπουμ. Αυτά είναι τα “Rise”, “The prophecy”, “Prince of Darkness”, “Lord of the flies” και “Wonderland”. Εμείς σε αυτό το άρθρο θα μείνουμε στο πρώτο τους άλμπουμ, το αγαπημένο τόσο σε μένα όσο και σε χιλιάδες άλλους, “Rise”.

Nosferatu: "Rise"
Nosferatu: “Rise”

Οι Nosferatu δημιούργησαν “σχολή”

Γιατί πολύ απλά είναι μια δουλειά που δεν ξεχνιέται εύκολα μόλις την ακούσεις. Όλα είναι σωστά και άρτιο δομημένα για να το θεωρήσουμε το άλμπουμ, ποιοτικά “διαστημικό”. Επηρεασμένοι και λόγω ονόματος από την ταινία “Dracula” του 1958, δημιούργημα του Terence Ficher. Πρωταγωνιστές της ιστορικής ταινίας ήταν οι Peter Cushing, Michael Gough, Melissa Stribling και φυσικά ο Christopher Lee. Η ταινία είναι βασιμένη στο διάσημο μυθιστόρημα του Bram Stoker, “Dracula”. Για την ιστορία να αναφέρουμε ότι βρίσκεται ανάμεσα στις καλύτερες ταινίες του Βρετανικού κινηματογράφου.

Οι Nosferatu την εποχή του 1993 και του "Rise"
Οι Nosferatu την εποχή του 1993 και του “Rise”

Συνοπτικά για την μπάντα

Οι Nosferatu δημιουργήθηκαν στη Μεγάλη Βρετανία το 1988 από τους Damien DeVille στις κιθάρες, Vlad Janicek στο μπάσο και Sapphire Aurora στα φωνητικά. Ο τελευταίος αντικαταστάθηκε το 1990 από τον Gary Ash ο οποίος έκατσε πίσω από το μικρόφωνο μόνο για λίγους μήνες. Το 1991 ήρθε στην μπάντα ο Louis DeWray και ανέλαβε τα φωνητικά ο οποίος και έμεινε μέχρι το 1993. Το 1994 ήρθε πίσω ο Chris Clark και ανέλαβε τα drums. Μέχρι το τέλος του 1994 ο Niall Murphy ανέλαβε ως performer και ο Dominic LaVey ανέλαβε φωνητικά από το Μάρτιο του 1995 μεχρί και το 2002.

Nosferatu: "Wonderland"
Nosferatu: “Wonderland”

Τα πήγαινε έλα δεν σταμάτησαν και έτσι επέστρεψε ο Louis DeWray στα φωνητικά το 2003. Μέχρι τότε δούλευε με τους Fashionable Living Death και την δική του μπάντα, Ditzy Micro. Στην μπάντα σε διάφορες περιόδους μέχρι το 2014 έπαιξε percussion, πλήκτρα και είχε αναλάβει και τα φωνητικά. Επίσης έβαλε έντονα την συνθετική του “σφραγίδα” στο άλμπουμ “Wonderland” του 2011.

Πάμε στο “Rise”!

Είναι χωρίς αμφιβολία ένα από τα καλύτερα ντεμπούτο στην ιστορία του Gothic Rock. Επίσης, είναι άλλη μια απόδειξη γιατί αυτό το είδος είναι κατ’ουσία Βρετανική υπόθεση. Η μπάντα αποτελούταν τότε από τους Louis DeWray στα φωνητικά, Vlad Janicek σε πλήκτρα, προγραμματισμό του drum machine και μπάσο και στις κιθάρες βρίσκουμε τον Damien DeVille, όπως έδωσε αρκετή βοήθεια για το drum machine. Είναι ένα άλμπουμ που κάλλιστα θα μπορούσε να είχε ηχογραφηθεί στην Τρανσυλβανία της Ρουμανίας.

Είναι μεγάλος δίσκος για πολλούς λόγους και θα τολμούσα να ισχυριστώ ότι η ατμόσφαιρα του έχει επηρεάσει και το Gothic Metal σε μεγάλο βαθμό. Βέβαια, μπορείτε να ρωτήσετε και τον Dani των Cradle of Filth τη γνώμη του για το εν λόγω άλμπουμ και την ατμόσφαιρα του. Το μεγάλο ατού του άλμπουμ είναι το σκοτάδι που κουβαλάει από την αρχή μέχρι το τέλος. Εδώ έχουμε τον συνδυασμό δυο πολύ αγαπημένων μου μπάντων από το πρώτο κύμα του Gothic Rock. Κακά τα ψέμματα, μπορεί να δημιουργήθηκαν το 1988 οι Nosferatu, αλλά με πρώτο δίσκο το 1993 κατατάσονται κατευθείαν στο δεύτερο κύμα του αγαπημένου μας είδους.

The Mission
The Mission

Ακούγοντας λοιπόν το “Rise” μας φέρνουν στο νου τους θρυλικούς The Mission του “God’s own medicine” και τους ιστορικούς The Sisters of Mercy του “First and last and always”. Όμως, η θεματολογία του άλμπουμ είναι τόσο βαθειά μέσα στους θρύλους των βρυκολάκων και του Δράκουλα που κατευθείαν ντύνεται με την προσωπικότητα των Nosferatu. Μέσα σε όλα αυτά έχουμε και έντονα περάσματα από Darkwave πλήκτρα.

The Sisters of Mercy
The Sisters of Mercy

Τα περάσματα της κιθάρας του Damien DeVille έχουν έντονα τον ήχο Hard Rock όμως λόγω παραγωγής απέχει πολύ από τον σκληρό ήχο και να φέρει και τον χαρακτηρισμό ως Metal. Οι υφές των riffs στις κιθάρες φέρνουν έντονα ένα χαρακτηρισμό που θα μπορούσαμε να τον πούμε ως ρομαντικό και σκοτεινό. Δηλαδή, ακριβώς η ατμόσφαιρα που κουβαλάει το “Rise”.

Ως αγαπημένα κομμάτια θα μπορούσα να αναφέρω όλες τις συνθέσεις του άλμπουμ. Δεν υπάρχουν fillers. Χαρακτηριστικά κομμάτια θα μπορούσαμε να αναφέρουμε τα “Lucy is red” με τον έντονο upbeat ρυθμό του, τις χαρακτηριστικές κιθάρες του ομώνυμου που κουβαλάνε την “ταυτότητα” του ήχου των Nosferatu. Να μην ξεχάσω και το αγαπημένο μου, “Alone”, με τα θαυμάσια πλήκτρα βυθισμένα στη synth κουλτούρα των eighties σε συνδυασμό με τις gothic rock κιθάρες.

Το παραπάνω κομμάτι είναι από την deluxe έκδοση του “Lord of the flies” και το οποίο και υπάρχει και σε ένα soundtrack ενος παιχνιδιού ρόλων, “Vampire-The Masquerade”. Πίσω στο “Rise” και την σημασία του στο χώρο. Ουσιαστικά οι Nosferatu πήραν όλα τα σημαντικά στοιχεία του Gothic Rock των eighties μαζί και με το Darkwave και τα ενσωμάτωσαν στη μουσική τους προσωπικότητα. Όπως αναφέραμε και στην αρχή, τα πιο δυνατά τους σημεία είναι η σκοτεινή και ρομαντική ατμόσφαιρα τους και οπωσδήποτε τα φωνητικά του DeWray που σου φέρνουν στο νου την παλιά καλή εποχή του πρώτου “ρεύματος” του Gothic Rock. Εδώ να σημειώσουμε και τον πανέξυπνο τρόπο που φιλτράρονται οι επιρρόες τους. Δηλαδή δεν έχουμε ένα καχέκτυπο των The Sisters of Mercy ας πούμε.

Το σκοτάδι τους μοναδικό 

Πολλές φορές αναφερόμαστε σε μπάντες και τονίζουμε ότι είναι μοναδικές για ένα στοιχείο τους. Αυτό που τους χαρακτηρίζει σε μεγάλο βαθμό δηλαδή. Οι Nosferatu με το ντεμπούτο τους κατάφεραν να δημιουργήσουν έναν ισχυρό πυρήνα οπαδών το οποίο κατά γενική ομολογία εντυπωσιαζόταν από το show έστηνε στη σκηνή ο Vlad Janicek. Ένας εκλεπτυσμένος διαμορφωμένος χώρος που έφερνε το σκοτάδι και τον ρομαντισμό της μουσικής των Nosferatu στο προσκήνιο. Το “Rise” λοιπόν θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι δημιούργησε μια ιδιαίτερη σχολή που συνείσφερε στα μέγιστα για το είδος.

Οι Nosferatu στην Αθήνα τον ερχόμενο Οκτώβριο
Οι Nosferatu στην Αθήνα τον ερχόμενο Οκτώβριο

Οι Nosferatu λοιπόν επιστρέφουν στην Αθήνα τον ερχόμενο Οκτώβριο και συγκεκριμένα το Σαββάτο στις 11 του μήνα, μαζί τους θα είναι οι Grey Gallow’s. Θα εμφανιστούν στο Temple στο Γκάζι και σίγουρα αναμένουμε ένα show βγαλμένο από μια ένδοξη εποχή ενός πολύ αγαπημένου είδους. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στην agenda μας.

Helloween: Νέο κομμάτι από το επερχόμενο άλμπουμ!

Helloween
Helloween

Οι Helloween είναι στις ετοιμασίες για την περιοδεία που θα ξεκινήσει τον ερχόμενο Οκτώβριο, όπως επίσης έχουν έτοιμο εδώ και καιρό το νέο τους άλμπουμ, “Giants and monsters”. Για το τελευταίο όσο και για το single “This is Tokyo”, σας μιλήσαμε εδώ πριν λίγο καιρό.

 

Όμως η θρυλική μπάντα δεν μένει με “σταρωμένα” τα χέρια και βγάζει στην αγορά το επόμενο της κομμάτι, “Universe (Gravity for hearts)”. Ένα κομμάτι πολύ διαφορετικό από το προηγούμενο τους, που όπως και να το κάνουμε ήταν στατηγικής σημασίας για την αγορά της Ιαπωνίας. Όλοι που ασχολούμαστε με αυτή την μουσική γνωρίζουμε ότι η Ιαπωνία είναι πολύ δυνατή και ξεχωριστή αγορά. Οι Helloween λοιπόν επιστρέφουν με μια σύνθεση Power Metal “δυναμίτη”.

Ο Sascha Gerstner είναι μεγάλη “μονάδα” για τους Helloween

Υπεύθυνος για αυτό το εξαιρετικό κομμάτι είναι ο Sascha Gerstner, κιθαρίστας της μπάντας από την εποχή του “Rabbit don’t come easy”. Ο Γερμανός κιθαρίστας έχει αποδείξει 25 χρόνια τώρα ότι δεν είναι κανένας τυχαίος, μιας και έχει στην κατοχή του μεγάλες συνθέσεις της μπάντας όλα αυτά τα χρόνια. Θα το επισημαίνω πάντα ότι οι Helloween είναι πολύ τυχέροι που έχουν στις τάξεις τους, τους Sascha Gerstner και Dani Loble. Αυτοί ήρθαν τα δύσκολα χρόνια της μετάβασης το 2000 και στήριξαν την συνεχόμενη προσπάθεια.

Helloween: "Giants and monsters"
Helloween: “Giants and monsters”

Το νέο κομμάτι των Helloween

Το νέο κομμάτι λοιπόν είναι ένας Power Metal με Speed αναφορές ύμνος προς την θετικότητα και την αισιοδοξία που πρέπει να κουβαλάει ένας άνθρωπος. Μια σύνθεση που σε προτρέπει να πιστευείς στα όνειρα σου για να οδηγηθείς στην επιτυχία. Ο Kiske που ερμηνεύει σε όλη την σύνθεση είναι απλά στα καλύτερα του, έχει πια ταυτιστεί με το όραμα της μπάντας. Η ερμηνεία του είναι απλά για σεμινάριο, τρομέρος. Λοιπόν, αυτό το κομμάτι τώρα που το ακούω ξανά και ξανά, σε πάει πίσω στην εποχή του “Keeper of the seven keys-The legacy”. Αυτή την εποχή θυμίζει, ξεκάθαρα όμως.

Helloween tour dates
Helloween tour dates

Οι κιθάρες είναι απλά ο ορισμός του Power Metal riffing όπως αυτοί μας διδάσκουν και μας προσφέρουν 40 δεκαετίες τώρα. Η τριπλέτα Hansen/Weikath/Gerstner “δεν παίζεται”. Αν είναι έτσι και το υπόλοιπο άλμπουμ, τότε δεν μιλάμε για μια απλή συνέχεια του προηγούμενου τους ομώνυμου άλμπουμ τους, αλλά για την διατήρηση τους στο θρόνο ξεκάθαρα. Ήταν μεγάλο ρίσκο να μαζευτούν τόσο διαφορετικές προσωπικότητες και να συνεχίσουν το όραμα της μπάντας. Τα κατάφεραν όμως. Sold out ημερομηνίες παντού, όπως σας είχαμε ενημερώσει εδώ για την Ισπανία.

Το poster των εμφανίσεων των Helloween στην Ισπανία
Το poster των εμφανίσεων των Helloween στην Ισπανία

Περισσότερα νέα για την εμφάνιση τους στην Ισπανία και συγκεκριμένα στη Μαδρίτη μπορείτε να βρείτε στην agenda μας. Επίσης όσο είστε στην παραλία μπορείτε να ξεκινήσετε το αφιέρωμα τεσσάρων άρθρων που πραγματοποιήσαμε για τα 40 χρόνια της μπάντας ξεκινώντας από εδώ.

¡Nos vemos en Madrid!

The Hives: Ο 7ος δίσκος, η κορυφής της μουσικής, η περιοδεία

0
The Hives

Τους Hives τους έχουμε δει, τους έχουμε ακούσει και φυσικά ξαναμιλήσει για αυτούς. Η πορεία τους είναι ανοδική όπως και οι πωλήσεις των δίσκων τους.

Το 7ο album που θα έχει τον τίτλο “The Hives Forever Forever The Hives“, ετοιμάζει την προσγείωσή του στις 29 Αυγούστου ενώ η περιοδεία τους δεν σταματά, όπως θα δείτε και παρακάτω.

Ο 46χρονος frontman των Hives, Pelle Almqvist, πιστεύει ότι η μπάντα βρίσκεται στο «αποκορύφωμα» της δύναμής της. Και πως να μην το πιστεύει, αφού όπου και αν πάνε γίνεται χαμός;

Η δήλωσή του αυτή, ειπώθηκε σε συνέντευξη που έδωσε μετά από ένα live show που δόθηκε σε Πόλη του Μεξικού, για την παρουσίαση του νέου τους άλμπουμ The Hives Forever Forever The Hives.

The Hives

«Μετά από 30 χρόνια ως μπάντα, βρισκόμαστε στο αποκορύφωμα της δύναμής μας. Αυτό δεν συμβαίνει συχνά».

The Hives Forever Forever The Hives tour

Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να γιορτάσεις μια νέα δουλειά; Φυσικά γιορτάζοντάς το με το κοινό σου! Μια σειρά από μικρές συναυλίες στο Ηνωμένο Βασίλειο προγραμματίστηκαν και αυτό φέρει πολλά παραπάνω.

Το νέο άλμπουμ έχει περιγραφεί από το συγκρότημα ως «τόσο γεμάτο ενέργεια, χαρά, θυμό και ζωή που θα αμφισβητήσετε την πραγματικότητα όπως την έχετε γνωρίσει». (Εμείς τα λέμε… να μας διαβάζετε, γιατί κάνει καλό).

 

 

The Hives band
The Hives band

Η μπάντα δήλωσε σε μια ανακοίνωση στο Instagram: «ΕΛΑΤΕ ΟΛΟΙ! Οι The Hives θα τιμήσουν με την παρουσία τους μικρές αίθουσες σε όλο το υπέροχο Ηνωμένο Βασίλειο».

The Hives tour
tour
Ticket alert

Τα εισιτήρια για τις συναυλίες θα τεθούν σε πώληση στις 10 π.μ. BST την Παρασκευή (30.07.25).

Η ανακοίνωση ακολουθεί την κυκλοφορία του νέου single Legalize Living, ενός κομματιού με έντονα riff που προέρχεται από το επερχόμενο άλμπουμ.

Ακολουθεί τις προηγούμενες κυκλοφορίες Enough Is Enough — που έκανε το ντεμπούτο του τον Απρίλιο — και Paint A Picture.

Σχολιάζοντας το Enough Is Enough, ο ίδιος ο Pelle είπε:

«Νομίζω ότι το Enough Is Enough επιλέχθηκε ως single πολύ νωρίς, όταν υπήρχαν μόνο τα demo, επειδή ο μάνατζέρ μας πίστευε ότι θα πουλούσε εισιτήρια για τις συναυλίες.

The Hives
The Hives

(Η δισκογραφική εταιρεία) ήθελε να το κυκλοφορήσει πρώτα επειδή έχει ένα δυνατό riff και είναι το τέλειο tempo για να κάνει το κοινό να χοροπηδάει.

Επιλέχθηκε πολύ νωρίς, όταν τα άλλα τραγούδια δεν είχαν ολοκληρωθεί, αλλά μου αρέσει πολύ το πώς ξεκινά: «Όλοι είναι λίγο μ**** κ****…».

Αυτό είναι το πιο κοντινό σε πολιτικό σχόλιο που μπορείς να βρεις! Βασικά, «Γ**** και τις δύο πλευρές».

Τα μέλη του συγκροτήματος Nicholaus Arson, Vigilante Carlstroem, Chris Dangerous και The Johan and Only — θα ξεκινήσουν επίσης μια πλήρη περιοδεία στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ευρώπη αργότερα μέσα στο έτος.

Οι ημερομηνίες περιλαμβάνουν συναυλίες σε Γλασκόβη,  Μάντσεστερ και Λονδίνο.

Στην περιοδεία θα συμμετάσχουν οι Yard Act, οι οποίοι θα είναι το support σε όλες τις συναυλίες στο Ηνωμένο Βασίλειο και την ΕΕ.

“A worthy contender, let’s see if they can handle The Hives.”

Glandula: ακούσαμε το 2o beat kicking single!

0
glandula band
glandula band

Η δεύτερη κυκλοφορία των Glandula, αυτής της ισπανικής μπάντας που σχηματίστηκε στη Γερμανία. Δύο ψυχεδελικά garage τραγούδια που ηχογραφήθηκαν και μιξάστηκαν αποκλειστικά με αναλογικές τεχνικές στα Holler Studios στη Μάλτα.

H κυκλοφορία είναι στην γνωστή και μη εξαιρετέα Groovie Records και είναι σε 2 επιλογές: Μiα να πάρεις το βινύλιο σκέτο με εξώφυλλο. Η άλλη περιλαμβάνει και μάσκα για να είσαι true follower του συγκροτήματος. Βέβαια πολύ αμφιβάλλω έως είμαι απόλυτα βέβαιος πως δεν πρόκειται να τους δούμε στα κοντά σε πάτριο έδαφος. Αν κάποιος κουνήσει προς κολωνία ξερω γω να μου πει να του πω να πάει να τους δει και να μας πει.

glandula
glandula
H θεματολογία των Glandula

Όλα περιστρέφονται γύρω από τη φιλία και το θάνατο, το να ζεις τη στιγμή ενώ η ζωή συνεχίζει να χτυπάει, και το να ακούς τα σήματα που μας στέλνει συνεχώς ο ζωικός κόσμος. Δύο σπαρακτικά τραγούδια που διαψεύδουν το γεγονός ότι οι Glándula μόλις έφτασαν, ξεσπώντας με έναν μοναδικό και προσωπικό ήχο και στυλ σύνθεσης.

To Amigo De Verdad ας το ονομάσουμε τραγούδι της πρώτης πλευράς. Κυρίως γιατί έτσι το παρουσιάζει το συγκρότημα. Έχουμε λοιπόν μια τσαχπινογαργαλιάρικη εισαγωγή που δεν ξέρεις που θα σε προσγειώσει. Είναι λίγο ψυχεδελικό; είναι λίγο garagerock? είναι λίγο eurobeat 60’s?

H αλήθεια (εκτός από τους Sex Pistols) βρίσκεται κάπου ανάμεσα εκεί. Η κιθαρούλα μου θυμίζει την υπέροχη ξεκουρδίλα των Strange Boys και αυτό από μόνο του για εμένα είναι winner. Tο μπασοτύμπανο είναι καραστακάτο και υποστηρίζει τέλεια την κιθάρα. Και πως το κάνουν αυτό οι Ισπανοί της Γερμανίας; Ακούς ένα ήχο τέλεια μιξαρισμένο στα σωστά επίπεδα έντασης και με τα σωστά εφεδάκια. Να είναι όλα διακριτικά διακριτά χωρίς να σκεπάζουμε τους πρωταγωνιστές. Δηλαδή την κιθάρα και τη φωνή.

Στην περίπτωση του El Ciervo, τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα. Εϊναι πιο πολύ tribute στα εγγλέζικα 60’s. Μπορεί να είναι και διασκευή. Μου θυμίζει πολλά πραγματάκια και τίποτα συγκεκριμένο που σημαίνει πως τα παλικάρια κάνουν τη δουλειά τους μια χαρά και το μαθημα freakbeat το έχουν περάσει με άριστα.

Βέβαια μπορεί να σας ξενίσει η ισπανική γλώσσα στα τραγούδια αλλά οι φίλοι μας οι Ισπανοί το συνηθίζουν, και αν νομίζετε πως τα αγγλικά είναι χρήσιμα στη χώρα τους, πλανάστε πλάνη οικτράν. Ξανά η κιθαρούλα – ξεκουρδίλα στο solo μόνο εδώ δίνει αυτό το “κάτι” που πάλι θα σου τραβήξει το αυτί.

Ρεφραίν μια ομορφιά με ωραία φωνητικά και σπάσιμο στο ρυθμό στο τέλος για να συνεχίσουμε να ζεσταινόματε μεν, αλλά με 2 ωραία κομμάτια να έχουν ταλανίσει ευχάριστα τα ώτα μας.

glandula guitar shot
glandula guitar shot

Έχοντας ακούσει και την πρωτη τους κυκλοφορία , έχω την εντύπωση πως οι Glandula θα μας αποσχολήσουν και μελλοντικά . Κατά προσωπική προτίμηση με κυκλοφορία σε 12 ίντσες ευχαρίστησης, Εκτός και αν έχουν διαλέξει τον δύσκολο δρόμο των 45 στροφών και 7 ιντσών με σκοπό να μείνουν για τα καλά στην αθέατη πλευρά του rock n roll, εκεί που έχει πάντα δροσιά μεν, αλλά επίσης και σπάνια ο ήλιος λάμπει. Kαι όταν ονομάζεις την μπάντα σου ΑΔΕΝΑ (κυριολεκτικά) μάλλον δεν σκοπεύεις στην παγκόσμια κυριαρχία, αλλά να περάσεις καλά. Μας αρκεί και μας περισσεύει , ειδικά όταν η μεταδοτικότητα από τον παίχτη στον ακροατή είναι έύκολα και άμεση, Όπως εδώ δηλαδή.

Άκουσμα και παραγγελιές από δω

 

Suede: Αυτό είναι το 3ο single από το δίσκο Antidepressants

0
Suede
Photo: ©Kevin Westenberg.

Οι Suede μας προετοιμάζουν το έδαφος για το νέο τους δίσκο Antidepressants και μας παρουσιάζουν το 3ο single που θα βρίσκεται σε αυτό!

suede upcoming album
suede upcoming album

Το «Dancing With The Europeans» είναι το τρίτο single από το επερχόμενο άλμπουμ και μπορείτε να πάρετε μια γεύση:

There’s something inside that craves the artificial life
There’s something inside that craves the blue and yellow lights

Oh with a European stain within me and a European suffering in me, dancing with the Europeans
I got a European stain within me and a European suffering
I want to be dancing with the Europeans 

Antidepressants

Είχαμε ήδη αναφερθεί στο νέο αυτό δίσκο, από τη στιγμή που το αυτί μας έπιασε το Disintegrate, το πρώτο single που μας πέταξαν στο δόξα πατρί. Δεν σας κρύβουμε τον ενθουσιασμό μας για το πολυπόθητο Antidepressants που Θα κυκλοφορήσει στις 5 του Σεπτέμβρη , αφού οι Λονδρέζοι ξέρουν τι κάνουν εδώ και χρόνια. Μπορεί ο νέος να είναι ωραίος, ο παλιός όμως είναι αλλιώς (συγνώμη για αυτήν την αναδρομή στο στίχο).

Suede
Photo by Dean Chalkley

Μέχρι τώρα έχουν κυκλοφορήσει επίσημα 3 singles από το 10ο studio album και μιλάμε για τα: Disintegrate , το Trance State και το Dancing With The Europeans .

Το πρώτο κομμάτι αγκαλιάζει το πανκ ή τουλάχιστον την επιρροή που έχει, με μια goth διάθεση, κάτι που βλέπουμε να συνεχίζει και να ελπίζουμε σε ένα σκοτεινό και μελωδικό δίσκο.

Suede πυρετός

Η αγαπημένη μπάντα από τα Λονδίνα, έχουν καταφέρει να μείνουν εκεί που τους αφήσαμε με μια εξέλιξη που πολύ θαυμάζουμε. Αυτό το british indie pop που κάποιες μπάντες υιοθέτησαν αλλά άφησαν στην πορεία, αφού δεν κατάφεραν να συντηρήσουν τις σχέσεις μεταξύ τους (ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε).

Φαίνεται πάντως ότι το μουσικό αυτό ύφος έχει αρχίσει να παίρνει και πάλι τα πάνω του και δεν σας κρύβω πως μου είχε λείψει.

Follow https://www.suede.co.uk/

suede takeover tour
suede takeover tour

Dark angel: A journey of defining moments

Dark Angel
Dark Angel

Dark Angel are visiting Athens in a few days for a show at Gagarin 205. Kyriakos Athanasiadis didn’t miss the opportunity to contact Gene Hoglan and discuss everything about Dark Angel as well as an extensive reference to Death and generally the American Thrash and Death Metal scene of the mid ’80s.

Good evening Gene! At first, I would like to say that it is a great pleasure to conduct this interview because we have a lot to talk about the past, the present and the future. Tell me, what’s new from Dark Angel?

G: Everything’s going great. I mean, we’re about to embark on a European tour, and that tour starts from Greece, and particular in Athens. That’s gonna be our second time playing there, and our first time was back in 2023. So, we’re all really excited. And, you know, we have the new album coming out, and we’re really happy about that. Additionally, we’ve just announced our US tour for the fall. We’re really feeling great for that one as well. So, there’s a lot of really interesting and exciting things going on for Dark Angel, and we’re happy to share them with everybody.

Very nice. Very nice. So, let’s start with the unfortunate part. The loss of Jim Durkin has definitely caused the band to an incredible high level. How do you feel about releasing the first Dark Angel album without Jim on the guitars?

Well, this is actually, it’s not the first Dark Angel album without Jim because as any Dark Angel fan knows, we released “Time Does Not Heal” (Editor’s note: Oops!). We had Brett Eriksen (Viking) on guitars. So, you know, when Jim left the band for the first time in 1989, we were able to carry on without him. But Jim was still alive then. It was Jim’s choice to leave the band the first time and we’ve remained friends.

“We just try to keep his spirit alive definitely through the riffs writing and through our love of Jim”

I mean, we were with Jim close friends. Whatever made him leave the band the first time in 1989, we were able to carry on and just hiccup right where we left off. So, but now that Jim is no longer with us, and this is our first album without Jim Durkin walking the earth along with us, we just try to keep his spirit alive definitely through the riffs writing and through our love of Jim and just the way that we’ve got him here in our hearts at all times.

Dark Angel back in 1986
Dark Angel back in 1986

So that’s one way that we’re able to keep moving forward because he is the founder/creator of Dark Angel. Without him, Dark Angel would not exist. So, in the first place, we’re very grateful to Jim for putting the band together forty years ago, in particular forty-three years ago. Yeah, forty-four years ago, I guess. So Yes, that’s where we’re very grateful for that, and we just try to keep his legacy alive through the music. Because he’s written some great music as we all have.

“We’re just trying to keep moving forward and put a really positive outlook on things for Dark Angel.”

So, we’re just trying to keep moving forward and put a really positive outlook on things for Dark Angel. And that’s where we’re at this very positive juncture in our current lives where we have a new album coming out. We’re we are excited about that. We’re getting to tour a lot. We’re getting to hang out as pals and friends, so that’s really cool. And Jim is with us every step of the way. Absolutely. We’re happy to move forward with his spirit right here in our hearts. Absolutely.

Dark Angel: "Extinction level event"
Dark Angel: “Extinction level event”

So, you released a couple of singles from your upcoming album, “Extinction Level event”, a while ago, which I thought were very good. What have been the reactions of the fans so far?

G: Well, as far as I know, like I said, I’ve said this many times. I spend no time online paying attention to what people say, good or bad. That’s never been a part of why I do what I do, but my management said that there’s a lot of positive. Although, there are some negatives. And so that’s where I’m just like, oh, negatives involving Dark Angel? Okay.

“I do this for us. I do this for me. We do this for us. So, if the fans wanna get on the Dark Angel “train”, killer!”

That’s always been. You know, we’ve been always a polarizing band. So if people enjoy the music, great. If they don’t, that’s their call. It’s not gonna keep me away from making kick ass metal. I do this for us. I do this for me. We do this for us. So, if the fans wanna get on the Dark Angel “train”, killer! And if there’s people out there as haters we’ve always had haters, you know, always.

So if that’s the case with the latest couple of singles, then, okay, it’s not going to change my mind, and it’s not gonna make me doubt anything. Like, my management said that there are some problems that people are facing with the artwork of the cover. Get over it, really. You know? Like, I love our cover. I love our artwork. Took us a couple years to get it together. Me and my artist, Kane Gillis, did a lot of work with it.

“So, this album for me is an absolute win – win”

And, you know, he is quite proficient at the computer graphics as well. It took a lot of work to get our artwork, and I’m excited about all of it. I’m very happy about the songs. I’m excited about the lyrics, the music, the production, the vocals, the performances in total. So, this album for me is an absolute win – win, and I’m just really, really excited to be able to share it with everybody.

I can’t wait for the day will come out. Come on, man. That’s all I’m saying. So there you go. It’s very nice. Very nice. I believe that the songs are very good. So it’s, evolution for, Dark Angel. Okay? We have 2025. It’s not 1986 or 1987, something like that. Thats the truth. This was the principle that was, you know, placed upon our selves with the writing.

Dark Angel always been an evolution in progress, and that is still the case in 2025.”

It’s like, there’s no point we’ve never repeated an album, so there’s no point in trying to repeat something from forty years ago, you know, thirty-five years ago, what however long it’s been. We’re not gonna do that. So, Dark Angel always been an evolution in progress, and that is still the case in 2025. Absolutely.

Doesn’t it stress you out that you are releasing new work after 34 years, having a brilliant legacy in the past with albums that in a large part established much of Thrash Metal?

G: Am I stressed? God, no. Not in the slightest. Man, I’m excited! Yeah. This album is for me. Like I said, this is all my opinions. This album is gonna be for people. You know, this is gonna be I think like I say, I can’t really have any conjecture on what people are gonna think of it. Hhhmm. I love it, and I am no slouch in being a judge of what I think is good thrash metal. There’s a lot of thrash metal that I think is pretty damn generic. You know, over the years, it’s happened. It happens. Say, sometimes bands don’t release the best records.

Dark Angel
Dark Angel

You could accuse Dark Angel of that. I don’t know how, but if you want to, that’s your call. But, you know, I think this album is gonna absolutely sit right at the top with tons of whatever you think about Dark Angel’s legacy, like, how yes. Dark Angel absolutely helps to create and mold a lot of extreme metal. And Dark Angel had a huge hand in influencing other thrash bands. I’ll give Dark Angel that. We had a large influence on a lot of what became death metal bands and extreme metal bands later. A lot of that happened with Dark Angel.

Dark Angel
Dark Angel

So, this new album is filled with really exciting thrash metal to me. So I’ll let everybody make up their own minds on it. You know? All I know is, like, when I get people reaching out to me saying: “Hey, man. We love the new song.” You know? Like, that’s how I hear from anybody. I get direct texts, because I’m not online. I have no interest in seeing what the world says on, you know, Twitter or Facebook or Instagram or anything.

“I move forward with all aspects of my career.”

Like, I’m way too busy for that. You know? So Yeah. Business. Judging, getting on there and going, what do people think about me on Instagram? Oh my god. You know what? So that’s the way I move forward with all aspects of my career. And I’m the only person I listen to my close-knit cohorts who are going to help guide my direction, but for the most part, I’m listening to myself, you know, pretty much.

Let’s go back a little bit, you once mentioned that if “Darkness descends” had cycled in early 1986 and not towards the end, its impact would have been different. Can you elaborate on that point of view?

G: You know, because we have a “Master of puppets” and a “Reign in blood” that was before “Darkness descends”. So you have said that, we’ll have a different impact to the people if this one I get what you’re saying. And, you know, that’s really just from what I heard at the time, just where, our record label folks were saying: “Man, this thing just came out two months ago, you know, or a month ago.”

“If you just had this album out a couple of months earlier Yes. They might have had a different impact.”

Because, I mean, it came out about three weeks after “Reign in Blood”. “Reign in Blood” is a “killer” record, you know, and “Master of Puppets”, killer albums! They are great, but, that was all. And people who reviewed it said I just reviewed the new Slayer album last week, and now I’m reviewing the new Dark Angel record.

When Dark Angel were touring with Possessed
When Dark Angel were touring with Possessed

And, boy, I tell you, “Peace sells…but who’s buying” of Megadeth just released a couple of months back, before I listened to Slayer. That’s all. That’s all conjecture, you know. Totally. I mean, just because just because somebody put that in an article somewhere or somebody told us that from the record label doesn’t necessarily mean it’s true. If you just had this album out a couple of months earlier Yes. They might have had a different impact. That’s fine.

“I’m not shy to recognize “Darkness descends” as impact or Dark Angel’s impact.”

It still had quite the impact, had a big impact on all the big bands that are out there that were already out and a big impact on bands that were to come later. So it still had quite an impact. No doubt of that. So we’re proud of that anyway, you know, and I’m not shy to recognize “Darkness descends” as impact or Dark Angel’s impact. They were having impact on the metal scene before I joined Dark Angel.

Dark Angel: "Darkness descends"
Dark Angel: “Darkness descends”

So I know I watched it in person, you know, before I was in the band. So, so there you go. That means that is something to be said, but we’re really happy that if “Darkness descends” has had an impact forty years later where people are still talking about it and people are still requesting, “Hey man! Would you come over to our town and play that album in its entirety?” We’re very fortunate for that.

“It wasn’t Dark Angel who made it an iconic record, or whatever term you want to use — says a lot. It was the fans who did it”

So, you know, I won’t discount that either. The fact that we still get to talk about this album — and that it wasn’t Dark Angel who made it an iconic record, or whatever term you want to use — says a lot. It was the fans who did it, you know, and people who wrote about Thrash metal in 1985 through ’87. Just Yeah! Τhose kind of people that have created the legacy that “Darkness descends” seems to have.

Don Doty and Eric Meyer of Dark Angel during the era of "Darkness descends"
Don Doty and Eric Meyer of Dark Angel during the era of “Darkness descends”

And for it to be included in a lot of those all-time greatest thrash albums lists — that’s very cool, you know? I mean, those lists are small, and we’re really appreciative to be on one of them. Yeah. But I believe that, those years, 1986, 1987, ’85, there were dozen of Thrash metal albums that were the beginning. So Absolutely. Every fan was, like, bombing with a lot of albums that time. A lot of Absolutely.

I mean, look at the year of 1986. I mean, all the classic albums that have come out, of course, from the big three of the big four. And, of course, you’ve got, you know, “Darkness descends”. You got, you know, you know, Kreator “Pleasure to kill”. Yeah. I don’t think Destruction was releasing great records as was, Sodom were bringing out good stuff, and I know Celtic Frost was too.

Dark Angel
Dark Angel

You know, Death Angel and Testament were both recording their records in ’86 to be released pretty early in ’87. So, so it’s a pretty magical year. In ’87, it followed up with a whole bunch of really “killer” records. And, you know, you got bands like Death releasing their album in ’87, which that was a pretty aggressive.

Possessed
Possessed

You know, it was pretty thrash metal esque with some gore lyrics and vocals over it. You know, “Thank you, Possessed, for setting that template”. A lot of it was really what an exciting few years of metal, you know? And metal is always retained its excitement, you know, no matter what. So, we’ll take it. Yeah. And, to say for the history that, you have used the same producer with them.

Also “Scream bloody gore” was with the same producer, that you used in “Darkness Descends”, I think. 

G: That is correct. And, you know, before even “Darkness Descends”, Randy Burns, the producer, he was producing not only Possessed “Seven churches”, but also, Megadeth’s “Peace sells…but who’s buying”. And as well as I learned this way after the fact, but Randy Burns had a gigantic production, resume involved in the punk scene.

“Randy Burns, the producer, he was producing not only Possessed “Seven churches”, but also, Megadeth’s “Peace sells…but who’s buying””

All the punk bands that were huge when I was growing up around the LA scene, Randy Burns was pretty much the single man in charge of all of those. I learned that years and years after the fact. So Randy was around for a whole lot of killer stuff.  Like, you know, he’d done some Nuclear Assault works as well. And you know, how cool is that? I mean, he has all those killer records.

Randy Burns
Randy Burns

He also produced my favorite, Crumbsuckers album, “Beast on My Back”. What a legendary album that was. And Randy always Randy, I you know, we remain friends, and he’s been hanging around with Dark Angel quite a bit. You know, like, he’s he comes to our shows, and he came to a Dethklok show a few months back and all that. And we were talking about, like, just productions and things like that.

Gene Hoglan with Dethklok
Gene Hoglan with Dethklok

He was speaking with Brendon Small (Dethklok) about productions and you know, because Brendon likes a lot of those records too. And Randy had said, “I was pretty good at getting a drum sound.

“It was definitely cool working with both Burns, Randy and Scott.”

I wasn’t that good in getting a guitar sound.” I was like, because, I mean, his drum sounds are crushing. Like, the drum sounds are really huge. And I was like, “I never thought about it that way, where the drums are massive, but the guitars… yeah, I see what you’re saying now, Randy.” You know? That was a bit of a challenge for him. But still, it was definitely cool working with both Burns, Randy and Scott.

How do you feel that hundreds of bands in the industry cite your first three albums as a great insistence for their sound even after almost four decades. How do you see the modern Thrash Metal sound these days and which bands would you single out?

G: Well, you know, I mean, it’s very cool that we’ve had that kind of legacy, I suppose. So, I think your question was — are there any newer thrash bands that stand out? Yeah, definitely. I mean, I know they’re more death-thrash, but for me, Revocation is a pretty thrashy band. Their riffs don’t really sound like death metal to me, they sound more like aggressive thrash metal.

“I’ve always felt that bands like Cannibal Corpse, Morbid Angel and Deicide, musically, lean more toward aggressive thrash metal than the rumbling death metal”

And I think that’s awesome. And for me — just in my opinion — this is how I feel, because I love aggressive thrash metal so much. I’ve always felt that bands like Cannibal Corpse, Morbid Angel and Deicide, musically, lean more toward aggressive thrash metal than the rumbling death metal that was emerging back in 1985. You know, that early death metal sound that was just starting to bubble up.

Cannbal Corpse
Cannbal Corpse

To me, Cannibal Corpse riffs are killer, aggressive thrash riffs. I mean, take a song like “Hammer smashed face”, or “Stripped, Raped and Strangled”, or even “The Bleeding”, those are catchy, thrashy riffs. Very thrash-metal in feel. The vocals are very death-metal oriented — and I mean that as the ultimate compliment, you know — because I love Cannibal Corpse, I love Morbid Angel, I love Deicide. I love all these great bands. I love Obituary too, but their form of death metal is quite different from, say, Cannibal Corpse. You know? We all hear that, obviously — those are pretty obvious statements on my part.

Morbid Angel
Morbid Angel

But yeah, I really do dig Revocation. And about ten years after thrash metal had its heyday, The Haunted released their first album, which included the song “Hate Song” — an instant thrash metal classic. I mean, that thing was amazing. Forbidden in 1997 put out “Green” record, which was a great album, and they were kind of, leaning away from what Forbidden used to sound like.

The Haunted
The Haunted

Forbidden now has some new material coming out. I’m excited to hear that because Forbidden is one of my all-time favorite bands. So I’m excited to hear, you know, what forbidden is sounding like. I’ve heard the “Divided by zero” single, and that’s killer Forbidden music. I mean, their new singer, Norman Skinner, is crushing it.

Forbidden
Forbidden

You know, he’s doing a great job. I mean, if you’re for those of us who love Russ Anderson, what a great, you know, what a great return to classic Forbidden sounds. So, you know, I’m excited for the new forbidden release. Also, you know, everyone keeps talking about the new Exodus, I can’t wait to hear it! For me, it’s the old-school guys — the ones who were putting out albums back in the day. I’m always going to listen to them, because they represent the evolution of this style of music. Where did it start in 1984, 1985, 1986, 1987? And where are those bands these days? I’m always going to pay attention to everybody that releases records.

Exodus
Exodus

For instance, I’m looking forward to the next Artillery album. I love Artillery. Boy, Terror Squad (Editor’s note: A Japanese band) records, one of my all-time favorites. Another one band that i like is Cyclone Temple. But yeah, that’s who I tend to pay more attention to. Still, there are so many younger bands keeping the music and the spirit alive. Killer stuff. And that, to me, is a testament to how cool thrash metal was back in ’83 through ’87 or ’89 — whatever you wanna call it.

Artillery
Artillery

That music was so powerful that now, forty years later, you’ve got 20-year-olds saying, “I want my band to sound like those bands from the ’80s”. Thrash metal to me is my favorite form of metal. Yeah. Love all forms of metal, but thrash metal is aggressive thrash metal, this is number one for me. So, you know, I always enjoy when somebody’s gonna put a new stamp on something, on the other hand still keep the energy and the aggression and the evilness of early thrash alive.

Well, let’s go a little bit to Death. What do you remember from your time in Death, i.e. “Individual thought patterns” and “Symbolic”? What do you think is the contribution of these albums to our music and also what is the social impact on the average metaller? That is, how to perceive events in the modern world.

G: Well, I’m going to answer the first part of that question, and then I’ll ask you to repeat the second part. As for my thoughts on those two records — and this is just my opinion, I could be totally wrong — I really feel like those albums helped Chuck move into two other styles of metal. One of them was melodic death metal. Because, up until “Individual thought patterns”, most death metal, for the most part, was just trying to out-aggress everything else — which, of course, is “killer”. I love that. But when “Individual thought patterns” came out, that was a pretty musical record.

Death: "Individual thought patterns"
Death: “Individual thought patterns”

Like, I loved “Human”. “Human” is, to this day, my favorite Death album because of the songs, because of the performances of everybody involved, and just the aggression of it. It just sounded really mean, and it was well played. It sounded a lot meaner and much better played than the previous album, “Spiritual Healing”. It felt like Death had a breath of fresh air infused into it.

“Human” is, to this day, my favorite Death album”

So, with that in mind, when it came time for “Individual thought patterns” — writing and recording — the goal was to keep that spirit alive through the playing. But at first, when I was hearing these new songs, I remember thinking: “Wait a minute… these don’t hit me with the same level of aggression that Human did.” Chuck is taking this band in quite a direction. Am I on board? Am I not on board? Now, of course, I was on board, so I was like, well, how can I help Chuck reach his vision?

Death during era of "Individual thought patterns"
Death during era of “Individual thought patterns”

So, you know, that’s where I tried to create drum patterns that that really moved with the riffs, and I really utilized the riffs involved in in the in the in the songwriting form. So that’s where, you know, that album had its impact in terms of okay. There’s a new style of music coming. Death helped usher in another style with the previous album, technical death metal. You have your atheists and bands like that.

“So, Watchtower being, like, the grandfathers, the godfathers of technical metal.”

Prior to that, playing some technical music, we were all big Watchtower fans. So Watchtower being, like, the grandfathers, the godfathers of technical metal. They were the ground zero of technical metal, you know, fusing Metallica with King Crimson and Yes and Motorhead and all that kind of stuff, Rush. So keeping a lot of that spirit alive through the album “Individual thought patterns” and then to “Symbolic” album, you see how both are polar opposites in terms of approach.

Death: "Symbolic"
Death: “Symbolic”

“Individual thought patterns” put together pretty quickly. You know, Chuck had a deadline he was working with. We put “Individual thought patterns” together in about three weeks, and then we were in the studio recording. With “Symbolic”, we had the chance to build things from the ground up in many ways — and you can hear that. That album has a different kind of feeling; it sits and settles in a more deliberate way.

“With “Symbolic”, we had the time to work things out, to try different ideas and experiment a bit.”

I’ve always described “Individual thought patterns” as a bull in the china shop of melody, musicality, and creativity. It just kind of felt… you know, a bit rushed and raw. With “Symbolic”, we had the time to work things out, to try different ideas and experiment a bit. With “Individual thought patterns”, it was more like: you’ve got an idea? Boom — there it is. Lock it in. Let’s go. But with “Symbolic”, we had the chance to move around a little more with the material, explore things, and really shape the songs.

Death during the era of "Symbolic"
Death during the era of “Symbolic”

We had the time to really maneuver with the songs and let them settle into where they naturally needed to go. That was the main difference between those two albums. But I definitely think, and credit to Chuck for this, he wasn’t paying attention to what anyone else was doing. He had to follow his own heart, and that’s always been my number one rule: you’ve got to listen to yourself. You can’t have people in your ear saying, ‘You should sound like this’ or ‘You should sound like that.

“Just look at “Symbolic”. To a lot of people, that record is pretty much untouchable.”

Chuck only listened to Chuck — and to his credit, absolutely. Just look at “Symbolic”. To a lot of people, that record is pretty much untouchable. You just can’t fault that album. I feel pretty much the same way about “Individual thought patterns” and for me, “Human” as well. Still, you’ve got a very strong list of albums that have made Death one of those untouchable bands. There’s really not much you can fault Death for. So, kudos to Chuck.

A-B-S-O-L-U-T-E-L-Y! I totally agree with you! Chuck was an incredible musician who offered us “gems” of our favorite music. To me he was an artistic genius with an amazing understanding. The second part of my question was about the effect of the lyrics on the average metaller i.e. “Symbolic”

G: I understand that. Okay, I’m picking up what you’re laying down there. And I think that was just Chuck. Chuck himself said that part of what made him decide to only listen to himself was the realization that he wasn’t the same guy he was a decade earlier, writing “Scream bloody gore”, “Leprosy”, and all those albums. He wasn’t that same person anymore.

“He definitely had his own opinions about what was right and wrong, and that really started coming through lyrically on “Spiritual healing”

You know, he was growing up a bit, starting to see what the world had to say about things. He definitely had his own opinions about what was right and wrong, and that really started coming through lyrically on “Spiritual healing”…Writing songs like “Altering the future”, “Living monstrosity”, “Genetic reconstruction”, and “Spiritual Healing” — where he’s observing and expressing strong feelings about real issues.

Death during the era of "Individual thought patterns"
Death during the era of “Individual thought patterns”

For Chuck, writing about real-life experiences started to matter more than just the usual ‘drink from the goblet of gore’ kind of themes. And that’s understandable — you know, you grow up a little. You start kind of seeing what’s going on in the world, and you want to write about that. I think when “Symbolic” came around, Chuck began writing more introspectively — really looking inward and reflecting on how he felt about things. It’s one thing to observe and say, “She’s a stupid bitch”, you know, that kind of thing.

Death during the era of "Symbolic"
Death during the era of “Symbolic”

But when you start asking yourself some real-life questions — and that starts coming out through your art — that’s taking a huge leap forward. That’s putting yourself on the line, putting your soul — and yeah, your ass — out there. And I think it worked. For Chuck, it absolutely worked. It allowed people to see him in a much more human light — not just as the “godfather of death metal’ or the ‘godfather of gory lyrics.”

“That’s where it stands now: Chuck created himself, and he didn’t listen to anyone else. So yeah — good for you, Chuck.”

Those are shallow titles, honestly. Chuck wanted to be seen as Chuck Schuldiner — the artist. And I believe he took it upon himself to create that identity, on his own terms. That, to me, is where Chuck’s legacy truly lies. That’s where it stands now: Chuck created himself, and he didn’t listen to anyone else. So yeah — good for you, Chuck.

Absolutely! Next question, is it true that you were once a roadie in Slayer before you joined Dark Angel? If so, what was that time like in general and how did you join Dark Angel during the legendary “Darkness descends” era?

G: Well, it’s true — a lot of people are under the mistaken impression that I was Dave’s drum tech. People just kind of assume that. But no — I was actually their lighting guy. Not a lighting designer like they call it now — I just ran the lights for them. It wasn’t a big deal or anything, but I still remember how it all came about. I used to go see Slayer all the time when I was about 15 or 16. Back then, a lot of clubs in L.A. were all-ages, so they didn’t check IDs too strictly.

“I used to go see Slayer all the time when I was about 15 or 16.”

I’d just go and see Slayer whenever I could. At the time, they were a really small band in L.A. — and honestly, I think their music was just way too extreme and heavy for most people. In ’83 and ’84, everyone was into bands like Mötley Crüe, you know? The bandanas, the spandex — all that cock rock hair metal stuff, which to me was total horseshit.

Slayer
Slayer

Slayer wasn’t part of that scene at all. They were doing tons of shows with Dark Angel and part of that underground metal movement. I mean, even Metallica started in L.A., but they bailed as soon as they got the chance — and I don’t blame them. So, how I ended up working for Slayer? We were all friends, and one night I showed up to a mid-week gig, and Tom goes, “Hey, our light guy’s not gonna make it. See that light board over there? You think you can figure it out?” I was like, ‘Sure.’ It had, like, eight buttons.

Dave Lombardo and Gene Hoglan
Dave Lombardo and Gene Hoglan

How hard could it be? The light board was about the size of an iPad — and I’m actually talking to you on an iPad right now. It was pretty tiny. So that night, I ran the lights, and it went great. The next week, same thing: another show, and the light guy couldn’t make it again. Tom asked me if I wanted to do it again, and I said, “Okay, sure.” After a while, it just became routine — I’d show up at the Slayer shows and head straight to the light board to run the lights.

Slayer: "Haunting the chapel"
Slayer: “Haunting the chapel”

Then, when it was time for their very first tour — the “Haunting the West Coast” tour, a short run up and down the West Coast — Tom asked me if I wanted to come along. Later, Tom told me he had to ask my parents for permission to let me go on the road with them. I was like, “Wow That’s crazy.” He said, “Well, you were a minor, so I had to, you know, become your legal guardian for that tour.”

“Later, Tom told me he had to ask my parents for permission to let me go on the road with them.”

So on that run, I often did Dave’s sound checks — I’d go play his drums while the band jammed, just so Dave could hear what the band sounded like from the front of house. Guitarists and vocalists can easily walk out front with wireless setups to hear how the band sounds, but drummers rarely get that chance unless someone else plays the material for them. That someone was me. So yeah, that’s how it worked. It was pretty fun.

Also is it true that you once got a ship’s propeller and used it in your then drum kit?

G: Yes, it is. You can see that propeller — I got it at the end of Dark Angel’s first run in the music scene, and then I used it on the “Individual Thought Patterns” album. Anytime you hear that little ding, kind of like hitting a ride bell, especially in the chorus of “Overactive Imagination”, that’s the propeller. It’s all over that record. I used it instead of a splash cymbal or something similar.

So yeah, it’s definitely featured there. You can even see it in the “Philosopher” video on YouTube — if you watch it, you’ll see me playing drums with a big boat propeller right in front of me. It was just something fun to play with. I’ve always been pretty adventurous when it comes to drumming — I like introducing odd, weird sounds and things. So yeah, that’s the story.

Gene Hoglan
Gene Hoglan

You will perform in Athens and at Gagarin 205 on August 1st. What can people expect from Dark Angel in this show?

G: What you can absolutely expect — 100% — is a night of intense, relentless, brutal metal, just straight in your face, man. That’s what Dark Angel is known for: intense live shows. The last time we played in Greece, the crowd was absolutely nuts.

Dark Angel, Demolition Hammer, Cult Of Orpist, Memorain Live Poster
Dark Angel, Demolition Hammer, Cult Of Orpist, Memorain Live Poster

 

Live Report New Long Festival: Ανταπόκριση 1ης ημέρας, 26/7

0
Nnew long fest cover
Nnew long fest cover

Ήγγικεν η ώρα, ω Έλληνες μεταλάδες να συναντηθούμε την 1η ημέρα του New Long Festival στο Πολιτιστικό & Αθλητικό Πάρκο Νέας Μάκρης, το Σάββατο 26 Ιουλίου.

Και να, που ο δρόμος με έφερε εν τέλει στη Ν. Μάκρη για ένα festival, για το οποίο είχα ακούσει κι διαβάσει πολλά και θετικά σχόλια αλλά δεν είχα την τύχη να παραβρεθώ.

Για μια ακόμα φορά λοιπόν η Ν. Μάκρη φιλοξένησε το New Long Fest γεμίζοντας την περιοχή με ντεσιμπέλ δίνοντας έμφαση στον σκληρό ήχο των συγκροτημάτων! Εξαιρετικά καλά οργανωμένο το festival, βάζει τα γυαλιά σε αρκετά μεγάλα open air festival της χώρας μας.

New Long Festival – 2 σκηνές – 7 ώρες live NON STOP!

Το πρόγραμμα τηρήθηκε με ελάχιστα μικρές αποκλίσεις. Οι μπύρες και τα νερά έρεαν άφθονα και παγωμένα, διάθεση αν και με ζέστη και με ήλιο είχαμε, τζιτζίκια είχαμε… Αυτή η μέρα τα είχε όλα! Συνάντηση με  γνωστούς και φίλους, μπόλικο hairbanging, και φυσικά δεν μπορούσαμε να μην μπούμε στο moshpits και να καθίσουμε στο γρασίδι!

Κι επειδή το New Long Festival σκέφτεται και τη φυσική μας κατάσταση συνεχίζει την παράδοση που ξεκίνησε το 2024 με δυο σκηνές και τα συγκροτήματα να παίζουν εναλλάξ… Μόλις ολοκληρωνόταν μια εμφάνιση στη πρώτη σκηνή, ξεκινούσε η εμφάνιση στη δεύτερη, χωρίς κενά μεταξύ των εμφανίσεων!!

Σπέσιαλ θενξ μην ξεχνιόμαστε…

Να ευχαριστήσουμε θερμά την Άννα Δρόσου (Επικοινωνία Τύπου New Long Fest) για την άψογη συνεργασία και την πρόσκληση.

New long fest

New Long Festival – Stage I

Drunk Jackals

Η ζέστη αρκετή και το οινόπνευμα στο αίμα μας δεν θα σας πω ψέματα, έρεε ήδη σε κάποιους από νωρίς… Κάπου εδώ εμφανίστηκαν ως δια μαγείας οι Drunk Jackals (not), βγαλμένοι μέσα από ένα 70s ρυθμό που ηχούσε περισσότερο σε hard rock, με σταγόνες garage, που ανακάτεψαν στα ποτά μας.

Είπαμε πως η ζέστη δεν βοηθούσε ιδιαίτερα εκείνη την ώρα, αλλά ο δυναμισμός που είχαν επάνω στη σκηνή, κατάφερε όχι να μας δροσίσει, αλλά να μας κάνει να ξυπνήσουμε για τα καλά!

Πολύ ωραίος ήχος και άφησαν overall μια πολύ καλή εντύπωση. Θα ήθελα πολύ να τους ξαναδώ live!

Drunk Jackals
Drunk Jackals

Spineless

Για το project Spineless και την Χρύσα Τσαλταμπάση έχουμε μιλήσει ουκ ολίγες φορές. Πόσο μάλλον για το νέο full length album της, που φυσικά μπορείς να διαβάσεις ΕΔΩ !

Ιδιαίτερος ήχος και φωνητικά, που όποιος ξέρει ξέρει και είναι κάτι του τύπου ότι γίνεται στο Las Vegas, μένει στο Las Vegas.

Από το industrial στο heavy ατμοσφαιρικό και από τα brutal φωνητικά στην ευαισθησία αυτή που βγάζει η φωνή της Χρύσας. Παιδί με έντονη προσωπικότητα που ευτυχώς για εμάς, την εξωτερικεύει με μεγάλη ευκολία στην μουσική.

Οι Spineless άφησαν τις καλύτερες των εντυπώσεων και η Χρύσα – που δε χρειάζεται συστάσεις – απέδειξε ότι ακόμα και με τον ήλιο κόντρα είναι μια εξαιρετική performer, γεμάτη ενέργεια!

Είχε δίκιο ότι τα κόλλυβα είναι superfood! 

New Long Festival 2025 _ Spineless
New Long Festival 2025 _ Spineless (personal archive)

Euphrosyne

New Long Festival χωρίς post-black γίνεται; ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ!
Οι Euphrosyne είναι μια πάντα που έχει απασχολήσει τους συντάκτες του Afternoiz και το λέμε λοιπόν εκ πείρας ότι τα σπάνε. Ο Κυριάκος Αθανασιάδης μίλησε μαζί τους ενώ ο Λευτέρης Τζουμέρκας άκουσε την τελευταία τους δουλειά. Οπότε ναι, ένα βάπτισμα το πήραμε όλοι!

Ως μεγάλη fan του extreme ήχου, οι Euphrosyne είναι μια από τις μπάντες που ακολουθώ με ευλάβεια.

euphrosyne
euphrosyne

Η ένταση του “πένθους” και οι κραυγές της “απόγνωσης” και “αγωνίας” της Έφης σκέπασαν τον ήλιο και τα doom στοιχεία της μουσικής τους γέμισαν την ατμόσφαιρα. Το σκοτάδι τους ταιριάζει καλύτερα αλλά προσωπικά ένιωσα και πάλι το συναισθηματικά φορτισμένο feeling τους.

New Long Festival 2025 _ Euphrosyne
New Long Festival 2025 _ Euphrosyne (personal archive)

The Vulcan Itch

Με σύμμαχο τον πολύ καλό ήχο και μια ηχητικά χορταστική playlist, οι The Vulcan Itch του έδωσαν και κατάλαβε! Κάτι από rock n roll, hard rock με στοιχεία punk (όπως αναφέρουν και στο βιογραφικό τους) που ξεσήκωσε τον κόσμο που είχε μαζευτεί κάτω από τη σκηνή, από τα πρώτα λεπτά.

Έντονη σκηνική παρουσία που συνόδεψε άψογα τις groove/noise rock συνθέσεις τους. Οι stoner και grunge επιρροές έδωσαν ένταση στην συνολικά δυναμική εμφάνισή τους.

The Vulcan Itch
The Vulcan Itch

Domination Inc.

Έχω μια φοβερή αδυναμία σε αυτά τα παιδιά, τους Domination Inc. και χαίρομαι κάθε φορά που τους βλέπω live. Έχουν όμως κι αυτό το κάτι στις live εμφανίσεις τους που τους κάνει να ξεχωρίζουν, να κλέψουν την παράσταση, να μείνουν στη μνήμη του κοινού. Έτσι και αυτή τη φορά, σαν οδοστρωτήρες πέρασαν από τη σκηνή του New Long Festival και τα σάρωσαν όλα!

Domination Inc.
Domination Inc.
Τι κι αν ειναι μόλις τρία άτομα πάνω στη σκηνή;

Έκαναν χαμό για δέκα λεπτά και πιστέψτε με, ήταν τόσο έντονη η παρουσία τους και δυναμική που μετέφεραν την ενέργειά τους στον κόσμο από τις πρώτες νότες! Το intro ήταν ότι καλύτερο θα μπορούσε να υπάρξει εκείνη την στιγμή για τον αγαπημένο πρίγκιπα του σκότους και τον φόρο τιμής που έδωσαν σε αυτόν, με το αγαπημένο “Sweet Leaf“. Οι Black Sabbath, ήταν, είναι και θα είναι ένα μέρος των αναμνήσεών μας.

Οι Domination Inc. βγήκαν στη σκηνή με φόρα σαν ηχητικός πολιορκητικός κριός και μας παρέσυραν σε ένα ακόμα κύμα headbanging! Γεμάτος και καλός ήχος, σκηνικό με τις δυο οθόνες, όπως και το concept του πρόσφατου video clip τους “Farewell Song” κατάφεραν να ανεβάσουν τη θερμοκρασία και να δημιουργήσουν ένα μεγάλο pit στο κέντρο! Το κοινό όχι απλά το αγκάλιασε αλλά ανταπέδωσε και πολύ γρήγορα, αφού δεν έλεγαν όχι στο κάθε πρόσταγμα του Theo.

New Long Festival 2025 _ Domination Inc. (personal archive)
New Long Festival 2025 _ Domination Inc. (personal archive)

Λίγες μέρες πριν την εμφάνισή τους είχα την χαρά να τους φιλοξενήσω στην εκπομπή Twisted TranZistor, στο Metalradio.gr. Αν θέλετε κι εσείς να ΤΗΝ ακούσετε μπορείτε εύκολα και γρήγορα στον παρακάτω σύνδεσμο: mixcloud.com/Metalradio/metalradiogr-twisted-tranzistor-radio-show-with-sissy-domination-inc

1000mods

Το συγκρότημα από το Χιλιομόδι Κορινθίας, ξέρει να δίνει “παραστάσεις”. Stoner ήχος που και καθαρός… τα βασικά συστατικά της επιτυχίας τους.
Ξεσηκωτικά riff με playlist από όλη τη δισκογραφία τους και η φοβερή ενέργειά τους ξεχύθηκε στον χώρο που έσφυζε από κόσμο. Σαν σε παλίρροια ένιωθες, με την κίνηση και τις φωνές του κοινού να ενώνονται με την σκηνική παρουσία των 1000mods! Μοναδικές στιγμές με έντονη ανταπόκριση και από το κοινό, που συμμετείχε διαρκώς, non stop.

Η “βρωμιά” στον ήχο τους, αυτό το ωμό, ακατέργαστο και τραχύ vibe είναι μέρος της ταυτότητάς τους και τους βγαίνει τόσο στο studio όσο και στα live!! Έχουν ένα απίστευτο loyal fanbase και τους αξίζει!

1000mods
1000mods

Η μπάντα θα πρωταγωνιστήσει και στο Rethymno Rocks τον Αύγουστο. Διαβάστε ΕΔΩ τη συνέντευξη που μας παραχώρησαν εν όψει της εμφάνισής τους στο New Long Festival.

New Long Festival – Stage II

Qualia

Όποιος δεν ακούει punk μπορεί να προσπεράσει…
Οι Qualia έδωσαν την punk πινελιά που έλειπε από το line-up της πρώτης ημέρας του New Long Festival και η σκηνική τους παρουσία δεν άφησε κανένα κεφάλι αδιάφορο! Τεχνικό skate punk με επιρροές από mathcore και κοινωνικά ευαισθητοποιημένους στίχους σε συνδυασμό με φοβερή διάθεση και πάθος!

Ripping Wounds

Με δυνατές επιρροές από Sepultura, Pantera και Slayer – που είναι ξεκάθαρες – οι Ripping Wounds βγήκαν με ωμό thrash. Κάπου πήρε το αυτί μου κάποιες doom επιρροές και κάτι διάσπαρτες πινελιές γενικότερα από old school metal. Λίγο πιο μαζεμένη σκηνική παρουσία αλλά σε γενικές γραμμές, ηχητικά μιλώντας αλλά και το γενικότερο attitude της μπάντας είχε να δώσει πολλά στο κοινό που τους παρακολουθούσε.

Malignant

Με πολιτική, κοινωνική και περιβαλλοντική συνείδηση βγήκαν οι Malignant και έφεραν metalcore και hardcore ήχους στην πρώτη μέρα του New Long Festival. Δυναμική σκηνική παρουσία και οι πιτσιρικάδες μετέδωσαν στο κοινό όλη τους την ενέργεια. Αν δεν έχετε κάνει γυμναστικές επιδείξεις ακούγοντας *core τότε δεν ξέρετε τι πάει να πει breakdown! Check them out!

Cursed Blood

666 και όποιος αντέξει
Ένταση, ιδρώτας, ουίσκι και έχει φτάσει η ώρα των Cursed Blood. Με βάση τους Slayer, το crust πανκ, και… το σκουριασμένο αλυσοπρίονο που προσπαθεί να κόψει ατσάλι, το κουαρτέτο έχει καταφέρει να ξεχωρίσει χωρίς φτιασίδια, αλλά με καθαρό μένος. Αυτά κι άλλα πολλά δήλωσαν στην συνέντευξη που μας παραχώρησαν εν όψει του New Long Festival. Διάβασε τα όλα ΕΔΩ

Ανέβηκαν στη σκηνή τέσσερα ανθρωπόμορφα βδελύγματα και παίζουν τις μουσικές που γουστάρουν κάνοντας ένα γενικότερο χαμό. Με εμφανείς επιρροές από Slayer, Celtic Frost, Discharge, Autopsy, Repulsion, Terrorizer κ.α σπάνε κόκκαλα… Έγινε του headbanging!

Calyces

Ώρα για “διαστημικές” progressive metal διαδρομές με τους Calyces. Ακούσαμε τραγούδια από το πολύ επιτυχημένο 2ο studio album τους “Fleshy Waves of Probability“. Το να τους βλέπεις και να τους ακούς live είναι μια νέα εμπειρία σα να περπατάς στην τραχιά πλαγιά ενός λόφου. Πολλά στοιχεία sludge, καθαρές επιρροές από Mastodon και Baroness τις οποίες δεν τις κρύβουν αλλά με μεγάλη δεξιοτεχνία έχουν βάλει μέσα στα κομμάτια τους.

Η μικρή σκηνή ξαφνικά μεγάλωσε. Εξαιρετικό performing και φοβερή ιδέα συνεργασίας επί σκηνής και με την Χρύσα των Spineless! Αν σας αρέσει η καλοπαιγμένη heavy prog rock, sludge και heavy groove τότε οι Calyces είναι για εσάς και μια live δοκιμή θα σας πείσει. Αν θες κι ένα σκούντηγμα παραπάνω, η κριτική μας για το album θα σε ψήσει! Διάβασε την ΕΔΩ.

Χ Α Μ Ο Σ !

Και τα παιδιά μας φέραμε (και τα σκυλιά μας επίσης), όλοι χαρούμενοι ήμασταν, και πολύ ιδρωμένοι ήμασταν και φύγαμε – κομμάτια – με τεράστιο χαμόγελο στα χείλη!

Insect Surfers: επανακυκλοφορεί το Infra Green +4 tracks!

0
insect surfers
insect surfers

Μετά από την ραγδαία εξαφάνιση των 300 πρώτων αντιτύπων και δέκα χρόνια μετά, οι Insect Surfers έρχονται με σκοπό να μας τινάξουν τα μυαλά στον αέρα με την επανέκδοση του καθοριστικού τους δίσκου Infra Green μαζί με τέσσερα νέα κομμάτια.

insect surfers live
insect surfers live

Ο ήχος τους φαντάζει απαράλαχτος δίπλα στα καταιγιστικά τους live, με την βομβώδης συνεργασία των δύο κιθαρών και το χαρακτηριστικό instrumental songwriting το οποίο τονίζει ακόμα περισσότερο το ταλέντο τους καθώς μιλάμε για μια νέα σειρά από μέλη.

Με εξαίρεση το ηγετικό μέλος, και κυρίως υπεύθυνο για τα ιδιαίτερα ψυχεδελικά ακούσματα του δίσκου, David Arson, ακολουθεί μια μεγάλη αλλαγή στο line up με την εισαγωγή των εκρηκτικών Michael Abraham και Jonpaul Balak στη κιθάρα και το μπάσο ενώ στα ντραμς επιστρέφει ο Jeff Utterback.

Και όταν είπαμε πως τα κομμάτια ήταν ίδια με τα live δεν αστειευόμασταν: η πλειονότητα των tracks παρουσιάζει ελάχιστα στοιχεία από overdubs και πολλά συμπεριλήφθηκαν στο album αυτούσια από το πρώτο τους take. Ίσως η μπάντα, που ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της στα τέλη των 70s έχει τελειοποιήσει τον ήχο της – αλλά σίγουρα δεν έχει ξεμείνει από θεματικές.

Στη θάλασσα του surf rock τους οι Insect Surfers

πετάνε στοιχεία beach lounging με ανατολίτικες μελωδίες από τη μία και 70s automobile punk από την άλλη, μέχρι το κύμα του διαστημικού grooving να σαρώσει τα πάντα.

Και πάλι όμως ξεπροβάλουν τραγούδια ορόσημα σαν σωσίβιοι λέμβοι και οι επιρροές τους δεν θα μπορούσαν να είναι πιο πολυποίκιλες. Ανάμεσα στα grooves του ‘Bay of Bengal’ μπορεί κανείς εύκολα να ξεχωρίσει το glide σήμα κατατεθέν του Will Sergeant, αν κάποιος τον είχε ποτίσει κάτι. Το ακριβώς επόμενο κομμάτι ‘DelMarVa’ παραπέμπει σε ένα ξέφρενο κυνηγητό σε ρυθμούς που φέρνουν στο μυαλό μια εικονική συνεργασία ανάμεσα στον Link Wray και στον Johnny Kid.

Λίγο αργότερα αναδύεται ένας ακόμα διαφορετικός ήχοςγια τους Insect Surfers, το ‘Orion Canyon’, σαν μια όαση με τη μορφή ενός μυστικού studio με spaghetti western ήχους να αντηχούν παιγμένοι από τους άυλους Neil Young και Johnny Marr. Σταδιακά γίνεται μια ακόμα αλλαγή σε ρυθμό και πορεία, αυτή τη φορά προς το διάστημα, στο κομμάτι ‘Sea Scorpion’ με grooviness παραπλήσιο με αυτό των Man Or Astro Man.

Λίγο πριν το κλείσιμο, το Radar Road μας προσγειώνει αναπαυτικά στο κάθισμα ενός οχήματος ντοπαρισμένο με ένα καύσιμο από τις μπλεγμένες μελωδίες των Peter Gunn και Pipeline, με τον ήλιο να σουρουπώνει και το ταξίδι μια ανάσα πριν από το τέλος του. Το ιδιαίτερο surfadelic stereophonic άλμπουμ έρχεται σε 300 limited αριθμημένα αντίτυπα σε κρυστάλλινο πράσινο χρώμα. Μπορείτε να προμηθευτείτε το δικό σας από ενημερωμένα καταστήματα στην Ελλάδα. Από τη δική μας Green Cookie με την αρωγή της Music Kitchen!

insect surfers cover
insect surfers cover

Tracklist:

A1: Bay Of Bengal 3:39
A2: DelMarVa 2:24
A3: Space Park Drive 3:35
A4: Orion Canyon 4:32
B1: Plankton Dance 2:34
B2: Par Avion 4:18
B3: El Diablo Habanero 3:32
B4: Pinto Pacer Duster Gremlin 1:53
C1: Sea Scorpion 2:58
C2: Kitsune 4:38
C3: Crab Crusher 4:28
C4: Vaquita 6:51
D1: Pineapple Skies 4:02
D2: Radar Road 9:28
D3: Infra Green 3:06

Caviar Jazz – A journey into jazz inflected house music

0
caviar gatefold 2
caviar gatefold 2

To βινύλιο Caviar Jazz είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση. Αποθηκευμένο από το 2005 με υλικά ξεσηκωμένα από τα 70s, το μπουκάλι κρασί που βρισκόταν φυλαγμένο στα κελάρια της Right Tempo ανοίχθηκε από το ασιατικό golden couple, για να ξεχυθεί στα dancefloors. Οι πρωτοπόροι groovers των underground club της Μαλαισίας ήταν οι τέως κατάλληλοι για αυτή την επιλογή. O Da Funkie Junkie και η Cosmic Girl είναι ομοίως μεγαλωμένοι με τη house jazz να αντηχεί στα αυτιά τους από μικρή ηλικία και βρήκαν ο ένας τον άλλον ερχόμενοι από τελείως διαφορετικά μονοπάτια της ζωής. Κι όμως η αγάπη τους για τη soulful μουσική τους ένωσε και τους έφερε σε αυτή εδώ τη συλλογή στην οποία έχουν αφήσει το προσωπικό τους αποτύπωμα.

da funkie junkie
da funkie junkie
Μιλώντας για την Caviar Jazz συλλογή

Προφανώς δεν μιλάμε για ένα τυχαίο αποτύπωμα καθώς η Cosmic Girl τελεί χρέη πολυοργανίστριας, μουσικής παραγωγού, tραγουδίστριας και εγκεφάλου πίσω από κάθε μουσικό επιχείρημα του ζευγαριού ενώ ο Da Funkie Junkie πέρα από μουσικός παραγωγός και DJ, φέρνει σπίτι τα πάμπολλα βραβεία του από τη ραδιοφωνική εκπομπή του που σάρωνε τις αρχές των 00s.

Οι επιλογές της συλλογής Caviar Jazz καλύπτουν τη δεκαετία 1995 με 2005, τη χρυσή δεκαετία της house μουσικής με τα μεγαλύτερα ονόματα του χώρου να παρελαύνουν στη σειρά: Masters At Work, I:Cube, ⁠Louie Vega, Joe Claussell, ⁠Daft Punk, Janet Jackson, Mondo Grosso⁠ και Cricco Castelli ενώ τη διαφορά κάνει το re-edit του σπάνιου κομματιού soul jazz του Jo Boyer (Django Reinhardt Et Son Orchestre Du Boeuf Sur Le Toit) από τη χρονιά του 1977, exclusive μόνο μέσα σε αυτή τη συλλογή.

Αξιοσημείωτη είναι η συνεισφορά, έστω και δια της πλαγίας οδού, του jazz κιθαρίστα θρύλου Gabor Szabo (Impulse!, Skye Records, etc), γνωστός μέσω της στενής συνεργασίας του με τον Chico Hamilton και υπεύθυνος για το soul jazz masterpiece του 1979 “Keep Smiling” το οποίο μεταμορφώνεται μέσα από το house remix του Josma για το τελικό “Voices of Los Angeles”.

Τίποτα όμως δεν διασπά την ροή που τόσο προσεκτικά έχει σμιλευτεί για τον απόλυτο συνδυασμό συναισθηματισμού και χορευτικότητας. Η θέρμη των παλιών τραγουδιών εμπλέκεται αριστοτεχνικά με ένα μοντέρνο άγγιγμα καταφέρνοντας έτσι να μεταφέρει την μουσικότητά τους ανέπαφη μέσα από τον χρόνο και από τις διαφορετικές αφετηρίες από τις οποίες προέρχονται.

Η ιδιότυπη jazz house συλλογή κυκλοφορεί σε διπλό βινύλιο με gatefolded cover ενώ πέρα από αυτή την έκδοση είναι dιαθέσιμο και το collector’s edition με έγχρωμα βινύλια σε 50 αριθμημένα αντίτυπα. Μπορείτε να προμηθευτείτε το δικό σας από ενημερωμένα καταστήματα στην Ελλάδα.

caviar jazz
caviar jazz

Tracklist:
A1 – I:Cube ‘Disco Cubizm’ (Daft Punk Remix)
A2 – I:Cube ‘Disco Cubizm’
B1 – Josma ‘Voices Of Los Angeles’ (Disco 70)
B2 – Mondo Grosso ‘Souffle H’ (King Street Extended Club Mix)
C1 – Cricco Castelli ‘Life Is Changing Again’
C2 – Cricco Castelli ‘Life Is Changing’
D1 – Janet Jackson ‘Go Deep’ (Masters At Work Spiritual Flute Mix)
D2 – Jo Boyer ‘Isabelle And The Rain’ (Da Funkie Junkie & Cosmic Girl Caviar Jazz Edit)

Pet Shop Boys: Έρχονται στη μεγάλη οθόνη της Οξφόρδης | 2/8

0
Pet Shop Boys
Pet Shop Boys

Αυτό το Σάββατο, 2 Αυγούστου, οι Pet Shop Boys θα εμφανιστούν στην μεγάλη οθόνη του The Ultimate Picture Palace στο East Oxford’s Cowley Road.

Το συγκρότημα έκανε γνωστή την προβολή μέσω των social media, δίνοντας έτσι στους φαν της 7ης τέχνης, την ευκαιρία για ένα cinemaδάκι μετά μουσικής.

Όπως ανέφεραν:

Ο ανεξάρτητος κινηματογράφος The Ultimate Picture Palace (UPP) στην Οξφόρδη θα προβάλει δύο ταινίες του Jack Bond, όπου αφορά την «It Couldn’t Happen Here» με τους Pet Shop Boys και την «Separation».

Όλες οι λεπτομέρειες για τη διπλή προβολή βρίσκονται στον  σύνδεσμο.

It Couldn’t Happen Here

Αυτή είναι η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους με πρωταγωνιστές τους Pet Shop Boys. Μαζί με τους Joss Ackland, Gareth Hunt και Barbara Windsor, ενώ ακολουθεί ο Neil Tennant και ο Chris Lowe . Πρόκειται για μια εξαιρετική περιπέτεια από την ακτή μέχρι το Λονδίνο, όπου συναντούν μια σειρά από περίεργους και εκκεντρικούς χαρακτήρες.

Ο ποπ σουρεαλισμός συναντά την κλασική ταινία δρόμου, ενώ η ταινία είναι γεμάτη με επιτυχίες από τα δύο πρώτα στούντιο άλμπουμ του ντουέτου, όπως τα «West End Girls», «It’s a Sin» και «Always On My Mind».

Πάντα συναρπαστική, η ταινία It Couldn’t Happen Here είναι μια πραγματικά μοναδική ταινία που, δυστυχώς, δεν ήταν διαθέσιμη για πολύ καιρό.

the ultimate picture
the ultimate picture

Κλείστε τα εισιτήρια σας και αν βρεθείτε ή βρίσκεστε εκεί, δώστε και τα χαιρετίσματά μας!

Δείτε το trailer:

Pet Shop Boys

Μη ξεχνάμε πως οι Pet Shop Boys έχουν ήδη σε κυκλοφορία το 15ο άλμπουμ τους με τίτλο “Nonetheless“. Μάθε περισσότερα χωρίς να σε κουράσω.

pet shop boys

Gig For Gaza 2025: Μια πρωτοβουλία του Paul Weller

0
Paul Weller -Gig For Gaza
Paul Weller -Gig For Gaza

Εσείς γνωρίζατε για το Gig For Gaza και τις φιλανθρωπίες που διοργανώνει ο Paul Weller; Είναι από αυτά που μας αρέσει να βλέπουμε και να ακούμε, κυρίως γιατί βλέπουμε την ανθρωπιά στους καλλιτέχνες.

Κάπως έτσι, πριν από λίγα λεπτά, ο εμβληματικός Paul Weller έκανε γνωστό μέσω του προσωπικού του προφίλ, την παρακάτω συναυλία. Σε αυτό θα συμμετέχουν μεγάλα ονόματα όπως Primal Scream, Inhaler, Paul Weller και Maverick Sabre ενώ στο δημιουργικό κομμάτι, για ακόμα μια φορά κάνει αισθητή την παρουσία του ο Robert Del Naja των Massive Attack.

Μόλις ανακοινώθηκε: Gig For Gaza 2025

Μετά την επιτυχία του Gig For Gaza του περασμένου έτους, που συγκέντρωσε πάνω από 125.000 λίρες, ο Paul Weller διοργανώνει άλλη μια αξέχαστη βραδιά μουσικής και αλληλεγγύης.

Gig For Gaza 2025
Gig For Gaza 2025

Σε αυτή την ειδική συναυλία θα συμμετάσχουν:

Primal Scream
Inhaler
Paul Weller
Maverick Sabre (ακουστικό σετ)

Σύντομα θα ανακοινωθούν και άλλοι καλλιτέχνες, καθώς και προσκεκλημένοι ομιλητές και ταινίες μικρού μήκους.

Όλα τα έσοδα

από τη βραδιά θα διατεθούν απευθείας στις οργανώσεις Medical Aid for Palestinians (MAP) και Gaza Forever, δύο αξιόπιστους οργανισμούς που παρέχουν ζωτικής σημασίας βοήθεια, τρόφιμα και καταφύγιο στους κατοίκους της Γάζας.

️ Τα εισιτήρια θα τεθούν σε πώληση την Παρασκευή 1 Αυγούστου, στις 10 π.μ. BST, μέσω των SEE Tickets και Dice.

Προπώληση για τα μέλη του Paul Weller Club: Τετάρτη 30 Ιουλίου, στις 10 π.μ. BST.

Paul Weller

Το εξώφυλλο σχεδιάστηκε από τον Robert Del Naja (των Massive Attack).

#GigForGaza

Upcoming Events