Το Rethymno Rocks!και το 2026 ετοιμάζει μεγάλες εκπλήξεις για τους πιστούς φίλους της αγαπημένης μας μουσικής. Τα πρώτα ονόματα έχουν πέσει στο τραπέζι για το Σαββάτο 29 Αυγούστου. Το φρούριο της Φορτέτζας είναι έτοιμο να υποδεχτεί δυο μπάντες από την Ευρώπη που έχουν υπηρετήσει ως πρωταγωνιστές τα είδη που εκπροσωπούν.
Rethymno Rocks! 2026
Πρώτη επίσκεψη των Alcest στη μεγαλόνησο και το Rethymno Rocks!
Οι Alcest είναι από τις μπάντες που αγαπάω πολύ. Τους Γάλλους τους βάζω δίπλα σε πολύ αγαπημένες μπάντες των προηγούμενων δεκαετιών. Όταν άκουσα τα δυο πρώτα τους άλμπουμ το σοκ ήταν πρωτόγνωρο, η μουσική τους είναι ένα μεγάαλο ταξίδι μεταξύ σκότους και φωτός.
Alcest
Τα έγραψα άλλωστε και στην κριτική μου για το τελευταίο τους άλμπουμ που μπορείτε να ανατρέξετε εδώ. Εξηγώ τόσο το παρελθόν τους όσο και το παρόν τους αλλά και τι περιμένω στο μέλλον από αυτούς. Όμως αν νομίζετε ότι θα ξεμπερδέψετε εύκολα από εμένα σχετικά με την μπάντα από το Παρίσι, γελιέστε. Θα μιλήσουμε σύντομα για ένα πολύ αγαπημένο μου άλμπουμ.
Οι Γερμανοί Thrashers Tankard στο Rethymno Rocks!
Εδώ είμαστε με τους μπυρόβιους Γερμανούς Βετεράνους Thrashers που σίγουρα θα ξεσηκώσουν το κοινό όπως έκαναν πέρσι οι φοβεροί Onslaught. Οι Tankardμπορεί να ήταν στη σκιά των μεγαθήριων όπως οι Sodom, Destruction και Kreator αλλά ήταν πιστοί στο καθήκον τους να προσφέρουν ανόθευτο Thrash Metal.
Tankard
Τα αλάνια από την Φρανκφούρτη σίγουρα θα προσδώσουν μια ατμόσφαιρα τρελού party στο χώρο του φρούριου με την μπύρα να ρέει άφθονη. Προτείνω ανεπιφύλακτα να ακούσετε όλη την δισκογραφία τους, αλλά αν ήταν να ξεχωρίσω κάποια άλμπουμ αυτά θα ήταν τα “Chemical invasion”, “The morning after”, “B-day”, “Beast of bourbon” και “The beauty and the beer”.
Περισσότερα νέα σχετικά με το φεστιβάλ μπορείτε να βρείτε στην agenda μας.
Για άλλη μια φορά το Rethymno Rocks! ξεπροβάλλει σαν μια ηλιακτίδα μέσα από το σκοτάδι στον συναυλιακό χάρτη της Ελληνικής επικράτειας. Δεν υπερβάλλω και δεν με ενδιαφέρει τι θα πουν διάφοροι γύρω, από την προηγούμενη χρονιά τα λέω. Τα παιδιά της διοργάνωσης χωρίς να ακολουθούν την κλασσική πεπατημένη των περισσότερων φεστιβάλ, φέρνουν μπάντες που μας εκπλήσσουν. Ναι οι Alcest και οι Tankardείναι από αυτές. Τελεία και παύλα.
Rethymno Rocks! 2026
Οι μπυρόβιοι Γερμανοί Thrashers Tankard στο Rethymno Rocks!
Επίσημη “πρώτη” για τους Γερμανούς λάτρεις της “ξανθιάς”, Tankard, με ένα σύνολο πολύ καλών κυκλοφορίων στις τάξεις τους. Μια πλούσια δισκογραφία, που αν και ήταν στη σκία των μεγαθήριων της Γερμανικής σκηνής όπως Sodom, Kreator και Destruction, κατάφεραν να ξεχωρίσουν. Δεν έδωσαν στους οπαδούς τους καμία προτεραίοτητα και για μένα “ευαγγέλια” για το είδος μπορούν θεωρηθούν εύκολα τα “Chemical invasion”, “The morning after”, “B -day” και “Beast of bourbon”. Σίγουρα θα ενυπωσιάσουν στη σκηνή της Φορτέτζας.
Tankard
Οι Alcest για πρώτη φορά στη μεγαλόνησο!
Οι Γαλλοί είναι από τις μπάντες που στις προτιμήσεις μου είναι δίπλα-δίπλα με τους My Dying Bride και Anathema. Και μιλάμε γιαα τα παλιά δισκάκια των τελευταίων. Μεγάλη αγάπη η μπάντα αυτή, μιας και τα έχω πει όλα στη κριτική μου για τον τελευταίο δίσκο τους που μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Τεράστιοι δίσκοι για μένα τα πρώτα τους άλμπουμ, μεγάλωσα με αυτά όταν με άφησαν οι Anathema και οι My dying Bride να με συγκινούν όσο έκαναν παλιά. Δεν ξεχωρίζουμε κανένα άλμπουμ εδώ. Όλα είναι αψεγάδιαστης ποιότητας σκότους. Αυτά.
Alcest
Σε άλλα νέα
Για την πολιτική εισόδου ειδικότερα. Παιδιά έως 12 ετών (συνοδευόμενα από ενήλικα κηδεμόνα με εισιτήριο). Άτομα με έγκυρη κάρτα αναπηρίας / χρήστες αναπηρικών αμαξιδίων μαζί με τον συνοδό τους. Ένα ειδικό όχημα με οδηγό θα είναι διαθέσιμο ανά πάσα στιγμή για τη μεταφορά ατόμων με αναπηρία και αναπηρικών αμαξιδίων από την είσοδο του φρούριου προς τον χώρο της συναυλίας.
Τα εισιτήρια που αγοράζονται για το Rethymno Rocks! Festival δεν επιστρέφονται. Επιστροφές χρημάτων γίνονται μόνο σε περίπτωση ακύρωσης του φεστιβάλ λόγω ανωτέρας βίας, επιδημίας ιού, ακραίων καιρικών συνθηκών ή οποιουδήποτε άλλου λόγου που θα οδηγήσει σε αναγκαστική ακύρωση της εκδήλωσης από τον διοργανωτή του φεστιβάλ. Για ερωτήσεις σχετικά με τα εισιτήρια, στείλτε μας email στη διεύθυνση: orders@rethymnorocks.gr
Σοκ στο Hollywood την προηγούμενη εβδομάδα, μιας και βρέθηκαν νεκροί στο σπίτι τους ο Rob Reiner μαζί με την συζυγό του. Ήταν 78 και 70 ετών αντίστοιχα. Η Michelle Singer ήταν η δεύτερη σύζυγος του την οποία και παντρεύτηκε το 1989. Σχετικά με τον θανατό τους υπάρχουν κατηγορίες εναντίον του γιου τους, Nick.
Rob και Michelle Reiner
Ο Rob Reiner αποτέλεσε ένα μεγάλο “κεφάλαιο” για το Hollywood
Είναι σκηνοθέτης του επικού “The spinal tap” που έχει να κάνει με την αγαπημένη μας μουσική. Επίσης του “Stand by me” και του “When Harry met Sally…”. Τεράστιες επιτυχίες με τα προηγούμενα είναι και τα “Misery”, “A few good men” και “The American president”. Σε πολλές ταινίες του ήταν και παραγωγός και σκηνοθέτης. Έχει ένα τεράστιο κατάλογο να θυμομάστε με ταινίες που μας έκαναν να γελάμε και να συγκινούμαστε. Η προσφορά του είναι τεράστια στη παγκόσμια σκηνή της κινηματογραφίας.
Υπηρέτησε και ως ηθοποιός σε σημαντικές ταινίες
Θα έχω πάντα να θυμάμαι τον ρόλο του στο “The wolf of the wall street”. Ειδικά η σκηνή που μπαίνει μέσα στα γραφεία του DiCaprio με τα έξοδα της εταιρείας, επική ερμηνεία. Επίσης θα έχουμε να θυμόμαστε τον Reiner σε ταινίες όπως “Misery”, “Bye bye love”, “The story of us”, “The first wives club” και άλλες πολλές. Χάθηκε ένας μεγάλος “αρχιτέκτονας” της σκηνής του Hollywood και το κενό του είναι σίγουρα δυσαναπλήρωτο. Εγώ από την άλλη αφήνω την σκηνή που γέλασα περισσότερο από όλες τις εμφανίσεις που έχει κάνει ο σπουδαίος Rob Reiner. Το πολιτιστικό έργο που αφήνει είναι απλά τεράστιο. RIP!
Δυσάρεστα μαντάτα για τους οπαδούς του “Pulp fiction” αλλά και όσοι λάτρεψαν την ταινία “The mask” με τον Jim Carrey. Ο Peter Greene άφησε την τελευταία του πνοή στο διαμέρισμα του σε ηλικία 60 ετών.
Ο Peter Greene έκανε μια σπουδαία καριέρα
Μόνο που έπαιξε στο “Pulp fiction” κατα την ταπεινή μου γνώμη, φτάνει. Τεράστια επιτυχία το film και με ηθοποιούς μεγάλου βεληνεκούς. Τι να πούμε δηλαδή για Uma Thurman, Samuel Lee Jackson και John Travolta. Τα λόγια είναι περιττά. Στη ταινία “The mask” τα κατάφερε και σε κωμωδία περίφημα στο πλευρό του Jim Carrey και της Cameron Diaz.
Εκτός αυτών των επιτυχίων, είχε σημαντικές παρουσίες και στα “Laws of gravity”, “Judgment night”, “Clean, shaven” και “Under siege 2: Dark territory”. Εμφανίστηκε επίσης στο υπέροχο “The usual suspects” του Christopher McQuarrie και στο “Training day” του David Ayer με τους Denzel Washington και Ethan Hawke. Άλλος ένας εξαιρετικός ηθοποιός “έφυγε”. R.I.P. Zed!
Ο Peter Greene ως Zed στην ταινία “Pulp fiction” του Quentin Tarantino
Ο James Ransone, γνωστός σε όλους μας από τα “The wire” και “It: Chapter II” βρέθηκε νεκρός πριν λίγες ημέρες στο σπίτι του στη Καλιφόρνια. Βρέθηκε απαγχωνισμένος σε ηλικία μόλις 46 ετών.
Ο James Ransone και η καριέρα του
Ο James Ransone εκτός από τα προαναφερθέντα έργα του, είχε συμμετοχές και στα “Generation kill”, “Inside man”, Red hook summer”, “Sinister 1” και το sequel του τελευταίου. Ένας πολυ ταλαντούχος ηθοποίος “έφυγε” αφήνοντας πίσω του δυο παιδιά και την σύζηγο του Jamie McPhee.
Η κατάθλιψη είναι μια “μάστιγα” στη σύγχρονη εποχή που ζούμε. Όλο και περισσότερες συνήθειες του λεγομένου εκμοντερνισμένου κόσμου συνηγορούν στην αναπτυξή της σε μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού μας. Για αυτό καλό θα είναι να μιλάμε για το τι μας απασχολεί σε ειδικούς όπως και παρέταξε και η σύζηγος του Ransone σχετικά με ένα fundraiser για των Εθνική ένωση που ασχολείται με τις ψυχικές διαταραχές.
Ο Barry Manilow διαγνώστηκε με καρκίνο στο πνεύμονα, κάτι που έκανε γνωστό προ ημερών μέσω του προσωπικού λογαριασμού στο instagram. Μοιράστηκε το δυσάρεστο γεγονός με όλους τους θαυμαστές του, τονίζοντας μέσα από αυτό την αισιoδοξία του.
“As many of you know, I recently went through six weeks of bronchitis followed by a relapse of another five weeks,” he wrote. “Even though I was over the bronchitis and back on stage at the Westgate Las Vegas, my wonderful doctor ordered an MRI just to make sure that everything was OK. The MRI discovered a cancerous spot on my left lung that needs to be removed.”
“The doctors do not believe it has spread, and I’m taking tests to confirm their diagnosis,” “So, that’s it. No chemo. No radiation. Just chicken soup and I Love Lucy reruns.”
Αν και δυσάρεστα τα νέα για την υγεία του, ο Manilow ενημέρωσε μέσα σε ένα θετικό κλίμα τους θαυμαστές του ότι η διάγνωση πρόλαβε πολλά περισσότερα και δεν υπάρχει λόγος να ανhσyχεί. Το μόνο που τον στεναχωρεί είναι η αναβολή και o προγραμματισμός μια νέας ημερομηνίας των συναυλιώνν του. Αφορά κυρίως τις συναυλίες του Ιανουαρίου της σειράς συναυλιών «Christmas A Gift of Love».
Christmas A Gift of Love
«Το μόνο που μένει είναι ένας μήνας ανάρρωσης και αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αναπρογραμματίσουμε τις συναυλίες του Ιανουαρίου», είπε. «Λυπάμαι πολύ που πρέπει να αλλάξετε τα σχέδιά σας».
Barry Manilow live show
«Όπως και εσείς, όλοι ανυπομονούσαμε για τις συναυλίες του Ιανουαρίου και δεν μας αρέσει που πρέπει να αλλάξουμε τα πάντα», πρόσθεσε . «Εν τω μεταξύ, μετράω τις μέρες μέχρι να επιστρέψω στο δεύτερο σπίτι μου στο Westgate Las Vegas για τις συναυλίες του Σαββατοκύριακου του Αγίου Βαλεντίνου στις 12-13-14 Φεβρουαρίου και καθ’ όλη τη διάρκεια του 2026. Κάτι μου λέει ότι το Σαββατοκύριακο του Φεβρουαρίου θα είναι ένα μεγάλο πάρτι».
Ο Manilow
ανακοίνωσε τις νέες ημερομηνίες για τις συναυλίες του Ιανουαρίου, οι οποίες θα πραγματοποιηθούν τώρα τον Φεβρουάριο, τον Μάρτιο και τον Απρίλιο.
Barry Manilow
Πριν ένα χρόνο, οι θαυμαστές του όπως και ο ίδιος, είχε βιώσει ακριβώς το ίδιο. Θέματα υγείας που επηρέασαν τις συναυλίες του. Φυσικά αυτό είναι το λιγότερο, αφού οι συναυλίες επιστρέφουν έστω και με μια καθυστέρηση.
Ο Gary «Mani» Mounfield, μπασίστας των εμβληματικών The Stone Roses και Primal Scream, που μας αποχαιρέτησε σε ηλικία 63 ετών στις 20 Δεκεμβρίου 2026, δέχτηκε σήμερα μια τελευταία αγκαλιά από τους αγαπημένους του…
Η κατάσταση υγείας του είχε χειροτερέψει λόγω των αναπνευστικών προβλημάτων που προκλήθηκαν από χρόνια εμφύσημα. Το δυσάρεστο αυτό γεγονός ανακοινώθηκε επίσημα από τον αδερφό του Greg…
“IT IS WITH THE HEAVIEST OF HEARTS THAT I HAVE TO ANNOUNCE THE SAD PASSING OF MY BROTHER GARY MANI MOUNFIELD RIP RKID.” Greg
Με αποτέλεσμα σήμερα, φίλοι, συγγενείς και θαυμαστές, να τον αποχαιρετούν, στον καθεδρικό ναό του Manchester.
Gary Mounfield
Τελευταίο αντίο
Σήμερα το Manchester πενθεί και δεν το λέμε έτσι απλά. Οικογένεια, φίλοι αλλά και αρκετοί θαυμαστές του Gary Mounfieldσυγκεντρώθηκαν για να αποχαιρετήσουν τον αγαπημένο τους μουσικό.
“In total shock and absolutely devastated on hearing the news about Mani.” Liam Gallagher
Το πένθος, η θλίψη αλλά και η συνειδητοποίηση πως ο αγαπημένος Mani “έφυγε” ήταν χαραγμένα στα πρόσωπα όλων. Φίλοι του από την βρετανική μουσική των δεκαετιών του ’80 και του ’90, συμπεριλαμβανομένων και των πρώην συγκροτημάτων του Ian Brown και Bobby Gillespie, έδωσαν το παρόν καθώς και ο frontman των Oasis Liam Gallagher που ήταν συντετριμμένος.
Gary Mounfield
Στο πλευρό όλων στάθηκαν και ποδοσφαιριστές της Manchester United, Sir David Beckham και Gary Neville.
Τα λόγια περιττά για τους θαυμαστές που είχαν παραταχθεί στους δρόμους καθώς η νεκρική πομπή μεταφέρθηκε από το σπίτι του αστέρα στο Heaton Moor στο Stockport στο κέντρο του Μάντσεστερ.
Το φέρετρο του Mani, ήταν σχεδιασμένο με εικαστικά από το ομώνυμο άλμπουμ των Stone Roses.
Ο Gary Mounfield γνωστός ως «Mani»
είχε αναδειχθεί σε κεντρική φιγούρα των κινημάτων «Madchester» και Britpop, επηρεάζοντας γενιές και γενιές καλλιτεχνών όπως τους Oasis αλλά και τους Arctic Monkeys. Τον χαρακτήριζαν οι δυναμικές μπασογραμμές που είχε και εν μέρη ήταν η κινητήρια δύναμη, ο άνθρωπος πίσω από μεγάλες επιτυχίες, όπως τα «She Bangs the Drum» και «I Wanna Be Adored» των Stone Roses, καθώς και το «Kowalski» των Primal Scream.
Gary Mani Mounfield
Μουσική καριέρα
The Stone Roses (1987–1996, 2011–2017): Ο Mani εντάχθηκε στο συγκρότημα το 1987, συμπληρώνοντας την «κλασική» σύνθεση της μπάντας μαζί με τους Ian Brown, John Squire και Reni.
Primal Scream (1996–2011): Μετά το πρώτο brake των Roses, εντάχθηκε στους Primal Scream, ηχογραφώντας πέντε άλμπουμ, συμπεριλαμβανομένων των κριτικά αναγνωρισμένων Vanishing Point και XTRMNTR.
Freebass (2004–2010): Μια σούπερ μπάντα μπασιστών με τον Mani μαζί με τους Peter Hook (New Order) και Andy Rourke (The Smiths).
“REST IN PEACE MANi X.” The Stone Roses’ Ian Brown
Ο Chris Rea, ο τραγουδιστής-τραγουδοποιός από την Βρετανία που άφησε το στίγμα του με το Driving Home For Christmas, άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 74 ετών, όπως ανακοινώθηκε από εκπρόσωπο της οικογένειάς του.
Όπως ανακοινώθηκε πέθανε «ειρηνικά στο νοσοκομείο… μετά από σύντομη ασθένεια».
Chris Rea
Chris Rea
Γεννημένος το 1951 στο Middlesbrough από Ιταλό πατέρα και Ιρλανδή μητέρα. Είχε έξι αδέλφια και ήταν θαυμαστής της μουσικής από μικρή ηλικία.
“To be Irish Italian in a coffee bar in Middlesbrough – I started my life as an outsider”
Ο Rea είχε μεγάλες μουσικές επιρροές που κατάφερνε κάθε φορά να τις ενσωματώσει μέσα στη δική του δουλειά. Κάτι που φυσικά αποδείχτηκε και στα 25 studio albums που είχε, με blues, pop, soul αλλά και soft rock. Μεγάλη εξίσου επιτυχία στην καριέρα του είχε και το The Road to Hell, από το ομώνυμο άλμπουμ που κατάφερε να φτάσει στο νούμερο 1 στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Πούλησε περισσότερα από 30 εκατομμύρια άλμπουμ.
Η μουσική όπως γνωρίζουμε δεν είναι εύκολος δρόμος εκτός και αν σου έχει στρωθεί με ροδοπέταλα. Έτσι και εκείνος, όπως και άλλα μεγάλα ονόματα των ημερών μας, ασχολήθηκε από μικρός με τη μουσική ενώ παράλληλα δούλευε σε χειρωνακτικές δουλειές. Μια από αυτές ήταν και η ενασχόλησή του στο εργοστάσιο παγωτών του πατέρα του. Το ξέρατε πως σκεφτόταν πολύ σοβαρά να γίνει δημοσιογράφος; Πήρε όμως την καλύτερη απόφαση όταν στα 22 του μόλις χρόνια μπλέχτηκε επίσημα με τα μουσικά γίγνεσθαι.
Τότε έγινε μέλος του συγκροτήματος Magdalene, στο οποίο είχε προηγουμένως συμμετάσχει ο David Coverdale των Deep Purple. Πριν πάρει την μεγάλη απόφαση για solo καριέρα, πέρασε και από τους Beautiful Losers αφήνοντας και εκεί το σημάδι του. Η μεγάλη του ευκαιρία ήρθε το 1974, όταν του προσφέρθηκε συμβόλαιο δισκογραφικής εταιρείας, κυκλοφορώντας το ντεμπούτο του single, So Much Love.
Η πρώτη του επιτυχία
ήρθε στις Ηνωμένες Πολιτείες, με το τραγούδι Fool (If You Think It’s Over) του 1978. Βρέθηκε στο νούμερο 12 και του χάρισε μια μεγάλη υποψηφιότητα για Grammy στην κατηγορία καλύτερου νέου καλλιτέχνη.
“a big manure heap of bubbling stuff. I had no control over it, I didn’t know what to do”
Όσο κοντά κι αν φτάνεις τον στόχο, δεν παύεις να προσπαθείς να αγγίξεις εκείνη την πρωτιά. Έτσι και ο Rea προσπάθησε να επαναλάβει αυτή την επιτυχία, παρομοιάζοντας τις μηχανορραφίες της βιομηχανίας εκείνη την περίοδο με «ένα μεγάλο σωρό κοπριάς που βράζει». Δεν είχα κανέναν έλεγχο, δεν ήξερα τι να κάνω». Φυσικά το 1985 ήρθε το άλμπουμ Water Sign που έφερε ακόμα μια επιτυχία σε όλη την Ευρώπη και τον βοήθησε να ανατρέψει την τύχη του.
Chris Rea
Η δεκαετία έφτανε στο τέλος της και για εκείνον ήταν ένα δώρο από το πουθενά, αφού ήταν η πιο επιτυχημένη εμπορικά περίοδος του. Κατάφερε να γίνει αποδεκτός στο Ηνωμένο Βασίλειο, αν και συχνά βρισκόταν εκτός των κυρίαρχων τάσεων της ποπ τότε κουλτούρας,. Το Dancing With Strangers του 1987 έφερε μια σειρά από έξι άλμπουμ που μπήκαν στο top 10 του Ηνωμένου Βασιλείου, δύο από τα οποία έφτασαν στο νούμερο 1.
“I used to be terrified the song would ruin any credibility I had left, but now we have a laugh with it.” “If I’m ever stuck on the M25, I’ll wind the window down and start singing, ‘I’m driving home for Christmas’ at people in cars alongside. They love it.”
Το Σάββατο 27 Δεκεμβρίου, η πιο Feelgood band της πόλης, οι περιβόητοι “IT ‘S ALL ABOUT THE MUSIC BAND” αυτή η απίθανη και αληθινή μουσική παρέα από εκλεκτά μέλη της Rock/Hard Rock σκηνή μας, έρχονται στο Κύτταρο να μας απογειώσουν με το ..soundtrack της ζωής μας..!
all about by K. Salasidis
Μια ονειρική set list, από δεξιοτέχνες μουσικούς και δύο κορυφαίες φωνές, γεμάτη ανεπανάληπτες επιτυχίες..
..ένα τρίωρο Saturday Night Special φουλ θετικής ενέργειας, χαράς και χορού σας περιμένουν στην τελευταία φετινή συναυλία του Κυττάρου, στην αποχαιρετιστήρια Partara της πιο πετυχημένης χρονιάς της σύγχρονης ιστορίας του..!
Ετοιμαστείτε για…
TOTO, CHICAGO, JOURNEY, FOREIGNER, WHITESNAKE, VAN HALEN, KANSAS, DEEP PURPLE, URIAH HEEP, CHRIS DE BURGH, PHIL COLINS, REO SPEEDWAGON, QUEEN, ROXETTE, EUROPE, BRYAN ADAMS, GENESIS, KISS, RAINBOW, DEF LEPPARD, BΟN JOVI RAINBOW, TINA TURNER, GARY MOORE, THE POLICE ..και η λίστα και η βραδιά θα ‘ναι μεγάλη..’
Γιατί απλά …. IT’S ALL ABOUT THE MUSIC!!!
Οι Bloodbound κυκλοφόρησαν νέο άλμπουμ, όλοι οι πιστοί οπαδοί των Hammerfall, Helloween και Iron Maiden να μαζευτούν να γιορτάσουν.
Μια μπάντα που μέχρι τώρα πραγματοποιεί μια ήρεμη δισκογραφική πορεία χωρίς τυμπανοκρουσίες και με περιοδείες με ιστορικά ονόματα του χώρου όπως οι Brainstorm. Εν τω μεταξύ αν θυμάμαι καλά αυτούς τους είχα δει κάπου το 2019 στο χειμερινό Masters of Rock κάπου στα βουνά της ανατολικής Μοράβιας στη Δημοκρατία της Τσεχίας. Πολύ καλή μπάντα στα live της και αρκετά διασκεδαστική με τον κόσμο. Κατά την πρώτη τους δεκαετία έκαναν ένα γερό μπάσιμο στη σκηνή με πολύ καλούς δίσκους όπως “Nosferatu”, “Book of the dead”, “Tabula rasa”, “Unholy cross” και “Stormborn”. Έκαναν μια μικρή “κοιλιά” με το “War of dragons” μέχρι να επανέλθουν με τα πολύ καλά “Rise of the dragon empire” και “Creatures of the dark realm”.
Bloodbound: “Field of swords”
Το “Field of swords” συνεχίζει την παράδοση…
…των καλών δίσκων για την μπάντα που είναι εμπνευσμένη από τους συμπατριώτες τους Hammerfall κυρίως αλλά και Stratovarius. Τα στοιχεία απο Helloween και Iron Maiden τα θεωρούμε δεδομένα. Πολύ αξιόλογος δίσκος που θα ικανοποιήσει τους οπαδούς του μελωδικού Power Metal των τελευταίων 20 ετών που μεγάλωσαν με Sabaton και Powerwolf.
Με το ομώνυμο να δίνει το δυναμικό έναυσμα για το ενδέκατο άλμπουμ των Σουηδών, μας προσφέρει ένα ρεφραίν που σου μένει και κιθάρες “σεμιναριακές” για το είδος. Στο ίδιο μοτίβιο πάνε και τα “As empires fall” και “Defenders of Jerusalem” με τις μελωδίες να σε “μαγεύουν” και τα riffs να έχουν ως άμεσες επιρροές τους Hammerfall. Στο δεύτερο έχουμε και κάτι λίγα από Kamelot. Ενω στο τρίτο έχουμε vibes από παλιούς καλούς Stratovarius.
Η συνέχεια του άλμπουμ δείχνει πολύ καλά σημάδια ότι οι Bloodbound δεν έχουν κορεστεί καθόλου και έχουν συνέχεια φρέσκιες ιδέες. Αυτά τα μαρτυρούν τα εξαιρετικά “The code of warriors” και “Land of the brave”. Τα πλήκτρα που υπάρχουν στο άλμπουμ διανθίζουν ακόμα περισσότερο την μουσική τους και υπεύθυνος για αυτά είναι ο Fredrik Bergh.
Με αυτό που χαίρομαι ιδιαίτερα είναι με τους κιθαρίστες που βγάζουν τον καλύτερο τους εαυτό. Έχουμε θαυμάσια δουλειά από τους αδερφούς Olsson. Δεν έχουμε καμιά μονοτονία εδώ, δεν έχει μπει στον “αυτόματο” που λένε το “Field of swords”. Έχει ποικιλομορφία με riffs που θα σας φέρουν στο νου μέχρι και τους θρυλικούς Europe ή και τους Edguy. Οι “γραμμές” που ακολουθεί ο Patrik J Selleby θυμίζουν τον Cans των Hammerfall και αυτό δεν ενοχλεί καθόλου. Όπως και δεν ενοχλούν καθόλου οι στιγμές που ακολουθούν τους Sabaton που συμβαίνει στα “Light the sky” και “Pain and glory”. Αρκετά speedατο το τελευταίο.
Οι Bloodbound κυκλοφόρησαν έναν πολύ καλό δίσκο
Η αλήθεια να λέγεται, το έχουν τα παιδιά από την Σουηδία. Οι Bloodbound είναι χρόνια στο “κουρμπέτι”, μη ακούσω ξανά ότι είναι νέα μπάντα. Κλείνουν εικοσαετία όπως και οι Sabaton και οι Powerwolf. Έχουν την εμπειρία να κουβαλήσουν ένα άλμπουμ στο χώρο και να μην δυσαρεστήσουν τους οπαδούς τους. Το 2019 που τους παρακολούθησα είχαν ένα πολύ δυνατό “πυρήνα” οπαδών μέσα στο χώρο που βρισκόμουν. Το “Teutonic knights” αρχίζει με επικές folkish μελωδίες και μετά έχει έναν “καλπάζοντα” ρυθμό που σε παρασέρνει. Ίσως το πιο Hammerfall κομμάτι τους. Κλασσικό Power Metal με μανιώδη solos έχουμε στα “Forged in iron” και “Born to be king”. Το άλμπουμ κυλάει “νεράκι”.
Bloodbound
Το “The nine crusades” συμμετέχει η φωνάρα των Unleash the Archers, Britney Slayes. Πολύ καλό κομμάτι για να δώσει ένα υπέροχο τέλος σε ένα δίσκο που σίγουρα θα ακούσω ξανά. Ήδη το έχω δίπλα-δίπλα στο “Legends” των Sabaton. Θα μπορούσα βέβαια να το βάλω και κοντά στη δισκογραφία του Luca Turilli μιας και φέρνει στο νου αρκετά.
Ας κάνουμε “ταμείο”
Το νέο άλμπουμ των Bloodbound επιβεβαιώνει ότι η επιτυχημένη συμπόρευση τους με τους Sabaton και τους Powerwolf μόνο τυχαία δεν είναι. Κυκλοφόρησαν έναν ακόμα πολύ καλό δίσκο και σίγουρα θα συνεχίζουν να μας απασχολούν ευχάριστα στο μέλλον. Να πάτε να τους δείτε live, είναι όλα τα λεφτά.
Για αρχή να αναφέρω ότι εκτιμάω σε τεράστιο βαθμό τους Shores of Null. Οι Ιταλοί έχουν κυκλοφορήσει τρεις δίσκους και αυτοί είναι απλά το λιγότερο, υπέροχοι.
Για το project του Lauri Laaksonen τι να πούμε. Οι Convocation είναι από τα καλύτερα Funeral Doom Metal εκεί έξω. Split λοιπόν από αυτές τις μπαντάρες και με εξώφυλλο για “σεμινάριο”. Μια κυκλοφορία που την αγόραζα μονο για το cover art εύκολα το οποίο έχει επιμεληθει ο ιθύνων νους των Convocation.
Shores of Null/Convocation: “Latitudes of sorrow” Split
Οι Shores of Null με τους Convocation σε μια υπέροχη σύμπραξη
Έξω βρέχει για τα καλά, βασικά βρέχει εδώ και δυο ημέρες. Κάτι πολύ περίεργο για την Κύπρο και την Λάρνακα. Η μουσική αυτών των σχημάτων είναι κάτι παραπάνω από ταιριαστή. Οι Shores of Null κυμαίνονται προς το Doom Metal με κάποια στοιχεία από Death Metal σε σημεία. Εξού και η περιοδεία με Paradise Lost και Saturnus το πρώτο δίμηνο του 2026.
Shores of Null
Οι Shores of Null αποτελούν εγγύηση για το τι θα ακούσουμε
Μόλις ξεκινάει το “An easy way” των Ιταλών διαπιστώνεις ότι ο κόπος και ο ιδρώτας που έριξαν στα προηγούμενα άλμπουμ για την διαμόρφωση της τελικής τους “ταυτότητας” έπιασε τόπο. Όταν μια χώρα σαν την Ιταλία έχει βγάλει την γκρουπάρα Novembre, έχεις μακρύ δρόμο να διαβείς. Εδώ λοιπόν φέρνουν το σκότος που τους χαρακτηρίζει και δημιουργούν μια κατανυκτική ατμόσφαιρα. Ασήκωτες Doom Metal κιθάρες και φωνητικά για “σεμινάριο”. Τα ίδια και στο “The white wound” που βλέπουμε μια μπάντα που στα φωνητικά συμμετέχουν τέσσερα από τα πέντε μέλη. Οι μελαγχολικές μελωδίες συναντούν τα “κοφτερά” και δυναμικά Doom Metal riffs σε απόλυτη ισορροπία.
Βρέξε όσο θες, έχουμε βρει το γιατρικό μας. Συνεχίζουμε με έναν τίτλο που γούσταρα τρελά, το “The year without summer”. Σκοτάδι, πνιγηρή ατμόσφαιρα και ακραία φωνητικά συνθέτουν ένα εφιαλτικό σκηνικό. Ελπίδα και φως δεν υπάρχει, το πένθος και η απόγνωση κυριαρχούν. Ένα μεγάλο ευχαριστώ για άλλη μια φορά στην καφρομάνα Candlelight Records που τους βρήκε κάπου στο Lazio της Ρώμης. Προτείνω ανεπιφύλακτα όλη την δισκογραφία τους.
Shores of Null
Οι Convocation είναι το “παιδί” του Lauri Laaksonen
Ένα solo project που εδώ ερμηνεύει ο Kari Kankaanpää των Sepulchral Curse οι οποίοι κυκλοφόρησαν τον προηγούμενο Φλεβάρη άλμπουμ. Το Funeral Doom/Death Metal τους είναι τόσο ξεχωριστό που ακούς το δεκάλεπτο “Abaddon’s shadow” συνέχεια και δεν το βαριέσαι. Και ξέρετε σε αυτό το είδος πολύ εύκολα μπορείς να βρεθείς εγκλωβισμένος σε ένα μονότονο ρυθμό. Εδώ όμως είναι διαφορετικά τα πράγματα. Ο Laaksonen έχει κάνει “μαγικά” πράγματα για άλλη μια φορά, φέρνοντας το σκοτάδι της φύσης της πατρίδας του στους ήχους του. Ένας εφιάλτης που γίνεται όλο και πιο έντονος λεπτό προς λεπτό χρησιμοποιώντας άψογα τις επιρροές από παλιούς My Dying Bride.
Convocation
Ο Laaksonen ανέλαβε για μια ακόμη φορά όλα τα μουσικά όργανα και της ενορχηστρώσεις. Έχοντας τον Kankaanpää πίσω από το μικρόφωνο δημιούργησε δυο συνθέσεις που φέρουν την “σφραγίδα” των Convocation. Ναι αυτή που μας αποτελείωσε στο “No dawn for the Caliginous night”. Μετά το δεκάλεπτο μεγαλείο σκότους φτάνουμε στο “Empty room” που είναι πιο μελωδικό και έχει και “καθαρά” φωνητικά. Ένα διαφορετικό κομμάτι γενικά που μου άρεσε πολύ μεν αλλά η “σκιά” του προηγούμενου ήταν βαριά.
Convocation
Σε τελική ανάλυση λοιπόν
Το συγκεκριμένο split είναι μια εξαιρετική κυκλοφορία για τους οπαδούς των συγκεκριμένων ειδών και όχι μονο θα συμπλήρωνα. Οι Shores of Null για μια ακόμη φορά κινήθηκαν στις Doom/Death Metal φόρμες τους με επιτυχία. Από την άλλη οι Convocation πραγματοποιήσαν μια συμμετοχή εδώ που στέφθηκε με επιτυχία. Αναμένουμε και από τις δυο μπάντες νέα άλμπουμ, ελπίζουμε σύντομα. Ένα split ότι πρέπει για τις βροχερές ημέρες του χειμώνα.
Paradise Lost, Saturnus, Shores of Null Ascension of Europe Tour 2026
Οι Stratovarius έχουν κλείσει διακοπές στο Alicante στις αρχές Αυγούστου του επόμενου έτους όπως σας έχουμε ενημερώσει στην agenda μας. Θα εμφανιστούν στο Villena του Alicante και συγκεκρικμένα στο Leyendas del Rock. Ένα φεστιβάλ που είναι από τα μεγαλύτερα της Ιβηρικής χερσονήσου και συμπληρώνει 20 έτη “ζωής” του χρόνου.
“Leyendas del Rock” Poster
Οι Stratovarius έρχονται με “δώρα”
Χαμός λοιπόν με την ανακοίνωση ότι η παρέα των Kotipelto, Johansson, Porra, Kupiainen και Pilve αποφάσισαν ότι θα παίξουν συνθέσεις από τέσσερις μεγάλους δίσκους της καριέρας τους. Κομμάτια από τα θρυλικά “Episode”, “Visions”, “Destiny” και “Infinite” θα ακουστούν από τους Βετεράνους του Power Metal. Δηλαδή “Father time”, “Black diamond”, “Glory of the world” και “Hunting high and low” θα είναι ανάμεσα στις συνθέσεις που σίγουρα θα ακουστούν. Ένας φανατικός του Ευρωπαϊκού Power Metal σίγουρα θα ενθουσιαστεί στο άκουσμα αυτών.
Stratovarius Poster for Leyendas del Rock 2026
Μια μπάντα που μπορεί να βίωσε μεγάλη κρίση με την αποχώρηση του ιδρυτή της, Tolkki, αλλά συνέχισε και προσφέρει ακόμα πολύ καλλούς δίσκους στον χώρο που κινείται. Σίγουρα η εμφάνιση τους θα συναρπάσει πολύ κόσμο στο επόμενο Leyendas del Rock. Ας θυμηθούμε έναν από τους ύμνους του θρυλικού “Visions”.
Υπάρχουν μπάντες που με κάθε νέο τους άλμπουμ μοιάζουν να δίνουν εξετάσεις απέναντι στο ίδιο τους το παρελθόν. Οι Soen ανήκουν ξεκάθαρα σε αυτή την κατηγορία. Με το Reliance, τον έβδομο δίσκο τους που κυκλοφορεί στις 16 Ιανουαρίου 2026 μέσω της Silver Lining Music, οι Σουηδοί δεν επιχειρούν κάποια επανάσταση ή κάποια ιδιαίτερη ριζοσπαστική αλλαγή. Επιλέγουν κάτι δυσκολότερο και σίγουρα όχι αυτονόητο: να εξελίξουν τον ήχο τους χωρίς να χάσουν την ταυτότητά τους.
Οι Soen,
όπως πάντα, συνδυάζουν τις μελωδικές στιγμές με τα «σκληρά» και γεμάτα δύναμη riffs, τη νοσταλγία με την επιθετικότητα, την ηρεμία με την οργή. Αυτό το διαρκές πήγαινε-έλα ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι είναι ο πυρήνας του Reliance. Ένας δίσκος που δεν καταφεύγει σε φωνές αλλά όχι σε κραυγές και μιλά με ειλικρίνεια για τον άνθρωπο, την κοινωνία και τη φθορά που κουβαλάμε καθημερινά.
Το prog χαρμάνι τους εξακολουθεί να βασίζεται σε Tool και Opeth, και ίσως να αξιοποιεί και κάποιες «νότες» Pink Floyd αλλά και Viking στοιχεία από Amon Amarth, λόγω και του παρελθόντος του σουηδο-ουραγουανού ντράμερ και ιθύνοντα νου της μπάντας Martin Lopez (πρώην Opeth, Amon Amarth). Δεν πρόκειται για μίμηση, αλλά για επιρροές που έχουν πλέον φιλτραριστεί τόσο καλά, ώστε να λειτουργούν υπόγεια. Το Reliance δεν είναι ένας prog δίσκος επίδειξης τεχνικής. Είναι ένας δίσκος ατμόσφαιρας, συναισθήματος και έντασης που χτίζεται υπομονετικά.
Επίσης θα πρέπει να αναφερθεί πως τα -άλλοτε γλυκά άλλοτε «οργισμένα», πάντα άψογα- φωνητικά του Joel Ekelöf, οι εκλεπτυσμένες μελωδίες και οι δημιουργικές ενορχηστρώσεις συνδυάζονται με στοιχεία alternative metal, τα οποία μοιάζουν να είναι περισσότερα από ποτέ. Οι Soen δείχνουν να θέλουν να κινηθούν σε πιο mainstream μονοπάτια, χωρίς όμως να ξεπουλάνε τον ήχο τους. Αυτό φαίνεται ιδιαίτερα σε ρεφρέν και riffs, που είναι πιο άμεσα και «πιασάρικα», χωρίς να γίνονται επιφανειακά, ενώ ανάλογη φιλοσοφία φαίνεται να χαρακτηρίζει όλο το δίσκο.
SOEN-Reliance_COVER-ART
Από το εναρκτήριο Primal, οι Soen δείχνουν ξεκάθαρα τις προθέσεις τους. Το κομμάτι ξεσπά σχεδόν άμεσα, με βαριά riffs και έναν Ekelöf σε εξαιρετική φόρμα να τραγουδά για την υπαρξιακή σύγκρουση του ανθρώπου με τον σύγχρονο κόσμο. «They build their thrones on our broken backs» τραγουδάει, στρέφοντας την προσοχή σε ζητήματα πολιτικής, εξουσίας και κοινωνικής ανισότητας. Το πολιτικοκοινωνικό σχόλιο, άλλωστε, είναι ιδιαίτερα έντονο σε όλο τον δίσκο και δεν κρύβεται πίσω από μεταφορές χωρίς νόημα.
Το Mercenary συνεχίζει στο ίδιο θεματικό μονοπάτι, μιλώντας για τη βία που κληροδοτείται από γενιά σε γενιά, το δηλητήριο με το οποίο «ποτίζουμε» την ψυχή μας και την προδοσία των ιδανικών μας. Ο στίχος «we betray our legacy / crowning vultures into kings» συνοψίζει ιδανικά το πνεύμα του κομματιού, που ισορροπεί άψογα ανάμεσα στη βαριά ρυθμική βάση και τις μελωδικές κορυφώσεις, θυμίζοντας γιατί οι Soen θεωρούνται masters της δυναμικής.
βυθίζεται ακόμα περισσότερο στο σκοτάδι. Εξερευνά την ένταση ανάμεσα στη σύνδεση και την απομόνωση, με πιο σκοτεινά ηχοχρώματα και μια αίσθηση ασφυξίας που λειτουργεί υπέρ του. Εδώ φαίνεται καθαρά η παραγωγή του Alexander Backlund στο Fascination Street Studios, που αφήνει χώρο σε κάθε όργανο να αναπνεύσει χωρίς να χάνεται η συνολική συνοχή.
Αξίζει ειδική μνεία στα κιθαριστικά solo του δίσκου που σε ταξιδεύουν σε άλλες, πιο hard rock εποχές. Εκεί που το prog κάνει ένα βήμα πίσω και αφήνει το συναίσθημα και τη μελωδία να μιλήσουν. Είναι στιγμές που προσφέρουν ανάσες μέσα στη συνολική ένταση του δίσκου.
Το Indifferent αποτελεί ίσως την πιο ευάλωτη στιγμή του Reliance. Μπαλαντοειδές και ερωτικό, με πιάνο (keyboards) και διακριτικά έγχορδα, μιλά για τη διάλυση των ανθρώπινων σχέσεων και την πορεία από τον έρωτα στην αδιαφορία. Ο στίχος «nothing feels as good as you…» αποκτά μια πικρή ειρωνεία, καθώς το κομμάτι ξεγυμνώνει συναισθήματα χωρίς μελοδραματισμούς.
Αντίθετα, το Drifter πατάει γκάζι από την αρχή και φιλοξενεί μάλλον τα πιο βαριά riffs του δίσκου. Είναι ένα κομμάτι που θυμίζει ότι οι Soen μπορούν ακόμα να γίνουν ωμοί και επιθετικοί όταν το θέλουν, χωρίς να χάνουν τον έλεγχο.
Στο Draconian, ο Ekelöf ζητάει με όλη τη δύναμη της φωνής του συγχώρεση από κάποιον «άγνωστο θεό». Ένα κάλεσμα για λύτρωση, για κάποιον να μας σώσει όλους από αυτό που έχουμε γίνει.
Το Vellichor, που κλείνει τον δίσκο, βασίζεται σε μια νεολογική λέξη που περιγράφει τη νοσταλγική ατμόσφαιρα και το άρωμα παλαιοπωλείων και μεταχειρισμένων βιβλιοπωλείων. Καταφέρνει να μεταδώσει αυτή τη μελαγχολική νοσταλγία και να υπενθυμίσει πως «in the dark we all the same… in the light we can only be us but the shade reflects who we are». Ένα ιδανικό, σχεδόν κινηματογραφικό φινάλε.
Δεν μπορώ με σιγουριά να πω πως το Reliance ξεπερνά τα παλιότερα αριστουργήματα Lotus (2019), Lykaia (2017) και Tellurian (2014). Αυτό όμως δεν μειώνει τη σημασία του. Είναι ένας ώριμος, καλογραμμένος δίσκος που δείχνει μια μπάντα σίγουρη για το ποια είναι και πού θέλει να πάει. Μπορεί βέβαια να μην την ακολουθήσουν όλοι εκεί…
Το Reliance δεν ζητάει απλώς να το ακούσεις. Ζητάει να το νιώσεις. Και σε μια εποχή όπου όλα τρέχουν, αυτό από μόνο του είναι μια μικρή νίκη.
Οι KAPTEN επιστρέφουν με το νέο τους άλμπουμ “Dancing Tooth”, μια σύνθεση σύμβολο που πραγματεύεται την έννοια της αλλαγής και τον φόβο που τη συνοδεύει. Μέσα από ένα ηχητικό τοπίο που ισορροπεί ανάμεσα στη λυρικότητα και την ένταση, το Dancing Tooth λειτουργεί ως μια εσωτερική διαδρομή προς τον μετασχηματισμό και τη γνωριμία με το άγνωστο.
Σχεδόν ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του ομώνυμου κομματιού, το οποίο
συνδυάζει soul, R&B και jazzy στοιχεία, και του Loga Zenith, όπου μας σύστησαν την πιο σκοτεινή τους πλευρά, η μπάντα μας παρουσιάζει τη νέα της δισκογραφική δημιουργία που αποτελείται από 7 κομμάτια και κυκλοφορεί από την Fine! Records.
About Kapten
kapten
Tο οκταμελές συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη, ξεχωρίζει για τις εκρηκτικές τους ζωντανές εμφανίσεις και τον μοναδικό του ήχο, που συνδυάζει afrobeat, hip-hop, rock και soul. Με ανδρικά και γυναικεία φωνητικά, δύο πνευστά, δύο drums, κιθάρα και μπάσο, καταφέρνουν να ενώσουν διαφορετικά μουσικά είδη σε ένα συνεκτικό αποτέλεσμα που συναρπάζει. Υπάρχει ένα αόρατο νήμα που ενώνει όλες τις επιρροές του και είναι αισθητό στη μουσική και τις συναυλίες τους.
Οι Kapten φιλοδοξούν να εμπνεύσουν μέσω των συνθέσεων και της σκηνικής τους παρουσίας, παρασύροντας το κοινό να χορέψει στο ρυθμό της μεταδοτικής τους ενέργειας.
dancing tooth
DANCING TOOTH
CREDITS
Guitar: Grigoris Liolios
Vocals, Electric & Acoustic Guitar, Baglama: Nikos Tsop
Vocals: Alexandra Karambournioti
Trumpet, Flugelhorn: Kapten
Thanos Tsakiltzidis: Τenor, Baritone Sax
Maquitto: Bass
Drums: Thomas Kostoulas & Alexis Makatselos
Additional musicians:
Piano & Hammond: Victor Tsilibaris
Violin: Alex Kiou
All lyrics by Alexandra Karambournioti, Nikos Tsop & Kapten
Music collectively written by Kapten
Recorded at Royal Alzheimer Hall
Mix & Master by Doctor L
Recorded by GeorgieBoy
Assistant engineer: Leuteris Hatiras
«Τι Ψυχή θα Παραδώσεις, Μωρή; – Μέρος Πρώτο» του Αλέξανδρου Ρήγα. Το trailer κυκλοφόρησε και έρχεται στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 8 Ιανουαρίου!
Θυμάστε που τα λέγαμε πριν ένα χρόνο, όσο γινόντουσαν τα γυρίσματα;
Μια κινηματογραφική εμπειρία που ξανασυστήνει τους πιο αγαπημένους χαρακτήρες σε μια νέα εποχή.
Εισαγωγικό Σημείωμα
Μία ιστορία γυναικείας εκδίκησης έρχεται στη μεγάλη οθόνη με δύο ταινίες, «Τί Ψυχή θα Παραδώσεις, Μωρή;» (Μέρος Πρώτο – Μέρος Δεύτερο). Το «Τι Ψυχή θα Παραδώσεις, Μωρή;» είναι το πρώτο κεφάλαιο μιας κινηματογραφικής ιστορίας που θα ολοκληρωθεί στη συνέχεια.
Παρακολουθεί τέσσερις γυναίκες καθώς αντιμετωπίζουν το σκοτεινό παρελθόν που σημάδεψε τη ζωή τους και επιχειρούν να πάρουν την εκδίκηση, που ποτέ δεν ξέχασαν. Με τόλμη, χιούμορ και μια αναρχική, σχεδόν παιδική διάθεση, οι ηρωίδες διεκδικούν τη δική τους δικαίωση.
Η πρώτη ταινία ανοίγει τον δρόμο για μια ιστορία ανατροπών, συγκίνησης και μαύρης κωμωδίας, θέτοντας τις βάσεις για την καταιγιστική συνέχεια που θα ακολουθήσει στο δεύτερο μέρος.
trailer
Σύνοψη
Τέσσερις γυναίκες – η Αλέκα, η Πόπη, η Φωτεινή και η Ντοντό – που μοιράζονται ένα τραυματικό παιδικό παρελθόν, ξανασυναντιούνται ύστερα από χρόνια για να κλείσουν έναν κύκλο που έχει μείνει ανοιχτός. Όταν ήταν μικρές, κακοποιήθηκαν από τον Γεράσιμο Μαντά, διευθυντή του ορφανοτροφείου που μεγάλωσαν. Τώρα, ενήλικες πια, αποφασίζουν να τηρήσουν την υπόσχεση που είχαν δώσει: να πάρουν την εκδίκησή τους.
Όμως τίποτα δεν πάει όπως το είχαν σχεδιάσει. Το οργανωμένο σχέδιο που είχαν στο μυαλό τους μετατρέπεται σε έναν καταιγισμό κωμικοτραγικών περιστατικών, παρεξηγήσεων και απρόβλεπτων αποτυχιών. Ανάμεσα στο σκοτάδι της μνήμης και στη φάρσα της πραγματικότητας, οι τέσσερις γυναίκες προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάμεσα στην ανάγκη για δικαίωση και στις ανθρώπινες αδυναμίες τους.
Με μαύρο χιούμορ, ένταση και στιγμές βαθιάς συναισθηματικής φόρτισης, το «Τι Ψυχή Θα Παραδώσεις, Μωρή; Πρώτο Μέρος» εγκαινιάζει την κινηματογραφική εποχή μιας εμβληματικής ιστορίας αυτοδικίας που θα κορυφωθεί στο «Δεύτερο Μέρος».
The first flickering of new Prometheus Flame from the darkness of the void – simultaneously sad and uplifting, seemingly simple yet subtly complex, both brand new and as if plucked from the golden age of early 2000s industrial electro at the same time…
Immediate, urgent, an instant club classic – out now!
Prometheus Flame – March On Blaze (single)
Release date November 14th, 2025
“March On Blaze” (single)
This track is defined by its emotional contrast. Simultaneously sad and powerfully uplifting, it captures the melancholic beauty of the dark electronic scene while pushing to the dance floor. Drawing deeply from the golden age of early 2000s industrial electro, “March On Blaze” offers a potent hit of nostalgia that doesn’t sound dated. Its razor-sharp production and hypnotic rhythm marks its status as an instant club hit. Immediate, essential, and a blazing signal of what’s next from Prometheus Flame.
George Sofianos comments: “March on Blaze signals the comeback of Prometheus Flame as a reflection of where we are truly heading as a society and individually. What is the nature of the light in distance, an exit from the tunnel or a train that comes?”
released November 14, 2025
Written by George Sofianos
Mixed and mastered by Dimitris N. Douvras @ Lunatech Sounds Studio
Artwork by Vlad McNeally @ Kallisti:Design
(p)+(c) 2025 DWA
ABOUT PROMETHEUS FLAME
Prometheus Flame
was formed in 2017 in Athens (George Sofianos composer, lyricist and vocals, Nick Von Karma programming and live keyboards) and after completing our first demos, we signed almost immediately to Digital World Audio (DWA). The production of the album has been made by Dimitris Douvras (Iambia, Siva Six etc).
In September 2019 our debut album “Karma Reloaded” was released by DWA in digital and cd version. In February 2020 the album entered the German Poponaut Charts reaching the no 5 while it remained in the top 10 for several weeks. It has also been extensively played in renowned “Communion After Dark” webcast in the US and has been selected as their pick of the month in January 2020.
In September 2020 the single “Magic Spell(s)” was released in digital, cd, and vinyl format comprising remixes of bands such as Massive Ego and Rotersand. In January of 2021 a video clip of “Magic Spell” was released as well. In 2022, “Magic Spell” was included in the compilation “Slava Ukraini’ Vol 1”, https://samplerforukraine.bandcamp.com/, amongst many other artists of our scene.
Prometheus Flame sound is electro goth (due to the gothic vocals and deep lyrics), with elements of future pop and dark electro. Prometheus Flame has completed their second album which is to be released early 2026.
Toν Manos Wildτον ήξερα (φατσικά) από τους Breathless. Eδώ και καιρό όμως, φαίνεται πως έχει τραβήξει ένα δικό του δρόμο και πολύ παραγωγικό μάλιστα. Έχει αμολήσει κάμποσα albums μόνος του. Ήρθε λοιπόν και στα χέρια μας η τελευταία του κυκλοφορία με τίτλο For Rockabillies Only.
Ξεκινώντας από το εξώφυλλο, να πω πως “βρωμάει” λίγο ΑΙ και θα προτιμούσα ίσως και κάτι πιο άτεχνο αλλά να είχε γίνει από ανθρώπινο χέρι. Βέβαια είναι σημείο των καιρών μας η AI, ή Τ.Ν. αν προτιμάτε τα ελληνικά, αλλά μιας και μιλάμε για rockabilly, το καθαρά προσωπικό μου γούστο θα ήθελε κάτι πιο ανθρώπινο. Θα μου πεις από την άλλη, όλα από υπολογιστή γίνονται, αλλά μιας και μιλάμε για nostalgia και μάλιστα rock n roll, ας πούμε να μην ήταν εξ ολοκλήρου ΑΙ αλλά οκ.
manos wild cover
Ας πάμε στην μουσική που είναι το προκείμενο και πάντα το κέντρο του ενδιαφέροντος. Το album του Manos Wild είναι το λιγότερο χορταστικό, καθώς περιέχει 18 κομμάτια. 8 διασκευές και 10 originals! Κυκλοφορία στη γερμανική Rebel Music Recordsαλλά αν θέλετε το cd μπορείτε να τον προμηθευτείτε από τον ίδιο αν βρίσκεστε εντός των συνόρων μας.
Στα κομμάτια που απαρτίζουν το album μπορούμε εύκολα να διαπιστώσουμε τα εξής: Ο Manos Wild έχει εξαιρετική φωνή και την κάνει ό,τι θέλει στα πλαίσια του rockabilly και έχει ρίξει και κιθαρούλα από πάνω με αυτά τα λίγο άτεχνα σόλο που λατρεύω να ακούω, με μπόλικο echo και reverb και το ρυθμό του τρένου να είναι διάχυτος σε όλο το album.
Επίσης ο Manos Wild έχει κάνει όλο το δίσκο μόνος του.
Αυτό έχει μια αξία από μόνο του. Τα υπόλοιπα μέλη έχουν παίξει remote κάποια θέματα και όλα έχουν δέσει μαζί μετά. Δεν ξέρω πόσο εύκολο ή δύσκολο κάνει αυτό το γεγονός ένα τέτοιο εγχείρημα. Η ιδεά του να είσαι μουσικός, τεχνικός, mixer και masterer μου φαίνεται βουνό. Επίσης στα δικά μου αυτιά συγχωρεί και κάποια μικρολαθάκια που κάπου νομίζεις πως λίιιιιιιιγο χάνεται ο ρυθμός, αλλά όταν το πράγμα είναι one man show είναι δύσκολο. Βέβαια θα μπορούσε να δώσει λίγο περισσότερη προσοχή αλλά αυτά είναι μουσικίστικες λεπτομέρειες.
Έχει κομμάτια από όλο το εύρος, περιέχει και λίγο παράπονο όπως και φωνητικά. Υπάρχει και σαξοφωνάκι εδώ και κει, και απόλα που λέω και γω. Βέβαια, το ότι έχουμε θέματα που είναι “κονσέρβα” μας κάνει να έχουμε λίγο επαναληπτικά μοτίβα σε κάποια κομμάτια αλλά αποζημιώνει η φωνή που είναι κρυστάλλινη και καλοδουλεμένη.
Ίσως θα το ήθελα λίγο πιο βρώμικο αλλά δεν είμαι ειδικός για rockabilly αν και το αγαπώ πολύ. Ειδικά στα πιο γρήγορα κομμάτια, λίγο περισσότερη ακουστική αλητεία να το πω; Μου αρέσει που υπάρχει μια αφοπλιστική απλότητα στα περισσότερα κομμάτια που φανερώνει ενθουσιασμό και προσήλωση που σε κερδίζει. Εντάξει μαζί και η φωνή που “το έχει” αναμφισβήτητα και σε ταξιδεύει.
manos wild insert
Ίσως του λείπει η εκρηκτικότητα σε κάποια σημεία που θα την ήθελα και στην οποία έχω συνηθίσει εγώ να έχει αυτή η μουσική, αλλά το ξαναλέω, δεν είμαι ειδικός, είναι απλά η γνώμη μου. Κατά τα άλλα, τα σωστά συστατικά υπάρχουν και με το παραπάνω. Έχω την εντύπωση πως σε live φάση αυτό το πόνημα θα έκανε πολλά κοκοράκια να στάξουν μπριγιαντίνη ή πομάδα και η φαβορίτα (ευσεβείς πόθοι) θα πήγαινε σύννεφο.
Αν είχε λίγο περισσότερες δυναμικές στα όργανα στα σημεία που πρέπει, ίσως να ήταν πολύ καλύτερο από ότι ήδη είναι. Για να μην παρεξηγηθώ, σε καμία περίπτωση δεν είναι κακό, απλά είναι σαν να του λείπει το φυτίλι για να είναι πραγματικά εκρηκτικό στο σύνολό του.
Τελικά είναι ωραίο άκουσμα; Είναι. Ειδικά αν εστιάσεις στη φωνή που για μένα είναι μοναδική και ο Manos Wild ξέρει να την εκμεταλλέυεται στο έπακρο ταξιδεύοντάς μας στην δεκαετία του 50 που το πράγμα μύριζε γράσσο και όλα ήταν απλά και αθώα. Στις δε παραπονιάρικες στιγμές του, είμαι μαζί του!
Η Alex Little, η εκπρόσωπος της μελωδικής δύναμης και της garage-pop καρδιάς του Βανκούβερ, κυκλοφορεί το νέο της EP Spider in the Sink από την Light Organ Records, την indie δισκογραφική εταιρεία της 604 Records που ιδρύθηκε από τον Jonathan Simkin.
Οι οπαδοί των Wolf Alice, Sharon Van Etten, Blondie, The Preatures και Amy Winehouse θα βρουν πολλά να αγαπήσουν στο μείγμα της Little από ακατέργαστα συναισθήματα, soul και ατρόμητη ειλικρίνεια. Γραμμένο και ερμηνευμένο με τον κιθαρίστα και σύντροφό της Adam Sabla και σε παραγωγή του James Younger των Yukon Blonde, η συλλογή των πέντε τραγουδιών οξύνει τον ήχο της σε κάτι πιο ωμό, πιο λιτό και πιο αυτοκυρίαρχο. Είναι ένας δίσκος που φέρνει τον φόβο στο φως και βρίσκει μελωδία στο χάος, γεμάτος τραγούδια που παλμούν με ανυπακοή, στοχασμό και soul σε ίση μέτρηση.
Alex Little – Spider in the Sink EP
Στο Spider in the Sink,
η Little γράφει σαν κάποιος που έχει παλέψει για να ξαναβρεί σταθερό έδαφος. «Το μυαλό μου δεν είναι φίλος, είναι κακός εχθρός», τραγουδάει στο ομώνυμο κομμάτι, αντιμετωπίζοντας τους δικούς της κύκλους άγχους με σαφήνεια και μαύρο χιούμορ. Το «Forever» λάμπει από αυτογνωσία — «Τελικά κατάλαβα ότι δεν υπάρχει τίποτα λάθος με μένα» — ενώ το «Finally Safe in the World» προσφέρει τον ήσυχο θρίαμβο του δίσκου, με το ρεφρέν του να ανυψώνεται σαν μια ανάσα που τελικά εκπνέεται. Κάθε κομμάτι κινείται με συναισθηματική δύναμη, του είδους που προέρχεται από το να το ζεις και να βάζεις την ψυχή πάνω από την τελειότητα.
“Spider in the Sink is about so many things,” Little explains. “I think most importantly it’s about taking back your own power, a power that you always had but didn’t use. It’s also about gaining strength through motherhood, and the importance of surrounding yourself with people who evoke the most genuine and positive version of yourself. Although I’m in a good place, I still struggle with anxiety every day, which I also speak about on the EP. It’s about acceptance of your true self as a whole, the past and all the horrible and good things that happened to get you to where you are now.”
alex little promo 2
False Creek και Commercial Drive, περιτριγυρισμένη από ρυθμό και χρώμα. Η μητέρα της γέμιζε το σπίτι με σκίτσα και δίσκους του Bowie, ενώ ο πατέρας της με το τύμπανο και τη μεγάλη συλλογή δίσκων του έφερε στο σπίτι τους The Replacements, τους Beatles και τον Iggy Pop. Αυτός ο συνδυασμός μελωδίας, επαναστατικότητας και οπτικής αφήγησης διαμόρφωσε νωρίς το ένστικτό της — πρώτα πίσω από το τύμπανο σε πανκ μπάντες και αργότερα μπροστά ως συνθέτρια με την αίσθηση της δυναμικής ενός τυμπανιστή. Με τις νευρώδεις κιθαριστικές μελωδίες της Sabla, τον Tony Dallas στα ντραμς και τον Hayz Fisher στο μπάσο, οι Spider in the Sink ακούγονται ζωντανοί και ανεπεξέργαστοι, μια μπάντα που ηχογραφεί ενώ ο χώρος ακόμα βουίζει.
alex little
Το πρώτο single «Sounds Like a Deal» παραμένει η πιο καυστική στιγμή του δίσκου, μετατρέποντας την εκμετάλλευση της τηλεόρασης σε ένα καυστικό γκαράζ-ροκ χλευασμό. «Μεγάλωσες φτωχός με έναν αλκοολικό πατέρα; Αγωνίζεσαι να ταΐσεις την κόρη σου;» φτύνει, μετατρέποντας την ενσυναίσθηση σε αντιπαράθεση. Αλλού, το «Kid» κοιτάζει πίσω με γλυκόπικρη σαφήνεια, και το «Finally Safe in the World» προσγειώνεται ως μια σκληρά κερδισμένη ειρήνη. Αυτά είναι τραγούδια για το φόβο, τη χάρη και το να βγαίνεις από το θόρυβο με την αίσθηση του εαυτού σου ανέπαφη.
Ήδη μέλος της οικογένειας Light Organ και 604 Records από το 2019, και με το επιτυχημένο ντεμπούτο της υπό την Alex Little and the Suspicious Minds πίσω της, η Little έχει κερδίσει τη φήμη ως μία από τις πιο μαγνητικές τραγουδοποιούς του Βανκούβερ.
Με την υποστήριξη ενός αξιόπιστου κύκλου συνεργατών — του παραγωγού James Younger, της ομάδας της Light Organ και του μακροχρόνιου δημιουργικού συνεργάτη της Adam Sabla — συνεχίζει να επεκτείνει την εμβέλειά της χωρίς να χάνει την ψυχή που βρίσκεται στο επίκεντρο του ήχου της. Το Spider in the Sink αποτυπώνει μια καλλιτέχνιδα σε πλήρη άνθιση: ατρόμητη, βαθιά ανθρώπινη και έτοιμη να ακουστεί πολύ πέρα από τα όρια της πόλης της.
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies. Υπάρχει προσδιορισμός και αποθήκευση δεδομένων. Πληροφορίες σχετικά με την επεξεργασία δεδομένων και τη δυνατότητα άρνησης αυτής περιλαμβάνονται στην πολιτική απορρήτου.
