Οι Iron Maiden δεν είναι απλά μία μπάντα. Είναι μία αναδρομή στην Ιστορία της metal μουσικής. Βασικά, της μουσικής εν γένει. Αυτό μπορεί κανείς να το καταλάβει εφόσον βρεθεί σε συναυλία τους. Και ο λόγος; Απλός! Από το ευρύ κοινό που βρίσκεται στις συναυλίες τους και από την αειθαλή δυναμική τους επί σκηνής.
Η Ελένη Λεωνίδα και ο Γιώργος Κοτροζίνης μοιράστηκαν το πάθος τους για την βραδιά της 16ης Ιουλίου και ένωσαν τις δυνάμεις τους!
Οι πόρτες στο ΟΑΚΑ άνοιξαν στις 3 το μεσημέρι του Σαββάτου 16 Ιουλίου. Η αναμενόμενη συναυλία των Iron Maiden είναι γεγονός.
Lord of The Lost
Με μια μεγάλη ανυπομονησία που με διακατείχε τις τελευταίες μέρες πριν το Live, βρίσκομαι από νωρίς στο ΟΑΚΑ για να σταθώ όσο πιο κοντά μπορώ στην σκηνή και να απολαύσω κάθε λεπτό από την βραδιά που μου επεφύλασσε από νωρίς «εκπλήξεις».
Δυστυχώς μια από αυτές, δυσάρεστη, ήταν αυτή που είχε να κάνει με την ζώνη διαχωρισμού στο ΟΑΚΑ. Όταν μπήκα στο στάδιο και είδα το γήπεδο χωρισμένο στα δύο, κάτι που δεν μου έδειξαν όταν αγόρασα το εισιτήριο των 73€ + 7€ καπέλο, τον Δεκέμβριο, έπαθα σοκ.
Αγαπητοί διοργανωτές δυστυχώς παρασυρθήκατε δίχως να υπολογίσετε το κοινό και μας βάλατε όπου σας βόλευε, με ένα διαχωριστικό, χωρίς φυσικά να ενημερώσετε κανέναν.
Δυστυχώς απογοητεύσατε μιας και είστε μια εταιρία που άρχισε δυναμικά και διοργάνωσε μεγάλα live, τώρα μπροστά στο δέλεαρ του χρήματος, χαλάσατε τον αρχικό σχεδιασμό και κοροϊδέψατε τον κόσμο.
Ας πάμε στα του live….
Οι Lord Of Lost άνοιξαν την μεγάλη και γεμάτη ευτράπελα βραδιά που αναμέναμε από την πρώτη στιγμή που ανακοινώθηκε ότι οι IRON MAIDEN θα παίξουν στην Αθήνα και μάλιστα στο ΟΑΚΑ.
Ένα group που ειλικρινά δεν περίμενα να ανοίγει Live της μεγαλύτερης Heavy Metal μπάντας του πλανήτη.
Οι Lord Of Lost είναι ένα σχήμα με Industrial καταβολές, με goth στοιχεία και με πολύ δυναμική σκηνική παρουσία.
Κατάφεραν να κερδίσουν τους «μεταλλάδες» που είχαν βρεθεί από νωρίς στο ΟΑΚΑ και πιστέψτε με ήταν πέραν του δέοντος πολύς ο κόσμος από νωρίς στο Μαρούσι.
Ο ήχος τους κρυστάλλινος με τα drums να σου ρουφάνε τα σωθικά και να σε παρασέρνουν στο να κινηθείς με τον ρυθμό τους.
Ειλικρινά ένα μπράβο στην μπάντα, που παρόλο που βρέθηκε απέναντι σε ένα κοινό που κατά πολύ μεγάλο ποσοστό δεν ακούει το συγκεκριμένο είδος μουσικής, κατάφεραν να μην κάνει καθόλου κοιλιά το performance τους και από το 1ο μέχρι το τελευταίο λεπτό να κρατήσουν τα βλέμματα και τα αυτιά του κοινού πάνω τους.
(Γιώργος Κοτροζίνης)
Lord of The Lost Setlist
Drag Me to Hell
Born With a Broken Heart
Under the Sun
The Heartbeat of the Devil
Die Tomorrow
Loreley
On This Rock I Will Build My Church
Airbourne
Επόμενοι στη σκηνή… οι Airbourne. Πρώτο τους live στην Αθήνα και θεωρώ ότι το χάρηκαν, όσο και εμείς που τους απολαύσαμε. Με αέρα AC/DC και Αυστραλία στα όλα τους, ξεσήκωσαν το κοινό με την ενεργητικότητά τους και την σκηνική τους παρουσία. Ο frontman, Joel O’Keeffe, είναι ασταμάτητος πάνω στη σκηνή και ο ήχος τους αρκετά καλός. Πολλές φορές, βέβαια δεν μπορούσα να καταλάβω τα λόγια από το τραγούδι, λόγω της ιδιαίτερης φωνής του, αλλά αυτό σχετίζεται με το απαίδευτο αυτί μου.
Αρκετές αναφορές στους Iron Maiden, που είναι οι headliners της ημέρας και ακόμα περισσότερα «μαλάκες», με τον frontman να ανοίγει ένα κουτάκι μπύρας, χτυπόντας το στο κεφάλι του, μπορώ να πω ότι είναι τρελοί οι Αυστραλοί. Βέβαια, πολύ πιο ταιριαστοί με την ημέρα, σε σχέση με την πρώτη μπάντα.. Να τα λέμε και αυτά… Οι Airbourne έδωσαν την υπόσχεση ότι θα επιστρέψουν και αυτό φάνηκε με τον ενθουσιασμό τους για το ελληνικό κοινό και τα poll στο Instagram. Δεν είναι τυχαίο που έπαιξαν σχεδόν δέκα λεπτάκια παραπάνω!
Airbourne setlist:
Ready to Rock
Back in the Game
Girls in Black
Burnout the Nitro
Boneshaker
Breakin’ Outta Hell
Live It Up
Raise the Flag
Runnin’ Wild
Τελειώνοντας οι Airbourne, κατάλαβα ότι στον χώρο των standing b εισιτηρίων είχε γίνει το αδιαχώρητο, ενώ ο χώρος των standing a εισιτηρίων ήταν μεγαλύτερος από το αναμενόμενο. Κάτι που συζητήθηκε πολύ έντονα από το κοινό τριγύρω μου και όχι με τον καλύτερο τρόπο….
Iron Maiden
Προσωπικά, οι Iron Maiden είναι μία από τις αγαπημένες μου μπάντες. Οπότε, από την μέρα που ανακοινώθηκε η συναυλία ο ενθουσιασμός μου είχε “ξεπεράσει ταβάνι”, που λένε και στο χωριό μου. Αγκαζέ με τους Αλιβεριώτες, λοιπόν, πορευτήκαμε στο ΟΑΚΑ για να δούμε τον Dickinson και τα υπόλοιπα αγόρια να σαρώνουν την σκηνή. Όπως και έγινε. Η χαρά μου να βλέπω γονείς με τα παιδιά τους, δε περιγράφεται με λόγια. Μου έδωσε ελπίδα, ότι δε θα σταματήσει να υπάρχει κοινό στην μουσική που τόσο αγαπώ. Eλπίδα ότι υπάρχουν και άλλοι γονείς, εκτός του μπαμπά μου που θέλουν τα παιδιά τους να μην είναι ένα με την μάζα. Μου έδωσε ελπίδα ότι η μουσική δεν είναι μόνο η τραπ και η κουλτούρα της. Αυτό θα το αναλύσουμε σε άλλο κείμενο, όμως…
Είχε αρχίσει να νυχτώνει και λίγα λεπτά μετά τις 9 στο ασφυκτικά γεμάτο ΟΑΚΑ, άρχισε να παίζει το “Doctor Doctor”, σηματοδοτώντας την έναρξη της πολυαναμενόμενης βραδιάς. Με σκηνικό που θυμίζει Πεκίνο και Ασία, οι Iron Maiden ξεσηκώνουν το κοινό. Το πιασμένο μαλλί του Dickinson και η εισαγωγή από το Senjutsu, σηματοδοτούν την νέα εποχή των Iron Maiden, κατά κάποιο τρόπο, λόγω του νέου δίσκου, αλλά δεν πτόησε κανέναν μας. Και ο χαμός στο “Stratego”, αλλά και το sing-along στο “The Writing on the Wall” το απέδειξαν περίτρανα.
Σε αυτό το σημείο ο Bruce Dickinson είπε την ατάκα “Alexander the Great… didn’t see the writing the wall”. Αγαπημένε μου, μη παίζεις με τον πόνο μας. Έχουμε αποδεχθεί ότι δε θα το ακούσουμε live ποτέ.
Κάπου εκεί αλλάζει το background και ξεκινάει η αναδρομή του “Legacy” των Iron Maiden. Το κοινό στις πρώτες νότες του ‘Revelations“ άλλαξε διάθεση άρδην. Βλέπετε οι μνήμες αρχίζουν να ξυπνούν σε πολλούς από εμάς. Ειδικά, στους μεγαλύτερους! Μετά ήρθε το ‘Blood Brothers’, όπου ο Dickinson είπε σε όλους μας ότι είμαστε αδέρφια και σημασία έχει ότι βρισκόμαστε όλοι μαζί και τραγουδάμε.
Στο ‘Sign of the Cross’, το σόου με τους σταυρούς, τις κάπες και τις φωτιές, όσο old-school και αν φαίνεται, είναι από τους λόγους που πάντα θα αγαπάμε τους Iron Maiden. Γιατί κάθε τους συναυλία είναι ένα υπερθέαμα. Ακολούθησε το “Flight of Icarus”, μετά το “Fear of the Dark”, όπου έγινε το αδιαχώρητο και εννοείται υπήρξε το κλασικό “Scream for me Athens” πρόσταγμα από τον Bruce Dickinson. Στο ‘Hallowed Be Thy Name’, που ακολούθησε, έριξα μια ματιά σε έναν νεαρό δίπλα μας, γύρω στα 16, ο οποίος κοιτούσε αποσβολωμένος. Στο πρόσωπό του φαινόταν η χαρά και ο θαυμασμός προς τη μπάντα.
Και κάπου εκεί, ο Bruce Dickinson εξαπέλυσε υβριστικά σχόλια σε έναν θαυμαστή του, ο οποίος τη στιγμή της ερμηνείας του “The Number of the Beast” άναψε ένα καπνογόνο μπροστά του. Άρχισαν τα “Greek c*nt” και τα γαλλικά και έφυγε για ένα λεπτό περίπου από την σκηνή. Πάνω στην τρέλα της στιγμής, ο Dickinson είπε ότι δε μπορεί να τραγουδήσει, αφήνοντας να εννοηθεί ότι έφταιγε το καπνογόνο. Από εκεί και μετά, υπήρξε μία αναστάτωση. Δεν ήταν ο ίδιο Bruce. Νευρίασε. Φάνηκε. Νευρίασε και το κοινό με τα γαλλικά. Φάνηκε. Όλο το στάδιο είχε γεμίσει κόκκινα καπνογόνα και είχε μια οπαδική χροιά.
Το “Iron Maiden”, που ακολούθησε, ήταν το πιο “ξενέρωτο” – σε πολλά εισαγωγικά – version που έχω ακούσει στις 4 φορές που τους έχω δει.
Φεύγουν για το πρώτο encore και επιστρέφουν με “Trooper”, “Clansman” και “Run to the Hills”. Εκεί ο Dickinson λέει να κάνουνε 3 βήματα πίσω στο standing a, γιατί ένας νεαρός λιποθύμησε. Κάπου στο “Clansman”, εγώ ανέβηκα στην πλάτη φίλου και το ευχαριστήθηκα τόσο πολύ, που ξέχασα τι το συνέβαινε τριγύρω μου. Η βραδιά έκλεισε με το Aces High και ένα αεροπλάνο να εμφανίζεται στη σκηνή, μαζί με ένα βίντεο του Τσότσιλ.
Μπορεί η βραδιά να εξελίχθηκε λίγο περίεργα, αλλά τα σόλο του Murray και του Smith άρτια, ο αγαπημένος Harris και ο μουρλός McBrain πάντα με το χαμόγελο, ο γλυκός μου Gers έκανε τις τσαχπινιές του και η φωνή του Bruce σε καλή κατάσταση, μετά από ότι έχει συμβεί όλα τα προηγούμενα χρόνια. Στο τέλος της συναυλίας βεγγαλικά γέμισαν τον ουρανό και όλα τα μέλη χαιρέτησαν τον κόσμο για περίπου 5 λεπτά, με εξαίρεση τον Bruce που έφυγε κατευθείαν. Σχεδόν προφητικό το “Always Look on the Bright Side of Life” των Monty Python που έκλεισε την συναυλία, αναφορικά με τα γεγονότα που έλαβαν χώρα.
Iron Maiden Setlist
Doctor Doctor Intro
Senjutsu
Stratego
The Writing on the Wall
Revelations
Blood Brothers
Sign of the Cross
Flight of Icarus
Fear of the Dark
Hallowed Be Thy Name
The Number of the Beast
Iron Maiden
Encore 1
The Trooper
The Clansman
Run to the Hills
Encore 2
Aces High
Σε γενικές γραμμές ήταν μία καλή βραδιά και μία καλή, σχεδόν 2ωρη, εμφάνιση των Iron Maiden και το πρόγραμμα τηρήθηκε κατά γράμμα. Χάρηκα πολύ που είδα μικρά παδιά με γονείς και περίπου 40.000 κόσμο να έρχεται να βλέπει-καμαρώνει την αγαπημένη του μπάντα, σε τόσο δύσκολους οικονομικά καιρούς.
ΟΑΚΑ
Σε ειδικές γραμμές πάμε να τα δούμε αναλυτικά… Το ΟΑΚΑ είναι ένα τεράστιο γήπεδο και εννοείται πως θέλει πολλά χρήματα για να καλυφθούν οι ανάγκες του. Το εισιτήριο των 80 ευρώ είναι ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό για τρεις μπάντες. Αλλά σκέφτεσαι πως είσαι στο ΟΑΚΑ, έχεις την άπλα σου και αντιλαμβάνεσαι ότι είναι οι Maiden που θα δεις. Αντιλαμβάνεσαι κατά την διάρκεια της συναυλίας ότι το standing a και το standing b είναι ίσοι χώροι και όχι όπως είχε ανακοινωθεί, αρχικά. Οπότε η έννοια της άπλας αρχίζει και διαλύεται, γιατί επήλθε μια σαρδελοποίηση.
Πάμε τώρα να δούμε λίγο το θέμα της ασφάλειας… που δεν υπήρχε. Ειδικά, όταν προσέλευση υπήρχε από τις 3 το μεσημέρι. Εννοείται πως ο περισσότερος κόσμος μετά τις 6 άρχισε να έρχεται κατά εκατοντάδες, αλλά είναι κάτι αναμενόμενο. Δεν έγινε κανένας έλεγχος σε τσάντες για καπνογόνα και λοιπά αντικείμενα, τα οποία μπορούν να φέρουν σε δύσκολη θέση θαμώνες και καλλιτέχνες. Το ΟΑΚΑ δεν είναι Μαλακάσα, όπου με τον αέρα φευγει ο καπνός. Τα τόσα πολλά καπνογόνο έφεραν ένα οπαδικό κλίμα το οποίο εμένα δε με βρίσκει σύμφωνη, Για πολλούς λόγους. Δεν χρειάζεται να διαιωνίζονται παλιές κακές τακτικές και να παραδειγματίζονται μικρά παιδιά σε αυτές.
Δεν γίνεται να θεωρείται πιο επικίνδυνο ένα καπάκι νερού (καταλαβαίνω την αναγκαιότητα να μην δίνονται, ειλικρινά), από καπνογόνα και άλλα τέτοια αντικείμενα. Θα μπορούσε να έχει συμβεί το οτιδήποτε. Συν τοις άλλοις, με κρούσματα κοροναϊού να αυξάνονται καθημερινά σε συνδυασμό με την σαρδελοποίηση της αναχώρησης από το στάδιο, υπήρξε μόνο μία έξοδος διαθέσιμη, κάτι που προσωπικά με άγχωσε.
Από μεριά της η μπάντα, ναι δεν έπρεπε να κάνει τέτοιο χαρακτηρισμό, αλλά μπορώ να αντιληφθώ τον εκνευρισμό του καλλιτέχνη. Όπως αντιλαμβάνομαι τον εκνευρισμό κάθε καλλιτέχνη που σε κλειστό χώρο δέχεται τον καπνό από τα τσιγάρα των θαμώνων.
Δεν είναι κακό να λέμε ότι έγιναν λάθη. Κακό είναι να συμβαίνουν και να μην διορθώνονται. Με αγάπη πάντα. Γιατί στο τέλος της ημέρας, η μουσική όλους μας ενώνει. Το είπε και ο Dickinson, άλλωστε.
Ευχαριστούμε τη High Priority για το φωτογραφικό υλικό.
