Οι αγαπημένοι Tindersticks στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη με το best of των album τους!
Μια υπέροχη πορεία καλλιτεχνικής ωριμότητας! Οι Tindersticks εδώ και τρεις δεκαετίες έχουν εδραιώσει μια υψηλή θέση στην καρδιά του ελληνικού μουσικόφιλου κοινού. Και όχι τυχαία. Και όχι άδικα.
Γιορτάζοντας την 30η τους επέτειο, οι ξεχωριστοί Tindersticks θα προσφέρουν στο ελληνικό κοινό τρεις μοναδικές μουσικές παραστάσεις. Tην Κυριακή 30 και τη Δευτέρα 31 Οκτωβρίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με ορχήστρα, φίλους και guests και την Τρίτη 1 Νοεμβρίου στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, με ένα κουαρτέτο εγχόρδων και πάντα μαζί με guest φίλους.
Ο Stuart Staples λέει για την τριακοστή επέτειο των Tindersticks:
«Ένα από τα ωραιότερα πράγματα που νιώθω καθώς πλησιάζω αυτό το ορόσημo είναι ότι όλα τα λάθη που κάναμε είναι δικά μας λάθη. Αν έγινε κάτι λάθος, έγινε επειδή εμείς εκείνη τη στιγμή αποφασίσαμε ότι έτσι έπρεπε να γίνει και γι’ αυτό το κάναμε έτσι. Νιώθω κάπως περήφανος γι’ αυτό. Είμαστε ακόμα εδώ, επίκαιροι, ακόμα προχωράμε και όσα έχουν γίνει, έγιναν εντελώς με τους δικούς μας όρους. Δεν μπορώ να σκεφτώ αν όντως υπάρχουν άλλα συγκροτήματα που βρίσκονται σε μια τέτοια συνθήκη».
Στις τρεις συναυλίες τους στην Ελλάδα, οι Tindersticks θα παρουσιάσουν ένα δίωρο σετ 22 τραγουδιών . Ένα σαγηνευτικό ταξίδι μέσα από τον υπέροχο και μοναδικά σκοτεινό κατάλογο τραγουδιών που δεν μοιάζει με αυτόν κανενός άλλου.
Συνδυάζοντας τον ροκ ήχο με την περίτεχνη χρησιμοποίηση χορδών, κόρνων, πιάνου και αρμονικών φωνητικών και άλλων στοιχείων που κατάγονται από την ορχηστρική και loungeποπ της δεκαετίας του 1960, οι Tindersticks αποθεώνουν τη μελωδία σε ένα μοναδικά δικό τους μουσικό ιδίωμα εδώ και τρεις δεκαετίες!
Οι Tindersticks, δεινοί δεξιοτέχνες μιας αστείρευτα ερωτικής μουσικότητας, χαράσσουν απρόσκοπτα μια δική τους πορεία αντιστεκόμενοι στις κυρίαρχες τάσεις.
Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά τους κατατάσσουν σε αυτό το είδος που πολλοί περιγράφουν με τον όρο chamber pop (ή κατ’ άλλους, “orchestral pop”) μπάντα.
Το ελληνικό κοινό αναγνώρισε, στους Tindersticksένα μουσικό σύνολο με αισθητική αξιοπρέπεια και εντιμότητα, εκλεπτυσμένο γούστο, συναισθηματική πολυχρωμία και τραγούδια στα οποία συνυφαίνονται άρτια και μοναδικά η orchestral jazz, η soul, η αγγλική μουσική παράδοση καθώς και εκλεκτικά ψήγματα από την διεθνή τραγουδοποιία.
Η σφιχτά δεμένη μπάντα που δημιουργήθηκε το 1992 από τον Stuart Ashton Staples στο Νόττινχαμ. Γνώριζε πολύ καλά τι ήθελε από την αρχή. Τα τέσσερα μέλη της ήταν μια ομάδα, χωρίς εγωισμούς, όπου πραγματικά άκουγε ο ένας τον άλλο. Αυτό αντανακλάται σε τραγούδια τα οποία μοιάζουν είτε να αιωρούνται στον χώρο ανάμεσα στους ερμηνευτές είτε να απογειώνονται με μια ορμή συλλογική.
Δουλεύοντας με τους δικούς τους όρους κατάφεραν από το πρώτο τους άλμπουμ να ενταχθούν στους ανανεωτές της Βρετανικής μουσικής σκηνής. Από την πρώτη στιγμή έγιναν διακριτά τα ιδιαίτερα στοιχεία που δίνουν στην μπάντα την εξαιρετική και αναγνωρίσιμη ταυτότητά της. Η βαρύτονη, τραχιά βελούδινη, φωνή του Stuart A. Staples. Οι ενορχηστρώσεις με βάση τα έγχορδα, τα πνευστά και τα πλήκτρα, οι μελαγχολικές μελωδίες, οι ερωτικοί στίχοι.
Μέχρι το 1999 οι Tindersticks είχαν κυκλοφορήσει 4 άλμπουμ: Tindersticks aka First Album, Tindersticks aka Second Album, Curtains και Simple Pleasure.
«Υπάρχουν στιγμές που απαιτούν θάρρος», λέει ο Staples.
«Μετά την πρώτη γνωριμία μας και τη δημιουργία τριών διπλών δίσκων, η κυκλοφορία του Curtains σηματοδότησε το τέλος μιας κατάστασης. Δεν θα υπήρχε συνέχεια εάν δεν είχε έρθει η στιγμή που είπαμε ότι πρέπει να διαλύσουμε ό,τι κάναμε και να το συνθέσουμε ξανά διαφορετικά».
Παρότι ο Staples με τα λόγια του μας προετοιμάζει για το τέλος μίας εποχής, τo 2001 κυκλοφόρησαν το Can Our Love… και το 2003 το Waiting for the Moon.
Το 2006 έδωσαν μια one-off συναυλία στο Barbican του Λονδίνου. Μετά από μια συγκινητική ζωντανή παρουσίαση του δεύτερου άλμπουμ τους, με τη συμμετοχή μακρόχρονων συνεργατών στα έγχορδα και τα πνευστά (συμπεριλαμβανομένου του Terry Edwards στην τρομπέτα), η μπάντα αποχαιρέτησε τα μέλη της Al Macauley, Dickon Hinchliffe και Mark Colwill.
Μέχρι το τέλος του 2010 η σύνθεση της μπάντας οριστικοποιήθηκε. Στα τρία αρχικά μέλη, Stuart A. Staples, David Boulter και Neil Fraser προστέθηκαν οι Dan Mc Kinna στο μπάσο και Earl Harvin Jr στα ντραμς.
Από το 2008 και μέχρι το 2022 κυκλοφόρησαν τα: The Hungry Saw, Falling Down a Mountain, The Something Rain, Across Six Leap Years, The Waiting Room, No Treasure but Hope, Distractions.
Οι βάρδοι της σύγχρονης μουσικής
Μέσα από τα τραγούδια τους, οι Tindersticks υμνούν ανεκπλήρωτους έρωτες, περιπλανώμενους ανθρώπους, πάθη που δεν έσβησαν ποτέ. Οι πολύπλοκες ενορχηστρώσεις των τραγουδιών τους καθηλώνουν το κοινό. Συνδυάζουν ηλεκτρικές κιθάρες, ντραμς και μπάσο με ακουστικά όργανα όπως βιολί, κοντραμπάσο, φλάουτο, μεταλλόφωνο, τρομπέτες και κλαρινέτο, στοιχεία που δικαίως έχουν καθιερωθεί ως, «ήχος Tindersticks».
Η μουσική τους ατμοσφαιρική και γεμάτη εικόνες.
Η σχέση τους με τον κινηματογράφο συνεχής, σταθερή και αταλάντευτη. Δεν είναι τυχαίο ότι έχουν γράψει πολλά soundtracks κινηματογραφικών ταινιών και τηλεοπτικών σειρών. Η σπουδαία και αντισυμβατική Γαλλίδα σκηνοθέτης, Claire Dennis θεωρεί τη μουσική τους αναπόσπαστο στοιχείο των ταινιών της. Δίκαια η συνεργασία τους θεωρείται μία από τις πιο γόνιμες στην ιστορία του κινηματογράφου. Ξεκίνησε όταν οι τρεμάμενοι ήχοι του «Tiny Tears» ακούστηκαν στην ταινία της, Nénette et Boni. Συνεχίστηκε στα Trouble Every Day, The Intruder, 35 Shots of Rum, White Material, Bastards και High Life -.
Η τελευταία τους συνεργασία ήρθε φέτος με την ταινία της,Fire με πρωταγωνίστρια την Juliette Binoche.Το τραγούδι των τίτλων Both Sides of the Blade, περιλαμβάνεται και στη νέα τους συλλογή «Past imperfect: the best of tindersticks ’92 – ’21». Το βίντεο για αυτό το ζοφερό κομμάτι, που απεικονίζει ένα γυναίκα που ξυρίζεται μπροστά σε έναν καθρέφτη, είναι «η οπτική άποψη του ίδιου του Στιούαρτ για το τραγούδι (με πολλή βοήθεια από τους φίλους του!).»
Οι Tindersticks έχουν συνεργαστεί με πολυμελείς κλασικές ορχήστρες αλλά και γνωστούς καλλιτέχνες. (Lhasa de Sela, Mary Margaret O’Hara, Isabella Rossellini, Carla Torgerson). Η μουσική τους έχει χρησιμοποιηθεί σε art installations, fashion shows, χορευτικά και θεατρικά projects. Το 2014 – με τη συμπλήρωση των εκατό (100) χρόνων από την έναρξη του «Μεγάλου Πολέμου» δημιούργησαν ορχηστρικά ηχοτοπία που ακολουθούν τον επισκέπτη στη περιήγησή του στο In Flanders Fields Museum του Βελγίου, σχετικά με τη μάχη της Ypres, μια από τις φονικότερες του Α Παγκοσμίου Πολέμου.
Κάθε στροφή και μια ιστορία
Εκλέπτυνση και εκφραστικότητα
Και τώρα, οι Tindersticks, οι γκουρού της αισθαντικότητας και της εκφραστικότητας, επιστρέφουν με ένα νέο άλμπουμ «Past Imperfect: The Best of Tindersticks ’92-’21» που χαρτογραφεί το 30χρονο ταξίδι του συγκροτήματος μέσα από ένα απαράμιλλο χρονολόγιο 20 τραγουδιών. «Κάθε βήμα και μια ιστορία», δηλώνει ο Staples. Και κάθε τραγούδι συμβάλλει στην εκτύλιξη του μύθου τους. Κάθε τραγούδι αποτελεί μια νέα «στροφή» μιας ελικοειδούς ιστορίας. Ένα μουσικό στριφογύρισμα.
Έτσι είναι οι Tindersticks.
Οι Staples και Boulter, αισθάνονται περιηγητές σε έναν κόσμο του οποίου είναι ταυτόχρονα θαυμαστές και δημιουργοί μαζί. Αφήνουν όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά, σαν μια πυξίδα που δείχνει προς ένα αχαρτογράφητο μέλλον. Για τους Staples και Boulter, τα νέα projects φέρνουν μαζί τους την υπόσχεση ενός νέου κεφαλαίου. Το άνοιγμα μιας νέας σελίδας σε αυτή την 30χρονη ιστορία.
Εν τω μεταξύ, το Past Imperfect τιμά το ξεκίνημά τους . Παρουσιάζει τον ήχο μιας ξεχωριστά φιλόδοξης μπάντας, που αναζητά διαρκώς νέους τρόπους να συνδεθεί με τα τραγούδια της. Να επανακαλύψει τον εαυτό της σα μια ξεχωριστή, ενιαία οντότητα, σε κάθε της στροφή, ώστε καθετί οικείο σχετικά με τη μουσική της να ανανεώνεται και να ακούγεται φρέσκο ξανά, ζωντανό. Και αυτό, πάντα με τα δικά της μέτρα. Οι ίδιοι – το είπαμε – σχεδιάζουν αλλά και αποτιμούν κάθε τους στροφή σε αυτό το σπειροειδές μουσικό τους σύμπαν. Το imperfect (ατελές) δίνει αυτό το στίγμα. Των αναζητητών, των ακόρεστων Tindersticks αλλά και την προοπτική, τη φιλοδοξία, το στόχο που είναι ήδη εκεί. Το επόμενο βήμα.
Και εμείς δεν μπορούμε να συγκρίνουμε κανένα άλλο συγκρότημα με τους επίμονους και τρυφερούς Tindersticks.
Η μουσική διαύγεια των Tindersticks στις αίθουσες με την απόλυτη ακουστική, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και Θεσσαλονίκης σε τρεις παραστάσεις μουσικής ευφορίας, όπου θα λάμψει η μουσική τους καθαρότητα!
Just Perfect.
Οι φωτογραφίες είναι των: Suzanne Osborne, Steve Gullick, Christophe Agou, Phil Nickolls
Τα χρόνια πέρασαν και εμείς ξεσκονίζουμε δίσκους και κασέτες, καθώς επιβεβαιώθηκε η επανένωση των PULP!!
Όπως φαίνεται περίμεναν και την απάντηση του Jarvis Cocker όπως και τους drummer τους Nick Banks, που ήρθαν πριν από ώρες.
Η αρχή έγινε στα social, που άρχισαν να μεταδίδονται διάφορα, σχετικά με τα 25 χρόνια από την κυκλοφορία του album ‘This Is Hardcore’. Φήμες τους θέλουν έτοιμους για περιοδεία το 2023 (καλά να είμαστε)…
“Hey folks, unsurprisingly it’s all gone a bit mental on here, Gig details will be revealed as and when.”
Stay calm, hug your Pulp records and dream of going mental sometime in 2023″
Οι Pulp απλωμένοι όσο ποτέ, αφού ο Cocker έχει solo καριέρα, . Με το ψευδώνυμο Jarv Is βρίσκεται πίσω από μικρόφωνα και κονσόλες, της δικής του ραδιοφωνικής εκπομπή στο BBC, ενώ παράλληλα κυκλοφόρησε και το βιβλίο του «Good Pop, Bad Pop».
Πως ξεκίνησαν όλα
Όλα ξεκίνησαν όταν ο Jarvis Cocker ανέβασε στο Instagram ένα βίντεο στο οποίο ακούγεται κοινό από συναυλία ενώ περνούσε η φράση «What exactly do you do for an encore?», που αποτελεί στίχο από το ομώνυμο κομμάτι του «This Is Hardcore».
Πολλά τα ερωτήματα των ακολούθων του, καθώς έως τότε απλά προσπαθούσε να τους γεννήσει περισσότερα ερωτηματικά.
Σάββατο 23 Ιουλίου, 17:10, μόλις 10-15 λεπτά από την στιγμή που άνοιξαν οι πόρτες για την 12η και τελευταία ημέρα του Release Athens Festival. Mε τον ήλιο να καίει και το θερμόμετρο κοντά στους 40 βαθμούς. 6 ολόκληρες ώρες πριν οι Slipknot ανέβουν, σύμφωνα με το πρόγραμμα, στην σκηνή. Οι έλληνες «maggots» μάλλον δεν νοιάζονται για όλα αυτά. Ήδη μια τεράστια μαυροφορεμένη ουρά έχει σχηματιστεί και περιμένει υπομονετικά για να μπει στην Πλατεία Νερού, με βασικό στόχο, μάλλον, να βρεί μια θέση πάνω στο κάγκελο .
Οι μικρές ηλικίες, όπως ήταν και αναμενόμενο, κυριαρχούν, το «ισχυρό» (και όχι ασθενές) φύλο εκπροσωπείται πάρα πολύ δυναμικά, μάσκες, corpse paint,βαρύ μακιγιάζ, στολές Slipknot παρά την τρελή ζέστη κάνουν την εμφάνιση τους μέσα στο πλήθος, που όσο πάει και αυξάνεται καθώς περνάει η βραδιά και τα συγκροτήματα –επιλεγμένα τέλεια για να ταιριάζουν και να αλληλοσυμπληρώνονται- εναλλάσσονται στην σκηνή.
Το warm-up που ανέβασε την θερμοκρασία
Project Renegade
H έναρξη της βραδιάς έγινε με τους έλληνες Project Renegade, που με τον heavy ήχο τους και τα τεράστια αποθέματα ενέργειας, αποτέλεσαν πρώτης τάξης ορεκτικό για το «κυρίως γεύμα» που θα ακολουθούσε μετά. Η frontwoman όργωσε την σκηνή, ο ντράμερ άντεξε να φοράει μέσα σε όλη αυτή την ζέστη την μάσκα του και πέταξε και πλήθος από μπαγκέτες στο κόσμο, τα riffs τους ήταν ωραία και ογκώδη, τα καινούρια κομμάτια τους ακούστηκαν και αυτά live για πρώτη φορά. Όλα υπό έλεγχο…
Maplerun
Το πρόγραμμα (που ακολουθήθηκε όσον αφορά τις ώρες με στρατιωτική πειθαρχία) προέβλεπε Maplerun για την συνέχεια, οι οποίοι με το ιδιαίτερο alternative metal τους αλλά και την διασκευή στο Toxicity των System of A Down, που επεφύλαξαν για το κλείσιμο του set τους, κέρδισαν το αβίαστο και άπλετο χειροκρότημα του ήδη αρκετού κόσμου, που βρισκόταν στην σκηνή.
Στα highlights και η μετατροπή του πληκτρά σε κάμεραμαν, ο οποίος σίγουρα έχει κάποια πολύ ενδιαφέροντα βιντεάκια στην κατοχή του.
Vended\Slipknot jr
18:30 στην σκηνή ανέβηκαν οι πιτσιρικάδες Vended ή αν θέλετε Slipknot jr, το φυτώριο, μάλλον, προπαρασκευής μελών για τους Slipknot του μέλλοντος. Ο τραγουδιστής Griffin Taylor και ο ντράμερ Simon Crahan της νεανικής μπάντας είναι , αντίστοιχα, οι γιοι των Corey Taylor και Shawn “Clown” Crahan των Slipknot ενώ και η μουσική που παίζουν είναι σαφώς επηρεασμένη από την μπάντα των πατεράδων τους. Πιστό αντίγραφο του Corey ο μικρός κατέθεσε ενέργεια, έδειξε πως έχει κληρονομήσει φωνητικές δυνατότητες αλλά και rock star attitude από τον μπαμπά και μαζί με τους υπόλοιπους έδωσαν ότι καλύτερο μπορούσαν. Κι ας φόραγε δερμάτινο μπουφάν ο ένας κιθαρίστας παρά τους 40 βαθμούς.
Jinjer
Οι Ουκρανοί Jinjer με σημείο αναφοράς τη φωνή και την σκηνική παρουσία της εξαιρετικής τραγουδίστριας Tatiana Shmayluk ακολούθησαν, με την ζέστη να αυξάνεται. Βαριά και ασήκωτα riffs, prog στοιχεία και όλα τα μάτια πάνω στην Tatiana, που μια τραγουδούσε αιθέρια και μια έκανε «βρώμικα» και ογκώδη φωνητικά, που σε έκαναν να αναζητάς κάποιον έτερο τραγουδιστή πάνω στην σκηνή. Φυσικά δεν έλειψαν τα μηνύματα κατά του πολέμου στην Ουκρανία («stop the ridiculous war…») και οι ευχαριστίες προς την Ελλάδα για την στήριξη καθώς οι Jinjer συνεχίζουν την tour τους μετά από ειδική άδεια από το Υπουργείο Πολιτισμού της Ουκρανίας, θέλοντας να ευαισθητοποιήσουν τον κόσμο.
Sepultura
Στις 21:00 υπό τους ήχους του Policia των Titas, στην σκηνή ανέβηκε ένα από τα κορυφαία διαχρονικά ονόματα της metal σκηνής, οι Sepultura. Βέβαια για μας τους μεγαλύτερους σε ηλικία, Sepultura χωρίς τους αδερφούς Μax και Igor Cavallera δεν νοούνται, ενώ δεν πρέπει να παραβλέπεται και η απουσία του κιθαρίστα Andreas Kisser, λόγω της πρόσφατης απώλειας από καρκίνο της γυναίκας του Patricia, στην οποία ήταν αφιερωμένο και το set των βραζιλιάνων. Με μόνο ιδρυτικό μέλος, λοιπόν, τον μπασίστα Paulo Jr, oι Sepultura έπαιξαν διάφορα κομμάτια από την πορεία του συγκροτήματος, χωρίς όμως να πηγαίνουν πιο πίσω από το Chaos AD του 1993.
Sepultura χωρίς τους αδερφούς Μax και Igor Cavallera δεν νοούνται
Μοναδικές εξαιρέσεις το Arise από το ομώνυμο έπος του 1991 και το Troops of Doom από το «Schizophrenia» του μακρινού 1987 (για μας τους «old school motherfuckers» όπως είπε o θηριώδης Derrick Green). Έπαιξαν δυνατά και με πολύ ένταση, μας οδήγησαν πολλάκις σε headbanging και έκλεισαν εν μέσω αποθέωσης με την δυάδα Ratamahatta και Roots Bloody Roots από το Roots του 1996.
Η αντίδραση του κόσμου σε αυτά τα κομμάτια όπως και σε εκείνα του set από το Chaos AD, μάλλον δείχνουν πως ακόμη και αν έχουν περάσει πάνω από 25 χρόνια από την αποχώρηση του Max Cavallera, εκείνη ήταν η καλύτερη περίοδος της μπάντας.
Η Πλατεία Νερού στις φλόγες
Xρειάστηκε να περάσει σχεδόν μια ολόκληρη ώρα από την ολοκλήρωση του set των Sepultura (με το Εasy Lover του Phill Collins να ακολουθεί από τα ηχεία!!) μέχρι να μας χτυπήσει το ωστικό κύμα των Slipknot. Όταν, όμως, κατέβηκε εν μέσω επευφημιών το τεράστιο «πανί» με το logo της μπάντας, όλοι καταλάβαμε γιατί χρειάστηκε τόσος χρόνος.
H ώρα έχει πάει 23:00, το For Those About to Rock (We Salute You) των AC/DC ολοκληρώνεται και το «καουμπόικο» Get Behind Me Satan and Push πέφτει από τα ηχεία. Όταν αρχίζει να «κολλάει», οι πρώτες νότες του Disasterpiece ακούγονται και αποκαλύπτεται η τεράστια κατασκευή που έχει στηθεί στην σκηνή και στην οποία τα 9 μέλη του συγκροτήματος φορώντας τις γνωστές μάσκες τους έχουν τοποθετηθεί στρατηγικά. Η Πλατεία Νερού παίρνει φωτιά ευθύς εξαρχής και οι Slipknot μας σφυροκοπάνε με τα Disasterpiece, Wait and Bleed και All out of life, τα οποία παίζουν χωρίς διακοπή και ανάσα.
Το moshing πάει σύννεφο και pits ανοίγουν παντού στην αρένα, ενώ τα πάντα έχουν εκραγεί. O Jay Weinberg δίνει πόνο σε τρελές ταχύτητες στα ντράμς, Jim Root και Μick Thompson μας τσακίζουν με τα riffs, ο Corey Τaylor παίζει με τον κόσμο και οι υπόλοιποι στήνουν ένα τρελό σκηνικό τρέχοντας πάνω – κάτω στην σκηνή, κάνοντας κωλοτούμπες στον αέρα, κοπανώντας τα «βαρέλια» στις υπερυψωμένες θέσεις τους. Όλα αυτά εν μέσω φωτιών, οθονών σε κάθε σημείο της τεράστιας σκηνής και με τα ντεσιμπέλ «στον θεό» καθώς το απίστευτο show των μασκοφόρων από την Iowa εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας.
Ο Corey Taylor αποδεικνύει για άλλη μια φορά την αξία του σαν frontman, αν και όπως φαίνεται χρειάζεται και αυτός τις ανάσες του και φροντίζει να τις εξασφαλίζει με κάποια διαλλείματα εν μέσω των τραγουδιών, στα οποία αποθεώνει το ελληνικό κοινό, του υπόσχεται πως θα ξανάρθουν και του δηλώνει πως αποτελούν «family». Ζητάει την «βοήθεια» του (και την λαμβάνει) πριν το «Dead Memories», ενημερώνει για την νέα δισκογραφική δουλειά «Τhe end, So far» πριν το καινούριο «The Chapeltown Rag». Κινδυνεύει να είναι τις επόμενες ημέρες στο εξώφυλλο της Ελεύθερης Ώρας, όταν ζητά από τον κόσμο να συμπληρώσει την «εξίσωση» ( « … If you’re 555, then I’m 666..») στο The Ηeretic Anthem.
Σε όλο το set επικρατεί πανικός από κάτω, ενώ ειδικά στα Before I Forget, Psychosocial, Duality, Custer και Spit it Οut, που ολοκληρώνουν το πρώτο μέρος η Πλατεία Νερού φλέγεται. Eιδικά στο τελευταίο υπό το πρόσταγμα του Τaylor το 99% του κοινού (ο Τaylor επι σκηνής έκανε λόγο για 35.000 κόσμου) γονάτισε για να τιναχθεί στον αέρα με το συνθηματικό “Jump the Fuck Up”.
Περιμέναμε, βέβαια, και τα Snuff και The Devil in I, που ακούστηκαν πριν λίγες ημέρες στην Ρουμανία, αλλά τέτοιες ώρες, τέτοια λόγια.
Για encore μας ισοπεδώνουν με τα «People = Shit» και το «Surfacing», που ο Τaylor περιγράφει σαν τον «εθνικό ύμνο» των maggots.
H αυλαία πέφτει και όλοι μένουμε να μετράμε τα κομμάτια μας. Ακόμη και οι ίδιοι οι Slpiknot. O Taylor αποχωρεί κουτσαίνοντα . Ενώ την επόμενη ημέρα ο Tortilla man ανεβάζει στο instagram πως χτύπησε το πόδι του σε ένα από τα ακροβατικά του ενώ ο Weinberg ποστάρει πως λίγο πριν ξεκινήσει η συναυλία χτύπησε το μάτι του με την μπαγκέτα και δεν έβλεπε για λίγο στο ξεκίνημα!
Ο κόσμος κινείται προς την έξοδο κουρασμένος, στριμωγμένος, ιδρωμένος και με τα νερά στα bars να έχουν τελειώσει αλλά με ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη… Ούτε καν νοιάζεται που η Πλατεία Νερού «κατεδαφίστηκε»…
Θέλετε να μετρήσουμε πόσα χρόνια πέρασαν, από την τελευταία φορά που οι Within Temptation επισκέφθηκαν τη χώρα μας; (Πριν 14 χρόνια, αλλά δεν στο λέω)… Θέλετε να αναλογιστούμε τι έχει συμβεί από το τότε ή να το αφήσουμε να πάει στα κομμάτια;
Θα το αφήσω να πάει, απλά θα σας πω έτσι στα γρήγορα πως ήταν η εποχή που ο Armin Van Buuren (ναι ρωτήστε με ποιος είναι αυτός) έκανε συνεργασία με την Sharon Den Adel, με αποτέλεσμα να την μάθουν περισσότεροι (καλό το πρόμο). Έτσι οι “μικροί” Within, βρήκαν περισσότερο κοινό (λέμε τώρα), χάρη στα μάτια της Sharon.
Ας πάμε στο σήμερα, όπου όταν μόλις πέρυσι ανακοινώθηκε ο ερχομός τους στην Ελλάδα, έγινε σφαγή για το πως, αν και είμαστε ικανοί (με τα όσα) να πάμε!
Την Παρασκευή (έτσι για να μπω στο παρασύνθημα) 22 Ιουλίου 2022, η Τεχνόπολις του Δήμου Αθηναίων, πλημμύρισε από κόσμο, όχι μόνο για να δει τους Within Temptation από κοντά και να ακούσει το νέο τους δίσκο (του 2019 αλλά δεν έχει σημασία) Resist, αλλά και για να τους The Silent Wedding.
The Silent Wedding
Τους γνωρίζουμε, τους έχουμε ξανα ακούσει αλλά τόσο αγχωμένους δεν τους είχαμε ξαναδεί. Και λογικό αφού έπαιζαν σε τόσο κόσμο, πόσο μάλλον σαν support μπάντα που άνοιγε τους Within. Εντάξει το άγχος δεν ήταν τραγικό και ξεπεράστηκε στα 3-4 κομμάτια (όπου μας ζήτησαν και συγνώμη, κυρίως για κάποια θέματα υγείας που αντιμετωπίζει ο τραγουδιστής, λόγω του covid(ακόμα). Όπως και να έχει ευχόμαστε σύντομα να επανέλθει σε όλα!).
Φίλε πίστεψε με λίγοι το κατάλαβαν και αρκετοί το κατανόησαν.
Εξάλλου έχουν αντιμετωπίσει περισσότερο κόσμο σε Ευρώπη και Ελλάδα, με μπάντες όπως οι Iced Earth, Saxon, Fates Warning, Epica, Warrel Dane, Maiden United,Timo Tolkki etc!
Power ηχητικά, κιθάρες, εξαιρετικά φωνητικά της Χριστίνας Τσακίρη και μια επίσημη παρουσίαση της τελευταίας τους δουλειά, με τίτλο Ego Path. Μια δουλειά με ένταση και συναίσθημα παράλληλα, κάτι που το έβγαλαν και επί σκηνής.
Πρόσφατα είχαμε κάνει συνέντευξη με τον Μάριο Καραναστάση, οπότε αν θέλετε να μάθετε κάτι παραπάνω, τότε καλύτερα να της ρίξετε μια ματιά. Πατήστε διακριτικά εδώ.
Intro
(The Eternal Enigma)
Time of Darkness
The Sea of Fate
Caught in the Web
Shadows and Dust
The Final Token
Reveal the Rain
Catharsis
Song of the Dead
Outro
Within Temptation
Και κάπου εδώ θα σου πω περήφανα, πως αυτή ήταν η πρώτη μου φορά! Θέλεις γιατί κάθε φορά κάτι συνέβαινε και δεν μπορούσα να πάω, θέλεις γιατί λίγο η ζέστη και τα λόγια του παππά; Κάτι λίγο από όλα, δεν με άφηνε να τους απολαύσω. Ήταν φαίνεται μέχρι να βγει ο δίσκος Resist και να παίξουν στο κέντρο της Αθήνας.
Αν και περιμέναμε λιγάκι παραπάνω από ότι ήταν προγραμματισμένο, δεν απογοητευτήκαμε. Την αρχή έκανε το See Who I Am, από το δίσκο The Silent Force. Μια πολύ καλή αρχή, με τη Sharon να φοράει στέμμα σα το άγαλμα της Ελευθερίας και μια καλησπέρα, που βγήκε με προσμονή!
Δεν επαναπαύθηκε σε τίποτα, ίσα ίσα που πηγαινοερχόταν στη σκηνή, σαν εκείνα τα γιαπωνέζικα αερικά.
Δεν είμαι σίγουρη αν ο συγκεκριμένος χώρος δεν αφήνει το κοινό να εκφραστεί όσο θα ήθελε ή απλά το κοινό έχει αρχίσει να μεγαλώνει (εκεί συγκαταλέγομαι). Τι σημαίνει αυτό; Πως δεν υπάρχει αυτός ο χαμός που γινόταν τα προηγούμενα χρόνια και δεν μιλάω για καπνογόνα και σπρωξίματα (εντάξει αυτό το είδος δεν το έχει), αλλά ένα πάθος, μια ένταση ρε παιδί μου. Έχουμε γίνει λίγο φλατ.
(Προσοχή μιλάω για τον χώρο και κοινό και όχι για όλες τις συναυλίες.)
Η αλήθεια είναι πως συγκίνησαν αρκετά τα κομμάτια από το παρελθόν, όπως Stand My Ground, Paradise (What About Us?).
Επίσης το σημείο που η Sharon ανέβλυζε μια τεράστια σημαία της Ουκρανίας (έχουν κάνει εξτρατία κατά του πολέμου) και όταν στο Mother Earth, ανέβηκαν παιδάκια επάνω στη σκηνή.
Εντύπωση μου έκανε που είχαν περιοδεία στην Αμερική με τους Iron Maiden, θα συνέχιζαν αμέσως μετά μαζί τους, αλλά εμείς προσπαθήσαμε να το σπάσουμε… για να μαζέψουμε έξτρα χρήματα ή όντως δε γινόταν;
Όπως και να έχει, κανείς δεν μπορεί να αναρτηθεί πως το κορίτσι μας έχει φωνάρα και σκηνική παρουσία που ένα δεκαράκι του παίρνει. Επαγγελματίας.. προσγειωμένη και με μια ευχή να επιστρέψουν σύντομα.
Εδώ να προσθέσουμε πως ο Jeroen Van Veen έλειπε και τη θέση του έλαβε ο Ivar De Graaf .
Intro (The Silent Force)
See Who I Am
In the Middle of the Night
Paradise (What About Us?)
The Purge
Faster
Stand My Ground
Entertain You
And We Run
Raise Your Banner
Supernova
The Reckoning
Encore:
Our Solemn Hour
Stairway to the Skies
Ice Queen
Mother Earth
Το Sandman είναι βασισμένο στο βραβευμένο comic του Νιλ Γκάιμαν στην DC. H σειρά θα ξεκινήσει να προβάλλεται στο netflix από 5 Αυγούστου. Το γεγονός ότι ο ίδιος ο Νιλ είναι παραγωγός για τα πρώτα επεισόδια, μας καθησυχάζει για την ποιότητα και την αποφυγή εκπτώσεων.
Ωραιότατο αμάλγαμα από σκοτεινή φαντασία και δράση και αρκετά πρωτότυπο σεναριακά !
Το trailer πάντως εμένα με άφησε σε μεγάλη ανυπομονησία . Και αυτό δε συμβαίνει συχνά!
Μόλις είδαμε λοιπόν το πρώτο trailer από το John Wick Chapter 4 και …. ΝΑΙ!
Αν σας άρεσαν οι προηγούμενες ταινίες , δράση , χορογραφία, και περίπου 359986 τρόποι για να σκοτώσεις, εδώ ο John Wick φαίνεται ακόμα πιο νευριασμένος (αφού ρε παιδιά δεν σας παίρνει, γιατί τον ενοχλείτε; πάτε καλά;).
Η συμμετοχή του Donnie Yen σημαίνει πως η χορογραφία μάχης θα είναι σε ακόμα πιο υψηλά στάνταρ από ότι μας έχει συνηθίσει το team της ταινίας. Μπράβο και στον Keanu που σε τέτοια ηλικία γυρνάει ακόμα action movies και δεν πτοείται.
Και επειδή απευθυνόμαστε στους οπαδούς της σειράς ταινιών, το μόνο που χρειάζεται να ξέρετε είναι η ημερομηνία κυκλοφορίας: 24 Μαρτίου 2023. Εσείς που δεν γουστάρετε δεν πειράζει εγώ και η Μαρία Αλιφέρη σας αγαπάμε έτσι κι αλλιώς!
Φάτε και το trailer να γουστάρετε, it’s Wicking time!:
Ένας συνδυασμός ροκ εποχών που γιορτάζει τα πιο cool ρετρό punk-glam φωνητικά στυλ από τη δεκαετία του ’80 μέχρι τη δεκαετία του ’90. Ροκ κιθάρες riffin υψηλής ισχύος που θα σας κάνουν να ιδρώσετε από τον παράγοντα Whew! Αυτό είναι το νεότερο σινγκλ από τον Texmex Shaman με τον Καναδό καλλιτέχνη Rekha.
Ο TexMex Shaman είναι ένα έργο του πολυτάλαντου καλλιτέχνη Stephen Watkins. Iδρύθηκε τον Οκτώβριο του 2018. Ο avant-garde κιθαρίστας, τραγουδοποιός και παραγωγός με πάνω από 20 χρόνια στο δρόμο. Ο Stephen Watkins γράφει και παίζει για πάνω από 30 χρόνια. Αφού έλαβε πτυχίο στη μουσική από το Πανεπιστήμιο του Βόρειου Τέξας, πέρασε τη δεκαετία του 1990 σε περιοδείες στο Τέξας και στις νότιες ΗΠΑ. Το πάθος του να παίζει ζωντανά τον βοηθά να δημιουργεί τραγούδια που είναι αρκετά περίπλοκα. Έτσι ακούγονται ξανά και ξανά, προσφέροντας νέα στοιχεία και συναισθήματα σε κάθε άκουσμα.
Ο Watkins δημιούργησε τον TexMex Shaman για να είναι μια απάντηση στην εμπορική, εταιρική μουσική που ακολουθεί φόρμουλες και συμβάσεις. Ένας μουσικός που καινοτομεί τα μουσικά είδη και οδηγεί τους ακροατές σε ένα ακουστικό ταξίδι τόσο ρευστό όσο και μουσικά λαμπρό. Ο TexMex Shaman είναι μια φρέσκια ματιά στη σύγχρονη μουσική.
Οι The Cides έχουν λοιπόν νέο single με τίτλο Red Light Situation. Εξηγούμαι για να μην παρεξηγηθώ είναι μια μπάντα που βρήκα και άκουσα τυχαία ως πρόταση από το youtube.
To Red Light Situation όμως με έκανε να το ακούσω ξανά. Και ξανά. Και άλλη μια φορά.
Αγγλική μπάντα αν δεν λανθάνω τραγικά. Πανκ. Αλλά αυτό που λέμε πανκ από ανάγκη. Έχει κάτι να πει και χρησιμοποιεί το πανκ μουσικό ιδίωμα σαν απόλυτο όχημα. Πρόκειται για τραγούδι αμφισβήτησης ενάντια στο σύστημα. Ίσως τέτοια τραγούδια είναι πιο αναγκαία από ποτέ. Καθώς το σύστημα μας πλασάρει το αίσθημα της ασφάλειας και της υγείας, μας παίρνει ελευθερίες και δικαιώματα και εμείς χειροκροτούμε;
Συνήθως δεν κάνουμε πολιτική από δω(και δεν θα αρχίσουμε τώρα), αλλά ας πάρουμε λίγο τα πράγματα όπως μας τα λένε οι The Cides. To μόνο σίγουρο στη ζωή είναι ο θάνατος (σ.τ.ε. και οι φόροι ). Άρα δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα προσπαθώντας να πάρουμε τη ζωή μας πίσω. Ή τουλάχιστον τον έλεγχο του εαυτού μας. Και η μπάντα το λέει απλά και δυνατά με κιθάρες και μπάσο και τύμπανα:
Get a life ,get a death , but fuck get out of the cage… take back control
Ακούστε το και σεις , αρχικά θα γουστάρετε κιθάρες και γκάζια, μετά προσέξτε το στίχο και την τρίτη φορά βγάλτε τα συμπεράσματά σας
Οι Manic Street Preachers μόλις έδωσαν το ακυκλοφόρητο Rosebud που θα περιλαμβάνεται στην deluxe κυκλοφορία του 6ου album τους με τίτλο Know Your Enemy.
Αυτή η κυκλοφορία θα περιλαμβάνει και το επίσης ακυκλοφόρητο Studies In Paralysis. Όσο για το Rosebud, με τις χαρακτηριστικές κιθάρες και τα οργανάκια, έχει μια γερή δόση νοσταλγίας από brit-pop όπως παιζόταν στις καλές τις μέρες… (πώς στο καλό αυτό το τραγούδι δεν μπήκε στο album to 2001;)Το ίδιο και το video που έχει μπόλικο αρχειακό υλικό BBC από τα 70’s. Μην νομίζετε πως είναι φτηνιάρικο. Είναι απλά ταιριαστό. The Manic Street Preachers are back in town!
Το album θα κυκλοφορήσει στις 9 Σεπτεμβρίου και μπορείτε να το προπαραγγείλετε από εδώ
Για την performance των Placebo στις 21/07 στην τεχνόπολη στο γκάζι, η οποία προς μεγάλη ανακούφιση του αθηναϊκού κοινού πραγματοποιήθηκε κανονικά, σε αντίθεση με αυτήν της Θεσσαλονίκης η οποία ακυρώθηκε, οι κριτικές όσων παρευρέθηκαν ειναι αμφιλεγόμενες.
Πολλοί μιλούν για τη λάθος επιλογή του χώρου, ο οποίος, ομολογουμένως, δεν ήταν και ο πλέον ενδεδειγμένος για να φιλοξενήσει ένα τόσο μεγάλο μουσικό γεγονός, καθώς επίσης και για το set list των τραγουδιών, αφού από αυτό απουσίαζαν οι περισσότερες από τις παλιές κλασσικές κι αγαπημένες τους επιτυχίες, τραγούδια με τα οποία κατάφεραν να οικοδομήσουν μαζί μας μια σταθερή σχέση αγάπης.
Επίσης κάποιοι δυσανασχέτησαν με την επιλογή του συγκροτήματος να απαγορεύσει τη συλλογή οπτικοακουστικού υλικού, μιας και ο Μοlko είχε λαρυγγίτιδα και ως εκ τούτου δεν ήθελε να αποτυπωθεί αυτή η τυχόν εξασθένιση της φωνής του στο youtube.
Η αλήθεια είναι ότι ο χώρος ήταν όντως “στριμωγμένος”, οθόνες στο πλάι δεν υπήρχαν, και κάποια μικροπροβλήματα στον ήχο υπήρχαν στην αρχή, τα οποία όμως γρήγορα ξεπεράστηκαν.
Επίσης, τα τραγούδια για τα οποία όντως πεθαίναμε να ακουστούν δεν έπαιξαν (όπως πχ το Every you, every me, το 20 years, το Without you i’m nothing που είναι το δικό μου αγαπημένο, το Meds και τόσα άλλα.) Τουναντίον, ακούσαμε πολλά από τα καινούρια τους tracks, με μια μοναδική όμως δυναμική, η οποία στο τέλος μας αποζημίωσε. Εξάλλου, θεωρώ πως οτιδήποτε και να ακούσεις από αυτό το συγκρότημα, δύσκολα θα το βρεις βαρετό. Η φωνή του Molko και τα riffs του Osdal έχουν τη δική τους “σφραγίδα γνησιότητας”, που αγγίζει τα όρια του “bigger than life”, κι αυτό δύσκολα μπορεί να το αμφισβητήσει κάποιος.
Εμένα προσωπικά με αποζημίωσε η εμφάνισή τους στο σύνολό της και καταευχαριστήθηκα σχεδόν όλα τα τραγούδια τους( όχι μόνο το For what is worth, το Bitter end, το Too many friends, το Running up that hill αλλα και to Forever chemicals, το Bionic, το Try better next time, το Surrounded by spies, το Beautiful James, το Scene of a crime, το Hugz, ή το Happy birthday in the sky.
Επιπρόσθετα βρίσκω απολύτως δικαιολογημένη την επίπληξη “shut the fuck up” του Brian σε έναν θεατή ο οποίος τσακωνόταν με έναν άνθρωπο της φύλαξης και του αποσπούσε την προσοχή. Όχι παιδιά, το “πλερώνουμε και απαιτούμε” δεν ισχύει πάντα, και δη σε τέτοιες περιπτώσεις.
Επιπρόσθετα βρίσκω απολύτως δικαιολογημένη την επίπληξη “shut the fuck up” του Brian σε έναν θεατή ο οποίος τσακωνόταν με έναν άνθρωπο της φύλαξης και του αποσπούσε την προσοχή. Όχι παιδιά, το “πλερώνουμε και απαιτούμε” δεν ισχύει πάντα, και δη σε τέτοιες περιπτώσεις. Οφείλουμε αν μη τι άλλο να επιδεικνύουμε τον στοιχειώδη σεβασμό στους όποιους καλλιτέχνες είναι πάνω στη σκηνή και καταθέτουν το ταλέντο τους και την ψυχή τους, αρκεί βέβαια κι αυτοί να δείχνουν με τον τρόπο τους πως σέβονται εμάς.
Τέλος, ούτε κι η απαγόρευση της χρήσης των κινητών με βρήκε ενάντια-ίσως αυτό να οφείλεται στο ότι δεν είμαι από τους ανθρώπους που ενστερνίζονται τη φιλοσοφία του “αν δεν το κοινοποιήσεις, δεν το έζησες”. Το διαδίκτυο είναι γεμάτο από live performances των Placebo, και στο κάτω κάτω, έχω και το μπλουζάκι τους για αναμνηστικό.
Set list:
Forever Chemicals
Play Video
Beautiful James
Play Video
Scene of the Crime
Play Video
Hugz
Play Video
Happy Birthday in the Sky
Play Video
Bionic
(Brian stopped the show to… more )
Play Video
Surrounded by Spies
Play Video
One of a Kind
Play Video
Sad White Reggae
Play Video
Try Better Next Time
Play Video
Too Many Friends
Play Video
Went Missing
Play Video
For What It’s Worth
Play Video
Slave to the Wage
Play Video
The Bitter End
Play Video
Infra-red
Play Video
Encore:
Running Up That Hill (A Deal With God)
(Kate Bush cover)
Πέμπτη 21 Ιουλίου και όλοι οι δρόμοι οδηγούσαν στην πλατεία Νερού για την 11η ημέρα του Release Athens Festival, για να καμαρώσουμε Sabaton, Blind Guardian, Epica, Enemy of Reality και The Silent Rage.
Αρχικά, θέλω να τονίσω ότι ένα φεστιβάλ με τόσες μπάντες, για να πραγματοποιηθεί, θέλει πίστη και υποταγή στο χρονοδιάγραμμα. Μπράβο σε όλες τις μπάντες και την διοργάνωση που τηρήθηκε το πρόγραμμα!
Λοιπόν, η ώρα δείχνει 5 και οι πρώτες σταγόνες ιδρώτα κάνουν την εμφάνιση τους. Ένα μπουκάλι νερό μου κάνει παρέα και ένας υποτυπώδης ίσκιος προσπαθεί να με γλυτώσει από τη θερμοπληξία. Δύσκολη η ζωή στα φεστιβάλ το καλοκαίρι, αλλά σχεδόν πάντα η λήξη σημαίνει τον θρίαμβο.
Silent Rage
Πρώτοι στο stage ανεβαίνουν οι Silent Rage. Είχα πολύ καιρό να τους δω on stage και προσωπικά θεωρώ ότι είναι από τα καλύτερά τους. Ο κόσμος είχε ήδη μαζευτεί και ξεκάθαρα ήταν ένα πολύ καλό warm-up για την 11η μέρα του φεστιβάλ. Ο Μιχάλης Ρινακάκης είναι αρκετά επικοινωνιακός frontman και φάνηκε στο live, ενώ ο Νίκος Σιγλίδης είναι πάντα στις επάλξεις! Ακούσαμε και ένα νέο τραγούδι με τίτλο “The Serpent Lord”, δείχνοντας ότι ο κορονοϊός δεν σταμάτησε τον δημιουργικό οίστρο της μπάντας.
The Silent Rage Setlist:
Signal of War
My Race Won’t Last
Stormwarrior
Sin of a Pilgrim
Leading the Legions
The Serpent Lord
A Piece of Eden
Enemy of Reality
Επόμενοι στο stage, οι Enemy of Reality. Δε θα μπορέσω να είμαι ποτέ αντικειμενική με αυτή τη μπάντα. Δεν ήμουν, δεν είμαι και δε θα γίνω. Είναι από τις αγαπημένες μου ελληνικές μπάντες. Η Ηλιάνα Τσακιράκη είναι μία από τις καλύτερες φωνές της χώρας μας. Πάντα με το χαμόγελο όλοι τους κάθε φορά που ανεβαίνουν στη σκηνή, δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό. Είπαν δύο νέα τραγούδια – Downfall & Long forgotten -, όπου προσωπικά με ενθουσίασαν. Νομίζω ότι ενθουσίασαν και το κοινό, κρίνοντας από τις αντιδράσεις που είδα από τους γύρω μου.
Τα σόλο του Στυλιανού Αμοιρίδη είναι killer! Τα δάκρυα συγκίνησης στο τελευταίο τραγούδι του setlist τους με τίτλο “Την Πατρίδα μ’ έχασα”, φόρο τιμής στην γενοκτονία των Ποντίων, είναι για μένα το highlight του set. Μπορώ να πω ότι ήταν από τα καλά τους live performances.
Κάθε φορά που τους βλέπω πάνω στη σκηνή, νιώθω μία περηφάνεια. Ο λόγος είναι επειδή είναι μία μπάντα με πρότυπα εξωτερικού, σε μία Ελλάδα χωρίς καμία στήριξη στα μουσικά σχήματα. Μπράβο σας!
Enemy of Reality Setlist:
Intro
Long forgotten
In hiding
Taste of Defeat
Downfall
Την Πατρίδα μ’ έχασα
Epica
Την σκυτάλη παίρνουν οι Epica. Η Ελλάδα έχει δείξει πολλές φορές την στήριξη και την αγάπη στους Epica. Από το 2010 μέχρι και σήμερα, δεν υπάρχει Live τους που δεν ήμουν παρούσα, οπότε μπορώ να πω με βεβαιότητα, ότι είναι μία από τις πιο καλοκουρδισμένες μπάντες επί σκηνής. Η Simone Simons με το λευκό της φόρεμα ενθουσίασε το κοινό με το που βγήκε στη σκηνή, ενώ ο αγαπημένος σε όλους Mark Jansen έκανε τους χιλιάδες οπαδούς που βρισκόντουσαν στην Πλατεία Νερού να παίζουν εικονικά κιθάρα στον αέρα. Τα 20 χρόνια που κλείνουν φέτος ως μπάντα επιβεβαιώνουν την λαική ρήση “ομάδα που δεν χάνει, δεν αλλάζει”. Η ζέστη έκανε όλους μας να έχουμε ρίξει αρκετό ιδρώτα και η ίδια η Simone φαινόταν να ζορίζεται, αλλά δεν έριξε καθόλου τον ρυθμό και παλμό της και αυτό φάνηκε σε κάθε τραγούδι.
O Coen Janssen έκανε ένα εξαιρετικό stage-dive, όπου έκανε τα 18χρονα μέταλλα να ενθουσιαστούν, ενώ ο Mark Jansen έκανε και το αστειάκι του αναφορικά με το συμβάν την ημέρα της συναυλίας των Iron Maiden, λέγοντας “Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν αρέσατε στον Bruce Dickinson. Είστε υπέροχοι!”. Κάπου εκεί έγινε ένα μικρό σώσε!
Το σετ περιείχε ένα mix τραγουδιών από όλη την 20ετία τους, όπως το “Cry for the Moon”, που είναι από τα πιο παλιά τους έως το “Skeleton Key” που είναι από τα πιο καινούρια τους τραγούδια. Ιδανικά θα ήθελα να ακούσω το “Never Enough”. Επίση,ς θέλω να τονίσω τον θαυμασμό, αλλά και έρωτα προς τον Isaac Delahaye, ο οποίος κάθε φορά που βρίσκεται στη σκηνή μαγνητίζει τα βλέμματα με τις κιθαριστικές του ικανότητες. Και τα epic aerobics μας κάβναμ στο “Beyond the Matrix” και wall of death συνέβη στο “Consign to Oblivion”. Όλα τα είχε το live αυτό.
Από τις πολύ καλές εμφανίσεις των Epica.
Υπήρξαν έφηβοι και μεσήλικες που τραγουδούσαν κάθε στίχο, κάθε τραγουδιού των Epica και αυτό είναι το επίτευγμα τους. Έχουν καταφέρει να γεφυρώσουν γενιές. Οπότε “Thank you Epica”.
Epica Setlist:
Abyss of Time – Countdown to Singularity
The Essence of Silence
Victims of Contingency
Unchain Utopia
The Skeleton Key
Cry for the Moon
Sancta Terra
The Obsessive Devotion
Code of Life
Beyond the Matrix
Consign to Oblivion
Blind Guardian
Η ώρα των Blind Guardian ήρθε στις 9 ακριβώς. To set τους το περίμενα από την ώρα που ανακοινώθηκαν. Ίσως γιατί είναι από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα. Ίσως γιατί στη φωνή του Hansi βρίσκονται συμπυκνωμένες οι αναμνήσεις των εφηβικών μου χρόνων. Το σετ ξέραμε ότι θα περιλαμβάνει ολόκληρο το άλμπουμ ‘Somewhere Far Beyond’ που γιορτάζει τριάντα χρόνια φέτος, με τα τα “Nightfall” και “Time Stands Still” να μην περιλαμβάνονται τελικά. Ο Hansi ανέβηκε στη σκηνή, ντυμένος στα μαύρα, άκρως ομιλητικός καθόλη την διάρκεια του live βρίσκοντας τρόπους να δώσει έμφαση στο πόσο καλό κοινό είμαστε. Όμως, πέταξε στην αρχή ένα μικρό καρφάκι λέγοντας ότι δεν του αρέσει που δε θα παίξει αρκετή ώρα. Η σχέση των Blind Guardian με την Ελλάδα είναι ιδιαίτερη και έχει χτιστεί όλα αυτά τα χρόνια με πολύ κόπο και από τις δύο πλευρές.
Ένα κοριτσάκι, ζήτημα 5 ετών, ήταν στην πλάτη του μπαμπά του, ενώ ένα 15χρονο αγόρι κράταγε ένα βιβλίο στα χέρια του δείχνοντας τη σκηνή. Το βιβλίο αυτό ήταν το Σιλμαρίλλιον. Το σημείο μηδέν του Τόλκιν.
Ο Hansi μας καλωσόρισε με το “Welcome to Dying” και συνέχισε με το “Somewhere Far Beyond”. Ήρθε η ώρα του “Time What Is Time”, χωρίς να μπορώ να το χορτάσω. Το ίδιο έπαθα και στο “Ashes to Ashes”. Δεν είχα ακούσει ποτέ ξανά το “Black Chamber” και για μένα είναι ένα από τα Highlights του set, μαζί με το “Bard’s Song”, που το κοινό τραγούδησε περισσότερο από τον Hansi και το αναφέρω ως άψογο γεγονός βαθιάς συγκίνησης. Ένιωσα να ανατριχιάζω και να δακρύζω. Η μπότα των drums με χτύπαγε στην καρδιά και η τρεμάμενη φωνή του Hansi δήλωσε ότι και ο ίδιος συγκινήθηκε, όσο και εμείς. Ε και ήρθε η ώρα του encore….
Στο “Mirror Mirror” έγινε χαμός με την Πλατεία Νερού να ετοιμάζεται για το “Valhalla”. Ειλικρινά, αν ο Hansi δε σταμάταγε να τραγουδάει, εμείς θα ήμασταν ακόμα εκεί μαζί με τον ντράμερ να κρατάει ρυθμό και εμείς να λέμε “Valhalla, deliverance, why’ve you ever forgotten me?”. Δεν έχω αποφασίσει αν ήταν από τα πολύ καλά τους live, αλλά προσωπικά το ευχαριστήθηκα στο έπακρο.
Blind Guardian Setlist:
Into the Storm
Welcome to Dying
Time What Is Time
Journey Through the Dark
Black Chamber
Theatre of Pain
The Quest for Tanelorn
Ashes to Ashes
The Bard’s Song – In the Forest
The Bard’s Song – The Hobbit
The Piper’s Calling
Somewhere Far Beyond
Encore:
Mirror Mirror
Valhalla
Ολοκληρώνοντας, ως οπαδός των Blind Guardian στην αρχή δε μου άρεσε που δεν ήταν head-liners οι Blind Guardian, αλλά ήταν οι Sabaton. Μετά σκέφτηκα αυτό το “τόπο στα νιάτα”, που έλεγε ο παππούς μου. Οι καλλιτέχνες είναι και αυτοί εργαζόμενοι. Και όπως εγώ ως νέα επαγγελματίας, θέλω χώρο να δείξω το ταλέντο μου, έτσι θέλουν και οι “νέοι” καλλιτέχνες. Οι Sabaton δεν έχουν την ίδια ιστορία με τους Blind Guardian. Αλλά σημασία έχει ότι καθημερινά γράφουν κεφάλαια!
Sabaton
Η σκυτάλη στους Sabaton. Το τελευταίο σχήμα της ημέρας. Είχα να τους δω από την συναυλία με τους Delain πριν κάμποσα χρόνια. Η ιδιαίτερη σχέση που έχουν συνάψει με την χώρα μας χαίρει άκρας υγείας και αυτό επιβεβαιώθηκε με τα 18 τραγούδια που χρειάστηκαν για να κατεδαφιστεί η Πλατεία Νερού.
Είναι πολύ δύσκολο να περιγράψω το live των Sabaton. Επικράτησε ένας πανικός. Από την ώρα που ανέβηκε ο Joakim Brodén στη σκηνή και είπε ότι έχει καιρό να έρθει στην Ελλάδα και ότι θα επανορθώσει με πολλή μουσική, επικράτησε η φρενίτιδα. Ήταν ένα ολοκληρωμένο σόου. Από τα κοστούμια μέχρι και την ροή των τραγουδιών, από τις αντιδράσεις του κόσμου μέχρι τα τρομερά δικασίδια, από το εξαιρετικό encore μέχρι και τον πανικό του “Sparta” και τα πάρα μα πάρα πολλά πυροτεχνήματα. Ο λόγος στα Ελληνικά που έβγαλε ο Pär Sundström, θα μείνει για πάντα ως talk of event στους metal κύκλους. Κανένα τραγούδι δεν έμεινε “ατραγούδιστο¨, ενώ υπήρξε μία συνεχόμενη κίνηση σε όλη τη Πλατεία Νερού, σε κάθε τραγούδι, με αποκορύφωμα το “πλοίο” να σαλπάρει και να “τραβάει κουπί” ρυθμικά. Εξαιρετικοί showmen και μπράβο τους!
Ο ιδρώτας που έπεσε το βράδυ της Πέμπτης άξιζε κάθε σταγόνα. Με αγωνία περιμένω πότε θα έρθουν ξανά στη χώρα μας, για να ακούσω πάλι τα “Bismarck”, “Night Witches”,”Primo Victoria”, “Coat of Arms” και να επικρατήσει πανδαιμόνιο.
Sabaton Setlist
Ghost Division
Stormtroopers
Great War
The Red Baron
Bismarck
The Attack of the Dead Men
Soldier of Heaven
Steel Commanders
Carolus Rex
Night Witches
Dreadnought
The Last Stand
Sparta
Christmas Truce
Primo Victoria
Swedish Pagans
To Hell and Back
Αγαπητό μου ημερολόγιο…
κάπως έτσι θα ήθελα να ξεκινήσω το ημερολόγιο ενός συναυλιάκια, κάτι που ελπίζω τουλάχιστον να μεταφέρω σα συναίσθημα.
Δεν ξέρω για εσάς, αλλά ένιωσα να παίρνω και πάλι ζωή, να ανασαίνω και πάλι ακούγοντας μουσική, βλέποντας επί σκηνής όλους εκείνους τους καλλιτέχνες που προσωπικά για χρόνια μου είχαν λείψει. Τα δύσκολα εκείνα χρόνια της καραντίνας, που όλοι βιώσαμε διαφορετικά, ο κάθε ένας με τον τρόπο και τις δυσκολίες του.
Μα ξέρετε τι απάλυνε εκείνα τα μοναχικά βράδια; Η μουσική.
Και αυτός είναι ο σκοπός μου σε ετούτο εδώ το κείμενο.
Τι σημαίνει συναυλία για μένα?
Συναυλίες πολλές, τόσες που δε φτάνουν μια μεγάλη ανάσα στο βυθό.
Τι σημαίνει συναυλία για μένα? Οι καλλιτέχνες και τα συγκροτήματα που σου κρατούν συντροφιά, που σε κάνουν να νιώθεις, να εξωτερικεύεις συναισθήματα και κάποιες φορές να σου σου δίνουν τη λύση ή που σου δίνουν την ώθηση που έψαχνες, που μεγάλωσες μαζί τους, που περάσατε παρέα τα πιο όμορφα χρόνια, όλους αυτούς να τους βλέπεις μπροστά σου να σου τραγουδούν ζωντανά τα κομμάτια που αγάπησες και κάποιες φορές,να πέφτει το βλέμμα τους επάνω σου.
Αν και οι συναυλίες δεν έχουν τελειώσει (έχουμε ακόμα να δούμε πράγματα) ή για κάποιες έχουμε ήδη γράψει,ας γυρίσουμε στις υπέροχες βραδιές που ζήσαμε, απολαύσαμε και δεν θα ξεχάσουμε και που δεν αναφερθήκαμε.
Ποιους άλλους είδαμε λοιπόν?
Hooverphonic, LP, London Grammar, MUSE, Κ. Βήτα, Thievery corporation, Pet Shop Boys, Liam Gallagher, Iggy Pop.
Αν και εκείνο το βράδυ φτάσαμε αργά (ήταν ήδη στη σκηνή οι Hooverphonic), δεν αργήσαμε να μπούμε στο κλίμα. Η ενέργεια τους και η γνωστή τους ατμοσφαιρική αύρα είχαν εξαπλωθεί στην πλατεία νερού με την φωνή της Geike Arnaert.
Ζούσαμε ένα γνώριμο, οικείο μεταξύ μας παραμύθι.. αλλά όχι απ’τα γνωστά,τα όμορφα… από τα άλλα, αυτά που σου χαράζουν τη ψυχή.. Όταν ακούς τις μουσικές τους το μυαλό σου ταξιδεύει σε μέρη άγνωστα αλλά πολύ περισσότερο σε πάει και σε μέρη γνώριμα, σκοτεινά αλλά τόσο πολύ αγαπημένα.
Και έρχεται η σειρά της LP. Μια παρουσία που από μόνη της μπορεί να βγάλει μία συναυλιακή βραδιά αβίαστα! Καταιγιστική, ξεκάθαρα μία ροκ παρουσία που χαίρεσαι να βλέπεις! Μας κέρδισε αμέσως, με καταπληκτική σκηνική παρουσία, φωνάρα και τρομερά άνετη! Προσωπικά περιμένω τη στιγμή που θα την ξαναδώ γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν τη χόρτασα… και δεν το περίμενα κιόλας!!
Ναι, ναι ναι!! Είδαμε και London Grammar!
Και ενώ έχει προηγηθεί η LP , δεν είχε καμία σημασία, γιατί αμέσως μπήκαμε στο κλίμα του συγκροτήματος. Αιθέριες μουσικές, αιθέρια ύπαρξη με αγγελική φωνή.. Η Hannah Reid με την χαρακτηριστική της χροιά βγήκε και μας καθήλωσε. Αν και σκηνική παρουσία λίγο υποτονική, ακούσαμε ένα συγκρότημα που μας έκλεισε το μάτι ότι θα το απολαμβάνουμε για πολύ καιρό ακόμα!
Κάναμε ένα διάλειμμα και ήρθε η βραδιά που περίμενα με περιέργεια θα πω για το τι θα έβλεπα.
Ε καλά, εντάξει!!
Συναυλία απ’ τις καλές, τις τίμιες που λέμε!!
Τα ακούσαμε όλα! Οι MUSE έκαναν την εμφάνιση τους με το σήμα του καινούργιου άλμπουμ τους να παίρνει φωτιά! Αν και στην συγκεκριμένη ήμασταν λίγο πιο μακριά απ’ τη σκηνή, δεν είχε καμία σημασία! Απολάμβανες κάθε νότα, κάθε ανάσα. Το ένα κομμάτι υποδεχόταν το άλλο και το χοροπηδητό δεν σταματούσε απ’ τον ενθουσιασμό που ένιωθες ακούγοντας τους.
Αν απλά τους άκουγες πριν, μετά το live τους ε απλά τους λάτρεψες!
Και αφού έχεις για τα καλά ζεσταθεί συναυλιακά, έρχεται η μέρα που με ανυπομονησία περίμενα. Η πρώτη μου νιότη μου έκλεινε το μάτι και μου χαμογελούσε.
Είδαμε Κ. Βήτα, το μισό των Στέρεο Νόβα, με δικά του σόλο κομμάτια, που όμως μας γύρναγε πίσω σε άλλες εποχές! Γιατί το χαρακτηριστικό ύφος της μουσικής του είναι αστείρευτο και πάντα αγαπημένο. ..
Και το χειροκρότημα το δικό μου, έκρυβε όλα όσα δεν μπορούσα να του πω με λέξεις.
Διάλειμμα για κάνα δυο τσιγάρα και η σκηνή γεμίζει με τους πληθωρικούς Thievery Corporation. Χορέψαμε και τραγουδήσαμε με την καρδιά μας. Ήταν απολαυστικοί! Και πραγματικά αναρωτήθηκα κάποια στιγμή “αλήθεια τους έχω μπροστά μου?” Ακούσαμε αγαπημένα κομμάτια,με σκηνική παρουσία από όλους απίστευτη!! Μας έβαλαν κι εμάς στην ομάδα τους, συμμετείχαμε, συγκρότημα και κοινό ήμασταν ένα! Μας αποχαιρέτησαν βγάζοντας selfie με εμάς πίσω, για να θυμούνται και οι ίδιοι, όπως και εμείς, ένα πάρα πολύ ωραίο live!
Και μετά;
Το κλείσιμο εκείνης της βραδιάς ήταν αυτό που περίμενα και ρούφηξα κάθε εικόνα, ήχο και ότι άλλο μας πρόσφεραν οι Pet Shop Boys. Πριν απ’όλα το video wall ντύθηκε με την Ουκρανική σημαία. Δεν είναι έξω από τα πράγματα και μας το “είπαν”.
Το πάντρεμα που έχουν κάνει του ηλεκτρονικού με το κλασικό το είδαμε και το ακούσαμε. Και η εφηβεία ξαναβγήκε στην επιφάνεια, χορεύοντας, τραγουδώντας δυνατά, απολαμβάνοντας τα κομμάτια που χρόνια αμέτρητα (δεν λέω πόσα), σου κάνουν παρέα. Η φωνή του Neil Tennant ολόιδια ρε παιδί μου, απίστευτο!!! Και πόσο πολύ ακομπλεξαριστοι,να τραγουδούν και πίσω τους να παίζουν τα video clip που ήταν παιδιά ακόμα. Ξεκάθαρα ένα συγκρότημα που έχει ντύσει με την μουσική του τα καλύτερα μας χρόνια!
Και μετά και μετά;
Μια μέρα διάλειμμα να πάρουμε δυνάμεις (γιατί το live που ακολουθούσε ήθελε όντως γεμάτη μπαταρία) και φύγαμε για Iggy Pop! Εδώ πια τι να πω… Λοιπόν!… όταν βλέπεις έναν καλλιτέχνη ή συγκρότημα για πρώτη φορά έχεις σίγουρα τον ενθουσιασμό αυτής της πρώτης φοράς.. Όταν έρχεται για δεύτερη φορά, αναρωτιέσαι και λες..”θα είναι το ίδιο καλός ή θα απογοητευτώ?”.. Όταν το live αφορά τον Iggy Pop, δεν αναρωτιέσαι για τίποτα τέτοιο!!! Πάς και ξαναπάς και ξαναπάς!! Ναι, ok… η φωνούλα είχε θέμα εκείνη την βραδιά.. και? Η ουσία είναι μία..πως επάνω στη σκηνή έβλεπες ξανά έναν καλλιτέχνη,ο οποίος είχε την ίδια ενέργεια και το ίδιο πάθος, που είχε πάντα και που αυτά είναι αναλλοίωτα στον χρόνο όπως και ο ίδιος! Από την πρώτη στιγμή ερμήνευσε αγαπημένα κομμάτια που μας ξεσήκωσαν.
Οι μουσικοί που τον πλαισίωναν, αυθεντικοί καλλιτέχνες που με μαεστρία τον συνόδευαν. Ένα live αυθεντικό και επίσης τίμιο! Ο Iggy Pop είναι ένας και μοναδικός και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ!
Πριν από τον Iggy ακούσαμε τον Liam Gallagher. Σημαντικός καλλιτέχνης στο μουσικό στερέωμα από την εποχή των Oasis έως και σήμερα. Είδαμε ξανά αυτό που έχτισε από την αρχή…λίγο απόμακρος, λίγο θυμωμένος, λίγο αυτός είναι… μία περσόνα που ξέραμε πάντα δηλαδή.
Το καλοκαίρι δεν έχει τελειώσει, ούτε και οι συναυλίες ευτυχώς!! Είμαστε έτοιμοι για τις επόμενες και δίνουμε ραντεβού για να τις ξαναζήσουμε εδώ.
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies. Υπάρχει προσδιορισμός και αποθήκευση δεδομένων. Πληροφορίες σχετικά με την επεξεργασία δεδομένων και τη δυνατότητα άρνησης αυτής περιλαμβάνονται στην πολιτική απορρήτου.
