Οι The 69 Eyes έρχονται στην Ελλάδα στις αρχές Μαίου για δυο συναυλίες, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Στο λεκανοπέδιο θα εμφανιστούν στο Gazarteστο Κεραμεικό και στη Θεσσαλονίκη στο We. Οι συναυλίες θα είναι στα 7 και 8 Μαίου αντίστοιχα.
Οι The 69 Eyes δεν είναι μια μπάντα απλά, είναι “ιδέα”
Ίσως και για πολλούς η μουσική τους έχει επηρέασει τον τρόπο ζωής τους. Έχοντας ως βάση για τους στίχους ταινίες όπως “The lost boys” και “The Crow”, έχουν χτίσει μια μουσική προσωπικότητα τρεις δεκαετίες τώρα αξιέπαινη. Να θυμίσουμε ότι σας έχουμε μιλήσει για αυτές τις ταίνιες εδώ και εδώ αντίστοιχα.
Μια μπάντα με αμέτρητες περιοδείες και ορόσημο του συνδυασμού Sleaze και Gothic Rock και δίσκους που μπορείς να ακούς συνέχεια χωρίς να βαρεθείς. Ο επαγγελματισμός και το μεράκι των Φινλανδών φαίνονται σε δίσκους όπως “Blessed be”, “Angels”, “Savage garden”, “Paris kills” και “Devils”. Δουλείες που μπορείς να τους βάλεις άνετα δίπλα σε δίσκους από μπάντες όπως The Sisters of Mercy και The Cure.
The 69 Eyes Poster for Athens
Περισσότερες πληροφορίες για τις συναυλίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη μπορείτε να βρείτε στην agenda μας.
Οι The 69 Eyesέρχονται στη Θεσσαλονίκη μετά την επικείμενη εμφάνιση τους στην Αθήνα. Θα εμφανιστούν στο We στις 8 Μαϊου 2026 και σίγουρα θα γίνει χαμούλης στη συμπρωτεύουσα. Μια μπάντα με μεγάλη ιστορία που μετράει χρόνια από το 1989 και με το ντεμπούτο τους να έχει κυκλοφορήσει το 1992.
The 69 Eyes Thessaloniki Poster
Οι The 69 Eyes από το “παγωμένο” Ελσίνκι
Και μπορεί να κατάγονται από εκεί αλλά κάθε τρεις και λίγο βρίσκονται στην Καλιφόρνια. Ο drummer, Jussi 69, έχει το ιστορικό “The Riff”, ένα από τα cult Metal μπαρ της πρωτεύουσας της Φινλανδίας. Περισσότερες πληροφορίες σας είχα αναφέρει σε αυτό το άρθρο.
Η μπάντα από το Ελσίνκι έχει κυκλοφορήσει μεγάλους δίσκους στην μακρόχρονη καριέρα της που ξεπερνάει τα 30 και βάλε χρόνια. Μια μπάντα που σου βγάζει το συναίσθημα των ταινιών όπως “The lost boys” και “The crow” με τρόπο που βγαίνει υπέροχα μέσα από την προσωπικότητα της.
Δίσκοι όπως “Angels”, “Paris kills”, “Blessed be”, “Devils”, “Angels” και “Back in blood” είναι από τους καλύτερους στον δύσκολο και γεματό ανταγωνισμό χώρο του Gothic Rock. Όμως σιγά μην φοβηθούν και κάνεναν οι The 69 Eyes. Και στη Θεσσαλονίκη λοιπόν τα vampires από το Ελσίνκι.
Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης/Alkinoos Ioannidis, επιστρέφει στο Ηνωμένο Βασίλειο για τρεις συναυλίες.
Μαζί του επί σκηνής, τέσσερις Κύπριοι μουσικοί, καινούριοι συνοδοιπόροι που δίνουν στα τραγούδια μια διαφορετική προσέγγιση μέσα από τους ήχους εγχόρδων και κρουστών.
Με διαφορετικές ενορχηστρώσεις, το πρόγραμμα χαρακτηρίζεται από στιγμές μεγάλης έντασης και συγκίνησης αλλά και τη χαρά αυτής της συνάντησης, την επικοινωνία των μουσικών μεταξύ τους αλλά και με το κοινό, την ελευθερία του αυτοσχεδιασμού και τη συνύπαρξη διαφορετικών μουσικών κόσμων.
Από την θερινή περιοδεία στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στη συμμετοχή του στο Rockwave festival, πάμε στο εξωτερικό και στο αγαπημένο κοινό του Ηνωμένου Βασιλείου.
Έρχονται ωραία πράγματα συνέχεια στο Gazarte, έτσι λοιπόν ήρθε η σειρά και των Φινλανδων Gothic Rockers, The 69 Eyes. Έρχονται λοιπόν στις 7 Μαϊού στο Gazarte Ground Stage στον Κεραμεικό στην Αθήνα. Εμείς αναφωνούμε με ενθουσιασμό: Χαμός!
The 69 Eyes Poster for Athens
Οι The 69 Eyes είναι μια μπάντα “ορόσημο”
Πως να μην είναι ρε παιδιά? Με δίσκους που έχουν μείνει στην ιστορία του αγαπημένου μας Gothic Rock. Μπορεί το “Death of darkness” να μην είναι σαν τα παλιά, αλλά είχε και αυτό την γοητεία του και κουβάλαγε την ακλόνητη αξία της προσωπικότητας των Φινλανδών.
Δίσκοι όπως “Savage garden”, “Wasting the dawn”, “Blessed be”, “Paris kills”, “Devils”, “Angels” και “Back in blood” έχει το καθένα μια ένδοξη ιστορία να πει. Μια ιστορία βαμμένη στα χρώματα του Sleaze Rock βυθισμένα στο σκοτάδι του κλασσικού Gothic Rock. Οι The 69 Eyes είναι μια μπάντα απερίγραπτη στα live της, με περιοδείες σε όλο τον κόσμο και με ένα φοβερό επαγγελματισμό να τις διέπει.
Οι Αθηναίοι black metalers Decipher επιστρέφουν και ανακοινώνουν την κυκλοφορία του δεύτερου (2ου) άλμπουμ τους με τίτλο «ΘΕΛΗΜΑ» (Thelema).
Το album πρόκεται να κυκλοφορήσει στις 20 Μαρτίου μέσω της εταιρείας Transcending Obscurity Records.
Όπως αναφέρουν αποτελεί τη συνέχεια του «Arcane Paths to Resurrection» και η ανακοίνωση συνοδεύεται από την παρουσίαση του νέου τραγουδιού, με τίτλο Return to naught.
Music composed and performed by Decipher
“Towards Renaissance” written by K.G and K.X
Lyrics written by K.G
Lyrics on “Bound to the Wheel” by Obsidian and K.G
Additional Vocals on “Seven Scars” and “Litany” by Manos Six
Recorded by Kostas Gerochristos and Kostas Ragiadakos at The Audiocult
Mix & Master at The Audiocult
Artwork by Artem Grigoryev
Layout by Giannis Nakos / Remedy Art Design
Band & Booklet Photography by Thalia Christina Pappa
Η black metal μπάντα από την Αθήνα ιδρύθηκε το 2017. Το πρώτο EP που κυκλοφόρησε είχε τον τίτλο “Of Fire and Brimstone” και κυκλοφόρησε το 2019. Το άλμπουμ “Arcane Paths to Resurrection” κυκλοφόρησε στις 21 Απριλίου 2023 επίσης από την Transcending Obscurity Records. Τις ηχογραφήσεις φωνητικών, το mix και master επιμελήθηκε ο George Emmanuel στο Pentagram Studio.
Ο Steve Wynn των Dream Syndicate, είναι ο Πρόεδρος στο Συνδικάτο του Ονείρου. Μια διαρκής αναζήτηση μέσα στην αμερικάνικη alternative rock.
Λίγο πριν ανέβει στη σκηνή με τους Dream Syndicate, την Πέμπτη 29 Ιανουαρίου, στο Gagarin 205, εκεί όπου κάθε φορά ο Steve Wynn μοιάζει να επιστρέφει στο σπίτι του, αξίζει να σταθούμε για μια στιγμή. Όχι για να κοιτάξουμε πίσω με νοσταλγία, αλλά για να θυμηθούμε ποιος είναι πραγματικά αυτός ο ανήσυχος αφηγητής της αμερικάνικης alternative rock – ένας καλλιτέχνης που εδώ και δεκαετίες μας μιλά σαν να μας ξέρει προσωπικά, σαν να έχει διαβάσει τις σκέψεις μας πριν καν τις εκφράσουμε. Σαν να έχει ζήσει τις ίδιες νύχτες, τις ίδιες διαψεύσεις, τις ίδιες μικρές, πεισματάρικες ελπίδες.
The Dream Syndicate-Steve Wynn
Ο Steve Wynn δεν είναι απλώς ο ιδρυτής και η φωνή των Dream Syndicate. Είναι μια από τις πιο συνεπείς, επίμονες και ουσιαστικές μορφές της αμερικανικής alternative rock ιστορίας. Γεννημένος το 1960 στην Καλιφόρνια, εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’80 στο Los Angeles, σε μια εποχή όπου η punk είχε ήδη αφήσει το αποτύπωμά της, αλλά λίγοι τολμούσαν να το συνδέσουν ξανά με την ψυχεδέλεια, τον αυτοσχεδιασμό και τη λογοτεχνική γραφή.
Dream Syndicate
Οι Dream Syndicate γεννήθηκαν ακριβώς μέσα σε αυτή τη ρωγμή – και εξελίχθηκαν σε βασικό πυλώνα της σκηνής που λίγο αργότερα ονομάστηκε Paisley Underground.
Το ντεμπούτο τους, The Days of Wine and Roses (1982), παραμένει μέχρι σήμερα ένας θεμέλιος λίθος ένας από τους θεμέλιους λίθους της αμερικάνικης underground rock. Κιθάρες επηρεασμένες από τους Velvet Underground, ξεσπάσματα μεγάλης διάρκειας, στίχοι που μιλούν για διάψευση, επιθυμία και υπόγεια ένταση – όχι σαν δηλώσεις, αλλά σαν εξομολογήσεις.
Με το Medicine Show (1984), ο Wynn και η μπάντα του δεν κατέγραψαν απλώς έναν ήχο – κατέγραψαν έναν τρόπο ζωής: την αέναη περιοδεία, τη σωματική κόπωση, την αποδόμηση και την κάθαρση που έρχεται μόνο η μουσική μπορεί να προσφέρει.
Παρότι οι Dream Syndicate δεν γνώρισαν ποτέ μαζική εμπορική επιτυχία, κινήθηκαν στο ίδιο οικοσύστημα με μπάντες όπως οι R.E.M. και οι U2, μοιράστηκαν σκηνές και περιοδείες και συνέβαλαν καθοριστικά στη διαμόρφωση της αισθητικής της αμερικάνικης alternative rock των ’80s – μιας αισθητικής που έμαθε να αντέχει χωρίς να ζητά επιβεβαίωση.
Μετά τη διάλυση της μπάντας, ο Steve Wynn δεν αποσύρθηκε. Αντίθετα, ξεκίνησε μια μακρά και συνεπή σόλο διαδρομή, με δίσκους όπως Kerosene Man, Dazzling Display, My Midnight και Journeyman. Folk-rock, garage, εσωστρέφεια και αμερικανική τραγουδοποιία ενώνονται σε ένα έργο, ένα έργο που επιβεβαιώνει τη φήμη του ως songwriter μεγάλης αντοχής στον χρόνο.
Επέλεξε συνειδητά τον δρόμο της διαρκούς δημιουργίας, των μικρών venues και της συνεχούς επαφής με το κοινό – χτίζοντας ιδιαίτερους δεσμούς με την Ευρώπη και ειδικά με την Ελλάδα.
Steve Wynn-Dream Syndicate
Παράλληλα, ο Wynn ανέπτυξε ένα πλούσιο σύμπαν συνεργασιών και side projects. Οι Danny & Dusty, μαζί με τον Dan Stuart των Green on Red, κυκλοφόρησαν το The Lost Weekend (1985), έναν σκοτεινό, μεθυσμένο και βαθιά ρομαντικό δίσκο που θεωρείται σήμερα κλασικός στην ιστορία της desert και country-rock αισθητικής.
Με τους Gutterball, εξερεύνησε την ωμή, ακατέργαστη πλευρά της rock’n’roll, ενώ σχήματα όπως οι Smack Dab ανέδειξαν τη roots και folk διάσταση της γραφής του.
Στη νεότερη περίοδο, οι The Baseball Project, με τους Peter Buck και Mike Mills των R.E.M., αποκάλυψαν μια πιο παιχνιδιάρικη αλλά εξίσου ουσιαστική πλευρά του – μια υπενθύμιση ότι η δημιουργικότητα δεν χρειάζεται ποτέ να χάνει το χιούμορ της.
Η επανένωση των Dream Syndicate τη δεκαετία του 2010 δεν βασίστηκε στη νοσταλγία. Με νέα μέλη, όπως ο Jason Victor, που έφερε έναν πιο σκοτεινό, θορυβώδη και ελεύθερα ψυχεδελικό ήχο, και τον Chris Cacavas – ο Greek American μουσικός που εισήγαγε διακριτικά αλλά ουσιαστικά το ελληνικό πάθος στη μελωδική και αισθητική ταυτότητα της μπάντας – οι Dream Syndicate επανατοποθετήθηκαν σαν ένας ζωντανός οργανισμός.
Οι σύγχρονες κυκλοφορίες (How Did I Find Myself Here?, These Times, The Universe Inside) απέδειξαν ότι το συγκρότημα δεν ανήκει σε μια εποχή. Ανήκει σε μια διαρκή καλλιτεχνική στάση αλλά και μία συνεπή στάση ζωής.
Το 2012, ο Wynn κατέγραψε τη διαδρομή του στο αυτοβιογραφικό I Wouldn’t Say It If It Wasn’t True – μια ειλικρινή, συχνά ωμή αφήγηση γεμάτη περιοδείες, ανθρώπινες σχέσεις, απογοητεύσεις και απόλυτη αφοσίωση στη μουσική. Ένα βιβλίο που θεωρείται σήμερα βασικό ντοκουμέντο της underground rock ιστορίας των τελευταίων δεκαετιών.
Η πορεία των Dream Syndicate
αποτυπώθηκε και στο ντοκιμαντέρ The Dream Syndicate: How Did We Find Ourselves Here? (2022), το οποίο αφηγείται την ιστορία της μπάντας από τα πρώτα χρόνια στο Los Angeles μέχρι τη διάλυση και την επανένωση, μέσα από αρχειακό υλικό και συνεντεύξεις.
Πέρα από την αυτοβιογραφία του, ο Steve Wynn εξέδωσε και το Complete Lyrics 1982–2017, μια συλλογή που συγκεντρώνει όλους τους στίχους του από τους Dream Syndicate, τη σόλο πορεία του και τα side projects του, όπως οι Gutterball και οι The Baseball Project. Το βιβλίο δεν είναι απλώς μια καταγραφή λέξεων· είναι μια διαδρομή μέσα στη σκέψη και την ψυχή του – γεμάτη εικόνες, συναισθήματα και λογοτεχνικές αναφορές. Με σπάνιες φωτογραφίες και σύντομα δοκίμια για κάθε άλμπουμ, αποκαλύπτει την ένταση και την αλήθεια πίσω από τα τραγούδια και εξηγεί γιατί οι στίχοι του συνεχίζουν να εμπνέουν γενιές ακροατών.
Το legacy του Steve Wynn
δεν μετριέται σε βραβεία ή πωλήσεις. Μετριέται στον σεβασμό που του αποδίδουν μουσικοί, κριτικοί και ακροατές. Είναι ένας καλλιτέχνης-γέφυρα ανάμεσα στη punk και την ψυχεδέλεια, στη garage και τη λογοτεχνία, στο παρελθόν και το παρόν — ένας δημιουργός που δεν έγραψε απλώς τραγούδια, αλλά συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση της αμερικανικής alternative rock συνείδησης και συνεχίζει, δεκαετίες μετά, να ανεβαίνει στη σκηνή σαν ζωντανός, ανήσυχος αφηγητής.
Στις 29 Ιανουαρίου στο Gagarin 205, θα ακούσουμε όλα τα αγαπημένα τραγούδια, τα best of των Dream Syndicate, από την αρχή της καριέρας τους μέχρι σήμερα. Και για πρώτη φορά, στο δεύτερο μέρος του σόου, θα παρουσιαστεί ολόκληρο το Medicine Show, από την αρχή μέχρι το τέλος, όπως ποτέ πριν στη σκηνή.
Ήδη έχει πουληθεί το 50% των εισιτηρίων – οπότε ξέρετε τι πρέπει να κάνετε: ένα «κλικ» στο more.com για να εξασφαλίσετε τη θέση σας.
Και κάτι ακόμη πιο ενδιαφέρον: πέρα από το ότι θα τον δείτε επί σκηνής, θα έχετε και την ευκαιρία να τον γνωρίσετε από κοντά. Οι Dream Syndicate έχουν ανακοινώσει πως, μετά το τέλος της συναυλίας, θα συναντήσουν τους φίλους τους στο merchandise booth.
Γιατί, για τον Steve Wynn, η μουσική δεν τελειώνει με το τελευταίο ακόρντο — απλώς αλλάζει χώρο.
Θλίψη στο μουσικό κόσμο και πάλι, καθώς έφυγε από την ζωή ο μπασίστας των Scorpions Francis Buchholz, σε ηλικία 72 ετών, ύστερα από μάχη με την επάρατη νόσο.
Τα νέα έφτασαν γρήγορα από την οικογένειa του αλλά και από την οικογένεια των Scorpions.
είχε συμμετοχή σε όλους τους κλασικούς και δυνατούς δίσκους των Scorpions. Η μουσική του πορεία βρέθηκε να μπλέκεται με το συγκρότημα από το “Fly to the rainbow” (1974) μέχρι και το “Crazy world” (1990), έχοντας πουλήσει πάνω από 100 εκατομμύρια αντίτυπα κι έχοντας πάνω από 50 χρυσούς και πλατινένιους δίσκους.
francis buchholz-scorpions
Η τελευταία του εμφάνιση στη χώρα μας, ήταν το 2012 με το συγκρότημα του Michael Schenker.
Dear Fans, we have just received the very sad news that our longtime friend and bass player, Francis Buchholz, has passed away. His legacy with the band will live on forever, and we will always remember the many good times we have shared together. Our hearts go out to Hella, his family, and friends. R.I.P. Francis. Klaus, Rudolf, Matthias
Scorpions
Την είδηση έκανε γνωστή η οικογένειά του…
“Με βαθιά θλίψη και ανείπωτο πόνο, μοιραζόμαστε την είδηση ότι ο αγαπημένος μας Francis έφυγε χθες από τη ζωή, έπειτα από μια ιδιωτική μάχη με τον καρκίνο. Έφυγε γαλήνια, περιτριγυρισμένος από αγάπη.
Οι καρδιές μας είναι συντριμμένες. Σε όλη τη διάρκεια της μάχης του με τον καρκίνο, μείναμε στο πλευρό του, αντιμετωπίζοντας κάθε δυσκολία ως οικογένεια – ακριβώς όπως μας έμαθε ο ίδιος.
Στους θαυμαστές του σε όλο τον κόσμο – θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε για την αταλάντευτη πίστη, την αγάπη και την αφοσίωση που δείξατε σε όλη την απίστευτη πορεία του. Του χαρίσατε τον κόσμο, και εκείνος σας έδωσε πίσω τη μουσική του. Παρόλο που οι χορδές έχουν σιγήσει, η ψυχή του παραμένει σε κάθε νότα που έπαιξε και σε κάθε ζωή που άγγιξε.
R.I.P. Francis
francis buchholz
Το 2024, είχε φύγει από την ζωή και ο ντράμερ τους, James Kottak…
Krooked Tongue again on the release of their upcoming debut album ‘I Know A Place‘ which arrives on April 24th 2026. Its latest single ‘Blood Shark‘ is set for release February 13th 2026.
The album’s previous singles ‘Marigold’, ‘Let ‘Em Loose’, ‘Ember Mile’, ‘Nothing Ever Grows’, ‘Dog Days’ and ‘You Don’t Need A Sun Tan’ saw support from Apple editorial’s ‘Breaking Hard Rock’, ‘New In Rock’, New Noise Magazine, HEAVY Magazine, CLOUT, Fab UK, Bristol 24/7, Sirius XM, Total Rock, Primordial Radio and Boogaloo Radio, with ‘Nothing Ever Grows’ being used throughout the Bivol vs Beterbiev boxing fight on DAZN Sports and ‘Let ‘Em Loose’ being used to soundtrack Progress Wresting’s live show at London’s Electric Ballroom.
Krooked Tongue
It’s upcoming single ‘Blood Shark’
rides a heady wave of guitar fuzz and vocal distortion from the opening note, to the very last. Racing percussion, shape-shifting textures and sledgehammer choruses collide chaotically with vocalist Oli Rainsford’s raspy, snarling vocals and lyrical barb to shine a light on life’s times of turbulence and unfulfillment.
Krooked Tongu-Single Artwork
On the single’s lyrical inspirations, vocalist and lyricist Oli Rainsford explains, “‘Blood Shark’ is a jumper cable to the lazy and uninspired aspects of ourselves. A fat uppercut to our excuses for why we can’t, or don’t do the things we want to do. Everyone experiences nodus tollens at some point in their existence. Where it seems the vicissitudes of life are too turbulent to navigate. The walls are closing in and there’s not a ladder in sight. But we often need change to inspire the solution, taking a step back and approaching our inescapable slump from a different angle.
“‘Blood Shark’ is a plea to find a will so strong that it becomes in itself, unstoppable. The metaphor of the ‘Blood Shark’ encapsulates the foibles of our decisions. When it’s all said and done, when we’re being lowered into the ground, the ‘Blood Shark waits at the bottom of your grave’. It feasts on a life left unfulfilled, reassuring you with a beguiling grin that it’s OK that you didn’t follow your dreams. It’s a villainous reminder that there’s still time to fight back and give the big fish an inedible final judgement. ‘Blood Shark’ is taken from our debut album ‘I Know A Place’ which is out on April 24th. We’ve been dying to get this body of work out into the world and give fans something to cherish forever.” Krooked Tongue
Kαθώς οι Dream Syndicateθα επισκεφθούν ξανά τη χώρα μας στα κοντά, και επειδή θα κάνουν και ολοζώντανο το Medicine Show, και επειδή εγώ ΠΑΛΙ δεν θα καταφέρω να τους δω καθώς μιλάμε για καθημερινή (γιατι ρε παιδια, εμείς τα επαρχιωτόπουλα δεν έχουμε ψυχούλα;) θα ήθελα να πάμε λίγο πίσω στο χρόνο και για μένα αλλά και για την μπάντα και να εντρυφίσουμε στον πρώτο τους δίσκο το Days Of Wine and Roses.
Αυτο το δίσκο που με έφερε κοντά στην μπάντα, στον αμερικάνικο ανεξάρτητο ήχο και με οδήγησε ευθύς αμέσως να πάρω καi το δεύτερο δίσκο τους το Medicine Show που θα έχει την τιμητική του στην εν λόγω εμφάνιση. Αλλά αυτό το τελευταίο είναι μια άλλη ιστορία από μόνο του.
Βρισκόμαστε λοιπόν κάπου στο 1992 και βρίσκομαι χαμένος στα καταγώγια της Θεσσαλονίκης να ψάχνω δίσκους για παλιό και νεό garage , καθώς βρισκόμαστε στον απόηχο του πρώτου revival και στα δισκάδικα έχει πλημμύρα από πράμα που σαλεύει, τόσο από 60’ς, 80’ς και αυτά των αρχών 90’s.
Θα μου πεις ρε μεγάλε, σου πήρε λίγο καιρό, αλλά το 82 που βγήκε ο εν λόγω δίσκος ήμουν ακόμα στο δημοτικό και μόλις έφυγα φοιτητής άρχισα να καταπίνω βινύλια. Τότε λοιπόν έρχεται μπροστά μου και το Days Of Wine And Roses των Dream Syndicate , του οποίου είχα ακούσει μόνο ένα τραγούδι σε μια κασέτα από αυτές της μεγαλύτερης αδερφής. Το παίρνω λοιπόν το δίχως άλλο και το βάζω στο πικάπ συνοδεία καφέ.
Dream Syndicate Days of Wine and Roses front
Και κάπου εκεί οι πλευρές αλλάζουν συνεχώς η μία την άλλη, ο δίσκος κολλάει στο πικάπ και δε λεεί να μπει στη θήκη του. Έρχεται και παρέα και ο καφές γίνεται ποτάκι και ο δίσκος συνεχίζει να παίζει αδιάλειπτα δυναμώνοντας συνεχώς σταδιακά την ένταση και δίνοντας στους Dream Syndicate την ευκαιρία να μονοπωλήσουν τα αυτιά μας. Εκεί είναι που αρχίζουμε να δίνουμε σημασία (να γουστάρω και να έχει σημασία που έλεγε και η Παγκράτη στο άσμα) και συνειδητοποιώ πως ενώ το album ουδεμία σχέση έχει με garage, ουτε καν paisley που λένε πολλοί, μου έχει κάνει το μυαλό κουρκούτι με την καλή έννοια.
Και οι Dream Syndicate γίνονται έτσι από τις αγαπημένες μου μπάντες….
Ξεκινάει με το Tell Me When It’s Over και οι κιθάρες είναι τόσο ωμές και τόσο καλοπαιγμένο και σφiχτό όλα το πράμα που αυτή η γλυκιά παραμόρφωση σε κερδίζει με τη μία. Το δε ρεφραίν κατέληξα να το φωνάζω το ίδιο βράδυ σε ανυποψίαστους περαστικούς στο μπαλκόνι. ΤΙ ΗΧΟΣ είναι αυτός ρε; Ωμό, σπαρταριστό, υποβλητικό και μια αγριάδα στην παραγωγή που παίζει να είναι αυτά τα κατά λάθος που μετά προσπαθείς να επαναλάβεις και δεν γίνεται με τίποτα.
Συνεχίζουμε με το Definitely Clean , με εισαγωγή feedback και με τον πιο basic ρυθμό αλλά με το riff να σου τρυπάει το κεφάλι και το παραπονιάρικο ρεφραίν, Im not worried about you, why should I be? και τις κιθάρες των Dream Syndicate να δίνουν ρεσιτάλ σε impro φάση σε όρια θορύβου ανεβάζοντας συνέχεια την ένταση. Και μέσα σε όλα η φωνή να σε προσγειώνει με την τραχιά μελωδία της.
Dream Sundicate early line up 2
Το That’s What You Always Say είναι η στιγμή που θα προσέξεις την μπασογραμμή της Kendra Smith και το απίστευτο riff, από αυτά που σε κάνουν να θες να σπάσεις το σβέρκο σου. Ω του θαύματος, το ακούγαμε σε διασκευή από τους Sunsteps (νομίζω) και μερικές φορές και στο Λούκυ Λουκ, αλλά αυτό και αν είναι άλλη ιστορία.
Το Then She remembers είναι από αυτά τα τραγούδια που είναι μια κατηγορία μόνα τους. Λίγο Punk, αλλά με μπόλικους Velvet Underground μέσα (που είναι διάχυτοι σαν επιρροή σε πολλά σημεία του δίσκου) και με κάνουν αν πορώνομαι ακόμα περισσότερο. Καθαρή γροθιά στο στομάχι και ακόμα ένας μεγάλος πόντος για το ακατέργαστο του ήχου.
Το Halloween είναι μια κομματάρα που μάλλον είχαν ακούσει οι δικοί μας Last Drive πριν κάνουν διασκευή στο Blue Moon. Αν δεν, δεν πειράζει, για μένα αυτά τα δύο κομμάτια είναι από τότε στο κεφάλι μου σαν μια συνέχει ατο ένα του άλλου και το έκανα και σε κάτι ντιτζεηλίκια στις πρώτες πρωινές ώρες που όλοι πια πίνουν ήσυχα το 17ο ποτό τους και απλά ακούνε μουσική. Επίσης άλλη ιστορία αυτό. Ο αυτοσχεδιασμός στο Halloween μου έχει μείνει αποτυπωμένος στον σκληρό τόσο έντονα που δύσκολα θα ξεπεραστεί.
Dream Syndicate Days of Wine and Roses back
Και εκεί που προσπαθείς να πάρεις μια ανάσα αλλάζοντας πλευρά, οι Dream Syndicate δεν σε αφήνουν σε χλωρό κλαρί! Αρχίζει ο μικροφωνισμός από το When You Smile με τον Wynn να λέει I dreamt last night I was born a thousand years ago…. και το κομμάτι κάνει το καλύτερο μπάσιμο ever, από άρπισμα με μικροφωνισμό σε μια παραμορφωμένη κιθάρα με μια καθαρή (σχεδόν) μαζί να δίνουν ρυθμό. Και ένα ρεφραίν που ξεσπάει, It seems like the end of the world when you smile…..
Το Until Lately τότε το είχα θεωρήσει την πιο αδύναμη στιγμή του δίσκου, αλλά αρκετά μετά που το ξανάκουσα διαπίστωσα πως και φυσαρμόνικα έχει και αν προσέξεις πολύ, θα δεις οtι μερικές φορές τα κενά και τα σημεία που δεν παίζουν έχουν μεγάλη σημασία. Βέβαια αυτό το PAP PAP A PAP ακόμα με βαράει στα νεύρα αλλά είναι μια φάση πιο αμερικάνικο ανεξάρτητο 80’ς δεν γίνεται. Είναι τόσο ανεξάρτητο που δεν μοιάζει με τίποτα. Όπως και όλος ο δίσκος άλλωστε, με τον Wynn εδώ να ουρλιάζει.
Το Τοο Little Too Late ίσως είναι η πιο Velvet / Nico στιγμή των Dream Syndicate σε αυτό το album και δεν χρειάζεται να πούμε κάτι άλλο νομίζω. Είναι η στιγμή του δίσκου που το μυαλό σου έχει γίνει ήδη πουρές ακατάλληλος για οτιδήποτε άλλο εκτός από το να συνεχίσεις να ακούς και να τελειώσεις αυτό το δίσκο.
Έτσι λοιπόν έρχεται το ομώνυμο Days Of Wine And Roses να κλείσει αυτό το δίσκο. Και να σε πάρει παραμάζωμα στο πανέμορφα οργανωμένο χάος των Dream Syndicate (συνήθως τα ομώνυμα κομμάτια τους ανοίγανε, ή άντε τη Β’ πλευρά αν δεν εήταν χωμένα κάπου στην πρώτη). Αναμφισβήτητα από τις καλύτερες στιγμές της μπάντας γενικότερα.
Και έχω μείνει εγώ και αναρωτιέμαι μέχρι σήμερα, τόσα χρόνια αργότερα, θα ξανακούσω δίσκο με τόσο τεράστιο impact ; Θα με συγκινήσει άραγε κάτι σε σημείο να το ακούω επανελημμένα 782 φορές στο καπάκι; Δεν ξέρω, αλλά νοιώθω πολύ τυχερός που με συντροφεύουν μουσικά από τότε, και πολύ άτυχος που δεν έχω καταφέρει ποτέ να τους δω ζωντανά. Ίσως είναι και κάποιο ένστικτο αυτοσυντήρησης που με αποτρέπει, δεν ξέρω. Όμως οι Dream Syndicate με δικαιώνουν συνέχεια μόνο και μόνο απλά συνεχίζοντας να λένε τις δικιές τους ιστορίες στο σανίδι, όχι για να γίνουν διάσημοι, αλλά γιατί το έχουν οι ίδιοι ανάγκη…
Οι Nothing But Thieves και ο Matt Berninger (των National) έρχονται στο EJEKT Festival 2026! Θα έχουμε την ευκαιρία να τους απολαύσουμε στο Telekom Center Athens (Open Air) στις 15 Ιουλίου, την ίδια μέρα που θα εμφανιστούν και οι The Cure!
NOTHING BUT THIEVES
Nothing But Thieves join the Ejekt Festival 2026 lineup
Οι Nothing But Thieves είναι ένα από τα κορυφαία συγκροτήματα του σήμερα, ένα όνομα που έχει κατορθώσει να επαναφέρει τις “κιθάρες” στο προσκήνιο των charts, απ’όπου τόσο λείπουν. Περήφανοι εκπρόσωποι της alternative σκηνής της Μεγάλης Βρετανίας, έχουν δισεκατομμύρια streams, ανέβηκαν στο Νο1 στα UK album charts με τον τελευταίο δίσκο τους “Dead City Club” και κάνουν sold out venues ανά τον πλανήτη.
Μια μπάντα που κυριολεκτικά βρίσκεται στο απόγειό της, οι Nothing But Thieves έχουν φανατικό κοινό που ολοένα μεγαλώνει σε πολλές χώρες, χάρη και στην παρουσία της μουσικής τους σε γνωστές τηλεοπτικές σειρές (Vikings, The Royals, The Vampire Diaries, κλπ) και παιχνίδια (FIFA 16, NHL 17 και 18, Need For Speed Payback, κλπ).
Το ελληνικό κοινό έχει αποδείξει τη λατρεία του για τους Nothing But Thieves, δίνοντας εντυπωσιακό παρόν στις προηγούμενες εμφανίσεις του στη χώρα μας, με αποκορύφωμα το διπλό sold out στο Αμαξοστάσιο προ διετίας.
MATT BERNINGER (THE NATIONAL)
Ejekt Festival 2026- Matt Berninger (The National)
Ο Matt Berninger είναι ο τραγουδιστής και βασικός στιχουργός των The National. Βραβευμένοι με Grammy, με πλατινένιους και χρυσούς δισκους στην Αμερική και τη Μεγάλη Βρετανία και με δισεκατομμύρια streams στις διάφορες πλατφόρμες, οι The National είναι ένα από τα συγκροτήματα που όρισαν την έννοια του ροκ ήχου στον 21ο αιώνα.
Η χαρακτηριστική φωνή και η στιχουργία του Matt Berninger έχει μετατρέψει τραγούδια όπως τα “I Need My Girl”, “About Today”, “Bloodbuzz Ohio”, “Fake Empire” σε ύμνους που περιγράφουν επακριβώς την κατάσταση του ακροατή των δύο πρόσφατων δεκαετιών.
Παράλληλα με τους The National, ο Berninger έχει κυκλοφόρήσει δύο προσωπικά άλμπουμ, το “Serpentine Prison” του 2020 και το “Get Sunk” που κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2025.
Επίσης, έχει δημιουργήσει τους EL VY (με τον Brent Knopf των Menomena), ενώ έχει συνεργαστεί με πολλούς εκλεκτούς δημιουργούς (Churches, Booker T Jones, Clap Your Hands Say Yeah, Phoebe Bridgers), με πιο διάσημη τη συνεργασία του με την Taylor Swift.
Στην εμφάνισή του στο EJEKT Festival 2026 ο Matt Berninger θα παρουσιάσει υλικό από ολόκληρη τη δισκογραφία του και θα ερμηνεύσει και τραγούδια των The National.
Περισσότερες πληροφορίες και συγκροτήματα από το EJEKT Festival 2026 θα ανακοινωθούν σύντομα.
The Cure
Την Τετάρτη 15 Ιουλίου 2026 στο ΟΑΚΑ το κορυφαίο συγκρότημα της σύγχρονης μουσικής θα επιστρέψει στην Ελλάδα στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής περιοδείας τους. Αυτή θα είναι η πρώτη συναυλία των The Cure στη χώρα μας έπειτα από 7 χρόνια, όταν εμφανίστηκαν στο EJEKT 2019 μπροστά σε πάνω από 30.000 θεατές!
Το εκπληκτικό με τους The Cure είναι ότι ενώ διανύουν την 5η δεκαετία της απίθανα επιτυχημένης καριέρας τους, βρίσκονται σήμερα σε πραγματικά έξοχη κατάσταση. Ο τελευταίος δίσκος τους “Songs Of A Lost World” ήταν – χωρίς υπερβολή – ο καλύτερος δίσκος του 2024 και βρέθηκε στις κορυφές σε όλες τις σοβαρές λίστες εκείνης της χρονιάς. Αυτό είναι κάτι που απλά δεν έχει ξανασυμβεί στην ιστορία της μουσικής: ένα τόσο μεγάλο συγκρότημα να βγάζει νέο δίσκο μετά από 16 χρόνια και να αφήνει τους πάντες με το στόμα ανοιχτό.
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ
Αρένα G/A Zone B
Α΄ φάση προπώλησης: 90 Ευρώ
Final Phase: 95 Ευρώ
Zone A
Final Phase: 160 Ευρώ
VIP
Final Phase: 260 Ευρώ
Διήμερα Εισιτήρια (14+15.07)
Αρένα G/A Zone B
145 Ευρώ (περιορισμένη διαθεσιμότητα)
Zone A
245 Ευρώ
www.more.gr, τα Public και το υπόλοιπο δίκτυο του more.
Οι μεταπωλητές των εισιτηρίων χρεώνουν έξοδα διαχείρισης ανάλογα με το τιμολόγιο τους.
Εισιτήρια για παιδία
Δεν απαιτείται εισιτήριο για τα παιδιά έως και 7 ετών.
Για λόγους ασφαλείας, δεν επιτρέπονται παιδιά έως και 10 ετών στην Ζώνη Α (Front Of Stage) και στην ζώνη VIP.
Guiltera @ Wacken Metal Battle-photo by Kateryna Anokhina
On January 17, 2026, the first Wacken Metal Battle took place in Cyprus, where six local bands competed for the right to advance to the finals and perform at Europe’s largest metal festival.
Rock Island Events organized another successful concert, and Savino Live delighted the crowd with high-quality sound and lighting.
This event caused quite an excitement and a huge amount of debate among fans about which of their favorite Cypriot bands deserved to go to Athens for the final.
Getting ahead, all the bands turned out to be worthy, which is quite obvious considering the musical activity of young bands and already mastodons of the Cypriot scene.
Let’s remember how it was!
Wacken Metal Battle
BLYND
The first to take the stage were those very same mastodons of the Cypriot metal – BLYND. The evening started so powerfully that it felt like you were being cut without a knife. Were the audience prepared for that? The answer is definitely yes!
BLYND @ Wacken Metal Battle-photo by Kateryna Anokhina
BLYND’s music is brutal but beneath the chaos there’s structure: sudden tempo changes, razor-sharp stops, and technical passages. All these and even more were felt by fans through their music and immerse themselves in heavy riffs. Perhaps fresh and young bands are stepping at the heels of famous local bands, however, there is something that cannot be taken away from more experienced bands – a strong fan base, their knowledge of songs and, of course, the experience of instantly reacting to any circumstances.
It’s all about putting on a show for the audience, making them remember the show and wanting to go to it again. Which is exactly what guitarist George did, jumping from the stage into the crowd and really stirring up the still sleepy or shy fans.
From this very moment we can consider the Battle has begun!
Guiltera
The second to perform was the young modern alternative metal band Guiltera. The band’s strengths are immediately apparent: leading female singer Vikki, not boring, distinctive sound, and the support of friends.
Guiltera @ Wacken Metal Battle-photo by Kateryna Anokhina
The band definitely knew they had to take everything they could from their appearance and show it to the audience, especially those who saw them for the first time. All sighted people were able to satisfy their hunger simply by enjoying the stunning outfit of the frontwoman. For those who have both heads functioning and hearing, then enjoy the band’s sound that balances between power and elegance with a strong melodic core. And of course female vocalist at the center, who gives the music its emotional identity.
Still, I had the feeling that for Guiltera it was hard to get the crowd going. However, one should not underestimate the abilities of the Cypriot metal fans, who in any case created a mosh pit.
Guiltera @ Wacken Metal Battle-photo by Kateryna Anokhina
YMNKY!
After a short break, the YMNKY!took the stage even faster than scheduled. These guys are always a blast, a riot of color and emotion. And although this was their first performance at Savino Live, they immediately won the audience’s favor. Their music is not made for long pauses or thoughtful parts and you either dance and sing along or you will be forced to dance and sing along.
YMNKY!@ Wacken Metal Battle-photo by Kateryna Anokhina
YMNKY! look very harmonious together and all the songs seem to flow in one breath. These guys have a good feel for the crowd and are ready to give what is expected of them: drive, emotions, madness, and now vocalist Dima is already in the mosh pit and singing with the fans.
Speak in Whispers
The venue is full, you can feel that the climax moment is coming, because half of the bands have already played. Speak in Whispers on the stage, and from the first chords familiar melodies make you move to the beat.
They didn’t invent anything or try to impress anyone, they just did their job, played and behaved in a way that is what people love them for. The crowd didn’t stand on ceremony and went wild and into the mosh pit already during the first few songs. Do you know how to understand whether the audience liked the performance or not? By how long after it ends, viewers discuss and share their impressions. At the end of Speak in Whispers’ set I kept hearing admiring comments about their performance from all sides, both from fans and from musicians of other bands.
KA’APER
A year ago, I saw KA’APER for the first time, which coincided with one of their first performances as a formed band, and since then my opinion of them has not changed. But still, something has changed in these guys. It is clearly noticeable that they behave more confidently, aggressively and assertively on stage.
Perhaps the secret to success in such a short period of time is hard work and dedication to your style and ideas. This is picked up by the audience, perhaps unconsciously, and the reaction is immediate: everyone in Savino Live is glued to the stage, absorbed in KA’APER’s music.
KA’APER@ Wacken Metal Battle-photo by Kateryna Anokhina
Salienzor
These guys, who play modern, djent metal, are clearly going through a new phase of their existence. I’m sure this will mark the creation of new music and possibly full-length album release soon? In the meantime, we were able to see them in an updated line-up with a new drummer.
But my main question on that evening was: where is the mask? It turns out that shortly before the battle, the mysterious vocalist stopped being so mysterious and drew a line under his old image. Of course, the first concert in a new look made people even more interested in Salienzor.
Their progressive sound creates a push and pull between tension and release. Nothing feels accidental: rhythm-focused sections suddenly give way to clean melodies; every pause and rhythmic hit is deliberate.
Salienzor@ Wacken Metal Battle-photo by Kateryna Anokhina
A particularly pleasant moment was seeing people who knew the songs by heart and sang along. It was a really interesting and powerful end to the Wacken Metal Battle, but not to the evening as a whole.
Eric Hutchence
One of Wacken’s judges, a frequent guest in Cyprus, DJ Eric Hutchence, once again got everyone singing along to their favorite songs. Hs signature look and drums make it impossible to stay on the sidelines and pass by.
Eric Hutchence@ Wacken Metal Battle-photo by Kateryna Anokhina
And even if only the strongest survive until the DJ’s set, it’s worth it. Just to wait for the results of the Battle and find out who will go to Athens for the final.
Eric Hutchence@ Wacken Metal Battle-photo by Kateryna Anokhina
So, this night was truly exciting! Rock Island Events was able to organize Wacken Metal Battle and delight fans of different styles of metal by uniting them under Savino’s Live roof.
The Afternoiz team thank the organizers for the opportunity to be there, congratulates Speak in Whispers and KA’APER on their victory and wishes all participants creative achievements.
Montreal’s The Fake Friends follow up their December single with “The Way She Goes,” a sharper, colder cut from their upcoming debut LP Let’s Not Overthink This, arrived January 16 on Stomp Records. Where the first single leaned into big guitars and anthemic punch, this one takes the new wave high road.
It is taut, rhythmic, and slightly off-kilter, nodding to Pylon, Ultravox, and Wire while still keeping the band’s melodic instincts front and center. If “A Sucker Born Every Minute” was the wide swing, “The Way She Goes” is the needle, precise, twitchy, and built for late-night motion.
The Fake Friends video:
The track sits in the middle of the album’s emotional arc, where confidence starts to fray at the edges. Savage’s vocals land with a kind of weary certainty, circling lines about missteps, mixed signals, and the familiar pull of bad habits. “I’ve been living on the warpath, it’s just me, myself and I against me again” opens the door into the song’s world, a place where momentum covers up doubt and desire loops back on itself. By the time the refrain arrives, “I guess that’s the way she goes,” it feels less like resignation and more like a quiet understanding of the patterns you fall into, even when you see them coming.
Musically, “The Way She Goes”
threads tension into every corner. Felix Crawford-Legault and Luca Santilli lock in on tight, interlocking guitars, leaving space for Brad Cooper-Graham’s keys to pulse underneath. Michael Kamps and drummer Michael Tomizzi keep everything snapping forward, giving the song a nervous confidence that hints at the city that shaped it. There is something distinctly Montreal here: the cold glow of neon, the restlessness of late nights, the sense that everything is happening just below the surface.
This second single broadens the picture of Let’s Not Overthink This, the first full-length with the band’s current six-piece lineup. The album was shaped across Montreal’s interconnected studio ecosystem, practice rooms, shared spaces, and sessions at Mixart with producer and engineer Jordan Barillaro, and that community-built feeling is baked into the new material. Where earlier releases showed the band’s punk roots, this record leans wider, pulling in dance-punk, post-wave, and sharper indie tones without losing their instinct for melody or momentum.
Album Art The Fake Friends LNOT
Over the last year, The Fake Friends
have taken this evolving sound well beyond Montreal, playing steady shows throughout the midwest and east coast. Those rooms, along with support slots for Me First and the Gimme Gimmes, Buzzcocks, and Wine Lips, have shaped a live set that moves with purpose.
The band’s chemistry is clearer than ever, and “The Way She Goes” is one of the best examples of that shift, leaner, tighter, and more controlled, but never losing the spark that makes them unpredictable in the first place.
With the LP landing in 2026, “The Way She Goes” shows a different side of the band: cool, focused, and wired by tension. It is the bridge between the big swings and the deeper dives of the record, a moment where clarity cuts through the noise. “The Way She Goes” arrived January 16 via Stomp Records.
Το συγκρότημα-φάντασμα της ψυχεδελικής grunge σκηνής, οι GHOSTWOMAN, έρχονται στην Αθήνα την Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2026, στο ARCH Club, για ένα live που μοιάζει περισσότερο με τελετουργία παρά με συναυλία.
Πίσω από το όνομα βρίσκεται ο Καναδός Evan Uschenko και η Ille van Dessel από το Βέλγιο – ένα δίδυμο που ζει και δημιουργεί έξω από κάθε «πολιτισμένο» πλαίσιο. Η μουσική τους γεννιέται εκεί που τελειώνει η λογική: ανάμεσα σε decaying Americana, psych-grunge και υπνωτικά riffs που μοιάζουν να στάζουν σκουριά και ονειρική παράνοια.
Το νέο τους άλμπουμ, “Welcome to the Civilized World” (2025, Full Time Hobby), είναι ένα κάλεσμα από τον πάτο της ύπαρξης – ένα έργο που δεν «έπρεπε» να υπάρχει, αλλά αρνήθηκε να πεθάνει. Γραμμένο μεταξύ Καναδά και Βελγίου, το άλμπουμ λειτουργεί σαν καθαρτήριο για τον σύγχρονο παραλογισμό: ωμό, γεμάτο ένστικτο, χωρίς φτιασίδια.
GHOSTWOMAN_2025
Οι GHOSTWOMAN
δεν ενδιαφέρονται για την τελειότητα. Όπως λέει ο Uschenko, «είναι σαν να βρίσκεσαι σε ένα δωμάτιο χωρίς πάτωμα». Οι ήχοι τους γεννιούνται από παλιό εξοπλισμό, καμένα μηχανήματα και καθαρή παρόρμηση· μουσική φτιαγμένη όχι για να αρέσει, αλλά για να ξεσπάσει.
Με κάθε live εμφάνιση, οι GHOSTWOMAN μετατρέπουν τη σκηνή σε τόπο εξαγνισμού. Μια υπνωτική σύγκρουση κιθάρας και drums, που μοιάζει να τραβά τον θεατή μέσα σε μια σκοτεινή έκσταση, όπου δεν υπάρχει σωτηρία – μόνο ένστικτο και αλήθεια.
Οι GHOSTWOMAN έρχονται για να μας θυμίσουν ότι η “πολιτισμένη” ζωή είναι απλώς μια ψευδαίσθηση.
Το συγκρότημα-φάντασμα της ψυχεδελικής grunge σκηνής, οι GHOSTWOMAN, έρχονται στην Αθήνα την Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2026, στο ARCH Club, για ένα live που μοιάζει περισσότερο με τελετουργία παρά με συναυλία.
Πίσω από το όνομα βρίσκεται ο Καναδός Evan Uschenko και η Ille van Dessel από το Βέλγιο – ένα δίδυμο που ζει και δημιουργεί έξω από κάθε «πολιτισμένο» πλαίσιο. Η μουσική τους γεννιέται εκεί που τελειώνει η λογική: ανάμεσα σε decaying Americana, psych-grunge και υπνωτικά riffs που μοιάζουν να στάζουν σκουριά και ονειρική παράνοια.
Το νέο τους άλμπουμ, “Welcome to the Civilized World” (2025, Full Time Hobby), είναι ένα κάλεσμα από τον πάτο της ύπαρξης – ένα έργο που δεν «έπρεπε» να υπάρχει, αλλά αρνήθηκε να πεθάνει. Γραμμένο μεταξύ Καναδά και Βελγίου, το άλμπουμ λειτουργεί σαν καθαρτήριο για τον σύγχρονο παραλογισμό: ωμό, γεμάτο ένστικτο, χωρίς φτιασίδια.
GHOSTWOMAN_2025
Οι GHOSTWOMAN
δεν ενδιαφέρονται για την τελειότητα. Όπως λέει ο Uschenko, «είναι σαν να βρίσκεσαι σε ένα δωμάτιο χωρίς πάτωμα». Οι ήχοι τους γεννιούνται από παλιό εξοπλισμό, καμένα μηχανήματα και καθαρή παρόρμηση· μουσική φτιαγμένη όχι για να αρέσει, αλλά για να ξεσπάσει.
Με κάθε live εμφάνιση, οι GHOSTWOMAN μετατρέπουν τη σκηνή σε τόπο εξαγνισμού. Μια υπνωτική σύγκρουση κιθάρας και drums, που μοιάζει να τραβά τον θεατή μέσα σε μια σκοτεινή έκσταση, όπου δεν υπάρχει σωτηρία – μόνο ένστικτο και αλήθεια.
Οι GHOSTWOMAN έρχονται για να μας θυμίσουν ότι η “πολιτισμένη” ζωή είναι απλώς μια ψευδαίσθηση.
Το έργο του David Mamet, με τίτλο ‘ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ ΠΑΠΙΑΣ/The Duck Variations‘ , ανεβαίνει στο θεατρικό σανίδι του Θεάτρου Μεταξουργείο. Μια εξαιρετική παράσταση που έρχεται για ακόμα μια χρονιά.
Από 24 Απριλίου 2026 και κάθε Παρασκευή & Σάββατο 21:00 και Κυριακή 19:30.
Θέατρο Μεταξουργείο
Η Εταιρεία Θεάτρου “ΡΕΚΤΙΣ” παρουσιάζει την ερχόμενη Άνοιξη ένα από τα πιο
αντιπροσωπευτικά έργα της σπουδαίας γραφής και του ιδιότυπου ύφους του David Mamet, ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ ΠΑΠΙΑΣ [The Duck Variations].
Μια Μικρή θλιβερή Κωμωδία μιας πολύ Ανθρώπινης Σχέσης.
ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ ΠΑΠΙΑΣ/The Duck Variations
The Duck Variations -David Mamet/ Κοραής Δαμάτης – Περικλής Μοσχολιδάκης
Πρόκειται για ένα θεατρικό έργο με δύο βασικά πρόσωπα τον Τζωρτζ και τον Εμίλ, δύο μοναχικούς άντρες που κάθονται σε ένα παγκάκι στην όχθη μιας λίμνης. Παρακολουθούν τις πάπιες να πετούν, μιλούν για τη ζωή, για τη μοναξιά και τη φιλία, για την εξουσία και για τη φύση των ανθρώπινων σχέσεων.
Το έργο αποτελείται από 14 παραλλαγές – μικρές σκηνές, κάθε μία από τις οποίες είναι μια παραλλαγή στο ίδιο, φαινομενικά, απλό θέμα, τις πάπιες, με διαφορετικά όμως υλικά, με ένα καταλυτικό χιούμορ, με μια γλυκόπικρη ματιά, με διαλόγους που διαθέτουν όλα τα χαρακτηριστικά του ιδιότυπου ύφους του Mamet και της υπέροχης γραφής του, γραφή καθημερινή, αποσπασματική, με υπόγειο και φανερό χιούμορ, αλλά και κρυμμένες εντάσεις.
Οι δύο πρωταγωνιστές του έργου, άλλοτε συγκρούονται και άλλοτε επιζητούν απεγνωσμένα τη σύνδεση και την κατανόηση, ισορροπώντας στην κόψη του ξυραφιού ανάμεσα στο χιούμορ και σε μια υπόγεια μελαγχολία, ανάμεσα στην απλότητα αλλά και σε βαθιά υπαρξιακά ζητήματα.
The Duck Variations -David Mamet
Οι πάπιες γίνονται αφορμή για μια συναρπαστική συζήτηση για τη Φύση και την Κοινωνία, για την Επιβίωση και για το Άγχος της τρίτης ηλικίας, για την Τεχνολογία και για τον Φόβο του καινούργιου… οι δύο άντρες δείχνουν να έχουν ανάγκη ο ένας τον άλλο ενώ το έργο κορυφώνεται με ένα απρόσμενο φινάλε.
personality crisis band photo by Anastasia Zisopoulou
Tους Personality Crisis τους ξέρω από την πρώτη στιγμή που πάτησαν Θεσσαλονίκη και άρχισαν να κυρήττουν το ευαγγέλιο του rock n roll. Πάντα στα live τους (όσα έχω δει, δεν είναι πάρα πολλά), υπήρχαν όλα τα απαραίτητα συστατικά: Attitude, κιθάρες, μπύρες, και την μπάντα να προκαλεί το κοινό σε αντιδράσεις.
Από τότε έχει περάσει καιρός, και τώρα τα παιδια έχουν μια καινούργια κυκλοφορία με τίτλο Vortex State Of Mind. Εδώ λοιπόν έχουμε πολλά να πούμε γιατί πολλά μας έδωσε αυτός ο δίσκος και υπάρχει μια αντικειμενική δυσκολία στο να τον βάλεις στη θήκη του και από κει στο ράφι.
personality crisis live photo by Anastasia Zisopoulou
Από το αρχικό riff του Alien Zombie Fans μέχρι το κλείσιμο του The Night, σε 11 κομμάτια οι Personality Crisis επανέρχονται για να διδάξουν πως γίνεται το κόλπο.
Είναι γρήγορο αλλά όχι εξαντλητικό τύπου hardcore, για να μπορείς να το ξαναβάλεις από την αρχή. Η ταχυβολία υπάρχει με την έννοια της εναλλαγής των κομματιών που δεν σε αφήνει να το πολυσκεφτείς. Θες να ακούσεις το στίχο να τον φωνάζεις μαζί με τον τραγουδιστή , αλλά σε αυτό θα επανέρθουμε λίγο παρακάτω.
Τα riffs παίρνουν και δίνουν και κάνουν τις κιθάρες πρωταγωνιστές. Δεν θα βρείτε εδώ περίτεχνα κόλπα αλλά αλητεία και μαγκιά βγαλμένη απο τους ενισχυτές και το σφιχτό παίξιμο. Επίσης δεν θα βρείτε 125 ιδέες σε ένα κομμάτι. Κάθε κομμάτι όμως έχει την ουσία του χωρίς φλυαρίες και ο μοναδικό σκοπός είναι να σε κουνήσει. Όσο για το ρυθμικό της μπάντας, είναι από τα πιο σφιχτά που έχω ακούσει τελευταία και δεν εννοώ από ελληνικές μπάντες, το λέω γενικά.
Σκεφτείτε το με λίγο ποδοσφαιρικούς όρους αν και είμαι εντελώς άμπαλος. Αλλά έχεις ένα τερματοφύλακα-ντράμερ που δίνει άπειρα γκάζια στα δέρματα, αμυντικό στο μπάσσο που δένει όλη την ομάδα και πασαρει στους επιθετικούς- κιθαρίστες που στρώνουν πανέμορφα στο σέντερ – τραγουδιστη να σκοράρει. You have a winner που λένε και το χωριό μου. Συνταγή που δύσκολα χάνει.
Αν θα μπορούσα να τολμήσω να πω σαν τι μου ακούγεται, ας πουμε πως οι Ramones, οι Stooges, οι Cramps και οι Dead Moon κάνανε όλοι μαζί ένα παιδάκι, αυτό θα ήταν οι Personality Crisis στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Το garage punk έχει την τιμητική του πατώντας ελαφρώς πιο πολύ στο punk αλλά αυτό έχει και την γλύκα του όταν μπλέκεται με τα τον μοναδικό τρόπο που τα λέει ο ευαγγελιστής-τραγουδιστής που είναι ένα κράμα Iggy και Lux , τουλάχιστον στα δικά μου αυτάκια.
Η θεματολογία είναι ποικίλης ύλης, από B movies μέχρι την άγια καθημερινότητα και το πως την βλέπει η μπάντα. Το μόνο σίγουρο είναι πως αν έχετε σκελετό ή έστω ένα κόκκαλο στο σώμα σας, οι Personality Crisis με το Vortex State Of Mind εύκολα θα το κουνήσουν. Μπορεί και να σπάσει, αλλά θα το φχαριστηθείτε.
Επίσης αξιοσημείωτο είναι πως όλα τα κομμάτια είναι “εκεί”. Δηλαδή το album ξεκινάει τσαμπουκαλεμένα και δεν ησυχάζει ούτε δευτερόλεπτο. Ίσα ίσα, όσο προχωράει, τόσο ξεμπουκώνει και δίνει περισσότερα γκάζια υψηλών οκτανίων. Αν ψάξετε να βρείτε κάτι να σας χαλάει, δεν θα το βρείτε όσες φορές και αν το ακούσετε.
To γεγονός πως οι Personality Crisis δεν κατοικοεδρεύουν στην Αθήνα , απλά για μένα κάνει το δίσκο ακόμα πιο ελκυστικό μιας και η αφεντιά μου αράζει στην επαρχία. Είμαι σίγουρος όμως πως αν τους πετύχετε live θα την ιδρώσετε τη φανέλα σας. Οι ίδιοι μπορεί να μην τις φοράνε καν για να τις έχουνε στεγνές για μετά.
Σε μια πιο προσωπική σημείωση, τους Personality Crisis τους ευχαριστώ πολύ για αυτό το άκουσμα, γιατί κάνανε το rock n roll αυτό που πρέπει να είναι:ιδρωμένο (κουνώντας τον αυχένα και μόνο), μεθυσμένο (με κανα δυο ποτάκια εφυγες πυραυλοκίνητος να χτυπήσεις το κεφαλάκι σου στον τοίχο), τσαμπουκαλεμένο (θα ουρλίαξεις με σφιγμένη τη γροθιά) και επικίνδυνο, δεν θα βάλω παρένθεση, όσοι ξέρετε, το έχετε νοιώσει. Όσοι δεν το ξέρετε και δεν το έχετε νοιώσει, πάρτε να ακούσετε το Vortex Of Mind, υπάρχει ακόμα ελπίδα για σας.
personality cirisis vortex state of mind
1. Alien Zombie Fans 03:13
2. Vortex 02:23
3. Gutter Lung City 02:44
4. Hatch Time 03:06
5. The Fall 03:33
6. Dark Wall Soul 04:47
7. Do The Seance(If You Wanna Dance) 04:02
8. Wasteland 03:03
9. Better 05:01
10. CBGB 04:42
11. The Night 03:28
Οι Toxic Pub επιστρέφουν δυναμικά στη σκηνή της Αθήνας την Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2026, ως Special Guests στο Temple Athens, στο πλευρό των Flamecore και των Faceless Envoy, σε ένα triple bill αφιερωμένο στον σύγχρονο, βαρύ και αδυσώπητο metal ήχο.
Για τους Toxic Pub, η συγκεκριμένη εμφάνιση δεν αποτελεί απλώς ένα opening slot, αλλά μια ακόμη ευκαιρία να επιβεβαιώσουν τη θέση τους ως μια από τις πιο ανερχόμενες thrash δυνάμεις της ελληνικής σκηνής. Με όπλο το ντεμπούτο album ..To Not Die Blind, αλλά και την εκρηκτική ενέργεια που τους έχει καθιερώσει στις ζωντανές τους εμφανίσεις σε όλη την Ελλάδα, το αθηναϊκό power trio ανεβαίνει στη σκηνή του Temple αποφασισμένο να ανοίξει τη βραδιά με απόλυτη ένταση.
Ο ήχος των Toxic Pub,
βαθιά ριζωμένος στο thrash metal με έντονες επιρροές από death και groove, συνδυάζει επιθετικά riffs, δυναμικά grooves και υψηλής ποιότητας παραγωγή, στοιχείο που τους ξεχωρίζει. Ως έμπειροι sound engineers, η μπάντα δίνει ιδιαίτερη έμφαση στη λεπτομέρεια και τη δύναμη του live ήχου, κάτι που αποτυπώνεται ξεκάθαρα σε κάθε εμφάνισή τους.
Η βραδιά της 29ης Ιανουαρίου φέρνει στη σκηνή τρεις μπάντες με κοινό μουσικό όραμα αλλά ξεχωριστή ταυτότητα, δημιουργώντας ένα event που απευθύνεται στους λάτρεις του Melodic Death Metal, Thrash Metal και Metalcore. Οι Toxic Pub ανοίγουν το live set δίνοντας τον τόνο για μια βραδιά γεμάτη χαμηλά κουρδισμένες κιθάρες, δολοφονικά riffs και ανελέητα double kicks.
Συναυλία αλληλεγγύης – Αντιφασιστικό live στην Αρχιτεκτονική club live stage
Που: ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ Club Live stage, Eλασιδών 6, Γκάζι
Πότε: Παρασκευή 23/01, 8μμ. Αρχιτεκτονική club live stage Facebook event
«Οι δολοφόνοι των 600 προσφύγων της Πύλου στη φυλακή. Στη φυλακή οι ναζί της Χρυσής Αυγής. Λευτεριά στην Παλαιστίνη, Κάτω τα χέρια από τη Βενεζουέλα»
Ευχαριστούμε τους καλλιτέχνες που συμμετέχουν στη συναυλία αλληλεγγύης στις 23/1: Γκιντίκι, Άγγελος Θεοδωράκης Παπαγγελίδης, Empty Frame, Screaming Fly, Μartha Moreleon, Alejandro Diaz, Τα δικά σου παιδιά, Δραμαμίνη, Tito Baden, Βασίλης Ράλλης, Αλέξανδρος Κτιστάκης, Γεωργία Νταγάκη, Ηλίας Βαμβακούσης, Ρεβάνς, Seeds (M. & C. Kalkanis),Θανάσιμος, AΕΟΝ, Sadahzinia, Zarquon, Τhe screaming Fly.
empty frame
Ο Πάνος Ρούτσι, ο Γιάννης Μάγγος και ο Ιάσονας Αποστολόπουλος ενώνουν τις φωνές τους με τους επιζώντες του ναυαγίου της Πύλου για δικαιοσύνη και να μην περάσει η συγκάλυψη των εγκλημάτων.
Ο πνιγμός άνω των 600 προσφύγων στην Πύλο, στις 14/6/2023 είναι το πιο φρικτό ρατσιστικό έγκλημα του Λιμενικού και της κυβέρνησης. Η θανατοπολιτική των κλειστών συνόρων με τις βίαιες αποτροπές των βαρκών των κατατρεγμένων προσφύγων κόστισε τις ζωές άνω των 30.000 ανθρώπων, τα τελευταία 15 χρόνια. Αντί για ανθρώπινη υποδοχή, άσυλο και φιλοξενία η κυβέρνηση, με τον Πλεύρη στο Υπουργείο Μετανάστευσης, συνεχίζει τα εγκλήματα στα σύνορα αλλά και στα αστυνομικά τμήματα. Καλύπτουν τους δολοφόνους του Καμράν στο ΑΤ του Αγ.Παντελεήμονα.
Όπως και για τα Τέμπη, συνεχίζουν και την προσπάθεια συγκάλυψης απροκάλυπτα. Δεν περνάει όμως! Η αντίσταση και η μαζική κινητοποίηση έφεραν εκείνους που έπνιξαν αντί να διασώσουν τους πρόσφυγες να αντιμετωπίζουν την δίωξη.
Ανάμεσα τους και ο νυν αρχηγός του Λιμενικού Σώματος!
Είναι κοινός ο αγώνας για δικαιοσύνη, τόσο στην περίπτωση της Πύλου και των Τεμπών, όσο και της Παλαιστίνης. Ενώνεται με τον αγώνα για ειρήνη από τη Βενεζουέλα μέχρι τη Μ. Ανατολή.
Η δίκη της Χρυσής Αυγής ολοκληρώνεται σύντομα με τις αγορεύσεις των δικηγόρων και χρειάζεται να διασφαλίσουμε ότι οι δολοφόνοι του Σαχζάτ Λουκμάν και του Παύλου Φύσσα θα βρεθούν στη φυλακή για πάντα. Η κυβέρνηση προκλητικά αποφυλάκισε τον Μιχαλολιάκο και δίνει άδειες στο φυλακισμένο Κασιδιάρη να σουλατσάρει στα μπλόκα των αγροτών.
Διοργάνωση: ΚΕΕΡΦΑ – Επιζώντες του ναυαγίου της Πύλου – Πακιστανική Κοινότητα Ελλάδος ‘Η Ενότητα”
Σας καλούμε να συμμετέχετε μαζικά στη συναυλία και να ενισχύσετε γενναία την καμπάνια για να πάνε φυλακή οι δολοφόνοι της Πύλου και οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής.
Καταθέστε τις ενισχύσεις στον λογαριασμό της ΚΕΕΡΦΑ ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ IBAN: GR78 0110 1670 0000 1674 7083 265
Θα υπάρχουν εισιτήρια και στην πόρτα
kerfa-arxitektoniki live stage
Αρχιτεκτονική club live stage
Είσοδος – Τιμή ενίσχυσης για συναυλία: 10€
Γραφίστες – δημιουργοί αφίσας: Yorgos Konstantinou και Παντελής Γαβριηλίδης
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies. Υπάρχει προσδιορισμός και αποθήκευση δεδομένων. Πληροφορίες σχετικά με την επεξεργασία δεδομένων και τη δυνατότητα άρνησης αυτής περιλαμβάνονται στην πολιτική απορρήτου.
