Οι Dolmen Gate μας έρχονται από την Πορτογαλία και παίζουν επικό Heavy Metal, το “Gateways of eternity” είναι το ντεμπούτο τους και το κυκλοφόρησαν πριν λίγο καιρό από την No Remorse Records. Γυναικεία φωνητικά, διπλές κιθάρες και rhythm section όπως πρέπει.
Η Ana στα φωνητικά είναι φανταστική, από τις καλύτερες γυναικείες φωνές που έχουμε ακούσει τελευταία στο παραδοσιακό heavy metal. Οι Alex και Nuno σε drums και μπάσο αντίστοιχα φτιάχνουν ένα πολύ δυνατό υπόβαθρο για να έρθουν να τους πλαισιώσουν οι εμπνευσμένες μελωδίες των κιθαριστών, Kiko και Artur. Η παραγωγή είναι όπως πρέπει για το άλμπουμ, “καθαρή” όσο χρειάζεται για ένα άλμπουμ παραδοσιακού heavy metal.
Εξαιρετικές κιθάρες, τρομερά solo και riffs που σε πάνε πίσω στα ένδοξα eighties.
Η αφηγηματική ερμηνεία της Ana με το που ξεκινάει η ιστορία του φανταστικού κόσμου πέρα από την πύλη Dolmer, συγκεκριμένα στο δεύτερο κομμάτι “Rest in flames”. Το “The oath” είναι ένα πιο σκοτεινό και mid tempo κομμάτι, ενώ ένα από τα αγαπημένα μου το “Chambers of magic” είναι ένα γρήγορο κομμάτι που σε κερδίζει κατευθείαν. Εξαιρετικές κιθάρες, τρομερά solo και riffs που σε πάνε πίσω στα ένδοξα eighties. Στακάτο rhythm section που συνοδεύει χαρισματικά όλους τους υπόλοιπους. Λατρεία τα thrashy riffs του “The wheel” που θα σας φέρει στο νου και λίγο Bay area.
Πολύ αγαπημένα μου κομμάτια τα “Retribution” και “Horizon’s call” για διαφορετικούς λόγους. Το πρώτο είναι το πιο ανθεμικό για την ιστορία που είναι υπό αφήγηση ενώ το δεύτερο είναι πιο groovy και έχει έναν δραματικό τόνο κατά την διάρκεια του. Φτάνουμε στο καλύτερο κομμάτι του δίσκου για μένα, το “Betrayal”. Ένα φανταστικό κομμάτι με εξαιρετική ερμηνεία από την Ana και τρομερή απόδοση από όλη την μπάντα.
Το ντεμπούτο των Dolmen Gate σφύζει από δύναμη και αλητεία. Διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά για ένα πολύ αξιόλογο άλμπουμ επικού Heavy Metal. Οι Πορτογάλοι αν συνεχίσουν έτσι, θα έχουμε ακόμα περισσότερα πράγματα για να πούμε στο μέλλον. Από έμενα πέρασαν την “πρώτη πίστα”.
Την ιστορία των Praying Mantis όλοι την ξέρουμε και οι περισσότεροι γνωρίζουμε ότι δεύτερο “Time tells no lies” δεν κυκλοφορεί. Η μπάντα εξελίχθηκε σε μια από τις πιο σημαντικές στον AOR χώρο μετά από ένα μεγάλο διάλειμμα στα mid eighties. Το σχήμα δραστηριοποιήθηκε ξανά το 1990 και μπορεί να είχε αρκετές αλλαγές στο line up της, αλλά κατάφερε να κυκλοφορήσει έξι άλμπουμ μέχρι το 2003. Το 2006 αποχώρησε ο Dennis Stratton και τον αντικατέστησε ο Andy Burgess. Το 2013 ήρθαν σε drums και φωνητικά οι Hans Int Zandt και John Cuijpers αντίστοιχα. Η σύνθεση αυτή είναι πετυχημένη μέχρι και τώρα, δεν υπάρχει λόγος να αλλάξει. Πριν λίγο καιρό η μπάντα κυκλοφόρησε το “Defiance” για να δούμε τι “παίζει”.
Praying Mantis-“Defiance”
Το “Defiance” είναι ένα πολύ αξιόλογο άλμπουμ μελωδικού AOR που τα χαρακτηριστικά του γνωρίσματα είναι η υπέροχη μελωδική φωνή του Cuijpers, τα όμορφα πλήκτρα που δημιουργούν όμορφη ατμόσφαιρα και τα μαγευτικά μελωδικά riffs και solos.
Προσωπικά γούσταρα πολύ τις μπαλάντες “Forever in my heart” και “One heart”,όπως και το ξεχωριστό instrumental “Nightswim”. Υπάρχουν πιο δυνατά κομμάτια όπως η διασκευή “I surrender” στο κλασσικό κομμάτι των Rainbow και τα “Let’s see”, “Defiance”, “Standing tall” και “From the start”. Γενικά ο δίσκος είναι πολυποίκιλος, δεν βαριέσαι καθόλου και τον ακούς πίνοντας μπυρόνια που λένε. Η παραγωγή είναι ότι πρέπει για να σου προσφέρει ένα άλμπουμ που μπορεί να μην είναι το καλύτερο της μπάντας, αλλά στέκεται ανάμεσα στις ποιοτικότερες δουλειές αυτής.
Praying Mantis
Το “Defiance” είναι ένας αξιοπρεπέστατος, τιμιότατος και ποιοτικότατος δίσκος
Τα αδέρφια Troy δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα, είναι γνώστες του αντικειμένου εδώ και τέσσερις δεκαετίες. Έκαναν το διάλειμμα τους, αντιμετώπισαν προκλήσεις, όμως είναι εδώ και στέκονται standing tall όπως λέει και το κομμάτι του δίσκου. Το “Defiance” είναι ένας αξιοπρεπέστατος, τιμιότατος και ποιοτικότατος δίσκος που ακούω για πολλοστή φορά σήμερα. Όσοι γουστάρετε μπάντες όπως Ten, Fair Warning, Def Leppard κτλ επενδύστε άφοβα. Η ομάδα από το Λονδίνο σαρώνει και σε αυτό τον δίσκο.
Μάλλον βρήκαμε το καλύτερο ντεμπούτο για το 2024 στο χώρο του Black/Death Metal. Προέρχεται από την Ελλάδα και συγκεκριμένα από την Αθήνα. Υπεύθυνος για αυτό το άλμπουμ που φέρει τον τίτλο “The horrible dissonance of oblivion”, είναι ένα και μόνο άτομο, ο Ivan Agakechagias. Ο Ivan είναι υπεύθυνος για όλο το μουσικό κομμάτι. Ακόμα και την παραγωγή ο ίδιος την έχει αναλάβει. Μόνο το Mastering έχει πραγματοποιηθεί από τον Dan Lowndes στα Resonance Sound Studio στη Μεγάλη Βρετανία. Το “φαινόμενο” Kvadrat είναι εδώ και σίγουρα θα μας απασχολήσει για πολύ καιρό.
Όταν ακούω επιρροές στα riffs από Snorre, ξέρω ότι αυτό που ακούω είναι ξεχωριστό, είναι μοναδικό. Με το πρώτο άκουσμα μου ήρθαν στο νου οι Thorns με την θετική έννοια. Να ξεκαθαρίσουμε κάτι, το “φαινόμενο” Kvadrat έχει προσωπικότητα από το πρώτο κιόλας κομμάτι. Να τονίσω ότι δεν είμαι καθόλου υπερβολικός.
Το “Υπόγειος λαβύρινθος” σε πετάει στον τοίχο με τα επιθετικά και παρανοϊκά riffs. Η ατμόσφαιρα μέσα στην καταχνιά, σκότος και βρωμιά. Τα μελωδικά περάσματα λιγοστά, όσα χρειάζονται και αυτά τα βρίσκουμε τόσο στο πρώτο κομμάτι όσο και στα “Σηπτική ανυπαρξία” και “Ολική αποσύνθεση”. “Βιομηχανικά” ψυχρά καταιγιστικά Black Metal riffs με Death Metal τεχνική και μοχθηρή ατμόσφαιρα από την αρχή μέχρι το τέλος του άλμπουμ. Μελωδίες που θα τις χαρακτήριζα αγωνιώδεις και riffs παγωμένα και θυελλώδη. Συνθέτουν ένα χαοτικό δυστοπικό Black Metal μουσικό “ψηφιδωτό” που σε συνεπαίρνει με κάθε άκουσμα σύνθεσης.
Kvadrat-“The horrible dissonance of oblivion”
Η αισθητική του άλμπουμ είναι αυτή που χρειάζεται μια δουλειά για να ξεχωρίσει μέσα σε ένα είδος που ανανεώνεται συνέχεια. Είναι αυτή που απαιτείται από ένα Black/Death Metal άλμπουμ για να ξεχωρίσει από τον σωρό. Όταν ακούω στην “Ολική αποσύνθεση” τις ταχύτητες να πιάνουν κόκκινο και να έχεις progressive αλλαγές καθ’όλη την διάρκεια του κομματιού, αντιλαμβάνεσαι για το τι επίπεδο τεχνικής μιλάμε. Αδυσώπητο drumming με διαολεμένα επιθετικά γεμάτα αγριότητα riffs που σε διαλύουν σε κάθε λεπτό που ακούς από το “The horrible dissonance of oblivion”. Σε αυτό το ντεμπούτο όλα είναι τέλεια, δεν υπάρχει ψεγάδι. Έχουμε μια επαγγελματική δουλειά που έχει γίνει με μεράκι και αγάπη για τον ακραίο ήχο που πρεσβεύει.
Kvadrat
Το ντεμπούτο του “φαινόμενου” Kvadrat είναι ότι καλύτερο έχω ακούσει στο είδος τα τελευταία τουλάχιστον δυο χρόνια τόσο στον χώρο γενικά. Έχετε διαπιστώσει κατά την διάρκεια του κειμένου, αναφέρθηκα μόνο σε μια επιρροή και χρησιμοποιώ συνέχεια τον όρο “φαινόμενο”. Επίσης μιλάμε για ντεμπούτο. Κάτι θα ξέρω, δεν μπορεί.
Οι Tomorrow’s Rain μας έρχονται από το γειτονικό Ισραήλ, μιλώντας για την Κύπρο όπου και διαμένω τα τελευταία χρόνια. H μπάντα έχοντας κυκλοφορήσει μεγάλο αριθμό singles και ένα πολύ καλό ντεμπούτο που έφερε τον τον τίτλο “Hollow”, επιστρέφει με τον νέο πόνημα της, “Ovdan”. Εδώ έχουμε πληθώρα από συμμετοχές μουσικών που έχουν μεγαλουργήσει με τις μπάντες τους. Ενδεικτικά να αναφέρουμε: Erik Andreas Vingbäck(Heljarmadr) από Dark Funeral, Tony Wakeford από ex-Death In June, Attila Csihar από Mayhem, Micke Jansson από Unanimated, Anja Huwe, Jan Lubitzki από Depressive Age, Michael Denner Ex-King Diamond, Mercyful Fate και Ben Christo ex-Ghost. Η παραγωγή έχει πραγματοποιηθεί από τον Arie Aranovich στο Ισραήλ και το “Ovdan” κυκλοφορεί από την AOP Records.
Tomorrow’s Rain-“Ovdan”
Η μουσική των Tomorrow’s Rain κινείται στον χώρο του ατμοσφαιρικού Death Metal με Gothic επιρροές. Το “Ovdan” γενικά κυλάει πολύ καλά και δεν το βαριέσαι. Εξαιρετική επιλογή το “Roads” να ανοίξει τον δίσκο με τις συμμετοχές των Heljarmadr και Tony Wakeford. Δυνατό κομμάτι που σε βάζει κατευθείαν στο κλίμα του δίσκου με το πανέμορφο σαξόφωνο. “Muaka” και “Burning times” στέκονται πολύ δυνατά μέσα στον δίσκο. Στο πρώτο συμμετέχει και ο Attila Csihar και στο δεύτερο ο Jan Lubitzki. Το “Ovdan” σε κερδίζει κατευθείαν με την ατμόσφαιρα του, είναι επιβλητική και συνάμα ήρεμη. Οι Tomorrow’s Rain σε ταξιδεύουν σε προσωπικά γεγονότα όπως η καρδιακή προσβολή που έπαθε ο τραγουδιστής της μπάντας πριν τις ηχογραφήσεις, Yishai Swartz.
“I Skuggornas Grav” και “Convalescence” βρίσκονται στις πρώτες θέσεις από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια. Συνθέσεις που σου μένουν στο μυαλό και τις ακούς ξανά, σε αυτό θα προσθέσω και το “Roads” όπως και το “Muaka”. Το “Sunrise” είναι ένα πολύ καλό ατμοσφαιρικό death metal κομμάτι με έξυπνη χρήση των keyboards και εκπληκτικά φωνητικά από τον Swartz. Αρκετά έξυπνη ιδέα το “Turn around” να το ηχογραφήσουν και ως gothic rock, αλλάζει όλη η αισθητική. Προσωπικά μου αρέσουν και οι δυο εκδοχές.
Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πολύ αξιόλογο άλμπουμ με αρκετά δυνατές στιγμές και κομμάτια που θα τα ακούσεις ξανά. Είναι μια μπάντα που έχει βρει τον ήχο της και έχει επιρροές από όλα τα είδη της μουσικής μας. Το “Ovdan” αποτελεί μια πολύ ισχυρή βάση για κάτι εξαιρετικό που έρχεται. Η γνώμη μου είναι ότι αν συνεχίσουν να εξελίσσονται με αυτό τον τρόπο, το τρίτο τους άλμπουμ θα μας εκπλήξει. Αναμένουμε λοιπόν.
Τρέφω μεγάλη αδυναμία για την σκηνή της Ωκεανίας και συγκεκριμένα για αυτή της Νέας Ζηλανδίας και Αυστραλίας. Οι Austere είναι απόλυτα, αν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτόν τον όρο, συνεπής με υψηλής ποιότητας δουλειές ατμοσφαιρικού Black Metal. Αυτοί μαζί με τους Ulcerate, Bel’acor και Woods of Desolation έχουν κάνει μεγάλα πράγματα κυκλοφορώντας πολύ ποιοτικές δουλειές. Έτσι λοιπόν οι Austere μας έρχονται με τον διάδοχο του, ομολογουμένως, εξαίσιου “Corrossion of hearts” που κυκλοφόρησε πριν ακριβώς ένα χρόνο. Το “Beneath the threshold” έρχεται να αποδείξει ότι δεν είναι τυχαίο του ντουέτο των Mitchell Kippin και Timothy James Yatras.
Austere-“Beneath the threshold”
Ο μελαγχολικός ήχος των Austere σε κυριεύει από το πρώτο κομμάτι
Το μελωδικό “Thrall” που μας εισάγει στον δίσκο, είναι ένα όμορφο opener που σου φέρνουν στο νου τους Αυστριακούς Harakiri For The Sky. Ο μελαγχολικός ήχος του ντουέτου σε κυριεύει από το πρώτο κομμάτι και σε πάει στο “The sunset of life”, το οποίο και θεωρώ highlight του δίσκου.Θυμίζει και κάτι λίγα από Septic Flesh, όλα πάνε περίφημα για το “Beneath the threshold”. Παρατηρούμε αρκετά “καθαρά” φωνητικά και τα growl vocals είναι σε εξαιρετικό επίπεδο.
Το “Faded ghost” είναι ένα πιο ατμοσφαιρικό κομμάτι, τα “καθαρά” φωνητικά είναι κυρίαρχα και πιο αργό γενικά. “Cold cerecloth” και “Of sovereign” επαναφέρουν το Black Metal ως κυρίαρχο σε συνεχή mid tempo ρυθμό. Οι ιδιαίτερες μελαγχολικές μελωδίες, τα επιθετικά riffs σε σημεία και οι εναλλαγές “καθαρών” και brutal φωνητικών σου κρατάνε αμείωτο το ενδιαφέρον. Τώρα που το καλοσκέφτομαι, φέρνουν και λίγο σε παλιούς Alcest.
Το “Beneath the threshold” είναι ένα πολύ αξιόλογο άλμπουμ Depressive Black Metal με δανεισμένα στοιχεία από την σκηνή του Gothic. Ο διάδοχος του “Corrossion of hearts” διαθέτει όλα τα στοιχεία για να στέκεται δίπλα του στη δισκοθήκη σας. Αν και λάτρης του “Withering illusions and desolation”, το νέο τους άλμπουμ με συνεπήρε με την ποιότητα του, χωρίς να αναπολώ τα δυο πρώτα τους άλμπουμ. Μπορείτε να επενδύσετε άφοβα και να το “κολλήσετε” σε playlist με Harakiri For The Sky, Alcest και Woods Of Desolation.
Με το ζόρι θα γράψω αυτό το κείμενο λόγω απέραντου ενθουσιασμού για μια μπάντα που γούσταρα από την πρώτη νότα που έγραψε. Για όσους δεν γνωρίζουν λοιπόν, οι Blazing Eternity είναι από την Δανία και είπαν το εξής: Δεν επιστρέφουμε μετά από σχεδόν είκοσι χρόνια και να κυκλοφορήσουμε έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς. Μαζεύτηκαν λοιπόν στην συνήθως συννεφιασμένη και βροχερή Κοπεγχάγη και το έπραξαν. Κυρίες και κύριοι, το “A certain end of everything” δεν είναι ένας ακόμα Doom/Death Metal δίσκος, είναι ένα άλμπουμ “θησαυρός” για τους απανταχού λάτρεις του Doom/Death Metal με Gothic “πινελιές”.
Εγώ τους έμαθα στο “Times and unknown waters”, ένα από τα καλύτερα ντεμπούτο που έχουν κυκλοφορήσει στο χώρο. Μάλιστα όταν κυκλοφόρησε το έμαθα από το τότε Metal Invader που αγόραζα από το περίπτερο της γειτονιάς στο Ρέθυμνο. Φαντάζεστε λοιπόν την χαρά μου όταν κυκλοφορεί άλμπουμ αυτή η μπάντα μετά από τόσα χρόνια. Το “A certain end of everything” είναι ένα “πλοίο” που έχει χαράξει ρότα στα πελάγη της μελαγχολίας και του θρήνου. Τα κιθαριστικά μέρη παραμένουν όπως πρέπει, σκοτεινά και μελαγχολικά, το rhythm section αργόσυρτο ακολουθεί τις υπέροχες μελωδίες των λιγοστών πλήκτρων. Ο Peter Mesnickow στα φωνητικά “φτύνει” θρηνωδίες και χαίρομαι πολύ που δεν έχει αλλάξει τον τρόπο που ερμηνεύει. Οι κιθάρες είναι της Σχολής που ίδρυσαν οι Paradise Lost, Anathema, Katatonia και συνέχισαν οι Opeth στις αρχές των 90’s.
Η Σχολή είναι εδώ, για την ακρίβεια δεν χάθηκε ποτέ.
Νοσταλγία για μια Σχολή που έχει αγαπηθεί τόσο πολύ από χιλιάδες κόσμο, αυτή την σχολή πρεσβεύει το “A certain end of everything”. Το άλμπουμ ξεκινάει με το πανέμορφο “One thousand lights” το οποίο αποτελεί και το πρώτο single της κυκλοφορίας. Είναι ότι καλύτερο για να ξεκινήσει αυτή η δουλειά. Ακολουθεί το “The secrets of white” έρχεται και η ατμόσφαιρα νιώθεις να κατακλύζει το δωμάτιο σου όσο το ακούς. Ένα αίσθημα θαλπωρής από μια μπάντα που λόγω οικογενειακών τραγωδιών δεν μπόρεσε να συνεχίσει το “ταξίδι” που άρχισαν με τα δυο πρώτα εξαίσια άλμπουμ τους. Σειρά έχει η ομώνυμη σύνθεση, δεύτερο single και πρώτο video clip.
Η αγάπη και η αφοσίωση τους για την μουσική έχει περάσει σε άλλο επίπεδο, στο ύψιστο. Πάθος, έμπνευση, χαρισματική απόδοση και μεράκι αποτελούν τους οδηγούς για ένα άλμπουμ που έχει έρθει για να μείνει. Το ομώνυμο κομμάτι δίνει την σκυτάλη στο “The ghosts of another broken life” και η μοναδικότητα της μουσικής των Blazing Eternity σε παρασέρνει σε ωκεανούς τραγωδίας και θλίψης. Ο τίτλος τους επόμενου κομματιού τα λέει όλα, “No bringer of light”. Το “αποτύπωμα” της προσωπικότητας των Blazing Eternity είναι εδώ, δεν χάθηκε στη λήθη του χρόνου ποτέ και για κανένα λόγο. Το ατμοσφαιρικό Doom/Death Metal τους κυλάει σαν γάργαρο νερό.
Ο θρίαμβος του “A certain end of everything” είναι δεδομένος.
Το άλμπουμ δεν έχει ούτε μια μέτρια στιγμή, το “Your mountains will drown again” με τα πανέμορφα πλήκτρα που δίνει μια τάση αισιοδοξίας ακολουθεί. Ο θρίαμβος του “A certain end of everything” είναι δεδομένος. Το άλμπουμ σε ταξιδεύει μέσα στα συναισθήματα της μπάντας, όπως αυτά αναπτύχθηκαν τα τελευταία είκοσι χρόνια. Τελευταία σύνθεση το “The bells”, riffs με μια πολύ συγκρατημένη τάση χαράς σε περιλούζουν. Από τους καλύτερους τρόπους για να κλείσει ο κύκλος του “A certain end of everything”.
Λοιπόν, καλωσορίζουμε πίσω στις τάξεις της αγαπημένης μας μουσικής τους Blazing Eternity και να ευχηθούμε να μην αποχωρήσουν για κανένα λόγο πάλι. Μπάντες, όπως αυτοί εδώ οι Δανοί, δεν πρέπει να λείπουν από καμία σεβαστή δισκοθήκη. Το εξώφυλλο του άλμπουμ χαρακτηρίζει το περιεχόμενο του άλμπουμ, αυτή είναι η αέναη μάχη του σκότους και του φωτός.
Και τώρα που γράφω αυτές τις τελευταίες γραμμές, μπορώ να πω ότι το “A certain end of everything” είναι ένα βίωμα για τον ακροατή. Ένα άλμπουμ που θα το αγαπήσει.
Μπορώ να μιλάω για ώρες για τις κυκλοφορίες που έρχονται από την Γερμανική Prophecy. Κυκλοφορεί “διαμάντια” ανά τακτά χρονικά διαστήματα και είναι απόλυτα συνεπής άλμπουμ που πολλές φορές μένουν για μέρες στο playlist μου. Οι Ard μας έρχονται από την Μεγάλη Βρετανία και είναι η μπάντα του Mark Deeks που παίζει πλήκτρα στους πολύ καλούς, Winterfylleth. Είχε κυκλοφορήσει το υπέροχο “Take up my bones” το 2022 και τώρα κυκλοφόρησε το “Untouched by fire”.
Ard-“Untouched by fire”
Έχουμε να πούμε ότι έχουμε να κάνουμε με ένα αξιοπρεπέστατο δίσκο Μελωδικού Doom Metal με επικές αναφορές. Είναι πολύ προσιτό δισκάκι που διαφαίνεται η τεχνική του Mark Deeks με όλα τα μουσικά όργανα που παίζει μέσα στον δίσκο. Η πολύ καλή και
“κρυστάλλινη” παραγωγή δίνει πολλούς πόντους στο ήδη αξιοπρεπέστατο αποτέλεσμα. Ο Deeks έχει δώσει ένα όμορφο λυρισμό με τα πλήκτρα και τα έγχορδα μέσα στο άλμπουμ που μαζί με τις κιθάρες προσφέρουν μια μοναδική ατμόσφαιρα. Το τελευταίο κομμάτι “Casket of dust”, όπως και το “Name bestowed” τους δίνω τους τίτλους για τα ως πιο χαρακτηριστικά για το άλμπουμ. Το “Cursed to nothing but patience” ήταν ότι πιο κατάλληλο για να ανοίξει το άλμπουμ. Τα “Hefenfelth” και “He saw nine winters” σε κρατάνε και δεν προσπερνάς.
Το “Untouched by fire” είναι ένα πολύ αξιόλογο άλμπουμ μελωδικού Doom Metal με επικές αναφορές όπως προείπα. Ο Mark Deeks δίνει τον καλύτερο του εαυτό με τον αριστοτεχνικό τρόπο που διαχειρίζεται τα μουσικά όργανα. Να σημειώσουμε επίσης ότι στα drums είναι ο Callum Cox των Atavist. Το “Untouched by fire” είναι μια δουλειά που πραγματικά είναι προϊόν εντατικής δουλειάς από έναν καλλιτέχνη που γνωρίζει τι κάνει. Επενδύστε άφοβα.
Οι αγαπημένοι του αθηναϊκού κοινού και όχι μόνο, the Big Nose Attack, κυκλοφόρησαν χθες αργά, ένα ολόφρεσκο single και ο τίτλος αυτού New Kid On The Block.
Όλοι ξέρουμε το ρυθμό που δίνουν και το vibe εκείνο που περνάνε μέσα από τα κομμάτια τους. Καιρός να πάρεις και ένα καλό μάθημα και τι εστί bullying, μέσα από το νέο αυτό κομμάτι. Όπως λέει και ο στίχος “I don’t want no trouble, I just wanna have fun “.
Ευαίσθητο περιεχόμενο και στίχος, αφού έχει να κάνει με τα όσα συμβαίνουν -όχι μόνο στις μέρες μας- αλλά και όλα αυτά τα χρόνια ανάμεσα σε εφήβους. Τα αδέρφια
Boogieman & Little Tonnie, ανέβασαν τον πήχη και κατέβασαν το ηλικιακό όριο, γιατί; Γιατί αυτή είναι η αλήθεια.
Και αν θεωρείς πως είναι πολύ κοινωνικό και βαρετό για σένα, τότε πάτα το play και ανέβασε ένα τσικ την ένταση.
I try to make friends, but it’s hard to break through They made up their minds, don’t want someone new They call me names and they push me around But I can’t let them break me, I will stand my ground
Music & Lyrics by The Big Nose Attack
Video directed & edited by Kyriakos Gkalanakis
Recorded & Mixed by Giannis Damianos
Mastered by Giannis Petrolias
Περίμενα μέρες για να βγει η νέα δουλειά των Diary of Dreams και βγήκα δικαιωμένη. Το Under a timeless spell κυκλοφόρησε σήμερα και είναι ολόφρεσκο. Είναι μια συνεργασία με την Φιλαρμονική της Λειψίας ( Philharmonie Leipzig), που φέρει ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα.
Ο Adrian Hates και ο συνθέτης Conrad Oleak, μοιάζει να έκαναν τα μαγικά τους, αφού ετοίμασαν ένα μοναδικό νέο ταξίδι για το κοινό των Diary. Καθηλωτικό από την αρχή έως το τέλος, με συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα, ονειρικές μελωδίες και συνθέσεις.
Under a timeless spell
Ένα πρώτο δείγμα είχαμε πάρει πριν ένα μήνα, όταν κυκλοφόρησε το single ‘The valley‘. Ανατριχιαστικό, συγκινητικό που ριζώνει μέσα σου.
Τα κομμάτια επιλεγμένα προσεχτικά ένα προς ένα, καθώς τίποτα δεν θα ήταν εύκολο σε αυτό το project που επέλεξαν. Πως θα μπορούσες άλλωστε να φτιάξεις στο μυαλό σου το Butterfly Dance σαν ένα χορό που οι θλιμμένοι κύκνοι θα χόρευαν; Αυτή η μελαγχολία που βγάζει, αυτή η ευγένεια που ακουμπά την ψυχή σου;
Diary of dreams-under a timeless spell
Προσωπική γνώμη και καλά κάνω και σας το λέω δηλαδή, αλλά θεωρώ πως αυτή η επιλογή του Adrian, κατάφερε να ενώσει ίσως ότι καιρό είχε κάνει να φανεί από το συγκρότημα. Θες να είναι η ευαίσθητη πλευρά τους, θες να είναι η ζέστη και τα λόγια του παπά; Ότι και να πεις έχεις δίκιο! Και είναι από τις φορές που σκέφτομαι τόσα πολλά και παράλληλα γράφω τόσα λίγα, γιατί η μελωδία και μόνο με έχει βουλιάξει και με έχει πάρει στα νερά της!
Θα μπορούσα να σου γράφω για ώρες και να αναλύω ένα προς ένα τα κομμάτια που έχεις ξανα ακούσει σε μια άλλη εκδοχή, αντ’ αυτού… Σε προτρέπω να δυναμώσεις την ένταση και να εστιάσεις όπου μπορείς. Αν καταφέρεις να ανατριχιάσεις όπως εγώ, τότε κάτι καλό έχει γίνει!
Για τους τυχερούς του spotify, ένα μικρό δώρο.
Για τους υπολοίπους, θα ήθελα να μου πάρετε δώρο τον δίσκο *Φχαριστώ.
Σε περίπτωση που περιμένατε κάτι με δυνατά μπάσα, τότε sorry but not sorry.
Και για να μην ξεχνιόμαστε, φήμες θέλουν να έρχονται Ελλάδα… Για περισσότερα μείνετε συντονισμένοι!
01. Malum
02. She and her darkness
03. the Valley
04. Hiding Rivers
05. the Plague
06. hell in Eden
07. Butterfly:Dance!
08. Traumtänzer
09. the Colors of Grey
10. the Secret
Εσείς μάθατε το πρόγραμμα για την συναυλία του Sivert Hoyem σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη;
For TWO Nights only!
Σάββατο 27 Απριλίου 2024 Floyd Live Music Venue – Αθήνα
Κυριακή 28 Απριλίου 2024 Principal Club Theater – Θεσσαλονίκη
Last Details Doors open: 20:30 Sivert on stage: 22:00
Ο Sivert Hoyem,
έρχεται στην αγαπημένη του Ελλάδα μόνο για δυο βραδιές, για δύο συναυλίες που υπόσχεται να είναι από τις πιο προσωπικές, πιο οικείες, πιο ζεστές των τελευταίων ετών.
Μετά από 8 ολόκληρα χρόνια – τόσα έχουν περάσει από τις τελευταίες του εμφανίσεις του Sivert Hoyem σε club show τον Απρίλιο του ’16 – έρχεται μαζί με την μπάντα του, για δύο μοναδικές εμφανίσεις – γιατί μόνο αυτός ξέρει και μπορεί να κάνει κάθε του εμφάνιση διαφορετική και γι’ αυτό, ανεπανάληπτη.
Μαζί του φέρνει τα τραγούδια που οι φίλοι του έχουν αγαπήσει όλα αυτά τα χρόνια, Sleepwalking Man, Theaving Heart, Moon Landing, Give it a Whirl, κομμάτια όπως τα Aim For The Heart, Two Green Feathers από τον τελευταίο του δίσκο, On an island, που κυκλοφόρησε στα τέλη του Ιανουαρίου και φυσικά πολλά τραγούδια των Madrugada.
Σάββατο 27 Απριλίου 2024 Floyd Live Music Venue -Αθήνα
Κυριακή 28 Απριλίου 2024 Principal Club Theater – Θεσσαλονίκη
For two nights only!
Δύο σπάνια club shows για τους πιστούς θαυμαστές του.
Οι Black Body Radiation παρουσιάζουν ζωντανά το ντεμπούτο album τους “Burn the Cycle“!
Έπειτα από μια ασφυκτικά γεμάτη χρονιά, οι Black Body Radiation ανεβαίνουν στη σκηνή του IΛION Plus για να επικοινωνήσουν το μήνυμα του πρώτου τους album!
Το “Burn the Cycle” είναι μια προσπάθεια μελέτης της ζωής. Aλλά και ένας ύμνος του αγώνα για να γίνει καλύτερη. Τα κοινωνικά ζητήματα του σήμερα, η εκμετάλλευση, ο πόλεμος, η αδικία, το άγχος της καθημερινότητας είναι εκεί, συνοδευόμενα από μια διαφορετική άποψη και προσέγγιση.
Μουσικά, το άλμπουμ σφύζει από ορμητικούς ρυθμούς που υποστηρίζονται από ευρηματικές μπασογραμμές, που θέτουν τα θεμέλιά του. Οι διαφορετικοί ήχοι των κιθαρών, άλλοτε ηλεκτρισμένοι και επιθετικοί, άλλοτε απαλοί και διακριτικοί, παρέχουν το ηχητικό τοπίο για να ολοκληρωθεί η εικόνα.
Λίγα λόγια για τη μπάντα:
Οι Black Body Radiation είναι ένα post-punk κουιντέτο. Δημιουργήθηκε το 2015 στην Αθήνα. Πήρε την τρέχουσα σύνθεσή του το 2020. Το καλοκαίρι του 2015 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους EP, “Master of Yourself”, σε μια πρώτη προσπάθεια να αποτυπώσουν το αποτέλεσμα των συνδυασμένων διαφορετικών επιρροών τους. Αυτές κυμαίνονται
από post-hardcore και heavy metal έως indie pop και progressive rock.
Έχοντας υποστεί μεγάλες περιόδους παύσης λόγω εξωτερικών υποχρεώσεων αλλά και του covid, η μπάντα χάραξε τα τελευταία δύο χρόνια μια νέα πορεία, προσθέτοντας μια τρίτη κιθάρα ικανή να συμπληρώσει το πλούσιο ηχόχρωμα της και να την οδηγήσει στο πρώτο της LP, “Burn the Cycle”. Οι ηχογραφήσεις του δίσκου έγιναν στο Πλαγκτόν και στα Encore Music Studios από τον Θοδωρή Ζευκιλή, ο οποίος υπογράφει και τις μίξεις/mastering που έγιναν στα SCA Studios, καθώς και την παραγωγή από κοινού με τη μπάντα.
Με τον επίσημο πρώτο ολοκληρωμένο δίσκο και τις δυνατότητες του καινούργιου ήχου τους, οι Black Body Radiation επανασυστήνονται στο κοινό και μας προδιαθέτουν για ένα ορμητικό live στις 11 Μαΐου. Μαζί τους στη σκηνή του IΛION Plus θα βρεθούν οι φίλοι τους Common People και Jimmy Knows, που θα προλογίσουν την παρουσίαση με τις μουσικές τους!
Η ταινία ‘Run Lola Run‘ πρόκειται να κάνει και πάλι την εμφάνιση της μέσω της Sony Pictures Classics. Η επανακυκλοφορία θα έρθει σε έκδοση 4K για την 25η επέτειο της!
Για εμάς που θυμόμαστε με αγάπη αυτήν την ταινία, θα πούμε πως καιρός ήταν! Αν και τα 25 χρόνια μας φαίνονται πολλά…
Η πειραματική τότε, ταινία δράσης του Tom Tykwer, με πρωταγωνίστρια την φλογερή κοκκινομάλλα Franka Potente, η οποία διατρέχει τη γερμανική πρωτεύουσα, συγκέντρωσε περισσότερα από 7 εκατομμύρια δολάρια! Και αυτό μονάχα από την αρχική της κυκλοφορία στις ΗΠΑ.
Και αν αυτό πήγε καλά τότε, σκεφτείτε τι έχει να γίνει φέτος, αφού η Sony Pictures Classics θα επανακυκλοφορήσει την ταινία του 1999 στις αμερικανικές κινηματογραφικές αίθουσες. Η νέα version θα είναι μια νέα αποκατεστημένη έκδοση 4K και αυτό γιατί γενέθλια έχει, όπως αναφέραμε πιο πάνω.
Run Lola Run
Η Franka Potente πρωταγωνιστεί στην ταινία ως η ομώνυμη αθλητική Lola. Αυτό που κάνει είναι να τρέχει για να βρει 100.000 γερμανικά μάρκα εγκαίρως για να σώσει τον φίλο της Manni (Moritz Bleibtreu), ο οποίος έχει μπλέξει άσχημα με έναν τοπικό γκάνγκστερ. Κάθε επιλογή που κάνει η Lola, μικρή ή μεγάλη, αλλάζει την τελική της μοίρα.
Η ταινία αφηγείται τρεις φορές, με τρία διαφορετικά τέλη, μια προσέγγιση που θυμίζει την αισθητική των βιντεοπαιχνιδιών. Οι Herbert Knaup, Joachim Król και Nina Petri συμπρωταγωνιστούν.
Η ταινία Run Lola Run όπως είπαμε έφερε περισσότερα από 7 εκατομμύρια δολάρια στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και τον Καναδά για την SPC. Ήταν μια από τις πιο κερδοφόρες μη αγγλόφωνες ταινίες που είχαν γίνει ποτέ εκείνη την εποχή.
Η χαμηλού προϋπολογισμού ταινία θα κέρδιζε τελικά περισσότερα από 22 εκατομμύρια δολάρια διεθνώς. Ξεκίνησε τη διεθνή καριέρα τόσο της Potente όσο και του Tykwer. Στη συνέχεια θα πρωταγωνιστούσε στο πλευρό του Matt Damon στην ταινία The Bourne Identity. Θα συνεργαζόταν με τους Wachowskis για να σκηνοθετήσει το Cloud Atlas.
Run Lola Run
“Over the past 25 years, Run Lola Run remains one of the most enduring Sony Pictures Classics titles of all time . It is as timely now as when it first appeared in theaters in 1999. Our nationwide reissue in June is a celebration of this first hi-tech thriller presented as it deserves, to be seen and reseen on the big screen and to continue to dazzle new generations of viewers.”
Το “THE WALL – PINK FLOYD’S ROCK OPERA”, έρχεται για πρώτη φορά στην Αθήνα. Το Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού θα φιλοξενήσει την παράσταση στις στις 7 & 8 Ιουλίου.
Έξι σημαντικοί μουσικοί της ροκ. Τέσσερις σπουδαίοι τραγουδιστές, που έχουν την υποστήριξη του διάσημου συγκροτήματος, δέκα χορευτές σολίστες του σύγχρονου χορού, συνθέτουν την μεγαλύτερη ροκ όπερα στην ιστορία της ροκ.
Μια παράσταση πλημμυρισμένη με τη μουσική των Pink Floyd, ζωντανή επί σκηνής, και ταυτόχρονα ένα σύγχρονο θέαμα που αφηγείται με το χορό, τα σκηνικά, τις προβολές και τη μουσική, τη διαχρονική ανάγκη όλων των γενεών σε κάθε μέρος του πλανήτη για αλλαγή, δικαιοσύνη και ελευθερία.
Τhe Wall
Από το 1979 που το Τhe Wall κυκλοφόρησε, δεν έχει χάσει ούτε ελάχιστα από την επικαιρότητά του. 45 χρόνια μετά εξακολουθεί να είναι ο απόλυτος ύμνος της ανθρωπότητας ενάντια στην κάθε μορφής καταπίεση.
Την εποχή εκείνη, ο George Roger Waters και τα υπόλοιπα μέλη των Pink Floyd, ανέδειξαν με την καταπληκτική μουσική τους την ανθρώπινη ανάγκη για ελευθερία, επικοινωνία και την εξαφάνιση των κάθε είδους στεγανών.
To the cinema
Το «Pink Floyd – The Wall», η κινηματογραφική ταινία που ακολούθησε, σε σκηνοθεσία του Άλαν Πάρκερ και με πρωταγωνιστή τον Μπομπ Γκέλντοφ, ήταν μια τεράστια επιτυχία αλλά και η αρχή της δημιουργίας της ροκ όπερας με κύριο άξονα τη μουσική και το χορό.
Έτσι, ο Mohamed Yamani και ο Johan Nus, καταξιωμένοι επαγγελματίες του μουσικού θεάτρου, αποφασίζουν να ενώσουν τις δυνάμεις τους και το The Wall – Pink Floyd’s Rock Opera, γεννιέται και αποθεώνεται από εκατομμύρια θεατές σε όλο τον κόσμο.
Ένα μοναδικό υπερθέαμα, που συνδυάζει μουσική, χορό, τραγούδι, αλλά και προβολές αρχειακού υλικού από την κινηματογραφική ταινία του Άλαν Πάρκερ και διαδραστικότητα με την παρουσία οπερατέρ, που ζωντανά πάνω στη σκηνή θα αναδείξει την ιστορία και με «κοντινά πλάνα» θα παρακολουθήσουμε από όσο πιο κοντά γίνεται τον ήρωά μας, αλλά και θα αιχμαλωτίσουμε τα συναισθήματα των σπουδαίων ερμηνευτών μας.
Το έργο:
Το The Wall αφηγείται την ιστορία ενός άνδρα που ονομάζεται Pink Floyd, ο οποίος ως παιδί έχασε τον πατέρα του στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η υπερπροστατευτική μητέρα του, ο εκφοβισμός των δασκάλων του, η αποτυχία του γάμου του τον οδηγούν στο να χτίσει έναν προστατευτικό τοίχο πίσω από τον οποίο αρχικά πιστεύει ότι βρίσκει καταφύγιο. Με κάθε νέο τραυματικό γεγονός έρχεται ένα νέο τούβλο στον τοίχο του Pink, που θα τον αποκόψει πλήρως τελικά από τον έξω κόσμο.
Ωστόσο, η πραγματική φρίκη αρχίζει μόλις τοποθετήσει το τελευταίο τούβλο. Την βουτιά στα ναρκωτικά. Μόνος και δυστυχισμένος οδηγείται στην τρέλα. Αυτό το μνημειώδες άλμπουμ βασίζεται στις ζωές δύο μελών των Pink Floyd.
Roger Waters
Η παιδική ηλικία του Pink μοιάζει πολύ με αυτή του Roger Waters, του κύριου δημιουργού του The Wall. Ο Waters, ο οποίος έχασε τον πατέρα του στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Έζησε για πολλά χρόνια απομονωμένος και πληγωμένος από την συμπεριφορά των γύρω του.
Η ενήλικη ζωή του Pink βασίζεται σε αυτή του αρχικού τραγουδιστή του συγκροτήματος Syd Barret. Ο Μπάρετ υπέστη ψυχική κατάρρευση λόγω ναρκωτικών και αντικαταστάθηκε αμέσως μετά από τον Ντέιβιντ Γκίλμουρ. Συνδυάζοντας αυτές τις ιστορίες ζωής, ο Roger Waters, ο David Gilmour, ο Nick Mason και ο Richard Wright δημιούργησαν αυτό το έργο κατάδυση στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής.
Δεν υπάρχει σύντομη απάντηση για το τι σημαίνει το The Wall, ούτε καν μια μοναδική απάντηση. Όπως κάθε έργο τέχνης, σημαίνει διαφορετικά πράγματα για διαφορετικούς ανθρώπους. Επιπλέον, μέρος αυτού που κάνει το Τείχος τόσο λαμπρό είναι η πολυπλοκότητα της αφήγησης. Δηλαδή ο τρόπος που μπορεί να εφαρμοστεί εξίσου σε προσωπικό, κοινωνικό, πολιτικό ή διεθνές επίπεδο
Το έργο είναι μια καταγγελία για τους περιορισμούς μας. Τους εθισμούς των ανθρώπων. Τους φόβους που βασίζονται σε ιστορικά κατάλοιπα, αλλά ταυτόχρονα ένα αισιόδοξο συναίσθημα, ένα παράθυρο στον ορίζοντα, να συνειδητοποιήσουμε, να ονειρευτούμε ένα καλλίτερο αύριο να σηκώσουμε το ανάστημα μας …. μέχρι να σπάσει το Τείχος!
Η παράσταση ερμηνεύεται από:
Χορό: 10 χορευτές σύγχρονου χορού.
Μουσική: 6 μουσικοί και 4 τραγουδιστές, οι οποίοι σέβονται απόλυτα την αρχική παρτιτούρα κι έχουν την έγκριση και την υποστήριξη του διάσημου συγκροτήματος.
Προβολές:
Από την κινηματογραφική ταινία του Άλαν Πάρκερ “Pink Floyd – The Wall”. Το αρχειακό υλικό που διέθεσαν οι παραγωγοί της ταινίας Special effect. Πάνω στη σκηνή θα είναι παρών και ένας οπερατέρ για να αναδείξει την χορογραφία. Θα έχουμε έτσι «κοντινά πλάνα» για να παρακολουθήσουμε από όσο πιο κοντά γίνεται τον ήρωά μας, αλλά και να αιχμαλωτίσουμε τα συναισθήματα των ερμηνευτών μας.
Μουσικοί:
Fabian MUNDA (κιθάρα και μουσική διεύθυνση), Alexandre MAHAUX (πιάνο), David D’ASCENZO (κιθάρα).
Ignace RIZZUTO (κιθάρα), Xavier BOUILLON (keyboards), Marcus WEYMAERE (ντραμς).
Τραγουδιστές:
Nuno RESENDE (σολίστ), Serge GULIKERS (σολίστ), Daniel PASTORE, Filippina SCIACCHITANO.
Το “THE WALL – PINK FLOYD’S ROCK OPERA”, έρχεται για πρώτη φορά στην Αθήνα. Το Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού θα φιλοξενήσει την παράσταση στις στις 7 & 8 Ιουλίου.
Έξι σημαντικοί μουσικοί της ροκ. Τέσσερις σπουδαίοι τραγουδιστές, που έχουν την υποστήριξη του διάσημου συγκροτήματος, δέκα χορευτές σολίστες του σύγχρονου χορού, συνθέτουν την μεγαλύτερη ροκ όπερα στην ιστορία της ροκ.
Μια παράσταση πλημμυρισμένη με τη μουσική των Pink Floyd, ζωντανή επί σκηνής, και ταυτόχρονα ένα σύγχρονο θέαμα που αφηγείται με το χορό, τα σκηνικά, τις προβολές και τη μουσική, τη διαχρονική ανάγκη όλων των γενεών σε κάθε μέρος του πλανήτη για αλλαγή, δικαιοσύνη και ελευθερία.
Τhe Wall
Από το 1979 που το Τhe Wall κυκλοφόρησε, δεν έχει χάσει ούτε ελάχιστα από την επικαιρότητά του. 45 χρόνια μετά εξακολουθεί να είναι ο απόλυτος ύμνος της ανθρωπότητας ενάντια στην κάθε μορφής καταπίεση.
Την εποχή εκείνη, ο George Roger Waters και τα υπόλοιπα μέλη των Pink Floyd, ανέδειξαν με την καταπληκτική μουσική τους την ανθρώπινη ανάγκη για ελευθερία, επικοινωνία και την εξαφάνιση των κάθε είδους στεγανών.
To the cinema
Το «Pink Floyd – The Wall», η κινηματογραφική ταινία που ακολούθησε, σε σκηνοθεσία του Άλαν Πάρκερ και με πρωταγωνιστή τον Μπομπ Γκέλντοφ, ήταν μια τεράστια επιτυχία αλλά και η αρχή της δημιουργίας της ροκ όπερας με κύριο άξονα τη μουσική και το χορό.
Έτσι, ο Mohamed Yamani και ο Johan Nus, καταξιωμένοι επαγγελματίες του μουσικού θεάτρου, αποφασίζουν να ενώσουν τις δυνάμεις τους και το The Wall – Pink Floyd’s Rock Opera, γεννιέται και αποθεώνεται από εκατομμύρια θεατές σε όλο τον κόσμο.
Ένα μοναδικό υπερθέαμα, που συνδυάζει μουσική, χορό, τραγούδι, αλλά και προβολές αρχειακού υλικού από την κινηματογραφική ταινία του Άλαν Πάρκερ και διαδραστικότητα με την παρουσία οπερατέρ, που ζωντανά πάνω στη σκηνή θα αναδείξει την ιστορία και με «κοντινά πλάνα» θα παρακολουθήσουμε από όσο πιο κοντά γίνεται τον ήρωά μας, αλλά και θα αιχμαλωτίσουμε τα συναισθήματα των σπουδαίων ερμηνευτών μας.
Το έργο:
Το The Wall αφηγείται την ιστορία ενός άνδρα που ονομάζεται Pink Floyd, ο οποίος ως παιδί έχασε τον πατέρα του στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η υπερπροστατευτική μητέρα του, ο εκφοβισμός των δασκάλων του, η αποτυχία του γάμου του τον οδηγούν στο να χτίσει έναν προστατευτικό τοίχο πίσω από τον οποίο αρχικά πιστεύει ότι βρίσκει καταφύγιο. Με κάθε νέο τραυματικό γεγονός έρχεται ένα νέο τούβλο στον τοίχο του Pink, που θα τον αποκόψει πλήρως τελικά από τον έξω κόσμο.
Ωστόσο, η πραγματική φρίκη αρχίζει μόλις τοποθετήσει το τελευταίο τούβλο. Την βουτιά στα ναρκωτικά. Μόνος και δυστυχισμένος οδηγείται στην τρέλα. Αυτό το μνημειώδες άλμπουμ βασίζεται στις ζωές δύο μελών των Pink Floyd.
Roger Waters
Η παιδική ηλικία του Pink μοιάζει πολύ με αυτή του Roger Waters, του κύριου δημιουργού του The Wall. Ο Waters, ο οποίος έχασε τον πατέρα του στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Έζησε για πολλά χρόνια απομονωμένος και πληγωμένος από την συμπεριφορά των γύρω του.
Η ενήλικη ζωή του Pink βασίζεται σε αυτή του αρχικού τραγουδιστή του συγκροτήματος Syd Barret. Ο Μπάρετ υπέστη ψυχική κατάρρευση λόγω ναρκωτικών και αντικαταστάθηκε αμέσως μετά από τον Ντέιβιντ Γκίλμουρ. Συνδυάζοντας αυτές τις ιστορίες ζωής, ο Roger Waters, ο David Gilmour, ο Nick Mason και ο Richard Wright δημιούργησαν αυτό το έργο κατάδυση στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής.
Δεν υπάρχει σύντομη απάντηση για το τι σημαίνει το The Wall, ούτε καν μια μοναδική απάντηση. Όπως κάθε έργο τέχνης, σημαίνει διαφορετικά πράγματα για διαφορετικούς ανθρώπους. Επιπλέον, μέρος αυτού που κάνει το Τείχος τόσο λαμπρό είναι η πολυπλοκότητα της αφήγησης. Δηλαδή ο τρόπος που μπορεί να εφαρμοστεί εξίσου σε προσωπικό, κοινωνικό, πολιτικό ή διεθνές επίπεδο
Το έργο είναι μια καταγγελία για τους περιορισμούς μας. Τους εθισμούς των ανθρώπων. Τους φόβους που βασίζονται σε ιστορικά κατάλοιπα, αλλά ταυτόχρονα ένα αισιόδοξο συναίσθημα, ένα παράθυρο στον ορίζοντα, να συνειδητοποιήσουμε, να ονειρευτούμε ένα καλλίτερο αύριο να σηκώσουμε το ανάστημα μας …. μέχρι να σπάσει το Τείχος!
Η παράσταση ερμηνεύεται από:
Χορό: 10 χορευτές σύγχρονου χορού.
Μουσική: 6 μουσικοί και 4 τραγουδιστές, οι οποίοι σέβονται απόλυτα την αρχική παρτιτούρα κι έχουν την έγκριση και την υποστήριξη του διάσημου συγκροτήματος.
Προβολές:
Από την κινηματογραφική ταινία του Άλαν Πάρκερ “Pink Floyd – The Wall”. Το αρχειακό υλικό που διέθεσαν οι παραγωγοί της ταινίας Special effect. Πάνω στη σκηνή θα είναι παρών και ένας οπερατέρ για να αναδείξει την χορογραφία. Θα έχουμε έτσι «κοντινά πλάνα» για να παρακολουθήσουμε από όσο πιο κοντά γίνεται τον ήρωά μας, αλλά και να αιχμαλωτίσουμε τα συναισθήματα των ερμηνευτών μας.
Μουσικοί:
Fabian MUNDA (κιθάρα και μουσική διεύθυνση), Alexandre MAHAUX (πιάνο), David D’ASCENZO (κιθάρα).
Ignace RIZZUTO (κιθάρα), Xavier BOUILLON (keyboards), Marcus WEYMAERE (ντραμς).
Τραγουδιστές:
Nuno RESENDE (σολίστ), Serge GULIKERS (σολίστ), Daniel PASTORE, Filippina SCIACCHITANO.
Οι Next Time Passions επιστρέφουν το 2024 με το νέο studio album τους Coffee and Regrets.
To album εγκαινιάζει ένα νέο κύκλο δραστηριότητας για την μπάντα, περιλαμβάνοντας 5 καινούργια τραγούδια που γράφτηκαν τα τελευταία δύο χρόνια, τα 4 κομμάτια του εξαντλημένου Another Wish limited EP για πρώτη φορά σε βινύλιο, καθώς και μια έκπληξη: το θρυλικό πρώτο single της μπάντας από τα 90s, Not Here Anymore, σε νέα ηχογράφηση.
Με το Coffee and Regrets,
οι Next Time Passions, εμπλουτίζουν τον μελωδικό indie- pop ήχο τους με εμφανείς επιρροές από την ψυχεδέλεια των 60s, μένοντας πάντα πιστοί στην αμεσότητα των μηνυμάτων, τις δυνατές μελωδίες, και τη συγκινησιακή δύναμη των τραγουδιών.
Ο δίσκος κυκλοφορεί σε βινύλιο από την Make me Happy Records (Ελλάδα), την Shelflife Records (ΗΠΑ) και την Fastcut Records (Ιαπωνία), και είναι επίσης διαθέσιμο σε ψηφιακή μορφή σε όλες τις μουσικές διαδικτυακές πλατφόρμες. Το ομώνυμο κομμάτι, Coffee And Regrets, είναι το πρώτο single του album.
Για τους Next Time Passions :
Σχηματίστηκαν το 1991 και είναι ένα από τα σημαντικότερα group της Αθηναϊκής σκηνής της ανεξάρτητης indie-pop των 90s. Στην πρώτη περίοδο τις ιστορίας τους (’91-’95) κυκλοφόρησαν ένα cassette EP και δύο singles, ενώ τραγούδια τους συμπεριλήφθηκαν σε συλλογές στο εξωτερικό σε Αγγλία και Αμερική. Το 2009, έπειτα από μία μεγάλη περίοδο όπου τα μέλη ακολούθησαν άλλες μουσικές κατευθύνσεις, η μπάντα ενεργοποιήθηκε ξανά, με ανανεωμένη σύνθεση. Η δεύτερη αυτή περίοδος έφερε αρκετές live εμφανίσεις, συμμετοχές σε festivals στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ένα album (Things Left On Stripes Of Time, 2012), ένα single (Brand New Sea, 2011) και ένα EP (Another Wish, 2016).
COFFEE & REGRETS ALBUM ARTWORK BY PANAGIOTIS PARNASSAS
Music composed and performed by Next Time Passions
Produced by Next Time Passions
Recorded & Mixed by Loukas Lymberis at Prova Studios
Drums recorded at Artracks Studios
Mixed by Sergios Voudris at Diskex Records
Mastering By Stavros Gergiopoulos
Ohio Players λέγεται λοιπόν ο καινούργιος δίσκος των Black Keys αλλά αυτό σας το είχαμε ήδη πει. Κυκλοφόρησε στις 5 του Απρίλη και κατάφερα να τον ακούσω κανιά δυο φορές. Άντε τρεις. Σίγουρα όχι παραπάνω από 4.
Ας ξεκινήσουμε από τα καλά. Εξωφυλλάρα (για να μην πω κάτι άλλο σε -άρα και παρεξηγηθώ). Μου άρεσε πολύ και η αισθητική και η σύλληψη της ιδέας αν και δεν φημίζομαι για το γούστο μου στα εικαστικά, γραφιστικά, οικιακά κλπ. Και χωρίς further due που λένε και στο χωριό μου, ας περάσουμε στο προκείμενο που είναι πάντα η μουσική.
The Black Keys, “Ohio Players”
Ή μάλλον ας μιλήσουμε για μένα. Νομίζω πως ο ήχος που είχαν βγάλει στο Thickfreakness δεν θα επαναληφθεί ποτέ. Μάλλον ούτε οι ίδιοι ξέραν πως τους βγήκε. Μπορεί και να μην το ήθελαν. Εγώ λοιπόν που λέτε αν και δεν με ρωτήσατε, νομίζω πως αυτό ήταν και η καλύτερή τους στιγμή. Και δυστυχώς (για μένα) όσο προχωρούσαν σε φήμη, τόσο πιο εμπορική γινόταν η δουλειά τους. Ίσως σε αυτό να σκοπεύανε. Άλλωστε και οι καλλιτέχνες έχουν λογαριασμούς, φαΐ, νερό, ρεύμα, τηλέφωνο και όλα αυτά τα λαϊκά προβλήματα.
Black keys
Κατά συνέπεια, τώρα που είναι από τις πιο Hot μπάντες, έχουν γίνει τόσο εμπορικοί που σχεδόν δεν μου αρέσουν. Δε λέω, έχουν μεγάλη μαεστρία να κάνουν κομμάτια cross over. Μπερδεύουν τη funk, τη disco, τη soul με το rock . Αλλά πλέον δεν ξέρω αν η μαεστρία στο δίδυμο καλά κρατεί.
Το Ohio Players ξεκινάει με το This is Nowhere
που είναι και από τις καλύτερες στιγμές του. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως μου άρεσε. Το βρήκα ολίγον έως πολύ άνευρο, ανάλατο (σιγά ρε μάστερ σεφ) και επίπεδο. Αν μπορούμε να πούμε κάτι καλό είναι ότι είναι αρκετά pop για να σου κολλάει η μελωδία. Αλλά αναλογιστείτε πότε ήταν η τελευταία φορά που σας κόλλησε ένα καλό κομμάτι στο κεφάλι και δεν ήταν φόλα. Ή σύνθημα γηπεδικό που μάλλον εδώ κολλάει περισσότερο το κομμάτι.
Το Dont Let Me Go αρχίζει ωραία αλλά στο ρεφραίν τα χαλάει όλα. Πολυφωνία από όργανα και ωραία φωνητικά αλλά το disco ρεφραιν τα αναιρεί όλα. Το Beautiful People είναι funky αλλά μόνο αυτό. Θα μου πεις είναι κακό αυτό; Κατά περίπτωση όχι, αλλά εδώ, του λείπει αυτό που λέμε αλητεία. Για να είμαι ειλικρινής μάλλον αυτό μου λείπει σε όλο το Ohio Players. To Οn The Game είναι ακόμα μια πολυφωνική pop προσέγγιση. Overproduced χωρίς χρώμα. Επίσης όπως όλος ο δίσκος.
Για να μην το κουράζω τραγούδι τραγούδι, πήρατε μια ιδέα. Στα 14 τραγούδια του Ohio Players δεν αλλάζει κάτι. Για τα δικά μου στάνταράκια, τολμώ ευθαρσώς να πω πως απογοητεύτηκα. Είμαι σίγουρος βέβαια πως τώρα οι Black Keys θα κάνουν περιοδεία και θα γεμίσουν στάδια. Θα τους παίζουν τα ραδιόφωνα γιατί τέτοια είναι η μουσική τους πλέον.
Απλά ή σχέση τους με rock n roll είναι πλέον τόση όση και των πυρηνικών υποβρυχίων με τη μαγιονέζα. Το ακούτε εδώ για να διαφωνήσουμε στα σχόλια και να με βρίσετε. Και για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να καταλάβω από το bandcamp το στέλνουν μόνο σε Αμερική. Λες και τα ταχυδρομικά τα πληρώνουν αυτοί.
Thanks but no thank you. ΚΑι πολύ κρίμα όμως. Γαιτί είχα μεγάλες προσδοκίες και ελπίδες. Αλλά έτσι είναι. Δεν φταίνε αυτοί που είναι μεγάλη και ηαπογοήτευση. Αλλά τι να κάνεις κιόλας. Α κατσεις α σκάσεις επειδή αυτοί θέλουν να κονομήσουν και καλά κάνουν; Ε όχι. Απλά δεν ξανακούς το Ohio Players και είμαστε όλοι καλά και αυτοί καλύτερα.
Οι BARON FOUR επιστρέφουν με τον 3ο τους δίσκο! Η μπάντα σχηματίστηκε το 2012 και έχει τελειοποιήσει τη μοναδική της προσέγγιση στη δημιουργία μουσικής τα τελευταία 11 χρόνια. Ενώ κυρίως στοχεύουν σε μια περίπου ενδιάμεση ένωση μεταξύ των THE BEATLES του Αμβούργου και των BACK FROM THE GRAVE, το νέο τους LP με τίτλο “Outlying” (το οποίο έρχεται σε εξώφυλλο σε στυλ 60’s με εξωτερικό εξώφυλλο με πτερύγιο και UV βερνίκι) τους έχει δει να εξελίσσονται στον δικό τους μοναδικό ήχο, ενώ παράλληλα καταφέρνουν να παραμένουν πιστοί στις ρίζες τους.
Οι THE BARON FOUR
περιλαμβάνουν ταλαντούχα μέλη των THE EMBROOKS, THE JACK CADES, THE CAPELLAS, PAPER LIPS και GALILEO 7. Το “Outlying” έχει έναν υπέροχο 60’s Freakbeat ήχο που το καθιστά ήδη ένα σύγχρονο κλασικό άλμπουμ. Το άλμπουμ διαθέτει περίτεχνη σύνθεση τραγουδιών με πιασάρικες μελωδίες, όμορφες αρμονίες και μια κλασική garage-beat επιρροή που θυμίζει μπάντες όπως οι THE REMAINS ή οι THE ROGUES.
the baron four
Αν με ρωτούσε κάποιος
πως θα έπρεπε να είναι το merseybeat σήμερα , θα του έβαζα να ακούσε το Outlying. Τα έχει όλα και συμφέρει. Οι δοσολογίες είναι εκεί που πρέπει. Η συνταγή δοκιμασμένη μεν, αλλά ανανεωμένη και δημιουργικότατη. Η εκτέλεση άρτια. Όσον αφορά την παραγωγή, είναι εκπληκτική. Σαφώς παραπέμπει στις επιρροές της μπάντας αλλά με πεντακάθαρο ήχο.
Οι κιθάρες πρωταγωνίστριες με fuzz ή άνευ. Βαθάκια στο θεό ταξιδιάρικα. Ρυθμικό σφιχτό και στακάτο. Τι άλλο θέλετε; Να πάρετε το δίσκο; Αυτό μπορείτε να το κάνετε από εδώ. Και τον ακούτε και μια ή περισσότερες βόλτες για να πειστείτε.
Αν και είμαι σίγουρος πως νομίζετε ότι απευθύνομαι στους αλκοολικούς οπαδούς των 60’s , οι Baron Four έιναι από τις μπάντες που μπορούν να είναι αρεστοί και σε μη παρελθοντολάγνους γιατί τα τραγούδια τους έχουν μια σχετικά μεγάλη pop προσέγγιση.
Τα Υπόγεια Ρεύματα, μπορεί να κυκλοφόρησαν νέα δουλειά και να ξεκίνησαν συναυλίες, αυτό όμως δεν σημαίνει πως η πόρτα του στούντιο έμεινε κλειστή.
Ένα νέο sensions ξεκίνησε με συνεργασίες και την αρχή είχε κάνει ο Γιάννης Αγγελάκας, όπως είχαμε αναφέρει εδώ.
Σε Περιμένω
Σειρά είχε η Μαρία Παπαγεωργίου, στο κομμάτι ‘Σε περιμένω‘, που ηχογραφήθηκε και μοιράστηκε προ ολίγων ημερών.
Όπως ανέφεραν και τα Υπόγεια ρεύματα, ήταν η επόμενη φίλη που επισκέφτηκε το στούντιο. Ζήτησαν την δική της εκδοχή στο τραγούδι «Σε Περιμένω» μέσα από το από το άλμπουμ «Μικρά Που ‘Ναι Τα Όνειρα» που κυκλοφόρησε το 2002.
“Η Μαρία έφερε το δικό της ηχόχρωμα και έδωσε μια άλλη πνοή στο τραγούδι με την ερμηνεία και την κιθάρα της. Τεράστια η χαρά μας για την υπέροχη μεταμόρφωση του τραγουδιού και για τη συνεργασία αυτή.”
Σαν Έρημα Καράβια
Αυτήν την φορά, σειρά είχαν οι αδερφές Ελένη και Σουζάνα Βουγκιουκλή. Έχουμε ξανα κάνει αναφορά στο ταλέντο τους, και δεν θα σταματήσουμε εδώ, αν και βρέθηκαν καλεσμένες από το αγαπημένο συγκρότημα. Το τραγούδι «Σαν Έρημα Καράβια» που κυκλοφόρησε μέσα από το άλμπουμ «Παραλογές» που κυκλοφόρησε το 1995.
Social
Μην ξεχνάς, πως δίσκος ήρθε και συναυλίες έφερε. Αποθήκευσε το στην ατζέντα σου.
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies. Υπάρχει προσδιορισμός και αποθήκευση δεδομένων. Πληροφορίες σχετικά με την επεξεργασία δεδομένων και τη δυνατότητα άρνησης αυτής περιλαμβάνονται στην πολιτική απορρήτου.
