Οι SQUID PISSER, οι τολμηροί παίχτες που είναι γνωστοί για την ηλεκτρισμένη συγχώνευση του hardcore punk και του avant-garde grindcore, αναδύονται από τα βρωμερά βάθη με την τελευταία τους προσφορά, “Dreams of Puke“. Μετά τους σεισμικούς κραδασμούς του “Vaporize A Neighbor” EP και του Comic Book Set, και το σπλαχνικό χτύπημα στο στομάχι της συλλογής “Vaporize A Tadpole”, το δεύτερο full-length άλμπουμ των SQUID PISSER είναι ένα άγριο θηρίο που αρνείται να εξημερωθεί.
Με βάρος 12 τραγουδιών και κόψιμο στις 45 στροφές , το “Dreams of Puke” είναι ένας ηχητικός κολοσσός που σε αρπάζει από το λαιμό και δεν σε αφήνει ποτέ να φύγεις. Ο δεξιοτεχνικός χειρισμός του κιθαρίστα Tommy Meehan στα πετάλια των εφέ δημιουργεί μια αφιλτράριστη επίθεση στις αισθήσεις, ενώ το καταιγιστικό, γεμάτο οργή drumming του Seth Carolina λειτουργεί ως η κινητήρια δύναμη πίσω από το άλμπουμ που θα σας αφήσει να παραμιλάτε στο πέρασμά του.
Μορφοποιημένο με πύον, γλίτσα, καραμέλα και καθαρή, ανόθευτη παραφροσύνη,
το “Dreams of Puke” είναι ένα πλούσιο μπουκέτο από σπλαχνικά σπλάχνα και ηχητικές μύξες γεμάτες όγκους. “Μια επίθεση λευκού καρχαρία στο The Mall of America”, διακηρύσσει ο Mark Fischer, ιδιοκτήτης της SKiN GRAFT Records.
Η πρώτη έκδοση του βινύλιου του άλμπουμ των Squid Pisser
είναι διαθέσιμη σε δύο παραλλαγές: “Kaliedoscopic Heave” (πολύχρωμο Rainbow Splatter) και “Polychromatic Upchuck” (Random Colors cycled in and out of the pressing), το καθένα συνοδεύεται από ένα έγχρωμο αυτοκόλλητο ID που εφαρμόζεται σε μια επανασφραγιζόμενη κρυστάλλινη διαφανή πολυσακούλα και ένα φύλλο στίχων. Το γυάλινο Compact Disc διαθέτει ένα μήνυμα Mystery Matrix και είναι τοποθετημένο σε ένα εξαπλό τριπλό τζάκετ, συμπληρωμένο με ένα αναδιπλούμενο ένθετο με στίχους.
Tracklist:
1. Heaven’s A Place On Earth
2. Kill All Your Friends
3. Virus Assholes
4. Felching Your God
5. Gack Action Gods
6. The Hottest Load
7. Cancel the Family
8. Vaporize A Neighbor
9. Dreams Of Puke
10. Splatter the Master
11. Hermaphroditic Shopping Carts
12. Lord of the Slog
Ο Jack Savoretti παρουσιάζει το νέο του άλμπουμ “Miss Italia“.
Αχ, καλοκαιράκι! Roadtrips στο Lago Di Bracciano, μπανάκια στην Lido Di Ostia, ανέμελα σαββατοκύριακα Ιουλίου, Aperol με θέα τα Ισπανικά σκαλιά, πρωινός καφές στη Βίλα Μποργκέζε… Τι όχi; Και όμως σας λέω ναι!
Λοιπόν, φέτος παντρεύομαι και όσο άκουγα τον καινούργιο δίσκο του Jack Savoretti, κανόνιζα το bachelorette party μου στην αγαπημένη μου πόλη στον πλανήτη, τη Ρώμη. Είναι μία πόλη-μουσείο και σε συνδυασμό με την γλώσσα και την ανεμελιά που την διακατέχει ήταν η πιο εύκολη επιλογή.
Το “Miss Italia” πρόκειται για το πρώτο ιταλόφωνο άλμπουμ του Jack Savoretti και αποτελεί μια επανασύνδεση με τις ρίζες του αλλά και τη συνέχεια των προηγούμενων άλμπουμ του “Singing To Strangers” (2019) & “Europiana” (2021). Αγαπημένα τραγούδια του δίσκου είναι σίγουρα το “Miss Italia” και το “Come posso raccontare“.
Είναι μία από τις πιο καλογραμμές δουλειές του Jack Savoretti και μπορώ να πω πως έχει έντονο συναισθηματικό φορτίο και το μεταδίδει κάθε φορά σε όποιον ακούει τον δίσκο. Στο άλμπουμ συμμετέχουν επίσης οι Miles Kane, Carla Morrison, Delilah Montagu, Natalie Imbruglia και Zucchero.
Αυτό το άλμπουμ ήρθε σε μια σημαντική στιγμή της ζωής του Jack Savoretti, καθώς πρόσφατα έχασε τον μπαμπά του, ο οποίος ήταν Ιταλός.
Ο Jack Savoretti έχει δηλώσει: «Ο πατέρας μου ήταν η άγκυρα που με έδενε με την Ιταλία, η σύνδεση με τις ρίζες μου που ένιωσα πως κινδύνευα να χάσω χωρίς εκείνον. Έτσι χρειάστηκε να επιστρέψω στο σχολείο καθώς δεν ήθελα να μιμηθώ την Ιταλική μουσική. Ήθελα να την κάνω τη δική μου και να δημιουργήσω κάτι μοναδικό, συνδυάζοντας τον αγγλοσαξονικό με τον ιταλικό τρόπο δημιουργίας του τραγουδιού καθώς και όσα έχω μάθει τα τελευταία 20 χρόνια μέσα από την εμπειρία μου δουλεύοντας στην Αμερική, την Αγγλία και την Ιταλία. Έπρεπε πρώτα να μάθω να γράφω στα ιταλικά πριν δημιουργήσω το ΔΙΚΟ ΜΟΥ άλμπουμ στα ιταλικά». Και εγένετο, Miss Italia.
Και μιας και επανασυνδέθηκε ο Jack Savoretti, είπα και εγώ να δώσω έναν φόρο τιμής σε όλους τους έρωτες, σε όλες τις στιγμές παραφροσύνης, σε όλα τα όνειρα που γκρεμίστηκαν (Il Messaggero, είσαι ακόμα ένα απωθημένο) και σε όλες μέρες και νύχτες που έζησα ως φοιτήτρια στην πόλη της περιοχής Lazio.
Πάμε να κάνουμε μαζί το ταξίδι αυτό, ακούγοντας το Miss Italia – το δικό μου φετινό soundtrack!
Στάση 1η – Αναμνήσεις ή αλλιώς “Come posso raccontare”
Ακούγωντας το πρώτο τραγούδι του δίσκου, μεταφέρομαι στην γέφυρα Ponte Palatino και βλέπω τα φωτάκια της Tiberina. Το τραγούδι μιλάει για την Ιταλία και είναι η εισαγωγή του δίσκου, κάνοντάς μας να καταλάβουμε κατευθείαν πως θα κάνουμε μιαν αναδρομή στην Ιταλία του Savoretti, αλλά και στις δικές μου σκέψεις και αναμνήσεις από ότι φαίνεται.
Come posso raccontare questo strano bel paese al mondo?
Στάση 2η – Απόφαση ή αλλιώς “Canzoni romantiche” feat. @carlamorrison
Όπως λέει και ο τίλος του… είναι ένα ρομαντικό τραγούδι! Και μου κάνει την απόφαση τόσο εύκολη, ώστε να πω στην Ειρήνη “Θα πάμε Ρώμη οι δυο μας για να γράψω το τελευταίο κεφάλαιο του πρώτου τόμου και να αρχίσω το πρώτο κεφάλαιο του δεύτερου”. Η φωνή της Carla Morrison είναι λες και ήρθε για να μου επιβεβαιώσει την απόφαση. Τα φώτα της Tiberina είναι τόσο ρομαντικά για να απαρνηθώ τις σκέψεις μου.
Στάση 3η – Εισιτήρια ή αλλιώς “Credimi”
Αυτό το ταξίδι είναι ίσως η δική μου εσωτερική ανακωχή, Credimi αγαπητοί αναγνώστες του Afternoiz. Και από ό,τι φαίνεται είναι και του καλλιτέχνη. Οπότε η επιλογή είναι εύκολη.. 18-21 Ιουλίου και Ciao, Roma! Α ρε Jack Savoretti, τι μας κάνεις!
Io chiedo ancora scusa per farmi perdonare.
Στάση 4η – Μελαγχολία ή αλλιώς “Malinconia”
Και κάπου εδώ, πιάνω κάτι παλιά άλμπουμ μου και βλέπω φωτογραφίες, από την πόλη που τόσο αγαπώ, του 2011 και αντιλαμβάνομαι πως έχουν περάσει 13 ολόκληρα χρόνια από την πρώτη φορά που την επισκέφτηκα. Και η αλήθεια είναι πως το άσμα αυτό μιλάει για μία τέτοια μελαγχολία. Γλυκιά.
Στάση 5η – Κυριακή ή αλλιώς Sarà sempre domenica feat. @delilahmontagu
Τα εισιτήρια τα έκλεισα Κυριακή. Γιατί οι Κυριακές έχουν άλλη χάρη. Ο Γιάννης μου χάρηκε τόσο πολύ που θα πάω να πιω Aperol στα Ισπανικά Σκαλιά, βλέποντας το ηλιοβασίλεμα. Είμαστε τυχεροί, γιατί βρήκαμε ο ένας τον άλλον. O Jack Savoretti ψάχνει ακόμα.
Στάση 6η – Trastevere ή αλλιώς Miss Italia
Ναι, είναι ωραία τα αρχαία και η ιστορία, αλλά σαν το πολύχρωμο Trastevere δεν έχει και δεν είναι δυνατόν να μην δώσω το παρόν στο εστιατόριο Osteria da Zi Umberto για ένα aperol & μία carbonara romana και το βράδυ βόλτες στα πλακόστρωτα σοκάκια με τις μπουκαμβίλιες, οι οποίες θα καταλήξουν για κρασί στο Enoteca L’Antidoto μέχρι τις 11 και μετά μέχρι τα ξημερώματα κοκτέιλ στο The Hole στην Piazza dei Ponziani. Μου έλειψε τόσο όσο και στον Jack Savoretti! Και τώρα θα γίνουμε πάτσοι, ενώ θα τραγουδάω με την Ειρήνη τους παρακάτω στίχους σε εύθυμη κατάσταση:
Le vacanze romane, monetine e fontane, turisti sudati che fan foto strane. Eravamo io e te la cosa più bella del mondo, oh!
Στάση 7η – Ανακωχή ή αλλιώς Splendida
Κάποια πράγματα στη ζωή πρέπει να μείνουν μια για πάντα στο παρελθόν, οπότε υπόσχομαι πως θα πετάξω στον Τίβερη κάποιες θλιβερές σκέψεις και αναμνήσεις. Ο τόμος II θα ξεκινήσει με λευκή σελίδα. Αυτό λέει και το τραγούδι κιόλας.
Στάση 8η – Βόλτα στην πόλη με ηλεκτρονικό πατίνι ή αλλιώς Ultime parole feat. @natalie_imbruglia
Είναι δυνατόν να μην το τραγουδάμε διαπασών πάνω στο πατίνι μας, κάνοντας τον γύρω του Κολοσσαίου; Η επιστροφή της Natalie Imbruglia είναι το πιο σημαντικό σημείο αυτού του τραγουδιού!
Στάση 9η – Ξενοδοχείο ή αλλιώς Bada bing, bada boom feat. @mileskane
Νομίζω πως η επιλογή είναι μία – ρετιρέ για να μπορώ να δω τον τρούλο του Αγίου Πέτρου το ηλιοβασίλεμα και να χαζέψω για αρκετή ώρα τα πορτοκαλομωβ χρώματα του ουρανού της Αιώνιας Πόλης, σκεπτόμενη τα “Io e Te” που έχω πει.
Casa colorata
Στάση 10η – Πάνθεον ή αλλιώς Casa colorata
Όλα αλλάζουν μπροστά του – είναι λες και σταματάει ο κόσμος. Η αλήθεια είναι πως όποιος το κοιτάει χάνεται για κάποια δευτερόλεπτα και μετά κατευθείαν στο Bocca della Verita, για να μάθω για την αλήθεια που έρχεται…
Το Στόμα της Αλήθειας (Bocca della Verita στα Ιταλικά) είναι ένας μαρμάρινος δίσκος με σκαλισμένο ένα γενειοφόρο προσωπείο. Σύμφωνα με τον μύθο, το στόμα του προσωπείου κλείνει εάν κάποιος ψεύτης βάλει το χέρι του σε αυτό.
Στάση 11η – Ναός του Ασκληπιού ή αλλιώς Per dire il tuo nome feat. @svegliaginevra
Το να μοιραστείς ένα διαφορετικό πρωινό μπροστά από μία λιμνούλα μέσα στην Βίλα Μποργκέζε, παίζοντας τα παπάκια. Αξία ανεκτίμητη. Ειρηνάκι, ετοιμάσου!
Στάση 12η – Piazza Navona ή αλλιώς Non ho capito niente
Ακόμα δεν καταλαβαίνω τον λόγο ύπαρξής μου στην Piazza Navona και λογικά και ο Savoretti, συμφωνεί μαζί μου. Αυτή η φορά όμως είναι διαφορετική.
Senza Una Donna
Στάση 13η – Η επιστροφή ή αλλιώς Senza Una Donna (Without A Woman) – Jack Savoretti feat @zuccherosugar
Αυτός ο δίσκος δεν θα μπορούσε να ολοκληρώνεται με καλύτερο τρόπο. Για μένα είναι ο ορισμός της επιστροφής στην πραγματικότητα πως 48 μέρες μετά την επιστροφή μου, οι πένες μου θα είναι έτοιμες και οι σελίδες μου καθαρές για να γράψω μια νέα ιστορία με τον άνθρωπο μου. Jack Savoretti, σε ευχαριστώ.
Περισσότερα για το bachelorette μου, μετά τις 21 Ιουλίου! Θα σας ενημερώσω για όλα!
Ο Jack Savoretti θα έρθει στην Ελλάδα για δυο μοναδικές συναυλίες τον Σεπτέμβριο στο πλαίσιο της περιοδείας του για το “Miss Italia” – την Παρασκευή 20 Σεπτεμβρίου στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού και το Σάββατο 21 Σεπτεμβρίου στη Μονή Λαζαριστών.
Η νέα δουλειά του Moby, κυκλοφόρησε στις 14 Ιουνίου 2024, δηλαδή πριν από 2 μερούλες και έχει τον τίτλο ‘Always Centered at Night’. Η νέα αυτή δουλειά αποτελεί το 22ο στούντιο άλμπουμ του Αμερικανού μουσικού και έρχεται μέσω της ομώνυμης εταιρείας Always Centered at Night και Mute Records.
Moby – Always Centered At Night
Always Centered at Night
Σίγουρα δεν είναι ένας προσωπικός δίσκος, τουλάχιστον έτσι όπως έχουμε ή είχαμε συνηθίσει. Για αρχή να σου πω πως περιέχει 13 ξεχωριστά κομμάτια που συνοδεύονται εξίσου από 13 καλλιτέχνες. Αυτό αυτόματα σημαίνει πως το κάθε ένα, περιέχει χαρακτηριστικά προφανώς του Moby αλλά και του καλλιτέχνη που έχει επιλέξει. Vocalists κάθε είδους, που αφήνουν το δικό τους στίγμα, βγαλμένο από την δεκαετία αν θέλεις του 70′, κάπου εκεί στους δρόμους της Νέας Υόρκης.
Το ύφος του ‘Always Centered at Night’ δεν έχει συγκεκριμένη ταυτότητα, αφού θα βρεις electro, jazz, chill out, εναλλακτική etc. Είναι μια ψυχοσύνθεση όλων. Από αυτά που ακούς όταν θέλεις να ηρεμήσεις αλλά και ταυτόχρονα να πάρεις δυνάμεις. Μη ξεχνάμε άλλωστε πως εδώ ο Moby πέρα από παραγωγός, γίνεται και dj -εντάξει το μουσικός γενικά δεν το αναφέρω καν.
moby ft. Benjamin Zephaniah – ‘where is your pride?’
Track by track
Ο δίσκος ξεκινάει με το “On Air” και τη φωνή του Serpentwithfeet. Χαμηλοί τόνοι, ρομαντικοί.
Για να έρθουν να υποδεχτούν την φωνή της Lady Blackbird στο “Dark Days”. Την ίδια καλλιτέχνιδα την έχουμε απολαύσει και στο Walk with me, που έχουμε μιλήσει για αυτό.
Το “Where Is Your Pride?” με τον Benjamin Zephaniah. Τον Βρετανό συγγραφέα και μουσικό ο οποίος πέθανε το 2023.
Είναι το σημείο που αν οι παλμοί σας πάλλονταν πάνω σε ήρεμα νερά, τώρα αρχίζουν να βαράνε λιγάκι παραπάνω. Εδώ αγγίζουμε την δεκαετία του 1980 περήφανα, με λίγο drum n’bass.
Στο νούμερο 4 έχουμε το “Transit” με την υπέροχη φωνή της Gaidaa. Είναι από αυτά τα αισθησιακά που θα ήθελες να ακούς πλατσουρίζοντας τα πόδια σου σε κάποια παραλία, πίνοντας κάτι. Βάλε και ένα ηλιοβασίλεμα για να δέσει καλύτερα.
Για να μην λες ότι κάνω spoiler, θα σε πετάξω κατευθείαν στο νούμερο 9 και στο “Medusa” (with Aynzli Jones). Πιάσε λίγο electro με λίγο πάγο!
Θα σε κλείσω με κάτι που θυμίζει Frank Sinatra, αλλά είναι José James. Και για να μην παρεξηγηθώ, δεν εννοώ στην φωνή, αλλά στο ύφος κλείνοντας τα μάτια.
Προτείνω να ακούσεις όλο το δίσκο και να αφεθείς γιατί η ροή που είναι δομημένο προφανώς για κάποιος λόγο είναι.
“Please don’t write anything commercial. Let it be weird. Let it be personal. It doesn’t have to make sense.”
“The goal for always centered at night is to do something uncompromising,” says moby. “To make music that is emotional, atmospheric and potentially beautiful. And what better use of this weird privilege I have than trying to foster creative expression that has uncompromising integrity?”
Μπορείς να ακούσεις αλλά και να κάνεις και την αγορά σου, μέσα από το bandcamp. Κάνε κλικ εδώ.
Archive live at Floyd, Supporting by Sugar for the pill, 2024
Έφτασε η στιγμή που η περιοδεία των Archive θα έφτανε στην Ελλάδα. Για 2 βραδιές σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, το 5μελές (και λίγα λες) σχήμα θα παρουσιάσει και όπως έκανε δηλαδή, μια πορεία 30 χρόνων.
Έτσι και έγινε με πρώτη στάση στην Αθήνα. Η θερμοκρασία αγγίζει τους 40 βαθμούς κελσίου και η ημέρα της ανοιχτής συναυλίας στον Λυκαβηττό πλησιάζει. Καλώς ή κακώς τα σχέδια άλλαξαν, με αποτέλεσμα μια μέρα πριν να ανακοινωθεί η αλλαγή venue, όπου θα ήθελα αντί του Δημοτικού Θεάτρου Λυκαβηττού, τον κλειστό συναυλιακό χώρο του Floyd. Αυτό αποφάσισε η διοργανώτρια εταιρία, High Priority.
Οι πόρτες άνοιξαν στις 20:00 όπως είχε ήδη ανακοινωθεί, με τον κόσμο σιγά σιγά να κάνει την είσοδο του.
Πρώτοι στην σκηνή εμφανίστηκαν στις 20:30, οι Έλληνες Sugar for the pill, όπου θα είχαν την τιμή να τους συνοδεύσουν και έως την Θεσσαλονίκη.
Sugar for the Pill live at Floyd, Supporting Archive band, 2024
Οι Sugar for the pill
άνοιξαν τους Archive σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, μια συναυλιακή συνάντηση αρμονικά δεμένη.
Και φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που τους βλέπουμε πλάι σε μεγάλα ονόματα, αφού και οι ίδιοι κάνουν μεγάλα πράγματα από μόνοι τους.
Με ένα άλμπουμ στο ενεργητικό τους και άλλο ένα στα σκαριά, περιμέναμε να ακούσουμε κομμάτια που μας ταξιδεύουν. Έτσι κι αλλιώς, το βάθος και οι επιρροές που έχει η μουσική τους είναι αυτό που αγαπήσαμε στους Sugar for the pill, με ήχους shoegaze, post punk και indie rock, όμως με την δική τους προσέγγιση.
Και είναι και η σκηνική τους παρουσία που δένει τον ήχο τους. Σαν να μοιράζονται μαζί μας κάτι από την ψυχή τους. Θαρρείς πως την ώρα που παίζουν γίνονται ένα και πλέκουν τη μουσική και τους στίχους με την μελωδική φωνή και τις αέρινες κινήσεις της Βάνας που μας παίρνουν μαζί τους στο ταξίδι τους.
Sugar for the Pill live at Floyd, Supporting Archive band, 2024
Για μία ώρα περίπου και ξεκινώντας με το Shiver για αρχή και συνεχίζοντας με τους γνώριμους μας ήχους, πήραμε το ‘βάπτισμα’ που θέλαμε, για να περάσουμε στο επόμενο στάδιο, που δεν ήταν άλλο από τους Archive.
Archive live at Floyd, Supporting by Sugar for the pill, 2024
Πόσο Archive αντέχεις?
Όχι, εγώ προσωπικά δεν τους είχα ξαναδεί, όμως το κοινό που έχουν είναι πιστό.
Ανυπομονούσα λοιπόν να δω live το μεγαλείο του ταλέντου τους που σαν δεύτερη φύση τους ανατέλλει πάνω στη σκηνή.
Για δύο ώρες σχεδόν όλοι όσοι βρισκόμασταν εκεί, ζούσαμε στη δική μας πραγματικότητα, στο μυστηριακό σκοτάδι της ψυχής, που κρύβει συναισθήματα και φανερώνονται μόνο όταν κάποιος ξέρει να ανοίξει αυτή την πόρτα.
Αυτό είναι οι Archive.
Μα πώς το κάνουν αυτό;
Εδώ βρίσκεται όλο το μεγαλείο τους λοιπόν.
Δεν θα ακούσεις τα τραγούδια τους έτσι όπως τα ξέρεις από τον δίσκο. Οι εκτελέσεις είναι διαφορετικές. Κάτι που συνηθίζουν ούτως ή άλλως αλλά ένας λόγος παραπάνω είναι λόγω της περιοδείας των 30 χρόνων! Μην αναλογιστείς τώρα πότε πέρασαν, αλλά τι διαμάντια ακούσαμε όλα αυτά τα χρόνια.
Archive live at Floyd, Supporting by Sugar for the pill, 2024
Ακούς ένα καινούργιο κομμάτι ξέροντας τους στίχους με την ένταση των όσων σου προκαλεί να πολλαπλασιάζεται.
Θες να ονομαστεί ηλεκτρισμός;
Ξεκινώντας με το Mr. Daisy και συνεχίζοντας με το Sane, ο Πόλαρντ Μπέριερ ανοίγει τα χέρια του σαν να μας καλεί να μπούμε στην ψυχή του.
Ο Ντάριους Κίλερ έχοντας μπροστά του κονσόλες και πλήκτρα, έδινε στον κόσμο τον παλμό με όλη την ένταση και το πάθος που είχε καθ’όλη τη διάρκεια της βραδιάς.
Την σκυτάλη στην ερμηνεία θα πάρει ο Ντέιβιντ Πένεϊ με το False Foundation και ξεκινάει πια ο εκστασιασμός να γίνεται διάχυτος.
Ατμοσφαιρικά φωνητικά σε συνδυασμό με τις μελωδίες των κομματιών δεν σε αφήνουν να ησυχάσεις. Κάθε κομμάτι και μια ιεροτελεστία, κι ενώ νομίζεις ότι έχει τελειώσει, αυτή η μικρή παύση των λίγων δευτερολέπτων θα δώσει τη θέση της στον δυναμισμό των ντραμς, των πλήκτρων και της κιθάρας, για να συνεχιστεί το κομμάτι με άλλη δυναμική.
Έτσι πέρασαν δύο ώρες, με δεκαπέντε κομμάτια για αρχή και άλλα τρία για encore, δεν θέλαμε να τελειώσει.
Τελευταίο άφησαν το Again με μία ακόμη καταπληκτική ερμηνεία και ένα ασταμάτητο χειροκρότημα να τους αγκαλιάζει.
Set list:
MR DAISY
SANE
FALSE FOUNDATION
VICE
LIIGHTS
CONFLICT
DAYTIME CORMA
SURROUNDED GHOSTS
SKY COLLAPSING
TAKE MY HEAD
THE CROWN
FEAR
ENEMY
EMPTY BOTTLE
GOLD
encore:
FUCK YOU
BULLETS
AGAIN
Archive live at Floyd, Supporting by Sugar for the pill, 2024
Τι κι αν ετοιμάζεται πυρετωδώς ο moby για τις συναυλίες του και δημιουργεί συνεχώς νέες δουλειές; Δουλεύει non stop και το αποδεικνύει με το νεό του album με τίτλο ‘Always Centered at Night‘. Η κυκλοφορία του ήρθε πριν από 2 ημέρες, με ήδη δώρο 3 videos.
Always Centered at Night
Το ‘wild flame‘ feat. Danaé Wellington, το ‘sweet moon‘ feat. Choklate και το ‘precious mind‘ feat. India Carney. Όπως γνωρίζουμε, αυτά είναι μόνο η αρχή, αφού έρχονται και άλλα, τουλάχιστον μέσα από τα κανάλια του.
Ο νέος αυτός δίσκος αποτελείται από 13 κομμάτια, διαλεγμένα όλα ένα ένα πολύ προσεχτικά. Υπολογείστε πως κάθε single φέρει και μια νέα συνεργασία κυρώς φωνητικά, κάτι που τον τιμά κάθε φορά ως παραγωγό αλλά και καλλιτέχνη.
Όπως ο ίδιος σχολίασε “πως νήμα σε όλη την καριέρα του ήταν η συνεργασία με τραγουδιστές και παρόλο που το άλμπουμ “συνεχίζει [την] αγάπη του για τη συνεργασία”, η εστίαση για το Always Centered at Night ήταν “η συνεργασία με καταπληκτικούς τραγουδιστές που μπορεί να μην είναι τόσο γνωστοί όσο ο David Bowie και ο Gregory Porter”.
Το Always Centered at Night είναι το 22ο στούντιο άλμπουμ του Αμερικανού μουσικού Moby, που κυκλοφόρησε στις 14 Ιουνίου 2024, μέσω της ομώνυμης εταιρείας Moby’s, Always Centered at Night και Mute Records.
Η πρώτη κυκλοφορία στην εταιρεία ήταν το πρώτο single του άλμπουμ. Το “Meduza” είναι με την συμμετοχή της Aynzli Jones, που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2022. Η Τζόουνς συνεργάστηκε επίσης στο τραγούδι “Alice” πίσω στο 2008. Παρόμοια με το άλμπουμ του 2023 “Resound NYC“, περιλαμβάνει συνεργασίες με τραγουδιστές σε όλα τα κομμάτια, αν και τα κομμάτια είναι καινούργια.
Το άλμπουμ περιλαμβάνει επίσης μια συνεργασία με τον Βρετανό συγγραφέα και μουσικό Benjamin Zephaniah, ο οποίος πέθανε το 2023.
Θυμάστε που λέγαμε πως ο Fatboy Slim χάρισε στο κοινό του ακόμα ένα single με τίτλο Role Model; Ε τώρα έχουμε και το επίσημο videoclip που είναι φουλ ψηφιοποιημένο AI.
Role Model (Feat.Dan Diamond and Luca Guerrieri)
Με τη σκηνοθεσία των DX και rxr314, χρησιμοποιεί ψηφιακή επεξεργασία για να κάνει να φαίνεται ότι διασημότητες του 20ού και 21ου αιώνα τραγουδούν τους στίχους του κομματιού. Όπως οι Bill Murray, David Bowie, John Lennon, Blondie, Jimmy Hendrix, George Clooney, Jeff Bridges ως The Big Lebowski, Iggy Pop και Bob Marley.
Εμφανίζεται επίσης ο Dan Diamond. Ο τραγουδιστής του κομματιού, καθώς και ο Fatboy Slim, γνωστός και ως Norman Cook, και ο άνθρωπος του οποίου η εικόνα κοσμούσε το εξώφυλλο του άλμπουμ-ορόσημο του 1998, “You’ve Come A Long Way, Baby”, ο οποίος δεν έχει αναγνωριστεί ποτέ επίσημα.
Role Model
Ο εμβληματικός Fatboy Slim, για ακόμα μια φορά σηματοδοτεί μια μνημειώδη περίσταση με την κυκλοφορία του «Role Model». Το κομμάτι έρχεται από την Southern Fried Records και είναι το 500ο του single!
Το “Role Model” παρουσιάστηκε τον περασμένο μήνα σε ψηφιακή και φυσική μορφή. Είχε περιορισμένη έκδοση 500 αντιτύπων να διατίθεται επίσης σε ειδική έκδοση βινυλίου με acid-print.
Fatboy Slim’s Role Model
Southern Fried Records
Επί 3 δεκαετίες, η Southern Fried Records, βρίσκεται στο πλευρό των καλιιτεχνών και της δημιουργίας. Υπερασπίζεται την καινοτομία και έχει καλλιεργήσει νέα ταλέντα.
Με καταγωγή από το Riverside της Καλιφόρνια, οι BellRays αναμειγνύουν το punk, το rock και τη soul με τη μοναδική αυθεντικότητα που τους έχει κάνει αυτό που είναι σήμερα. “Δημιουργήσαμε μια μπάντα και μια μουσική βασισμένη σε αυτό που αγαπάμε”. Eξηγούν η Lisa Kekaula και ο Robert Vennum, τα ιδρυτικά μέλη των BellRays.
Η παράδοση που συνέχισε το συγκρότημα τα τελευταία τριάντα χρόνια τους ενέπνευσε να εμπλουτίσουν τις επιρροές τους. Είναι στο DNA τους. Ο ήχος τους μπορεί να περιγραφεί με μια απλή φόρμουλα. Συναίσθημα + ενέργεια = ενθουσιασμός. Το τελευταίο τους άλμπουμ, Heavy Steady Go! ακολουθεί αυστηρά αυτόν τον κανόνα. Eπίσης, παρέχει νέους χρωματισμούς και αποχρώσεις στην πολυαγαπημένη φόρμουλα. “Έχουμε ακούσει τους εαυτούς μας να περιγράφονται με κάποια παραλλαγή ως “Tina Turner fronting AC/DC” ή “Motorhead meets Aretha Franklin”, κάτι που έρχεται με την προσδοκία να είναι αυτό κάθε φορά”. Eξηγεί ο Robert Vennum.
“Περιμένουν από τους Bellrays να είμαστε κάτι που δεν υπάρχει”.
Σύμφωνα με τη Lisa Kekaula: “Ξεχωρίζουμε και αντιδράσεις όπως ‘δεν είναι αρκετά punk’. ‘Δεν είναι αρκετά rock’. ‘ΑΥΤΟ δεν είναι soul’. Και μας τροφοδοτούν μόνο περισσότερο. Απολαμβάνουμε να μοιραζόμαστε αυτό που έχουμε στο μυαλό και την καρδιά μας, είτε γίνεται κατανοητό είτε όχι. Το πιο σημαντικό πράγμα είναι ότι πιστεύουμε αυτό που γράφουμε και αυτό που παίζουμε.
Η σύνθεση των τραγουδιών μας προέρχεται από ένα μέρος που είναι πραγματικά βαθύ και ευρύ και στο Heavy Steady Go! συνειδητοποιήσαμε ότι αυτό που δημιουργήσαμε προήλθε από το σημείο πρόσκρουσης αυτού του κρατήρα”.
the bellrays bob & lisa (1)
Αυτή η ηχογράφηση χωρίζεται από δύο πόλεις, δύο χρόνια και δύο καταπληκτικά rhythm sections. Ο Mark Cisneros (μπάσο) και ο Ron Miller (ντραμς) και οι δύο από τους Kid Congo & The Pink Monkey Birds ήταν οι πρώτοι και έκαναν το session στο Tucson, AZ. Η επιστροφή του προηγούμενου ντράμερ Craig Waters (Cody Chestnut, Andre Williams, the Countdowns) και η νεότερη άφιξη του Nico Miles στο μπάσο βοήθησαν στην αναδιοργάνωση και την προσθήκη επιπλέον τραγουδιών στα Sweet Gee Studios των Bellrays στο Riverside της Καλιφόρνια το περασμένο καλοκαίρι.
Ο Robert και η Lisa έκαναν απρόσκοπτα την παραγωγή
και στις δύο συνεδρίες για το τελικό προϊόν. Το Heavy Steady Go! περιγράφεται από τους δύο ως “ένα φεστιβάλ σε μορφή άλμπουμ”. Τα αντιθετικά mashups στυλ και οι μουσικές συνεργασίες μεταξύ του κάθε κουαρτέτου είναι δυναμικά συγκεντρωμένο rock and roll”. Ο Robert και η Lisa εξηγούν ότι με αυτά τα τραγούδια “αποτίουμε φόρο τιμής στους Tom Petty, Bon Scott, Fleetwood Mac, Howlin’ Wolf, Cheap Trick, Betty Davis και δεκάδες άλλους που ενέπνευσαν αυτό το άλμπουμ. Γράψαμε και φτιάξαμε αυτά τα τραγούδια κοιτάζοντας τους εαυτούς μας μέσα από το φακό των εμβληματικών ήχων που ακούγαμε μεγαλώνοντας”.
Το “Heavy Steady Go!” θα κυκλοφορήσει στις 30 Αυγούστου 2024, πριν από την επερχόμενη περιοδεία στις ΗΠΑ και τον Καναδά με τουςSocial Distortion. Προπαραγγελία εδώ.
Tracklist:
1. I Fall Down
2. Hard Drive
3. Snakes
4. One More Night
5. California
6. C’mon
7. Wolf’s Sun
8. Down On My Knees
9. All The Rage
10. Whatever Turns You On
11. Ball Of Confusion (Bonus Track – Download Only)
12. True Love Travels on a Gravel Road (Bonus Track – Download Only)
Επειδή οι The Bellrays είναι παλικάρια, μας έστειλαν και το ακούσαμε το album ολάκερο. Αυτό που μπορώ να σας πω είναι ΠΩ ΡΕ ΜΑΝΑ ΜΟΥ, ΤΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΧΕΙ ΤΟ KAZOO εδώ πέρα, Πω ρε γκρούβες, αυτό είναι τελείως πανκ ρε, τι φωνάρα είναι αυτή, μπουμπούνα τα κουμπούρια σου μάνα μου, χορεύω ολόκληρος, ψυχάρες , τραγούδια για φίδια μας έλειπαν, έχει ΤΡΑΓΟΥΔΑΡΑ 59 δευτερολέπτων,οι Black Keys μάλλον το ακούνε και κλαίνε, θέλω το βινύλιο.
Αν δεν καταλάβατε δεν πειράζει. Αν ακούσετε το album των Bellrays θα καταλάβετε και σεις. 12 συνθέσεις με κύριο συστατικό το ΤΝΤ. Δεν προτείνεται για καύσωνα γιατί ανεβάζει επικίνδυνα τις θερμοκρασίες . Είναι ξεκάθαρα από τις μουσικές που όσο πιο δυνατά τις παίζεις, ακούγονται όλο και καλύτερα. Από την πρώτη και καλύτερη (για μένα) μπάντα που έκανε αυτό πάντρεμα που μας τίναξε τα σφραγίσματα live. Μακάρι να μας ξανατιμήσουν…. The Bellrays και τα μυαλά στα μίξερ…
Το Παρίσι είναι μια πόλη που θα την αγαπήσεις ή θα την μισήσεις, δεν υπάρχει μέση οδός. Είναι μια πόλη που εκπέμπει διαχρονικό πολιτισμό και μαγεύει με το μεγαλείο της. Από τις όχθες του Σηκουάνα δίπλα στο μουσείο του Λούβρου μέχρι την ιστορική συνοικία του Saint Germain και τα σοκάκια της Μονμάρτρης, η μητρόπολη πάλλεται από δημιουργικότητα και γοητεία. Ναι σωστά καταλάβατε, ανήκω στην πρώτη κατηγορία. Σε αυτή την πόλη μπορείτε να περπατήσετε στα βήματα των καλλιτεχνών και των ποιητών που με τα έργα τους άλλαξαν τον κόσμο. Είναι μια πόλη απύθμενου πολιτισμού που σε γοητεύει, σου αγγίζει την καρδιά και εμπνέει το μυαλό. Δεν μου φάνηκε καθόλου παράξενο λοιπόν που οι Cløudy Skies προέρχονται από την αγαπημένη μου πόλη και συνήθως ταξιδιωτικό προορισμό.
Cløudy Skies
Οι Cløudy Skies μας έρχονται από τα προάστια του Παρισιού και παίζουν ατμοσφαιρικό metal με πάρα πολλές post υφές. Προσωπικά τους ανακάλυψα μέσα από ένα “τρέξιμο” που έκανα στο bandcamp. Λέω ας τους ακούσουμε, να δούμε τι γίνετε βρε αδερφέ. Ευτυχώς, το ένστικτο μου δεν με πρόδωσε. Το “Changes” είναι ένα ασυμβίβαστο άλμπουμ με πολλές αλλαγές στο μουσικό του ύφος.
Τα φωνητικά και ο τρόπος που χρησιμοποιούνται οι κιθάρες είναι απλά αποτέλεσμα τρομερής έμπνευσης. Εδώ μέσα θα βρείτε από Alcest και Cult of Luna μέχρι U2 και στοιχεία από Indie μουσική. Η σκοτεινή και μελαγχολική ατμόσφαιρα σε κερδίζει κατευθείαν από τον πρώτο κιόλας κομμάτι, “Another dream”. Άκουσα, ξανά και ξανά, το “Currents” που με τα alternative στοιχεία του στις κιθάρες με συνεπήρε.Όπως και το υπέροχο “Gleams and ghosts” που απογειώνει πραγματικά το άλμπουμ.
Cløudy Skies
Τα Black Metal ξεσπάσματα δεν λείπουν πουθενά, το “Haze on the way” σε στέλνει αδιάβαστο με τις αλλαγές του και την παρανοϊκή ατμόσφαιρα του στις χαμηλές “πτήσεις”. Μεγάλο κομμάτι και το “Nebulous reflections” που ξεχωρίζει κατευθείαν με τα συναισθήματα που βγάζει προς τα έξω. Το “Echoes of the ocean” με εντυπωσίασε από τον τίτλο κιόλας, τελικά και η μουσική έκανε σωστά την δουλειά της. Το εντυπωσιακό με αυτή την μπάντα είναι ότι μπορείς να ακούσεις από David Bowie και Killing Joke μέχρι τους συμπατριώτες τους Alcest σε πολλά σημεία.
Cløudy Skies
Να σταθούμε λοιπόν σε κάτι που είναι ξεκάθαρο από το πρώτο άκουσμα κιόλας, οι Cløudy Skies έχουν δομήσει μια προσωπικότητα. Οι επιρροές φιλτράρονται και τοποθετούνται σε συγκεκριμένα σημεία στη μουσική τους. Θέλουν πολλές ακροάσεις ας πούμε, για να βρεις τους Solstafir μέσα και τους Killing Joke. Να σημειώσουμε ότι η παραγωγή πραγματοποιήθηκε από τον Lionel Forest, τραγουδιστή και μπασίστα της μπάντας, στα lfoprd Studios στο Παρίσι. Το mastering πραγματοποιήθηκε από τον Magnus Lindberg στη Στοκχόλμη. Η παραγωγή δεν “χάνει” πουθενά, ο ήχος είναι αυτός που πρέπει.
Το “Changes” είναι ένα άλμπουμ περιπετειώδες. Θα σας ταξιδέψει σε ωκεανούς με μεγάλα κύματα έμπνευσης. Αναμένω σύντομα την νέα τους δουλειά. Το ντουέτο Lionel Forest και Nicolas Simon τόλμησαν και δημιούργησαν έναν υπέροχο δίσκο. Πραγματικά με εντυπωσίασαν και τους δίνω συγχαρητήρια.
Τους Evergrey τους ακολουθώ από την εποχή του “The dark discovery” το οποίο και αγόρασα όταν και διάβασα μια κριτική-διθύραμβο στην τότε έντυπη μορφή του Metal Invader. Μετά ήρθαν όλα τα υπόλοιπα και η μπάντα από το Gothenburg έγραψε ιστορία με δίσκους γεμάτους προσωπικότητα. Είναι απίστευτο τι κατόρθωσαν στους τρεις πρώτους δίσκους και πως το διατήρησαν με επαγγελματισμό και κόπο όλα αυτά τα χρόνια. Πραγματικά αυτή την μπάντα την εκτιμάω μέχρι τέλους, έχει τρομερά αποθέματα ενέργειας σε κάθε άλμπουμ. Μπορούμε να μιλάμε για μέρες για άλμπουμ όπως το ντεμπούτο, “Solitude, dominance, tragedy”, “In search of truth”, “Recreation day”, “Monday morning apocalypse”, “Torn”, “Hymns for the truth”, “The storm within”, “The atlantic” και το εξαιρετικό από κάθε άποψη “A heartless portrait (The orphean testament)”.
Έτσι λοιπόν, οι Σουηδοί κυκλοφόρησαν πριν λίγο καιρό τρία singles από το παρών άλμπουμ που έχουμε προς κριτική. Συζητήσαμε για αυτά σε μια δημοσίευση μας. Τα “Cold dreams”, “Falling from the sun” και “Say” ήταν τα πιο ταιριαστά ορεκτικά για ένα άλμπουμ που ερχόταν με ορμή. Η συνεργασία με τον performer των κορυφαίων Katatonia, Jonas Renkse, στέφθηκε από απόλυτη επιτυχία. Στο οποία σύνθεση συμμετέχει και η κόρη των Tom S. Englund και Carina Englund, Salina.
Όπως λέμε και στο χωριό μου, το μήλο κάτω από την μηλιά θα πέσει. Το “Say” λειτούργησε συγκινησιακά για την μπάντα, μιας και ο Jonas Ekdahl αποφάσισε να αποχωρήσει μετά από σχεδόν είκοσι χρόνια προσφοράς στην μπάντα. Μπήκε στα 20 του χρόνια στην μπάντα και μεγαλούργησε με μεγάλους δίσκους. Το “Theories of emptiness” αποτελεί το κύκνειο του άσμα με την μπάντα.
Το “Falling from the sun” λειτούργησε ως υπέροχος προπομπός για το άλμπουμ, είναι ένα απόλυτα χαρακτηριστικό κομμάτι, όπως και τρομερό video clip. Στα συν το solo αλά Maiden κάπου στη μέση του κομματιού.
Πάμε στα υπόλοιπες συνθέσεις του άλμπουμ. Ξεκινάμε με τα “Misfortune” και “To become someone else”. Το πρώτο ξεκινάει εφιαλτικά με αριστοτεχνικά πλήκτρα να φτιάχνουν μια πομπώδη ατμόσφαιρα. Ένα groovy κομμάτι με τρομερό refrain, όπως αυτά που μας έχουν συνηθίσει οι Σουηδοί τελευταία. Στο δεύτερο η εισαγωγή θύμισε την προσωπική καριέρα του Bruce Dickinson, κάτι το οποίο δεν με “χάλασε”, μιας και η συνέχεια του κομματιού ήταν τρομερή με ατόφια ατμόσφαιρα και εξαιρετικές κιθάρες.
Evergrey
Τα επόμενα τρια κομμάτια για τα οποία θα μιλήσουμε είναι τα “Ghost of my hero”, “We are the north” και “The night within”. Το πρώτο είναι μια υπέροχη μπαλάντα, όπως οι Evergrey ξέρουν να μας προσφέρουν. Μια υπέροχη cinematic ατμόσφαιρα που σε καθηλώνει. Το “We are the north” είναι ένα από τα πιο groovy κομμάτια του δίσκου, εφιαλτικά φωνητικά από τον Tom και πληθώρα συναισθημάτων μέσα σε ένα εντυπωσιακό κομμάτι. Στο “The night within” έχει μια από τις καλύτερες εισαγωγές που έχω ακούσει από την μπάντα. Υπέροχες κιθάρες, “θησαυρός” τα φωνητικά του Tom.
Tom Englund
Τα δυο τελευταία κομμάτια είναι τα “Our way through silence” και το ομώνυμο. Το πρώτο είναι ένα πολύ μελωδικό κομμάτι που πραγματικά το απόλαυσα. Πολύ όμορφη σύνθεση, γεμάτη συναισθήματα και εμπνευσμένες μελωδίες. Είναι ένα από τα κομμάτια που ξεχωρίζουν κι πιστεύω ότι θα είναι και το επόμενο video clip τους. Το ομώνυμο είναι απλά ένα πανέμορφο outro, σαν να μας αφήνει υπόσχεση για το μέλλον.
Και τι λοιπόν είναι το “Theories of emptiness” και γιατί πρέπει να μιλάμε για αυτό. Εγώ θα πω ως ακροατής της μπάντας τα τελευταία 22 χρόνια ότι είναι το νέο τους άλμπουμ είναι μια αξιοπρεπέστατη συνέχεια του προηγούμενου τους άλμπουμ. Είναι κοντά στο “Hymns for the broken” και το “The atlantic”, εκεί θα το τοποθετούσα. Όταν είχα ακούσει το “The dark discovery” είχα αναφέρει ότι οι Evergrey είναι η φυσική εξέλιξη των Nevermore και των Savatage. Κάθε φορά με έναν δίσκο σαν αυτόν που έχουμε μπροστά μας, εξακολουθώ να το υποστηρίζω όλο και πιο σθεναρά.
Ας πάμε πίσω, κάπου στα late 70’s και να χαθούμε στον επικό progressive rock ήχο και στο NWOBHM. Εκεί που οι Rush μεγαλουργούσαν, οι Yes έγραφαν “διαστημικές” συνθέσεις, οι Angelwitch έγραφαν riffs που θα έμεναν στην ιστορία και οι Diamond Head με τους Holocaust έγραφαν την ιστορία με “χρυσά γράμματα”. Εδώ φτάνουμε λοιπόν στους Forbidden Myth και το νέο τους άλμπουμ “Zantea chronicles: The nightmre awakens”. O διάδοχος του πολύ καλού “The dream dominator” κυκλοφόρησε.
Zantea
Η ιστορία του κόσμου της Zantea ξεδιπλώνεται σε αυτό πολύ όμορφο άλμπουμ, η οποία και είναι δημιούργημα της Μυρτώ Γρηγοριάδη. Εδώ ξεχύνονται οι επικές και δραματικές περιπέτειες μέσα σε ένα αριστοτεχνικά περίπλοκο κόσμο φαντασίας. Έτσι λοιπόν σε αυτό το άλμπουμ έρχεται η πρόκληση να “ταξιδέψουμε” μέσα σε αυτόν τον κόσμο φαντασίας, στα πέτρινα δάση, τις περίφημες καταγωγές και τις απειλές που βιώνονται πέρα από κάθε φαντασία.
Forbidden Myth-“Zantea Chronicles: The Nightmare awakens”
Zantea Chronicles
Ο λυρισμός που υπάρχει μέσα στο “Zantea Chronicles: The Nightmare awakens” είναι απλά υπέροχος και η ατμόσφαιρα με τα υπέροχα vintage πλήκτρα σε ταξιδεύει σε άπειρης ομορφιάς παλάτια και σε πεδία μάχης. Οι Forbidden Myth “παντρεύουν” το progressive rock με το Heavy Metal σε εξαιρετικό βαθμό. Ο Αντώνης Αδελφίδης έχει κάνει για μια ακόμη φορά εξαιρετική δουλειά σε όλα τα σημεία του νέου άλμπουμ. Το “Zantea Chronicles: The nightmare awakens” δεν χάνει πουθενά.
Στο πρώτο κομμάτι ο John Lord συναντάει τους Genesis σε μια σύνθεση που θα ακούσεις αρκετές φορές. Τα πλήκτρα κλέβουν την παράσταση στο “The petrified forest” που σε κάποια φάση θα σου φέρουν στο νου τους τεράστιους The Cult και σε κάποια σημεία τους θρυλικούς Blue Oyster Cult. Άλλα αγαπημένα μου κομμάτια τα “Take a sip!”, “The riddle of hill mina” και το groovy “The most precious gift”. Στο τελευταίο ακούς τόσα πολλά και διαφορετικά πράγματα που δεν σε κάνει να βαριέσαι καθόλου. Κάθε κομμάτι έχει να δώσει αυτό το “κάτι”. Στα δυο τελευταία κομμάτια το “φάντασμα” του Arjen Lucassen πλανιέται με τις εναλλαγές των αντρικών και γυναικείων φωνητικών. Τα πλήκτρα διανθίζουν μια υπέροχη ατμόσφαιρα μαζί με τις εμπνευσμένες κιθάρες.
Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πίνακα ηχοχρωμάτων εκεί που οι Rainbow συναντούν τους Hawkind και τους Wishbone Ash. Το “The nightmare awakens” είναι ένα άλμπουμ που πρέπει να το ακούσεις πολύ προσεκτικά για να σχηματίσεις μια ολοκληρωμένη άποψη. Οι συμμετοχές στον δίσκο όσο και τα ποικίλα μουσικά όργανα που ακούγονται, σε κάνουν να θες να ακούσεις ξανά και ξανά το άλμπουμ. Το “The nightmare awakens” είναι από τους δίσκους που θα πιάσεις το booklet και θα ακολουθήσεις κάθε στίχο με το κάθε κομμάτι που ακούς. Αξίζουν συγχαρητήρια σε όλη την ομάδα για αυτή την υπέροχη δουλειά και αναμένουμε το επόμενο άλμπουμ σύντομα. Και πάλι συγχαρητήρια.
Οι L.A. DRUGZ ετοιμάζονται να επανεκδώσουν το αναγνωρισμένο EP τους “Outside Place” στις 12 Ιουνίου μέσω της Hovercraft Recordsαπό το Πόρτλαντ του Όρεγκον. Αρχικά κυκλοφόρησε το 2013. Το EP κέρδισε γρήγορα την αναγνώριση ως ένα κλασικό power pop, κερδίζοντας το συγκρότημα μια αφοσιωμένη βάση οπαδών.
Το γκρουπ, στο οποίο συμμετέχουν ο Justin Maurer από τους CLOROX GIRLS και τους SUSPECT PARTS, ο James Carman από τους MANIAC, TELEPHONE LOVERS, THE REFLECTORS και IMAGES, ο Cezar Mora από τους BAD MACHINE και ο Johnny “JD” Reyes, πρώην μέλος των IMAGES και BAD MACHINE, αποτελεί ένα punk/power pop supergroup με μοναδική μουσική ταυτότητα. Εμπνευσμένος από τη διάλυση των CLOROX GIRLS το 2010, ο Maurer, μαζί με τον Cezar Mora και τον James Carman, ξεκίνησε να δημιουργεί πρωτότυπα τραγούδια με το ψευδώνυμο LA DRUGZ.
Το ντεμπούτο EP των L.A. Drugz, “Outside Place”
κυκλοφόρησε αρχικά από την Hovercraft Records. Επιστρέφει για την επετειακή επανέκδοση της επετειακής έκδοσης των 10 χρόνων του. Ο ήχος του EP συνδυάζει άψογα την κλασική power pop με το μελωδικό ’70s punk. Αντλώντας επιρροές από ένα ευρύ φάσμα συγκροτημάτων όπως οι THE NERVES, BUZZCOCKS, THE KIDS και άλλα. Με κολλητικά κομμάτια όπως το “Ooh Ooh Ooh” και το “Marina”, το EP αναδεικνύει το ταλέντο του Maurer για τη δημιουργία αξέχαστων ποπ τραγουδιών. Με παραγωγή του συγκροτήματος στο Calimucho, το home studio του Kevin Carle. Mastering από τον Daniel Hadji Husayn στο North London Bomb Factory. Το EP προσφέρει έναν ζεστό αναλογικό ήχο ιδανικό για τους λάτρεις του βινυλίου.
Το μουσικό τους βίντεο για το τραγούδι “Outside Place” αντλεί έμπνευση από την πανκ ταινία της δεκαετίας του ’80 “Repo Man”. Αναπαριστώντας με χιούμορ εμβληματικές σκηνές σε όλο το Λος Άντζελες. Με cameos από μέλη συγκροτημάτων όπως οι IMAGES, THE REFLECTORS, MANIAC, SUSPECT PARTS, CUTE LEPERS και CLOROX GIRLS, το βίντεο είναι σκηνοθετημένο από τον Brett Roberts.
Με τον Ardavon Fatehi ως διευθυντή φωτογραφίας και FX από τον Noel Taylor. Σε παραγωγή του Justin Maurer, πρώην μέλος των CLOROX GIRLS, το βίντεο προσθέτει μια οπτική γροθιά στην κυκλοφορία του EP. Ο Maurer έγινε φίλος με τον σκηνοθέτη Brett Roberts στις αρχές της δεκαετίας του 2000 στο Portland. Εκεί ο Roberts είχε δημιουργήσει μουσικά βίντεο για συγκροτήματα όπως οι MEAN JEANS, POISON IDEA και LONG KNIFE.
Ο Roberts γύρισε το βίντεο για το “Outside Place”
σε όσο το δυνατόν περισσότερες τοποθεσίες από το Repo Man. Ακόμα και παράνομα γυρίσματα χωρίς άδεια στο ποτάμι του Λος Άντζελες. Λίγο μετά τα γυρίσματα, το Hyundai Accent του Justin κατασχέθηκε ειρωνικά λόγω της καθυστέρησης πληρωμών μερικών μηνών. Το “Outside Place” θα εμφανιζόταν αργότερα στην ταινία της Liz W. Garcia “The Lifeguard”. Σε μια σκηνή όπου η Kristen Bell οδηγεί απερίσκεπτα ένα τζιπ μέσα σε ένα χωράφι στο Κονέκτικατ.
Ο Justin Maurer, ο δυναμικός frontman των L.A. DRUGZ, έχει πλούσια ιστορία στην punk σκηνή και όχι μόνο. Μεγαλώνοντας στο Λος Άντζελες και στο Bainbridge Island της Ουάσινγκτον, έχει συνεισφέρει σημαντικά ως διερμηνέας της Αμερικανικής Νοηματικής Γλώσσας. Δουλεύοντας σε εκδηλώσεις με προσωπικότητες όπως η Μισέλ Ομπάμα, η Ελίζαμπεθ Γουόρεν και ο Μπέρνι Σάντερς. Καθώς και σε συναυλίες για punk είδωλα όπως η Alice Bag, οι Linda Lindas και οι Avengers.
Έχει επίσης γράψει και ανεβάσει το θεατρικό έργο “Falling on Deaf Eyes”, το οποίο εξερευνά τη ζωή του ως πανκ μουσικός και CODA (Child of a Deaf Adult). Οι γνώσεις του τον οδήγησαν στο να συνεργαστεί στενά με τον Troy Kotsur, πρωταγωνιστή της βραβευμένης με Όσκαρ ταινίας “CODA” της Apple TV. Να δώσει τη φωνή του στην ομιλία αποδοχής των Όσκαρ του Kotsur στα βραβεία Όσκαρ του 2022. Πρόσφατα, ο Maurer και ο Kotsur εμφανίστηκαν μαζί στην εκπομπή “Curb Your Enthusiasm”. Έτσι σηματοδοτήσανε άλλο ένα ορόσημο στην πολύπλευρη καριέρα του.
Οι L.A. DRUGZ ετοιμάζονται να παρουσιάσουν την επανέκδοση του εμβληματικού EP
“Outside Place”. Το συγκρότημα προσκαλεί παλιούς και νέους οπαδούς να ανακαλύψουν ξανά την ηλεκτρισμένη ενέργεια και τις μεταδοτικές μελωδίες που έχουν καθορίσει τον ήχο τους για πάνω από μια δεκαετία. Με ένα μείγμα κλασικής power pop και μελωδικού ’70s punk, αυτή η επανέκδοση γιορτάζει τη διαρκή κληρονομιά των L.A. DRUGZ. Αλλά και τη δέσμευσή τους να ξεπερνούν τα μουσικά όρια. Ελάτε μαζί με τους L.A. DRUGZ στις 12 Ιουνίου, καθώς εξαπολύουν για άλλη μια φορά το “Outside Place”.,Προσκαλώντας τους ακροατές να ξεκινήσουν ένα ταξίδι στον ζωντανό και διαχρονικό κόσμο της αριστείας του punk rock.
Από τη γειτονική Ιταλία μέσω της Overdub Recordings μας έρχεται η τέταρτη δισκογραφική δουλειά των Uncle Muff . Ο τίτλος αυτής: Adrift. Αν τα αγγλικά μου είναι ακόμα καλά, σημαίνει παρασύρω. Αν όχι, μόλις αυτοαναφλέχθηκε το πτυχίο μου και τα λεφτά μου πίσω από το φροντιστήριο.
uncle muff
Αρχικά να ευχαριστήσουμε την Overdub Recordings γιατί μας έστειλε cd και όχι κωδικούς bandcamp, spotify και δεν ξέρω εγώ τι σκαρφίζονται οι εταιρείες προκειμένου να στίψουν και την τελευταία δεκάρα. Εντάξει οι καιροί είναι δύσκολοι για όλους, αλλά ρε παιδιά το σωστό promotion έτσι γίνεται, όχι να στέλνεις κωδικούς για κατέβασμα και μετά να απαιτείς διθύραμβο 1500 λέξεων.
Αφήνοντας το φτυαράκι μου στην άκρη, ας πάμε στο προκείμενο που είναι πάντα η μουσική. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, δεν έχω ακούσει τις προηγούμενες δουλειές των Uncle Muff. Όμως το Adrift με τα εννέα κομμάτια που το αποτελούν κυριολεκτεί στον τίτλο του.
Από την αρχή σε παρασέρνει στο μουσικό ταξίδι των δημιουργών του.
Κάθε τραγούδι μοναδικό, τόσο στιχουργικά όσο και συνθετικά. Ειδικά το δεύτερο σε κερδίζει άμεσα. Είναι έξω από τις νόρμες αυτού που θα λέγαμε rock δίσκου. Αλλά: οι συνθέσεις έχουν τεράστια δύναμη, Με όργανα αι χροιές που παραπέμπουν σε όνειρα και σκέψεις. Εναλλακτικό θα το έλεγα αλλά μπορεί και να το αδικούσα. Αν μπορούσα να το παρομοιάσω με κάτι, θα σας έλεγα το εξής. Είναι σαν να κάτσανε παρεούλα ο Nick Cave, o Tom Waits και ο Neil Young να γράψουν μουσικούλα για να περάσουν καλά. Σε άλλα σημεία θυμίζουν τους πειραματισμούς των Beatles.
To μόνο σίγουρο είναι πως οι συνθέσεις των Uncle Muffείναι πολύ δυνατές, μοναδικές και δεν κατηγοριοποιούνται εύκολα. Αλλά αυτά είναι αν σας νοιάζουν οι ταμπέλες. Εμένα πάλι δεν πειράζει να ακούω ένα δίσκο που εναλλάσσονται σε πρωταγωνιστικούς ρόλους τα πλήκτρα, η κιθάρες, οι φωνές και να χρωματίζονται από μπασογραμμές και εναλλαγές στο ρυθμό. Αν μη τι άλλο, είναι ωραίο να ακούς μια μπάντα που θέλει με τη μουσική της να καθορίσει το κοινό της και όχι το ανάποδο. (Τι είπα πάλι) . Σίγουρα έχει και πιο δύσπεπτα σημεία όπως το Eventually Die . Αλλά και ποιος έκανε τους κανόνες; και γιατί να τους ακολουθείς σαν πρόβατο;
Από αυτή την άποψη , η ρευστότητα στη μουσική των Uncle Muff είναι συναρπαστική.
Δεν με νοιάζει πως θα το πείτε ή αν συμφωνούμε. Αυτό που δεν μπορώ να τονίσω αρκετά μέσω της λεκτικής οδού είναι η πραγματική ομορφιά που έχουν τα τραγούδια. Ίσως είναι αρκετά λυπητερά για καλοκαιρινό soundtrack, αλλά σίγουρα θα σας τραβήξουν το αυτάκι. Και για να αντικρούσω μόνος μου τα λεγόμενά μου, υπάρχει και το γκρουβάτο House In The Water που κλείνει το δίσκο των Uncle Muff γιατί δεν θέλουμε θλιμμένους στη γιορτή μας που λέει και ο βορειοελλαδίτης ποιητής.
Αγαπημένες στιγμές από το cd των Uncle Muff το εναρκτήριο I, like you και το Still In Time. Αυτό που μένει είναι να ανακαλύψετε τις δικές σας. Ακούγοντάς το εδώ. Και αν σας αρέσει ρίχτε μια παραγγελιά εδώ.
Όσοι ξέρετε τους Butthole Surfers, έχει καλώς, συνεχίστε ό,τι κάνατε αφού διαβάσετε μόνο την πρώτη παράγραφο. Όσοι από εσάς δεν γνωρίζετε και είστε περίεργοι, να είστε περίεργοι μόνο για τη μουσική, να μην είστε κουτσομπόληδες.
Αυτά τα παλικάρια να πούμε ότι ήταν πρωτοπόροι στη μουσική. Συνδυάσανε punk, noise και ψυχεδέλεια και βγάλανε μοναδικά τραγούδια. Επίσης σπρώχνανε τα όρια τους συνεχώς με πειραματισμούς. Κάποιοι τους θεωρούν μουσικές ιδιοφυίες. Για κάποιους άλλους ήταν η πιο επικίνδυνη μπάντα που υπήρξε ποτέ. Σίγουρα όλοι θυμούνται τα live τους.
butthole surfers
Συνδυάσανε το μουσικό κομμάτι με το οπτικό . Σπρώξανε τα όρια του θεάματος στα όρια του παράνομου. Πυροβολούσανε στον αέρα. Βάζανε φωτιά στα όργανα. Είχαν γυμνή χορεύτρια επί σκηνής που ενίοτε έκανε και την χοντρή ανάγκη της . Ναι καλά το διαβάσατε. Για πολλούς, oι Butthole Surfers ήταν οι χειρότεροι της μουσικής βιομηχανίας. Ο Steve Albini έλεγε πως το μετάνιωσε πικρά που το όνομά του συνδέθηκε με αυτούς.
Οι Butthole Surfers μάλλον δεν πήραν ποτέ στα σοβαρά την μουσική βιομηχανία .
Ή η κατάχρηση ουσιών τους έκανε να μη νοιάζονται. Πάρτε για αρχή το όνομα. Με τίτλους δίσκων όπως το Locust Abortion Technician (Tεχνικός εκτρώσεων ακρίδων) και το παιχνιδιάρικο Hairway to Steven παίρνετε μια ιδέα έτσι; Σαν ήχος ήταν πραγματικά μοναδικοί. Τόσο ο κιθαρίστας όσο και οι 2 τυμπανοκρούστες δημιουργούσαν κάτι που σε χτυπούσε κατευθείαν στο στομάχι. Και σε συνδυασμό με το οπτικό show, ε, στο κάνανε το στομάχι κόμπο. Και πάνω που αρχίσανε να μεγαλώνουν το fan base και υπογράψανε και σε μεγάλο label, διαλύσανε το μαγαζάκι για να μην πεθάνουν από αυτά που καταπίνανε.
Για αυτή την παρέα μουσικών που ταρακούνησε συθέμελα τα πρέπει της μουσικής βιομηχανίας λοιπόν, έχουμε να περιμένουμε ντοκιμαντέρ. Ο τίτλος αυτού: Butthole Surfers: The hole truth and nothing butt. Και μάλιστα από τα χεράκια του Richard Linklater. Αν το όνομα δεν σας λέει κάτι, να σας δώκω μερικούς τίτλους να δείτε να γίνετε καλύτεροι άνθρωποι. Δείτε τα Slacker, Βoyhood, A Scanner Darkly και με ευχαριστείτε αργότερα.
Με μπόλικο οπτικό υλικό, μαρτυρίες από μουσικούς , κωμικούς, μουσικούς παραγωγούς αλλά και από τα ίδια τα μέλη των Butthole Surfers, θα μάθουμε από πρώτο χέρι τα όρια της παράνοιας. Αν δεν σας έχω κεντρίσει ήδη το ενδιαφέρον , πάρτε και το teaser:
Αν και τώρα δεν κατάφερα να σας κάνω να γουστάρετε ούτε λίγο, ή να αηδιάσετε με αυτά που βλέπετε και ακούτε δεν πειράζει. Βάλτε ένα playlist να παίζει και να ελπίζετε σε συγχώρεση. Ο κυριότερος λόγος για να το δεις, είναι πως σου μεταφέρει το κλίμα από τα live shows της μπάντας που ήταν (βάλτε το επίθετο της επιλογής σας) μοναδικά, τρομακτικά, εκκωφαντικά, ο χαμούλης ο ίδιος!
Το Σάββατο 6 Ιουλίου το καλοκαίρι ξεκινά με το POLTERGEIST FESTIVAL.
Ένα φεστιβάλ με την συμμετοχή τεσσάρων Ελληνικών Αγγλόφωνων rock μουσικών σχημάτων, που θα πραγματοποιηθεί στο κλαμπ LEVEL 69 (Σολωμου 69, Μοσχάτο).
Το Gothic Metal σχήμα Cold Remembrance, οι ροκερ New Zero God του τραγουδιστή των Flowers of Romance, Mike Πούγουνα, οι ψυχεδελικοί Terrapin του Βασίλη Αθανασιάδη των No Man’s Land, και οι σκοτεινοί Ventirati σε μια δυναμική βραδιά.
Όλοι τους έχουν διανύσει τη μουσική τους διαδρομή που τη βραδιά εκείνη θα περάσει από το POLTERGEIST FESTIVAL.
Υπάρχει μια πρωτοτυπία: η σειρά εμφάνισης των καλλιτεχνών θα κληρωθεί την ώρα του soundcheck.
Οι πόρτες του LEVEL 69 θα ανοίξουν στις 21:00.
Είσοδος 8 euro (χωρίς το ποτό).
Ενημερωθείτε από τους παρακάτω συνδέσμους για το κάθε συγκρότημα ξεχωριστά!
Εσείς θα μείνετε απέξω;
«Γελάνε και οι πέτρες + friends»: Ο Πιέρρος Πατουχέας παρουσιάζει την πρώτη του σόλο stand-up comedy παράσταση στον Μικρό Κεραμεικό.
Μετά από μία σειρά επιτυχημένων εμφανίσεων στην γενέτειρα του, τη Θεσσαλονίκη, ο Πιέρρος Πατουχέας κατεβαίνει στην Αθήνα για την παρουσίαση της πρώτης του σόλο παράστασης «Γελάνε και οι πέτρες».
Οπλισμένος με καυτά αστεία, μπόλικο ενθουσιασμό και ένα γεωλογικό σφυρί για να σπάσει τον πάγο, ο stand-up κωμικός Πιέρρος Πατουχέας έρχεται στο Θέατρο Μικρός Κεραμεικός την Πέμπτη 20 Ιουνίου για να αποδείξει πώς υπάρχουν αστεία που κάνουν μέχρι και τις πέτρες να γελάνε.
Παρατηρώντας τους ανθρώπους και την καθημερινότητα μίας μεγάλης πόλης, σχολιάζει όλα εκείνα που απασχολούν κάθε άτομο που πάτησε τα 25, αλλά ποτέ δεν τόλμησε να το παραδεχτεί: τον δαίμονα του τυπογραφείου, τους νέους γονείς -στο Facebook και στον δρόμο-, τις αναπαραγωγικές συνήθειες του χταποδιού, τις γιαγιάδες στο χωριό, τον Πικάσο και τη Φουρέιρα.
Μαζί του θα βρίσκονται στη σκηνή και οι stand-up comedians Γιώργος Καραμανλής, Μιχάλης Πρέκας και Θωμάς Παπαδάκης, στα πλαίσια της τρίτης μέρας του BE.AR | Be Artist Theatre Festival.
Πολυεπίπεδη και καυστική, η παράσταση «Γελάνε και οι πέτρες» είναι ο μονόλογος ενός late-early adult που θα μπορούσε να κάνει αυτή τη συζήτηση μπροστά σε έναν καθρέφτη, αλλά προτιμά να μοιράζεται τις σκέψεις του με το κοινό.
Γελάνε και οι πέτρες + friends
Σημείωση: Κανένα έμβιο ον δεν βασανίστηκε κατά τη διάρκεια της δοκιμής του υλικού. Ορυκτά και πετρώματα έδωσαν τη συγκατάθεσή τους με όρο την τήρηση της ανωνυμίας τους. Η ανταπόκριση στα αστεία ήταν ενθουσιώδης. Μετά από έγκριση, μεταφέρουμε δηλώσεις ενός παγωμένου απολιθώματος: «Ο κωμικός με έσπασε».
Ο Πιέρρος Πατουχέας
είναι stand up κωμικός από το 2015 και γεωλόγος από το 2014. Κανένας δεν πίστευε σε αυτόν τον συνδυασμό, αλλά τελικά κατάφερε να κάνει και τις πέτρες να γελάνε.
Έχει συμμετάσχει σε παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα, την Κατερίνη, τη Λάρισα και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας.
Διοργανώνει παραστάσεις και Open Mics από το 2016 και είναι ιδρυτικό μέλος της κωμικής συλλογικότητας Homo Comedius. Είναι επίσης ένας εκ των ιδρυτών της Crazy Duck Comics και συμμετέχει τακτικά σε comics conventions.
Το “Γελάνε και οι πέτρες” είναι η πρώτη του σόλο παράσταση.
Ο Γιώργος Καραμανλής
ξεκίνησε το stand-up comedy 2017 στην Αθήνα. Έχει παίξει σε εκατοντάδες παραστάσεις σε όλη την Ελλάδα σε θέατρα, σκηνές και μπαρ και πλέον έχει τη δική του σόλο παράσταση. Τα θέματα που καταπιάνεται στα κείμενα του είναι παρατηρήσεις της καθημερινότητας, πράγματα που τον ενοχλούν, ψυχολογικά, προσωπικές ιστορίες και γάτες. Ελπίζει να κάνει κωμωδία και στο εξωτερικό. Το εξωτερικό δεν το ελπίζει.
Ο Μιχάλης Πρέκας
λέει ότι είναι stand-up κωμικός από το 2017. Εμφανίζεται σε μπαρ και θέατρα με την κωμική ομάδα ΝαιΚουλΕκλεισε από το 2018 και την περασμένη σεζόν συμμετείχε και στο Comedy Club Mic Drop στο Θέατρο Τζένη Καρέζη. Όταν είναι πάνω στη σκηνή του αρέσει να έχει διάδραση με το κοινό, να αυτοσχεδιάζει και να αυτοσαρκάζεται. Αγαπημένα του θέματα είναι τα προβλήματα της καθημερινότητας καθώς και όλες οι περίεργες ιστορίες που του συμβαίνουν. Κυρίως επειδή προκαλεί.
O Θωμάς Παπαδάκης
είναι ηθοποιός, stand-up κωμικός και δικηγόρος. Όταν δεν τον βρίσκεις πάνω σε μια σκηνή συνήθως κοιμάται ή τρώει. Ασχολείται με το stand-up από το 2017, έχει παίξει στο θέατρο και μπορεί να τον έχετε δει και στην τηλεόραση, αλλά χλωμό… Ξεχωρίζει για το παραστατικό του act, την αγάπη του για την αρχαία Ελλάδα και τις θρυλικές πτώσεις του.
Ελάτε ώστε να έχει κάτι να λέει στην μαμά του.
Πληροφορίες παράστασης:
Πιέρρος Πατουχέας
«Γελάνε και οι πέτρες + friends»
Μαζί του οι: Γιώργος Καραμανλής, Μιχάλης Πρέκας, Θωμάς Παπαδάκης
Θέατρο Μικρός Κεραμεικός
Ευμολπιδών 13, Αθήνα
Πέμπτη 20 Ιουνίου 2024
Ώρα: 21:30
Είσοδος: 10€
Σχηματισμένοι το 2005 από τους Robin Southby και John Helps. Οι Maybeshewill απέδειξαν, από τα πρώτα τους κι όλας βήματα, το ιδιαίτερο μουσικό όραμα και την ασυμβίβαστη φιλοσοφία τους. Το αναπάντεχο μίγμα heavy κιθαριστικής rock, ηλεκτρονικών beats, και cinematic μουσικής σύνθεσης καταγράφεται ολοκάθαρα στο εκπληκτικό ντεμπούτο “Japanese Spy Transcript“.
Μία δουλειά που κατάφερε να τραβήξει από την πρώτη στιγμή τα βλέμματα των φίλων του φρέσκου post rock ήχου παγκοσμίως. Ο δίσκος κυκλοφόρησε από την Robot Needs Home. Το indie label που ίδρυσαν οι ίδιοι με αποκλειστικό σκοπό την στήριξη της σκηνής του Leicester – από την οποία και αναδύθηκαν – πιστοί στο συναδελφικό αίσθημα και την DIY ηθική τους.
Not for Want of Trying
Η συνέχεια υπήρξε εξίσου δυναμική. Με το “Not for Want of Trying” του 2008 να αναδεικνύεται από το Radio 1 του BBC ως album της εβδομάδας. To “I Was Here For A Moment, Then I Was Gone” τους εδραίωσε ως ένα από τα πλέον σημαντικά ονόματα της ορχηστρικής / post rock / electronica. Κάτι που επιβεβαίωσε και η τελευταία, όπως αποδείχτηκε, ολοκληρωμένη κυκλοφορία τους, “Fair Youth” (Αύγουστος 2014).
Οι Maybeshewill
απέκτησαν ένα μεγάλο fanbase μέσα από τις εξαιρετικές και συνεχείς ζωντανές εμφανίσεις τους ολα αυτά τα χρόνια. Ενίοτε πλάι σε εξίσου σημαντικά ονόματα του post rock (και όχι μόνο) χώρου – όπως οι And So I Watch You From Afar, Long Distance Calling, And You Will Know Us By The Trail Of Dead. Αλλά και σε παγκόσμιες άκρως επιτυχημένες περιοδείες σε Ευρώπη, Ρωσία, Κίνα, Ιαπωνία και Αυστραλία.
Κι ενώ δεν πιστεύαμε ότι θα τους ξαναδούμε, με μεγάλη μας χαρά έχουμε την επιστροφή τους μετά από 8 χρόνια απουσίας, για ένα μεγάλο λάιβ στο Fuzz Live Music Club.
Οι αγαπημένοι MAYBESHEWILL, απ’τις σοβαρότερες εκφράσεις του σύγχρονου post-rock, επιστρέφουν στην Ελλάδα και στο Fuzz Club στις 25 Οκτώβρη.
Σχηματισμένοι το 2005 από τους Robin Southby και John Helps. Οι Maybeshewill απέδειξαν, από τα πρώτα τους κι όλας βήματα, το ιδιαίτερο μουσικό όραμα και την ασυμβίβαστη φιλοσοφία τους. Το αναπάντεχο μίγμα heavy κιθαριστικής rock, ηλεκτρονικών beats, και cinematic μουσικής σύνθεσης καταγράφεται ολοκάθαρα στο εκπληκτικό ντεμπούτο “Japanese Spy Transcript“.
Μία δουλειά που κατάφερε να τραβήξει από την πρώτη στιγμή τα βλέμματα των φίλων του φρέσκου post rock ήχου παγκοσμίως. Ο δίσκος κυκλοφόρησε από την Robot Needs Home. Το indie label που ίδρυσαν οι ίδιοι με αποκλειστικό σκοπό την στήριξη της σκηνής του Leicester – από την οποία και αναδύθηκαν – πιστοί στο συναδελφικό αίσθημα και την DIY ηθική τους.
Not for Want of Trying
Η συνέχεια υπήρξε εξίσου δυναμική. Με το “Not for Want of Trying” του 2008 να αναδεικνύεται από το Radio 1 του BBC ως album της εβδομάδας. To “I Was Here For A Moment, Then I Was Gone” τους εδραίωσε ως ένα από τα πλέον σημαντικά ονόματα της ορχηστρικής / post rock / electronica. Κάτι που επιβεβαίωσε και η τελευταία, όπως αποδείχτηκε, ολοκληρωμένη κυκλοφορία τους, “Fair Youth” (Αύγουστος 2014).
Οι Maybeshewill
απέκτησαν ένα μεγάλο fanbase μέσα από τις εξαιρετικές και συνεχείς ζωντανές εμφανίσεις τους ολα αυτά τα χρόνια. Ενίοτε πλάι σε εξίσου σημαντικά ονόματα του post rock (και όχι μόνο) χώρου – όπως οι And So I Watch You From Afar, Long Distance Calling, And You Will Know Us By The Trail Of Dead. Αλλά και σε παγκόσμιες άκρως επιτυχημένες περιοδείες σε Ευρώπη, Ρωσία, Κίνα, Ιαπωνία και Αυστραλία.
Κι ενώ δεν πιστεύαμε ότι θα τους ξαναδούμε, με μεγάλη μας χαρά έχουμε την επιστροφή τους μετά από 8 χρόνια απουσίας, για ένα μεγάλο λάιβ στο Fuzz Live Music Club.
Η ιέρεια Chelsea Wolfe επιστρέφει θριαμβευτικά από την Smoke the Fuzz gigs μετά από 7 ολόκληρα χρόνια! Μία μοναδική ζωντανή εμφάνιση στην Αθήνα τη Δευτέρα 18/11/24 στη σκηνή του Gagarin205!
Chelsea Wolfe Photo by Ebru Yildiz. Costume Design by Jenni Hensler. Hair and makeup: Claudia Lake Lighting: Mitchell King Art Direction: Christopher Leckie
Πέρασαν σχεδόν 7 χρόνια από το μοναδικό ερχομό της Ιέρειας του ευρύτερου ροκ ήχου στην χώρα μας. Τότε που η Smoke the Fuzz έκανε πραγματικότητα ένα όνειρο χιλιάδων ανθρώπων, οι οποίοι με τη σειρά τους δημιούργησαν το αδιαχώρητο, για να την υποδεχτούν όπως της άξιζε. Πλέον με 40 συμπληρωμένα χρόνια ζωής από τον περασμένο Νοέμβριο και με πολλά να έχουν αλλάξει έκτοτε στην καριέρα της, η Chelsea Joy Wolfe ετοιμάζεται για τη μεγάλη επιστροφή της στην Ελλάδα. Εχοντας πλέον στις τάξεις της το νέο της έβδομο ολοκληρωμένο άλμπουμ “She Reaches Out To She Reaches Out To She”, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από την Loma Vista.
Έτσι τελείωσε ένας μεγάλος κύκλος συνεργασίας της με την Sargent House, ύστερα από 10 χρόνια.
Chelsea Joy Wolfe
Μέχρι να φτάσουμε ως εδώ, ξεκίνησε ως υπερενεργητικό παιδί, το οποίο ασχολήθηκε με την ποίηση και τη σύνθεση από πολύ μικρή ηλικία. Οι εμπειρίες της με την υπνική παράλυση τη βοήθησαν αργότερα στη ζωή της και στην έμπνευση για τραγούδια σε δίσκους της.
Το 2006 συνθέτει τον ακυκλοφόρητο δίσκο “Mistake In Parting”. Η απόφαση της ίδιας ήταν να μη κυκλοφορήσει, καθώς τον θεώρησε ως έναν κακό δίσκο που αφορούσε σε ένα χωρισμό. Το νερό όμως είχε μπει στο αυλάκι, αλλάζοντας τη θεωρία της.
Ο πρώτος της ολοκληρωμένος δίσκος “The Grime And The Glow” ήρθε από την Pendu Sound που τη σύστησε στο ευρύ κοινό. Εξέπληξε τον κόσμο, όταν την ίδια χρονιά αποφάσισε να διασκευάσει το “Black Spell Of Destruction” των Burzum (!!!).
Χωρίς να υπάρχει χρόνος για χάσιμο, την επόμενη χρονιά κυκλοφορεί το “Apokalypsis”. Εδώ τη βλέπουμε με τα μάτια της κενά, ως συμβολισμό επιφοίτησης αλλά και θετικότητας στην κατανόηση και αποδοχή της αλήθειας. Είτε αυτή είναι όμορφη, είτε ζοφερή.
Στην προσπάθειά της να περιοδεύσει για τα δύο άλμπουμ, υπέφερε από μεγάλο τρακ στη σκηνή. Κάτι που την οδήγησε στο να φοράει ένα μαύρο βέλο και να κάνει μεγάλο αγώνα ώστε να το ξεπεράσει μέσα στα χρόνια.
Σε μια μετάβαση
πριν το μεταγενέστερο υλικό της, θα ηχογραφήσει 5 διασκευές των anarcho-punk Rudimentary Peni, τα οποία θα εκδώσει ως δωρεάν δείγμα μέσω της Pendu Sound ονόματι “A Tribute To Rudimentary Peni”. Στη αυνέχεια όμως θα επανηχογραφήσει τις διασκευές με τη μπάντα της και θα τις κυκλοφορήσει με την μορφή ΕΡ με τίτλο “Prayer For The Unborn” μέσω της Southern Records αυτή τη φορά.
Αφού θα ηχογραφήσει ένα ζωντανό άλμπουμ από την εμφάνισή της στις 12 Απριλίου του 2012 στο Roadburn, το οποίο κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς, τον ερχόμενο Σεπτέμβριο του 2013 έρχεται η ώρα του νέου δίσκου με τίτλο “Pain Is Beauty”, o πρώτος της στην Sargent House και με το χαρακτηριστικό κόκκινο φόρεμά της στο εξώφυλλο, το οποίο σύμφωνα με την ίδια, αντιπροσωπεύει την ηφαιστειακή λάβα (!) και με κύριο νόημα του τίτλου την αποδοχή του πόνου, ώστε να γίνουν οι ζωές μας πιο όμορφες κι εμείς πιο σοφοί. Το “Feral Love” γίνεται άμεσα αγαπημένο και με μεγάλο airplay και ο δρόμος της προς την καταξίωση έχει μόλις ανοίξει.
Chelsea Wolfe – She Reaches Out To She Reaches Out To She
Abyss
Θα συνεργαστεί με τον King Dude στα “Sing Songs Together” και “Sing More Songs Together”, ενώ θα δανείσει τη φωνή της στο μνημειώδες “Memorial” των Russian Circles, με τους οποίους και βγήκε περιοδεία αργότερα, στα τέλη του 2013.
Μέχρι να φτάσουμε στο 2015 και κατά τεκμήριο κορυφαίο άλμπουμ της ως τότε καριέρας της, με το “Abyss” να είναι ό,τι βαρύτερο είχε κάνει και με τον μουσικό Τύπο να παραδίνεται άνευ όρων στο καλλιτεχνικό της ανάστημα. Το “Carrion Flowers” θα αποδειχθεί το κομμάτι-ορόσημο της δισκογραφίας της λίαν συντόμως.
Hypnos
Μάλιστα ηχογραφεί το single “Hypnos” την Πρωταπριλιά του 2016 σαν το πιο γλυκό ψέμα. Ένα κομμάτι που είναι αμαρτία να μην έχει μπει σε δίσκο της, αλλά επειδή απλά μπορούσε, το άφησε εκτός.
Το μεγαλείο της δεν έχει σταματημό και με το “Hiss Spun” το 2017. Ο ήχος της γίνεται ακόμα βαρύτερος, ενώ άπαντες σπεύδουν να συνεργαστούν μαζί της ως το νέο hot talk of the town. Έτσι, θα κάνει ένα πέρασμα και από το άλμπουμ της Myrkur ονόματι “Mareridt” την ίδια χρονιά, ενώ την επόμενη χρονιά, θα συνεργαστεί με τους Deafheaven στο κορυφαίο τους άλμπουμ “Ordinary Corrupt Human Love”.
Χωρίς τον παραμικρό εφησυχασμό, δηλώνει ότι ο επόμενός της δίσκος θα είναι ακουστικός και η διαφάνεια του “Birth Of Violence” που κυκλοφορεί το 2019, αποτελεί άλλο ένα δείγμα της καλλιτεχνικής άγνοιας κινδύνου που την διακατείχε πάντα στη ζωή της.
Αφού η πανδημία έκανε την εμφάνισή της και η ίδια αποφάσισε να αποτοξινωθεί από το αλκοόλ, χαρίζει το κομμάτι-ονείρωξη “Anhedonia” με την Emma Ruth Rundle, όπου οι δύο μεγάλες φωνές της εποχής μας συνεργάζονται σε κάτι που όλοι μας θέλουμε να υπάρξει πλήρης συνέχειά του και κοινή περιοδεία.
Μετά από μια πετυχημένη δεκαετία, έρχεται η αλλαγή δισκογραφικής στέγης το Σεπτέμβριο του 2023.
Η Chelsea υπογράφει στην Loma Vista και κυκλοφορεί το πρώτο της single “Dusk”. Τον Οκτώβριο ανακοινώνει τον τίτλο του δίσκου της, που θα είναι “She Reaches Out To She Reaches Out To She”. Παράλληλα κυκλοφορεί το δεύτερο single “Whispers In The Echo Chamber”. Ο δίσκος κυκλοφόρησε πρόσφατα στις 9 Φεβρουαρίου, και για πολλοστή φορά αλλάζει δραστικά μουσικό ύφος, χωρίς να σταματάει να πειραματίζεται και με κοινή αποδοχή ξανά από το μουσικό Τύπο.
Το ελληνικό κοινό έχει λοιπόν τη χρυσή ευκαιρία στις 18 Νοεμβρίου στο Gagarin να θαυμάσει ξανά την Chelsea Wolfe. Πολύ πιο έμπειρη και καταξιωμένη απ’ ό,τι την πρώτη φορά πριν 7 χρόνια. Με μεγαλύτερη γκάμα υλικού προς επιλογή τέρψης των πιστών οπαδών της και με την ενδιάμεση συνεργασία-πάταγο της με τους Converge για το πολυσχιδές “Bloodmoon: I” το 2021 να έχει αυξήσει ακόμα περισσότερο την αποδοχή στο πρόσωπό της και την παραδοχή ότι δεν υπάρχει εμπόδιο, όριο και οποιουδήποτε είδους σύνορο όταν θέλει απλά να απλώσει το εκφραστικό της όραμα.
Smoke the Fuzz gigs
Η επιστροφή της ζητήθηκε διακαώς από τους πιστούς Fuzzsmokers. Αφουγκραζόμενοι τις ανάγκες όσων μας στήριξαν, κάναμε άλλη μια φορά την επιθυμία σας πραγματικότητα. Το ίδιο θα προσπαθήσουμε να κάνουμε και μελλοντικά, στο μέτρο του δυνατού.
Είναι αλήθεια, η Chelsea Wolfe επιστρέφει θριαμβευτικά και η τιμή να είμαστε οι οικοδεσπότες της και αυτή τη δεύτερη φορά είναι τεράστια και μας γεμίζει με κίνητρο για τη συνέχεια. Σας περιμένουμε όλους για να της δείξουμε, όπως την πρώτη φορά που η υποδοχή σας τη συγκίνησε, πόσο πολύ την αγαπάμε και σεβόμαστε και να καταλάβει κι εκείνη πόσο ξεχωριστή είναι και πόσο έχει ομορφύνει τις ζωές όλων μας συνολικά.
Πόρτες : 20:30
Έναρξη : 21:00
Τιμές εισιτηρίων :
από €29
Σημεία προπώλησης :
Rhythm Records
Εμμανουήλ Μπενάκη 74, Εξάρχεια τηλ. 210 384 1550
Metal Era
Εμμανουήλ Μπενάκη 22, Εξάρχεια τηλ. 210 330 4133
Super Van Records
Χαριλάου Τρικούπη 2, Αθήνα τηλ. 21 6202 3279
Sound Effect Records
Σπύρου Τρικούπη 50 & Καλλιδρομίου, Εξάρχεια τηλ. 210 825 9883
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies. Υπάρχει προσδιορισμός και αποθήκευση δεδομένων. Πληροφορίες σχετικά με την επεξεργασία δεδομένων και τη δυνατότητα άρνησης αυτής περιλαμβάνονται στην πολιτική απορρήτου.
