Όπως σας είχαμε ενημερώσει πριν 2,5 μήνες περίπου σε σχετικό άρθρο, οι Rotting Christ έχουν έτοιμο το νέο τους άλμπουμ που φέρει τον τίτλο “Pro Xristou”. Το άλμπουμ θα κυκλοφορήσει στις 24 Μαϊού 2024 από την Season of Mist.
Rotting Christ: “Pro xristou”
Η μπάντα λοιπόν μας δίνει ένα – ένα κάποια tracks από το επερχόμενο άλμπουμ της ενώ πραγματοποίησε συναυλίες στην Λατινική και Κεντρική Αμερική τον προηγούμενο Φεβρουάριο.
Το πρώτο κομμάτι που βγήκε στη φόρα ήταν το “Like father, like son”. Είναι μια επική Black Metal σύνθεση σε κλασσικές heavy metal φόρμες. Θα είναι το τρίτο κομμάτι από το επίσημο tracklist του “Pro Xristou”. Είναι ουσιαστικά ένα αφηγηματικό τραγούδι που εξιστορεί την κληρονομιά που περνάει από τον πατέρα στο γιο. Η θεματολογία αντικατοπτρίζει τις αξίες των Βόρειων περιοχών της Ευρώπης όπως διαπιστώνουμε και παρακάτω. Το video clip του κομματιού επιμελήθηκε η εταιρεία Vesa Ranta Photography & Kaira Films.
Η επόμενη σύνθεση που είδε το φως της δημοσιότητας είναι το “Saoirse”. Αποτελεί άλλο ένα εξαιρετικό δείγμα επικού Black Metal που είναι στο ύφος των πρόσφατων δουλειών των Rotting Christ με κάποιες μελωδίες που μου φέρνουν στο νου το μακρινό παρελθόν τους. Το “Pro Xristou” των Rotting Christ είναι αφιερωμένο στους τελευταίους παγανιστές Βασιλιάδες, τους αφανείς διαχειριστές των αρχαίων αξιών και γνώσεων, που αντιστέκονται απέναντι στο κύμα του Χριστιανισμού. Το “Saoirse”, που στα γαελικά σημαίνει “ελευθερία”, ενσαρκώνει το κάλεσμα για απελευθέρωση που ακούγεται από τους φρουρούς της αρχαίων ρητών και σοφίας. Η σύνθεση σας μεταφέρει στους βαθείς στοχασμούς του άλμπουμ, στους ειδικούς σκοπούς του. Την εξύμνηση των αρχαίων αξιών μέσα από τους αιώνες.
Τα πρώτα δείγματα από το “Pro Xristou” είναι πολλά υποσχόμενα. Δεν περιμέναμε Εξάλλου κάτι λιγότερο από μια μπάντα που είναι από τις κυρίαρχες στον χώρο εδώ και 35 χρόνια περίπου.
Dream Talk είναι ο τίτλος του 6ου studio album των Still Corners. Θα κυκλοφορήσει την Παρασκευή 5 Απριλίου από την Wrecking Light Records. Εμείς είχαμε το προνόμιο και τη χαρά να το ακούσουμε ολάκερο λίγο πριν κυκλοφορήσει. Ευχαριστούμε Hubsters!
Still Corners DREAM TALK cover
Για κάποια singles σας έχουμε μιλήσει ήδη εδώ και εδώ. Αν μπορούσα να μιλήσω με μια λέξη για να χαρακτηρίσω τη δουλειά θα ήταν αιθέρας. ‘Αλλωστε αυτό αποπνέουν τα αιθέρια φωνητικά της Tessa Murray σε όλες τις δουλειές τους. Εδώ δεν θα εκπλαγείτε καθώς το ύφος είναι συγκεκριμένο και δεν ξεφεύγει.
Αυτό βέβαια δεν είναι κακό,
καθώς οι καινούργιες συνθέσεις έχουν αυτό το μελαγχολικό ύφος μεν, αλλά έχουν και κάποια διαφορετικά στοιχεία. Έχουμε λοιπόν το σκοτάδι, αυτό του film noir, που ενισχύεται με τα guitar licks. Υπάρχει η ταξιδιάρικη διάθεση να φύγεις και να χάνεσαι σε ένα ελαφρά συννεφιασμένο ηλιοβασίλεμα. Φυσικά υπάρχει έντονος ο ρομαντισμός και η γλυκιά μελαγχολία. Αυτό είναι και το trademark της μπάντας αν θέλετε. Ή τουλάχιστον αυτή η ιδιαιτερότητα στον ήχο είναι που τους έκανε αγαπητούς στο εγχώριο κοινό. Και τους έδωσε και ραδιοφωνικό χρόνο. Και φυσικά τους ξαναφέρνει στη χώρα μας για ένα ακόμα live!
Στο Dream Talk όμως θα ακούσεις
και πιο μονότονες και υποβλητικές μελωδίες. Δεν μιλάμε βέβαια για εφιάλτες αλλά για πολύχρωμα παλ όνειρα. Αλλά τα χρώματα δεν προέρχονται μόνο από την φωνή της Tessa αλλά και από τις βαθιές κιθάρες και τα πλήκτρα του Gregg Hughes. Αν το ακούσετε με χαρούμενη διάθεση θα σας ταξιδέψει η μουσική. Αν το ακούσετε λυπημένοι, θα προσέξετε λίγο περισσότερο το στίχο. Και στις 2 περιπτώσεις το Dream Talk έχει κάτι να σας πει. Κάντε υπομονή λίγες μέρες ακόμα και θα καταλάβετε πολύ εύκολα τι εννοώ…
Τα singles που έχουν ήδη κυκλοφορήσει πραγματικά κλέβουν την παράσταση. Αλλά υπάρχουν και άλλες εξίσου όμορφες στιγμές. Πολύ μου άρεσε το What Is Real γιατί αν και σύντομο, έχει πολύ ωραία μελωδία .Και το Turquoise Moon που κλείνει το album και σε κάνει να θες και συνέχεια στο μουσικό αυτό ταξίδι. Γιατί ίσως το Blue να μην είναι το πιο ρομαντικό χρώμα για το φεγγάρι…. Η ονειρική Pop στα καλύτερά της.
Temor. Λοιπόν, ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Τον Theo τον θυμάμαι από τους εκπληκτικούς Descending, οι οποίοι κυκλοφορήσαν δυο αριστουργήματα Μελωδικού Deathcore. Τα “Enter annihilation” και “New death celebrity. Σοβαρές “σεμιναριακές” δουλειές που αξίζει να τις ψάξετε. Τον Thyragon τον ξέρω από τους Exilium Noctis, μια μπαντάρα από τον Βόλο. Να ακούσετε οπωσδήποτε το συνταρακτικό “Fragments of apocalypse”. Πρόσφατα κυκλοφορήσαν single, το “God’s demise”. Περιμένουμε μεγάλα πράγματα. Επίσης τον Thyragon τον ξέρουμε ως μπασίστα στους εκπληκτικούς Aenaon. Ποιος δεν θυμάται τα κορυφαία στο χώρο του avantgarde Black Metal, “Centres et sang”, “Extance”, “Hypnosophy” και “Mnemosyne”. Τεράστια άλμπουμ.
Αυτούς τους δυο συνοδεύουν οι Bill Manthos στο μπάσο, ο Constantine που έπαιζε στους Descending και αυτός. Την πεντάδα συμπληρώνει ο Κωνσταντίνος στο χαλδορόφωνο (Halldorophone). Το drumming έχει γίνει από session drummer. Λίγα λόγια για το χαλδορόφωνο. Το χαλδοροφωνο είναι ένα ηλεκτρονικό όργανο που μοιάζει με βιολοντσέλο και δημιουργήθηκε από τον καλλιτέχνη και σχεδιαστή Halldór Úlfarsson. Υπάρχουν μόνο έξι στον κόσμο να φανταστείτε.
Χαλδορόφωνο
Η ηχογράφηση του “My sorrow’s rage” πραγματοποιήθηκε στο studio του Theo, κιθαρίστα της μπάντας. Η μίξη και το mastering πραγματοποιήθηκαν από τον Ντίνο των Septic Flesh στα Sound Abuse studios. Αυτή η διαδικαστική σειρά είναι υπεύθυνη για αυτόν τον βαρύ, χαοτικό και θεσπέσιο ήχο που ακούμε στο “My sorrow’s rage”. Η ατμόσφαιρα καθ’όλη την διάρκεια του άλμπουμ είναι καθηλωτική και επιβλητική. Μιας και είναι ντεμπούτο, εδώ μέσα θα ακούσετε επιρροές από όλο τον Σουηδικό μελωδικό ήχο. Είναι αυτό που λέμε ότι οι Temor βγήκαν για μπύρες με τους Dark Tranquillity και τους Dissection και στον δρόμο βρήκαν τους At the Gates, Nightrage, In Flames και Dark Funeral. Η Pub που πήγαν είναι στο Gotenburg.
Temor: “My sorrow’s rage”
Εντυπωσιακή σύλληψη να σκεφτούν να εισάγουν ένα τέτοιο ξεχωριστό μουσικό όργανο.
Τα θυελλώδη riffs θα σας φέρουν στο νου Dissection και Dark Funeral. Τα τεχνικά μέρη και solo θα σας θυμίσουν Dark Tranquillity, At The Gates και In Flames. Τέλος τα shredding σημεία που παίζουν οι Theo και Constantine κάνουν πολύ περήφανους τους κιθαρίστες Jesper Stormblad και Bjorn Gelotte. Η παρανοϊκή ατμόσφαιρα που δημιουργεί το χαλδορόφωνο του Κωνσταντίνου αποτελεί σήμα κατατεθέν σε κάθε σύνθεση. Εντυπωσιακή σύλληψη να σκεφτούν να εισάγουν ένα τέτοιο ξεχωριστό μουσικό όργανο. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο κομμάτι από όλο το άλμπουμ, το ακούω συνέχεια στο repeat. Είναι ένα ενιαίο “κόσμημα” της Ελληνικής και όχι μόνο σκηνής. Θα τολμήσω να πω ότι είναι από τα καλύτερα ντεμπούτο στο είδος.
Αυτή η κυκλοφορία είναι το αποκορύφωμα της καλλιτεχνικής εξέλιξης των μελών της μπάντας. Έχουν μεγάλη εμπειρία όλοι στη δισκογραφία και ξέρουν πως να σου προσφέρουν ένα άλμπουμ κορυφή για τον ακραίο ήχο. Η μπάντα καλεί τον ακροατή να βυθιστεί σε ένα απύθμενο σκοτεινό, μελωδικό και ακραίο σύμπαν. Οργάνωση στο χάος υπάρχει? Ναι στην περίπτωση των Temor υπάρχει. Οι συνθέσεις είναι τόσο γοητευτικά δομημένες που ακούς το άλμπουμ λες και είναι τρεχούμενο νερό. Η μεγάλη μαγκιά που έκαναν είναι ότι πήραν τις όποιες επιρροές τους, τις φίλτραραν μεθοδικά μέσα από την μουσική τους ταυτότητα και κυκλοφόρησαν ένα “διαμάντι” στον Black/Death metal χώρο.
Και εγώ συνεχίζω να ακούω το “My sorrow’s rage” των Temor…
Εγώ πάντως ξεχώρισα τα παρακάτω κομμάτια: “Temor”, “My sorrow’s rage”, “Damnation”, “Rampage of hate”, “Thorn weaver”, “Hallow ground”, “Black vs white”, “Rotting love”, “Night bringing chaos”, “In vivo veritas”(Instrumental) και “Arcanic vengeance”. Ναι, σωστά καταλάβατε, όλα τα κομμάτια είναι ένα και ένα, μοναδικά. Το καθένα κουβαλάει την δική του οπτική γωνία για να παρακολουθήσεις το χτίσιμο του έργου. Όλη η δουλειά έχει μια τρομερή σκοτεινή δυναμική που σε πετάει στον τοίχο με κάθε σύνθεση που έρχεται. Το άλμπουμ το ακούω για πολλοστή φορά για να βρω μειονέκτημα, μια γραφικότητα που θα με κάνει να “στραβώσω”. Δεν υπάρχει μελανό σημείο. Οι Temor έθεσαν τον πήχη ψηλά. Το επόμενο τους άλμπουμ θα είναι μια πρόκληση για να ξεπεράσουν αυτό το ντεμπούτο. Και εγώ συνεχίζω να ακούω το “My sorrow’s rage” των Temor…
Αυτά τα παιδιά μπήκαν στα Sound symmetry studios του γνωστού σε όλους μας, Bob Katsionis και ηχογράφησαν έναν σύγχρονο Heavy/Thrash δίσκο. Εδώ θα ακούσετε 80’s και 90’s αναφορές, σαφώς όμως με πιο μοντέρνα προσέγγιση. Ο mainman της μπάντας είναι ο Μιχάλης Σαγιαννης (φωνητικά/κιθάρα) και τον συνοδεύουν οι Χρήστος Δεμπεγιώτης σε μπάσο/κιθάρα και Θάνος Καραλής στα drums. Επίσης, να σημειώσουμε ότι συμμετέχει και ο Bob Katsionis στις κιθάρες και στα πλήκτρα. Όλη η μουσική και οι στίχοι έχουν γραφτεί από τον Μιχάλη Σαγιαννη. Αυτοί λοιπόν είναι οι Electro Charged.
Electro Charged: “Reign of deception”
Τα riffs είναι επιθετικά και ξεχωριστά, μου έφεραν στο νου έντονα τους Metallica.
Το “Reign of deception” με το που μπαίνει με το “Servants and kings” διαπιστώνεις ότι έχουμε να κάνουμε με μοντέρνο thrash metal με heavy metal αναφορές κυρίως στα solos. Τα riffs είναι επιθετικά και ξεχωριστά, μου έφεραν στο νου έντονα τους Metallica. Εντάξει σίγουρα δεν μπορείς να ξεφύγεις από τέτοιες επιρροές και σε αυτό το είδος μάλιστα. Επόμενο κομμάτι το “Release the hounds” που κινείται στο ίδιο μοτίβο, έχω να πω ότι οι δομές των συνθέσεων είναι αυτές που πρέπει χωρίς να γίνονται κοινότυπες. Εντάξει τα φωνητικά σου φέρνουν στο νου τον James Hetfield σε μεγάλο βαθμό, όμως ντεμπούτο είναι, give me a break!
Εισαγωγή μπάσο και up tempo κομμάτι το “Innocence’s dead” στην αρχή και μετά αργόσυρτα riffs. Μέχρι τώρα έχουμε ποικιλομορφία στα riffs και στα φωνητικά και μια εξαιρετική παραγωγή να τα πλαισιώνει. Οι Electro charged γνωρίζουν τι θέλουν μας δώσουν.
Electro Charged
Το “Circles of life” μου έφερε στο νου το “Holier than thou” του τεράστιου “Black album” της παρέας από το San Francisco. Τα “Lord of sickness” και “Into the pits of hell” είναι μπορώ να πω heavy metal με έντονες “πινελιές” από Bay area thrash metal. Το καλό της υπόθεσης είναι ότι ξέφυγαν από την σκιά των Metallica. Ναι θύμιζαν κάτι σε αυτές τις συνθέσεις, όπως και στο instrumental “Lethe and Mnemosyne”. Το “Tears of a cloud” ξεκινάει πολύ όμορφα και ξεσπάει με heavy metal riffs και υπέροχα solos.
Είναι μια πολύ αξιόλογη προσπάθεια ως πρώτο βήμα για τους Electro Charged.
Κοιτάξτε, είναι μια πολύ αξιόλογη προσπάθεια ως πρώτο βήμα για την μπάντα. Λίγες είναι οι μπάντες που ξέφυγαν από την σκιά των “δεινόσαυρων” που όλοι λατρεύουμε διαχρονικά. Η μπάντα και γνωρίζει τι παίζει και ξέρουν τι θέλουν. Έχουν και μια εξαιρετική παραγωγή από τον Bob Katsionis, όπως και ένα εκπληκτικό εξώφυλλο. Αν συνεχίσουν με την ίδια θέληση και μεράκι, θα δημιουργήσουν σίγουρα μια πιο έντονη προσωπικότητα στη μουσική τους. Το “Reign of deception” είναι ένα πολύ αξιόλογο άλμπουμ για ντεμπούτο στον Αμερικάνικο Heavy/Thrash χώρο και για όσους γουστάρουν Metallica και Testament της εποχής “Souls of black”.
Οι Darklon μας έρχονται από την Αθήνα και δημιουργήθηκαν το 2017 από τον κιθαρίστα D.K. Kras (ex-Embrace fire). Το ύφος χαρακτηρίζεται Heavy/Power Metal από την αντίπερα όχθη του Ατλαντικού. Το 2019 μετά την αποχώρηση του τραγουδιστή Nick Pronotarios, πήραν τον Nikos Mygas A. που είναι και μέλος των θρύλων του επικού Heavy Metal, Omen. Έτσι λοιπόν μετά το επιτυχημένο και εξαιρετικό ντεμπούτο τους “Rise from death”, με νέο τραγουδιστή πλέον οι Darklon ηχογράφησαν και κυκλοφόρησαν τον Μάιο του 2023 το “The redeemer”.
Darklon: “Redeemer”
Αμερικάνικο Heavy/Power Metal που θα σας φέρει στο νου ακόμα και τους πρώιμους Savatage και κάτι “ψιλά” από Vicious Rumours.
Το “Redeemer” είναι ένας δίσκος με το ύφος του να κυμαίνεται στους Omen, Jag Panzer και Helstar. Ο Νίκος έχει προσαρμοστεί πλήρως στο ύφος της μπάντας, λες και ήταν από την αρχή της. Δεν ξέρω πόσοι θυμούνται το action παιχνίδι Unreal II που παιζόταν στον υπολογιστή σε LAN τουρνουά στα internet cafe πριν δυο δεκαετίες περίπου. Λοιπόν, εκεί το πιο ισχυρό όπλο που μπορούσε να έχει κάποιος και να εξολοθρεύει τους αντιπάλους του, είχε το όνομα “Redeemer”. Λοιπόν, το άλμπουμ των Darklon έχει αυτή την ιδιότητα ουσιαστικά. Διαλύει τα πάντα στο διάβα του. Αμερικάνικο Heavy/Power Metal που θα σας φέρει στο νου ακόμα και τους πρώιμους Savatage και κάτι “ψιλά” από Vicious Rumours.
Darklon
…εξαιρετικό φιλτράρισμα των επιρροών από Omen μέσα από το προσωπικό τους ύφος…
Συνθέσεις όπως το ομώνυμο με το οποίο και ξεκινάει ο δίσκος δεν σε αφήνουν να πάρεις ανάσα.Συνέχεια με το “Rancor and agony” με επιθετικά riffs, σαρωτικά solos και καλπάζοντα drums, εξαιρετικό φιλτράρισμα των επιρροών από Omen μέσα από το προσωπικό τους ύφος. Ξεχώρισα το “I am death” με τα riffs και τα drums αλά Omen εποχής “Battle cry”, εξαιρετικά φωνητικά από τον Νίκο. Συνέχεια σε πιο slow tempo με το “Lamasthu’s claw”, επικό και βαρύ όσο δεν πάει. Ξεχωρίζει το ιδιαίτερο “χρώμα” που διαθέτει η φωνή του τραγουδιστή. “Πολεμικό” κομμάτι το “Iron glory”, up tempo με riffs “ξυράφια”, σε ύφος θα το έβαζα κοντά με το ομώνυμο. Το “Bloodstone” είναι ένα αφηγηματικό, επικό και μελωδικό κομμάτι από τα καλύτερα του άλμπουμ.
Το “The Downfall” χαρακτηρίζεται από το υπέροχο μπάσο και τον αργό επικό ρυθμό του. Πολύ καλό κομμάτι και εξαιρετική επιλογή για να εισάγει το τελευταίο. Το “Way back home” είναι μια πολύ δυναμική σύνθεση με τρομερά riffs, εξαιρετικό μπάσο, φωνητικά από άλλη διάσταση και drums σαρωτικά. Inntro με το μπάσο δεν υπάρχει!
Το προτείνω ανεπιφύλακτα
Το “The redeemer” των Darklon είναι ένα άλμπουμ που δεν θα απογοητεύσει κανέναν οπαδό του παραδοσιακού επικού heavy/power metal. Τώρα για εμένα που εκτός από πωρωμένος με το Star wars, έχω μια τρέλα και με το Mad Max. Λάτρεψα την αναφορά στους στίχους του ομώνυμου κομματιού. Το νέο άλμπουμ των Darklon είναι από τα καλύτερα που κυκλοφορούν αυτόν τον καιρό στο είδος και το προτείνω ανεπιφύλακτα.
Η post-punk τετράδα από την Αθήνα παρουσιάζει το νέο της single “Push Forward” ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του πρώτου τους ομότιτλου EP.
Το “Push Forward” αποτελεί μια φυσική συνέχεια των θεμελίων που τέθηκαν στην πρώτη κυκλοφορία του συγκροτήματος. Συνδυάζει τεταμένα και παράλληλα μελωδικά κιθαριστικά riffs πάνω από ένα δυναμικό rhythm section. Σε συνδυασμό με τους στίχους επιτυγχάνει μια ισορροπία ανάμεσα στο πάθος και την απάθεια.
push forward
Η αφήγηση του Push Forward
εμβαθύνει σε ένα ταξίδι μετάβασης και αυτοανακάλυψης. Οι έντονες συναισθηματικές εκρήξεις δίνουν τη θέση τους σε στιγμές αναστοχασμού, αποστασιοποίησης και αυτοσαρκαστικού χιούμορ. Καθώς το κομμάτι εξελίσσεται, παρουσιάζει μια σύγχρονη ερμηνεία του κλασικού ήχου post-punk των ’80s, αλλά δεν σταματά εκεί. Η πρώτη πράξη κορυφώνεται σε ένα ξέσπασμα θορύβου που προετοιμάζει το έδαφος και χτίζει το επερχόμενο δεύτερο μέρος μέσω των έντονων shoegaze αισθητικής κιθαρών.
Αυτό είναι το πρώτο single από το επερχόμενο ντεμπούτο album των commuter. Αναμένεται να κυκλοφορήσει το φθινόπωρο του 2024, σε ψηφιακή μορφή και βινύλιο. Η ηχογράφηση και η παραγωγή έγινε από τον Άλεξ Μπόλπαση στο Suono Studio στην Αθήνα και το master από τον Greg Obis στο Chicago Mastering Service. Το artwork της κυκλοφορίας σχεδιάστηκε από τον AD Visions.
Το ”Push Forward” είναι διαθέσιμο σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες.
Οι commuter ξεκινούν τα live τους για το 2024 με το πρώτο μέρος του ελληνικού τουρ που θα πραγματοποιηθεί τον Απρίλιο.
TOUR DATES
06.04 – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ – γιαπί (w/ GRACE)
12.04 – ΑΘΗΝΑ – ROMANTSO (w/ messier13)
13.04 – ΚΟΡΙΝΘΟΣ – ΤΒΑ
26.04 – ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΗ – ASTORIA BILLIARDS BAD (w/ Perfect Mess)
27.04 – ΚΑΛΑΜΑΤΑ – BANDAPART (w/ GRACE)
28.04 – ΛΕΩΝΙΔΙΟ – PANJIKA COOPERATIVE
Οι commuter
ξεκίνησαν ως μουσικό project του Διονύση Κουταβά (vocals/guitar) στην Αθήνα του 2019 με βασική επιρροή τον post-punk ήχο της σκηνής του Καναδά αλλά και το νέο ρεύμα του Ηνωμένου Βασιλείου. Τον Οκτώβριο του 2021 το project απέκτησε μορφή full band, με την προσθήκη των Δημήτρη Κουτσούλη (drums), Σπήλιου Κάκκα (bass) και Αλέξανδρου Κολοκυθά (guitar) και έκτοτε πραγματοποιεί εμφανίσεις τόσο στην Αθήνα και τις πόλεις της επαρχίας αλλά και στο εξωτερικό (Ουγγαρία, Τουρκία), έχοντας μοιραστεί την σκηνή με σημαντικά εγχώρια (The Steams, Deaf Radio) και ξένα ονόματα (Unschooling, SONS, Dry Cleaning, Protomartyr).
Το ομώνυμο ΕΡ της μπάντας κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2023 σε ψηφιακή μορφή και κασέτα από την Bitter Tea Records, ενώ ο επερχόμενος full-length δίσκος τους θα κυκλοφορήσει μέσα στο 2024 σε ψηφιακή μορφή και βινύλιο.
Βίλχελμ Ρίχαρντ Βάγκνερ (22 Μαΐου 1813 – 13 Φεβρουαρίου 1883) ήταν Γερμανός συνθέτης, θεατρικός σκηνοθέτης και μαέστρος, ο οποίος είναι κυρίως γνωστός για τις όπερες του. Η προσφορά του ανεκτίμητη στις περισσότερες τέχνες που ασχολήθηκε. Ιδιαίτερα βαρύ επίθετο το Wagner. Στο χώρο της μουσικής μας έχουμε έναν Wagner και εμείς, το όνομα του είναι Peter(ή Peavy όπως τον ξέρουν όλοι). Είναι ο ιδρυτής των Γερμανών Power Metallers, Rage. Μπορεί ο πρώτος να μας έδωσε πολυάριθμα κολοσσιαία έργα τέχνης, ο δεύτερος από την άλλη από το 1986 μας προσφέρει μόνο συγκινήσεις Power Metal μεγαλείου.
Προσωπικά αγαπάω πολύ αυτή την μπάντα και την ακολουθώ όλα αυτά τα χρόνια. Μπορώ να μιλάω για ώρες για μια σειρά από συνταρακτικά άλμπουμ. Πως μπορείς να χαρακτηρίσεις το “Perfect man” που ουσιαστικά έβαλε μέσα στα πράγματα την μπάντα από το Herne της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Πως να μην νιώσεις συγκίνηση όταν ακόμα και τώρα ακούγονται συνέχεια τα “Secrets in a weird world” και “Trapped!”. Τι επίθετα να αναφέρεις για το σερί “κοσμημάτων” για το Power Metal όπως ήταν τα “The missing link”, “Black in mind”, “Lingua Mortis”, “End of all days”, “Thirteen” και “Ghosts”.
Story behind
Και μπορεί να αποχώρησαν τα αδέρφια Ευθυμιάδη, όμως ο Peavy “ψάρεψε” τον Victor Smolski από τους εκπληκτικούς Mind Odyssey και τον Mike Terrana και έβγαλε πολύ καλές δουλείες. Ποιος μπορεί να εκφράσει αρνητικά λόγια για τα “Welcome to the other side”, “Unity”, “Soundchaser” και “Speak of the dead”. Ο Smolski έκατσε μέχρι και το “21”, στο επόμενο άλμπουμ “The devil strikes again” αντικαταστάθηκε από τον Marcos Rodriguez. Με τον οποίο κυκλοφόρησε τρία αξιοπρεπή άλμπουμ, μέχρι που στην μπάντα ήρθε ο Jean Bormann και “έδεσε το γλυκό”. Εκπληκτικό άλμπουμ το “Ressurection day”. Ερχόμαστε στο δεύτερο άλμπουμ με τον γείτονα του Peavy, μιας και μας έρχεται από το Duisburg της Γερμανίας. Το “Afterlifelines” είναι εδώ και το αναφέρω από τώρα, είναι ένα άλμπουμ απύθμενης ποιότητας.
Rage: “Afterlifelines”
Ναι, ακούμε αψεγάδιαστης ποιότητας Power Metal από την παρέα του Peavy, μπορεί να έχουν περάσει τα χρόνια, όμως η συγκίνηση παραμένει η ίδια. Για αρχή να αναφέρουμε ότι έχουμε να κάνουμε μένα διπλό άλμπουμ. Το κάθε CD περιέχει από 11 και 10 συνθέσεις, μιλάμε για πλούσιο υλικό. Το πρώτο έργο ονομάζεται “Afterlife” , το δεύτερο “Lifelines” και το καθένα διαρκεί πάνω κάτω 40-45 λεπτά. Συνολικά έχουμε να κάνουμε με 90 λεπτά μουσικής.
Το “Afterlife” μετά από μια όμορφη εισαγωγή ξεσπάει με το “End of illusions” με τον Bob στα τύμπανα να “θερίζει” και τον Jean να μην αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης. Στο πρώτο single “Under a black crown” οι Rage παραδίδουν μαθήματα Power Metal και συνεχίζει η εκπληκτική κιθαριστική δουλειά του Bormann. Πανάξιο αναφοράς η παραγωγή που είναι ότι πρέπει για το άλμπουμ. Στο ίδιο μοτίβο και τα “Afterlife”, “Dead man’s eyes” και “Mortal”, Thrash/Power metal riffs “ξυράφια” και ένας Bob, “βομβαρδιστικό”. Τα φωνητικά του Peavy είναι κάτι παραπάνω από ποιοτικά και ταιριαστά φυσικά. Όσο κυλάει το άλμπουμ, διαπιστώνεις ότι είναι μια δουλειά που έχει μπει πολύς κόπος και μεράκι. Τρελά solo στο “Mortal” και ένα υπέροχο refrain, τι πανέμορφο mid tempo κομμάτι. Μελωδικά riffs στο “Toxic waves” και ακουστικές κιθάρες να προσδίδουν αρμονικότητα και λυρισμό στην όλη σύνθεση.
“Waterwar”
Έχουμε μια “καταιγίδα” από riffs, Power/speed metal Τευτονικό με όλη την σημασία της λέξεως. “Πόλεμος” σε όλη την διάρκεια του κομματιού με πανέμορφα solos. Κι όπως το βλέπω, μιας και πήραν φόρα στο στούντιο, στο ίδιο tempo και το “Justice will be mine”. Ο Jean Bormann κάνει ότι θέλει στο “Shadow world” και μας συνεπαίρνει με τα ποιοτικότατα solos και riffs. Το πρώτο μέρος του “Afterlife” τελειώνει με το “Life among the ruins” το οποίο και συνεχίζει από εκεί που τελείωσε ο προκάτοχος του. Γενικά το πρώτο μέρος του άλμπουμ μου έχει αφήσει θετικότατες εντυπώσεις, δεν περίμενα κάτι το οποίο να με απογοητεύσει άλλωστε. Είμαι ένας κριτικός/ακροατής που λάτρεψα το “Ressurection day”, άρα δεν το φοβήθηκα.
Rage
Πάμε να θυμηθούμε τα ένδοξα χρόνια που η μπάντα συνεργάστηκε με την Lingua Mortis και μάλιστα με ολοκαίνουρια κομμάτια τότε. Ναι, το δεύτερο μέρος “Lifelines” έχει μέσα ορχήστρα. Το “Cold desire” έχει την συμμετοχή συμφωνικής ορχήστρας που μπορεί να ξεκινάει ήρεμα αλλά μετά σε παρασέρνει σε έναν χαοτικό power/speed metal ρυθμό. Στο “Root of our evil” “χάνουμε την μπάλα”, πιο heavy metal φόρμες με συνοδεία συμφωνικής ορχήστρας και solos όπου υπάρχει χώρος. Μέχρι τώρα όλα είναι τέλεια, ούτε ένα ελάττωμα σε όλο το “Afterlifelines”. Έναρξη για σεμινάριο με τα riffs στο “Curse the night”, με τα ορχηστρικά μέρη έχω εντυπωσιαστεί. “I curse the night!”.
“One world”
Παίρνει την “σκυτάλη”. Πραγματικά ένα πανέμορφο κομμάτι με heavy metal riffs να έρχονται σε πλήρη αρμονία με τα ορχηστρικά μέρη. Ένας ακούραστος Peavy πίσω από το μικρόφωνο, δεν καταλαβαίνει τίποτα. Ας γυρίσουμε καμιά τριανταριά χρόνια πίσω με old school power metal από αυτούς που ξέρουν καλύτερα. Βιρτουόζικη δουλειά από τον Bormann. Το “It’s all too much” δείχνει τον δρόμο για το δεύτερο μέρος του άλμπουμ. Το “Dying to live” αποτελεί το τρίτο single του άλμπουμ από τα τέσσερα συνολικά. Είναι μια ιδιαίτερη σύνθεση, ουσιαστικά μπαλάντα και μπορώ να πω ότι με “ταξίδεψε”. Λυρισμός και μαγευτική ατμόσφαιρα σε όλο το κομμάτι που σε συνεπαίρνει. Οι ακουστικές κιθάρες με τα ξεσπάσματα και την ορχήστρα να συνοδεύει, σε βάζει να πατήσεις το repeat.
Συνεχίζει το “Lifelines” σε μελωδικά περάσματα με το “The flood” που θα το χαρακτήριζα ως πρόλογο του επόμενου κομματιού. Ακούγεται πάντως πολύ ευχάριστα, χωρίς να σκεφτείς καν το skip. Το σχεδόν δεκάλεπτο “Lifelines” είναι ένα έπος, ο λυρισμός στο μεγαλείο του. Ξεκινάει με μια επιβλητική ατμόσφαιρα και πιάνο το οποίο συνοδεύεται από την κιθάρα. Μετά έχουμε καταιγισμό riffs και πομπώδη ορχηστρικά μέρη μέχρι να χαμηλώσουν τα φώτα πάλι με την μελωδική φωνή του Peavy. “Παραδοσιακά” heavy metal riffs σαρώνουν όπου στη συνέχεια δίνουν χώρο σε solos. Ένα πολύ ιδιαίτερο κομμάτι που αυξομειώνει τις εντάσεις και δεν σε κάνει να βαριέσαι καθόλου. Όπως επίσης “ανεβοκατεβάζει” και τις ταχύτητες. Πραγματικά ένα πανέξυπνο κομμάτι με πολλές αλλαγές στα riffs και στις μελωδίες. Το λάτρεψα και το άκουσα αρκετές φορές.
Rage
Έχουμε ένα ιντερλούδιο στη συνέχεια το οποίο μας προετοιμάζει για το τέλος αυτού του συναρπαστικού διπλού άλμπουμ. Μας νοστάλγησε με την έμμεση αναφορά στο “From the cradle to the grave”. Η μπαλάντα “In the end” ήταν το καλύτερο επιδόρπιο, χίλια μπράβο στην μπάντα για την επιλογή ως τελευταίο κομμάτι. Η μελωδία είναι εξωπραγματική, μας έδωσε μια τεράστια υπόσχεση για την μπάντα ότι κάτι τόσο όμορφο δεν τελειώνει ποτέ.
Καριέρα
Γιατί αυτή η καριέρα που έχουν πραγματοποιήσει δεν τελειώνει ποτέ έτσι εύκολα. Σίγουρα υπήρξαν δυσκολίες στην καριέρα των Γερμανών, εμείς οι φανατικοί οπαδοί αυτών αλλά και της Γερμανικής σκηνής, γνωρίζουμε καλά. Όταν αποχώρησαν τα αδέρφια και ο Sven, σίγουρα η αλλαγή ήταν κρίσιμη. Όμως όταν αγαπάς κάτι, τα καταφέρνεις και στις δυσκολίες. Ο Peavy Wagner είναι από τις προσωπικότητες που τα κατάφερε περίφημα, πήρε τον Smolski και κυκλοφορήσε μεγάλους δίσκους, μετά τον αντικατέστησε και έβγαλε πάλι αξιόλογες δουλειές. Μέχρι που ήρθε ο Bormann και κυκλοφόρησε το υπέροχο “Ressurection day”. Δεν το έβαλε ποτέ κάτω και του “βγάζω το καπέλο”.
Το “Afterlifelines” είναι μια κατάθεση ψυχής από την μπάντα που στέκεται αγέρωχη σε αυτές τις ζόρικες εποχές που διανύουμε. Όσο υπάρχουν μπάντες όπως οι Rage, δεν φοβόμαστε τίποτα. Το “Afterlifelines” είναι ένας δίσκος “¨μνημείο” που πρέπει να ανήκει σε κάθε Power Metal δισκοθήκη. Όσο για μένα, πήρε την θέση του δίπλα στο “Lingua Mortis”. Αυτό το διπλό άλμπουμ ήταν ο καλύτερος τρόπος για να γιορτάσουν τα 40 χρόνιας ζωής.
Ένα απολαυστικό μουσικό κοκτέιλ στην καρδιά του Αθηναϊκού καλοκαιριού!
Μην ξεχάσεις ζακέτα και ατζέντα! Πρόσθεσε τη συναυλία στο δικό σου calendar!
Οι Pink Martini,
η «μικρή αλλά συνάμα μεγάλη ορχήστρα» από το Πόρτλαντ, ανεβαίνουν στο Λυκαβηττό στις 15 Ιουλίου για να μας κεράσουν το μεθυστικό κοκτέιλ τους από κλασικούς ήχους, λάτιν, παραδοσιακή ποπ και τζαζ μελωδίες σε ένα ξέφρενο καλοκαιρινό πάρτυ.
Το πολυμελές σχήμα με τη σαγηνευτική China Forbes στα φωνητικά επιστρέφει στο κορυφαίο venue της πόλης! Έτοιμο να μας ξυπνήσει αναμνήσεις του εκρηκτικού live του 2008 και να επιβεβαιώσει γιατί εξακολουθεί να είναι ένα από τα best-selling σχήματα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής.
Κάθε τους εμφάνιση είναι ένα συναρπαστικό κράμα από εκρηκτική σκηνική παρουσία, παραμυθένιες εξιστορήσεις βγαλμένες από το κλασικό Χόλιγουντ και ξεσηκωτικούς ρυθμούς από όλες τις γωνιές του κόσμου, όλα τυλιγμένα σε μια εντελώς δική τους εστέτ μουσική ατμόσφαιρα.
Οι Pink Martini είναι τόσο πολυπράγμονες που δύσκολα μπορούν να καταταγούν σε ένα μουσικό είδος. Είναι jazz, ή lounge, ή fusion ή και όλα μαζί. Στο τέλος της ημέρας, έχουν τη μυστική συνταγή για το τέλειο πάντρεμα διαφορετικών ειδών με αποτέλεσμα το μοναδικό τους μουσικό ιδίωμα.
ΒΙΟ
Το 1994 ο Thomas Lauderdale εργαζόταν ως πολιτικός συνεργάτης στη γενέτειρά του, το Portland του Oregon, με τη φιλοδοξία να θέσει και ο ίδιος υποψηφιότητα για κάποια θέση. Όπως και άλλοι πρόθυμοι πολιτικοί στο στάδιο της εκπαίδευσης, πήγε σε κάθε πολιτικό έρανο κάτω από τον ήλιο… αλλά απογοητεύτηκε με τη μουσική που άκουγε σε αυτές τις εκδηλώσεις. Αντλώντας έμπνευση από μουσικές από όλο τον κόσμο – αλλά και από τα είδη της κλασικής, της τζαζ, και της παλιομοδίτικης ποπ – και ελπίζοντας να προσελκύσει συντηρητικούς και φιλελεύθερους, ίδρυσε τη «μικρή ορχήστρα» Pink Martini. Σκοπός της εξαρχής ήταν να παρέχει όμορφα και συμπεριληπτικά μουσικά soundtracks για πολιτικούς εράνους για σκοπούς όπως ανθρώπινα δικαιώματα, οικονομικά προσιτή στέγαση, περιβαλλοντικές δράσεις, χρηματοδότηση βιβλιοθηκών, εκπαίδευση και πάρκα.
Ένα χρόνο αργότερα, ο Lauderdale τηλεφώνησε στην China Forbes. Μια συμφοιτήτριά του από το Harvard που ζούσε στη Νέα Υόρκη, και της ζήτησε να γίνει μέλος των Pink Martini. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.
Γνωστοί για το πολύγλωσσο ρεπερτόριό τους που περιλαμβάνει τραγούδια σε 25 γλώσσες και έχοντας ενταχθεί στο Ηollywood Bowl Hall of Fame και το Oregon Music Hall of Fame!
Οι Pink Martini το 2024 γιορτάζουν την 30η επέτειό τους με μια περιοδεία που θα κάνει στάση στην Αθήνα για μια ξεσηκωτική παράσταση στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού στις 15 Ιουλίου.
PINK MARTINI 15 Ιουλίου 2024 Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού
Πληροφορίες Εισιτηρίων
Η προπώληση εισιτηρίων μόλις ξεκίνησε!
Σημεία Προπώλησης
Ηλεκτρονικά: more.com
Τηλεφωνικά: 11876
Ένα απολαυστικό μουσικό κοκτέιλ στην καρδιά του Αθηναϊκού καλοκαιριού!
Οι Pink Martini,
η «μικρή αλλά συνάμα μεγάλη ορχήστρα» από το Πόρτλαντ, ανεβαίνουν στο Λυκαβηττό στις 15 Ιουλίου για να μας κεράσουν το μεθυστικό κοκτέιλ τους από κλασικούς ήχους, λάτιν, παραδοσιακή ποπ και τζαζ μελωδίες σε ένα ξέφρενο καλοκαιρινό πάρτυ.
Το πολυμελές σχήμα με τη σαγηνευτική China Forbes στα φωνητικά επιστρέφει στο κορυφαίο venue της πόλης! Έτοιμο να μας ξυπνήσει αναμνήσεις του εκρηκτικού live του 2008 και να επιβεβαιώσει γιατί εξακολουθεί να είναι ένα από τα best-selling σχήματα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής.
Κάθε τους εμφάνιση είναι ένα συναρπαστικό κράμα από εκρηκτική σκηνική παρουσία, παραμυθένιες εξιστορήσεις βγαλμένες από το κλασικό Χόλιγουντ και ξεσηκωτικούς ρυθμούς από όλες τις γωνιές του κόσμου, όλα τυλιγμένα σε μια εντελώς δική τους εστέτ μουσική ατμόσφαιρα.
Οι Pink Martini είναι τόσο πολυπράγμονες που δύσκολα μπορούν να καταταγούν σε ένα μουσικό είδος. Είναι jazz, ή lounge, ή fusion ή και όλα μαζί. Στο τέλος της ημέρας, έχουν τη μυστική συνταγή για το τέλειο πάντρεμα διαφορετικών ειδών με αποτέλεσμα το μοναδικό τους μουσικό ιδίωμα.
ΒΙΟ
Το 1994 ο Thomas Lauderdale εργαζόταν ως πολιτικός συνεργάτης στη γενέτειρά του, το Portland του Oregon, με τη φιλοδοξία να θέσει και ο ίδιος υποψηφιότητα για κάποια θέση. Όπως και άλλοι πρόθυμοι πολιτικοί στο στάδιο της εκπαίδευσης, πήγε σε κάθε πολιτικό έρανο κάτω από τον ήλιο… αλλά απογοητεύτηκε με τη μουσική που άκουγε σε αυτές τις εκδηλώσεις. Αντλώντας έμπνευση από μουσικές από όλο τον κόσμο – αλλά και από τα είδη της κλασικής, της τζαζ, και της παλιομοδίτικης ποπ – και ελπίζοντας να προσελκύσει συντηρητικούς και φιλελεύθερους, ίδρυσε τη «μικρή ορχήστρα» Pink Martini. Σκοπός της εξαρχής ήταν να παρέχει όμορφα και συμπεριληπτικά μουσικά soundtracks για πολιτικούς εράνους για σκοπούς όπως ανθρώπινα δικαιώματα, οικονομικά προσιτή στέγαση, περιβαλλοντικές δράσεις, χρηματοδότηση βιβλιοθηκών, εκπαίδευση και πάρκα.
Ένα χρόνο αργότερα, ο Lauderdale τηλεφώνησε στην China Forbes. Μια συμφοιτήτριά του από το Harvard που ζούσε στη Νέα Υόρκη, και της ζήτησε να γίνει μέλος των Pink Martini. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.
Γνωστοί για το πολύγλωσσο ρεπερτόριό τους που περιλαμβάνει τραγούδια σε 25 γλώσσες και έχοντας ενταχθεί στο Ηollywood Bowl Hall of Fame και το Oregon Music Hall of Fame!
Οι Pink Martini το 2024 γιορτάζουν την 30η επέτειό τους με μια περιοδεία που θα κάνει στάση στην Αθήνα για μια ξεσηκωτική παράσταση στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού στις 15 Ιουλίου.
PINK MARTINI 15 Ιουλίου 2024 Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού
Πληροφορίες Εισιτηρίων
Η προπώληση εισιτηρίων μόλις ξεκίνησε!
Σημεία Προπώλησης
Ηλεκτρονικά: more.com
Τηλεφωνικά: 11876
Rave εμπειρία, κοινωνικό πείραμα ή πολιτική πράξη; Πώς μπορεί να μοιάζει ένας πιο δίκαιος κόσμος; H Στέγη μας καλωσορίζει στο Respublika, στην ουτοπία του Łukasz Twarkowski (Λούκας Ταρκόβσκι) και στην πιο καθηλωτική εμπειρία της ζωής σας. 1.000 θεατές, 1.000 εμπειρίες. Μια ασύγκριτα ελεύθερη εμπειρία για ελεύθερους θεατές. Ένα εξάωρο rave party, με μπαρ, σάουνα αλλά και ένα ησυχαστήριο συνθέτουν το θέαμα του Πολωνού σκηνοθέτη, που με τη διπλή sold-out επιτυχία του Rohtko έχτισε το απόλυτο θεατρικό –και όχι μόνο– γεγονός.
Respublika
Καλωσορίσατε στο Respublika του Łukasz Twarkowski. To Respublika δεν είναι παράσταση, είναι κατάσταση. Ο σκηνοθέτης, που εντυπωσιάζει όλη την Ευρώπη, επιστρέφει με ένα υβριδικό έργο που έρχεται να ανατρέψει αυτό που θεωρούσαμε μέχρι σήμερα θέατρο. Μια συλλογική rave εμπειρία που περιλαμβάνει θέατρο, μουσική, χορό, περφόρμανς, κινηματογράφο, visual arts, dj set και, ταυτόχρονα, ένα κοινωνικό πείραμα έξι ωρών, εκτός Στέγης, στο Terra Vibe Park στη Μαλακάσα, από 13 έως 15 Ιουνίου, που μας προβληματίζει ενώ παράλληλα μας λέει με αυθάδεια ότι η χαρά μετράει. Eσύ, μέχρι πού θα έφτανες για να ζήσεις (σ)την ουτοπία;
Łukasz Twarkowski
Ο κορυφαίος Πολωνός σκηνοθέτης, που κάνει τις αισθήσεις μας να οξύνονται, τον χρόνο να διαστέλλεται και τις αντοχές μας να εναρμονίζονται με τη συνθήκη, μάς καλεί σε ένα θέαμα-οικοδόμημα μιας άλλης, πιο δίκαιης κοινωνίας και, συνάμα, σε ένα εξάωρο rave party, με δυνατή μουσική, μπαρ, μια σάουνα αλλά και ένα ησυχαστήριο όπου οι θεατές είναι απολύτως ελεύθεροι: μπορούν να παρακολουθήσουν τα πάντα από μια θέση ή να περιπλανώνται διαρκώς στις εγκαταστάσεις του έργου. Μπορούν να μπουν στα διάφορα δωμάτια του σκηνικού με τους ερμηνευτές –ακόμη και να γευματίσουν μαζί τους–, να παρακολουθήσουν τις δράσεις με τη σειρά που οι ίδιοι θα αποφασίσουν, να μείνουν και τις έξι ώρες, να φύγουν όποτε θελήσουν και να επιστρέψουν πιο αργά, όπως βέβαια και να χορέψουν κάθε φορά που ο dj θα παίρνει θέση στα decks.
«Χορέψτε μαζί μας ενάντια στους καιρούς που ζούμε, από τις 13 μέχρι το πρωί της 16ης Ιουνίου κάτω από τον ελληνικό ουρανό». – Łukasz Twarkowski
«Το θέατρο είναι μια εμπειρία.
Το θέατρο είναι μια από τις πιο αισθησιακές μορφές τέχνης. Χρησιμοποιεί το ανθρώπινο σώμα, τον ιδρώτα, τη δυνατή μουσική και τη συντροφικότητα» δηλώνει ο Λούκας Τβαρκόβσκι. Οι τέχνες γίνονται ένα στο Respublika, το ολιστικό και υβριδικό θέαμα-κατάσταση στον χώρο και τον χρόνο, που πρωτοπαρουσίασε ο Τβαρκόβσκι το 2020, έχοντας προηγουμένως δοκιμάσει ένα πείραμα διαρκείας. Για σχεδόν έναν χρόνο, εν μέσω πανδημίας και λόκνταουν, ο ίδιος και μια ομάδα είκοσι συντελεστών της παραγωγής, διαφορετικών εθνικοτήτων, φύλων και ηλικιών, απομονώθηκαν σε ένα δάσος της Λιθουανίας. Βάσει αυτής της ουτοπικής κοινοβιακής ιδέας, η συνύπαρξη εξελισσόταν ως ένα κοινωνικό πείραμα με όλους, από κοινού, να φαντάζονται πώς είναι για μια κοινότητα να αποκοπεί από την κοινωνία και τον κανόνα επιβίωσής της σε αυτήν: την εργασία και το βασικό εισόδημα.
Διερεύνησαν εναλλακτικές προοπτικές εργασίας που δεν εμπίπτουν στην καθιερωμένη αντίληψη της απασχόλησης των 40 ωρών την εβδομάδα, αλλά σύντομα έγινε εμφανές ότι εκείνα που ενδιέφεραν και ένωναν τους συμμετέχοντες, ανεξάρτητα από τις όποιες διαφορές τους, ήταν ο χορός και η μουσική. Ιδανικά ακούσματα;
Η rave και η techno.
Το πείραμα οδήγησε σε μια σειρά από επίμαχα ερωτήματα: Έχει άραγε κάποια αξία το βίωμα που δεν μπορεί να ποσοτικοποιηθεί και να αξιολογηθεί με χρηματικούς όρους; Αυτός ο φευγαλέος δεσμός μεταξύ χορού, μουσικής και αντίστασης ανταποκρίνεται στους σημερινούς καιρούς; Μπορούν η μουσική και ο χορός να ενδυναμώσουν ένα φοβισμένο και ανήσυχο ανθρώπινο ον με τον τρόπο που το καταφέρνουν οι ιεροτελεστίες; Να κάνουν τους ανθρώπους λιγότερο αβοήθητους; Πιο υπεύθυνους; Ευαίσθητους; Μπορεί η ιδέα της ισοπολιτείας –και όσα αυτή εμπεριέχει– να υπερβεί τις πολιτικές δομές και να αποκτήσει νέο, υπαρξιακό νόημα;
Στα σαράντα ένα του χρόνια, ο Τβαρκόβσκι –επί δεκαετίας συνεργάτης του Christian Lupa και πλέον ο πιο ανερχόμενος Ευρωπαίος σκηνοθέτης διεθνώς– διευρύνει τα όρια της τεχνολογίας και των νέων μέσων στην παραστασιακή συνθήκη, έλκοντας το ύφος των σκηνοθεσιών του από το είδος του mockumentary· κατασκευάζει δηλαδή έργα τέχνης που, ενώ δεν συνέβησαν ποτέ, ο ίδιος τα προσεγγίζει σαν πραγματικά συμβάντα.
mockumentary
Ένα τέτοιο mockumentary είναι και το Respublika: οικοδομεί σε παρόντα χρόνο ένα ουτοπικό μέλλον του θεάτρου και της κοινωνίας. Γιατί ίσως κάποτε να είμαστε όλοι ελεύθεροι, ίσοι και να χορεύουμε έως το ξημέρωμα. Κι αν όχι για πάντα, έστω για έξι μόνο ώρες.
Ένα χειραφετημένο πείραμα για χειραφετημένους θεατές. Αυτόν τον Ιούνιο, και για τρεις ημέρες μόνο, το πείραμα του Λούκας Τβαρκόβσκι μεταφέρεται από τα δάση της Λιθουανίας στη Μαλακάσα. Η παράσταση, που έχει ήδη διαπρέψει στις ευρωπαϊκές σκηνές, παρουσιάζεται για πρώτη φορά σε εξωτερικό χώρο, εκεί από όπου όλα ξεκίνησαν, στη φύση. Ετοιμαστείτε για την πιο εμβυθιστική εμπειρία της ζωής σας. Κάθε θεατής και μια διαφορετική εμπειρία.
Το Σάββατο 15 Ιουνίου, μετά το τέλος της παράστασης, στις 02:00 πριν το ξημέρωμα της Κυριακής 16 Ιουνίου, θα ακολουθήσει ένα εκρηκτικό dj set με τον σούπερ σταρ της techno μουσικής Richie Hawtin και την Παλαιστίνια dj-φαινόμενο Sama‘ Abdulhadi, σε συνεργασία με την Blend Music Productions. Ένα απελευθερωτικό dance party, όπου άνθρωποι, όνειρα και ιστορίες συνύπαρξης μπλέκονται σε μια δημιουργική χορογραφία απόλυτης ελευθερίας.
To Respublika με τα λόγια του Λούκας Τβαρκόβσκι
Για το έργο
Το έργο έχει ως βάση του μια κοινότητα που ζει εκτός της οργανωμένης κοινωνίας και δοκιμάζει την ιδέα του καθολικού βασικού εισοδήματος. Βλέπουμε πόσο γρήγορα αλλάζουν τα πάντα και είναι προφανές ότι σύντομα δεν θα υπάρχουν αρκετές θέσεις εργασίας για τους ανθρώπους, οπότε αρχίζεις να σκέφτεσαι, τι θα συμβεί μετά; Ίσως δεν θα χρειάζεται να δουλεύουμε πια; Ωστόσο, γρήγορα συνειδητοποιήσαμε ότι δεν ήταν τόσο απλό. Είναι πολύ πιο πολύπλοκο. Στοχαστήκαμε για τη θέση του ατόμου στον σύγχρονο κόσμο. Λαμβάνουμε συνεχώς αντιφατικά μηνύματα που μας κάνουν να αισθανόμαστε αβοήθητοι και χαμένοι. Γιατί, ό,τι κι αν κάνουμε, είμαστε επιζήμιοι. Στους άλλους, στον πλανήτη. Δεν υπάρχουν καλές επιλογές. Ό,τι κι αν κάνουμε, κάτι βλάπτουμε. Ως απάντηση, μια ομάδα ανθρώπων άρχισε να ξεσαλώνει ως έναν τρόπο αντίστασης στην απελπιστική κατάσταση. Μπορεί να ακούγεται παράλογο, όμως, από την άλλη πλευρά, τι μπορούμε να κάνουμε;
Για το θέατρο
Ζούμε σε έναν κόσμο εικόνων, επικοινωνούμε μέσω εικόνων και είμαστε μονίμως συνδεδεμένοι. Ως εκ τούτου, στο θέατρο αναζητούμε διαρκώς νέους τρόπους για να αφηγηθούμε ιστορίες. Προσπαθούμε να μάθουμε και να καταλάβουμε πώς σκέφτεται και βλέπει τον κόσμο το σύγχρονο άτομο. Γινόμαστε όλο και περισσότερο διαδικτυωμένοι, δεν αποσυνδεόμαστε ποτέ: συχνά, μάλιστα, κοιτάμε δύο διαφορετικές οθόνες ταυτόχρονα. Αυτό αλλάζει την αντίληψή μας, το μυαλό μας λειτουργεί διαφορετικά. Ίσως αυτός είναι ο λόγος που αναζητώ την υπέρβαση, τόσο σε αυτή την παράσταση όσο και σε άλλα έργα μου. Και τη βρίσκω στις υποκουλτούρες του rave και στο ίδιο το rave. Έτσι, αν θέλουμε να ασχοληθούμε με τέτοια θέματα, χρειαζόμαστε νέες μορφές θεάτρου για να το κάνουμε.
Το θέατρο είναι μια εμπειρία. Για μένα, το θέατρο είναι μια από τις πιο αισθησιακές μορφές τέχνης: χρησιμοποιεί το ανθρώπινο σώμα, τον ιδρώτα, τη δυνατή μουσική, τη συντροφικότητα. Όλες οι αισθήσεις μπορούν να ενεργοποιηθούν ταυτόχρονα. Συνήθως, το θέατρο δεν αξιοποιεί όλες αυτές τις δυνατότητες, αλλά δικός μας στόχος είναι να δουλεύουμε με τις αισθήσεις, ακόμα και με ριζοσπαστικούς ή επώδυνους τρόπους, καθώς το θέμα είναι πάντα η εμπειρία.
Για το rave
Το rave είναι μια δήλωση. Ακούγεται ίσως αποκρυφιστικό το να προσπαθείς να εξηγήσεις το συναίσθημα και την κατάσταση που σχετίζονται με αυτό, καθώς δεν υπάρχουν αρκετοί όροι για να το περιγράψεις, αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο: πρόκειται για μια πολύ σημαντική εμπειρία.
Οι ερευνητές της trance μουσικής περιγράφουν την πρώτη φορά που ένιωσαν να μοιράζονται αυτό το συναίσθημα της χαράς ως κοινότητα, να χορεύουν στον ίδιο ρυθμό, αλλά και το πώς αυτό έγινε σημείο τομής στη ζωή τους. Το rave είναι εγγενώς αντικαπιταλιστικό. Απαιτεί χρόνο. Πηγαίνεις σε μια εκδήλωση ηλεκτρονικής μουσικής για να ξεφύγεις από τον κόσμο για λίγες ώρες. Tο να χορεύεις στον ρυθμό αυτό για πολλή ώρα προκαλεί ένα παράξενο αίσθημα απώλειας των ορίων ανάμεσα σε μένα και σε σένα, ανάμεσα στα φύλα και ανάμεσα στις ηλικίες. Αισθάνεσαι απόλυτη ελευθερία. Είσαι με άλλους, αλλά θα μπορούσες να είσαι και μόνος σου. Μπορείς να είσαι αυτό που είσαι και αυτό που θέλεις να είσαι.
Το να χορεύεις για τόση ώρα είναι, κατά μία έννοια, αντιπαραγωγικό. Δεν καταφέρνεις τίποτα επί ώρες. Αλλά σήμερα, που πολλοί άνθρωποι φοβούνται μήπως είναι αντιπαραγωγικοί, η διάρκεια του Respublika είναι επίσης μια δήλωση: «Το αξίζω, το χρειάζομαι και τα υπόλοιπα δεν έχουν σημασία».
Ο τίτλος της παράστασης
προέρχεται από τη λατινική φράση res publica, η οποία μεταφράζεται περίπου ως «δημόσια σφαίρα» ή «θέματα κοινού ενδιαφέροντος». Μπορεί επίσης να αναφέρεται σε ένα αγαθό που ανήκει σε πολλούς ανθρώπους, όπως η δημόσια περιουσία. Παραδόξως, ο όρος ταυτιζόταν επίσης στην αρχαία Ρώμη με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, δηλαδή με μια μοναρχία. Παράλληλα, η αγγλική λέξη republic, η οποία προέρχεται από την ίδια φράση, μεταφράζεται ως δημοκρατία.
Ακολουθώντας τα χνάρια της έκρηξης του βρετανικού rave κινήματος στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η ελληνική rave σκηνή εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990, με επικά, 15ωρα πάρτι για χιλιάδες εκκεντρικούς μυημένους, τα οποία διοργανώνονταν σε απομακρυσμένα μέρη έξω από την πόλη. Οι σαγηνευτικοί ρυθμοί της electro και ο ασταμάτητος χορός μέχρι το ξημέρωμα συνέβαλαν στη διαμόρφωση μιας κοινότητας και μιας συλλογικής κουλτούρας, η οποία είχε ως επίκεντρο τη «Φάρμα» στα Οινόφυτα –μια αποθήκη με αχυρένιες σκηνές και μερικά στρέμματα γης αντί για πίστα– και παρόμοια σημεία στην περιοχή της Βαρυμπόμπης. Η «Φάρμα» έκλεισε το 1996, αλλά η σκηνή συνεχίστηκε στα μεγάλα κλαμπ. Το ξέρ rave σκηνή συνεχίζει να ανθίζει μέχρι και σήμερα με την έννοια της κοινότητας, της ανοιχτότητας και της ξεσηκωτικής μουσικής που την καθορίζουν, μια ευκαιρία συνύπαρξης και συλλογικού μοιράσματος.
Η δημιουργία του Respublika
ξεκίνησε με εργαστήρια στην άγρια φύση της Λιθουανίας. Όλοι οι ηθοποιοί και η δημιουργική ομάδα εγκατέλειψαν τα σπίτια τους για να περάσουν μήνες σε μια απομονωμένη κοινότητα. Καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής τους στο δάσος, οι ηθοποιοί του Respublika μοιράζονταν τις σκέψεις τους στην κάμερα.
Οι εξομολογήσεις τους ανήλθαν σε 50 ώρες υλικού, γεγονός που δυσκόλεψε τον σκηνοθέτη κατά τη διαδικασία της επιλογής. Η τελική εκδοχή της παράστασης, η οποία περιλαμβάνει αποσπάσματα διάρκειας μίας ώρας, παρέχει αποκαλυπτικές απόψεις για την ελευθερία. Θέτει καίρια ερωτήματα σχετικά με την κοινωνία μας, την κοινή ευημερία και το μέλλον του κόσμου.
Η πρεμιέρα της παράστασης στο Βίλνιους,
τον Σεπτέμβριο του 2020, έγινε δεκτή με θετικές κριτικές. «Δεν είναι η εμβυθιστική μορφή, το δάσος των εικόνων, η κατάσταση παραληρήματος ή ο μοναδικός χώρος που δίνουν αξία στο Respublika. Η ομορφιά του έγκειται στην ανθρωπιά του – γυμνό, απέριττο, αλλά και διαπεραστικά οικείο» γράφει η θεατρική ιστοσελίδα Menų Faktūra (Λιθουανία).
«Ο Τβαρκόβσκι συνδυάζει τις δυνάμεις διαφορετικών μορφών τέχνης για να θέσει σύγχρονα ερωτήματα σχετικά με τις αντιφατικές σχέσεις μεταξύ του ατόμου και της κοινωνίας, της οικονομίας, της φύσης και του εαυτού μας» σημειώνει το 7 meno dienos.
Bio
Ο Λούκας Τβαρκόβσκι (γενν. 1983) είναι σκηνοθέτης του θεάτρου και του κινηματογράφου. Επίσης σκηνογράφος και δημιουργός πολυμεσικών παραστάσεων που συνδυάζουν θέατρο και εικαστικά. Ακόμα, είναι συνεργάτης του διάσημου Πολωνού θεατρικού σκηνοθέτη Krystian Lupa, με τον οποίο δούλεψε σε διάφορες παραγωγές τα τελευταία δέκα χρόνια.
Ομάδα Προβλημάτων Ταυτότητας
Ίδρυσε επίσης την «Ομάδα Προβλημάτων Ταυτότητας» (στην οποία ανήκε μέχρι το 2017). Αφορά μια πολυθεματική συλλογικότητα με σκοπό τον συνδυασμό των εικαστικών και παραστατικών τεχνών με τη λογοτεχνία, την αρχιτεκτονική και την ηχητική τέχνη. Μέχρι πρότινος συνεργαζόμενος σκηνοθέτης στο Teatr Polski στο Βρότσλαβ, είναι πλέον ανεξάρτητος σκηνοθέτης που ανεβάζει έργα σε διάφορα θέατρα σε όλη την Ευρώπη.
Συντελεστές
Σκηνοθέτης: Łukasz Twarkowski
Παραγωγός: Vidas Bizunevičius
Κείμενο & Δραματουργία: Joanna Bednarczyk
Σκηνογράφος: Fabien Lédé
Σχεδιασμός Βίντεο: Karol Rakowski, Adomas Gustainis
Χορογράφος: Paweł Sakowicz
Μουσικοσυνθέτης: Bogumił Misala
Ενδυματολόγος: Svenja Gassen
Σχεδιαστές Φωτισμών: Julius Kuršys, Dainius Urbonis
Διεύθυνση Σκηνής: Karolis Juknys
Με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού της Δημοκρατίας της Λιθουανίας
Περισσότερες πληροφορίες
Διάρκεια: 6 ώρες (με 2 διαλείμματα)
Για ηλικίες 18+
Η παράσταση είναι στα λιθουανικά, στα ρωσικά και στα αγγλικά με αγγλικούς και ελληνικούς υπέρτιτλους.
Η παράσταση περιλαμβάνει προβολείς, δυνατούς ήχους και σκηνές γυμνού.
Σε όλη τη διάρκεια της παράστασης οι θεατές θα μπορούν να έχουν πρόσβαση στα βίντεο που θα γυρίζονται και θα μεταδίδονται επιτόπου.
Ωτασπίδες, οδηγίες κι ένας χάρτης θα δίνονται στο κοινό κατά την είσοδο.
Θα υπάρχει δυνατότητα μετακίνησης με λεωφορείο από και προς το Terra Vibe Park. Περισσότερες πληροφορίες θα αναρτηθούν σύντομα στο onassis.org
Οι Τσέρρυ Μπράντυ κυκλοφορούν το νέο τους single από το καινούριο άλμπουμ (για το οποίο κρατάνε τα χαρτιά τους καλά κρυμμένα). Το “2009” είναι μια επιστολή. Ο πραγματικός του παραλήπτης είναι κρυφός. Aλλά το περιεχόμενο της ανοιχτό σε όσους βίωσαν την περίοδο 2009 και μετά ως παιδιά ή έφηβοι.
Με ήχο επηρεασμένο από τα τέλη της δεκαετίας του 00’, το τραγούδι μιλάει για μια γενιά “καταραμένη” και παρατημένη στο έλεος των δύσκολων συνθηκών που ταλαιπωρούσαν (και ακόμα πλήττουν) την ελληνική κοινωνία.
2009
Το “2009” αποτελεί επίσης μια σκόπιμη νοηματική συνέχεια του πιο γνωστού single τους, “Φθίνουσες Μέρες”.
Οι ΤΣΕΡΡΥ ΜΠΡΑΝΤΥ είναι μια 4-μελής μπάντα που δημιουργήθηκε τον Οκτώβριο του 2021, στην Αθήνα. Και στοχεύουν να δώσουν έναν διαφορετικό ήχο στην ελληνική punk-rock σκηνή. Το όνομα τους είναι εμπνευσμένο από ένα παλιό σκονισμένο μπουκάλι λικέρ “ΤΣΕΡΡΥ ΜΠΡΑΝΤΥ” που βρήκανε (και δυστυχώς ήπιανε) στο χωριό του drummer τους. Στην πρώτη εκδρομή που κάνανε ως μπάντα.
Ο ήχος τους είναι επηρεασμένος από punk-rock συγκροτήματα των 90s και 00s (π.χ. Green Day και Offspring). Αλλά και από εγχώρια rock συγκροτήματα (π.χ. Bad Movies, Ξύλινα Σπαθιά κ.α.).
Στις 31 Μαΐου του 2023 κυκλοφόρησε το πρώτο τους EP με τίτλο “Κούρασε η Φαση” . Έχει ξεπεράσει τα 30.000 streams στο Spotify. Έχουνε πραγματοποιήσει μια σειρά από εμφανίσεις σε Stage στην Αθήνα, όπως το AN Club. Αλλά και σε φεστιβάλ όπως το Mask Off Festival.
“Ευχαριστούμε το Top Floor Studios για την μίξη, το Jam2 Studio για την ηχογράφηση των Drums, την Ελένη Ανδριτσάκη (Eleni Andritsaki) για το mastering και το Warehouse Studio που μας φιλοξενεί στις πρόβες. Τέλος θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε την Μεταξία Πήλιουρα που ανέλαβε την γραφιστική επιμέλεια του κομματιού”.
Μέλη:
Βαλαδάκης Γιάννης, 25 Μπάσο, Τραγούδι
Δελλής Γιάννης, Κιθάρα 25, Τραγούδι
Λιακόπουλος Ορφέας, 25 Τύμπανα
Nousis Fedon 25 Lead Guitar
Οι FEVER RAY έρχονται επισήμως την Κυριακή 14 Ιουλίου 2024 στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού!
Μην κάνεις ότι δεν ήξερες… αφού πριν από εσάς για εσάς, εδώ!
Η κρυφή γοητεία της… υπερβολής
Υπάρχουν πολλά είδη μουσικής, υπάρχουν πολλές φωνές και πολλοί καλλιτέχνες και υπάρχει και το Karin Dreijer που με τους Fever Ray αναδεικνύει την κρυφή γοητεία του γκροτέσκο. Αυτού του ανεξερεύνητου μείγματος αλλόκοτου, τρομακτικού και υπερβολικού που έρχεται να προκαλέσει, να σοκάρει αλλά και ταυτόχρονα να ασκήσει μια ακατανίκητη έλξη στους θεατές του. Και όλα μπορεί να συμβούν…
Fever Ray
Σε αυτή την ατμόσφαιρα θα μας μυήσει το σουηδικής καταγωγής gender fluid Karin Dreijer που έρχεται ως Fever Ray στις 14 Ιουλίου, στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού, για μία σπάνια ζωντανή μουσική παράσταση, αποδεικνύοντας ότι η μουσική τόλμη και φαντασία δεν έχουν όρια. Με έναν πολύτιμο δίσκο στα μπαγκάζια του, το Radical Romantics – ένα από τα πιο αυθεντικά και ριζοσπαστικά μουσικά project των τελευταίων χρόνων που βρέθηκε σε πολλές μουσικές λίστες με τα καλύτερα άλμπουμ της περσινής χρονιάς – το Karin Dreijer κάνει στάση στην Αθήνα.
Μάθε και για το τελευταίο single, μέσα από το δίσκο. Το Shiver έρχεται για να ταράξει.
Οι Fever Ray
δεν είναι γνωστοί μόνο για τη μουσική τους, αλλά και για την τολμηρή αισθητική του έργου τους το οποίο μοιάζει περισσότερο με ένα μανιφέστο πάνω στην ύπαρξη ως πολιτική πράξη. Στo επίκεντρο των show των Fever Ray είναι τα ζητήματα της ταυτότητας, της έκφρασης του φύλου και της σεξουαλικότητας μέσα από punk σκοπιά και goth αισθητική.
Η ατμόσφαιρα μιας «βικτoριανής» εποχής αναβιώνει μαζί με την παρακμιακή ατμόσφαιρα του μεσοπολέμου. Σπαρακτικές φωνές, ρευστή σεξουαλικότητα, μεταμφιέσεις, παιχνίδια ρόλων συνθέτουν μια εικόνα όπου όλα είναι γελοία και τρομακτικά ταυτόχρονα. Όπου όλα μπορεί να συμβούν. Ή να μη συμβούν.
Η στοιχειωμένη
disco των Fever Ray παίζει με το φως και το σκοτάδι και νοηματοδοτεί εκ νέου τα τραγούδια της μπάντας που νομίζαμε ότι ξέρουμε, αλλά θα ακούσουμε ξανά από την αρχή.
Ο τελευταίος δίσκος των Fever Ray γέννησε έναν ανώνυμο non binary χαρακτήρα μέσα από τα μάτια του οποίου βλέπουμε τον έρωτα από πολλές οπτικές γωνίες – πράγμα που θα βιώσει και το ελληνικό κοινό παρακολουθώντας την παράστασή τους στη σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Λυκαβηττού. Αισθανόμαστε τις ανησυχίες του για το μέλλον σε μια εποχή όπου τα πάντα είναι ρευστά, τα πάντα διαλύονται και καταρρέουν. Νιώθουμε την παραίτηση του καθώς προσαρμόζεται στο κοινότυπο και υποκύπτει στο τετριμμένο από το φόβο ότι η δίψα για την έγκριση του εραστή του αρχίζει να ξεπερνά την αίσθηση μοναδικότητας του δικού του εαυτού. Ο έρωτας απειλεί την ταυτότητα ή και το αντίστροφο.
Εξωστρεφές και ευρύ μουσικά αλλά και ταυτόχρονα τόσο εστιασμένο, το Radical Romantics μιλάει τόσο στην καρδιά όσο και στο μυαλό, ακούγεται στο dancefloor αλλά και στο υπνοδωμάτιο. Το Karin Dreijer έχει δημιουργήσει ένα νέο όραμα για την ποπ και στα χέρια του η μουσική ως ακατέργαστος πηλός μεταλλάσσεται και μεταμορφώνεται άλλοτε σε όμορφες και άλλοτε σε τρομακτικές μορφές που ισορροπούν ανάμεσα στη δύναμη, την ευαισθησία, στην αγωνία και την ασφάλεια. Το άλμπουμ προσφέρει μία διαφορετική οπτική μέσα από το θρυμματισμένο πρίσμα του έρωτα και τελικά αποκτά πανανθρώπινη αξία γιατί απευθύνεται στο βίωμα όλων.
Karin Dreijer
ήταν το ήμισυ του μουσικού project, Knife. Το είχε με τον αδερφό του τον Olof. Το ντουέτο έσπασε κάθε κανόνα και πρότυπο δημιουργώντας genre-bending ηλεκτρονική μουσική και αποκτώντας φανατικό κοινό στους subculture μουσικόφιλους.
Όταν οι Knife σταμάτησαν να παράγουν μουσική, το Karin κέρδισε ξανά την καρδιά των ανθρώπων που άκουγαν φανατικά το σκανδιναβικό duo με το solo project του ως Fever Ray.
Karin Dreijer
Η ερεβώδης φωνή του Karin Dreijer τρυπώνει στο μυαλό όλων των ακροατών από το πρώτο άκουσμα. Ως Fever Ray καταφέρνει να δημιουργεί ένα μυσταγωγικό κόσμο που φέρνει το μυστήριο και την παράδοση των σκανδιναβικών χωρών στα σκοτεινά κεντροευρωπαϊκά club και το διασταυρώνει με την κουλτούρα της ambient μουσικής.
Δεν είναι τυχαίο που το Karin έχει συνεργαστεί με μεγαθήρια της μουσικής βιομηχανίας από τη Bjork και το Planningtorock, τους Röyksopp μέχρι τον Trent Reznor και τον Atticus Ross.
Στο ομότιτλο ντεμπούτο του ως Fever Ray το 2009, το Karin Dreijer συνέχισε τον μύθο των Knife. Σύστησε στο κοινό έναν χαρακτήρα που θα μπορούσε να είχε βγει από ψυχολογικό θρίλερ. Η φωνή του Karin στοιχειώνει όποιον την ακούσει. Έγινε το soundtrack των βαθύτερων εμμονών και ψυχώσεων του σύγχρονου ανθρώπου. Τα synths και τα κρουστά ολοκλήρωσαν την παγερή λάμψη ενός δίσκου που σηματοδοτούσε μια νέα εποχή και ήταν ένα μουσικό είδος από μόνος του.
Το τραγούδι If I Had a Heart χρησιμοποιήθηκε σε πολλές τηλεοπτικές σειρές. Για παράδειγμα: Person of Interest, Breaking Bad και Wentworth, και έγινε το τραγούδι των τίτλων για τους Vikings.
Το Karin, μετά την επιτυχία του πρώτου μουσικού project, επέστρεψε μουσικά το 2017 με το μαξιμαλιστικό Plunge. Το οποίο θεματικά εστίασε στην επιθυμία ως πολιτική πράξη πέρα από προσωπικό βίωμα. H σχεδόν υστερική φωνή του Karin πάντα κουβαλούσε μια υπερβατική αίσθηση και κάθε λέξη του ήταν σαν να ξεπηδά από το μοιραίο κάλεσμα μιας σειρήνας . Δεν μπορεί κανείς να ξεφύγει… σαν τον ομηρικό Οδυσσέα.
Το Plunge είναι ένας πολιτικός δίσκος που έφερε την μπάντα σε μία underground electro εποχή. Ένας μουσικός πυρετός που δημιούργησε ηχητικά ηλεκτρονικά τοπία, τρομακτικά αλλά και ακατανίκητα γοητευτικά. Ένα κάλεσμα στο σκοτάδι.
Η μπάντα στις 14 Ιουλίου στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού ελπίζουμε ότι θα παίξει τραγούδια και από τους τρεις δίσκους! Δίνοντας έτσι στο κοινό την ευκαιρία να διανύσει μαζί της όλες τις φάσεις τους στην πορεία τους προς ένα νέο όραμα για την electro pop μουσική.
Οι Fever Ray αποθεώνουν το γκροτέσκο σε ένα ταξίδι χωρίς προορισμό. Φτιάχνουν μια ιδιοσυγκρασιακή μουσική. Μια εμπειρία που προκαλεί τις αισθήσεις, που εγείρει ερωτήματα αλλά που πάνω απ’ όλα συγκινεί και δεν αφήνει κανέναν αμέτοχο.
Με έναν τρόπο ανοίκειο ως τώρα αλλά ακατανίκητα γοητευτικό!
FEVER RAY 14 Ιουλίου 2024 Δημοτικό Θέατρου Λυκαβηττού
Οι φωτογραφίες είναι της Nina Andersson & του Martin Falck
Οι FEVER RAY έρχονται επισήμως την Κυριακή 14 Ιουλίου 2024 στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού!
Μην κάνεις ότι δεν ήξερες… αφού πριν από εσάς για εσάς, εδώ!
Μην ξεχάσεις ζακέτα και ατζέντα, λέμε!
Η κρυφή γοητεία της… υπερβολής
Υπάρχουν πολλά είδη μουσικής, υπάρχουν πολλές φωνές και πολλοί καλλιτέχνες και υπάρχει και το Karin Dreijer που με τους Fever Ray αναδεικνύει την κρυφή γοητεία του γκροτέσκο. Αυτού του ανεξερεύνητου μείγματος αλλόκοτου, τρομακτικού και υπερβολικού που έρχεται να προκαλέσει, να σοκάρει αλλά και ταυτόχρονα να ασκήσει μια ακατανίκητη έλξη στους θεατές του. Και όλα μπορεί να συμβούν…
Fever Ray
Σε αυτή την ατμόσφαιρα θα μας μυήσει το σουηδικής καταγωγής gender fluid Karin Dreijer που έρχεται ως Fever Ray στις 14 Ιουλίου, στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού, για μία σπάνια ζωντανή μουσική παράσταση, αποδεικνύοντας ότι η μουσική τόλμη και φαντασία δεν έχουν όρια. Με έναν πολύτιμο δίσκο στα μπαγκάζια του, το Radical Romantics – ένα από τα πιο αυθεντικά και ριζοσπαστικά μουσικά project των τελευταίων χρόνων που βρέθηκε σε πολλές μουσικές λίστες με τα καλύτερα άλμπουμ της περσινής χρονιάς – το Karin Dreijer κάνει στάση στην Αθήνα.
Μάθε και για το τελευταίο single, μέσα από το δίσκο. Το Shiver έρχεται για να ταράξει.
Οι Fever Ray
δεν είναι γνωστοί μόνο για τη μουσική τους, αλλά και για την τολμηρή αισθητική του έργου τους το οποίο μοιάζει περισσότερο με ένα μανιφέστο πάνω στην ύπαρξη ως πολιτική πράξη. Στo επίκεντρο των show των Fever Ray είναι τα ζητήματα της ταυτότητας, της έκφρασης του φύλου και της σεξουαλικότητας μέσα από punk σκοπιά και goth αισθητική. Η ατμόσφαιρα μιας «βικτoριανής» εποχής αναβιώνει μαζί με την παρακμιακή ατμόσφαιρα του μεσοπολέμου. Σπαρακτικές φωνές, ρευστή σεξουαλικότητα, μεταμφιέσεις, παιχνίδια ρόλων συνθέτουν μια εικόνα όπου όλα είναι γελοία και τρομακτικά ταυτόχρονα. Όπου όλα μπορεί να συμβούν. Ή να μη συμβούν.
Η στοιχειωμένη
disco των Fever Ray παίζει με το φως και το σκοτάδι και νοηματοδοτεί εκ νέου τα τραγούδια της μπάντας που νομίζαμε ότι ξέρουμε, αλλά θα ακούσουμε ξανά από την αρχή.
Ο τελευταίος δίσκος των Fever Ray γέννησε έναν ανώνυμο non binary χαρακτήρα μέσα από τα μάτια του οποίου βλέπουμε τον έρωτα από πολλές οπτικές γωνίες – πράγμα που θα βιώσει και το ελληνικό κοινό παρακολουθώντας την παράστασή τους στη σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Λυκαβηττού. Αισθανόμαστε τις ανησυχίες του για το μέλλον σε μια εποχή όπου τα πάντα είναι ρευστά, τα πάντα διαλύονται και καταρρέουν. Νιώθουμε την παραίτηση του καθώς προσαρμόζεται στο κοινότυπο και υποκύπτει στο τετριμμένο από το φόβο ότι η δίψα για την έγκριση του εραστή του αρχίζει να ξεπερνά την αίσθηση μοναδικότητας του δικού του εαυτού. Ο έρωτας απειλεί την ταυτότητα ή και το αντίστροφο.
Εξωστρεφές και ευρύ μουσικά αλλά και ταυτόχρονα τόσο εστιασμένο, το Radical Romantics μιλάει τόσο στην καρδιά όσο και στο μυαλό, ακούγεται στο dancefloor αλλά και στο υπνοδωμάτιο. Το Karin Dreijer έχει δημιουργήσει ένα νέο όραμα για την ποπ και στα χέρια του η μουσική ως ακατέργαστος πηλός μεταλλάσσεται και μεταμορφώνεται άλλοτε σε όμορφες και άλλοτε σε τρομακτικές μορφές που ισορροπούν ανάμεσα στη δύναμη, την ευαισθησία, στην αγωνία και την ασφάλεια. Το άλμπουμ προσφέρει μία διαφορετική οπτική μέσα από το θρυμματισμένο πρίσμα του έρωτα και τελικά αποκτά πανανθρώπινη αξία γιατί απευθύνεται στο βίωμα όλων.
Karin Dreijer
ήταν το ήμισυ του μουσικού project, Knife. Το είχε με τον αδερφό του τον Olof. Το ντουέτο έσπασε κάθε κανόνα και πρότυπο δημιουργώντας genre-bending ηλεκτρονική μουσική και αποκτώντας φανατικό κοινό στους subculture μουσικόφιλους.
Όταν οι Knife σταμάτησαν να παράγουν μουσική, το Karin κέρδισε ξανά την καρδιά των ανθρώπων που άκουγαν φανατικά το σκανδιναβικό duo με το solo project του ως Fever Ray.
Karin Dreijer
Η ερεβώδης φωνή του Karin Dreijer τρυπώνει στο μυαλό όλων των ακροατών από το πρώτο άκουσμα. Ως Fever Ray καταφέρνει να δημιουργεί ένα μυσταγωγικό κόσμο που φέρνει το μυστήριο και την παράδοση των σκανδιναβικών χωρών στα σκοτεινά κεντροευρωπαϊκά club και το διασταυρώνει με την κουλτούρα της ambient μουσικής.
Δεν είναι τυχαίο που το Karin έχει συνεργαστεί με μεγαθήρια της μουσικής βιομηχανίας από τη Bjork και το Planningtorock, τους Röyksopp μέχρι τον Trent Reznor και τον Atticus Ross.
Στο ομότιτλο ντεμπούτο του ως Fever Ray το 2009, το Karin Dreijer συνέχισε τον μύθο των Knife. Σύστησε στο κοινό έναν χαρακτήρα που θα μπορούσε να είχε βγει από ψυχολογικό θρίλερ. Η φωνή του Karin στοιχειώνει όποιον την ακούσει. Έγινε το soundtrack των βαθύτερων εμμονών και ψυχώσεων του σύγχρονου ανθρώπου. Τα synths και τα κρουστά ολοκλήρωσαν την παγερή λάμψη ενός δίσκου που σηματοδοτούσε μια νέα εποχή και ήταν ένα μουσικό είδος από μόνος του.
Το τραγούδι If I Had a Heart χρησιμοποιήθηκε σε πολλές τηλεοπτικές σειρές. Για παράδειγμα: Person of Interest, Breaking Bad και Wentworth, και έγινε το τραγούδι των τίτλων για τους Vikings.
Το Karin, μετά την επιτυχία του πρώτου μουσικού project, επέστρεψε μουσικά το 2017 με το μαξιμαλιστικό Plunge. Το οποίο θεματικά εστίασε στην επιθυμία ως πολιτική πράξη πέρα από προσωπικό βίωμα. H σχεδόν υστερική φωνή του Karin πάντα κουβαλούσε μια υπερβατική αίσθηση και κάθε λέξη του ήταν σαν να ξεπηδά από το μοιραίο κάλεσμα μιας σειρήνας . Δεν μπορεί κανείς να ξεφύγει… σαν τον ομηρικό Οδυσσέα.
Το Plunge είναι ένας πολιτικός δίσκος που έφερε την μπάντα σε μία underground electro εποχή. Ένας μουσικός πυρετός που δημιούργησε ηχητικά ηλεκτρονικά τοπία, τρομακτικά αλλά και ακατανίκητα γοητευτικά. Ένα κάλεσμα στο σκοτάδι.
Η μπάντα στις 14 Ιουλίου στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού ελπίζουμε ότι θα παίξει τραγούδια και από τους τρεις δίσκους! Δίνοντας έτσι στο κοινό την ευκαιρία να διανύσει μαζί της όλες τις φάσεις τους στην πορεία τους προς ένα νέο όραμα για την electro pop μουσική.
Οι Fever Ray αποθεώνουν το γκροτέσκο σε ένα ταξίδι χωρίς προορισμό. Φτιάχνουν μια ιδιοσυγκρασιακή μουσική. Μια εμπειρία που προκαλεί τις αισθήσεις, που εγείρει ερωτήματα αλλά που πάνω απ’ όλα συγκινεί και δεν αφήνει κανέναν αμέτοχο.
Με έναν τρόπο ανοίκειο ως τώρα αλλά ακατανίκητα γοητευτικό!
FEVER RAY 14 Ιουλίου 2024 Δημοτικό Θέατρου Λυκαβηττού
Οι φωτογραφίες είναι της Nina Andersson & του Martin Falck
Οι Black Reuss, έρχονται για ακόμα μια φορά με δίσκο τους στο afternoiz.gr, αφού δεν είναι η πρώτη φορά που θα μιλήσουμε για την δουλειά τους.
Εν αρχή, το όνομα του σχήματος προέρχεται από τον Reuss, έναν ποταμό που υψώνεται στον ορεινό όγκο Gotthard της κεντρικής Ελβετίας, -σύμφωνα με το δελτίο τύπου- όπου έζησε ο ίδιος ο Black Reuss την περίοδο δημιουργίας του ντεμπούτου άλμπουμ Metamorphosis. Ένας δίσκος που φιλοξενήθηκε από εμάς και μπορείτε να διαβάσετε εδώ.
Arrival
Οι Black Reuss έχουν το προτέρημα να ταξιδεύουν τους ακροατές σε ένα περίεργο ταξίδι και όπως αναφέρεται πολύ σωστά, στα δυσοίωνα νερά του ποταμού της ζωής. Η νέα δουλειά με τίτλο Arrival, δεν έρχεται μόνη της, αφού σέρνει μαζί της σα σκιά μια πλειάδα μουσικής και στίχων, που σαν ευχή και κατάρα, ενώνονται μεταξύ τους.
Τι αποτελεί
Το album Arrival είναι κομμάτι 4 κεφαλαίων: Πρώτο μέρος είναι η Μεταμόρφωση-Metamorphosis που αναφέραμε παραπάνω και μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά.
Δεύτερο μέρος είναι το Ταξίδι-Journey. Ένα φυσικό ακόλουθο που υπάρχει και χρειάζεται να γίνει. Κομμάτι της αλυσίδας δεν αποδεσμεύει αλλά σε σέρνει μαζί του.
Πλέον βρισκόμαστε στο 3ο μέρος της Άφιξης-Arrival, ένα album που μιλά για όλα εκείνα που καμιά φορά δεν μπορείς να περιγράψεις.
Τέλος, 4ο και τελευταίο μέρος του παζλ, ώστε να κλείσει με αυτό που θεωρούμε φυσικό τέλος… τι άλλο από τον Θάνατο-Death.
Σχετικά με τον δίσκο
Ο δίσκος περιλαμβάνει 10 singles, με διαφορετικό ύφος το κάθε ένα. Όχι τόσο για να μην σε κάνει να μη βαρεθείς, αλλά για να δεθείς περισσότερο με ότι σου προσφέρει, καθώς ποντάρει στο συναίσθημα.
Δεν μπορώ να δώσω ένα συγκεκριμένο ύφος στο δίσκο, δηλαδή ούτε καθαρό metal το λες, αφού έχει στοιχεία doom αλλά και goth.
Ξεκινάει με το Evolution, κυρίως για να δείξει ότι είναι εδώ και επιστρέφει δυναμικά. Πιστεύω ήταν σωστή η επιλογή να μπει σαν εισαγωγή. Έχει όλα τα στοιχεία του δίσκου, μέχρι και ελάχιστον power metal.
Κάπως έτσι, είναι και το Ego, που έρχεται και δένει φυσικά.
Αυτά που κράτησα λίγο παραπάνω, είναι το Revelation, το 4ο στη σειρά. Το Loner στο νούμερο 7 και το 8 που φέρνει το Soul Awakening. Και τα 3 διαθέτουν μια γοτθική μελαγχολική διάθεση.
Αν υπήρχε κάποιο αγαπημένο, μάλλον θα ήταν το Loner… και ελπίζω έτσι να μην επιλέγω την τύχη μου.
Ο Παύλος Παυλίδης, μαζί με μια ανανεωμένη ομάδα σπουδαίων μουσικών, ανεβαίνει για πρώτη φορά στη σκηνή του Floyd Live Venue, το Σάββατο 13 Απριλίου, σε μια διαφορετική συναυλιακή εμπειρία από εκείνες που έχουμε συνηθίσει, με τη χρήση visuals να μας μεταφέρει σε ένα πρωτότυπο οπτικοακουστικό σύμπαν.
Αυτή η μοναδική βραδιά θα περιλαμβάνει τραγούδια απ’ όλη τη μουσική πορεία του Παύλου Παυλίδη, μαζί με ολοκαίνουργιο υλικό που θα κυκλοφορήσει σύντομα. Ταυτόχρονα, η συγκεκριμένη συναυλία σηματοδοτεί τη νέα συνάντησή του με τον σκηνοθέτη και visual artist, Βασίλη Κεχαγιά, ο οποίος στη δεκαετία του ’90 δημιούργησε τα video clips σε τραγούδια των Ξύλινων Σπαθιών, όπως τα “Ένα παράξενο τραγούδι”, “Αρχίζω και θυμάμαι”, “Πάρε με μαζί σου”, “Grand Hotel”.
Χρησιμοποιώντας κομμάτια απ’ την παγανιστική λαογραφία της Βόρειας Ελλάδας και ενσωματώνοντάς τα σε μια pop αισθητική, ο Βασίλης Κεχαγιάς συνοδεύει το καινούργιο και επαναπροσεγγίζει το παλιότερο υλικό του Παυλίδη και μ’ αυτόν τον τρόπο οι δυο καλλιτέχνες μας οδηγούν σε μια εκστατική electro-punk γιορτή.
Μια βραδιά που δεν πρέπει να χάσει κανείς!
Παίζουν οι μουσικοί:
Αλέκος Γεωργουλόπουλος – κιθάρα, synthesizers, φωνητικά
Αλέξης Σταυρόπουλος – τύμπανα, sample pads
Θανάσης Τζίνγκοβιτς – μπάσο, κιθάρα, φωνητικά
Aki Rei – πλήκτρα, κιθάρα, φωνητικά
Η προπώληση ξεκινάει άμεσα προς 15€ και για περιορισμένο αριθμό εισιτηρίων.
Μετά την εξάντλησή τους θα συνεχιστεί στα 17€.
Διάθεση εισιτηρίων:
Τηλεφωνικά στο 2117700000
Online more.com / Floyd.gr
Φυσικά σημεία: Καταστήματα Νova, Public, Ευριπίδης, Yoleni’s, Viva Spot Τεχνόπολης.
Floyd live music venue: Πειραιώς 117, Γκάζι, Αθήνα, πλησίον του Στ. Μετρό Κεραμεικός / Τηλ. 210 3416706
Μετά το ομώνυμο ντεμπούτο τους το 2023, οι THE PHASE PROBLEM επιστρέφουν με το “The Power of Positive Thinking” που θα είναι διαθέσιμο τον Απρίλιο του 2024.
Με μπροστάρη τον Flav Giorgini (συνθέτη και κιθαρίστα των ιδρυτών των SQUIRTGUN), μαζί με τους John Bonnar (HAIVER, PISS BATH, ex-PAWS), Alex Keane (ROACH SQUAD, ex-MURDERBURGERS, ex-CITY MOUSE) και special guest τον Fraser Mudderbang (WRONG LIFE, MURDERBURGERS, BIKE NOTES) το νέο άλμπουμ συνεχίζει με μια ολοκαίνουργια παρτίδα μελωδικών punk κομματιών με μια δόση rocknroll.
Το άλμπουμ των The Phase Problem περιλαμβάνει επίσης guest εμφανίσεις από τους Heather Tabor (ex-TEEN IDOLS), Matt Hart (NEVERNEW, ιδρυτικό μέλος των SQUIRTGUN), Bruce Stuckey (TOXIC REASONS) και Vess Ruhtenberg (TOXIC REASONS, ex-ZERO BOYS, ex-LEMONHEADS).
Στα πλαίσια ενός μινι review των The Phase Problem
μιας και το ακούσαμε όλο το album , μπορώ να σας πω τα εξής συγκλονιστικά. (Μπορεί και όχι). Το πνεύμα των RAMONES καλά κρατεί εδώ παίδες. Σίγουρα δεν μιλάμε για κάτι νέο . Είναι όμως τόσο διασκεδαστικό που είναι εθιστικό. Το Flying Saucer και το Middleaged Lobotomy τα έχουν μάθει και οι γείτονές μου απόξω και ανακατωτά. Είχα καιρό να ακούσω pop punk. Και οι Phase Problem μου θύμισαν πόσο καλά περνάς με τις απλές μελωδίες.
The Phase Problem
Θεματολογία με χιούμορ. Μιλάνε και για την αγάπη και την καθημερινότητα βεβαίως. Και όλα αυτά ντυμένα με το γλυκό RAMONES overdrive που θρέφει γερά μυαλά γενιές τώρα. Τα κομμάτια είναι σφηνάκια. Μερικά δεν ξεπερνάνε τα 2 λεπτά. Αλλά δεν υπάρχει λόγος να φλυαρείς σε νότες αν έχεις κάνει το point σου. Τα λες, ξεσπάς και τέλος. Όπως λέμε punk φιλοσοφία. Υπάρχουν βέβαια και πιο pop στιγμές όπως το Fallen Angel αλλά είναι με πολύ πετυχημένες συνταγές. Αλλά και καθαρόαιμες punk στιγμές όπως το Stupid Thoughts.
Γενικά είναι ένα album που λέει να το βάζεις και να ξεκινάς τη μέρα σου. Και να συνεχίζεις με αυτό. Για να είμαι ειλικρινής , κόλλησα και μόνο από τους τίτλους. Όταν τα άκουσα κιόλας τα κομμάτια, ε ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ!
Το άλμπουμ των The Phase Problem
κυκλοφορεί σε περιορισμένη έκδοση 250 αντιτύπων splatter βινυλίου από την BRASSNECK RECORDS (Ηνωμένο Βασίλειο) και την LAVASOCKS RECORDS (ΗΠΑ), με διανομή στην Ευρώπη από την STARDUMB RECORDS. (Σας δώνουμε το ευρωπαϊκό link γιατί από τα άλλα θα σας ξεπαραδιάσουν τα τελωνεία).
Έκλεισε το billing της πρώτης μέρας του Chania Rock Festival, καθώς ανακοινώθηκαν όλα τα συγκροτήματα που θα εμφανιστούν την Παρασκευή 26 Ιουλίου.
Οι EXODUS, είναι το δεύτερο όνομα που ανακοινώθηκε για το φετινό Chania Rock Festival, σε μία αποκλειστική εμφάνιση για την Ελλάδα στο 2024. Στις 26 Ιουλίου θα ξεκινήσουν την Ευρωπαϊκή περιοδεία τους από τα Χανιά, παίζοντας κάτω από τους BLIND GUARDIAN, που είναι οι headliners!!!
Αρχικά, έχουμε τους μελωδικούς death metallers από την Ιταλία, τους LUNARSEA.. Επιστρέφουν στην Ελλάδα, για 4η φορά στην καριέρα τους! Το πενταμελές σχήμα από τη Ρώμη, έχει κυκλοφορήσει 6 άλμπουμ στην 20χρονη καριέρα του και είναι έτοιμο για ένα δυνατό show στο Chania Rock Festival 2024.
Πριν τους Ιταλούς, θα εμφανιστούν οι πρώτοι εκπρόσωποι της Κρήτης στο φεστιβάλ, οι Ρεθυμνιώτες SCARFLOOD.
Το γκρουπ δημιουργήθηκε το 2021 και η μουσική τους είναι μία μίξη 90s heavy rock και 00s alternative metal. Βασικές επιρροές οι ALICE IN CHAINS, METALLICA των 90s και οι TOOL. Έχουν κυκλοφορήσει ένα single, “Wrongdoer” (2022) και το ντεμπούτο full length άλμπουμ τους αναμένεται μέσα στο 2024.
Η μόνη εκκρεμότητα την ημέρα εκείνη, θα είναι ο νικητής του διαγωνισμού «Γιώργος Μανουσέλης». Ο διαγωνισμός κλείνει την Παρασκευή 29 Μαρτίου στις 23:59. Προλαβαίνεις να ψηφίσεις!!! Διάβασε περισσότερα ΕΔΩ
Μέχρι τις 26 Ιουλίου, έχουμε όλοι τον απαραίτητο χρόνο να κάνουμε τις φωνητικές μας ασκήσεις… Για να μπορούμε να τραγουδήσουμε όλοι μαζί. Με μία φωνή, τους στίχους του “The Bard’s Song”, όπως συμβαίνει διαχρονικά σε κάθε συναυλία τους και να ριγήσει η σπονδυλική μας στήλη…
“Tomorrow will take us away far from home
No one will ever know our names
But the bards’ songs will remain”
Ένα νέο άλμπουμ με τίτλο ‘ 30 Χρόνια Υπόγεια Ρεύματα – 30 Χρόνια Στην Υπόγα ‘και μια τεράστια περιοδεία σε Ελλάδα και Κύπρο.
Πληροφορίες για το νέο album μπορείτε να βρείτε εδώ.
Εμείς ακούσαμε τη νέα αυτή δουλειά και θα σας την περιγράψουμε μέσα από τα δικά μας μάτια και αυτιά.
ΤΟ ΓΚΡΟΥΠ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΜΑΤΙΑ
Από το 1994 που σχηματίστηκαν μέχρι και σήμερα, τα Υπόγεια Ρεύματα δεν είναι απλά ένα μουσικό συγκρότημα.. είναι μια παρέα ανθρώπων (όσων πέρασαν και όσων έμειναν) που ταυτίζεται με την φωνή, τις σκέψεις και ώρες ώρες τα βαθιά συναισθήματα μας.
Ίσως να είναι και η πεμπτουσία των νεανικών και εφηβικών ερώτων μας.
Είναι ένα περίτεχνα κεντημένο πέπλο από βαθιά φωνή και μελωδίες που χαράζονται μέσα μας.
Τα Υπόγεια Ρεύματα
έχουν καταφέρει να μας αγγίξουν τόσο πολύ, ώστε μόνο και με το άκουσμα του ονόματός τους, να ξυπνάνε θύμισες όσων έχουμε νιώσει ή σκεφτεί με τα τραγούδια τους.
Τριάντα χρόνια πορείας και συγκοινωνούντων δοχείων γκρουπ – κοινού.
Ένα συγκρότημα που σαν χαμαιλέοντας αλλάζει, χωρίς όμως να χάνει την ταυτότητά του.
Και σε ότι επιλέγει να παίξει, εφάπτεται σαν το τέλειο κομμάτι στο παζλ.
Από ροκ σε μπλουζ κι από ερωτικά μυνήματα σε κοινωνικά είναι τέλειοι.
ΝΕΟΣ ΔΙΣΚΟΣ
Ένα παιχνίδι μεταξύ τους που γινόταν στο στούντιο, κατέληξε μία εξαιρετική δουλειά με τίτλο “30 Χρόνια Στην Υπόγα” και το οποίο κυκλοφορεί σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες.
Αποτελούμενος από τέσσερα παραδοσιακά, τέσσερα ρεμπέτικα, ένα λαϊκό και ένα ροκ, όλα διασκευασμένα και εκτελεσμένα στο απόλυτο!
Έχουν προσεγγίσει το κάθε κομμάτι με σεβασμό και με το δικό τους άγγιγμα, χωρίς να χάνει ίχνος από την ποιότητά του, όπως – εκτός των άλλων – το “Ξημερώματα” ή το “Σκόνη, Πέτρες, Λάσπη” που είναι ίσως και το καλύτερο κλείσιμο του δίσκου.
Υπήρχε και ένα που πραγματικά με έκανε να ανατριχιάσω από την τόσο δυνατή ερμηνεία, που όσοι έχετε ακούσει τον δίσκο, σίγουρα έχετε καταλάβει ότι μιλάω για το “Σεβντά”.
Ακούγοντας λοιπόν τον δίσκο, ένα μόνο πράγμα σκέφτηκα.. οτι αυτή η δουλειά, είναι μία ακόμη απόδειξη, πως όταν διακατέχεσαι από “μουσικό φώς”, δεν έχεις να αποδείξεις τίποτα και σε κανέναν, γιατί πολύ απλά είσαι τέλειος σε ότι κι αν τολμήσεις να κάνεις. Έτσι κι αλλιώς, αυτό το γκρουπ, τα έχει δώσει τα διαπιστευτήριά του εδώ και χρόνια!
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies. Υπάρχει προσδιορισμός και αποθήκευση δεδομένων. Πληροφορίες σχετικά με την επεξεργασία δεδομένων και τη δυνατότητα άρνησης αυτής περιλαμβάνονται στην πολιτική απορρήτου.
