Καλά διαβάσατε, οι Hellripper έρχονται στην Αθήνα στις 19 Οκτωβρίου!
Από τα πιο σκοτεινά βάθη της Σκωτίας, οι Hellripper είναι έτοιμοι να εκτοξεύσουν ηχητικά κύματα παράνοιας στο αθηναϊκό κοινό για πρώτη φορά.
Το project του James McBain παίρνει σάρκα και οστά επί σκηνής. Πρόκειται για ένα από τα πιο φρέσκα ονόματα του black/thrash ιδιώματος και έρχονται στην πόλη μας για μια κολασμένη νύχτα ανεξέλεγκτου χάους και ανυπολόγιστης καταστροφής.
#hold_my_beer
Κάντε τα κουμάντα σας και κανονίστε να δώσετε το παρόν στο Temple το Σάββατο 19 Οκτώβρη!
Το 2024 θα είναι μακράν το ΚΑΛΥΤΕΡΟΤΕΡΟ συναυλιακό έτος έβερ!
Εισιτήρια
Προπώληση: 25€
Ηλεκτρονικά: more.com και του δικτύου καταστημάτων του (Media Markt, Public, βενζινάδικα Eko, Shell, BP κ.α.).
Το Jukebox έχει ανοίξει εδώ και καιρό. Αν το έχετε πάρει χαμπάρι, καλώς και μπράβο σας και τι ωραία και συγκλονισμός και όλα τα φασαίικα που λέτε εσείς οι ατάσταλοι νεολαίοι.
Αν δεν το έχετε πάρει χαμπάρι είναι ευκαιρία να σας πούμε μερικά πραγματάκια. Όχι γιατί ο ιδιοκτήτης τυχαίνει να είναι φίλος από παλιά. Ούτε γιατί έχουμε τον ίδιο αλκοολισμό με τη μουσική. Αλλά κυρίως γιατί στο εν λόγω joint έχουμε κάτι που λείπει από πολλά μαγαζιά. Ακόμα και από αυτά που νομίζουν πως το έχουν. Μιλάμε λοιπόν για χαρακτήρα. Αισθητική. Και μάλιστα μοναδικά και τα δύο.
Εύκολα το αντιλαμβάνεσαι είτε βρεθείς εκεί για καφεδάκι ή για ποτό. Έχει χώρο μαγικό έξω στον πεζόδρομο αλλά και μέσα στα πιο κρύα απογεύματα μπορείς να απολαύσεις καφέ ή ποτό. Και μπαίνοντας στο εσωτερικό, θα σου κλέψει το μάτι το παρακάτω αντικείμενο:
Όνομα και πράμα το Jukebox
δεν θα μπορούσε να έλειπε από το διάκοσμο. Όμως το περιεχόμενο θα σας εκπλήξει καθώς μιλάμε για αυθεντικά 45άρια (όχι πιστόλια, δισκάκια) από τα 50’s και τα 60’s που άλλωστε αγαπάει πολύ ο ιδιοκτήτης.
Η 50’s diner διάταξη στο εσωτερικό επίσης προκαλεί εντύπωση. Και στο αριστερό τέλος της μπάρας, αραδιασμένα τα πικάπ έτοιμα περιμένουν. Djs έρχονται και αποδίδουν φόρο τιμής στην μουσική που γουστάρουν. Πομάδα στο μαλλί, μπότα και μπλουτζήν ενδεικτικά αξεσουάρ. Αλλιώς κολλαριστά πουκάμισα και μποτίνια. Δεν κρίνουμε κανένα , απλά λέω. Έλα όπως είσαι.
Και θα ακούσεις τα καλύτερα. Από τα blues μέχρι τις πιο μοντέρνες εκφάνσεις του rock n roll. Από 50’s rnb μέχρι soul και tropicalia. Βέβαια έχει και τις μέρες του το punk και τα παρακλάδια του. Και αν αυτά σας φαίνονται κινέζικα΄, είναι γιατί μιλάμε για πιο “υπόγειες” μουσικές. Με το βινύλιο να έχει την τιμητική του τις πιο πολλές μέρες.
Έχει δοθεί βήμα στο underground και ο κόσμος ακούει στο κάλεσμα. Καιρός είναι να το κάνετε και εσείς. Ακόμα και τώρα που ο καιρός ψιλοζέστανε, φορέστε την καλή σας διάθεση , τα χορευτικά σας παπούτσια και κατεβείτε ( η ανεβείτε ή πλαγιομετακινηθείτε τελοσπάντων) προς το Jukebox για καφέ μπύρα ή ποτό. Αν είσαι και τυχερός θα δεις και τρελές αντίκες παρκαρισμένα από έξω. Μηχανές και αυτοκίνητα….
juke box shots
Και όλα αυτά πάντα με μουσική.
Και μάλιστα στην πιο αθέατη πλευρά της. Πάντα με γνώμονα τη διασκέδαση . Είναι από αυτά τα μαγαζιά που σου φτιάχνουν τη διάθεση με το που πηγαίνεις. Xαμογελαστοί άνθρωποι που θέλουν να περάσεις καλά. Ποτά πεντακάθαρα. Εντάξει παιδιά να το πούμε και αυτό, άμα πιεις μισό κασόνι μπύρες, σφηνάκια και καναδυό ποτάρες, δεν φταίει το αλκοόλ που πουλάει το μαγαζί. Το κενό που έχεις στα ανώτερα πατώματα φταίει.
Αν υπάρχει ένα μαγαζί που αγαπάει το rock n roll και τα αυθεντικά παρακλάδια του, αυτό είναι το Jukebox. Μάλιστα τελευταία δίνει και βήμα σε εγχώριες κυρίως μπάντες να κοινωνήσουν τη μουσική τους. Hirollers, Rhythm Blast, Andreas Gomozias, Giotis Kyttaris & Blues Jug, Aqua Barons, Μαρία Κηλαηδόνη, Reverb Snatchers, Crazy Boppers, Surf Giants, Το Πικάπ, Forro Tres , Rubbers. Αν αυτά τα συγκροτήματα δεν τα ξέρετε, δεν πειράζει. Αξίζει να τα ψάξετε.
The true underdogs of rock n roll… Και φυσικά να ξέρετε πως το εν λόγω μέρος το κάνει κυρίως γιατί γουστάρει. Και ας λέτε εσείς πως το rock n roll έχει πεθάνει. Εγώ λέω πως η καρδιά του χτυπά δυνατά και ανανεωμένη στο Jukebox. Επόμενα live : Rolling Toes 5/4 και Coral Fuzz στις 6/4.
Είσαι teddy boy? Σου αρέσει ο Elvis? Είσαι χίπης? Πιστεύεις πως η αλήθεια κρύβεται στους Sex Pistols? Θεωρείς πως ο James Brown είναι ημίθεος και βάλε? Το garage για σένα είναι κάτι άλλο εκτός από το μέρος που παρκάρεις το αμάξι? Έχεις μπλέξει με βαλβολίνες, στρυχνίνες και όλα τα εις -ινες γενικότερα? Αν η απάντησή σου είναι θετική, τότε πρέπει να κάνεις το Jukebox στέκι σου. Αν όχι, δεν πειράζει, κανείς δεν είναι τέλειος . Έλα και θα το φτιάξουμε πίνοντας και ακούγοντας. Γιατί καμιά καλή ιστορία δεν ξεκίνησε τρώγοντας μαρουλοσαλάτα…
Πριν λίγες ημέρες σας ενημερώσαμε για το μεγαλεπήβολο project που φέρει το όνομα Cemetery Skyline και το επερχόμενο υλικό της θα κυκλοφορήσει από την Century Media. Η μπάντα αποτελείται από: Mikael Stanne: Vocals(Dark Tranquillity, Grand Cadaver, Halo Effect), Markus Vanhala: Guitars(Insomnium, Omnium Gatherum, I Am the Night), Victor Brandt: Bass(Dimmu Borgir,Witchery), Santeri Kallio: Keyboards(Amorphis) και Vesa Ranta: Drums(Ex-Sentenced, The Abbey).
Cemetery Skyline: “Violent storm”
Απόψε κυκλοφόρησε το πρώτο δείγμα της μπάντας και μάλιστα ως επίσημο video clip και “γυρίστηκε” από τον Patric Ullaeus. Tο οποίο μπορείτε να παρακολουθήσετε παρακάτω:
Η μπάντα ανέφερε ότι η σύνθεση είναι εμπνευσμένη από τους νυχτερινούς άδειους δρόμους του GOTHenburg. Σε συνδυασμό με τις απελπισμένες ιστορίες μοναξιάς και της εμπειρίας να χάνεσαι σε αυτή την μοναδικά πανέμορφη μιζέρια και θλίψη του Nordic Gothic. Πρόκειται για μια συσσωρευμένη απογοήτευση και πως μπορεί να χαθεί πέρα από κάθε έλεγχο. Το αίσθημα της αδυναμίας και πως αυτό μπορεί να σε κυριεύσει.
Ναι δεν είναι κάτι που έχουν κάνει τα μέλη της μπάντας με κανένα από τα projects ή τα group τους.
Εγώ μπορώ να πω ότι η σύνθεση κινείται σε Gothic Rock μονοπάτια, μπορώ να τους κάνω και την χάρη να το χαρακτηρίσω Nordic Gothic βέβαια. Είναι πολύ ταιριαστός ως όρος. Ναι δεν είναι κάτι που έχουν κάνει τα μέλη της μπάντας με κανένα από τα projects ή τα group τους. Είναι ξεκάθαρα σκοτεινή Gothic Rock ατμόσφαιρα με τα εξαιρετικά φωνητικά του Mikael Stanne που σίγουρα δεν μας θυμίζουν τις πιο “ήρεμες” δουλειές των Dark Tranquillity. Έχει αποδείξει ότι μπορεί να ερμηνεύσει τα πάντα. Λάτρεψα τα κινηματογραφικά πλήκτρα του Sanderi, το ιδιαίτερο drumming του Vesa, τα χαρακτηριστικά riffs του Markus και τις βαρύγδουπες μπασογραμμές του Victor. Όπως δήλωσε και επίσημα η μπάντα, είναι ένα κομμάτι που αντιπροσωπεύει πλήρως την μουσική τους. Εμένα με βρίσκει σύμφωνο. Θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω βέβαια, Cinematic Gothic Rock.
Μπορώ να πω ότι ήδη περιμένω με ανυπομονησία τόσο ως κριτικός όσο και ως οπαδός την ολοκληρωμένη τους δουλειά.
Η νέα παράσταση του Φοίβου Δεληβορια στο Κύτταρο γνώρισε τεράστια επιτυχία, ενθουσιώδη υποδοχή από το κοινό και αλλεπάλληλα sold out.
Η πρόσφατη παράταση και οι επιπλέον εμφανίσεις του δεν ήταν αρκετές
και τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν γρήγορα.
Γι΄αυτό ο Φοίβος και η μπάντα του ανακοινώνουν με χαρά τέσσερεις ακόμη – και οριστικά τελευταίες παραστάσεις – τα δύο τελευταία Σαββατοκύριακα του Απριλίου: 20-21/4 & 27-28/4
Μία από τις πιο επιτυχημένες μουσικές παραστάσεις της χρονιάς
ολοκληρώνεται θριαμβευτικά.
Μην τη χάσετε!
Η προπώληση και για τις τελευταίες παραστάσεις του Φοίβου Δεληβοριά στο Κύτταρο έχει ήδη ξεκινήσει.
Ο Φοίβος Δεληβοριάς αποφάσισε για φέτος κάτι τελείως διαφορετικό.
Στις καθιερωμένες πια χειμερινές του παραστάσεις στο «Κύτταρο», ξεφυλλίζει για πρώτη φορά τα προσωπικά άλμπουμ που κυκλοφόρησε, με απόλυτη χρονολογική σειρά:
Η «Παρέλαση» του 1989,
«Η ζωή μόνο έτσι είναι ωραία» του 1995,
το «Χάλια» του 1998,
ο «Καθρέφτης» του 2003,
το «Έξω» του 2007,
ο «Αόρατος άνθρωπος» του 2011,
η «Καλλιθέα» του 2015
και το «ΑΝΙΜΕ» του 2022
ανθολογούνται, ξανα-ενορχηστρώνονται και αποτιμώνται από τον ίδιο, σε μια μουσικοποιητική αφήγηση που έφτιαξε με τους συνεργάτες του.
Αναμνήσεις, ασήμαντες ιστορίες, γελοία παραλειπόμενα, αυτοσχεδιασμοί –
και μια εικόνα της Ελλάδας που του έτυχε. Λεύκωμα; Biopic; Εναλλακτικό remake του «Τρελοπενηντάρη»; «Να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι»;
Τίποτα απ’αυτά, προς Θεού. Ένας απλός αγώνας κατς με το χρόνο, με τους φίλους και τους έρωτες, με τις εξουσίες και τις ανασφάλειες, με τους δασκάλους και τη φαμίλια, με το στρατό και την τηλεόραση, με τα hits και τις αποτυχίες.
Με την συνδρομή του καλύτερου γκρουπ στο Βόρειο Ημισφαίριο
των τελευταίων δεκαετιών (Σωτήρης Ντούβας, Κωστής Χριστοδούλου,Κώστας Παντέλης,
Yoel Soto, Χρήστος Λαϊνάς) και με την πιο δερβίσικη καλλιτεχνική ομάδα, θα περιστραφούν γύρω απ’τον εαυτό τους και θα πέσουν ζαλισμένοι στο πάτωμα να δουν βίντεο-κλιπ
τον Ουρανό.
Ο ΦΟΙΒΟΣ ΔΕΛΗΒΟΡΙΑΣ ΣΤΟ «ΚΥΤΤΑΡΟ» με ΝΕΑ – ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ – ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ! ΣΑΒΒΑΤΟ & ΚΥΡΙΑΚΗ 20-21/4 & 27-28/4
Η νέα παράσταση του Φοίβου Δεληβοριά στο Κύτταρο γνώρισε τεράστια επιτυχία, ενθουσιώδη υποδοχή από το κοινό και αλλεπάλληλα sold out.
Η πρόσφατη παράταση και οι επιπλέον εμφανίσεις του δεν ήταν αρκετές
και τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν γρήγορα.
Γι΄αυτό ο Φοίβος και η μπάντα του ανακοινώνουν με χαρά τέσσερεις ακόμη – και οριστικά τελευταίες παραστάσεις – τα δύο τελευταία Σαββατοκύριακα του Απριλίου: 20-21/4 & 27-28/4
Μία από τις πιο επιτυχημένες μουσικές παραστάσεις της χρονιάς
ολοκληρώνεται θριαμβευτικά.
Μην τη χάσετε!
Η προπώληση και για τις τελευταίες παραστάσεις του Φοίβου Δεληβοριά στο Κύτταρο έχει ήδη ξεκινήσει.
Ο Φοίβος Δεληβοριάς αποφάσισε για φέτος κάτι τελείως διαφορετικό.
Στις καθιερωμένες πια χειμερινές του παραστάσεις στο «Κύτταρο», ξεφυλλίζει για πρώτη φορά τα προσωπικά άλμπουμ που κυκλοφόρησε, με απόλυτη χρονολογική σειρά:
Η «Παρέλαση» του 1989,
«Η ζωή μόνο έτσι είναι ωραία» του 1995,
το «Χάλια» του 1998,
ο «Καθρέφτης» του 2003,
το «Έξω» του 2007,
ο «Αόρατος άνθρωπος» του 2011,
η «Καλλιθέα» του 2015
και το «ΑΝΙΜΕ» του 2022
ανθολογούνται, ξανα-ενορχηστρώνονται και αποτιμώνται από τον ίδιο, σε μια μουσικοποιητική αφήγηση που έφτιαξε με τους συνεργάτες του.
Αναμνήσεις, ασήμαντες ιστορίες, γελοία παραλειπόμενα, αυτοσχεδιασμοί –
και μια εικόνα της Ελλάδας που του έτυχε. Λεύκωμα; Biopic; Εναλλακτικό remake του «Τρελοπενηντάρη»; «Να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι»;
Τίποτα απ’αυτά, προς Θεού. Ένας απλός αγώνας κατς με το χρόνο, με τους φίλους και τους έρωτες, με τις εξουσίες και τις ανασφάλειες, με τους δασκάλους και τη φαμίλια, με το στρατό και την τηλεόραση, με τα hits και τις αποτυχίες.
Με την συνδρομή του καλύτερου γκρουπ στο Βόρειο Ημισφαίριο
των τελευταίων δεκαετιών (Σωτήρης Ντούβας, Κωστής Χριστοδούλου,Κώστας Παντέλης,
Yoel Soto, Χρήστος Λαϊνάς) και με την πιο δερβίσικη καλλιτεχνική ομάδα, θα περιστραφούν γύρω απ’τον εαυτό τους και θα πέσουν ζαλισμένοι στο πάτωμα να δουν βίντεο-κλιπ
τον Ουρανό.
Ο ΦΟΙΒΟΣ ΔΕΛΗΒΟΡΙΑΣ ΣΤΟ «ΚΥΤΤΑΡΟ» με ΝΕΑ – ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ – ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ! ΣΑΒΒΑΤΟ & ΚΥΡΙΑΚΗ 20-21/4 & 27-28/4
Η νέα παράσταση του Φοίβου Δεληβοριά στο Κύτταρο γνώρισε τεράστια επιτυχία, ενθουσιώδη υποδοχή από το κοινό και αλλεπάλληλα sold out.
Η πρόσφατη παράταση και οι επιπλέον εμφανίσεις του δεν ήταν αρκετές
και τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν γρήγορα.
Γι΄αυτό ο Φοίβος και η μπάντα του ανακοινώνουν με χαρά τέσσερεις ακόμη – και οριστικά τελευταίες παραστάσεις – τα δύο τελευταία Σαββατοκύριακα του Απριλίου:
20-21/4 & 27-28/4
Μία από τις πιο επιτυχημένες μουσικές παραστάσεις της χρονιάς
ολοκληρώνεται θριαμβευτικά.
Μην τη χάσετε!
Η προπώληση και για τις τελευταίες παραστάσεις του Φοίβου Δεληβοριά στο Κύτταρο έχει ήδη ξεκινήσει.
Ο Φοίβος Δεληβοριάς αποφάσισε για φέτος κάτι τελείως διαφορετικό.
Στις καθιερωμένες πια χειμερινές του παραστάσεις στο «Κύτταρο», ξεφυλλίζει για πρώτη φορά τα προσωπικά άλμπουμ που κυκλοφόρησε, με απόλυτη χρονολογική σειρά:
Η «Παρέλαση» του 1989,
«Η ζωή μόνο έτσι είναι ωραία» του 1995,
το «Χάλια» του 1998,
ο «Καθρέφτης» του 2003,
το «Έξω» του 2007,
ο «Αόρατος άνθρωπος» του 2011,
η «Καλλιθέα» του 2015
και το «ΑΝΙΜΕ» του 2022
ανθολογούνται, ξανα-ενορχηστρώνονται και αποτιμώνται από τον ίδιο, σε μια μουσικοποιητική αφήγηση που έφτιαξε με τους συνεργάτες του.
Αναμνήσεις, ασήμαντες ιστορίες, γελοία παραλειπόμενα, αυτοσχεδιασμοί –
και μια εικόνα της Ελλάδας που του έτυχε. Λεύκωμα; Biopic; Εναλλακτικό remake του «Τρελοπενηντάρη»; «Να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι»;
Τίποτα απ’αυτά, προς Θεού. Ένας απλός αγώνας κατς με το χρόνο, με τους φίλους και τους έρωτες, με τις εξουσίες και τις ανασφάλειες, με τους δασκάλους και τη φαμίλια, με το στρατό και την τηλεόραση, με τα hits και τις αποτυχίες.
Με την συνδρομή του καλύτερου γκρουπ στο Βόρειο Ημισφαίριο
των τελευταίων δεκαετιών (Σωτήρης Ντούβας, Κωστής Χριστοδούλου,Κώστας Παντέλης,
Yoel Soto, Χρήστος Λαϊνάς) και με την πιο δερβίσικη καλλιτεχνική ομάδα, θα περιστραφούν γύρω απ’τον εαυτό τους και θα πέσουν ζαλισμένοι στο πάτωμα να δουν βίντεο-κλιπ
τον Ουρανό.
Αυτή τη χρονιά, το συγκρότημα που θα ανοίξει την πρώτη ημέρα του φεστιβάλ – την Παρασκευή 26 Ιουλίου – ειναι οι Stygian Path! θα μοιραστεί τη σκηνή με τους Blind Guardian, Exodus, Lunarsea και Scarflood.
Όπως θα έχετε ήδη δει/διαβάσει, το Chania Rock Festival και φέτος, για 7η χρονιά, άνοιξε τις πόρτες και την σκηνή του φυσικά σε όλη την Ελλάδα, προς τιμή του φίλο και μέλους της διοργανωτικής ομάδας, Γιώργο Μανουσέλη.
Η ψηφοφορία διήρκεσε 3 ημέρες, από την Τετάρτη 27 Μαρτίου έως την Παρασκευή 29 Μαρτίου 2024 και ο νικητής του Διαγωνισμού ανακοινώθηκε την Κυριακή 31 Μαρτίου 2024. Η διοργάνωση του φεστιβάλ ευχαρίστησε με σχετική ανάρτηση όλα τα συγκροτήματα από Ελλάδα και Κύπρο που συμμετείχαν, τονίζοντας ότι δεν υπάρχουν χαμένοι αφού η μουσική όλων μοιράστηκε σε χιλιάδες ακροατές. Αυτός άλλωστε είναι και ο σκοπός του διαγωνισμού
Το βραβείο “Γιώργος Μανουσέλης” έχει γίνει πια θεσμός, με περισσότερες από 84.000 μοναδικές ψήφους σε 6 χρονιές! Βοηθάει έμπρακτα στην ανάδειξη νέων μουσικών συγκροτημάτων, διατηρώντας την μνήμη του Γιώργου ζωντανή στις επόμενες γενιές μουσικόφιλων. Περισσότερες λεπτομέρειες μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ
Και οι Stygian Path ομως ευχαρίστησαν τους οπαδούς που τους ψήφισαν
To lineup της πρώτης ημέρας διαμορφώνεται ως εξής:
BLIND GUARDIAN
EXODUS
LUNARSEA
SCARFLOOD
STYGIAN PATH
Ο ξεχωριστός SIVERT HOYEM στην Ελλάδα επιστρέφει για ακόμα μια χρονιά For TWO Nights only! Το Σάββατο 27 Απριλίου 2024 θα επισκεφτεί στο Floyd Live Music Venue – Αθήνα ενώ την Κυριακή 28 Απριλίου 2024 στο Principal Club Theater – Θεσσαλονίκη
«On an island» Τour
Ο Sivert Hoyem, αυτός ο μοναδικός, «δικός μας» καλλιτέχνης, έρχεται στην αγαπημένη του Ελλάδα μόνο για δυο βραδιές που υπόσχεται να είναι από τις πιο προσωπικές, πιο οικείες, πιο ζεστές των τελευταίων ετών. Μόνο αυτός ξέρει και μπορεί να κάνει κάθε του εμφάνιση διαφορετική και γι’ αυτό, ανεπανάληπτη.
For two nights only,
ο Hoyem θα βρεθεί πρώτα στην Αθήνα, στο Floyd, το Σάββατο 27 Απριλίου, και την επόμενη μέρα, Κυριακή 28 Απριλίου, δεύτερος σταθμός του θα είναι η Θεσσαλονίκη. Mετά από 8 ολόκληρα χρόνια, δύο σπάνια club shows για τους πολυάριθμούς πιστούς θαυμαστές του.
Γνωρίζουμε άραγε τα πάντα γι’ αυτόν τον ξεχωριστό καλλιτέχνη; Ας δοκιμάσουμε:
Του αρέσει ο David Bowie, ο Iggy Pop, αγαπά τους Depeche Mode και βάζει τους Black Sabbath πρώτους στην κατάταξη προτίμησης του, από οποιαδήποτε άλλη heavy metal μπάντα.
Το αγαπημένο του τραγούδι από τους Madrugada είναι το Honey Bee.
Είναι μεγάλος θαυμαστής γυναικών μουσικών όπως η Nina Simone, η Maharishi Jackson και η Francoise Hardy.
Το αγαπημένο του κοινό, όπως έχει δηλώσει στην Huffington Post, είναι το ΕΛΛΗΝΙΚΟ!
Το 2015, το « Black and Gold» επιλέχθηκε ως το τραγούδι των τίτλων για την πετυχημένη νορβηγική σειρά «Occupied».
Με αφορμή τα πρόσφατα γενέθλια του (22 Ιανουαρίου 1976), δήλωσε ότι θέλει να συνεχίσει να γράφει μουσική, να περιοδεύει και να απολαμβάνει αυτό που ξέρει να κάνει, γιατί του δίνει ζωή.
Οι στίχοι στο νέο άλμπουμ του, On an Island, δεν μιλάνε μόνο για τον ίδιο και συναισθήματα του, αλλά και για ιστορίες που προκύπτουν από τις ζωές άλλων ανθρώπων.
Επηρεάστηκε καθοριστικά από τον Leonard Cohen. Μεγάλωσε ακούγοντας τον από τους γονείς του (ο πατέρας του ήταν δάσκαλος δασοπονίας και η μητέρα του γνωστή αριστερή πολιτικός στην Νορβηγία) και πιστεύει ότι η επιρροή του είναι ολοφάνερη τόσο στη μουσική όσο και στους στίχους του.
Leonard Cohen
Το 1993 στην πόλη Stokmarknes της Βόρειας Νορβηγίας μια ομάδα μουσικών σχημάτισε μπάντα με το όνομα Abbeys Adoption. Τα μέλη του συγκροτήματος εκείνη την εποχή ήταν οι Jon Lauvland Pettersen (τύμπανα), Frode Jacobsen (μπάσο), Sivert Høyem (φωνητικά) και Marius ‘Wah Wah’ Johansen (κιθάρα). Το 1995, προστέθηκε ο κιθαρίστας Robert Burås και πήραν την απόφαση να μετακομίσουν στο Όσλο, τότε ο Johansen αποχώρησε. Μέχρι το 1998, η μπάντα είχε υπογράψει συμβόλαιο με την Virgin Music Norway για έξι άλμπουμ. Μετά από μια τυχαία συνάντηση με τον Νορβηγό συγγραφέα και ποιητή Øystein Wingaard Wolf σε ένα μπαρ, άλλαξαν το όνομά τους σε Madrugada.
«Madrugada», στα πορτογαλικά/ισπανικά, σημαίνει: αυγή, νωρίς το πρωί, χαραυγή.
Οι Madrugada το 1999: «τη νύχτα που οι Madrugada απογειώθηκαν», έγραψε το Aftenposten. Ο Jon Lauvland Pettersen (αριστερά) μαζί με τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος Robert Burås (πέθανε το 2007), Sivert Høyem και Frode Jacobsen στο Gamla στο Όσλο. Η συναυλία σηματοδότησε το πάρτι κυκλοφορίας του πρώτου δίσκου του συγκροτήματος, Industrial Silence. Μετά από αυτό, η ζωή δεν ήταν ποτέ η ίδια για τα μέλη των Madrugada. Φωτογραφία: Aasen, Birgitte
Live at Tralfamadore
Στις 14 Δεκεμβρίου 2005, οι Madrugada κυκλοφόρησαν το άλμπουμ Live at Tralfamadore, (που πήρε το όνομά του από τον φανταστικό πλανήτη καταγωγής των εξωγήινων από τα μυθιστορήματα του Αμερικανού συγγραφέα Kurt Vonnegut). Μέχρι το τέλος του 2005 και λιγότερο από ένα μήνα μετά την κυκλοφορία του, έγινε το άλμπουμ με τις περισσότερες πωλήσεις στη Νορβηγία για εκείνη τη χρονιά, με το The Deep End να βρίσκεται στη δεύτερη θέση. Η χρονιά ολοκληρώθηκε με τη βράβευση των Madrugada με τρία βραβεία στο ετήσιο Spellemannprisen – το νορβηγικό ισοδύναμο των Grammy. Κέρδισαν στις κατηγορίες “Καλύτερο ροκ άλμπουμ”, “Καλύτερο τραγούδι” και “Spellemann της χρονιάς”.
Για πάνω από δεκαπέντε χρόνια, ο Sivert Hoyem ονειρευόταν να πραγματοποιήσει μια συναυλία στο θρυλικό Ηρώδειο, στην Ακρόπολη της Αθήνας. Στις 29 Σεπτεμβρίου και στις 2 Οκτωβρίου 2016, αυτό το όνειρο έγινε πραγματικότητα, καθώς ο Hoyem εμφανίστηκε στον συγκεκριμένο χώρο – έκανε δύο sold out shows μπροστά σε περίπου 10.000 Έλληνες fans.
To 2013 o Sivert Hoyem έγραψε το τραγούδι Phoenix που περιλήφθηκε στο όγδοο άλμπουμ των black metal Satyricon. Το τραγούδι μιλά για το θρυλικό πουλί, το οποίο όταν γερνάει, καίγεται από τον Ήλιο και στη συνέχεια αναδύεται ξανά από τις στάχτες του, συμβολίζοντας τη ζωή και την αιωνιότητα. Μία μακροχρόνια διαδικασία κάθαρσης, ανανέωση και μεταμόρφωσης. Το ενδιαφέρον είναι ότι χρησιμοποιεί θηλυκό γένος όταν αναφέρεται στον Φοίνικα (“βασίλισσα των ψυχών”) πιθανότατα ως αναφορά στις μητριαρχικές παγανιστικές κοινωνίες.
Await the dawn with her kiss of redemption
My firebird!
You were the queen of the souls of all men
Before there was the w-o-r-d
Ο ίδιος σε διάφορες περιστάσεις έχει δηλώσει:
Για την μουσική που γράφει:
«Από τότε που ξεκίνησα να γράφω μουσική, όλες οι εικόνες που με ενέπνεαν, είχαν μέσα τους σκοτάδι, νύχτα. Νομίζω πως το βράδυ ο κόσμος δείχνει πιο μικρός, πιο απτός, σαν να φυτρώνει στον κόσμο που μας περιβάλλει μια νέα οικειότητα. Φυσικά, αναγνωρίζω πως σε πολλούς ανθρώπους το σκοτάδι δείχνει τρομακτικό, αλλά δεν είναι αυτή η διάστασή του που βγαίνει στα τραγούδια μου. Θέλω να πιστεύω πως κανείς δεν τα έχει βιώσει κατ’ αυτό τον τρόπο».
Για την σχέση του με το ελληνικό κοινό:
«Έχω προσπαθήσει να εξηγήσω τι είναι αυτό που μας ενώνει τόσο πολύ με το ελληνικό κοινό. Έχω κοιτάξει στα μάτια τους Έλληνες fans μας, από τις πρώτες κιόλας συναυλίες με τους Madrugada που κάναμε στην Αθήνα κι έχω δει παιδιά να δένονται, να γίνονται ένα με τα κομμάτια μας, να αντιμετωπίζουν με απόλυτη σοβαρότητα και αγάπη και σεβασμό κάθε στίχο, κάθε μελωδία, κάθε τραγούδι. Αυτό το πράγμα εξελίχθηκε, μεγάλωσε, με κάθε μας συναυλία, με κάθε μας επιστροφή στον τόπο του εγκλήματος. Είναι σαν μια ερωτική σχέση. Βλέπεις ότι κάποιος ενδιαφέρεται για σένα και επειδή νιώθεις το ίδιο, ανταποδίδεις. Κι αυτό το πράγμα συνεχίζεται και μεγαλώνει και αυτός ο έρωτας γίνεται ολοένα και πιο φλογερός».
Για τις συναυλίες στο Ηρώδειο :
«Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις συναυλίες στο Ηρώδειο. Έχω ξαναπαίξει στην Ελλάδα, έχω έρθει τόσες φορές, αλλά εκείνες οι στιγμές ήταν που άνοιξαν τα μάτια σε κάτι μοναδικό. Δεν έχω ξαναδεί ποτέ μου τόσο κόσμο απόλυτα «συνδεδεμένο» με τη μουσική μου. Ήταν ασύλληπτα όμορφο».
Adam Nergal Darski
To 2020 συμμετείχε στο πρότζεκτ του Adam Nergal Darski των Behemoth, Me And That Man. Ερμηνεύει το τραγούδι, Coming Home στο άλμπουμ New Man, New Songs, Same Shit, Vol.1 με έντεκα συνθέσεις με στοιχεία folk και blues, και ολίγον country, και κοινό παρονομαστή – τι άλλο; – το απόλυτο σκοτάδι.
Είναι παντρεμένος με την Helena Brodtkorb, γνωστή Νορβηγίδα συγγραφέα και λογοτέχνη και έχουν τρία παιδιά.
Έχει κάνει ντουέτα
με την πολύ γνωστή Νορβηγίδα τραγουδίστρια και συνθέτη, Ane Brun.
Ένα από αυτά είναι ήταν η διασκευή του “Everybody Hurts” των REM σε τελετή μνήμης που πραγματοποιήθηκε για τις τρομοκρατικές επιθέσεις στην Νορβηγία στις 22/7/11.
και με την Marie Munroe, επίσης διάσημη καλλιτέχνη, μουσικό και τραγουδοποιό. Το “My Thieving Heart” το ερμήνευσαν μαζί και στις δύο sold out συναυλίες στο Ηρώδειο το 2016.
Σε συνέντευξη του στην popaganda, με αφορμή την sold out συναυλία των Madrugada στο Καλλιμάρμαρο, δηλώνει για τα «μάγια» που το ελληνικό κοινό τους έχει κάνει:
Madrugada
«Πραγματικά, εσείς κάνατε μαγικά στην μπάντα μας! Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Ήταν λίγο παράξενο, γιατί σε όποια άλλη χώρα πήγαμε ήταν φυσικό να έχουμε 40 με 50 άτομα την πρώτη φορά που παίζαμε και σε κάθε επόμενη συναυλία ο αριθμός μεγάλωνε όλο και περισσότερο. Στην Ελλάδα όμως, υπήρχε ένα αρκετά μεγάλο κοινό εκεί από την πρώτη ημέρα και αυτό είναι το μόνο μέρος που βιώσαμε κάτι τέτοιο. Ειδικά όταν δυσκολευόμασταν, ήταν πάντα πολύ κρίσιμο για εμάς να έρθουμε εκεί κάτω και να παίξουμε στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Ήταν πολύ σημαντικό να πάρουμε αυτό το σπρώξιμο!»
Το 2005 έπαιξε μαζί με τους Madrugada στην συναυλία της τελετής απονομής του Νόμπελ Ειρήνης ερμηνεύοντας δύο τραγούδια, το The Kids Are On High Street και το Lift Me με την Ane Brun! Εκείνη τη χρονιά το Νόμπελ Ειρήνης απονεμήθηκε από κοινού στην Διεθνή Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας (IAEA) και τον Mohamed Mostafa ElBaradei στους «για τις προσπάθειές τους να αποτρέψουν τη χρήση και την εξάπλωση των πυρηνικών όπλων». Οικοδέσποινες της Βραδιάς οι Salma Hayek και Jullianne Moore.
Ο Sivert Hoyem είχε την τιμή να εμφανιστεί και άλλες φορές σε συναυλίες για το Νόμπελ Ειρήνης. Το Nobel Peace Prize Concert πραγματοποιείται κάθε χρόνο στο Oslo στις 11 Δεκεμβρίου για να τιμήσει τον βραβευμένο με Νόμπελ Ειρήνης του έτους. Στη συναυλία για το Νόμπελ Ειρήνης του 2010 ο Sivert Hoyem ερμήνευσε πολύ συγκινητικά το “Prisoner of the Road”.
Ο Sivert Høyem είχε γράψει το τραγούδι “Prisoner of the road” τον Σεπτέμβριο του 2010, με σκοπό να ευαισθητοποιήσει και να ενημερώσει το κοινό για το έργο του Νορβηγικού Συμβουλίου για τους πρόσφυγες (NRC).
‘Home it’s far beyond long lost horizons
Home I’ll never see
For I’ll be a prisoner of the road’
Είκοσι τέσσερα χρόνια αργότερα, κάθε τόσο κάπου στον πλανήτη ένα νέο πεδίο πολεμικής σύγκρουσης ξεσπάει. Η ανθρωπιστική κρίση στις δοκιμαζόμενες περιοχές είναι τεράστια. Οι πρόσφυγες εκατομμύρια. Αμέτρητες ζωές διαλυμένες. Το τραγούδι του Sivert Høyem δεν παύει δυστυχώς να είναι ιδίως σήμερα δραματικά επίκαιρο.
Μετά τις αξέχαστες εμφανίσεις του στη σκηνή του Ηρωδείου το 2016 και τα live των προηγούμενων ετών με τους Madrugada, στο Tae Kwon Do, στο Paok Sports Arena, στο Καλλιμάρμαρο και σε μεγάλα φεστιβάλ της χώρας, έρχεται μαζί με την μπάντα του, για να δώσει δύο club shows μετά από 8 ολόκληρα χρόνια – τόσα έχουν περάσει από τις τελευταίες του εμφανίσεις τον Απρίλιο του ’16 στο Piraeus 117 Academy και το Principal Club Theater!
Σάββατο 27 Απριλίου 2024 Floyd Live Music Venue -Αθήνα
Κυριακή 28 Απριλίου 2024 Principal Club Theater – Θεσσαλονίκη
Μαζί του φέρνει τα τραγούδια που οι φίλοι του έχουν αγαπήσει όλα αυτά τα χρόνια, Sleepwalking Man, Theaving Heart, Moon Landing, Give it a Whirl, κομμάτια όπως τα Aim For The Heart, Two Green Feathers από τον τελευταίο του δίσκο, On an island, που κυκλοφόρησε στα τέλη του Ιανουαρίου και φυσικά πολλά τραγούδια των Madrugada.
Οι Black Body Radiation είναι ένα post-punk κουιντέτο, που δημιουργήθηκε το 2015 στην Αθήνα. Πήρε την τρέχουσα σύνθεση του το 2020.
Το καλοκαίρι του 2015 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους EP, “Master of Yourself”, που αποτέλεσε την πρώτη προσπάθειά τους να αποτυπώσουν μουσικά το αποτέλεσμα των συνδυασμένων διαφορετικών επιρροών τους, που κυμαίνονται από post-hardcore και heavy metal έως indie pop και progressive rock. Ηχογραφήθηκε κυρίως ζωντανά στο The New Fab Liquid Studio.
Aς πάρουμε το album από την οπτική των Black Body Radiation:
“Το “Burn the Cycle” είναι μια προσπάθεια μελέτης της ζωής, όπως είναι, και ένας ύμνος στον τρόπο όχι μόνο να επιβιώσουμε μέσα σε αυτή, αλλά να την αλλάξουμε τελείως. Τα κοινωνικά ζητήματα του σήμερα, η εκμετάλλευση, ο πόλεμος, η αδικία, ακόμα και το άγχος της καθημερινότητας, είναι εκεί, συνοδευόμενα από μια διαφορετική άποψη και προσέγγιση. Από την κινούμενη άμμο (Quicksand) της καθημερινής ύπαρξης μέχρι τις σπίθες (Sparks) που γεννιούνται συνεχώς από την ανάγκη να ξεφύγουμε από αυτήν, το άλμπουμ των Black Body Radiation υμνεί τους αγώνες των ανθρώπων για μια καλύτερη ζωή σε όλο τον κόσμο.
Σηματοδοτεί τη γνώση ως το μέσο για να επιμένουμε, ως τη γέφυρα που συνδέει την
ανθρωπότητα με το λαμπρό μέλλον της, παρουσιάζει μια ελπιδοφόρα και αισιόδοξη προοπτική για τη ζωή”.
Εγώ που δεν είμαι τόσο βαθυστόχαστος αλλά μάλλον καφροπαλίκαρο με γραφικότητα μπορώ να σας πω τα εξής φοβερά και τρομερά. Αρχικά έχουμε 8 κομμάτια που δείχνουν ταλέντο και όρεξη. Το Quicksand που ανοίγει το album είναι σε κλασικά indie alternative μονοπάτια με μια πινελιά post punk στα φωνητικά. Μελωδικότατο και αρκετά κολλητικό.
Συνεχίζουμε με το Beauty και αλλαγή διάθεσης και χροιών. Πολύ ωραία φωνητικά και εναλλαγές σε ρυθμό τραβάνε το ενδιαφέρον. Άρα κάτι κάνουν πολύ καλά οι Black Body Radiation. να σταθώ εδώ και λίγο στο όνομα της μπάντας που παραπέμπει σε φυσική και να κλείσω το μάτι συνωμοτικά.
Ακολουθεί το Losers Of Tomorrow.
Από τα πιο ιδιαίτερα κομμάτια αυτής της δουλειάς με σπάσιμο στο ρυθμό . Και κρεσέντο για το ρεφραίν. Ιδιαίτερη δουλειά στο drumming ο συνάδελφος παρέα με τον μπασσίστα που εδώ πρωταγωνιστούν.
Στο Unyielding Mind εναλλάσσονται οι κιθάρες με τα φωνητικά σαν πρωταγωνιστές στην αρχή του κομματιού . Σταδιακά ξαναμπαίνουν να συνοδεύσουν σε υποβλητικό ρυθμικό. Μην ξεχνιέστε, για post punk μιλάμε.
Με το ομώνυμο Burn The Cycle οι Black Body Radiation μας περιγράφουν την δυστοπία που βιώνουμε με ωραίο riff και ένα ωραίο ξέσπασμα με γρήγορο ρυθμό. Το Εternal ξεκινά θυμωμένο για να σπάσει ξανά ο ρυθμός και να γλυκάνει η κιθάρα μαζί με τα φωνητικά. Και εδώ το σημείο με το μπασοτύμπανο κλέβει την παράσταση. Στα δικά μου αυτιά.
Το Daydreaming ξεκινάει σε pop σχεδόν μονοπάτια αλλά μετά την εισαγωγή έχουμε επαναφορά στο στυλ της μπάντας. Ωραίο solo στην κιθάρα που αλλάζει και το ύφος του κομματιού. Και από εκεί και πέρα δίνουν τα όργανα μαζί με τη φωνή το έναυσμα για ένα ντελίριο όμορφο που ενώ φορτώνει σε ένταση δεν έχουμε ενοχλητικό overplay. Και το λέω για καλό γιατί συνήθως οι μπάντες πέφτουν σε αυτή τη λούπα….
Το album των Black Body Radiation κλείνει με το Sparks . Για μένα η καλύτερη στιγμή σε μια έτσι και αλλιώς πολύ προσεγμένη δουλειά. Δεν θα κουραστώ ποτέ να λέω πως οι εγχώριες μπάντες δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα πια από τις αλλοδαπές τόσο σε σύνθεση όσο και σε παραγωγή.
Εντάξει, οι Firewind έφτασαν στο δέκατο άλμπουμ τους αισίως. Έχω ένα ιδιαίτερο “δέσιμο” με αυτή την μπάντα και δηλώνω λάτρης όλων των περιόδων της. Εντάξει, μεγαλύτερη αδυναμία τρέφω την εποχή που βρισκόταν στις τάξεις τους ο Apollo Papathanasio. “Allegiance”, “Premonition”, “Days of defiance” και “Few against many” τα θεωρώ “διαμαντάκια” στο χώρο του Heavy/Power metal. Βέβαια και τα τρία πρώτα άλμπουμ της μπάντας τα ακούω απολαμβάνοντας τα, είναι φοβερής ποιότητας δουλειές.
Όπως επίσης και το “Immortals” μου άρεσε πολύ με τον τρομερό Henning Basse στα φωνητικά. Μετά η μπάντα προσέλαβε τον Herbie Langhans στη θέση του τραγουδιστή. Ο Herbie είναι ένας performer που μπορεί να ερμηνεύσει τα πάντα γύρω από τον κλασσικό heavy και power metal χώρο. Η προϋπηρεσία του σε Sinbreed, Seventh Avenue κτλ καταδεικνύει ότι δεν είναι διόλου τυχαία η επιλογή του και η εμφανής επιτυχία του. Ναι, το “Firewind” ήταν ένα πάρα πολύ καλό άλμπουμ και όπως φαίνεται και ο διάδοχος του είναι στα ίδια επίπεδα.
Firewind: “Stand United”
Το “Stand united” που κυκλοφορεί και αυτό από την AFM Records ξεκινάει από εκεί που τελείωσε το “Firewind”. Δεν έχει αλλάξει η σύνθεση του group και γενικά ούτε από την μουσική περιμένουμε τεράστιες αλλαγές. Πάντα σε μπάντες όπως οι Firewind που κινούνται στον μελωδικό heavy/power metal χώρο αναμένουμε μικρές αλλά σημαντικές αλλαγές. Με αυτό τον τρόπο δεν βαριέσαι ένα άλμπουμ ποτέ, μιας και είναι καλοπαιγμένο και “σερβιρισμένο” σωστά. Πέρασαν τα χρόνια, δέκα δουλειές αισίως, άρα από τους Firewind περιμένουμε το τελευταίο.
Το “Salvation day” είναι ότι πρέπει για να ξεκινήσει το άλμπουμ, κλασσικά firewind riffs από τον Gus G και όλοι οι υπόλοιποι να εξυψώνουν ένα ουσιαστικά heavy metal κομμάτι. Το “Stand united” μπαίνει με υψηλές ταχύτητες, επιθετικά φωνητικά και refrain που σου μένει στο μυαλό. Μελωδικά catchy riffs στο “Destiny is calling” με υπέροχο refrain και έναν Herbie σε μεγάλα κέφια. Τα solos που μπαίνουν όπου υπάρχει κάποιο κενό είναι όλα τα λεφτά. Στο “The power lies within” ξεκινάει ο Πέτρος με όμορφη μελωδία στο μπάσο σε ένα mid tempo κομμάτι που κινείται σε Hard Rock φόρμες με κάποιες AOR αναφορές στο refrain. Ο Gus G προσφέρει “διαστημικά” solos και σε αυτό το κομμάτι.
Το “Come undone” που ακολουθεί, είναι ένα από τα πολύ αγαπημένα μου κομμάτια από το “Stand united”. Μου αρέσουν πολύ τα πλήκτρα στην αρχή και τα Heavy Metal riffs που ακολουθούν τόσο ταιριαστά. Ακόμα σιγοτραγουδάω το “κολλητικό” refrain. Η συνέχεια με το “Fallen angel” “κουμπώνει” υπέροχα, μιας και έχουμε “τιτάνια” riffs, ευρηματικά solos και όπως πάντα, to the point refrains. Σε αυτό τον δίσκο ο Herbie είναι μεγάλος “άσος”, τρομερά ορεξάτη και επαγγελματική απόδοση. Συνέχεια με το “Chains” στο οποίο έχουμε ένα AOR “άρωμα” το οποίο γουστάρω τρελά μέσα στο Power Metal όταν προστίθεται έξυπνα. Εδώ, αυτό συμβαίνει.
Το “Land of chaos” είναι ένα “καθαροαίμο” Heavy Metal κομμάτι, με σαρωτικά riffs και ωραία “κοψίματα” κατά την διάρκεια του. Για άλλη μια φορά τα solos και τα riffs του Gus G αποτελούν εγγύηση, όπως και το αριστοτεχνικό drumming του Jo Nunez. Θεωρώ ότι η διασκευή στο “Talking in your sleep” των The Romantics είναι πολύ επιτυχημένη. Η Hard Rock προσέγγιση της μπάντας το πάει σε άλλη φάση ένα ιστορικό κομμάτι. Αν και φανατικός της διασκευής του “Maniac”, αυτή την διασκευή την απόλαυσα σε μεγάλο βαθμό. Επίλογος για το “Stand united”, το “Days of grace”. Ταιριαστή επιλογή για το τέλος του άλμπουμ, μιας και ξεκινάει ήρεμα και στη συνέχεια ξεσπάει. Μελωδία που σου κολλάει στο μυαλό και ένας Herbie που δίνει ρεσιτάλ μαζί με τους υπόλοιπους. Πανέμορφη ημιμπαλάντα για ένα ιδανικό τέλος.
Gus G
Το “Stand united” το άκουσα αρκετές φορές για να το καταλάβω, δεν ήθελα να το κρίνω γρήγορα. Δεν θα έλεγα ότι είναι ίδιο με το ομώνυμο προηγούμενο άλμπουμ τους, έχει πρόοδο όσο χρειάζεται. Είναι ένα άλμπουμ με ευρηματικότητα που στέκεται με περίσσια περηφάνια ανάμεσα στα υπόλοιπα άλμπουμ της καριέρας τους. Για μένα ένα από τα μεγαλύτερα κέρδη του “Stand united” είναι ο Herbie Langhans, έχει ενσωματωθεί πλήρως στην ομάδα. Το rhythm section για άλλη μια φορά σταθερό και άκρως αποδοτικό, όπως και ένας Gus G που δίνει τον καλύτερο του εαυτό. Το δέκατο άλμπουμ της ομαδάρας είναι από τα καλύτερα που κυκλοφορούν στο είδος.
Το ”Chemical Animal‘ είναι το νέο single των The Jesus And Mary Chain και έρχεται από το new album που θα έχει τίτλο ‘Glasgow Eyes‘. Πρόκειται για το 2o single του δίσκου όπου και μπορείς να μάθεις περισσότερα από εδώ.
Αυτό είναι το επίσημο video που κυκλοφόρησε πριν από λίγες ημέρες.
Φτάνοντας μετά την κυκλοφορία του πρόσφατου single ‘jamcod’, ο Jim Reid των The Jesus and Mary Chain, λέει:
“Η δουλειά μας πάνω στην αυτοβιογραφία μας σίγουρα εισχώρησε στη δουλειά μας πάνω στο άλμπουμ. Το jamcod, το πρώτο single από το άλμπουμ, αφορούσε εκείνη τη νύχτα το 1998 στο House of Blues όταν το συγκρότημα διαλύθηκε. Το ‘Chemical Animal’ είναι διαφορετικό αλλά σχετικό. Σκεφτόμουν εκείνες τις σκοτεινές μέρες της χημικής εξάρτησης. Όταν πέφτεις τόσο βαθιά σε αυτή την τρύπα που ό,τι κάνεις είναι από ένστικτο. Τα ναρκωτικά είναι η κινητήρια δύναμη. Αυτό που σε πάει από το α στο β είναι αν μπορείς να σκοράρεις. Ήταν ένας φρικτός τρόπος να ζεις και είμαι ευγνώμων που δεν ζω πια έτσι. Ένα αποτέλεσμα είναι ότι με έκανε να συνειδητοποιήσω πώς ο εγκέφαλός μας, το ποιοι είμαστε, πώς αισθανόμαστε και τι κάνουμε, εξαρτώνται από τη νευρική μας χημεία, μια χημεία πέρα από τον έλεγχό μας. Είναι μια βιολογική κατάρα από την οποία δεν μπορούμε να ξεφύγουμε”.
Οι Sense of Fear κυκλοφόρησαν το νέο τους κομμάτι με τίτλο “Conflict οf Interest” και θα περιλαμβάνεται στο νέο άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει μέσα στο 2024.
Είναι ένα από τα παλαιότερα heavy metal συγκροτήματα της Βόρειας Ελλάδας εν ενεργεία, μιας και ξεκίνησαν να παίζουν το έτος 1998, στην πόλη της Κοζάνης. Μουσικά κινούνται στα Heavy μονοπάτια του Metal, με ρίζες στην παραγωγικότατη δεκαετία του ’80. Ακολουθούν μια επιθετική γραμμή στο παίξιμό τους και μέσα σε μια σκοτεινή ατμόσφαιρα έχουν δημιουργήσει το δικό τους μουσικό ύφος με μοντέρνα στοιχεία και μελωδίες, αποσπώντας χαρακτηρισμούς ως ένα είδος Dark, Aggressive, Heavy Metal με thrash και power στοιχεία.
Δείτε το video:
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ….
ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ: EP “SENSE OF FEAR” (2013), ALBUM “AS THE AGES PASSING BY” (2018), SINGLE “RETALIATION” (2021).
Οι Sense of Fear
έχουν μοιραστεί τη σκηνή με παγκοσμίου φήμης metal και rock συγκροτήματα και καλλιτέχνες όπως οι Queensryche, οι Accept, ο Blaze Bailey, ο Gus G., ο Warrel Dane, οι Omen, οι Nightstalker, οι Rotting Christ και άλλα.
Τώρα είναι έτοιμοι για την κυκλοφορία το νέου τους άλμπουμ που αναμένεται μέσα στο 2024. Στο άλμπουμ θα συμπεριλαμβάνεται και το παρακάτω νέο single “Conflict οf Interest”.
Oι Amoiroi είναι από την Κύπρο και παίζουν σύγχρονο punk rock. Σε αυτό το e.p. που έπεσε στα χέρια μου το διατυμπανίζουν με τον καλύτερο τρόπο. Και μάλιστα στο φτερό, καθώς αποτελείται από 6 κομμάτια.
amoiroi
Είναι η δεύτερη κυκλοφορία της μπάντας και από όσο πληροφορηθήκαμε, ήδη ετοιμάζουν κανούργια δουλειά. Πριν πάμε στη μουσική που πάντα είναι το προκείμενο, ας σταθούμε λίγο στο εξώφυλλο. Η Aniro ( @aniro_comics ) που υπογράφει αν κατάλαβα καλά έχει κάνει πολύ ωραία δουλειά. Μπορεί να μην σε παραπέμπει σε punk ατμόσφαιρα απευθείας. Όμως η δυστοπική εικόνα με τις μαριονέττες έρχεται σε αντίθεση με τα όμορφα χρωματάκια.
Και πάμε να δούμε μουσικά τι γίνεται εδώ. Τα παλικάρια από την Κύπρο ξεκινάνε με το “Ξωτικά”. Κοινωνική κριτική ο στίχος. Άλλωστε αυτός είναι και ο πρωταρχικός σκοπός της punk αν το θέλετε.
Με τα πρώτα ακόρντα των Amoiroi
εύκολα καταλαβαίνεις τι γίνεται. Ελληνόφωνο punk στο δρόμο που χάραξαν οι Xατ Τρικ, οι Bootstroke , οι Bad Movies. Δεν θα βρείτε παρθενογένεση ούτε θα ανακαλύψετε νέο ήχο. Όμως οι καιροί που ζούμε νομίζω πως καλούν για punk έκφραση. Ίσως περισσότερο και από την εποχή που γεννήθηκε το Punk. Και οι Amoiroi το κάνουν καλά.
Σε όλο το υπόλοιπο e.p. έχουμε λοιπόν τα κολλητικά riffs και παρόλα που τσακίζει. Αν εγώ θα καταλόγιζα κάτι είναι ίσως η πιο μεγάλη διάρκεια στα τραγούδια από όσο θα περίμενα. Αλλά αυτό είναι θέμα γούστου και έκφρασης και καλά κάνουν τα παιδιά και περνάνε και τις επιρροές τους τμηματικά. Μέχρι και metal περασματάκια θα ακούσεις. Ωραίο πράγμα οι ποικιλία. Γενικά έχουμε στακάτο παίξιμο και ωραία σημεία και είναι όλα καλοδουλεμένα τα κομμάτια.
Το Τύλιξα Φλόγες μου άρεσε ιδιαίτερα . Είναι από αυτά τα τραγούδια που άνετα ουρλιάζεις σε ένα μπαρ μεθυσμένος. Και το Όταν Θα Πέφτει Η Μέρα γιατί είναι διαφορετικό από τα άλλα.
Μια που πλέον η μπάντα έχει έρθει στην Ελλάδα, αν τους πετύχετε live θα περάσετε μια χαρά. Και από όσο μας είπαν, θα είναι με πολύ ωραίες παρέες, όπως τους Στραφι, Χλωρίνη, Χατ Τρικ, Τσέρρυ Μπράντυ κ.α.
Τον προηγούμενο Δεκέμβριο οι Evergrey κυκλοφόρησαν την συλλογή “From dark discoveries to heartless portraits” μετά τον απόηχο του τελευταίου τους δίσκου μέσω της Napalm Records (https://napalmrecords.com/deutsch/) . Με αυτό τον τρόπο γιόρτασαν τα 30 χρόνια παρουσίας στο χώρο, από το ντεμπούτο τους “The dark discovery” μέχρι και το τελευταίο θριαμβευτικό άλμπουμ τους. Πράγματι, το “A heartless portrait (the orphean testament)” συνέχισε το επιτυχημένο των προηγούμενων τεσσάρων δίσκων.
Συνεχίζεται η προώθηση του νέου τους άλμπουμ με την κυκλοφορία ενός νέου video clip, για το “Ominous” αυτή την φορά. Το συγκεκριμένο ήταν και ένα από τα κομμάτια που πραγματικά άκουγα στο repeat όταν κυκλοφόρησε ο δίσκος. Όπως και να έχει, το συγκρότημα μας έχει συνηθίσει σε θεαματικά video clips μιας και συνεργάζονται με τον Patric Ullaeus. Εντάξει, ο μάστορας έχει δουλέψει με όλη την Σουηδική σκηνή. Πραγματικά ένα ακόμα εντυπωσιακό video clip από μια μπάντα που όλα αυτά τα χρόνια μας έχει προσφέρει πολυάριθμες συγκινήσεις.
Δείτε το video και δυναμώστε την ένταση:
Να σημειωθεί πως θα εμφανιστούν στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στο Ρέθυμνο της Κρήτης στα πλαίσια του Rethymno Rocks! Festival #4 στις 29-31 Αυγούστου 2024.
Μάθε περισσότερα για το festival, βγάλε το εισιτήριο σου και μην το χάσεις!
Οι Twenty One Pilots κυκλοφόρησαν το νέο τους single με τίτλο “Next Semester” που έρχεται από το επερχόμενο τους album, Clancy. Αναμένεται να είναι διαθέσιμο από τις 17 Μαϊου.
Ο δίσκος θα περιλαμβάνει 13 γουρλίδικα κομμάτια μέσω της Fueled By Ramen, και αν θέλεις να κάνεις την προπαραγγελία σου, μπορείς να κάνεις απλά ένα κλικ.
1. Overcompensate
2. Next Semester
3. Midwest Indigo
4. Routines In The Night
5. Backslide
6. Vignette
7. The Craving (Jenna’s Version)
8. Lavish
9. Navigating
10. Snap Back
11. Oldies Station
12. At the Risk Of Feeling Dumb
13. Paladin Strait
Clancy
Τρία χρόνια προετοιμάζουν αυτόν το δίσκο οι Twenty One Pilots και επιτέλους έφτασε η ώρα. Επιστρέφουν με το έβδομο άλμπουμ τους, “Clancy“.
Μαζί με την αποκάλυψη του εξώφυλλου του έργου και του lead single, “Overcompensate“, δήλωσαν στο πρώτο teaser ότι “ένα νέο κεφάλαιο ξεκινά” με το Clancy – το οποίο θα κλείσει και την διαρκώς εξελισσόμενη αφήγηση που ξεκίνησαν το 2015 με το Blurryface.
Η ημερομηνία που έχει δοθεί για την κυκλοφορία του album, είναι ξεχωριστή. Εκείνη την ημέρα το 2015, το ντουέτο κυκλοφόρησε το πολυπλατινένιο πλέον άλμπουμ του, Blurryface. (Ο Μάιος είναι επίσης φαινομενικά ένας αγαπημένος μήνας για το ζευγάρι, καθώς το Clancy σηματοδοτεί την τρίτη τους κυκλοφορία άλμπουμ τον Μάιο- το τελευταίο τους LP, το Scaled and Icy, έφτασε στις 21 Μαΐου 2021).
Ίσως όχι τυχαία, το κόκκινο, κίτρινο και μαύρο εξώφυλλο παραπέμπει αόριστα στο εξώφυλλο των Trench, το οποίο είχε ένα καπνιστό κίτρινο χρώμα και έναν γύπα.
Περιοδεία λέω και κλαίω
Τι συμβαίνει κάθε φορά που βγαίνει ένας δίσκος; Περιοδεία συμβαίνει!
Έτσι και οι Twenty One Pilots, θα πάρουν τους δρόμους σε Αμερική και Ευρώπη.
Τώρα αν ψήνεσαι, τσέκαρε για το εισιτήριο σου εδώ.
Και αφού έμαθες για το δίσκο, δες και το νέο video:
Όπως σας είχαμε ενημερώσει πριν 2,5 μήνες περίπου σε σχετικό άρθρο, οι Rotting Christ έχουν έτοιμο το νέο τους άλμπουμ που φέρει τον τίτλο “Pro Xristou”. Το άλμπουμ θα κυκλοφορήσει στις 24 Μαϊού 2024 από την Season of Mist.
Rotting Christ: “Pro xristou”
Η μπάντα λοιπόν μας δίνει ένα – ένα κάποια tracks από το επερχόμενο άλμπουμ της ενώ πραγματοποίησε συναυλίες στην Λατινική και Κεντρική Αμερική τον προηγούμενο Φεβρουάριο.
Το πρώτο κομμάτι που βγήκε στη φόρα ήταν το “Like father, like son”. Είναι μια επική Black Metal σύνθεση σε κλασσικές heavy metal φόρμες. Θα είναι το τρίτο κομμάτι από το επίσημο tracklist του “Pro Xristou”. Είναι ουσιαστικά ένα αφηγηματικό τραγούδι που εξιστορεί την κληρονομιά που περνάει από τον πατέρα στο γιο. Η θεματολογία αντικατοπτρίζει τις αξίες των Βόρειων περιοχών της Ευρώπης όπως διαπιστώνουμε και παρακάτω. Το video clip του κομματιού επιμελήθηκε η εταιρεία Vesa Ranta Photography & Kaira Films.
Η επόμενη σύνθεση που είδε το φως της δημοσιότητας είναι το “Saoirse”. Αποτελεί άλλο ένα εξαιρετικό δείγμα επικού Black Metal που είναι στο ύφος των πρόσφατων δουλειών των Rotting Christ με κάποιες μελωδίες που μου φέρνουν στο νου το μακρινό παρελθόν τους. Το “Pro Xristou” των Rotting Christ είναι αφιερωμένο στους τελευταίους παγανιστές Βασιλιάδες, τους αφανείς διαχειριστές των αρχαίων αξιών και γνώσεων, που αντιστέκονται απέναντι στο κύμα του Χριστιανισμού. Το “Saoirse”, που στα γαελικά σημαίνει “ελευθερία”, ενσαρκώνει το κάλεσμα για απελευθέρωση που ακούγεται από τους φρουρούς της αρχαίων ρητών και σοφίας. Η σύνθεση σας μεταφέρει στους βαθείς στοχασμούς του άλμπουμ, στους ειδικούς σκοπούς του. Την εξύμνηση των αρχαίων αξιών μέσα από τους αιώνες.
Τα πρώτα δείγματα από το “Pro Xristou” είναι πολλά υποσχόμενα. Δεν περιμέναμε Εξάλλου κάτι λιγότερο από μια μπάντα που είναι από τις κυρίαρχες στον χώρο εδώ και 35 χρόνια περίπου.
Dream Talk είναι ο τίτλος του 6ου studio album των Still Corners. Θα κυκλοφορήσει την Παρασκευή 5 Απριλίου από την Wrecking Light Records. Εμείς είχαμε το προνόμιο και τη χαρά να το ακούσουμε ολάκερο λίγο πριν κυκλοφορήσει. Ευχαριστούμε Hubsters!
Still Corners DREAM TALK cover
Για κάποια singles σας έχουμε μιλήσει ήδη εδώ και εδώ. Αν μπορούσα να μιλήσω με μια λέξη για να χαρακτηρίσω τη δουλειά θα ήταν αιθέρας. ‘Αλλωστε αυτό αποπνέουν τα αιθέρια φωνητικά της Tessa Murray σε όλες τις δουλειές τους. Εδώ δεν θα εκπλαγείτε καθώς το ύφος είναι συγκεκριμένο και δεν ξεφεύγει.
Αυτό βέβαια δεν είναι κακό,
καθώς οι καινούργιες συνθέσεις έχουν αυτό το μελαγχολικό ύφος μεν, αλλά έχουν και κάποια διαφορετικά στοιχεία. Έχουμε λοιπόν το σκοτάδι, αυτό του film noir, που ενισχύεται με τα guitar licks. Υπάρχει η ταξιδιάρικη διάθεση να φύγεις και να χάνεσαι σε ένα ελαφρά συννεφιασμένο ηλιοβασίλεμα. Φυσικά υπάρχει έντονος ο ρομαντισμός και η γλυκιά μελαγχολία. Αυτό είναι και το trademark της μπάντας αν θέλετε. Ή τουλάχιστον αυτή η ιδιαιτερότητα στον ήχο είναι που τους έκανε αγαπητούς στο εγχώριο κοινό. Και τους έδωσε και ραδιοφωνικό χρόνο. Και φυσικά τους ξαναφέρνει στη χώρα μας για ένα ακόμα live!
Στο Dream Talk όμως θα ακούσεις
και πιο μονότονες και υποβλητικές μελωδίες. Δεν μιλάμε βέβαια για εφιάλτες αλλά για πολύχρωμα παλ όνειρα. Αλλά τα χρώματα δεν προέρχονται μόνο από την φωνή της Tessa αλλά και από τις βαθιές κιθάρες και τα πλήκτρα του Gregg Hughes. Αν το ακούσετε με χαρούμενη διάθεση θα σας ταξιδέψει η μουσική. Αν το ακούσετε λυπημένοι, θα προσέξετε λίγο περισσότερο το στίχο. Και στις 2 περιπτώσεις το Dream Talk έχει κάτι να σας πει. Κάντε υπομονή λίγες μέρες ακόμα και θα καταλάβετε πολύ εύκολα τι εννοώ…
Τα singles που έχουν ήδη κυκλοφορήσει πραγματικά κλέβουν την παράσταση. Αλλά υπάρχουν και άλλες εξίσου όμορφες στιγμές. Πολύ μου άρεσε το What Is Real γιατί αν και σύντομο, έχει πολύ ωραία μελωδία .Και το Turquoise Moon που κλείνει το album και σε κάνει να θες και συνέχεια στο μουσικό αυτό ταξίδι. Γιατί ίσως το Blue να μην είναι το πιο ρομαντικό χρώμα για το φεγγάρι…. Η ονειρική Pop στα καλύτερά της.
Temor. Λοιπόν, ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Τον Theo τον θυμάμαι από τους εκπληκτικούς Descending, οι οποίοι κυκλοφορήσαν δυο αριστουργήματα Μελωδικού Deathcore. Τα “Enter annihilation” και “New death celebrity. Σοβαρές “σεμιναριακές” δουλειές που αξίζει να τις ψάξετε. Τον Thyragon τον ξέρω από τους Exilium Noctis, μια μπαντάρα από τον Βόλο. Να ακούσετε οπωσδήποτε το συνταρακτικό “Fragments of apocalypse”. Πρόσφατα κυκλοφορήσαν single, το “God’s demise”. Περιμένουμε μεγάλα πράγματα. Επίσης τον Thyragon τον ξέρουμε ως μπασίστα στους εκπληκτικούς Aenaon. Ποιος δεν θυμάται τα κορυφαία στο χώρο του avantgarde Black Metal, “Centres et sang”, “Extance”, “Hypnosophy” και “Mnemosyne”. Τεράστια άλμπουμ.
Αυτούς τους δυο συνοδεύουν οι Bill Manthos στο μπάσο, ο Constantine που έπαιζε στους Descending και αυτός. Την πεντάδα συμπληρώνει ο Κωνσταντίνος στο χαλδορόφωνο (Halldorophone). Το drumming έχει γίνει από session drummer. Λίγα λόγια για το χαλδορόφωνο. Το χαλδοροφωνο είναι ένα ηλεκτρονικό όργανο που μοιάζει με βιολοντσέλο και δημιουργήθηκε από τον καλλιτέχνη και σχεδιαστή Halldór Úlfarsson. Υπάρχουν μόνο έξι στον κόσμο να φανταστείτε.
Χαλδορόφωνο
Η ηχογράφηση του “My sorrow’s rage” πραγματοποιήθηκε στο studio του Theo, κιθαρίστα της μπάντας. Η μίξη και το mastering πραγματοποιήθηκαν από τον Ντίνο των Septic Flesh στα Sound Abuse studios. Αυτή η διαδικαστική σειρά είναι υπεύθυνη για αυτόν τον βαρύ, χαοτικό και θεσπέσιο ήχο που ακούμε στο “My sorrow’s rage”. Η ατμόσφαιρα καθ’όλη την διάρκεια του άλμπουμ είναι καθηλωτική και επιβλητική. Μιας και είναι ντεμπούτο, εδώ μέσα θα ακούσετε επιρροές από όλο τον Σουηδικό μελωδικό ήχο. Είναι αυτό που λέμε ότι οι Temor βγήκαν για μπύρες με τους Dark Tranquillity και τους Dissection και στον δρόμο βρήκαν τους At the Gates, Nightrage, In Flames και Dark Funeral. Η Pub που πήγαν είναι στο Gotenburg.
Temor: “My sorrow’s rage”
Εντυπωσιακή σύλληψη να σκεφτούν να εισάγουν ένα τέτοιο ξεχωριστό μουσικό όργανο.
Τα θυελλώδη riffs θα σας φέρουν στο νου Dissection και Dark Funeral. Τα τεχνικά μέρη και solo θα σας θυμίσουν Dark Tranquillity, At The Gates και In Flames. Τέλος τα shredding σημεία που παίζουν οι Theo και Constantine κάνουν πολύ περήφανους τους κιθαρίστες Jesper Stormblad και Bjorn Gelotte. Η παρανοϊκή ατμόσφαιρα που δημιουργεί το χαλδορόφωνο του Κωνσταντίνου αποτελεί σήμα κατατεθέν σε κάθε σύνθεση. Εντυπωσιακή σύλληψη να σκεφτούν να εισάγουν ένα τέτοιο ξεχωριστό μουσικό όργανο. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο κομμάτι από όλο το άλμπουμ, το ακούω συνέχεια στο repeat. Είναι ένα ενιαίο “κόσμημα” της Ελληνικής και όχι μόνο σκηνής. Θα τολμήσω να πω ότι είναι από τα καλύτερα ντεμπούτο στο είδος.
Αυτή η κυκλοφορία είναι το αποκορύφωμα της καλλιτεχνικής εξέλιξης των μελών της μπάντας. Έχουν μεγάλη εμπειρία όλοι στη δισκογραφία και ξέρουν πως να σου προσφέρουν ένα άλμπουμ κορυφή για τον ακραίο ήχο. Η μπάντα καλεί τον ακροατή να βυθιστεί σε ένα απύθμενο σκοτεινό, μελωδικό και ακραίο σύμπαν. Οργάνωση στο χάος υπάρχει? Ναι στην περίπτωση των Temor υπάρχει. Οι συνθέσεις είναι τόσο γοητευτικά δομημένες που ακούς το άλμπουμ λες και είναι τρεχούμενο νερό. Η μεγάλη μαγκιά που έκαναν είναι ότι πήραν τις όποιες επιρροές τους, τις φίλτραραν μεθοδικά μέσα από την μουσική τους ταυτότητα και κυκλοφόρησαν ένα “διαμάντι” στον Black/Death metal χώρο.
Και εγώ συνεχίζω να ακούω το “My sorrow’s rage” των Temor…
Εγώ πάντως ξεχώρισα τα παρακάτω κομμάτια: “Temor”, “My sorrow’s rage”, “Damnation”, “Rampage of hate”, “Thorn weaver”, “Hallow ground”, “Black vs white”, “Rotting love”, “Night bringing chaos”, “In vivo veritas”(Instrumental) και “Arcanic vengeance”. Ναι, σωστά καταλάβατε, όλα τα κομμάτια είναι ένα και ένα, μοναδικά. Το καθένα κουβαλάει την δική του οπτική γωνία για να παρακολουθήσεις το χτίσιμο του έργου. Όλη η δουλειά έχει μια τρομερή σκοτεινή δυναμική που σε πετάει στον τοίχο με κάθε σύνθεση που έρχεται. Το άλμπουμ το ακούω για πολλοστή φορά για να βρω μειονέκτημα, μια γραφικότητα που θα με κάνει να “στραβώσω”. Δεν υπάρχει μελανό σημείο. Οι Temor έθεσαν τον πήχη ψηλά. Το επόμενο τους άλμπουμ θα είναι μια πρόκληση για να ξεπεράσουν αυτό το ντεμπούτο. Και εγώ συνεχίζω να ακούω το “My sorrow’s rage” των Temor…
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies. Υπάρχει προσδιορισμός και αποθήκευση δεδομένων. Πληροφορίες σχετικά με την επεξεργασία δεδομένων και τη δυνατότητα άρνησης αυτής περιλαμβάνονται στην πολιτική απορρήτου.
