Λίγες μέρες πριν τη ζωντανή σύμπραξη στο Arch Club, συζητάμε με τους Mother of Millions για τη μνήμη που γίνεται ήχος, για τις συνεργασίες που διαμορφώνουν ταυτότητες και για το μέλλον ενός σχήματος που δεν φοβάται να εξελιχθεί. Αυτή δεν είναι μια τυπική κουβέντα· είναι μια κατάδυση στον κόσμο τους. Πάμε να τους ακούσουμε!

1) Στο Magna Mater ακούγεστε πιο «εκτεταμένοι» από ποτέ. Νιώθετε ότι αυτή η διεύρυνση είναι μουσική επιλογή ή υπαρξιακή ανάγκη; Πώς συνεχίζεις μετά από έναν δίσκο που αισθάνεσαι ότι σε εκφράζει απόλυτα; Με ρίσκο ή με αποδόμηση;

Κώστας Κωνσταντινίδης: Είναι στο μεγαλύτερο βαθμό ανάγκη. Δεν προκαταβάλουμε την μουσική κατεύθυνση ενός δίσκου ποτέ, είναι πολύ περιοριστικό για εμάς. Για το πως συνεχίζουμε, θα πω πως έχουν περάσει ήδη αρκετά χρόνια από τη σύνθεση του Magna Mater, παρά το γεγονός πως κυκλοφόρησε το 2024, υπήρχαν κομμάτια είχαμε ξεκινήσει να γράφουμε από το 2020. Είμαστε ήδη διαφορετικοί από εκείνη την περίοδο και η κατεύθυνση του νέου δίσκου που είναι στα σκαριά το αποτυπώνει μέχρι στιγμής. Και ο επόμενος δίσκος θα μας εκφράζει απόλυτα γιατί θα συμπυκνώνει αυτό που είμαστε τη δεδομένη στιγμή.

2) Από το Human μέχρι σήμερα, ποιο στοιχείο της ταυτότητάς σας παρέμεινε αδιαπραγμάτευτο, ακόμα κι όταν όλα τα υπόλοιπα άλλαζαν;

Κώστας Κωνσταντινίδης: Στο Human ήταν μάλλον πιο εμβρυακό, αλλά θα πω πως μας αρέσει μια κλιμάκωση προς το μεγαλοπρεπές στη μουσική.

3) Όταν μοιράζεστε τη σκηνή με μπάντες όπως οι Opeth, Leprous ή Pain of Salvation, λειτουργείτε ανταγωνιστικά, μαθησιακά ή τελείως εσωτερικά; Τι αποκομίζει μια μπάντα από τέτοιες συμπράξεις πέρα από το προφανές exposure;

Κώστας Κωνσταντινίδης: Λειτουργούμε επαγγελματικά και με ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που λειτουργούμε σε ένα δικό μας live. Δίνουμε τον καλύτερο μας εαυτό στη σκηνή ανεξάρτητα τη συγκυρία. Όσο για το τι αποκομίζουμε, μιλάω για εμάς κι ελπίζω για όλους, χρήματα, δεν παίζουμε πουθενά μόνο για το “exposure”.

4) Μετά την απώλεια του Μάκη Τσαμκόσογλου, άλλαξε ο τρόπος που αντιλαμβάνεστε τη σκηνή; Υπάρχει πλέον ένα διαφορετικό βάρος ή μια διαφορετική ιερότητα στη live στιγμή;

Κώστας Κωνσταντινίδης: Μετά την απώλεια του Μάκη άλλαξαν πολλά πράγματα συνολικά.

Οι μεγάλες απώλειες στιγματίζουν κι εμπεριέχονται πάντα ανεξάρτητα από τη σκηνή.

5) Μετά από τόσες Ευρωπαϊκές εμφανίσεις, θεωρείτε ότι η Ελληνική σκηνή έχει αποκτήσει ταυτότητα στο post/prog metal ή παραμένει σε φάση διαμόρφωσης; Πιστεύετε ότι το progressive σήμερα χρειάζεται περισσότερη τεχνική αρτιότητα ή περισσότερη συναισθηματική αλήθεια;

Κώστας Κωνσταντινίδης: Υπάρχουν αρκετά σχήματα που μάλιστα περιοδεύουν αρκετά. Μας είχαν ρωτήσει στο παρελθόν στο εξωτερικό τι γίνεται με το Greek Prog, και πως παρακολουθούν την Ελλάδα γιατί βγαίνουν διαμαντάκια. Οι σκηνές ήταν πάντα φίλοι με αμοιβαία εκτίμηση στη μουσική τους, κι αυτό εμείς το ζήσαμε από την αρχή μας. Το ζήτημα του ορισμένου ύφους δεν ξέρω αν είναι πια τόσο σημαντικό. Τώρα για το τί χρειάζεται το progressive εν γένει, δεν έχω την παραμικρή ιδέα, ξέρω πως εγώ θα ήθελα να ακούω περισσότερες ολοκληρωμένες κι ειλικρινείς δουλειές.

6) Στη μουσική σας υπάρχει πάντα μια έντονη κορύφωση, σχεδόν θεατρική. Σας ενδιαφέρει να «καθοδηγείτε» το συναίσθημα του ακροατή ή αφήνετε χώρο για προσωπική ερμηνεία;

Κώστας Κωνσταντινίδης: Μας ενδιαφέρει αποκλειστικά η εξέλιξη του κομματιού. Όλα τα όργανα υποτάσσονται στην ιστορία του τραγουδιού κι όχι το αντίστροφο. Αρχικά αυτό που επιδιώκουμε είναι να δημιουργεί σε εμάς συναισθήματα κι αν αυτό συμβεί έχει πιθανότητες να βρει το κοινό του.

7) Έχοντας μοιραστεί τη σκηνή με μεγάλα ονόματα της Ευρωπαϊκής prog σκηνής, ποια στιγμή σας έκανε να συνειδητοποιήσετε ότι πλέον ανήκετε ισότιμα σε αυτό το περιβάλλον;

Κώστας Κωνσταντινίδης: Ήταν για μένα μια συγκεκριμένη στιγμή, που σε μια σειρά από live στην Ολλανδία την περίοδο του Artifacts, μας είχε πει κάποια πολύ όμορφα λόγια ο Kristoffer Gildenlow. Τα album που έχει παίξει είναι στις βασικές επιρροές των Mother, οπότε ήταν αρκετά συγκινητικό.

8) Μετά από όσα έχετε βιώσει ως μπάντα, ο στόχος πλέον είναι η εξέλιξη, η αντοχή στον χρόνο ή η διαρκής επαναπροσδιορισμός; Υπάρχει κάποιο όνειρο συνεργασίας — όχι απαραίτητα ρεαλιστικό — που θα θέλατε να πραγματοποιήσετε, είτε εντός είτε εκτός metal σκηνής;

Κώστας Κωνσταντινίδης(Mother Of Millions): Στόχος είναι η έκφραση μας, αλλά και να περνάμε καλά φτιάχνοντας και παίζοντας μουσική. Δεν ήταν και δεν είναι πάντα δεδομένο αυτό, αλλά καλό είναι να το επαναφέρουμε που και που. Η εξέλιξη είναι κάτι αντικειμενικό κι ο επαναπροσδιορισμός δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός. Κάποιο όνειρο συνεργασίας δεν είμαι σίγουρος πως έχω. Ωραία θα ήταν να βρισκόμασταν στο στούντιο του Peter Gabriel πχ, αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι συγκεκριμένο.

9) Η κινηματογραφική ατμόσφαιρα που δημιουργείτε είναι αποτέλεσμα σύνθεσης ή προκύπτει αυθόρμητα από τη δυναμική μεταξύ σας;

Κώστας Κωνσταντινίδης(Mother Of Millions): Θα πω πως η δυναμική μας μας οδηγεί σε αυτές τις συνθέσεις.

10) Στο live της Αθήνας, τι θέλετε να φύγει από μέσα σας εκείνο το βράδυ; Ένταση, μνήμη, λύτρωση ή κάτι που δεν έχει ακόμα ονοματιστεί; Βλέπετε τη βραδιά ως κοινή αφήγηση ή ως τρεις διαφορετικούς κόσμους που απλώς συνυπάρχουν;

Κώστας Κωνσταντινίδης(Mother Of Millions): Είναι μια γιορτή της σκηνής, θα βρεθούμε ανάμεσα σε φίλους κι είμαστε πολύ χαρούμενοι γι αυτό.
Σας ευχαριστούμε πολύ και αναμένουμε να σας ακούσουμε στο Arch Club στις 6 Μαρτίου!

Ευχαριστούμε κι εμείς, τα λέμε στο Arch!

Ακολουθήστε τους Mother of Millions:

Website | Spotify | YouTube | Facebook | Instagram