Η Μαρία Παπαγεωργίου επιστρέφει στο Gazarte Ground Stage με τα προσωπικά της συναυλιακά projects. Δύο συλλεκτικές παραστάσεις, την Παρασκευή 14 και την Παρασκευή 21 Φεβρουαρίου.
Gazarte
Στο καθηλωτικά ατμοσφαιρικό ground stage του Gazarte, η Μαρία δημιουργεί μια προσωπική αφηγηματική performance για την συνύπαρξη, την επανάσταση μέσα μας, την απώλεια που έγινε συνήθειά μας και την αγάπη – που θα ‘ρθει.
Με τη μοναδική μουσική δεξιότητα
και με τους σταθερούς συνεργάτες μουσικούς της που την ακολουθούν σε κάθε συναισθηματική της εναλλαγή, η Μαρία Παπαγεωργίου αναμοχλεύει τη δική της δισκογραφία, προσμίγει στιγμές από την προσωπική, αφιερωματική παράστασή της στον Θάνο Μικρούτσικο, ενώνει τους κόσμους της Bjork και των Pearl Jam με την αιώνια νιότη της Λένας Πλάτωνος και τις αναζητήσεις των Ελλήνων τραγουδοποιών.
Οι δύο αυτές συναντήσεις στις 14 & 21 Φεβρουαρίου στο Gazarte θα είναι οι μοναδικές για φέτος το χειμώνα με το ακροατήριο της Αθήνας.
-Bρίσκεται στο ισόγειο και πρόκειται για τo νέο και ανακαινισμένο stage του Gazarte.
-Διαθέτει συναυλιακό ύφος και ενέργεια.
-Seating: Όρθια διάταξη, χωρίς τραπεζοκαθίσματα.
-Διαθέτει έναν εξώστη.
-Υπάρχουν μέσα στον χώρο 2 bar για self service κατανάλωση.
-Δυνατότητα πρόσβασης σε ΑΜΕΑ – όχι προς τον εξώστη όμως.
-Κάπνισμα: Πρόσβαση σε κήπο στο ίδιο επίπεδο του χώρου (παραπλεύρως).
-Η είσοδος βρίσκεται επί της οδού Βουτάδων.
*H κατανάλωση δεν είναι υποχρεωτική
Τα εισιτήρια είναι θεάματος και δεν περιλαμβάνουν ποτό!
Η ημερομηνία πλησιάζει για τη μοναδική συναυλία της Carminho, της νέας ιέρειας του fado. Tο ελληνικό κοινό θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει από κοντά τη μούσα του Γιώργου Λάνθιμου, την Τετάρτη 19 Φεβρουαρίου, στο Θέατρο Παλλάς.
Η ένταση και η συγκίνηση των fado βρήκαν στο λαμπερό πρόσωπο και τη μαγευτική φωνή τής Carminho, όχι μία ακόμη διάδοχο της θρυλικής Amália Rodrigues, αλλά την απόλυτη δημιουργική ανανέωση του τραγουδιού που είναι ταυτισμένο με την Πορτογαλία. Με τον ήχο και την γλώσσα της.
Λιτή αλλά και λαμπερή η φωνή και τα τραγούδια της, έχουν τις ρίζες τους στη σύγχρονη ποίηση. Αλλά η ερμηνεία τους εκφράζεται στη σκηνή με απόλυτη θεατρικότητα. Είναι ο τρόπος των fado, το διαβατήριο για το ταξίδι αυτής της τρυφερής και μελαγχολικής μουσικής έκφρασης στις καρδιές των ανθρώπων όλου του πλανήτη.
Η Carminho δεν τραγουδάει για τη φτώχεια και τη δυστυχία, αν και τα fado γεννήθηκαν από παρόμοια συναισθήματα. Τραγουδάει για την ψυχή και τον έρωτα, τη ζωή, τη χαρά, τη ζήλια, το πάθος. Στα χείλη της η μελαγχολία μεταμορφώνεται σε τρυφερή νοσταλγία.
Η Carminho
είναι κόρη της διάσημης πορτογαλίδας τραγουδίστριας Teresa Siqueira και μεγάλωσε με τις μελωδίες των fado, δίπλα στις μοναδικές πορτογαλικές κιθάρες με τις μεταλλικές χορδές και τον ξεχωριστό ήχο. Για πρώτη φορά τραγούδησε δημόσια σε ηλικία δώδεκα ετών, στο Coliseu dos Recreios της Λισαβόνας.
Σήμερα όμως, τα τραγούδια της δεν έμειναν κολλημένα στο παρελθόν. Τα fado της περπάτησαν τον κόσμο, πέρασαν τον ωκεανό και συνάντησαν τις σπουδαίες πορτογαλόφωνες μουσικές, την βραζιλιάνικη bossa nova και την πιο ποπ Musica Popular
Brasileira (MPB).
Η ιδιαίτερη φωνή και το ταλέντο της Carminho ξεχώρισαν από το πρώτο της κιόλας άλμπουμ. Στη συνέχεια έγιναν όλα πλατινένια, σε λιγότερο από μια εβδομάδα από την κυκλοφορία τους.
Το 2023 ήταν η χρονιά του άλμπουμ “Portuguesa“, μία συλλογή fado βασισμένη στους στίχους σύγχρονων ποιητών με την οποία επιστρέφει εκεί όπου δηλώνει ο τίτλος του άλμπουμ: στην πατρίδα της. Τα τραγούδια του Portuguesa αποτελούν το βασικό ρεπερτόριο, το οποίο θα μας παρουσιάσει η Carminho στην πρώτη της εμφάνιση στη χώρα μας, μαζί με τις πιο μελωδικές στιγμές μιας ήδη σημαντικής καριέρας.
Σίγουρα η λέξη Τetris (Тетрис) σου είναι τόσο γνώριμη, όσο είναι και οι παιδικές σου αναμνήσεις. Είναι εκείνο το βιντεοπαιχνίδι που γεννήθηκε στην καρδιά της δεκαετίας του 80. Από ένα μηχάνημα περάστηκε σε μια μικρότερη συσκευή και από εκεί στο κινητό.
Έως και σήμερα
Παραμένει ένα από τα δημοφιλέστερα βιντεοπαιχνίδια, με πάνω από 520 εκατομμύρια πωλήσεις.
Η έκδοση για κινητά έχει ξεπεράσει τα 615 εκατομμύρια downloads.
Παίζεται σε περισσότερες από 200 χώρες.
Το Tetris 99 στο Nintendo Switch είχε πάνω από 2,8 εκατομμύρια παίκτες.
Ήταν το πρώτο βιντεοπαιχνίδι που παίχτηκε στο διάστημα.
Η ταινία Τetris
που προβάλλεται στο Apple TV+ δείχνει πως δημιουργήθηκε, από ποιον και γιατί χαρακτηρίστηκε πολιτικό θρίλερ. Ένα καλογραμμένο σενάριο με αρκετά καλή φωτογραφία και εξαιρετικές ερμηνείες. Πώς αλλιώς θα μπορούσε να γίνει, αφού μιλάμε για μια ταινία βασισμένο σε αληθινά γεγονότα την δεκαετία του ψυχρού πολέμου;
Alexey Pajitnov 1990
The movie
Οι περισσότεροι ξέρουμε ή ξέραμε μετά από αυτό, πως το γνωστό βιντεοπαιχνίδι είναι παιδί του Game Boy. Δε νομίζω να μας ενδιέφερε ιδιαίτερα, από που, πότε και γιατί. Παιδιά ήμασταν εξάλλου… Καιρός όμως να συμπληρώσουμε τις γνώσεις μας και να μάθουμε τα πάντα γύρω από αυτό!
Τetris
αποτελείται από την λέξη Τέσσερα, τον αριθμό 4 δηλαδή, μιας και τα κομμάτια του παιχνιδιού είναι εκδοχές του 4 και του τένις. Και αυτό γιατί στον εφευρέτη (όπως δήλωναν) άρεσε το τένις.
Να σας συστήσουμε λοιπόν τον άνθρωπο που ανακάλυψε το πανέξυπνο παιχνίδι, τον Ρώσο προγραμματιστή Alexey Pajitnov. Η ιδέα γεννήθηκε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτών και της Σοβιετικής Ένωσης.
Alexey Pajitnov at Tetris
Στην ουσία δημιουργήθηκε μια απλή μέθοδος και άκρως εθιστική, για την εποχή εκείνη. Ο Δυτικός κόσμος ανακαλύπτοντας το έπεσε επάνω του με τα μούτρα. Σκοπός ήταν πλέον ποιος θα είναι εκείνος που θα το αποκτήσει, ανεξαρτήτως εφευρέτη. Τα πνευματικά δικαιώματα έπρεπε να ανήκουν σε κάποιον μεγάλο. Στο παιχνίδι αυτό της πρόκλησης και της ιδιοκτησίας μπλέχτηκαν αρκετοί, κυρίως όμως κυβερνήσεις. Και κάπως έτσι ξεκίνησε και το θρίλερ μεταξύ συναντήσεων και συζητήσεων. Η Δύση και η Σοβιετική Ένωση βρέθηκε να παίζει μια κρίσιμη για τότε, παρτίδα σκάκι.
Πρεμιέρα Τetris
Η ταινία του Jon S. Baird έκανε πρεμιέρα στο Apple TV+ στις 31 Μαρτίου. Σκηνοθέτης της βιογραφικής ταινίας του 2018, είναι οι Stan & Ollie, με πρωταγωνιστές τους Steve Coogan και John C. Reilly.
Στην ταινία συμμετέχουν οι:
Taron Egerton ως Henk Rogers, Toby Jones ως Robert Stein, Sofya Lebedeva ως Sasha, Ben Miles ως Howard Lincoln, Rick Yune ως Larry, Roger Allam ως Robert Maxwell, Mezi Atwood ως Extra, Greg Kolpakchi ως Boris the KGB man. Anthony Boyle ως Kevin Maxwell, Matthew Marsh ως Mikhail Gorbachev. Miles Barrow ως Dennis Jackson, Ieva Andrejevaite ως Nina Pajitnov, Togo Igawa ως Hiroshi Yamauchi, Moyo Akandé ως Lincoln’s Executive Secretary και την Sharon Young ως Nintendo Legal Advisor.
Ο Alexey Pajitnov, είναι ο εμπνευστής και σχεδιαστής του παιχνιδιού Τetris. Είναι εκείνος που παρά τον κόπο και την ίδεα του, δεν είχε κανένα δικαίωμα να διαπραγματευτεί μόνος του με τις Δυτικές εταιρίες. Η κατάσταση που επικρατούσε στην Μόσχα θα μπορούσε να θέσει καταστάσεις σε κίνδυνο αφού όλα κρέμονται από μια κλωστή.
Συνωμοσίες,
αξιώματα και χρήματα (όπως παντού – όπως και σήμερα), ήταν το ιδανικό για να μπορούν να σε παρουσιάσουν αντάρτη ή χειρότερα ακόμα, προδότη. Η τότε κατάσταση που επικρατούσε στην Μόσχα, δεν επέτρεπε στον ίδιο να συνομιλεί απευθείας με τους εκπροσώπους των εταιριών. Αναγκαστικά παραχώρησε τα δικαιώματά του στην κυβέρνηση της χώρας του.
Αρκετοί ήταν οι “παίκτες” που προσπάθησαν να έρθουν σε συμφωνία με τους Σοβιετικούς, όπως ο Henk Rogers της Bullet-Proof Software, ο οποίος ταξίδεψε στην Μόσχα ως εκπρόσωπος της Nintendo, ο Kevin Maxwell, CEO της Mirrorsoft, και ο Robert Stein, ένας πωλητής λογισμικού για την εταιρεία Andromeda Software με έδρα το Λονδίνο.
tetris
Ο σχεδιαστής βιντεοπαιχνιδιών Henk Rogers κυνηγάει το όνειρο, να μεγαλώσει την δική του επιχείρηση. Ξεκινάει από ένα δικό του δείγμα παιχνιδιού, το Go, που δεν είχε και την καλύτερα ανταπόκριση, μέχρι που ανακάλυψε το Tetris. Η Nintendo δήλωνε τότε πως κατείχε τα δικαιώματα… ήταν όμως έτσι; Άσε δε που στην Ιαπωνία δεν είχαν φτάσει καν…
Ο Henk
προσπαθεί να εξασφαλίσει τα παγκόσμια δικαιώματα για το Tetris, και μιλάμε για το 1984, οδηγώντας σε τεταμένες διαπραγματεύσεις τη Σοβιετική Ένωση. Μέσα εμπλέκονται δημιουργοί, κυβέρνηση και πολλές εταιρικές ίντριγκες. Θεωρεί καλή ιδέα να ταξιδέψει έως την Ρωσία και να συναντήσει τον Henk από κοντά. Εξάλλου τι μπορεί να πάει στραβά;
Henk Rogers
Ο Alexey Pajitnov από την άλλη, είναι προγραμματιστής για την κυβέρνηση, στο Σοβιετικό Κέντρο Πληροφορικής, ενώ στον ελεύθερό του χρόνο τα απογεύματα, εφευρίσκει παιχνίδια για πλάκα.
Tetris
Βάζει σε υποθήκη το σπίτι του και ξεκινάει με αισιοδοξία για το ταξίδι αυτό. Είναι όμως πολλά που δεν γνωρίζει για την κουλτούρα, τη Χώρα… τη κυβέρνηση (εδώ ούτε οι ίδιοι δεν ήξεραν).
Το ταξίδι ξεκινά να γίνεται σαν ένα κρεμμύδι γεμάτο layers, που όσο και να θέλεις να φτάσεις στο κέντρο, άλλο τόσο θα βρεις σαν εμπόδιο μπροστά σου. Ε γίνεται να μην κλάψεις;
Συμφωνίες που δεν υπήρχαν στα χαρτιά, μίζες και φυσικά πράκτορες που πρέπει να βρίσκονται παντού.
Όχι η ταινία Tetris δεν μιλά για κάποιον συγκεκριμένα, αλλά για την ιστορία του παιχνιδιού, της κατάκτησης και των όσων γινόντουσαν τότε. Ένα πολιτικό παιχνίδι μεγάλων διαστάσεων για τότε, που σήμερα μας φαντάζει τίποτα. Μιλάμε όμως για ένα Σοβιετικό καθεστώς που για να σας το κάνω λιανά, μοιάζει με την αυτοκρατορία της Βόρειας Κορέας (με τόσες απαγορευμένες λέξεις κλειδιά… χάρηκα με που γνωρίσατε).
Nikita Efremov
Σκηνοθεσία και σενάριο μας μεταφέρουν στο κλίμα του τότε. Από τον αέρα που ανέπνεαν έως το να μπορείς να αφουγκραστείς τις σκέψεις τους (βρισκόμενοι σε ένα απαγορευμένο μέρος, απλά και μόνο για να ακούσουν άλλη μουσική).
Το Tetris είναι μια πολύ έξυπνη ταινία, που καταφέρνει να διακωμωδήσει στο ελάχιστο τα όσα συμβαίνουν και να ελαφρύνει το κλίμα του θρίλερ που διαδραματίζεται. Μη ξεχνάμε πως τα πολιτικά δρώμενα του τότε, μόνο δημοκρατικά δεν ήταν.
‘Αμα δεν ξέρετε τον Bob Bennett σαν όνομα, δεν πειράζει. Σίγουρα όμως έχετε ακούσει το drumming του. Μιλάμε φυσικά για τον υπερήρωα drummer των Sonics. Δυστυχώς μας άφησε για καλύτερους τόπους πριν 2 μέρες.
Η λυπηρή ανακοίνωση ήρθε από τον Rob Lind που ακόμα έχει τους Sonics να χαρίζουν μαθήματα rock n roll στον κόσμο, και είμαστε τυχεροι για αυτό. Μπορεί στην Ελλάδα να μην τον έχουμε απολαύσει ζωντανά, όμως όσοι ακούμε κιθάρες ξέρουμε το Drumming του. Ειδικά στα 2 πρώτα τους album, το snare του απλά σκότωνε και δεν άφηνε αμφιβολίες για το αν θα κουνηθείς ή όχι.
Δεν ξέρουμε ακόμα αν ήταν θέμα κακής ή πολύ καλής παραγωγής. Aλλά το μόνο σίγουρο είναι το πως το κρoτάλισμα ακόμα προσπαθεί πολύς κόσμος να το μιμηθεί. Ο μακαρίτης o Cobain είχει πει πως όταν ακούς τους Sonics, νομίζεις πως ο τύπος βαρουσε τα τύμπανα με κορμούς δέντρων, όχι μπαγκέτες.
Σίγουρα o Bob Bennett είχε να κάνει με το πόσο επιδραστικοί ήταν oι Sonics .
O ήχος του Bob Bennett τραχύς και δυνατός, σου δίνει την εντύπωση πως δεν υπάρχει αύριο και κάνει τους Sonics τον οδοστρωτήρα που ξέρουμε. Να πούμε πως σαν ήχος έχει επηρρεάσει οτιδήποτε βγήκε στο Seattle από τα 60’ς και μετά.
Στα reunion που έκανε η μπάντα στο Seattle έδινε το παρόν μέχρι πριν λίγα χρόνια. Εμείς θα τον θυμόμαστε πάντα γιατί έπαιξε το rock n roll όπως πρέπει. Ωμά, ιδρωμένα, γρήγορα δυνατά και επικίνδυνα. Rest In Power Boss Hoss and thanks for beating the skins behind the Sonics!
P.S. Γιατί δεν έχουν μπει οι Sonics από την Tacoma ακόμα στο Rock N Roll Hall Of Fame ρε σεις? να κάνουμε κανα petition?
INGLEWOOD, CALIFORNIA - JANUARY 30: St. Vincent (2nd R) performs onstage with (L-R) Pat Smear, Dave Grohl, and Krist Novoselic of Nirvana during the FIREAID Benefit Concert for California Fire Relief at The Kia Forum on January 30, 2025 in Inglewood, California. (Photo by Scott Dudelson/Getty Images for FIREAID)
Το Fireaidστήθηκε σε χρόνο ρεκόρ. Και φυσικά τα έσοδα θα πηγαίνανε στους πυρόπληκτους της Καλιφόρνια που κατακάηκε τις προηγούμενες μέρες. Και επειδή με τη μουσική δεν πρέπει να ενημερώνεστε μόνο για τα παθογενή της παρακλάδια, ακούστε και αυτό. Γιατί όταν η μουσική και οι μουσικοί δίνουν λαμπρό παράδειγμα, δυστυχώς δεν αποτελεί είδηση.
Όλα γίνανε στις 30 Ιανουαρίου. Και μάλιστα για να μαζευτούν πολλά έσοδα και για να συμμετέχουν όλοι όσοι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα, έγινε σε 2 μέρη. Ταυτόχρονα. Χωρίς πολλές φιοριτούρες, χωρίς έριδες με μανατζαραίους. Μόνο με αγνές προθέσεις. Να σας αραδιάσω και μερικά ονόματα. Joni Mitchell, Billie Eilish, No Doubt, Red Hot Chili Peppers, Stephen Stills, Pink, Stevie Nicks, Green Day, Sting, John Fogerty, The Black Crowes, Lady Gaga, Rod Stewart, Stevie Wonder, Alanis Morissette και πολλοί άλλοι. Και φυσικά δεν τους αναφέρουμε με σειρά σπουδαιότητας. Όλοι όσοι συμμετέχουν σε τέτοιες εκδηλώσεις είναι εξίσου σπουδαίοι. Τουλάχιστον στα δικά μου μάτια και αυτιά.
Κάποιοι από τους συμμετέχοντες στο fireaid μάλιστα είναι και οι ίδιοι πυρόπληκτοι.
Μιλάμε για δύναμη ψυχής και αλληλεγγύη που μόνο η μουσική τη βγάζει. Φυσικά όλοι αφιλοκερδώς έτσι;. Να τα λέμε και αυτά. Bέβαια έιχε και μια πολύ ωραία έκπληξη για τους παρευρισκόμενους! Χωρίς να έχει ανακοινωθεί, τα εν ζωή μέλη των Nirvana έκανα ένα σετ με guests.
Όπως καταλαβαίνετε, οι guests δεν ήταν καθόλου τυχαίοι. Μαζί λοιπόν με τον Dave Grohl, Krist Novoselic και Pat Smear, ανέβηκαν οι Kim Gordon, St Vincent, Joan Jett και η κόρη του Dave Grohl, Violet.
Αν δείτε τα βίντεο του Fireaid θα δείτε οτι οι 2 πρώτες κυρίες μπορεί να μην απόδωσαν και πάρα πολύ. Αλλά αυτά είναι ευτελείς λεπτομέρειες ότνα μιλάμε για φιλανθωπία. Βέβαια μετά ανέβηκε η Joan Jett και είπε το Territorial PIssings και απέδειξε ότι τό έχει ακόμα.
Ίσως βέβαια η καλύτερη απόδοση έγινε από την Violet που τραγούδησε μαζί με τον μπαμπά της το All Apologies.
Eίπαμε όμως όλα αυτά είναι λεπτομέρειες. Σημασία έχει ότι οι μουσικοί με μια φωνή ενωμένοι δώσαν τον καλύτερό τους εαυτό για το Fireaid. Για ένα καλύτερο αύριο. Για το καλύτερο παράδειγμα. Γιατί ίσως μόνο μέσω της μουσικής γίνεται. Άμα θέλετε να το δείτε όλο, κλικάρετε εδώ.
Την Πέμπτη που μας πέρασε βρεθήκαμε στο ‘κοπή το πίτα’ του Rockwave festival, Xlalala & Academy στο Piraeus Academy. Η ομάδα του Afternoiz τίμησε αυτή τη γιορτή, που πραγματοποιήθηκε σε κλειστό κύκλο και περάσαμε υπέροχα.
Ξέρετε οι γνωριμίες αυτές που γίνονται από κοντά, είναι κάτι διαφορετικό από το απρόσωπο και τυπικό που συχνά συμβαίνει. Είναι μια νέα ευκαιρία να πεις πράγματα, να ακούσεις και να δεις το μέλλον στη μουσική σκηνή της Ελλάδος. Θα μου πείτε “τι λες τώρα και τι μας νοιάζει’. Κι όμως όσοι βρίσκεστε στο χώρο χρόνια, μπορείτε να καταλάβετε. Είτε είσαι κάποιο δημοσιογραφικό μέσω, είτε μουσικό συγκρότημα. Και αυτό είναι το δέσιμο που καμιά φορά λείπει. Και δεν μιλάω για κλίκες, just saying…
Ευχαριστούμε λοιπόν για αυτήν την πρόσκληση και πάμε να δούμε τι ζήσαμε από κοντά.
Στο stage του Piraeus Academy δεν είχαμε κάποιο συγκρότημα να ακούσουμε ή να δούμε. Είχαμε όμως βασιλόπιτες τεραστίων διαστάσεων, που προσωπικά τιμήσαμε και κερδίσαμε και ένα γούρι! Οπότε θα ευχηθούμε για μια καλή συναυλιακή και όχι μόνο, χρονιά. Η μουσική δεν σταμάτησε να παίζει, τα ποτά στο bar να σερβιρίζονται και η ομάδα του Rockwave festival, Xlalala να μιλά για τα νέα που έρχονται.
Στη σκηνή ανέβηκε ο Νίκος Λώρης,
που περήφανα μίλησε για τα 30 χρόνια του Rockwave festival. Ξεκίνησε αναφέροντας τον Διονύση Σαββόπουλο και την τιμή που έχουν να συμμετάσχει σε αυτή τη μεγάλη γιορτή. Για τα συγκροτήματα που πέρασαν, που ανακοινώθηκαν αλλά και για εκείνα που αναμένονται! Και πιστέψτε μας (μας ξέρετε, ψέματα δεν μπορούμε να πούμε), έχουμε ακόμα πολλά να δούμε έως και τον Μάρτιο! Αναμείνατε λοιπόν στο ακουστικό σας, γιατί τίποτα δεν είδατε ακόμα.
rockwave festival at piraeus academy-nikos loris (1)
30 χρόνια
για ένα festival δεν είναι λίγα. Είναι όλες αυτές οι αναμνήσεις που έχεις, καλές οι κακές. Εκείνα τα συγκροτήματα που είδες, άκουσες και γνώρισες από κοντά, από την Φρεατίδα έως την Μαλακάσα και τον Λυκαβηττό. Είναι όλες εκείνες οι στιγμές με φίλους, σχέσεις, πρώην. Αυτές που ίσως να ήθελες να ξεχάσεις αλλά και να ξανά ζήσεις goddammit!
Από τα ξέφρενα χρόνια δίπλα στη θάλασσα, που ανάθεμα και αν περιμέναμε ποτέ να ζήσουμε κάτι τέτοιο στην Ελλάδα. Μαζεμένα ονόματα που μόνο στο εξωτερικό μπορούσες να απολαύσεις. Και ναι, επιτέλους κάποιος έπρεπε να κάνει την αρχή.
Μέσα σε όλα όπως ανέφερα παραπάνω, κόπηκε και μια πίτα για όλους όσους παρευρέθηκαν. Το Rockwave festival, Xlalala & Academy κάθε άλλο παρά τσιγκούνηδες τους λες, αφού οι τυχεροί έχουν να λάβουν δωράκια και πολύ καλά μάλιστα!
rockwave at piraeus academy (2)
Εν κατακλείδι… μια γιορτή δεν σταματά και φέρνει νέα πράγματα. Περιμένουμε λοιπόν να μάθουμε τα νέα ονόματα που πρόκειται να ανακοινωθούν σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Και έτσι για να συμπληρώσω… μην γκρινιάζετε για το τι θα παρευρεθεί στον Βορρά και όχι στην Αθήνα, αφού για χρόνια εκείνοι έκαναν το ταξίδι μέχρι τα μέρη μας. Καιρός να ισορροπήσουν λίγο οι καταστάσεις και να φάμε μια μπουγάτσα με τυρί ρε αδερφέ!
Σε πόσα lives έχεις πάει και πόσα ακόμα απομένουν από την λίστα σου; Το ημερολόγιο ενός συναυλιάκια επιστρέφει και με καημό έρχεται να σου μιλήσει για συναυλίες!
Όταν η διασκέδαση σου στην πλειοψηφία της αφορά ως επί το πλείστον lives cocnerts, σκέφτεσαι πάντα ποιο θα είναι το ιδανικό live για σένα. Να το χαρείς με την ψυχή σου και να νιώσεις γεμάτος, έχοντας απολαύσει μία μπάντα, έναν καλλιτέχνη, που αγαπάς να ακούς και σπίτι σου, που σου κάνει παρέα στις στιγμές σου.
Οι συναυλίες ή πως τα λέμε στο χωριό μου Lives cocnerts, για πολλούς είναι συνδεδεμένες με ανοιχτούς χώρους, φεστιβάλ με μαζεμένα μπόλικα ονόματα και συγκροτήματα, event κ.τ.λ. που ok, κατά ένα μεγάλο ποσοστό ισχύει, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει πως δεν έχουμε ευχαριστηθεί αγαπημένα γκρουπ και καλλιτέχνες σε κλειστούς χώρους που επίσης σε μεγάλο ποσοστό δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα…ίσως, τώρα που το ξανά σκέφτομαι να υστερούν στον καλοκαιρινό έναστρο ουρανό..
Μα τι ωραία περάσαμε!!
Ημερολόγιο ενός συναυλιάκια / Lives cocnerts
Και τι δεν είδαμε το καλοκαίρι που πέρασε. Μείνετε συντονισμένοι γιατί θα τα πούμε και αυτά και συνεχίζουμε να βλέπουμε ωραία live ακόμα και στην καρδιά του χειμώνα. Κι ενώ οι μήνες προχωράνε έχουν ήδη ξεκινήσει οι ανακοινώσεις για το ερχόμενο καλοκαίρι σχετικά με το ποιους θα δούμε, και πόσα λεφτά πρέπει να μαζέψουμε (λίγο κάλμα με τις τιμές ρε παιδιά.. έχουμε μόνο δύο νεφρά).
Ωραία θα είναι και φέτος, αλλά.. lives concerts έχουμε;
Κι ενώ λοιπόν ακούω ωραία ονόματα να ανακοινώνονται, αυτόματα σκέφτομαι και ποιους θα ήθελα να δω ενώ ταυτόχρονα σταυρώνω δάχτυλα και λέω “ μακάρι να γίνει ένα θαύμα και να έρθουν και αυτοί..” Ποιοί;;; Πάμε να σου πω..
Το ημερολόγιο ενός συναυλιάκια
Manic Street Preachers
Ναι! Γιατί θα ήθελα να ακούσω σε lives concerts το Motorcycle Emptiness ή το If You Tolerate This Your Children Will Be Next. Για κάποιο λόγο τα ακούω ασταμάτητα. Επίσης στον απόηχο της περίεργης εξαφάνισης του κιθαρίστα και στιχουργό τους Richey Edwards, θέλω να δω αν συνεχίζουν να βάζουν ένα έξτρα μικρόφωνο στη θέση του.
Και αν με ρωτήσεις “ που τους θυμήθηκες;” θα σου απαντήσω εκτός από το ότι η παρουσία τους είναι αισθητή, και αν δεν τους θυμηθώ τώρα, τότε πότε;; (if you know what I mean).. Και θα με ξανά ρωτήσεις “ που ήσουν κυρία μου όταν ήρθαν;;” Ε δεν ήμουν.. άλλη μια βόλτα ας την κάνουν με την βεβαιότητα ότι θα πάει πολύ καλύτερα, ειδικά τώρα που ετοιμάζουν και καινούργια δουλειά!
Ακόμα ένα lives concerts που έχασα είναι αυτό της P J Harvey. Ξέροντας πως κινείται πάνω στη σκηνή, και την πολύ καλή μουσική της πορεία, είναι ανεπίτρεπτο να μην υπάρχει στο συναυλιακό βιογραφικό κάποιου ( γνώμη μου).
Björk
Ανατρεπτική, πολυδιάστατη καλλιτεχνικά, με κρυστάλλινη φωνή αυτό το παρουσιαστικό ξωτικού (με την καλή έννοια) είναι ένα είδος μόνη της. Δώσε μου ένα λόγο να μην θέλω να την δώ από κοντά… Μιας και το αναφέραμε, διάβασε το αφιέρωμά μας.
αν και είμαι σίγουρη ότι τους έχεις δει πάνω από μία φορά (ή δύο…πάνω και από τρείς), είναι από αυτά τα συγκροτήματα που δημιουργούν το κατάλληλο κλίμα ώστε το κοινό στο τέλος της βραδιάς να φύγει κατευχαριστημένο και με ιδρωμένη τη φανέλα. Με τραγούδια στο ρεπερτόριο τους που στην πλειοψηφία τους όχι μόνο δεν τα έχεις βαρεθεί αλλά σου έχουν λείψει κιόλας αν έχεις καιρό να τα ακούσεις. Περνάς καλά βρε παιδί μου, πως το λένε!!!
Ημερολόγιο ενός συναυλιάκια / lives concerts
Κάτσε λίγο.. γιατί μόλις θυμήθηκα ένα πρόσφατο reunion και την επερχόμενη εμφάνιση τους στην Ελλάδα. Όχι, δεν είμαι απ’ αυτούς που θα πάνε, δεν μου αρέσει κιόλας η κόντρα ανάμεσα στα αδέρφια, όμως είμαι απ’ αυτούς που αν άκουγα ότι οι Blur ανακοινώνουν κάτι παρόμοιο θα έτρεχα.
Το ίδιο θα συνέβαινε και με τους Smiths.
Είναι γνωστό το χάσμα που έχει δημιουργηθεί ανάμεσα στον Morrissey και τον Johnny Marr που δεν υπάρχουν και ελπίδες γεφύρωσης.. Προς το παρόν μόνο στα όνειρα αλλά ποτέ μην λες ποτέ (αφήστε ρε τις κόντρες και ξαναπιάστε τα μικρόφωνα παρέα να γίνει χαμός ωραίος).
James
Ναι, τους είδαμε το καλοκαίρι και δεν ήταν η πρώτη φορά. Το ευχαριστηθήκαμε; Ναι! Γιατί κι αυτό είναι ένα από τα συγκροτήματα που δεν θα αφήσουν το κοινό τους να φύγει με κενά από ένα lives concerts τους. Κι αν θες λεπτομέρειες για το τι συμβαίνει με τους James ρίξε μια ματιά εδώ.
James live concert at Lycabetus, Athens, 2024 Photos by Manos Papadakis
Blondie
Υπάρχει ελπίδα. Και γιατί όχι άλλωστε; Αυτό κι αν θα ήταν ένα μουσικό ταξίδι μέσα στα χρόνια που πέρασαν. (Νεαροί – κάθε ηλικίας – ειλικρινά.. δεν θα θέλατε να δείτε την Debbie από κοντά;; μεταξύ μας είμαστε:) Ελπίζουμε να ξέρεις ότι βγάζουν νέο δίσκο!
R.E.M.
Αν και θα μπορούσε αυτό το μεγαλειώδες συγκρότημα μετά από δεκατρία χρόνια απουσίας, να μας ξαναδώσει τη χαρά της επανένωσης και εν συνεχεία ένα tour (συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας φυσικά), παρόλα αυτά δεν τρέφω και πολλές ελπίδες ούτε καν στο να το σκεφτούν, έτσι θα αρκεστώ στην ανάμνηση που έχω, αλλά δεν θα σταματήσω να εύχομαι…
Madness
Την άνοιξη θα είναι Αμερική. Και αφού είναι ενεργοί, υπάρχει ίσως περίπτωση…( και-ε-ρε-τι-εχεί-να-γίνει!!)
Ασταμάτητοι έχουν ανακοινώσει την κυκλοφορία για ακόμη ένα με τους θαυμαστές τους να νιώθουν πλήρεις!
Με βεβαιότητα λέω πώς θα είναι και όσοι δεν τους ήξεραν ή δεν τους έχουν ξαναδεί.
Αν το ‘19 ένιωθα ευγνωμοσύνη που τους ξανά έβλεπα, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι μπορεί να ήταν και η τελευταία φορά, τώρα απλά νιώθω σαν παιδάκι που είναι χαρούμενο μόνο και μόνο με την σκέψη ενός ακόμη δώρου.
New Order
Γιατί μπορεί να πέρασαν μόλις έξι χρόνια, που εμφανίστηκαν στην πλατεία Νερού, εμένα όμως μου φαίνονται πολλά παραπάνω. Είναι από αυτές τις συναυλίες που ξανά πάς!
Επίσης ένα από τα συγκροτήματα που θα βρίσκονται Αμερική φέτος την άνοιξη, θα έχουν κάνει και ζέσταμα.. μια χαρά θα περάσουμε! Ημερολόγιο ενός συναυλιάκια
The Cake
Μας έχουν επισκεφθεί όμως έχουν περάσει κάποια χρονάκια..
Ετούτοι εδώ οι μουσικοί, έχοντας ανακατέψει διάφορα μουσικά στυλ, έχουν τραβήξει την προσοχή! Υποθέτω ότι θα είναι από τις συναυλίες που θα θυμάσαι για καιρό..
Σε συνδυασμό με την καινούργια δουλειά τους που αναμένεται μέσα στο έτος που διανύουμε, είναι μία καλή ευκαιρία!
Δεν τελειώνουμε εδώ.. έρχεται και η συνέχεια, αφού είναι μια χρονιά γεμάτη lives concerts!
*Τι είναι το ημερολόγιο ενός συναυλιάκια
Αγαπητό μου ημερολόγιο…
κάπως έτσι θα ήθελα να ξεκινήσω το ημερολόγιο ενός συναυλιάκια, κάτι που ελπίζω τουλάχιστον να μεταφέρω σα συναίσθημα.
Δεν ξέρω για εσάς, αλλά ένιωσα να παίρνω και πάλι ζωή. Να ανασαίνω και πάλι ακούγοντας μουσική. Βλέποντας επί σκηνής όλους εκείνους τους καλλιτέχνες που προσωπικά για χρόνια μου είχαν λείψει. Τα δύσκολα εκείνα χρόνια της καραντίνας, που όλοι βιώσαμε διαφορετικά, ο κάθε ένας με τον τρόπο και τις δυσκολίες του.
Μα ξέρετε τι απάλυνε εκείνα τα μοναχικά βράδια; Η μουσική.
Και αυτός είναι ο σκοπός μου σε ετούτο εδώ το κείμενο.
Τι σημαίνουν τα lives για μένα?
Ελπίζω το πρώτο μέρος από “το ημερολόγιο ενός συναυλιάκια” να σας κάλυψε.
Οι Naxatras παρουσιάζουν το“Numenia”. Πρόκειται για το δεύτερο single μέσα από το επερχόμενο στούντιο άλμπουμ τους, το οποίο συνοδεύεται από video clip.
Numenia Cover
Το “Numenia” είναι ένας ύμνος της ανατολίτικης ροκ.
Ένα νεο-ψυχεδελικό παγανιστικό άσμα προς τη Θεά του Φεγγαριού. Ξεκινώντας με έναν εθιστικό ρυθμό, ένα δυναμικό μπάσο και πιασάρικα κιθαριστικά hooks, το κομμάτι ξεχειλίζει από άτακτα synthesizers, ζωηρά κρουστά και ανατολίτικους αυλούς και έγχορδα. Στη συνέχεια, η μουσική μεταμορφώνεται σε ένα σκληρό ψυχεδελικό ξέσπασμα. Κορυφώνοντας με εκρηκτικά riffs και ένα ηλεκτρισμένο κιθαριστικό σόλο. Επηρεασμένο από τους King Gizzard, Altın Gün και Glass Beams, αυτό το κομμάτι είναι εγγυημένο να κάνει κάθε σώμα να κουνηθεί.
To video clip επεκτείνει τη μυθολογία του νέου δίσκου. Γυρίστηκε στη Λήμνο σε σκηνοθεσία του Γιάννη Βαγενά, μπασίστα & τραγουδιστή του συγκροτήματος και με τη συμμετοχή μιας μεγάλης ομάδας ταλαντούχων ανθρώπων.
ΔΕΙΤΕ ΤΟ VIDEO
Το “V” είναι το πέμπτο άλμπουμ των Naxatras και αποτελεί μια συνέχεια των κοσμικών και τολμηρών ηχοτοπίων τους, που επεκτείνουν τα όρια του σύγχρονου psychedelic rock. H ηχογράφηση έγινε από τον Νίκο Λογιοτατίδη στο Polytropon Recording Studio, οι μίξεις από τον Άλεξ Μπόλπαση (Suono Studio) και το mastering από τον Nick Townsend (Infrasonic Sound. Το εξώφυλλο του άλμπουμ δημιούργησε ο Chris RW.
Yellow Red ονομάζεται το Αγγλόφωνο προσωπικό Synth-Pop project του Στέφανου Μανούση. Iδρυτικού μέλους του shoegaze – dream pop σχήματος Sugar for The Pill.
Με τον Yellow Red είχαμε ασχοληθεί και λίγο καιρό πριν, καθώς μας είχε στείλει 2 singles προπομπούς του album που κυκλοφορεί σήμερα από την Make Me Happy Records.
Εξαιρώντας λοιπόν αυτά τα 2 κομμάτια, Το Live a Little Lie και το Take Me Away, το album αποτελείται από 8 κομμάτια ακόμα. Το σύνολο δέκα για να μη σας κάνω τη ζωή δύσκολη. Στο εξώφυλλο έχουμε κόκκινο ήλιο μέσα σε κίτρινο και μια καρδιά κίτρινη μέσα σε κόκκινο. Ή αν θέλετε να τα αναμείξετε αυτά μας κάνουν ένα πανέμορφο πορτοκαλί. Ναι δεν είμαι εικαστικός δεν ξέρω, αλλά εμένα μου άρεσε. Και πάμε ευθύς αμέσως στο δημιουργικό κομμάτι που είναι και το ζητούμενο. Τουλάχιστον στα δικά μου αυτιά.
Yellow Red – My Little Words_Cover
Αν σας αρέσει η Synth Pop και το New Wave, νομίζω πως ο δίσκος αυτός εύκολα θα γίνει αγαπημένος. Έχει μια ωραία μελαγχολία. Τόσο ηχητικά όσο και συνθετικά. Στο ηχητικό μέρος, έχουμε νοσταλγικούς ήχους αναλογικών synths ή πολύ καλούς ψηφιακούς μιμητές. Λεπτομέρειες ρε βλάκα θα μου πείτε και έχετε και δύο δίκια μη σου πω. Πραγματικά δεν έχει σημασία τι έχει χρησιμοποιήσει ο Στέφανος Μανούσης γιατί το αποτέλεσμα είναι απογειωτικό. Όταν έπαιξα για πρώρη φορά το δίσκο , κάρφωσα στο κεφάλι μου τους Depeche Mode. Μη με ρωτήσετε γιατί. Ακούστε το και θα καταλάβετε και σεις. Η φωνή του Στέφανου φέρνει και προς τα εκεί και βοηθάει εύκολα.
Συνθετικά, έχει πολύ ωραίες μελωδίες.
Αν θέλετε είναι το soundtrack της ζωής μας. Βάλτε το όταν οδηγείτε μέσα στην πόλη βράδυ και θα δείτε πόσο ταιριάζει. Υπάρχει διάχυτη η νοσταλγία για τα 80’s και τα 90’s στα οποία μεγαλώσαμε. Τα παιχνίδια με τα synths είναι ωραία και με νόημα να χρωματίζουν όπως πρέπει. Υπάρχουν και λίγες κιθάρες να δώσουν το κάτι που θα σου τραβήξει ακόμα περισσότερο το αυτί. Και θα μπεις σε ένα τριπάκι . Ξαφνικά θα θέλεις να χορέψεις. Και να τραγουδήσεις μαζί τα ρεφραίν και να ξεδώσεις.
Αν μου επιτρέπεται να χρησιμοποιήσω την έκφραση αυτοαναφορικό album, εύκολα ταυτίζεσαι αν είσαι στο ηλικιακό φάσμα των 40+. Αν δώσεις λίγο προσοχή στο στίχο, θα δεις πως στη δουλειά που ακούει My Little Words του Yellow Red θα βρεις πολλά που σε απασχολούν και σένα. Το άχρηστο overthinking που πολλές φορές μας οδηγεί σε λούπα που μας κατατρώει. Θα ακούσεις και για τα alter ego που έχουμε όλοι για να αντιμετωπίζουμε την πραγματικότητα. Το πόσο ευάλωτοι είμαστε όταν μας πληγώνουν πρόσωπα και καταστάσεις. Αν όλα αυτά σου φαίνονται σκοτεινά, οι μελωδίες τα διορθώνουν. Είναι χαρούμενες. Και σε προτρέπει αισιόδοξα να αντιμετωπίσεις το μέλλον . Άσχετα αν είναι αβέβαιο.
Όμως ο δίσκος των Yellow Red σίγουρα δεν είναι μόνο για μεγάλα σε ηλικία αυτιά.
‘Ασχετα αν η νέα γενιά αναλώνεται σε τραπίζοντες ήχους, έχει να δείξει κάτι και σε αυτούς. Έναν άλλο δρόμο δημιουργίας. Ενώ έχει σαφείς αναφορές στο παρελθόν, ο ήχος είναι φρέσκος και όλα τα τραγούδια έχουν να σου πουν κάτι τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά. Αν είσαι λίγο down από την καθημερινότητα ας πούμε, άκου το Start All Over και το Turn The Page. Θα σε στανιάρoυν. Αν πάλι θες να πέσεις στα τάρταρα, βάζεις το Love Is Death And Devotion. Διαφυγή με το Take Me Away.
Το Μy Little Words είναι αν θέλετε οι συμβουλές που μοιράζεται μαζί μας ο Yellow Red για να αντιμετωπίσουμε με όλες μας τις διαθέσεις αυτό που λέμε ζωή. Ή μήπως τελικά είναι όλα μια φάρσα; Ακούστε το με προσοχή και βγάλτε τα συμπεράσματά σας. Δεν θα σας πάρει πολύ.
Οι Oh Hiroshima δεν είναι απλά ένα post-rock συγκρότημα. Είναι περισσότερο μια μουσική εμπειρία που σε μεταφέρει σε μαγικά τοπία με συναισθηματικές και ψυχεδελικές κορυφώσεις.
Η Πρώτη Επαφή
Πρωτοσυνάντησα τη μουσική τους τυχαία σε μια playlist με άλλα post rock/metal συγκροτήματα. Από την πρώτη νότα με μαγνήτισαν, με ταξίδεψαν, ειδικότερα μιας και συνδυάζουν στοιχεία από shoegaze και post-punk που με εξιτάρουν… Ξέρετε, είναι μια από αυτές τις στιγμές που κολλάς με κάτι και βάζεις να ακούσεις κι άλλο, κι άλλο, να μείνει στον εγκέφαλο η καταιγίδα!
Oh Hiroshima
Δισκογραφία
Το άλμπουμ τους “In Silence We Yearn” με το εμβληματικό και υποβλητικό εξώφυλλο του ήταν η πρώτη επαφή που είχα με τη μουσική τους. Τα κομμάτια τους χαρακτηρίζονται από πλούσιες ηχοτοπίες και συναισθηματικές εκφράσεις που είναι σπάνιες στη σημερινή μουσική σκηνή. Η κιθάρα και το μπάσο συνυφαίνουν μελωδίες που μοιάζουν να έρχονται από έναν άλλο κόσμο. Τα τύμπανα από την άλλη δίνουν το ρυθμό σε αυτό το ονειρικό ταξίδι. Μπορεί να μην είναι super catchy μπάντα και ούτε να διεκδικούν τα πρωτεία στη σκηνή, αλλά είναι απίστευτα ειλικρινείς και επιδραστικοί στα αυτιά μου.
Η δισκογραφία τους περιλαμβάνει 5 κυκλοφορίες: Resistance Is Futile (2011), In Silence We Yearn (2015), Oscillation (2019), Myriad (2022), All Things Shining (2024)
Η Ατμόσφαιρα της Μουσικής
Αυτό που με εντυπωσιάζει περισσότερο είναι η ικανότητά τους να συνθέτουν μουσική ταυτόχρονα επιβλητική και αιθέρια. Χωρίς στίχους διηγούνται ιστορίες και μεταδίδουν συναισθήματα που μπορείς να νιώσεις βαθιά μέσα σου. Μια μουσική διαδρομή που κάθε φορά με οδηγεί σε νέα συναισθηματικά μονοπάτια. Συνεπίκουροι για σκέψη και ενδοσκόπηση.
Oh Hiroshima
Τα κομμάτια τους, κυρίως instrumental ή με λίγους στίχους, βασίζονται σε πλούσιες ηχοτοπίες με κιθαριστικές μελωδίες. Αυτή η προσέγγιση τους επιτρέπει να δημιουργούν μουσική που μπορεί να ερμηνευτεί με διάφορους τρόπους από κάθε ακροατή, αφήνοντας χώρο για προσωπικές σκέψεις και συναισθηματικές αντιδράσεις.
Το Soundtrack της Ζωής
Στιγμές ηρεμίας, περισυλλογής, αλλά και δημιουργικής έκρηξης, είναι οι κατάλληλες ώρες για να απολαύσει κάποιος τη μουσική των Σουηδών. Όταν θέλω να χαθώ στις σκέψεις μου, υπάρχουν μερικά συγκροτήματα που γίνονται η “κιβωτός” μου σε αυτές τις μοναχικές περιπλανήσεις μου. Ένα από αυτά είναι και οι Oh Hiroshima.
Σας προτείνω για να «προπονηθείτε» εν όψει της συναυλίας τους τα παρακάτω τραγούδια. Προσοχή, με ένα extra hint: Ακούστε τα, προσέχοντας το πως τα όργανα γεμίζουν τον ήχο κι -αν είναι εύκολο- έχοντας τα μάτια σας σε κάποιο φυσικό τοπίο…
“Ellipse” (από το In Silence We Yearn): Ένας επιβλητικός ήχος που σε γεμίζει με μια προφανή ηρεμία, αλλά και με μια δόση μελαγχολίας.
“Insignificant Numbers” (από το Resistance Is Futile): Μελωδία μυστηρίου και ενθουσιασμού που δε θες να σταματήσει, σαν ένα παγωτό που δε θες να λιώσει.
“Mirage” (από το In Silence We Yearn): Μια δυναμική μελωδία που ξεκινά να “φορτώνει” σιγά σιγά και μετά το 05:00 γίνεται χαοτική.
“Darkroom Aesthetics” (από το Oscillation): Ένα επαναλαμβανόμενο κιθαριστικό σόλο που σε ταξιδεύει σε ένα σκοτεινό δωμάτιο με αναμνήσεις και αισθήσεις.
“Wild Iris” (από το All Things Shining): Ταυτόχρονα επιβλητικό και αιθέριο τραγούδι με στίχους που σαν κύματα σκάνε σε βράχους. Συναυλιακές Δονήσεις
Oh Hiroshima
Οι Oh Hiroshima είναι γνωστοί για την ατμοσφαιρική ηχητική εμπειρία στα lives τους. Τα αδέρφια Jakob (κιθάρα, φωνητικά) και Oskar (ντραμς) συνθέτουν μια αποκαλυπτικά ζωντανή εμπειρία, δείχνοντας το δέσιμό τους και προσφέροντας αρκετές ευκαιρίες για μελωδικό κούνημα του κεφαλιού (headbanging χαχα). Μην περιμένετε υπερπαραγωγές και πρόζες, αλλά οικειότητα και συναίσθημα.
Μια από τις πιο σημαντικές στιγμές τους ως μπάντα ήταν τις 15 Αυγούστου 2020 που μετέδωσαν ζωντανά σε live stream μια συναυλία τους από το Krokbornsparken στη Σουηδία, μέσω YouTube.
Ένα Μουσικό Ταξίδι
Οι Oh Hiroshima είναι μια μουσική οντότητα που μπορεί (αν αφεθείς) να σε μεταφέρει μακριά από την καθημερινότητα. Να σε βυθίσει σε έναν κόσμο, όπου η μουσική γίνεται οδηγός για άλλα βιώματα. Ανυπομονώ κι εγώ ο φτωχός πλην τίμιος χιούμαν να τους απολαύσω ζωντανά στη χώρα μας για πρώτη φορά στο θρυλικό An Club τις 15 Μαρτίου. Ενημερώσου για περισσότερα!
Μέσα στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής του περιοδείας ο Reinhardt Buhr κάνει μία στάση στο Piraeus Club Academy για να μας χαρίσει μία βραδιά ατμοσφαιρικών beat και μουσικής ίασης.
Την Παρασκευή 14 Μαρτίου το ελληνικό κοινό θα έχει την ευκαιρία να γνωρίσει από κοντά ένα YouTube sensation που κατέκτησε τους απανταχού μουσικόφιλους με το ταλέντο του στη δημιουργία deep house μουσικής σε πραγματικό χρόνο με την ταυτόχρονη χρήση πολλαπλών μουσικών οργάνων.
Πληροφορίες Εισιτηρίων Reinhardt Buhr
Η προπώληση εισιτηρίων μόλις ξεκίνησε!
Γενική είσοδος: 25 ευρώ
Καθήμενοι: 30 ευρώ
Σπουδαστές Ωδείων: 23 ευρώ (απαραίτητη βεβαίωση σπουδών και επείδιξη αστυνομικής ταυτότητας)
XLALALA PRESENTS Γιώργος Καρράς – ΤΑ ΥΛΙΚΑ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ στην Παρουσίαση δίσκου στις 7 ΜΑΡΤΙΟΥ 2025 στον ΠΟΛΥΧΩΡΟ WE, Θεσσαλονίκη.
SPECIAL GUESTS
Kalabrian Syndrome
Aflikto
Από τις Τρύπες
ως το «Υπέροχο Τίποτα» και τις «Ασκήσεις Απλότητας», ο ακριβοθώρητος Γιώργος Καρράς επανέρχεται για να μας αποκαλύψει «Τα Υλικά Της Χαράς».
Όποιος ζει στην Ελλάδα και έχει βασικές γνώσεις γύρω από τη ροκ μουσική έχει ακούσει και πιθανώς λατρεύει τον Γιώργο Καρρά. Ένα όνομα που ταυτίστηκε περισσότερο με μία απλή λέξη: Τρύπες. Το ιστορικό συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη που καθόρισε το σύγχρονο ελληνικό ροκ και του οποίου ο Καρράς υπήρξε ιδρυτικό μέλος, βασικός συνθέτης και μπασίστας.
Όντας καλλιτεχνικά
πιο ώριμος από ποτέ, ο Γιώργος Καρράς έρχεται στον πολυχώρο WE για να παρουσιάσει τον πιο πρόσφατο προσωπικό του δίσκο με τίτλο «Τα Υλικά Της Χαράς». Σε αυτό το άλμπουμ, ο Καρράς μελοποιεί και ερμηνεύει στίχους του Θεσσαλονικιού ποιητή Ανέστη Ευαγγέλου (1937-1994).
Η φυσικότητα με την οποία επιτυγχάνεται αυτό το πάντρεμα μουσικής, στίχων και ερμηνείας επιβεβαιώνει ότι ο Γιώργος Καρράς δεν είναι απλά ένας μπασίστας ή ένας τραγουδοποιός αλλά ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της γενιάς του.
Οι Kalabrian Syndrome είναι μια ορχηστρική μπάντα από τη Θεσσαλονίκη, που ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 2019. Με ψυχεδελική heavy rock βάση, δημιουργούν μουσικές αντιθέσεις, ενσωματώνοντας στοιχεία από ambient, free jazz, noise και άλλα.
————-
AFLIKTO
Οι Aflikto δημιουργήθηκαν τον χειμώνα του 2023. Είναι ένα duo project αποτελούμενο από τους Χαράλαμπο Χαλκιά (Χάμπος) και Νίκο Χαρμπίλα. Τον Σεπτέμβριο του 2023 βγάλανε τον πρώτο τους δίσκο “epohico” και αυτή τη στιγμή βρίσκονται στα τέλη της ηχογράφησης του δεύτερου δίσκου τους.
Η μπάντα είναι:
Χαράλαμπος Χαλκιάς – κιθάρα, φωνή
Νίκος Χαρμπίλας – τύμπανα, φωνητικά
Μιχάλης Κελέκης – μπάσο
Βασίλης Μανακούδας – κιθάρα
Στις 7 Μαρτίου στον πολυχώρο WE με ιδιαίτερη υπερηφάνεια σας καλούμε να προλάβετε να πείτε ότι ήσασταν και εσείς εκεί!
Πληροφορίες Εισιτηρίων
Είσοδος: 15 ευρώ
Για σπουδαστές ωδείων*: 12 ευρώ
*Θα ζητηθεί βεβαίωση φοίτησης και επίδειξη Δελτίου Αστυνομικής Ταυτότητας
Οι Verbal Delirium στο πρώτο live του 2025, ανεβαίνουν στη σκηνή του Piraeus Club Academy την Κυριακή, 16 Φεβρουαρίου 2025.
Conundrum
Από τις κλασικές progressive rock συνθέσεις που αγαπήθηκαν, μέχρι τις alternative rock αποχρώσεις του τελευταίου τους άλμπουμ “Conundrum”. Ανεβαίνουν στη σκηνή με ένα ιδιαίτερο setlist! Για πρώτη φορά, θα παρουσιάσουν ολοκαίνουρια κομμάτια από το επερχόμενο άλμπουμ τους, δίνοντας μια πρόγευση από το μέλλον της μουσικής τους πορείας.
Τη βραδιά θα ανοίξουν οι The Lotus Matter, μία ανερχόμενη μπάντα με ιδιαίτερο ήχο, που συνδυάζει alternative και post-progressive στοιχεία.
Ατμοσφαιρικοί ήχοι, δυναμικές ενορχηστρώσεις και έντονες μελωδικές στιγμές θα συναντηθούν σε ένα καθηλωτικό live που υπόσχεται να ξεπεράσει κάθε προσδοκία.
Verbal Delirium Line-up:
Jargon │Lead vocalist, Composer & Lyricist, Keyboardist
George Kyriakidis │Guitarist
La Trappe │Bassist, Back vocalist
Vasilis Armaos │ Drummer
Stratos Morianos │Pianist & Keyboardist
Latousakis Michalis │Vocalist
Panagiotis Vekiloglou │Guitarist
The Lotus Matters Line-up:
Konstantinos Nyktas │Lead vocalist & Guitarist
George Petsangourakis │Guitarist
Aggelos Bracholli │ Keyboardist & Vocalist
Panagiotis Vekiloglou │ Bassist
George Leousis │ Drummer & Vocalist
Verbal Delirium bio
Οι Verbal Delirium δημιουργήθηκαν το 2006 από τον Jargon (τραγουδιστή, keyboard player και συνθέτη) και τον Ν. Μιχαηλίδη (μπασίστα). Το ντεμπούτο άλμπουμ του συγκροτήματος ήταν το “So Close & Yet So Far Away”, το οποίο κυκλοφόρησε το 2010 μέσω της γαλλικής δισκογραφικής Musea Records. Ο ήχος τους συνδυάζει στοιχεία τόσο από την alternative όσο και από την 70s progressive rock σκηνή. Ο δίσκος έλαβε πολύ θετικές κριτικές τόσο από reviewers όσο και από το κοινό, εισάγοντας τη μπάντα από την αρχή σε υψηλό επίπεδο και δίνοντάς της ώθηση και δυναμική για τα επόμενα βήματα.
Έτσι, το 2013 κυκλοφορεί το δεύτερο άλμπουμ τους, “From The Small Hours Of Weakness”, σε φυσική μορφή (CD) αλλά και digital. Χαρακτηριστικό του δίσκου είναι ο ambient, σκοτεινός αλλά και πειραματικός ήχος, ο οποίος φάνηκε να αρέσει ακόμη περισσότερο στο κοινό και τους κριτικούς. Οι διθυραμβικές κριτικές καθιέρωσαν τους Verbal Delirium ως μία από τις μπάντες που διεθνώς βρίσκονται στις λίστες της χρονιάς στον μουσικό τύπο που παρακολουθεί αυτό το είδος.
Τρία χρόνια αργότερα,
το 2016, το τρίτο άλμπουμ τους, “The Imprisoned Words Of Fear”, κυκλοφορεί στη διεθνή αγορά σε CD και digital format από τη δισκογραφική Bad Elephant Music (UK). Αν και ο δίσκος παραμένει στους ήχους και τις επιρροές του 70s progressive rock, εισάγει πιο heavy στοιχεία από τη metal σκηνή, τα οποία αναμιγνύονται με περίπλοκη ενορχήστρωση, δυνατές μελωδικές γραμμές και jazz στοιχεία. Η παραγωγή έγινε από τον Jargon και τον Λεωνίδα Πετρόπουλο, ενώ το mastering έγινε από τον Daniel Bowles στο Seren Sound Studio. Ο δίσκος εξαντλήθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα και η μπάντα προχώρησε σε δεύτερη έκδοση.
Στις 25 Νοεμβρίου του 2022, κυκλοφόρησε το τέταρτο άλμπουμ της μπάντας, με τίτλο “Conundrum”, από την ίδια δισκογραφική. Προς έκπληξη των ακολούθων της μπάντας, το νέο άλμπουμ συνδυάζει alternative ήχο με μοντέρνα progressive rock οπτική, ενώ περιλαμβάνει επίσης στοιχεία από 60s και 80s pop rock, προσφέροντας στον ακροατή ένα περιπετειώδες ταξίδι σε ποικίλα ηχητικά πεδία. Οι κριτικές, μέσα σε λίγες εβδομάδες, τόσο εντός όσο και εκτός Ελλάδας, ήταν εκπληκτικές, με αποτέλεσμα το άλμπουμ να βρεθεί στα top 10s της χρονιάς. Λίγο αργότερα, η μπάντα κυκλοφόρησε τα πρώτα της videoclips, με περισσότερα να ακολουθούν.
Verbal Delirium On Stage
Από το 2006, οι Verbal Delirium έχουν πραγματοποιήσει αδιάλειπτα ζωντανές εμφανίσεις σε χώρους στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Σημαντικά ορόσημα στην καριέρα του συγκροτήματος ήταν η συμμετοχή σε φεστιβάλ. Για παράδειγμα το Eurock Marathon στο Βερολίνο (2012). Το ProgPower Europe στην Ολλανδία (2013). Summer’s End στο Ηνωμένο Βασίλειο (2014), το HRH Prog στο Ηνωμένο Βασίλειο (2016), το Winter’s End στο Ηνωμένο Βασίλειο (2018), το 2Days Prog +1 στην Ιταλία (2019) και το Progdreams στην Ολλανδία (2019). Έχουν μοιραστεί τη σκηνή με μπάντες όπως οι Wishbone Ash, Fates Warning, Haken και Von Hertzen Bros, ενώ υπήρξαν opening act για τις ζωντανές εμφανίσεις των Riverside και God Is.
Στις 16 Φεβρουαρίου θα απογειώσουν τη σκηνή του Piraeus Club Academy. Παρουσιάζουν για πρώτη φορά κομμάτια από τον επερχόμενο δίσκο τους, ροκάροντας με επιτυχίες από τη συνολική τους δισκογραφία!
Η θρυλική μπάντα The Cassandra Complex, πρωτοπόροι της darkwave και industrial rock σκηνής, έρχονται στην Αθήνα για μια εκρηκτική συναυλία την Κυριακή 23 Μαρτίου 2025, στο AUX Club.
Μαζί τους, ο εξαιρετικός Sjöblom (The Exploding Boy) για μια εμφάνιση που θα προσθέσει ακόμα περισσότερο συναίσθημα.
The Cassandra Complex
Οι The Cassandra Complex δημιουργήθηκαν το 1984 στο Leeds της Αγγλίας από τους Rodney Orpheus, Paul Dillon και Andy Booth. Με τη μουσική τους να ισορροπεί ανάμεσα στο post-punk, darkwave και industrial, κατάφεραν να κερδίσουν τη φήμη ως μία από τις πιο επιδραστικές μπάντες της εποχής τους. Ο συνδυασμός των μελωδικών synths, δυναμικών κιθάρων και του έντονου λυρισμού τους έχει εμπνεύσει γενιές μουσικών και φανατικούς οπαδούς σε όλο τον κόσμο.
Στην πλούσια δισκογραφία τους, περιλαμβάνονται σημαντικά άλμπουμ όπως:
“Theomania” (1988): Ένα άλμπουμ-σταθμός που καθόρισε τον ήχο της μπάντας, με τραγούδια όπως το “Moscow Idaho” και Second Shot.
“Satan, Bugs Bunny and Me” (1989): Μια τολμηρή εξερεύνηση σκοτεινών θεμάτων με αιχμηρούς στίχους και καινοτόμα μουσική προσέγγιση.
“Cyberpunx” (1990): Ένα concept άλμπουμ που φλερτάρει με την ιδέα του κυβερνοπάνκ και της τεχνολογίας.
“Wetware” (2000): Ένας δίσκος που ανανέωσε το στυλ τους και τους έφερε ξανά στο προσκήνιο της underground σκηνής.
Με πάνω από τρεις δεκαετίες καριέρας, οι Cassandra Complex έχουν εμφανιστεί σε μεγάλα φεστιβάλ, όπως το Wave-Gotik-Treffen, και έχουν κερδίσει τη φήμη μιας μπάντας που συνδυάζει εντυπωσιακές ζωντανές εμφανίσεις με έναν βαθύ, ουσιαστικό ήχο.
Sjöblom
Ο Sjöblom, το προσωπικό project του Johan Sjöblom, γνωστού από την darkwave/post-punk μπάντα The Exploding Boy, έχει γίνει συνώνυμο της ποιότητας και του συναισθηματικού βάθους. Με χαρακτηριστικές μελωδίες και μελαγχολικούς στίχους, συνδυάζει την αυθεντικότητα του σκοτεινού ήχου με μοντέρνα στοιχεία. Ο τελευταίος του δίσκος έχει λάβει εξαιρετικές κριτικές, εδραιώνοντας τον ως έναν από τους πιο ενδιαφέροντες καλλιτέχνες της σύγχρονης σκηνής.
Πληροφορίες Εκδήλωσης
Ημερομηνία: Κυριακή 23 Μαρτίου 2025
Χώρος: AUX Club, Αγίου Όρους 15, Βοτανικός
Πόρτες: 20:00
Ώρα Έναρξης: 21:00
Και οι EPICA ανακοίνωσαν την κυκλοφορία νέου album δίνοντας στη δημοσιότητα το video για το πρώτο τους single “Cross The Divide”
New album
Ο τίτλος της νέας δουλειάς των Ολλανδών symphonic metalers είναι “Aspiral” και θα κυκλοφορήσει στις 11 Απριλίου μέσω της Nuclear Blast Records. Ο τίτλος του LP προέρχεται από το ομώνυμο χάλκινο γλυπτό που φιλοτέχνησε ο Πολωνός γλύπτης και ζωγράφος Stanisław Szukalski (1965) και αντιπροσωπεύει την ανανέωση και την έμπνευση. Όπως και στο έργο του Szukalski κάθε λεπτομέρεια είναι ένα έργο τέχνης από μόνη της, έτσι και οι EPICA δημιούργησαν μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα και νόημα για κάθε τραγούδι… Το 9ο studio album του συγκροτήματος προβλέπεται μνημειώδες!
Album Cover
Το εξώφυλλο του δίσκου επιμελήθηκε ο Hedi Xandt (RAMMSTEIN, GHOST, PARKWAY DRIVE). Οι ειδικές εκδόσεις περιλαμβάνουν ακόμη το Blu-ray και ηχογραφήσεις «Symphonic Synergy» στο Άμστερνταμ που η μπάντα ηχογράφησε το 2024 με ορχήστρα και χορωδία.
Epica “Aspiral” album cover
Tracklist
01. Cross The Divide
02. Arcana
03. Darkness Dies In Light – A New Age Dawns Part VII
04. Obsidian Heart
05. Fight to Survive – The Overview Effect
06. Metanoia – A New Age Dawns Part VIII
07. T.I.M.E.
08. Apparition
09. Eye Of The Storm
10. The Grand Saga Of Existence – A New Age Dawns Part IX
11. Aspiral
Κι όμως, οι BEHEMOTH ανακοίνωσαν την κυκλοφορία νέου album με τίτλο “TheShitOvGod“. Αποκάλυψαν και το εξώφυλλο αλλά και το video που συνοδεύει την ανακοίνωση! Το album θα κυκλοφορήσει στις 9 Μαΐου μέσω της Nuclear Blast Records.
“The Shit Ov God”
Το video για το ομότιτλο τραγούδι “The Shit Ov God” έκανε πρεμιέρα χθες και μπορείτε να το δείτε παρακάτω. Ο ιδρυτής/ frontman του συγκροτήματος, ανέφερε ότι σκόπιμα έγινε αυτή η επιλογή του τίτλου, καθώς πρόκειται για μια προκλητική βουτιά στα βάθη… “It’s a defiant plunge into the depths, daring to seek the absolute even in the gutter.”
Να σημειώσουμε ότι στο συγκεκριμένο τραγούδι συμμετέχει στα φωνητικά και η Ανδρονίκη Σκουλά.
Την παραγωγή του album ανέλαβε ο JensBogren (Fascination Street Studios -EMPEROR, ENSLAVED, KREATOR, ROTTING CHRIST). Ο μακροχρόνιος συνεργάτης τους Bartek Rogalewicz (BLACK.LODGE.IS.NOW) καθώς και το Dark Sigil Workshop επιμελήθηκε το εξώφυλλο.
Behemoth “The Shit Ov God” album cover
“The Shit Ov God” track listing: 01. The Shadow Elite
02. Sowing Salt
03. The Shit Ov God
04. Lvciferaeon
05. To Drown The Svn In Wine
06. Nomen Barbarvm
07. O Venvs, Come!
08. Avgvr (The Dread Vvltvre)
“The Unholy Trinity”
Την άνοιξη που έρχεται, οι BEHEMOTH με καλεσμένους τους SATYRICON και τους ROTTINGCHRIST ξεκινούν μια σειρά από live εμφανίσεις στην Ευρώπη… Συγκεκριμένα στις 4 Απριλίου 2025 από τη Βιέννη της Αυστρίας και σε μεγάλες πόλεις, όπως Βερολίνο, Παρίσι, Λονδίνο, Στοκχόλμη. Τελευταία στάση η Πράγα της Τσεχίας στις 27 Απριλίου 2025.
Marianne Faithfull – Νωρίτερα σήμερα ανακοινώθηκε ο θάνατος της τραγουδίστριας και ηθοποιού Marianne Faithfull. Πέθανε σε ηλικία 78 ετών στο Λονδίνο, ειρηνικά αναφέρει η σχετική δημοσίευση. Θα μας λείψει πολύ!
“It is with deep sadness that we announce the death of the singer, songwriter and actress Marianne Faithfull. Marianne passed away peacefully in London today, in the company of her loving family. She will be dearly missed.“
Γεννήθηκε στο Hampstead του Λονδίνου, στις 29 Δεκεμβρίου 1946.
Έγινε γνωστή για τη χαρακτηριστική φωνή της. Στα 60s τα φωνητικά της είναι μελωδικά και υψηλά. Ωστόσο, κατά τα 70s η φωνή της άλλαξε πολύ. Λόγω μιας σοβαρής λαρυγγίτιδας σε συνδυασμό με την κατάχρηση ναρκωτικών η φωνή της “αλλοιώθηκε” μόνιμα κι έμεινε έτσι τραχιά, χαμηλότερη σε τονικότητα, την οποία όμως αγαπήσαμε!
Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι η ιστορία της ζωής της είναι ένα αξιοσημείωτο πορτρέτο της εποχής του rock ‘n’ roll.
Εκτός από τη μουσική της καριέρα, η Marianne Faithfull έκανε καριέρα και ως ηθοποιός στο θέατρο, την τηλεόραση αλλά και τον κινηματογράφο. Ήταν ένα κορίτσι που μεγάλωνε στα ’60s και ο manager των Rolling Stones την έβγαλε από την αφάνεια σε ηλικία μόλις 16 ετών δίνοντάς της το πρώτο τραγούδι που έγραψαν οι Mick Jagger και Keith Richards “As Tears Go By”. Η θυελλώδης σχέση της με τον Mick Jagger τη μετέτρεψε πρωτοσέλιδο σκανδαλοθηρικών εφημερίδων. Ειδικά μετά από τον χωρισμό η εξάρτησή της από τα ναρκωτικά φάνταζε μονόδρομος και κατέληξε άστεγη…
Επανεμφανίστηκε με το album “Dreamin’ My Dreams” το 1976.
Κατάφερε να φτάσει στην κορυφή το 1979 με το “Broken English” που ήταν και υποψήφιο για βραβείο Grammy.
Τα τελευταία χρόνια συνεργάστηκε με τραγουδοποιούς όπως η PJ Harvey και ο Nick Cave, οι οποίοι την ανέφεραν ως πηγή έμπνευσης. Άλλοι συνεργάτες της κατά τη διάρκεια των ετών ήταν οι David Bowie, Lou Reed, Jarvis Cocker, Damon Albarn, Emmylou Harris και οι Metallica.
Destruction: μια thrash αναδρομή για die hard fans & όχι μόνο!
Εν όψει των δυο συναυλιών του συγκροτήματος στη χώρα μας, την Παρασκευή 31/1 στη Θεσσαλονίκη και το Σάββατο 1/2 στην Αθήνα άκουσα ΞΑΝΑ όλα τα albums τους, από την αρχή… Περισσότερες πληροφορίες για τις εμφανίσεις θα βρεις στην ατζέντα μας!
Destruction
Να το πιάσω από την αρχή το κουβάρι…
Από το 1982 που σχηματίστηκαν ως KnightofDemon και το 1984 επίσημα πλέον με το όνομα Destruction συνεργάστηκαν με την Steamhammer για την κυκλοφορία του ΕΡ “Sentence of Death“; Απ΄όπου και να πιάσεις την ιστορία τους θα βρεις ενδιαφέρουσες ιστορίες. Μαζί με τους Sodom και τους Kreator αποτελούν την “Αγία“ Τριάδα του teutonic thrash metal.
Για του λόγου το αληθές, πριν 2 χρόνια το afternoiz.gr (η αφεντιά μου ντε) παρακολούθησε το ντοκιμαντέρ TotalThrash και μετά το τέλος του έγινε πλήρως κατανοητός ο λόγος που η Γερμανία έβγαλε τέτοια διαμάντια! Περισσότερα για την φοβερή εκείνη βραδιά του GSFFμπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά ΕΔΩ
Στο θέμα μας…
Το 1985 κυκλοφόρησε το πρώτο studio album του συγκροτήματος, “InfernalOverkill” και ποιος δε θυμάται το “Tormentor“. Παρόλο που ακούγονται ντιπ “ξεκούρδιστοι” σε σχέση με σήμερα, τα πρώτα albums ΗΤΑΝ και ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ τα αγαπημένα του κοινού.
Η δισκάρα “EternalDevastation” κυκλοφόρησε το 1986 ενώ είχαν ήδη καθιερωθεί ως ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα του είδους… Η επέλαση των Destruction στην Ευρώπη ως headliners μαζί με τους Kreator και Rage ήταν γεγονός!
Προσλαμβάνοντας τον Harry Wilkens ως δεύτερο κιθαρίστα και αντικαθιστώντας τον Tommy Sandmann με τον Oliver Kaiser στα τύμπανα, έρχεται η κυκλοφορία του ΕΡ “MadButcher“. Αν και κάκιστη η ηχογράφηση που κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 1987 το τραγούδι έχει εντυπωθεί στον εγκέφαλο κάθε τρου θρασομεταλά. Μεταξύ μας τώρα… Πόσες φορές έχετε πιάσει τον εαυτό σας να κάνετε headbanging και να ουρλιάζετε τους στίχους:
Through the Backstreets of the town His steps are clanging Now he’s horny, searching for flesh In his hand a blade of solid steel Now it’s the time you got to feel
Mad Butcher!
Πολύ ιδιαίτερο album υπήρξε το “Release from Agony” (1987).
Σε άλλο “κάδρο” η thrash, speedαριστά riffs που ακούγονται σαν από τη σκηνή Bay Area. Υπερβολικά μελωδικό riffing και απογειωτικά σόλο που γέρνει προς την άλλη πλευρά, χωρίς βέβαια να είναι απαραίτητα κακό… Καταφέρνουν να ενσωματώσουν speed metal τεχνικές διατηρώντας την σκληρή thrash ατμόσφαιρα.
Ακούστε το “CrackedBrain” χωρίς παρωπίδες.
Και φτάνουμε στα 90s και παίζει ο δίσκος “CrackedBrain” κι αναρωτιέσαι τι σκ@τ@ ειναι αυτό που ακούς…;; Ξεχωρίζεις με άνεση κομματάρα “Die A Day Before You’re Born” αλλά δεν έχεις τα φωνητικά του Schmier αλλά του André Grieder των Poltergeist! Δυστυχώς εγκατέλειψε τη μπάντα κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του album. Ωστόσο εξακολουθεί να είναι πολύπλοκο thrash metal, ελαφρώς πιο βελτιωμένο από τον προκάτοχό του. Διεστραμμένα riffs και σε αυτό τον δίσκο. Ο André Grieder κάνει αρκετά καλή δουλειά στα φωνητικά. Με εξαίρεση το εξώφυλλο που κατά τη γνώμη μου δεν είναι το πιο πετυχημένο, το εν λόγω album είναι ένα δείγμα τεχνικού thrash.
Έχω ένα τεράστιο κενό το 1998 και το album “The Least Successful Human Cannonball“. Εφόσον ο Schmier δεν ήταν στην μπάντα δεν μπήκα ποτέ στον κόπο να το ακούσω… Λάθος, ναι το ξέρω, αλλά έχω κι εγώ τις συμπάθειές μου! Το άκουσα βέβαια πολλά χρόνια μετά, αλλά και πάλι έχω καταφέρει να το απωθήσω από την μνήμη μου! Κάνοντας λοιπόν ένα mini skip περνάω δίχως καθυστέρηση στο “All Hell Breaks Loose” του 2000. Η επιστροφή του Schmier – αχ και βαχ – στα φωνητικά! Το 6ο studio album των Destruction κυκλοφόρησε από την NuclearBlast και φυσικά μιλάμε για ένα δίσκο επιστροφής στις ρίζες της thrash με κάποια groove-αριστά περάσματα!
“TheAntichrist” a masterpiece of thrash
Και φτάνουμε στο 2001 και το “TheAntichrist” που μέχρι και σήμερα, 24 χρόνια μετά, παραμένει ένα masterpieceof thrash, ένα από τα αγαπημένα μου albums όλων των εποχών!!!
Discover our history This rebellion ain’t a fuckin’ trend Stillborn music Swallow our self-defence Metal revolution Possessed we fight hand in hand Eternal conviction Only in union we stand
They can’t break our will We have the pleasure to kill We are bonded by blood Again they will rot
Thrash ’til death Thrash ’til death Immortal soul takes control – Immortal soul
Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ.
Ο ήλιος ανατέλλει στην ανατολή και δύει στη δύση και οι Destruction κυκλοφορούν ένα ακόμα thrash album. Κλασσικός ήχος και μερικές φορές ναι, είναι καλό να μην αλλάζεις. Στο Metal Discharge του 2003 η κύρια διαφορά που βρίσκουμε είναι το γεγονός ότι ο Schmier χρησιμοποιεί περισσότερα φωνητικά εφέ απ’ ό,τι στο παρελθόν. Νέο αγαπημένο τραγούδι το “The Ravenous Beast” που ανοίγει το album. Θυμίζει κάτι Slayer του 1985 ίσως και κάτι από Megadeth…
Οι Destruction μπορεί να μην γράφουν την πιο πρωτότυπη μουσική
αλλά δεν προσποιούνται για αυτό που παίζουν. Το “Savage Symphony of Terror” είναι μεταξύ άλλων ένα από τα πιο αξιομνημόνευτα τραγούδια τους.
Μπορεί το “Inventor of Evil” του 2005 να μην κέντρισε το ενδιαφέρον των ακροατών και των οπαδών του συγκροτήματος. Ευτυχώς με το επόμενο album τους “D.E.V.O.L.U.T.I.O.N.” (2008) που σχεδόν κάθε κομμάτι έχει κάτι – ένα riff, ένα φωνητικό hook, ή απλά μια γενική ατμόσφαιρα – που το κάνει να ξεχωρίζει. Ευτυχώς και το επόμενο album “Day of Reckoning” (2011) η μπάντα αποδεικνύει γι’ άλλη μια φορά ότι είναι έμπειροι thrashάδες, άξιοι σεβασμού. Δεν ξετρελάθηκα ιδιαίτερα με το “Spiritual Genocide” (2012) αν και είχε κάποια ωραία σημεία. Sorry guys!
Ένα album που αγαπώ ιδιαίτερα είναι το “Under Attack“.
Δε θα σταθώ στις αλλαγές του line up των Destruction αλλά στη διαφοροποίηση του ήχου τους. Ο Schmier ακούγεται σαν Schmier και η ενέργεια που βγάζει το album στο σύνολό της είναι φοβερή! Riffάρες σε όλα μα όλα τα κομμάτια και δε βαριέσαι να το ακούς σε λούπα!
Και έρχεται το “Born to Perish” 2019 και νομίζεις ότι έχεις μπει σε χρονομηχανή κι έχεις πάει κάπου στα ξεκινήματα της μπάντας. Κεφάλι σούβλα με τον κλασικό, αγαπημένο ήχο των Destruction, αλλά δεν μοιάζει με επανάληψη των προηγούμενων. Η ατάκα που διάβασα και σίγουρα ταιριάζει γάντι σε αυτή την κυκλοφορία “enough pure testosterone to wake the mostly dead” (quote by STEEL DRUHM)
Παρόλο που πατάνε πάνω στα γνωστά χωράφια τους το 2022 κυκλοφορούν το “Diabolical” το οποίο παραπέμπει σε Overkill αλλά μας άρεσε στο σύνολό του. Καλά, όχι σε όλους… Το τραγούδι “No Faith in Humanity” είναι κομμένο και ραμμένο από το ίδιο ύφασμα. Δεν επανεφευρίσκει την thrash σαν είδος ωστόσο προσφέρει απλόχερα riffs και άπειρο χώρο για headbanging.
Εκτός από τοA.N.G.S.T.τι άλλο θα παίξουν live από το επερχόμενο album τους “Birthof Malice” (2025); Μια απορία την έχω…
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies. Υπάρχει προσδιορισμός και αποθήκευση δεδομένων. Πληροφορίες σχετικά με την επεξεργασία δεδομένων και τη δυνατότητα άρνησης αυτής περιλαμβάνονται στην πολιτική απορρήτου.
