Τέσσερα σχήματα του μοντέρνου ροκ και μέταλ ήχου ενώνουν τις δυνάμεις τους το Σάββατο 29 Απριλίουκαι μαζί βάζουν έναν μόνο στόχο: Να κατεδαφίσουν τη σκηνή του sixd.o.g.s.
Το ανακαινισμένο venue της Αβραμιώτου, θα υποδεχτεί τους έμπειρους hardcore metallers Furor, γνωστούς για τις ανεβαστικές και εκρηκτικές ζωντανές τους εμφανίσεις, τους νεοφώτιστους DevilMademeDoIt που αποτελούν ένα άτυπο super band με μέλη από άλλα διακεκριμένα σχήματα του εγχώριου underground, τους πολυπράγμονες PulseR που εσχάτως δεν χάνουν την ευκαιρία να ανέβουν στη σκηνή και να παρουσιάσουν το ποιοτικό εναλλακτικό υλικό τους, αλλά και τους αξιοσημείωτα διαφορετικούς Rectifire που προσμειγνύουν με ιδιαίτερη μαεστρία μέταλ και ηλεκτρονικούς ήχους.
Η ελληνική σκηνή είναι εδώ, δυνατή και ενωμένη, με εξέχουσα ποιότητα σε όλα τα μουσικά παρακλάδια που την αποτελούν. Τέσσερα μουσικά διαμάντια που σας περιμένουν να τα ανακαλύψετε, σε ένα από τα πιο αξιόλογα Αθηναϊκά venues, είναι μια συνταγή που δεν λανθάνει. Να είστε όλοι εκεί.
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΤΩΝ ΜΠΑΝΤΩΝ:
FUROR
Τρία χρόνια μετά από την κυκλοφορία του “Blind Faith Revolver” που επαναπροσδιόρισε τον ήχο των Furor και μετά από πολλές εμφανίσεις σε festivals ανά την Ελλάδα, καθώς και συναυλίες με γνωστά ονόματα της ελληνικής και διεθνούς μουσικής σκηνής, ο Μάρτιος του 2016, βρήκε το hardcore metal κουαρτέτο από την Αθήνα, πιο ορεξάτο από ποτέ, να κυκλοφορεί το πολυαναμενόμενο “Architect the Invisible”.
Το έσχατο δισκογραφικό δημιούργημα των Furor, εκτός από το νέο μουσικό πρόσωπό τους, συμπεριλαμβάνει και δύο σημαντικές guest συμμετοχές, αυτές των Ryan Kirby (των Αμερικανών Fit For A King) και Μπάμπη Παπανικολάου (Planet of Zeus), ενώ η προσθήκη της Έφης Κουφάκου (3Fold Pain) σε ρόλο μπασίστριας, μοιαζει να δημιούργησε τις ιδανικές συνθήκες, ώστε η μπάντα ανανεωμένη και γεμάτη ενέργεια να διαγράψει αυτόν τον νέο κύκλο ζωής της.
Οι Furor είναι ένα από τα δυνατότερα live acts της πρωτεύουσας και αυτό μπορεί να το επιβεβαιώσει όποιος έχει παραστεί σε οποιαδήποτε ζωντανή εμφάνισή τους.
DEVIL MADE ME DO IT
Οι Devil made me do it είναι μια μπάντα που κινείται σε metal/alternative μονοπάτια. Ξεκινώντας το 2014 σαν ένα studio project, κατέληξε μέσα στο 2016 να αποτελεί ένα ολοκληρωμένο full time σχήμα. Οι ηχογραφήσεις του ντεμπούτο full length album “Her Majesty” ξεκίνησαν το 2015, για να ολοκληρωθούν λίγο αργότερα, ενώ οι λεπτομέρειες για την ψηφιακή και ηλεκτρονική κυκλοφορία του -που αναμένεται μέσα στο 2017- θα ανακοινωθούν τους προσεχείς μήνες.
PULSE R
Επηρεασμένος από το πρωτόλειο hard rock, το grunge κίνημα των 90’s και το Αμερικανοτραφές rock των 00’s, ο γλυκόπιοτος ήχος του “In Chains”, ντεμπούτο full length album των alternative metallers (ελλείψει καλύτερου χαρακτηρισμού) Pulse R δεν δυσκολεύεται να σε κερδίσει από την πρώτη κιόλας ακρόαση, γεγονός που εξηγεί και την αυξάνουσα δημοτικότητα του σχήματος, από τη δημιουργία του το 2011 μέχρι και σήμερα.
Η κυκλοφορία του προαναφερθέντος παρθενικού δισκογραφικού πονήματος του ανερχόμενου 5-piece από την Αθήνα, στα τέλη του 2016, μέσω της εγχώριας δισκογραφικής Music Links Knowledge, σηματοδοτεί μια αλλαγή σελίδας για το group, που πλέον με ανεβασμένη διάθεση και με τις ενθουσιώδεις αντιδράσεις κοινού και τύπου ως παρακαταθήκη του, ξεκινάει να χαράζει τη δική του αξιοσημείωτη πορεία στο εγχώριο εναλλακτικό μουσικό underground.
RECTIFIRE
Οι Rectifire υπήραχν μόνο ως ιδέα για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, μέχρις ότου ο Cypher (φωνή, programming) αποφάσισε στην αρχή της άνοιξης του 2012 να τους κάνει πραγματικότητα.
Το πλάνο ήταν να πραγματοποιήσουν μία μίξη μοντέρνων μουσικών υφών και να το περάσουν στο επόμενο στάδιο. Βαριές κιθάρες, γκρουβάτα τύμπανα, ηλεκτρονικά στοιχεία να δεσπόζουν σταθερά ως “χαλί”, ογκώδεις μπασιστικές γραμμές και ποικίλα φωνητικά είναι η συνταγή του ήχου των Rectifire, που βρίσκει τον πραγματικό της χαρακτήρα όταν αποδίδεται ζωντανά.
Η κυκλοφορία του EP τους “Blood in Blood out”, που μάλιστα συμπεριλάμβανε το λαοφιλές “Beating as One” ήταν το πρώτο βήμα του σχήματος πριν περάσει σε μία σειρά άκρως επιτυχημένων ζωντανών εμφανίσεων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Το πάθος τους μεγάλωσε κι έτσι αυτή την περίοδο βρίσκονται στις διαδικασίες ηχογράφησης του ντεμπούτο full length album τους, που αναμένεται στο προσεχές διάστημα.
Το Afternoiz και συγκεκριμένα ο Γιώργος Κ. ανακρίνει τους Mahakala για την νέα τους δουλειά με τίτλο “The Second Fall”, και δίνει στην δημοσιότητα όλα τα μυστικά τους. Το συγκρότημα “έσωσε” ο Δημήτρης Κότσης.
Πάρτε μεγάλη ανάσα και ότι μάθετε θα χρησιμοποιηθεί εναντίον σας!
Νέο LP, με τον τίτλο “The Second Fall”. 4 χρόνια μετά κυκλοφόρησε η νέα σας δουλειά, είστε ικανοποιημένοι με το αποτέλεσμα και με την συνέχεια που έχετε ακούγοντας και το “Devils Music” τώρα; Αυτή η μετάβαση έχει τα στοιχεία που θέλατε να βάλετε και σε παραγωγή και σε συνθέσεις; Ευχαριστούμε για την ευκαιρία Γιώργο, χαίρομαι πολύ που τα λέμε! Ναι, είμαστε πολύ ικανοποιημένοι από το πως βγήκε το “The Second Fall”, τόσο σε σχέση με το “Devil’s Music” όσο και σαν μια ανεξάρτητη κυκλοφορία, ανεξαρτήτως του τι συνέβη πριν από αυτήν. Σίγουρα ωστόσο βάζοντάς το δίπλα-δίπλα με τον προκάτοχό του και συγκρίνοντας τα επί μέρους στοιχεία του, δεν έχω παρά κι εγώ ο ίδιος να αναγνωρίσω πως έχουμε προοδεύσει τόσο στο θέμα του songwriting και των ερμηνειών, όσο και στο θέμα της παραγωγής, της οποίας αξίζει να πούμε πως επιμελήθηκε εξ’ ολοκλήρου ο ντράμερ μας, Έκτορας. Φυσικά μεγάλο ρόλο σε όλο αυτό έπαιξε και το ότι πλην εμού, η μπάντα πλέον απαρτίζεται από εξ’ ολοκλήρου διαφορετικό line-up. Νέα παιδιά (όχι στην ηλικία χεχεχε), με όρεξη και διάθεση να μοιραστούμε ένα κοινό όραμα και κάποιες κοινές επιδιώξεις. Όταν δεν μου σπάνε τα νεύρα με τη γκρίνια τους είναι οι καλύτεροι φίλοι και bandmates που θα μπορούσα να έχω.
Η «σκοτεινή» θεματολογία που χαρακτηρίζει το γκρουπ ( Mahakala ) πως προέκυψε; Από όταν ήμουν μικρός, με μάγευαν οι σκοτεινές ιστορίες, η σκοτεινή μυθοπλασία, η θρησκευτική μυθολογία που είναι άλλωστε στημένη με τρόπο τέτοιο ώστε να είναι τρομακτική και μέσω αυτού να επιβάλλει το δόγμα της στους λαούς… Με θυμάμαι πάντα να έλκομαι από τις horror ταινίες, τα θρησκευτικά thrillers, ενώ ακόμη και τα όνειρά μου ως παιδί, στοιχειώνονταν πάντα από διαβολικές φιγούρες. Θα έλεγε κανείς –αν και ποτέ δεν το μοιράστηκα με κανέναν- πως ο εξαποδώ ήταν ο δικός μου “boogie man”. Αν η μητέρα μου το είχε καταλάβει νωρίς, θα τον χρησιμοποιούσε σίγουρα για να με κάνει να φάω το φαϊ μου (αν και δεν είχα τέτοιο πρόβλημα). Χωρίς ο ίδιος να ασπάζομαι κανένα θρησκευτικό δόγμα (παρά μόνο μεμονωμένες φιλοσοφικές θεωρίες και αυτές όχι στο όλον τους), λάτρεψα στην πορεία τον Εωσφόρο και τις προσωποποιήσεις του (που διαφοροποιούνται από ιστορία σε ιστορία και από θεωρία σε θεωρία) για αυτό που εκπροσωπεί: Την ελευθερία. Νομίζω όλο αυτό απαντάει εν μέρει σε αυτό που με ρωτάς.
Πραγματοποιήσατε πρόσφατα μια σειρά εμφανίσεων στην Ελλάδα για την παρουσίαση του “The Second Fall”. Πως ήταν και ποιες ήταν οι εντυπώσεις σας από τις πρώτες αυτές εμφανίσεις για τη παρουσίαση του νέου LP; Με εξαίρεση την εμφάνιση της Αθήνας που η αποδοχή ήταν πραγματικά μαζική, σχετικά με το πόσο καιρό λείπαμε και το τι γενικά περιμέναμε, και την εμφάνιση της Πάτρας, στην οποία επίσης είχε αρκετό κόσμο σε ένα venue μεσαίου μεγέθους, στις άλλες πόλεις παίξαμε σε σχετικά μικρά venues, όπου η ανταπόκριση του κόσμου ήταν πολύ ενθαρρυντική. Αγόρασαν τόνους merchandise, μας χειροκρότησαν θερμά και μας χάρισαν διθυραμβικά σχόλια, αγκαλιές και άλλες όμορφες αντιδράσεις. Είναι πολύ ωραίο που ξαναείμαστε εκεί έξω και μπορούμε να αγγίζουμε κάποιους με τη μουσική μας, αλλά νομίζω χρειάζεται πολλή δουλειά ακόμη για να μεγαλώσουμε την προσπάθειά μας και να της δώσουμε ακόμη περισσότερο νόημα. Όπως και νά ‘χει, εδώ είμαστε, για να τα κάνουμε όλα αυτά να συμβούν. Πίστη και αφοσίωση χρειάζεται… Ε και κάποια χρήματα για… πέταμα!
Η ελληνική σκηνή, σε όλα τα μουσικά είδη, stoner, metal, rock κλπ, έχει πλέον στην φαρέτρα της πολλά και αξιόλογα γκρουπ. Αυτό πόσο βοηθάει όλους εσάς που είστε στην διαδικασία να ασχολείστε και να βάζετε την δικιά σας πινελιά στο μουσικό ελληνικό στερέωμα; Είναι ποιο εύκολο τώρα που το κοινό είναι ποιο “ανοιχτό” προς τα ελληνικά σχήματα; Δεν είμαι απόλυτα σίγουρος για το αν τελικά τα πράγματα γίνονται καλύτερα ή χειρότερα στο πέρασμα των ετών. Αυτό που ξέρω σίγουρα να σου πω είναι πως αν είσαι τίμιος, ειλικρινής, ποιοτικός και συνεπής απέναντι σε όσους σε παρακολουθούν και περιμένουν κάτι από εσένα, τότε μόνο να αυξάνονται μπορούν οι φίλοι σου. Χρησιμοποιώ τη λέξη “φίλοι” και όχι fans, γιατί όπως καταλαβαίνεις, ειδικότερα στην ημεδαπή, η πλειοψηφία των ζωντανών εμφανίσεων λαμβάνει χώρα μπροστά σε ανθρώπους που γνωρίζεις με το μικρό τους όνομα. Ένα μικρό χωριό είμαστε. Έτσι όμως δουλεύει το πράγμα. Έχεις έναν άνθρωπο απέναντί σου που εκφράζει τον θαυμασμό του σε αυτό που κάνεις και τελικά λίγο καιρό μετά καταλήγει να γίνει ένας καλός σου φίλος με τον οποίο θα μοιραστείς πράγματα και μπορεί να έχεις στο πλευρό σου και στη συνέχεια αυτής της προσπάθειας. Προσωπικά έχω κάποιους τέτοιους φίλους και πολύ χαίρομαι που μπορώ να τους βάλω να ακούσουν μια προπαραγωγή που πρόχειρα έγω ηχογραφήσει στον υπολογιστή μου, και να καταλάβουν που το πάω, χωρίς το μη-καλογυαλισμένο της υπόθεσης να τους οδηγήσει στο να πουν “Καλά ρε μεγάλε, τι μαλακία είναι αυτή;”
Είναι νωρίς να ρωτήσω για το αν έχετε σκοπό να βγείτε σε κάποια περιοδεία στο εξωτερικό, ή είναι ήδη στα άμεσα σχέδια σας; Γιατί καταλαβαίνω πως είναι αρκετά δύσκολο από πολλές απόψεις να βγεις προς τα έξω… Λογικά αυτό που λες θα συμβεί τον Οκτώβριο, χάρη στη συνδρομή κάποιων καλών φίλων. Είδες που στα είπα; Οι φίλοι είναι παντού. Αυτοί σε κάνουν αυτό που είσαι μου φαίνεται τελικά! Δεν είναι δύσκολο μόνο το να βγεις προς τα έξω. Επειδή η δουλειά μου σχετίζεται με τη διοργάνωση εκδηλώσεων, μπορώ να σου πω πως πολλές μπάντες τα βρίσκουν πολύ σκούρα, ακόμη και στο να μπορέσουν να συμμετάσχουν σε μια συναυλία της προκοπής στην πόλη τους. Να το κάνεις για να το κάνεις γίνεται. Πάντα γινόταν. Πάρε μια ακουστική κιθάρα παραμάσχαλα, πήγαινε σε μια βραδιά open mic και τραγούδα τον καημό σου. Όταν όμως θες να αναπαράγεις το ίδιο σου το υλικό κάτω από ορισμένες ποιοτικές συνθήκες, μπαίνουν κι άλλοι παράμετροι στο παιχνίδι. Ή θα λιώσεις την πέτσα σου μέχρι να βγάλεις άκρη, μαθαίνοντας από τα ίδια σου τα παθήματα, ή θα εμπιστευτείς έναν επαγγελματία του χώρου να το κάνει αντί για σένα. Ζαριά είναι, ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις ποια είναι η καλύτερη επιλογή. Το σημαντικό είναι να έχεις καλά τραγούδια και να μπορείς να σταθείς στο σανίδι αξιοπρεπώς.
Πόσο σας φοβίζει η εξέλιξη των κοινωνικών εξάρσεων βίας και παθογένειας που χαρακτηρίζουν την σημερινή ελληνική κοινωνία, π.χ. άλλοι σπάνε, άλλοι αποδέχονται τα πάντα από τον καναπέ τους βλέποντας reality και πως εσείς με την σειρά σας θέλετε να συμβουλέψετε τα νέα παιδιά στον τρόπο σκέψης και αντιμετώπισης όλων αυτών των κοινωνικών φαινομένων (φόβος – ρατσισμός – επιθετικές τάσεις προς διαφορετικούς συνάνθρωπους, προς τα ζώα); Προσπαθούμε να ζούμε εν μέρει στον μουσικό μας μικρόκοσμο, και αυτό είναι άλλωστε και το νόημα πίσω από ότι κάνουμε σε επίπεδο μουσικής προσπάθειας. Αποφεύγουμε να αλλοτριωθούμε για να μη κάνουμε για τα καλά μια βουτιά στα σκατά του σύγχρονου δυτικού κόσμου. Δεν θα σου πω ψέματα φίλε, με τρομάζει πολύ όλο αυτό που έχει συμβεί εκεί έξω. Νομίζω πως είμαστε πιο κοντά στο τέλος απ’ ότι στην αρχή και αυτό έχει αρχίσει να διαφαίνεται όλο και πιο έντονα στον ορίζοντα. Δεν νομίζω πως είμαστε οι κατάλληλοι για να συμβουλέψουμε τα παιδιά, αλλά αν ποτέ είχα ένα τέτοιο θα προσπαθούσα πάνω απ’ όλα να το κάνω να μείνει αληθινό σε ότι πιστεύει. Να μην υποκύψει σε ρεύματα, τάσεις, μόδες και κοινωνικές νόρμες και να προσπαθεί –όπως κι εγώ πιστεύω πως κάνω- να κάνει καλύτερο τον κόσμο, κάνοντας καλύτερο τον εαυτό του. Ευχαριστώ για τη βαθιά ερώτηση και ελπίζω να μη τα σκάτωσα χεχεχε.
Τον κόσμο τελικά τον κυβερνάει ο «καλός ΘΕΟΣ» ή ο «κακός ΣΑΤΑΝΑΣ»; Χαχαχα! Καλό! Για κακή μας τύχη τον κόσμο τον κυβερνάει ο άνθρωπος. Αυτό το άπληστο, μισαλλόδοξο, φοβικό, αυτοκαταστροφικό πλάσμα που στάθηκε αρκετά τυχερό που η φυσική επιλογή του έδωσε τη δυνατότητα να περπατάει στα δύο πόδια και να εκφράζει τις σκέψεις του με λέξεις. Ώρες ώρες πραγματικά πιστεύω πως δεν αξίζουμε τίποτα από αυτά που μας έχουν δοθεί. Άλλες φορές γνωρίζω ανθρώπους που έχουν μέσα τους μια έμφυτη βαθύτερη καλοσύνη, αυτούς που θα αποκαλούσες «ψυχούλες», και λέω «Ναι ρε πούστη μου, υπάρχει ελπίδα τελικά.». Δεν ξέρω… Πραγματικά… Ο «θεός» και ο «σατανάς» όπως λες είναι προσωποποιήσεις του καλού και του κακού. Οι άνθρωποι γεννιόμαστε και με τα δύο μέσα μας σε απόλυτη ισορροπία. Όσο το ένστικτο δίνει τη θέση του στη λογική, οι εμπειρίες και τα βιώματά μας αναδιαμορφώνουν αυτή την ισορροπία με τρόπο άτακτο. Τα πάντα είναι στο χέρι μας τελικά.
Οι Mahakala σε μερικά χρόνια από τώρα, τι εύχονται να έχουν πετύχει με την μουσική τους; Δε με νοιάζει καθόλου τι θα γίνει σε μερικά χρόνια από τώρα. Με ενδιαφέρει στο ακριβώς επόμενο live να μπορέσω να μοιραστώ κάποια συναισθήματα με τον κόσμο που είναι εκεί και κάποια ακόμη στο αμέσως επόμενο από αυτό. Με ενδιαφέρει να αγγίζει κάποιους αυτό που κάνουμε και να μπορούμε με τον τρόπο αυτό να τους έχουμε κοντά μας. Το “The Second Fall” μοιάζει να έχει χαράξει αυτόν τον δρόμο και θα τον ακολουθήσουμε τυφλά με αφοσίωση και αυταπάρνηση. Δεν μας έχει μείνει και κάτι άλλο στον κόσμο αυτόν εκτός από την έκφρασή μας.
Δώστε μια φράση που σας εκφράζει τον κάθε ένα ξεχωριστά ή αν έχετε μια που αντιπροσωπεύει όλους σας ως σύνολο; Και ένα μήνυμα για τους αναγνώστες του Afternoiz… Δυστυχώς δεν έχω τους υπόλοιπους κοντά μου τώρα, οπότε θα σου πω μια φράση που μας εκφράζει και υπάρχει μέσα στους στίχους του “The Second Fall”, αφιερωμένη στο ανθρώπινο είδος, για το οποίο τόσα είπαμε σήμερα: “I look in your eyes and I see so much fear and darkness. Have you no regrets? The chaos you brought and all the sadness are now your future, your legacy… You made us suffer in agony.” Μείνετε αληθινοί απέναντι στους εαυτούς σας. Πολεμήστε μέχρι θανάτου, για να παραμείνετε αυτοί που είστε. Αξίζει τον κόπο.
Σας εύχομαι καλή συνέχεια! Καλή συνέχεια και σε εσένα! Να είμαστε καλά και να τα λέμε πιο συχνά!
Μπορεί να βρισκόμαστε στη καρδιά εορταστικών ημερών, όμως αυτό δε μπορεί να βάλει φρένο στις προετοιμασίες για το 4ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Horrorant “ΝΥΧΤΕΣ ΤΡΟΜΟΥ”.
Τις τελευταίες ημέρες, μέσω της event page, σας δώσαμε μία πρώτη γεύση από τις ταινίες που θα έχετε την ευκαιρία να παρακολουθήσετε κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ, όμως είναι πια ώρα να περάσουμε στο κυρίως μενού.
Με μεγάλη μας χαρά λοιπόν, σας ανακοινώνουμε τις ταινίες που θα σημάνουν την έναρξη και τη λήξη του φεστιβάλ, με το πολυσυζητημένο THE VOID να ανοίγει την αυλαία, και το I, OLGA λίγες ημέρες αργότερα να έρχεται για να σας αποχαιρετήσει.
Μια ωδή στις ταινίες τρόμου της δεκαετίας του ’80, το The Void των Jeremy Gillespie και Steven Kostanski μας βάζει στα άδυτα του Νοσοκομείου, όπου κουκουλοφόρα μέλη μιας μυστηριώδους αίρεσης εγκλωβίζουν μια ομάδα ανθρώπων. Υπό τις οδηγίες του αστυνόμου Carter, θα πρέπει να βρουν ένα δρόμο διαφυγής, όμως οι έρευνές τους στα άδυτα του κτηρίου θα αποκαλύψουν τα νοσηρά μυστικά του.
Από τους παραγωγούς του περσινού The Witch και βασισμένο σε απίστευτα και άκρως αξιομνημόνευτα – εμπνευσμένα από τον Lovecraft – φυσικά εφέ αντί για νερωμένα cgi, το The Void, προσφέρει μέσα από τη γεμάτη ανατροπές πλοκή του, ανεπανάληπτες στιγμές αγωνίας και τρόμου, χωρίς όμως ταυτόχρονα να απουσιάζει και το απαραίτητο χιούμορ.
Με 75% στο Rotten Tomatoes, το The Void έχει χαρακτηριστεί ως ένας αντάξιος διάδοχος των αριστουργημάτων του John Carpenter που θα ικανοποιήσει τόσο τους νοσταλγούς μιας άλλης εποχής, όσο και τους hardcore horror fans του σήμερα.
Έξι ημέρες αργότερα, θα σας αποχαιρετήσουμε με κάτι τελείως διαφορετικό, το ανατριχιαστικά επίκαιρο Tσέχικο βιογραφικό δραματικό θρίλερ I, Olga (Já, Olga Hepnarová) των Petr Kazda και Tomás Weinreb.
Με τρία βραβεία από τη Τσέχικη Ακαδημία κινηματογράφου στη βαλίτσα του, το I, Olga θα μας πει την άγνωστη αληθινή ιστορία της Όλγκα Χεπνάροβα, μιας διαταραγμένης νεαρής κοπέλας από τη Πράγα, η οποία μετά από μια σύντομη ζωή βουτηγμένη στα σοβαρά ψυχολογικά της προβλήματα, το 1973 πήρε την εκδίκησή της από τη κοινωνία με έναν άκρως τραγικό τρόπο.
“Ατμοσφαιρική και συναρπαστική”, την χαρακτήρισε το Empire, “ασυγχώρητα αυστηρή μέχρι και το τελευταίο της πλάνο” το Variety, και “εξαιρετικά ώριμη και σαγηνευτική” το Cineuropa.
Μετά τη παγκόσμια πρεμιέρα του στο φεστιβάλ του Βερολίνου, το I, Olga έρχεται στις Νύχτες Τρόμου να μας συνταράξει με τη καθηλωτική αληθινή της ιστορία αλλά και να μας μαγέψει με την ασπρόμαυρη φωτογραφία της και την εξαιρετική ερμηνεία της Michalina Olszanska.
Η προπώληση των εισιτηρίων για τη ταινία έναρξης έχει ήδη ξεκινήσει, τα οποία μπορείτε να προμηθευτείτε από το κινηματογράφο ΙΝΤΕΑΛ. Όσοι προαγοράσετε το εισιτήριό σας μέχρι τις 3 Μαΐου, θα έχετε τη δυνατότητα να παρακολουθήσετε και τη ταινία λήξης με το ίδιο εισιτήριο. Σπεύσατε!
Το Horrorant Film Festival ‘FRIGHT NIGHTS’ διοργανώνεται από το κινηματογραφικό δίκτυο FilmBoy (το κινηματογραφικό site Filmboy.gr, το θεματικό site Horrorant.com και την εταιρεία διανομής FilmBoy Pictures) και τελεί υπό την αιγίδα του Δήμου Αθηναίων.
Η τέταρτη σε σειρά πλήρης κυκλοφορία των Αθηναίων progressive metallers Need, το αριστουργηματικό “Hegaiamas: A Song for Freedom” που είδε το φως της δημοσιότητας τον Ιανουάριο του 2017, ήρθε να αποδείξει εμφατικά αυτό που εδώ και χρόνια υποψιαζόμασταν: Οι Need είναι μία από τις σημαντικότερες ανερχόμενες (κι ας έρχεται αυτό σε κόντρα με την πολυετή ύπαρξή τους) δυνάμεις στον παγκόσμιο progressive metal ήχο!
Η συμμετοχή τους στο ProgPower USA ήταν όπως φάνηκε το βήμα προς τα εμπρός που η μπάντα χρειαζόταν για να σπάσει μια και καλή τα σύνορα της χώρας της (όχι πως αυτό δεν πραγματοποιήθηκε πολλάκις στο παρελθόν, μιας που είχαν την τύχη να περιοδεύσουν δις επί Ευρωπαϊκού εδάφους στο πλευρό των Jon Oliva και Zenith σε έκαστη εκ των περιπτώσεων), κερδίζοντας το στοίχημα της διεθνούς αναγνώρισης και τελικά μία θέση στο line-up της 30ήμερης Αμερικανικής περιοδείας των Σουηδών ομοιδεατών τους Evergrey, που ξεκινάει τον Μάϊο του 2017, λίγες μόλις μέρες μετά την προγραμματισμένη εμφάνισή τους στο Κύτταρο Live της Αθήνας, για την παρουσίαση του εσχάτου δισκογραφικού δημιουργήματός τους.
Την Παρασκευή 21 Απριλίου, με παρακαταθήκη τις διθυραμβικές κριτικές κοινού και παγκοσμίου τύπου, οι Need θα “δοκιμαστούν” σε ένα δίωρο, άκρως περιεκτικό setlist, με τραγούδια από όλη την πορεία τους, με έμφαση όμως πάντα σε αυτό που όπως ξεκάθαρα φαίνεται, αποτελεί το αρτιότερο και καλλιτεχνικά πληρέστερο και συμπαγέστερο δισκογραφικό τους πόνημα. «Ένα τραγούδι για την Ελευθερία».
Τη βραδιά θα ανοίξει το Αθηναϊκό alternative rock σχήμα των The Mighty N. Οι ίδιοι αποκαλούν το μουσικό τους ύφος prAggressive, προσπαθώντας έτσι να περιγράψουν το ιδιαίτερο αμάλγαμα alternative και progressive επιρροών τους που συντελεί σε ένα πότε ήπιο, πότε εκρηκτικό ή ακόμη και υπέρμετρα λυρικό αποτέλεσμα, βαθιά επηρεασμένο από καλλιτέχνες και συγκροτήματα που αγάπησαν και αγαπούν, όπως οι The Mars Volta, Nirvana, Soundgarden, Black Sabbath, Jeff Buckley, Ella Fitzgerald και Στέλιος Καζαντζίδης.
Το νέο album “Retribution” βρίσκει το σχήμα στην καλύτερη φάση του μέχρι σήμερα. Το ανανεωμένο line-up, ο σκληρότερος ήχος και οι ακόμη περισσότερες μουσικές επιρροές των The Mighty N συντελούν στη δημιουργία ενός πολυμορφικού και πολύπλευρου χαρακτήρα, προσμειγνύοντας -όπως και στην περίπτωση του προηγηθέντος ντεμπούτο- με ιδιαίτερη μαεστρία το παρελθόν με το παρόν και τελικά γεννώντας ένα δισκογράφημα βαθύτατα επηρεασμένο από τις σημαντικότερες δεκαετίες της rock μουσικής, που καταφέρνει παράλληλα να ζει στην εποχή του.
Για περισσότερα σχετικά με την συναυλία δείτε εδώ.
Οι Dirty Granny Tales παρουσιάζουν για δεύτερη χρονιά στην Ελλάδα το “Telion’s Garden” μετά τις επιτυχημένες και sold out παραστάσεις τους στο Θέατρο Χώρα, αυτή τη φορά για τέσσερεις διαδοχικές εμφανίσεις στο Fuzz Live Music Club.
Συνδυάζοντας πρωτότυπη ζωντανή μουσική, εντυπωσιακά κοστούμια και μάσκες, χορό, ανατρεπτικό κουκλοθέατρο και προβολή animation –όλα κατασκευασμένα από τους ίδιους!- η Βρώμικη Γριά θα διηγηθεί μια ιστορία που αγγίζει πολυεπίπεδα τους Έλληνες.
Το Telion’s Garden είναι μια ιστορία επηρεασμένη από τη μετανάστευση και εισβάλει στα ανθρώπινα ένστικτα, όπου η αγανάκτηση και ο φόβος σε οδηγεί σε απεγνωσμένες αποφάσεις. Η επιδίωξη για έναν τέλειο, άψογο και θεϊκό κόσμο, γίνεται ο στόχος. Ένας κόσμος όπου καμιά φλόγα δεν μπορεί να τον καταστρέψει, ένας κόσμος που δεν επιτρέπει την ύπαρξη της διαβολικής φωτιάς! Όμως, η έλλειψη της φωτιάς δημιουργεί έναν ψυχρό, χωρίς καθόλου αισθήματα, κόσμο… Η τελειότητα είναι μια αυταπάτη… Η ζωή είναι ένας αδιαχώριστος δεσμός από φως και σκοτάδι. Το να σεβαστούμε αυτόν το δεσμό είναι η μόνη διέξοδος για την επιβίωσή μας… Καλώς ήλθατε στο κόσμο των Dirty Granny Tales…
Η φιλόδοξη ομάδα των Dirty Granny Tales δημιουργήθηκε στην Αθήνα το 2005, όταν ο συνθέτης και δημιουργός animation Σταύρος Μητρόπουλος εμπνεύστηκε τη δημιουργία ενός μουσικοθεατρικού θεάματος στο οποίο μουσικοί, χορευτές, μαριονέτες και animation θα συνυπάρχουν στη σκηνή, προκαλώντας μία σκοτεινή, εξπρεσιονιστική αίσθηση στο κοινό. Το 2006 έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση στην Αθήνα, με το έργο “Inversed World” και το πείραμα των DGT είχε απόλυτη επιτυχία. Το κοινό σαγηνεύτηκε, ο τύπος και οι κριτικοί εντυπωσιάστηκαν. Το 2008 κυκλοφόρησαν το ομώνυμο album τους το οποίο εξαντλήθηκε ταχύτατα. Το 2009 παρουσίασαν ζωντανά το νέο τους έργο “Didi’s Son” το οποίο κυκλοφόρησε σε CD και DVD το 2010. Το 2011 παρουσίασαν στους μεγαλύτερους Αθηναϊκούς θεατρικούς χώρους μία μεγάλη παραγωγή με το όνομα “Rejection”, η οποία έλαβε διθυραμβικές κριτικές. Το σχήμα έχει εμφανιστεί στους μεγαλύτερους θεατρικούς χώρους της Ελλάδας αλλά και διεθνή φεστιβάλ του εξωτερικού. Οι δύο τελευταίες τους ζωντανές εμφανίσεις έγιναν στο θέατρο Badminton, το μεγαλύτερο θεατρικό χώρο της Αθήνας, στις οποίες τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν. Το 2012 το σχήμα μεταναστεύει στο Βερολίνο όπου ξεκινά το επόμενο κεφάλαιο της ιστορίας του για να μαγέψει το ευρωπαϊκό κοινό σε φεστιβάλ και θέατρα και το 2016 επιστρέφουν στην Ελλάδα για να παρουσιάσουν για πρώτη φορά το “Telion’s Garden” με μεγάλη επιτυχία, μετά από πολλαπλές sold out εμφανίσεις στο Θέατρο Χώρα.
Οι εμφανίσεις των Dirty Granny Tales συνδυάζουν μουσική, μαριονέτες, χορό κοστούμια, μάσκες και animation, όλα κατασκευασμένα από τους ίδιους. Στη σκηνή ζωντανεύουν ατμοσφαιρικά και απόκοσμα παραμύθια χρησιμοποιώντας συμβολισμούς σε όλες τις παραπάνω τέχνες. Μουσικοί με ακουστικά όργανα όπως κιθάρα, μαντολίνο, μπάσο, τσέλο, πιάνο, κρουστά και φωνητικά χαρακτήρων, λένε τα παραμύθια ενώ ο χορός, οι μαριονέτες και το animation σχηματίζουν το σκοτεινό πλαίσιο των παραμυθιών των Dirty Granny Tales. Το κοινό τους αποτελείται από ένα ευρύ φάσμα τόσο ηλικιακά, όσο και σε καλλιτεχνικές προτιμήσεις.
Νέα σειρά έκανε την εισαγωγή της στα τηλεοπτικά δρώμενα και συγκεκριμένα στις επί πληρωμή πλατφόρμες όπως το Netflix. Αφορά την νέα σειρά πρώτου κύκλου με 13 επεισόδια και είναι βασισμένο στο βιβλίο του Jay Asher με τίτλο Thirteen Reasons Why.
Οι σκηνές διαδραματίζονται σε σχολείο των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου πολλά μυστικά μπορεί να φέρουν, να κρύψουν, να σκοτώσουν, να σωπάσουν, να ερωτευθούν ακόμα και να ονειρευθούν στην σημερινή εφηβεία.
Τι γίνεται πραγματικά στα σχολεία; Πόσα στόματα μπορούν να κλείσουν και πόσα εφηβικά μάτια μπορούν να κλάψουν μέχρι την αποφοίτηση τους; Το Thirteen Reasons Why μιλά ξεκάθαρα για την βία στα σχολεία, το bullying, την αυτοκτονία, τον βιασμό, τα μυστικά, τον φόβο, τα όσα συμβαίνουν μέσα σε μια μικρή κοινωνική ομάδα όπως είναι ο σχολικός χώρος και δεν νομίζω πως αφορά μονάχα την Αμερική και τα κρούσματα βίας ή θανάτου που έχουν, αλλά κάθε ενήλικα που οφείλει να προστατέψει και να θωρακίσει το παιδί του.
Μια πλοκή που σε κρατά όχι τόσο ναι μεν περιμένεις να δεις τι έχει γίνει και να αποδοθεί δικαιοσύνη, αλλά ίσως γιατί μπορεί σε κάποια φάση της ζωής σου να βρέθηκες κάπου ανάμεσα.
Πλοκή:
Η ζωή της Hannah αποκτά “ενδιαφέρον” όταν μετακομίζουν σε νέα περιοχή που σημαίνει και νέο σχολείο. Πόσο εύκολο είναι να κάνει φίλους και πόσο εύκολο είναι να μείνουν κοντά της; Τα σχολικά χρόνια του λυκείου ίσως είναι για τους περισσότερους τα πιο δύσκολα και αυτό γιατί σε όλους κάτι πρέπει να συμβεί. Συμμαθητές και ‘φίλοι’ την μπλέκουν σε φήμες που δεν μπορείς να γλιτώσεις εύκολα και το ένα φέρνει το άλλο. Αντιμέτωπη με την διάσημοι παρέα του σχολείου και με ένα ψέμα κάθε φορά, θα βρεθεί να ηχογραφεί κασέτες περιγράφοντας πως έφτασε στο θάνατο της.
Δεν γνωρίζω ακόμα τις διαφορές που μπορεί να υπάρχουν σε σχέση με το βιβλίο, μα ελπίζω να σας πω σύντομα.
https://www.youtube.com/watch?v=JebwYGn5Z3E
Υπάρχουν 13 λόγοι για να δείτε ή να διαβάσετε αυτό το βιβλίο:
Αφορά τον νέο τρόπο εκφοβισμού των νέων
Μιλά για τους τρόπου αντιμετώπισης, όταν οι μεγάλοι – γονείς, δίνουν (δεν) την μέγιστη προσοχή στα παιδιά τους
Είναι μια σεζόν και δεν θα σου πάρει περισσότερο από 3-4 μέρες
Δες μέσα από τα μάτια των άλλων
Τίποτα δεν είναι αστείο και τίποτα μην παίρνεις στα σοβαρά
Βασισμένο σε αληθινά γεγονότα που συμβαίνουν και δεν γνωρίζουμε
Ωμή αλήθεια
Όλα είναι κύκλος και όλα γυρνάνε
Το θύμα πρέπει να έχει ταυτότητα
Αν γίνεσαι μάρτυρας σε κάτι μπορεί το ίδιο εύκολα να γίνεις και συνένοχος
Δύο χρόνια (και κάτι) μετά το ντεμπούτο τους “The Sun” (2015, Frontyard Records), οι Puta Volcano επιστρέφουν πιο ορεξάτοι από ποτέ με νέο δίσκο και μια σειρά συναυλιών σε μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, δηλώνοντας δυναμικά το παρόν σε μια ελληνική underground rock σκηνή ολοένα και πιο ανερχόμενη.
“Harmony of Spheres” ο τίτλος του νέου album, κυκλοφορεί σε βινύλιο, CD και ψηφιακά στις 28 Απριλίου 2017, λίγες μέρες πριν η μπάντα επισκεφτεί Θεσσαλονίκη, Βόλο, Τρίκαλα προτού κλείσει αυτόν τον κύκλο συναυλιών με την επίσημη παρουσίαση του δίσκου στην πόλη της την Αθήνα και το πάντα φιλόξενο stage του ΑΝ Club.
Περισσότερα σχετικά με την συναυλία μπορείτε να δείτε εδώ.
Dammit!!!……….. It’s 6:30am and I’m wide awake… Just a little over 3 hours since I went to bed. The excitement of the cruise is still getting the better of me and I can’t sleep despite extreme exhaustion. After about an hour of unsuccessfully trying to fall back to sleep, I gave it up, got a shower, and headed to the Windjammer for breakfast. I always try to eat a big slow relaxed breakfast on the cruise as it is the only meal where I don’t feel I’m rushing to the next show. Next, I headed up to the pool deck to check out the construction of the Pool Deck stage. Last year, things were running behind and the first band or two had to be rescheduled for a later time. This year, things seemed to be running on time…. But when 10 am rolled around… they weren’t quite ready. Stam1na was the first band scheduled to play on the Pool Deck and I was ready and waiting for their set. But after 25 minutes with no band hitting the stage, I headed off to the Alhambra to see a great set by Mors Principium Est instead.
Mors Principium Est
After that I ran back up to the pool deck to see if Stam1na ever went on. I turns out they did, but I missed them, as they had just finished their last song when I got there. Suffocation was up next on the pool deck, so I decided to hang out and catch their set next. Despite there being very few clouds in the sky, it started to rain when they performed the song “Jesus Wept”, which I personally found a little eerie. Then it was a trip back downstairs for some German power metal with Orden Ogan. Then back up the steps I went for some medieval metal with the band Saltatio Mortis. The band’s name is in Latin and roughly translates to “dance of death”. Despite having never heard of them before, I was extremely entertained by this band as I love metal played with nontraditional metal instruments such as bag pipes and hurdy-gurdys. They were really fun live, and I’d love to see them again!
Orden Ogan
One of the hard things about attending 70000 Tons as press, is that your time is not completely your own. During the afternoon, I had an interview scheduled with Oliver Palotai of Kamelot and had an Arch Enemy press conference to attend (see my interview and press conference summary on Afternoiz.com). This combined with several band meet and greets that I wanted to attend caused me to miss several bands that I wanted to see perform that afternoon. But, again, this cruise is all about choices, meet your favorite bands, or watch them perform. Every band on the cruise does a meet and greet for fans that want to see them. This year, all of the meet and greets were scheduled on Day 2. I personally did Meet and Greets with Amaranthe, Equilibrium, Kamelot, and Arch Enemy. But between those, the interview, and the press conference, I missed sets by Orphaned Land, Xandria, Haggard, Avatarium, and Therion…. Sigh….
Saltatio Mortis
There were also multiple “listening parties” going on all day on Day 2. Several bands with upcoming album releases have premier listening parties for cruisers that might want to hear their albums before they are released to the public. Bands premiering their albums this year included: Axxis, Dying Fetus, Overkill, Trollfest, Striker, and Edenbridge. In addition, Arch Enemy premiered portions of their upcoming live concert DVD entitled “As the Stages Burn”. I elected to skip these this year to avoid missing other things… choices…. But I did get to see portions of Arch Enemy’s DVD during the press conference.
Overkill
By early evening, I was ready to hit the shows again and headed back to the pool deck for some awesome Brazilian power metal with Angra. Then it was back down to the lower levels at the Alhambra for some classic thrash metal by Overkill. And then…. Yes, be prepared for a lot of stairs and/or elevators on this cruise…. it was back up to the pool deck it for some classic Finnish metal with Amorphis. It was a great trio of shows to start the evening, but at this point hunger got the better of me (I had forgotten to eat lunch) and I went in search of food. I, yet again, didn’t make it to one of the dining halls, but instead headed to the Windjammer buffet for a quick dinner.
Amorphis
After receiving enough sustenance to bring my blood sugar back to a level high enough to maintain consciousness, I headed back to the Alhambra for an absolutely stunning set by Kamelot. Kamelot has a reputation for “borrowing” very talented vocalists from other bands to sing back up on their albums and on their tours. Several of these vocalists were on this year’s cruise with their own bands, and fans were hopeful we’d see some of them on stage. Well, we got our wish as both Alissa White-Gluz of Arch Enemy and Elize Ryd of Amaranthe both performed with Kamelot on several the songs. At this point it was after midnight and despite my earlier dinner, consciousness was fading fast. But I did manage to remain on my feet to catch one final set with the gothic doom metal band Draconian… and it was definitely worth staying up for!!
Draconian
By the time I crawled back to my room, it was 2 am and I was asleep almost before I hit the bed. There would be no sleeping in because I had an early morning excursion in Haiti…. The Dragon’s Breath zip line was calling! So, I actually set an alarm. Maybe I’d get a little more sleep than the three hours or so I’d gotten on the first night…. Maybe….
«Δεν είμαι κλασικός συνθέτης, δεν έχω κλασική μουσική παιδεία, χώρος μου είναι τα στούντιο και η σκηνή». Πράγματι, ο Yann Tiersen δεν έχει τίποτα το κλασικό. Οι μελωδίες του, μινιμαλιστικές, νοσταλγικές, αρκετές φορές μυσταγωγικές, επαναπροσδιορίζουν την έννοια του κλασικού και επάξια τοποθετούν τον ίδιο στον πυρήνα της νεώτερης γαλλικής μουσικής σκηνής. Τα συναισθήματα κατακλύζουν τις νότες, που τοποθετούνται άναρχα στο πεντάγραμμο και με συνέπεια αποδίδουν τον ψυχικό και πνευματικό κόσμο του μαέστρου τους.
«Πολλοί θεωρούν ότι γράφω soundtrack. Όχι, απλά τα τραγούδια μου μπορεί να ταιριάζουν σε κάποια ταινία ή σε κάποιο σκηνοθέτη», λέει ο ίδιος και το επιβεβαιώνει ακόμη και το πιο απαίδευτο μουσικά αυτί, εντοπίζοντας την καλλιτεχνική του σφραγίδα στις μελωδίες που έντυσαν το Amélie – ταινία σταθμό του σύγχρονου γαλλικού κινηματογράφου- και το GoodBye Lenin!, αντίστοιχα σημαντικό δημιούργημα του γερμανικού κινηματογράφου. Το νοητό νήμα που ενώνει αυτές τις δύο ταινίες είναι οι ηλεκτρισμένοι ήχοι, ερωτικοί κι ευαίσθητοι, εύθραυστοι κι αποφασιστικοί, φινετσάτοι και πανκ, τόσο συνεπείς στο δημιουργό τους, που απορρίπτουν κάθε κανόνα στη μουσική δημιουργία.
Και το κοινό ερωτεύτηκε τα soundtracks του Yann Tiersen: μέσα από μια χούφτα νότες, μέσα από τα ακατάπαυστα επαναλαμβανόμενα μουσικά μοτίβα, που εκπέμπουν νοσταλγία και σπινθηροβολούν λαχτάρα και επιθυμίες, ο συνθέτης καταφέρνει να χτυπά κατάκαρδα και να ξυπνά τα πιο βαθιά συναισθήματα.
Γιατί αυτός είναι ο Yann Tiersen, ένας αιώνιος μουσικός, που εξακολουθεί να πειραματίζεται και να εκπλήσσει το αφοσιωμένο του κοινό. Το κοινό που κάθε φορά τον ευχαριστεί που γέμισε με μελωδίες ακόμη και τις πιο ανεξερεύνητες πτυχές της ψυχής του και μαζί του ταξίδεψε, ταυτίστηκε με τα πλήκτρα του πιάνου και ένιωσε τον συνθέτη, σα μαέστρο, του δικού του ψυχικού μωσαϊκού.
Με ξεγυμνωμένη την ιδιόρρυθμη μουσική του ύπαρξη, ο Tiersen ταξιδεύει στην αγαπημένη του Αθήνα.
Το ελληνικό κοινό θα έχει την ευκαιρία να τον δει να καταθέτει την ψυχή του, πότε με ένα πιάνο, πότε με ένα δαιμονικό βιολί, στο ΩδείοΗρώδου του Αττικού.
Την Πέμπτη 13 Ιουλίου, ο πολύ- οργανίστας συνθέτης μας προσκαλεί σε μια απέριττα, μυσταγωγική βραδιά, τόσο οικεία όσο και «μυστική», όπως μία παράσταση μέσα σε ένα «παλιό μουσικό κουτί».
Το τελευταίο του project, Εusa, είναι μια εξερεύνηση των ήχων και της ατμόσφαιρας του μικρού νησιού στο οποίο ζει, της Ushant, απέναντι από τις ακτές της Βρετάνης, γραμμένων στο τόσο χαρακτηριστικό του πιάνο.
Την Πέμπτη 13 Ιουλίου οι μουσικές του, θα είναι όλες εδώ, σε ένα μαγευτικό live show και τα κομμάτια του, νέα και παλιά, θα φωλιάσουν στην ψυχή μας.
Οι φωτογραφίες του δελτίου τύπου είναι του Christopher Espinosa Fernandezκαι μπορείτε να τις κατεβάσετε σε μεγάλη ανάλυση από παρακάτω link:
Tο Desertfest Athens επιστρέφει τον Οκτώβριο του 2017 για την δεύτερη και μεγαλύτερη εκδοχή του.
Το 2016 ήταν η χρονιά που το δημοφιλές Ευρωπαϊκό φεστιβάλ του heavy, stoner, doom και psyche ήχου παρουσίασε για πρώτη φορά την Αθηναϊκή εκδοχή του, μετά τις εκδοχές του Βερολίνου, του Λονδίνου και της Αμβέρσας. Η αθρώα συμμετοχή του ελληνικού κοινού αλλά και επισκεπτών από το εξωτερικό επιβεβαίωσε τη δυναμική του Desertfest Athens και δημιούργησε μεγάλες προσδοκίες.
Φέτος, το Desertfest Athens θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 6 και το Σάββατο 7 Οκτωβρίου, στο ACRO (Ιερά Οδός 13). Στις δύο σκηνές του θα ανέβουν κορυφαία συγκροτήματα του ήχου, καθώς και ανερχόμενες μπάντες.
Τα πρώτα ονόματα από το φετινό line-up του Desertfest Athens είναι οι Graveyard, Colour Haze, Orange Goblin, Sadhus: The Smoking Community, Allochiria, Puta Volcano.
Graveyard: οι αδιαφιλονίκητοι ηγέτες της ακμάζουσας revival σκηνής, μετά τα 2 sold out που έχουν κάνει στη χώρα μας, επιστρέφουν για να ηγηθούν του Desertfest Athens και να μας θυμήσουν την μαγεία των “Hisingen Blues” και “Lights Out”.
Colour Haze: οι σημαιοφόροι της Γερμανικής stoner/ψυχεδελικής σκηνής θα βρεθούν στη σκηνή του Desertfest Athens για να μας παρουσιάσουν το καινούργιο άλμπουμ τους “In Her Garden”, καθώς και υλικό από την μεγάλη καριέρα τους.
Orange Goblin: οι Βρετανοί stoner/doom metallers επιστρέφουν στην Αθήνα για να σαρώσουν τη σκηνή του Desertfest Athens.
Τα πρώτα ελληνικά ονόματα του 2ου Desertfest Athens είναι οι sludgers Sadhus: The Smoking Community, οι post-sludgers Allochiria και οι desert-rockers Puta Volcano.
Όλο και μεγαλώνει η λίστα των καλλιτεχνών που θα επισκεφθούν την χώρα μας το φετινό καλοκαίρι. Τα ονόματα για το Rockwave Festival πολλαπλασιάζονται με ταχύτατους ρυθμούς κάτι που μας κάνει να μην τους προλαβαίνουμε! Νέα ονόματα, νέες δισκογραφίες και όλα αυτά στο TerraVibe Park.
Οι Βρετανοί rockers Fat White Family, καθώς και δύο σχήματα της εγχώριας metal σκηνής, oι Poem και οι Tardive Dyskinesia, προστίθενται στα ονόματα του φετινού Rockwave Festival στο TerraVibe Park.
Πέμπτη 31 Αυγούστου οι You Me At Six για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο Piraeus 117 Academy!
Στην περίπτωση των You Me At Six, η επιτυχία δεν προέκυψε ξαφνικά. Αντίθετα, κερδίθηκε μετά από πολύ δουλειά, επιμονή και αφοσίωση στη μουσική και στους θαυμαστές τους.
Η alternative rock μπάντα σχηματίστηκε το 2004 στην πόλη Γουέιμπριτζ της Μεγάλης Βρετανίας κι έπειτα από την κυκλοφορία ενός EP, εμφανίσεις σε μικρές σκηνές και φεστιβαλ και την αποχώρηση του πρώτου ντράμερ, κυκλοφόρησε το 2008 η πρώτη τους ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά με τίτλο “Take Of Your Clothes”.
http://https://www.youtube.com/watch?v=-uitU1ndO3s
Ακολούθησαν το “Hold Me Down” το 2010, το οποίο σκαρφάλωσε στην 5η θέση των chart στη γενέτειρά τους και το “Sinners Never Sleep” το 2011 που βρέθηκε στην 3η θέση, έγινε χρυσό και χάρισε τα singles “Reckless” και “No One Does It Better”. Την περίοδο εκείνη δεν δίστασαν να πειραματιστούν και με τον ήχο τους, καθώς συνεργάστηκαν με τον hip-hop καλλιτέχνη Chiddy στο single “Rescue Me” και τον Oli Sykes των Bring Me The Horizon στο “Bite My Tounge”.
Μετά το “Cavalier Youth” που κυκλοφόρησε το 2014, οι You Me At Six πιο ώριμοι από ποτέ, κυκλοφόρησαν φέτος τον Ιανουάριο το “Night People”. «Θέλαμε να δημιουργήσουμε κάτι groovy, με το οποίο ο κόσμος θα μπορούσε να χορέψει και να τραγουδήσει μαζί μας, αλλά ταυτόχρονα να έχει ένα υπόγειο αίσθημα ανυσηχίας. Κατά μια έννοια, είναι ένας δίσκος εξιλέωσης,» αναφέρει ο τραγουδιστής της μπάντας Josh Francheschi.
Στις 31 Αυγούστου και μετά την επιτυχημένη ευρωπαϊκή περιοδία τους, οι You Me At Six έρχονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στο Piraeus 117 Academy
Οι Dirty Granny Tales παρουσιάζουν για δεύτερη χρονιά στην Ελλάδα το “Telion’s Garden” μετά τις επιτυχημένες και sold out παραστάσεις τους στο Θέατρο Χώρα, αυτή τη φορά για τέσσερις διαδοχικές εμφανίσεις στο Fuzz Live Music Club.
Συνδυάζοντας πρωτότυπη ζωντανή μουσική, εντυπωσιακά κοστούμια και μάσκες, χορό, ανατρεπτικό κουκλοθέατρο και προβολή animation –όλα κατασκευασμένα από τους ίδιους!- η Βρώμικη Γριά θα διηγηθεί μια ιστορία που αγγίζει πολυεπίπεδα τους Έλληνες.
Το Telion’s Garden είναι μια ιστορία επηρεασμένη από τη μετανάστευση και εισβάλει στα ανθρώπινα ένστικτα, όπου η αγανάκτηση και ο φόβος σε οδηγεί σε απεγνωσμένες αποφάσεις. Η επιδίωξη για έναν τέλειο, άψογο και θεϊκό κόσμο, γίνεται ο στόχος. Ένας κόσμος όπου καμιά φλόγα δεν μπορεί να τον καταστρέψει, ένας κόσμος που δεν επιτρέπει την ύπαρξη της διαβολικής φωτιάς! Όμως, η έλλειψη της φωτιάς δημιουργεί έναν ψυχρό, χωρίς καθόλου αισθήματα, κόσμο… Η τελειότητα είναι μια αυταπάτη… Η ζωή είναι ένας αδιαχώριστος δεσμός από φως και σκοτάδι. Το να σεβαστούμε αυτόν το δεσμό είναι η μόνη διέξοδος για την επιβίωσή μας… Καλώς ήλθατε στο κόσμο των Dirty Granny Tales…
Η φιλόδοξη ομάδα των Dirty Granny Tales δημιουργήθηκε στην Αθήνα το 2005, όταν ο συνθέτης και δημιουργός animation Σταύρος Μητρόπουλος εμπνεύστηκε τη δημιουργία ενός μουσικοθεατρικού θεάματος στο οποίο μουσικοί, χορευτές, μαριονέτες και animation θα συνυπάρχουν στη σκηνή, προκαλώντας μία σκοτεινή, εξπρεσιονιστική αίσθηση στο κοινό. Το 2006 έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση στην Αθήνα, με το έργο “Inversed World” και το πείραμα των DGT είχε απόλυτη επιτυχία. Το κοινό σαγηνεύτηκε, ο τύπος και οι κριτικοί εντυπωσιάστηκαν. Το 2008 κυκλοφόρησαν το ομώνυμο album τους το οποίο εξαντλήθηκε ταχύτατα. Το 2009 παρουσίασαν ζωντανά το νέο τους έργο “Didi’s Son” το οποίο κυκλοφόρησε σε CD και DVD το 2010. Το 2011 παρουσίασαν στους μεγαλύτερους Αθηναϊκούς θεατρικούς χώρους μία μεγάλη παραγωγή με το όνομα “Rejection”, η οποία έλαβε διθυραμβικές κριτικές. Το σχήμα έχει εμφανιστεί στους μεγαλύτερους θεατρικούς χώρους της Ελλάδας αλλά και διεθνή φεστιβάλ του εξωτερικού. Οι δύο τελευταίες τους ζωντανές εμφανίσεις έγιναν στο θέατρο Badminton, το μεγαλύτερο θεατρικό χώρο της Αθήνας, στις οποίες τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν. Το 2012 το σχήμα μεταναστεύει στο Βερολίνο όπου ξεκινά το επόμενο κεφάλαιο της ιστορίας του για να μαγέψει το ευρωπαϊκό κοινό σε φεστιβάλ και θέατρα και το 2016 επιστρέφουν στην Ελλάδα για να παρουσιάσουν για πρώτη φορά το “Telion’s Garden” με μεγάλη επιτυχία, μετά από πολλαπλές sold out εμφανίσεις στο Θέατρο Χώρα.
Οι εμφανίσεις των Dirty Granny Tales συνδυάζουν μουσική, μαριονέτες, χορό κοστούμια, μάσκες και animation, όλα κατασκευασμένα από τους ίδιους. Στη σκηνή ζωντανεύουν ατμοσφαιρικά και απόκοσμα παραμύθια χρησιμοποιώντας συμβολισμούς σε όλες τις παραπάνω τέχνες. Μουσικοί με ακουστικά όργανα όπως κιθάρα, μαντολίνο, μπάσο, τσέλο, πιάνο, κρουστά και φωνητικά χαρακτήρων, λένε τα παραμύθια ενώ ο χορός, οι μαριονέτες και το animation σχηματίζουν το σκοτεινό πλαίσιο των παραμυθιών των Dirty Granny Tales. Το κοινό τους αποτελείται από ένα ευρύ φάσμα τόσο ηλικιακά, όσο και σε καλλιτεχνικές προτιμήσεις.
Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε την ατζέντα.
***
Μεγαλοπρεπώς γιορτάζει φέτος το Gazarte τα 10α γενέθλιά του, με μια εντυπωσιακή συναυλία την Τετάρτη 12 Ιουλίου, με headliners την LP (περισσότερα) και τους Monophonics. Στην ίδια συναυλία το κοινό θα έχει την ευκαιρία να δει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το ταυχύτατα ανερχόμενο συγκρότημα από το Τελ Αβίβ, Lola Marsh, ενώ τη βραδιά θα ανοίξει η Angelika Dusk, υποψήφια Jumping Fish Artist με το τραγούδι “Love On Your Own Terms“,
Μετά τα live, το party θα μεταφερθεί στη Βουτάδων, στο Roof Stage του Gazarte, όπου ο ραδιοφωνικός παραγωγός του Pepper, Γιάννης Καστανάκης, θα βρεθεί στα decks για ένα ολονύχτιο afterparty.
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ:
EARLY BIRD: 23€ SOLD OUT
Προπώληση A: 26€ SOLD OUT
Προπώληση B: 28€
Tαμείο: 31€
ΑμεΑ: 12€
Στις 31/03 οι MAHAKALA στο Κύτταρο έκαναν και την live παρουσίαση του “The Second Fall” έχοντας προσκαλέσει τους BUS και τους VOΙD DROID να προθερμάνουν τον κόσμο.
Θα ζητήσω συγνώμη από την πρώτη μπάντα, τους BUS, μιας και πρόλαβα 1 κομμάτι και κάτι να ακούσω, που έχει σαν αποτέλεσμα να μην μου δίνει την δυνατότητα να τοποθετηθώ για την εμφάνιση των παιδιών, αλλά από τα σχόλια φίλων που βρήκα εκεί, τα οποία ήταν πολύ θετικά, θα μπω στην διαδικασία να ακούσω και την επόμενη να είμαι προετοιμασμένος.
Οι Πατρινοί Void Droid που ανέβηκαν στην σκηνή, είναι μια γνώριμη μπάντα. Για πρώτη φορά τους είχα δει στο defcon fest στο ΑΝ (2015) και από την πρώτη στιγμή μου κέντρισαν το ενδιαφέρον .
Έχοντας ακούσει στο “Terrestrial” (http://p314.gr/?p=2361) και μετά από 1,5 χρόνο περίπου από την 1η μας γνωριμία, ήθελα να τους ακούσω ξανά και να επιβεβαιώσω αυτή την θετική άποψη, που αρχικά μου είχαν δημιουργήσει με την τότε εμφάνισή τους.
Στα δικά μου αυτιά και μάτια, οι Void Droid είναι μια ανερχόμενη μπάντα και με αυτό το Live κατάλαβα ότι τους περιμένουν πολλά και ωραία πράγματα, αν και η επόμενη δουλειά τους είναι εξίσου καλή ή ακόμα καλύτερη από την υπάρχουσα.
Μέσα σε αυτόν τον μεγάλο «ανταγωνισμό», μιας και οι περισσότερες νεό-εμφανιζόμενες μπάντες κινούνται στα πλαίσια του «stoner», το είδος που έχει κερδίσει το μεγαλύτερο μέρος της νεολαίας, τα παιδιά από την Πάτρα μοιάζουν να ξεχωρίζουν, γιατί έχουν αυτό που χρειάζεται. Riff και συνθέσεις που ξεχωρίζουν, δυναμική σκηνική παρουσία, ένα frontman που έχει πολύ ωραία φωνή, όλα αυτά τα στοιχεία από όσες μπάντες του είδους έχω δει, τους πάνε ένα βήμα παραπάνω.
Καλή συνέχεια.
Ήρθε η ώρα να ανέβουν στην σκηνή οι MAHAKALA. Αυτή είναι η 2η φορά που θα τους δω ζωντανά, έχουν περάσει κάποια χρόνια από την 1η φορά, που δεν μπορώ να πω ότι με είχαν κερδίσει, αλλά δεν είναι και αρκετή για να μπορέσω να έχω μια ποιο ολοκληρωμένη άποψη.
Έχοντας στην σύνθεσή τους τον κιθαρίστα των Black Hat Bones Chris Vlachos, στα drums τον Έκτορα (δύναμη), ο John T. (Speedblow και Black Soul Horde) και ο Jim Kotsis, έφτιαξαν μια τετράδα με περισσότερη ενέργεια, δεμένη και μας παρουσίασαν την νέα τους δουλειά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Ο ήχος ήταν πολύ καλός, η φωνή του Jim που ήθελα πάρα πολύ να ακούσω και Live, μετά την ακρόαση του δίσκου, ήταν άψογη, έδωσε πάθος και ερμηνείες που δεν είχαν διαφορές από το LP.
Ο συνδυασμός των νέων και παλιών κομματιών μαζί με τα υπέροχα video στην πλάτη του Έκτορα, έφτιαξαν μια ατμόσφαιρα που υποστήριζε την όλη φιλοσοφία της μπάντας, των στίχων και των συνθέσεων που έχει δημιουργήσει.
Επίσης ήθελα να σημειώσω ότι το Κύτταρο, είχε κόσμο και μάλιστα από νωρίς κάτι που με κάνει πολύ χαρούμενο όταν υπάρχει ανταπόκριση από το κοινό στο κάλεσμα ελληνικών σχημάτων.
Ήταν μια πολύ ωραία βραδιά, εύχομαι στα παιδιά καλή επιτυχία και καλό ταξίδι στο “The Second Fall” και σύντομα θα βρεθούμε στην ευχάριστη θέση να δούμε τους MAHAKALA ζωντανά ξανά.
Ένα ακόμα live του συγκροτήματος από το SanDiego που θα συζητιέται για καιρό
Του Γιώργου Βιτωράτου
Τους Black Heart Procession τους ανέδειξε με ιδιαίτερο τρόπο ο Πάνος Κοκκινόπουλος στη Δέκατη Εντολή του και στον Κόκκινο Κύκλο του, μέσω του εκατομμυρίων views στο youtube τραγουδιού τους «ACryForLove», αλλά και του κλασικού, πια, «TheInvitation». Όμως, οι καθόλου λίγοι Έλληνες fans του συγκροτήματος δεν τους ξέρουν μόνο από την τηλεόραση, οπότε σίγουρα χάρηκαν όταν τους απόλαυσαν την τελευταία μέρα του φετινού Μάρτη στη σκηνή του Fuzz. Μετά από τρία χρόνια διάλειμμα, οι Black Heart Procession ανακοίνωσαν συναυλίες που κορυφώθηκαν με την περιοδεία για τα κάτι-λιγότερο-από- 20 χρόνια από την κυκλοφορία του ντεμπούτου τους «1». Το ότι ετοιμάζουν και νέα τραγούδια είναι δεδομένο και το κοινό τους αδημονεί.
Το κλείσιμο της περιοδείας τους στο κατάμεστο Fuzz Live Music Club δεν ήταν μελαγχολική όπως το ύφος του συγκροτήματος, αλλά σίγουρα γεμάτη συγκίνηση. Οι Pall Jenkins,Tobias Nathaniel, τα δύο κεντρικά μέλη, αλλά και οι Boris Eftovski και Vladimir Markoski ,ήρθαν στην Ελλάδα για να παρουσιάσουν live τον πρώτο τους εκείνο δίσκο που τόσο αγαπήθηκε και ο κόσμος το απόλαυσε ειλικρινά.
Τα opening act της βραδιάς δόθηκε από τους APPALACHIAN COBRA WORSHIPERS, οι οποίοι με αυτοσαρκασμό και επαγγελματισμό «πείραξαν» αγαπημένα και κλασικά κομμάτια, χαρίζοντας στο ανυπόμονο κοινό ένα σχετικά εύπεπτο μίγμα folk και Americana. Ο Μανώλης Αγγελάκης «κράτησε» τον κόσμο ζεστό, πράγμα που δεν πέρασε απαρατήρητο ούτε στους Black Heart Procession που βρίσκονταν backstage.
Οι BlackHeartProcession, παρουσίασαν τα τραγούδια του “1” με τη σειρά που υπάρχουν στον δίσκο του ’98, μαζί με ένα encore που περιλάμβανε δύο τραγούδια από την υπόλοιπη δισκογραφία τους, αλλά και ένα καινούργιο κομμάτι.
Οι κορυφαίες στιγμές αρκετές, ο ήχος καθαρός και γνήσια processionικός, η μια ώρα της παρουσίασης κύλησε σα νερό και ο κόσμος συμμετείχε. Την προσοχή τράβηξαν σίγουρα οι επί σκηνής εκτελέσεις των:
“Blue Water-Black Heart” , “Square Heart” και“A Heart the Size of a Horse” . Στο encore , παρουσίασαν το, εννοείται ΄πολυαναμενόμενο να ακουστεί, “A Cry for Love” και το “The War Is Over”, μαζί με ένα καινούριο τραγούδι που τιτλοφορείται “Borders”. Με αφορμή τα δυο τελευταία τραγούδια, ο Pall Jenkins, είπε δυο απλές, αλλά βαρυσήμαντες κουβέντες για τον πόλεμο και τους πρόσφυγες. Χαρακτηριστική η εξής του φράση: «To San Diego (σημ: ο τόπος καταγωγής των δύο βασικών μελών του συγκροτήματος) είναι δίπλα στα σύνορα με το Μεξικό. Πάρα πολλοί φίλοι μας είναι Μεξικανοί”, ήταν το μήνυμά του προς τον Donald Trump. “Στη σκηνή μαζί βρίσκονται δύο φίλοι από τη Σερβία, ενώ και ο Tobias μένει πλέον εκεί. Πριν από σχεδόν 20 χρόνια οι ΗΠΑ βομβάρδισαν τη Σερβία, όμως εμείς είμαστε εδώ, μαζί, να παίζουμε μουσική»
Μετά από την κουβέντα του αυτή, το “Borders”, στάθηκε αναμφισβήτητα ως το highlight τoυ 90λεπτου σε διάρκεια live. Το βράδυ, πάντως, εκείνης της Παρασκευής δεν είχε κανένα σύνορο, κανένα φόβο και καμία οργή, ήταν γεμάτο συναίσθημα, πάθος και λιγάκι μελαγχολικά χαμόγελα. Ό, τι ακριβώς ταίριαζε δηλαδή στο ύφος και τη διάθεση του αγαπημένου συγκροτήματος, που κατάφερε να μας πάρει μαζί του στην πάντοτε ξεχωριστή του Πομπή.
Ακόμα ένα φύλλο σκίστηκε από το ημερολόγιο του 2017, με τις “Νύχτες Τρόμου” να βρίσκονται πια μόλις ένα μήνα μακριά.
Το Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ “Νύχτες Τρόμου” επιστρέφει για τέταρτη συνεχή χρονιά, και έχει πολύ κακές προθέσεις!
Το φετινό πρόγραμμα σας έχει ετοιμάσει δύο εξαιρετικά αφιερώματα σε δύο εκ διαμέτρου αντίθετα υποείδη του horror genre, στο sci-fi horror και στον ελληνικό τρόμο.
Η μίξη επιστημονικής φαντασίας και τρόμου προσέφερε στο κινηματογράφο μια τεράστια αποθήκη ταινιών για όλα τα γούστα, από υποτιμημένα b-movies μέχρι τεράστια blockbusters. Εμείς επιλέξαμε μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα και θα σας τα παρουσιάσουμε σε ένα συναρπαστικό αφιέρωμα.
Το δεύτερο αφιέρωμα μπορεί να μην είχε μία τόσο μεγάλη γκάμα επιλογών, όμως ο Ελληνικός Τρόμος μας έχει δώσει κατά καιρούς, μικρότερα ή μεγαλύτερα, κατεργασμένα ή ακατέργαστα διαμαντάκια, από τα οποία θα έχετε την ευκαιρία να δείτε μερικά που προσεκτικά διαλέξαμε για σας.
Φυσικά δε μπορεί να λείπει το Διεθνές Διαγωνιστικό, με ταινίες να κάνουν το ντεμπούτο τους στις αίθουσες του Horrorant Φεστιβάλ “Νύχτες Τρόμου”, πολλές από τις οποίες σε πρώτη ευρωπαϊκή ή και παγκόσμια πρεμιέρα!
Στο πρόγραμμα φυσικά υπάρχει και το τμήμα ταινιών μικρού μήκους, χωρισμένες σε ελληνικές και διεθνείς παραγωγές.
Το φεστιβάλ έχει να υπερηφανεύεται για ακόμα ένα λόγο, αφού φέτος ανοίγει ακόμα περισσότερο τα φτερά του, πετώντας και μακριά από τη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, σε Ηράκλειο, Λάρισα, Αλεξανδρούπολη και Ρόδο.
Μέσα από το εντυπωσιακό trailer του 4ου Κινηματογραφικού Φεστιβάλ “Νύχτες Τρόμου” που σας ετοιμάσαμε, θα πάρετε μια γεύση από το τι σας περιμένει… Και αυτό δεν είναι υπόσχεση αλλά απειλή! Ετοιμαστείτε!
Αθήνα 4 – 10 Μαΐου ΙΝΤΕΑΛ, ΟΣΚΑΡ
Θεσσαλονίκη 11 – 17 Μαΐου ΒΑΚΟΥΡΑ 1 & 2
Αλεξανδρούπολη 11 – 17 Μαΐου ΗΛΥΣΙΑ
Λάρισα 11 – 17 Μαΐου VICTORIA CINEMAS
Ρόδος 11 – 17 Μαΐου PALLAS
Ηράκλειο 11 – 17 Μαΐου ΒΙΤΣΕΝΤΖΟΣ ΚΟΡΝΑΡΟΣ
Σίγουρα αν όχι όλοι, τότε οι περισσότεροι γνωρίζετε την ιστορία της Ιωάννας της Λωραίνης ή αλλιώς Jeanne d’Arc (Joan of Arc) ακόμα και “The Maid of Orléans”. Για όσους δεν γνωρίζουν να σας πω εν συντομία πως επρόκειτο για μιαν νεαρά όπου άκουγε την φωνή του Θεού, την σημαντική εκείνη χρονική χρυσή περίοδο που ο πόλεμος άγγιζε τα σωθικά της Αγγλίας και της Γαλλίας. Η πίστη ποτέ δεν ήταν άλλωστε έγκλημα και σίγουρα έφερνε δόξα και χρήμα, ειδικά όταν κάποιος προτείνει στο θρόνο έναν βασιλιά, σύμφωνα με την ευλογία του Θεού και των αγίων… Τι γίνεται όταν όμως το όραμα γίνεται χολέρα για κάποιους και ο θρόνος γλυκαίνει τους άχρηστους; Τι γίνεται όταν η εκκλησία την χρυσή εκείνη εποχή (όχι ότι αλλάζει κάτι σήμερα) δωροδοκείτε και χάνει την “πίστη” στον αγώνα και ξεπουλά έτσι απλά τον οιωνό της;
Η Ιωάννα της Λωραίνης ή Jeanne d’Arc, αφορά εκείνη την γυναικεία παρουσία που αν δεν συμφωνεί με το σύνολο, αν δεν πηγαίνει με το κοπάδι, ακόμα και αν ακούει φωνές, θεωρείτε η πηγή του κακού, το μικρό εκείνο λιθαράκι για να ρίξουμε το σφάλμα μας.
Κάτι τέτοιο λοιπόν με παρακίνησε και δεν το κρύβω πως μου κίνησε το ενδιαφέρον για μια ‘διασκευή’ της ιστορίας με τίτλο ”Joan of mArc” από την θεατρική ομάδα Splish–Splash στο θέατρο Φούρνος.
Το σκηνικό σκοτεινό, minimal με ένα προτζέκτορα να σε μεταφέρει από την μία σκηνή στην άλλη και να σου δίνει μικρούς διαλόγους, όπως έκαναν παλιά και στον βουβό κινηματογράφο. Αφορμή επίσης ήταν και πως στο θεατρικό αυτό δεν υπήρχαν διάλογοι, ούτε καν μονόλογοι, αλλά έντονες εκφράσεις προσώπου, κινήσεις ακόμα και έντασης, ότι δηλαδή αρμόζει σε μια παντομίμα. Πρωταγωνίστρια είναι η Νάνσυ Χρυσικοπούλου στον ρόλο της Joan, όπου και δεν σας κρύβω τον θαυμασμό μου για την απόδοση της. Φυσικά δεν είμαι η μόνη που το ξεστομίζει, καθώς κατά την έξοδο μας όλοι λίγο πολύ κουτσομπολεύαμε τις ερμηνείες των ηθοποιών. Δύναμη και πάθος λίγο πολύ τους χαρακτηρίζει όλους, η ίδια όμως είναι φυσικά εκείνη που κρατά το ζουμί όλης της υπόθεσης.
Στον ρόλο της μαμάς Βασίλισσας όπως και σε κόντρα ρόλους, βρίσκεται η Ευγενία Μαραγκού (εντάξει το ομολογώ, ζήλεψα πολύ την στολή της Βασίλισσας) όπου με το ιδιαίτερο εκφραστικό της ταπεραμέντο μας έκανε στο ελάχιστο να την συμπαθήσουμε αν και δεν ήμαστε βασιλόφρων.
Ο μοχανός – θρησκευτική εξουσία- ιούδας φιλούσε υπέροχα, ο μαμάκιας – βασιλικός που σε πότισα- wanabe σωτήρας της χώρας, όπως και ο ιππότης της τσαλακωμένης πανοπλίας είχαν εξίσου την καλύτερη σιωπηλή δυναμική που θα μπορούσε να έχει για συντροφιά μια Γαλλική τυχάσασα επανάσταση – ο θεός να την κάνει ( Ζαν ακούς;)
Αν και η παράσταση έχει αρκετά στοιχεία χιουμοριστικά και μια πιο ανάλαφρη εσανς, σίγουρα δεν κρύβεται η θλίψη που κουβαλά η συγκεκριμένη ιστορία.
Μην ντραπείτε να ρωτήσετε και να μάθετε για αυτήν την παράσταση, γιατί όπως μαθαίνουμε θα βρεθεί σε αρκετά φεστιβάλ και ξεκινά tour!
Ευχαριστούμε πολύ για το φωτογραφικό υλικό τον Κωνσταντίνο Οικονόμου.
Ακολουθεί δελτίο τύπου:
Η ιστορία της Ζαν ντ’ Αρκ είναι γνωστή σχεδόν σε όλους μας. Η θεατρική ομάδα Splish–Splash pantomime+more ωστόσο, την μεταφέρει στην σκηνή του θεάτρου Φούρνος με έναν πρωτότυπο και σατιρικό τρόπο, υπό τον τίτλο ”Joan of mArc”.
Από το 2003 η ομάδα διαλέγει κλασικά έργα και τα «πειράζει», προσθέτοντας μία γερή δόση από το δικό της ιδιαίτερο χιούμορ. Με μοναδικό υλικό το σώμα τους, δίνουν ένα εξαιρετικό δείγμα βωβού θεάτρου, ένα είδος παράστασης που απουσιάζει από την αθηναϊκή σκηνή.
Σύμφωνα με την ιστορία, η νεαρή Ζαν ντ’ Αρκ έζησε μεταξύ 1412-1431. Πολέμησε στην πιο κρίσιμη φάση του Εκατονταετούς πολέμου μετά από ένα όραμα που είδε και στο οποίο εμφανίστηκαν μπροστά της ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, η Αγία Αικατερίνη και η Αγία Μαργαρίτα καλώντας την σε δράση.
Η παράσταση αφηγείται το ιστορικό αυτό συμβάν, κατά το οποίο η Ζαν ντ’ Αρκ γίνεται αντικείμενο χειραγώγησης της Εκκλησιαστικής εξουσίας, συγκεκριμένα ενός καλόγερου από το χωριό Ντομρεμί. Ο τρόπος που γαλουχήθηκε η Ζαν, οδήγησε στην εκμετάλλευσή της ως σύμβολο σωτηρίας της Γαλλίας, για την τόνωση του εθνικού αισθήματος του λαού. Η κατοπινή της προδοσία από τα ίδια άτομα, καθιστά την ιστορία της τραγική. Παρόλα αυτά, η ομάδα Splish-Splash την παρουσιάζει μέσα από ένα άκρως κωμικό πρίσμα, σχολιάζοντας και καυτηριάζοντας τα γεγονότα, αναδεικνύοντας έτσι το επίκαιρο της ιστορίας.
Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Johnny O., Ιωάννα Καμπυλαυκά
Βοηθός Σκηνοθέτη: Κυριακή Στούρου
Θέατρο Φούρνος, Μαυρομιχάλη 168, Αθήνα
Παραστάσεις κάθε Δευτέρα και Τρίτη, 21:15
Διάρκεια: 1 ώρα και 20 λεπτά
Εισιτήρια: 12€ (γενική είσοδος), 10€ (φοιτητικό και άνω των 65), €5 (ανέργων και ατέλειες)
H θεατρική ομάδα Splish-splash pantomime+more συστήθηκε στο κοινό της το 2003.
Με έμπνευση από την χρυσή εποχή του βωβού κινηματογράφου, διασκευάζει κλασικά έργα και τα μεταφέρει στο θεατρικό κοινό με ένα τρόπο μοναδικό, αφήνοντας το δικό της ξεχωριστό αποτύπωμα.
Βασισμένη κυρίως στην κίνηση και την έκφραση των ηθοποιών, την μουσική και τον γρήγορο, «καθαρό» ρυθμό, δημιουργεί μία πρωτότυπη θεατρική ταυτότητα η οποία την έχει καταστήσει αναγνωρίσιμη στην ελληνική θεατρική πραγματικότητα. Έχει διακριθεί σε πολλά διεθνή φεστιβάλ με σημαντικά βραβεία.
Η σατιρική διάθεση και το «πείραγμα» γνωστών μύθων αλλά και των ηρώων που πρωταγωνιστούν σε αυτούς, δημιουργούν μία ολότελα διαφορετική πρόσληψη του έργου, αποτέλεσμα του σκηνοθέτη, σεναριογράφου και ηθοποιού της ομάδας Splish-splash pantomime+more, Johnny Ο.
Την κινησιολογική επιμέλεια της ομάδας έχει η Ιωάννα Καμπυλαυκά, ενώ από τη θεατρική σεζόν 2015-2016, ο Κωνσταντίνος Οικονόμου ανέλαβε τα σκηνικά και τις βιντεοπροβολές, τα οποία έδωσαν ένα νέο ύφος στις παραστάσεις.
Ιστορικό παραστάσεων:
Jack the RiMper (2016)
Meta(m)morphosi (2014-2015)
Draculam (2012-2014)
Mr D. (2011)
M for little Man (2010-2011)
The Phantom of the Ompera (2009-2010)
ScarMface (2008-2009)
FraMkenstein (2007-2008)
ZaM Dark (2006-2007)
Jack the RiMper (2005-2006)
NeMfertiti (2004-2005)
NoMsferatu (2003-2004)
Βραβεία/Διακρίσεις:
Οι Splish-Splash επιλέχθηκαν από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου ανάμεσα στις οκτώ καλύτερες ομάδες εναλλακτικού και πειραματικού θεάτρου.
Το Εθνικό Θέατρο της Ρουμανίας επέλεξε τους Splish-Splash και το ScarMface για να συμμετέχουν στο 17ο Φεστιβάλ της Sibiu. Ακολούθησαν ακόμη 2 συμμετοχές στο ίδιο φεστιβάλ, όπου και απέσπασαν το βραβείο κοινού για την παράσταση Draculam.
Άλλες συμμετοχές: Συμμετοχή στην ταινία μικρού μήκους του Κωνσταντίνου Οικονόμου “SameLifeDifferentDay”, με πρωταγωνιστή τον Johnny O. (2016) (βραβείο σεναρίου). Συμμετοχή στο Bob Festival με τις παράστασεις ScarMface (2010) και Meta(m)morphosis(2015)
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies. Υπάρχει προσδιορισμός και αποθήκευση δεδομένων. Πληροφορίες σχετικά με την επεξεργασία δεδομένων και τη δυνατότητα άρνησης αυτής περιλαμβάνονται στην πολιτική απορρήτου.
