Δεν ξέρω αν θα περίμενε κανείς μια σειρά που δεν θα είχε ταμπού, θα μιλούσε για έρωτα, ανθρωπισμό, φιλία και δονητές!
ΤοGrace and Frankie αποτελεί ναι μεν μια Αμερικάνικη σειρά που αφορά τον δικό της κόσμο, αλλά… ώπα μισό λεπτό! Τι εννοείς αφορά τον δικό της κόσμο; Κάμερα σε μένα και πάμε πάλι. ΤοGrace and Frankie είναι μια σαρκαστική σειρά με πλούσια τα στοιχεία της κωμωδίας και αφορά τον έρωτα, τον χωρισμό, τους ανθρώπους, τις ανθρώπινες σχέσεις και γιατί όχι και το σεξ. Τώρα θα μου πεις τι το διαφορετικό μπορεί να έχει από όλα τα υπόλοιπα που έχουμε δει ή συνεχίζουμε να βλέπουμε.
Αυτό το έξυπνο αριστούργημα είναι παιδί των Marta Kauffman και Howard J. Morris και προβάλλεται στην χώρα μας μέσω του Netflix. Πρωταγωνίστριες είναι η Jane Fonda {Grace Hanson} και η Lily Tomlin {Frances “Frankie” Bergstein} όπου εκεί κοντά στα 70 βρίσκονται αντιμέτωπες με ένα διαζύγιο και ότι μπορεί να φέρει. Ναι έχεις δίκιο, το μυαλό σου πάει στην μοιχεία αλλά ίσως να έχεις επιλέξει λάθος φίλο. Οι σύζυγοι Martin Sheen (Robert Hanson} και Sam Waterston (Sol Bergstei) είναι μεγαλοδικηγόροι όπου τους ανήκει μια δική τους εταιρία αλλά πέρα από την συνεργασία έχουν και κάτι άλλο κοινό. Το διαζύγιο και το κρυφό τους πάθος πάνω από είκοσι χρόνια.
Η σειρά αυτή καταφέρνει να δείξει πολύ όμορφα και με χιούμορ την φιλία, την σχέση gay ζευγαριού σε μεγάλη ηλικία αλλά και την σεξουαλική ζωή αυτών.
Σίγουρα θα σας χαρίσει πολλές στιγμές γέλιου, μπορεί να αναρωτηθείτε για το τι έχετε κάνει έως σήμερα, πόσο μάλλον να μετρήσετε τα χρόνια σας αναζητώντας το σεξ.
Τίποτα μην σας τρομάζει όμως, γιατί τα κορίτσια έχουν την λύση!
Γράψτε το ονοματεπώνυμο σας και ένα σχόλιο με την ημερομηνία και τον νομό που θέλετε, στη φόρμα που ακολουθεί πιο κάτω.
Κοινοποιήστε το διαγωνισμό με hasthag #afternoiz_contest .
Οι νικητές θα ανακοινωθούν μια ημέρα πριν.
Καλή επιτυχία Noizers!!
Η Marietta Fafouti επιστρέφει με ολοκαίνουργιο καλοκαιρινό single.
Με δύο δίσκους στα χέρια τηςκαι έχοντας υπογράψει τα τραγούδια για τις μεγαλύτερες διαφημιστικές καμπάνιες στη χώρα μας, για τηλεοπτικές παραγωγές, θέατρο και σινεμά, η Μαριέττα αποτελεί μια από τις πιο ξεχωριστές και ταλαντούχες τραγουδοποιούς των τελευταίων ετών.
Λίγους μήνες πριν κυκλοφορήσει τον τρίτο προσωπικό της δίσκο παρουσιάζει το single της “Living For The Night”. Αναλογικά synths, neon φώτα, glitter μελωδίες, σε ένα κομμάτι με έντονες electro-pop αναφορές και τη σκοτεινή λάμψη των εναλλακτικών 80s.
Η “LANDMARKS LIVE IN CONCERT” παρουσιάζει την ιστορικής σημασίας συναυλία των FOO FIGHTERS στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού στις 10 Ιουλίου, στην Αθήνα
Αυτή η παράσταση θα φιλμογραφηθεί και θα προβληθεί το φθινόπωρο, ως μέρος της παγκοσμίου φήμης σειράς του PBS, «LANDMARKS LIVE IN CONCERT»
Τη σειρά παρουσιάζει ο Chad Smith των Red Hot Chili Peppers
Λος Άντζελες, Καλιφόρνια (30 Ιουνίου, 2017) – Η LANDMARKS LIVE IN CONCERT ανακοινώνει τη συναυλία της 10ης Ιουλίου στο μνημείο της Ακρόπολης, με το πολυβραβευμένο με Grammy ροκ συγκρότημα των FOO FIGHTERS. Η ιστορική αυτή συναυλία θα φιλμογραφηθεί και θα παρουσιαστεί στο κοινό αυτό το φθινόπωρο ως μέρος της παγκοσμίου φήμης σειράς ντοκυμαντέρ του PBS, “Landmarks Live In Concert” από όπου έχουν παρελάσει οι μεγαλύτεροι super star του πλανήτη με εμφανίσεις σε μνημειώδεις τοποθεσίες ανά τον κόσμο.
Οι πόρτες για αυτήν την ιστορική συναυλία θα ανοίξουν στις 18:45 και η συναυλία θα ξεκινήσει στις 20:45.
Το αποφορολογημένο ποσό που θα προκύψει από την αγορά κάθε εισιτηρίου θα δοθεί ως δωρεά σε ελληνικό φιλανθρωπικό οργανισμό.
«Πάντα ήθελα να δουλέψω με τους Foo Fighters και να διοργανώσω μία συναυλία στην Ελλάδα,” δηλώνει ο δημιουργός/σκηνοθέτης /παραγωγός της σειράς, Daniel E Catullo. «Είναι μεγάλη στιγμή για εμένα να πραγματοποιήσω και τις δύο μου επιθυμίες ταυτόχρονα, στο ίδιο επεισόδιο. Όταν οραματίστηκα για πρώτη φορά τη σειρά, αυτό ακριβώς είχα στο μυαλό μου, ένα θρυλικό συγκρότημα να παίζει σε ένα θρυλικό συναυλιακό χώρο. Είχαμε μερικά καταπληκτικά shows μέχρι τώρα, αλλά αυτή η συναυλία στην Αθήνα ανεβάζει τα standards μας σε ανώτερο επίπεδα.»
Η Didi Music τελεί ως σύμβουλος παραγωγής στη συναυλία των Foo Fighters.
Η View Master είναι υπεύθυνη για την παραγωγή του ντοκιμαντέρ και της συναυλίας στην Ελλάδα. γτυτIDs/passports will be needed of ID or a passport. So, for a two ticket order, two names and two IDs/passports will be needed
Η «Landmarks Live In Concert» δημιουργήθηκε από το βετεράνο ντοκιμαντερίστα σκηνοθέτη/ παραγωγό, Daniel E Catullo III και παρουσιάζεται από τον Chad Smith, του πολυβραβευμένου με Grammy συγκροτήματος των Red Hot Chili Peppers. Σε κάθε επεισόδιο βλέπεις τον Smith «αντιμέτωπο» με τους καλλιτέχνες, σε μία συνέντευξη ένας προς έναν, καθώς εξερευνούν τις αγαπημένες τους τοποθεσίες γύρω από κάθε μνημείο.
Συνταξιδιώτης και συμπαραγωγός σε κάθε show είναι η Bungalow Media + Entertainment.
Η σειρά «Landmarks Live In Concert» έκανε πρεμιέρα τον περασμένο Ιανουάριο, με την Alicia Keys στο Apollo Theater της Νέας Υόρκης και τον Brad Paisley στο Πανεπιστήμιο της West Virginia. Το επόμενο επεισόδιο της σειράς παρουσιάζει τον Andrea Bocelli ζωντανά στο περίφημο Palazzo Vecchio της Φλωρεντίας, και θα μεταδοθεί την Παρασκευή, 30 Ιουνίου στις 22:00 στο PBS.
Η “Landmarks Live In Concert” είναι μια παραγωγή της City Drive Films. Ο Daniel E Catullo III, CEO της City Drive Films, είναι ο δημιουργός, σκηνοθέτης και παραγωγός της σειράς. Συμπαραγωγός της σειράς είναι η Bungalow Media + Entertainment. Ο CEO της εταιρίας, βετεράνος της βιομηχανίας θεάματος, Robert Friedman συμμετέχει και ως παραγωγός.
Για τους Foo Fighters
Μέσα σε 22 χρόνια από το 1995 όπου οι Foo Fighters έβγαλαν το ομότιτλο ντεμπούτο άλμπουμ τους, οι Dave Grohl, Taylor Hawkins, Nate Mendel, Chris Shiflett, Pat Smear και Rami Jaffee εξελίχθηκαν στην τελευταία μεγάλη αμερικάνικη ροκ μπάντα, κερδίζοντας 11 βραβεία Grammy, πουλώντας 25 εκατομμύρια δίσκους και κάνοντας δεκάδες χιλιάδες μουσικόφιλους να τραγουδήσουν τους παντοτινούς πια ροκ ύμνους τους.
Το ταξίδι των Foo Fighters στη δισκογραφία ξεκίνησε επισήμως το 1995 με το ντεμπούτο άλμπουμ τους και εξελίχθηκε σε μία από τις πλέον λαοθρύλητες δισκογραφίες της ροκ μουσικής, που περιλαμβάνει το διπλά πλατινένιο The Color and the Shape, του 1997, το βραβευμένο με Grammy, Best Rock Album There Is Nothing Left To Lose (1999) και το One By One (2002), το επικό διπλό LP Your Honor που κυκλοφόρησε το 2005, στη 10η επέτειο των FF, τα βραβευμένα με τρίτο και τέταρτο βραβείο Grammy ως Best Rock Album, Echoes, Silence, Patience and Grace (2007) και το Wasting Light (2011) αντίστοιχα. Ακολούθησε το όγδοο άλμπουμ τους, Sonic Highways που μοιράστηκε τον τίτλο του με το διπλό Emmy βραβείο του Dave Grohl για την σειρά ντοκιμαντέρ του HBO. Το 2015, τα 20στα γενέθλια της μπάντας συνέπεσαν με την 5η πιο επικερδή περιοδεία τους- μετά την οποία η μπάντα κυκλοφόρησε δωρεάν το EP, Saint Cecilia, ως ένα ευχαριστώ στους οπαδούς της.
Οι Foo Fighters επανεμφανίστηκαν πρόσφατα με το hard rock ύμνο του καλοκαιριού “Run”, που μας δίνει μία πρώτη γεύση από το επερχόμενο ένατο άλμπουμ τους, Concrete and Gold. Το “Run”, κυκλοφόρησε χωρίς καμία προειδοποίηση, και το ανυπόμονο κοινό εθίστηκε στη μελωδία του τραγουδιού κάνοντας viral το video clip. Τα εκατομμύρια των θαυμαστών του συγκροτήματος αδημονούν για την κυκλοφορία του Concrete and Gold και την παγκόσμια περιοδεία των FF που ακολουθεί.
Η City Drive Films, LLC, είναι θυγατρική της εταιρείας The City Drive Group, LLC, εταιρείας χρηματοδότησης, παραγωγής και διανομής που έχει γραφεία στο Λος Άντζελες, το Orange County, τη Στοκχόλμη και τη Νέα Υόρκη. Το City Drive ειδικεύεται σε ντοκιμαντέρ και εξειδικευμένες ειδικές ζωντανές συναυλίες. Πρόσφατα project της εταιρίας περιλαμβάνουν τα: Alicia Keys (πολλά και διαφορετικά project), το The Square, υποψήφιο για βραβείο Όσκαρ το 2013 και βραβευμένο με Emmy 3 φορές, το Alive Inside, Mariah Carey Live In Central Park που κέρδισε το βραβείο κοινού στο Sundance Film Festival το 2014 το TED x Hollywood; Rage Against The Machine-Live From London, Shiprocked, Total Slaughter, μια συμπαραγωγή με την Electus and Shady Films και το Alter Bridge Live From Milan. Η εταιρεία έχει πολλές παραγωγές στα σκαριά όπου περιλαμβάνουν και τέσσερα νέα ντοκιμαντέρ και αρκετά μεγάλα μουσικά project. Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε το www.thecitydrivegroup.com. Για περισσότερες πληροφορίες για τη Landmarks Live in Concert, επισκεφθείτε το www.landmarkslive.com
Για την Bungalow Media + Entertainment, LLC
Η Bungalow Media + Entertainment, LLC, ιδρύθηκε το 2013, είναι εταιρία πολυμέσων & ψυχαγωγίας που ειδικεύεται σε όλες τις πλατφόρμες νέων μέσων επικοινωνίας, συμπεριλαμβανομένων της τηλεόρασης, κινηματογράφου, ζωντανής και ψηφιακής ψυχαγωγίας . Η Bungalow διευθύνεται από τον Bob Friedman, έναν επιτυχημένο διευθυντή μέσων ενημέρωσης και ψυχαγωγίας με παραπάνω από 30 χρόνια εμπειρίας, ο οποίος κατείχε σημαίνουσα θέση στις Radical Media, AOL, New Line Cinema και MTV. Ορισμένα από τα projects του είναι το “GIVE” του NBC, η επερχόμενη σειρά “APB” του FOX, το “Spring Broke” ντοκιμαντέρ του Showtime με τον Alex Gibney, η καινούρια κωμωδία του Amazon “Highston” και το “Under African Skies” του Paul Simon μεταξύ πολλών άλλων. Επίσης, είναι στρατηγικοί συνεργάτες με την Horizon Media, Inc., τη μεγαλύτερη ανεξάρτητη media buying εταιρεία και με τη Cisneros Group, ένα παγκόσμιο ηγέτη στα ισπανόφωνα media. Για περαιτέρω πληροφορίες παρακαλώ επισκεφτείτε το www.bungalowentertainment.com
Τρελό 3ημέρο με τον καύσωνα να έχει κάψει όποιον δείκτη μπορούσε και με τέτοια line up που να μην σε αφήνουν να πάρεις ανάσα. Τρίτη και τελευταία ημέρα για το Rockwave Festival 2017 και βρισκόσουν στο δίλημμα να ξεκινήσεις νωρίς για να δεις όλα τα συγκροτήματα ή να το πάρεις πιο αργά και όποιον πάρει ο χάρος; Φαντάζομαι όλοι βρέθηκαν κάπου στην μέση, αφού και να ήθελες να ξεκινήσεις νωρίς η ζέστη και ο ήλιος δεν σε άφηναν εύκολα να κουνήσεις. Όπως εγώ που βρισκόμουν σε αυτό το σύμπλεγμα μεταξύ καύσωνα στο κεφάλι μου και την επιθυμία να δω και τα ελληνικά συγκροτήματα Tardive Dyskinesia, Poem συν τους Epica με τους Anathema.
Φήμες θέλουν (και πολλά εμπιστεύσιμα στόματα μου εκμυστηρεύτηκαν πως ) τους Tardive Dyskinesia να τα δίνουν όλα με μια δυνατή εισαγωγή, έχοντας πάνω από το κεφάλι τους 40C και με ένα κοινό να προσπαθεί να δροσιστεί με νερό και μπύρα. Και φαίνεται πως τα κατάφεραν αφού όλοι έχουν να μιλούν για εκείνους όπως και για τους Poem που έκαναν μια στάση από την περιοδεία τους και το νέο τους δίσκο, για να εμφανιστούν και πάλι στον συναυλιακό χώρο της Μαλακάσας. Με πιστό κοινό, και άφθονο αντιηλιακό δημιούργησαν επί σκηνής για κοντά 40′.
Δυστυχώς ήταν από εκείνα τα live που όχι μόνο δεν πρόλαβα να δω αλλά πρόλαβα τους Anathema στο άκουσμα του Thin air, που άκουγα κατά την είσοδο στον χώρο του Festival. Πέρα από αυτό ακούστηκαν και τα εξής: Leaving It Behind, Endless Ways, The Optimist, Universal, Closer, Springfield , Natural Disaster ενώ έκλεισαν με το Distant Satellites.
Θα πω τα ίδια τετριμμένα όπως ζέστη, ήλιος και οι καλλιτέχνες να ευχαριστούν τον κοινό, το όσο υπήρχε εκείνη την ώρα για την αντοχή τους. Τα αδέρφια Cavanagh όχι μόνο αστειεύτηκαν με το κοινό τους αλλά τους ευχαρίστησαν για τα τόσα χρόνια υποστήριξης, κάτι που κάνουν φυσικά σε κάθε ερχομό τους.
Η ώρα περνούσε και τα stages άλλαζαν, ενώ τώρα σειρά είχαν οι FloggingMolly. Δεν ήταν πρώτη φορά που τους έβλεπε το Αθηναϊκό κοινό, αφού είχαν την ευκαιρία να τους ακούσουν από κοντά και λίγους μήνες πριν. Δεν ξέρω τι πίνουν αυτοί οι Ιρλανδοί, σίγουρα όμως ότι και αν ήταν τους βοήθησε στην σκηνική παρουσία που πραγματικά έγινε χαμός.
Θα πίστευες ποτέ πως οι Έλληνες θα χόρευαν και στην ουσία θα χτυπιόντουσαν με τα: Τhe Hand of John L. Sullivan, Swagger, Selfish Man, Drunken Lullabies, The Worst Day Since Yesterday, Saints and Sinners, Float, Devil’s Dance Floor, What’s On The Flag, για να μην θυμηθώ το The Seven Deadly Sins όπου και κατάφεραν να σηκώσουν τόση σκόνη όσο θα έφτανε για να σε δροσίσει ένα μπουκάλι νερό που σκάει από το πουθενά. Ο Dave King προκάλεσε το κοινό που καθόταν στους VIP αποκαλώντας τους τεμπέληδες που δεν σηκώθηκαν να χορέψουν ενώ χειροκρότησε το κοινό κοντά στην σκηνή.
Και ενώ ο κόσμος αρχίζει να κατηφορίζει πάλι προς την μεγάλη σκηνή, τα φώτα ετοιμάζονται για τους Paradise Lost!
Εμφανώς αυξημένος κόσμος και με ένα stage να ξεκινά το Hope In Sight ενώ στην συνέχεια έρχεται το Pity The Sadness και το One Second. Θεωρώ πως ήταν από τα καλύτερα live τους κάτι που μας έκανε να χτυπηθούμε με τα The Enemy, Faith Divides Us Death Unites Us και As I Die. Το παρελθόν όχι μόνο χτυπούσε την πόρτα με το Erased (που ακούσαμε και δευτερόλεπτα στην εισαγωγή) αλλά και με την νέα δισκογραφική τους δουλειά.
Κάμερα σε μένα και τρέχουμε στην εμβληματική συναυλία των Gojira! Εντάξει δεν θα πω ψέματα.. πρώτη φορά τους είδα και έμεινα με το στόμα ανοιχτό! Μπορεί τα φωνητικά του Joe Duplantier να μου θύμισαν Ghost, Korn ίσως και λέω ίσως και Sepultura (κράτα το αυτό και θα σου εξηγήσω μετά γιατί), η μουσική τους όμως έχει ένα δικό τους καθαρό στίγμα. Και όλοι χτυπιούνται εντός εκτός και επί τα αυτά σκηνής και να οι φωτιές και τα καπνογόνα, και να τα headbanging και τραντάζεται το χώμα. Ένας μεγάλος κύκλος για να χυθεί αίμα με τα Silvera και Stranded ενώ οι φωτιές επάνω στην σκηνή σε άγγιζαν από χιλιόμετρα.
Ξεκίνησαν με το Only Pain ενώ στην συνέχεια ακολούθησαν τα The HeaviestMatter Of Universe, FlyingWhales, The Cell, Shooting Star και Toxic Garbage Island.
Λίγο πριν το κλείσιμο ο Joe Duplantier (vocals) και ο Mario Duplantier (Drums) άλλαξαν ρόλους επί σκηνής και ζήσαμε κάτι μοναδικό για να έρθει και να ολοκληρώσει (εδώ σε θέλω κάβουρα) με το Territory των Sepultura.
Επιστρέφουμε για τελευταία φορά στην μεγάλη σκηνή για να συναντήσουμε τους Evanescence.
Τα χρόνια πέρασαν, το πάθος μου για αυτούς η αλήθεια είναι πως έσβησε, κάτι που όμως είδα στην συναυλία αλλά και την επόμενη ημέρα, αναζοπύρωσε σε αρκετούς. Με ένα όχι και τόσο δυναμικό ξεκίνημα και το Everybody’s Fool να ζωντανεύει μπροστά μας. What You Want και Going Under, έφταναν για να πάρουν μπρος και με λίγο σπρώξιμο που βοήθησε στο ζέσταμα της φωνής της Amy με το The Other Side, το Lithium και το My Heart Is Broken.
Πιθανόν να μου λείπει η παλιά ομάδα, πιθανόν να μου λείπουν οι πρώτοι δίσκοι ακόμα τα χρόνια πίσω μου.
Ξέρεις τι δεν θα μου λείψει από εκείνη την ημέρα; Ο καύσωνας Noizers μου, που με έκανε να χάσω μια ημέρα και τόσες μπάντες.
Ευχαριστούμε πολύ για το φωτογραφικό αρχείο την Αφροδίτη Ζαγγανά.
Δεύτερη ημέρα για Rockwave Festival και ίσως είναι η χειρότερη ημέρα λόγω καύσωνα. Τα 40άρια πάνε και έρχονται όπως και τα αυτοκίνητα στην εθνική οδό Αθηνών-Λαμίας.
Δυστυχώς δεν προλάβαμε όλα τα συγκροτήματα μα μπορέσαμε να απολαύσουμε σε τους παρακάτω που τόσο αγαπήσαμε.
Placebo
Τελευταία φορά που είχα δει τους Placebo δε τους είχα ευχαριστηθεί για λόγους που δεν έφταιγε η μπάντα. Είχα πει ότι αυτή τη φορά θα τους χαρώ ότι και να γίνει. Και τους χάρηκα. Όχι μόνο εγώ, αλλά και όλη η Μαλακάσα.
Οι αγαπημένοι μας Placebo, βγήκαν και στην ώρα τους και είπαν από τα πιο νέα τους τραγούδια, μέχρι και τα πιο παλιά τους. 2Ο χρονάκια βλέπετε, κύριοι και κυρίες, οπότε Ήταν ένα live με πολύ πάθος και πολύ ανατριχίλα. Χάρηκα πολύ που είδα γονείς με τα παιδιά τους, που είδα μαλλιά με χρώματα σε ουράνια τόξα να είναι μπροστά από τη σκηνή και ελληνική σημαία να είναι κρεμασμένη πάνω στο κάγκελο. Στο θέμα του ήχου, δεν μπορώ να πω κάτι αρνητικό, επειδή ήμουν σχετικά μπροστά σε όλη τη διάρκεια του live, οπότε η ηχητική μου ήταν εξαιρετική. Τα εφέ τους, όπως πάντα εξαιρετικά. Νομίζω πως ποτέ δε μας άφησαν απογοητευμένους ποτέ σε αυτό το κομμάτι.
Ξεκίνησαν με το Pure Morning αρκετά δυναμικά και συνέχισαν με το “Loud Like Love”, όπου έβλεπες παντού ζευγάρια να φιλιούνται και ήταν ομολογώ όμορφο θέαμα. Επόμενο τραγούδι το “Jesus Son”, με αλλαγή σε “Soulmates”. Έκσταση!! Ακολούθησε το “Special Needs”, το “Too Many Friends”, το “Exit Wounds” και το “Twenty Years”. Κάπου εκεί παρέδωσα λίγο τη ψυχή μου και εγώ σαν άνθρωπος,. Πόσα να αντέξω;! Έπαιξε το “Protect me” και σείστηκε η Μαλακάσα.. Χειροκροτήματα, φωνές, σφυρίγματα. Χαμός!
Στο “Without you I’m Nothing” δε νομίζω ότι έμεινε ασήκωτη κανενός η τρίχα, καθότι στον προτζέκτορα έπαιζαν πλάνα από τον David Bowie και ο Molko φανερά συγκινημένος είχε γυρίσει και κοίταζε τον “ήρωά” του. Και εγώ συγκινήθηκα. Πολύ.
Ακουλούθησε το “For What It’s Worth”,το “Slave to the Wage” και το “Special K”, όπου χορέψαμε. Πολύ! Μετά, αποφάσισαν τα παιδιά πάνω στη σκηνή να μας ηρεμήσουν λίγο με το “Song to Say Goodbye” και το “The Bitter End”, όπου αυτή η απότομη αλλαγή ήταν μία επιπλέον δόση ντόπας σε αυτή τη βραδιά.
Επίσης, πέρασαν και τα μηνύματά τους μέσα από το Nancy Boy, όταν ο γλυκύτατος Stefan έπαιξε με μπάσο που είχε τις λωρίδες του ουράνιου τόξου, δηλώνοντας υπέρ των δικαιωμάτων της ΛΟΑΤ κοινότητας, καθώς και τη “στραπατσαρισμένη ” φωτογραφία του Trump πάνω σε πακέτο τσιγάρα με τη λεζάντα ότι “βλάπτει σοβαρά εσάς και τους γύρω σας”, η οποία ήταν και στους προτζέκτορες.
Επόμενο το “Infra-Red”, όπου οι προτζέκτορες έδειχναν τα πλάνα από τη σκηνή σε infra-red και ήταν πολύ ωραίο σαν εφέ. Τελευταίο τραγούδι της δεύτερης μέρας του Rockwave Festival 2017 ήταν το “Running up that Hill”. Αποθέωση! Μιλάει στη καρδιά αυτό το τραγούδι. Μίλησε στη καρδιά μας και ο Molko εκίνη την ώρα.
Και έτσι τελείωσε η συναυλία. Απότομα. Χωρίς χαιρετούρες, χωρίς πολλά-πολλά. Γύρισα σπίτι με χαμόγελο στα χείλη. Καιρό είχα να γυρίσω σε αυτή τη κατάσταση στο σπίτι από συναυλία.
Όσο γλυκύτατος ήταν ο Stefan, τόσο απόμακρος ήταν ο Molko, ο οποίος ήταν λίγο ψυχρούλης. Παρόλ’αυτά, ο κόσμος έδειχνε ότι το απολάμβανε με όλη του τη καρδιά. Θεωρώ ότι ήταν από τα καλύτερα τους live στη χώρα μας και είχε εξαιρετικό vibe… Terra Vibe!!!
Αν με ρωτήσεις τι θα ήθελα να ακούσω από τους Placebo που δεν άκουσα στο live, θα ήταν το “Every You, Every Me”. Ναι , ναι, ξέρω, είναι κλισέ. Αλλά θα είναι για πάντα το πιο εμπορικό τους τραγούδι και θα θέλω να το ακούω κάθε φορά live.
Sivert Hoyem
Αυτός εδώ ο καλλιτέχνης έχει αγαπηθεί όσο λίγοι στη χώρα μας. Τον γνωρίσαμε σα φωνή των Madrugada. Γνώρισα τους Madrugada από σήριαλ με δολοφόνους που έβλεπα τα καλοκαίρια μετά τις 12 το βράδυ στη τηλεόραση και ερωτεύτηκα τη φωνή του Hoyem . Έκτοτε κάθε φορά που ακούω τη φωνή αυτή, δολοφονώ τους φόβους μου και τις στεναχώριες μου. Εξαιρετικά εφέ, εξαιρετικός ήχος, εξαιρετικοί μουσικοί, εξαιρετικός Sivert για άλλη μια φορά. Ο επαγγελματισμός, τόσο του ιδίου, όσο και των μουσικών του, είναι εμφανής από χιλιόμετρα. Να προσθέσω ότι ο κιθαρίστας του είναι Θ-Ε-Ο-Σ! Παρέδωσε μαθήματα αρτιότητας. Κάθε live εμφάνιση του Sivert Hoyem είναι άρτια. Αν εξαιρέσουμε το live στο Ηρώδειο, ήταν η πρώτη φορά που βλέπαμε Sivert Hoyem σε ανοιχτό χώρο και δη Φεστιβάλ.
Τυπικότατος στην ώρα του, ανέβηκε με το μπλέιζερ του στη σκηνή και μας καλωσόρισε. Μας είπε ήρωες που έχουμε αντέξει όλη μέρα τη ζέστη και που δε γκρινιάζουμε σα τους Σκανδιναβούς που έχει στην ομάδα του στα backstage. Ξεκίνησε με το “Look away Lucifer” από τον τελευταίο και ομότιτλο δίσκο του 2008 των Madrugada και πολύ το χάρηκα, γιατί είχα καιρό να το ακούσω.. Ακολούθησε το “Give it a Whirl”, το τραγούδι που τον έφερε στο no1 των ραδιοφώνων στη χώρα μας και έγινε ο αναμενόμενος χαμός από χειροκροτήματα,ενώ τραγουδάγαμε όλοι μαζί με τον Sivert Hoyem. Αυτός ο άνθρωπος βγάζει τόσο πάθος στη σκηνή και σε κάνει να θες να βάλεις τα κλάματα, επειδή σου φέρνει όλα σου τα συναισθήματα στην επιφάνεια. Συνέχισε με “Black & Gold” και “Lioness” από το δίσκο του 2016 . Μέχρι που ήρθε το ‘Electric” από Madrugada…. Ηλεκτρικό ρεύμα με βάρεσε και εμένα και όλους στη Μαλακάσα. Μετά μας πήρε και μας σήκωσε, γιατί ήρθε το “Blown away”, ένα από τα υπέρ-αγαπημένα μου τραγούδια, με το “Prisoner of the road” να ακολουθεί. Κάπου εκεί έβγαλε το μπλέιζερ του, μιας και η ζέστη ήταν αφόρητη. Ταξίδεψα με το “Into the Sea” και αναπόλησα κάποιες ώρες αναμνήσεις στο “The Kids are on High Street” από τον δίσκο “The Deep End” των Madrugada. Μέχρι που ήρθε το “Majesty” ,επίσης από τον δίσκο “Grit” των Madrugada και δάκρυσα. Όλοι δακρύσαμε. Κατέβηκε από τη σκηνή και πήγε και αγκάλιασε τον κόσμο που ήταν ακριβώς κάτω από τη σκηνή. Αχ και να ήμουν εκεί!! Το “Sleepwalking man” ήρθε για να μας αποτελειώσει, ενώ συνέχισε με το “Shadows” και έκλεισε με το “Moon Landing”. Μας προειδοποίησε ότι θα ήταν το τελευταίο τραγούδι.
Πέρασε τόσο γρήγορα η ώρα που ήταν πάνω στη σκηνή… Βέβαια, θα ήθελα να ακούσω ένα ” Strange Color Blue”, ένα “Honey Bee”, έστω ένα “Sirens” Αλλά τον συγχωρώ μιας και μας έδωσε την υπόσχεση ότι θα έρθει σύντομα στην Ελλάδα και τον εμπιστεύομαι σε αυτή του την υπόσχεση, καθότι έχει αποδείξει πόσο αγαπάει τη χώρα μας και έχει δηλώσει πως το Ελληνικό του κοινό είναι το αγαπημένο του! See you soon, Sivert!
Cigarettes After Sex
Δε περίμενα ποτέ ότι θα έβλεπα Cigarettes after Sex σε υπαίθριο φεστιβαλ. Πάντα τους είχα στο μυαλό μου, σα μπάντα κλειστού χώρου. Και εξεπλάγην θετικά που τα πήγαν τόσο καλά. Είχα κάτσει στο χορτάρι και απολάμβανα τα “χιτάκια” τους, όπως το “Affection”, το “Everytime you Fall in Love”, το “K.”, το “Dreaming of You”, το “Nothing’s Gonna Hurt you Baby” . ΄΄Επαιξαν γνωστά τραγούδια, γιατί ήταν μέρα ακόμα και το κλίμα δεν έμπνεε ακόμα για ατμόσφαιρα ,οπότε ήταν αφαλής επιλογή η τακτική τους. Τι ωραίοι που ήταν…. Το να πγαίνεις μόνος σε φεστιβαλ έχει το καλο ότι μπορείς να κάνεις περισυλλογή παράλληλα με τις μπάντες που ακούς. Και την έκανα με το παραπάνω. Θεωρώ πως η αγαπημένη μου στιγμή ήταν η διασκευή στο “Keep on Loving you” του Reo Speedwagon, το οποίο του έχουν βγάλει σα single το 2015. Πολύ καλή διασκεύη και πάντα ήθελα να το ακούσω live! Μπράβο στον Greg Gonzalez και στη παρέα του. Έκαναν καλό ζέσταμα για τον Sivert Hoyem.
Ευχαριστούμε πολύ για το φωτογραφικό αρχείο την Αφροδίτη Ζαγγανά.
To φετινό Rockwave ξεκίνησε και για πρώτο πιάτο είχε ελληνικό μενού.
Βρέθηκα στην Μαλακάσα για την πρώτη μέρα του festival, το οποίο έπεσε πάνω σε ένα καυτό 3ήμερο. Το ποιο ζεστό Π-Σ-Κ έμελλε να συνατηθεί πάνω στην γιορτή της μουσικής του μεγαλύτερου ελληνικού festival.
Η Παρασκευή που περιείχε ελληνική και μόνο σκηνή, είχε τις δυσκολίες της μιας και πολλοί από όσους παρευρέθηκαν στην Μαλακάσα δουλεύαν, άρα ήταν δύσκολο να είναι από νωρίς στο χώρο, συν την αφόρητη ζέστη που δεν είναι και ο καλύτερος σύμμαχος.
Αν βάλουμε στην εξίσωση ότι από τις μπάντες που εμφανίστηκαν οι περισσότερες από αυτές έκαναν Live πολύ επιτυχημένα μέσα στο χειμώνα στο Academy και στο Gagarin, είναι ακόμα ένας λόγος που θα μπορούσε κανείς να απορρίψει την 1η μέρα μιας και μπορεί να είχε δει τα συγκεκριμένα συγκροτήματα και να επέλεξε να παραβρεθεί σε μια από τις επόμενες μέρες.
Όλα αυτά τα αναφέρω για να καταλήξω πως η προσέλευση του κοινού από την ώρα που εμφανίστηκαν στην σκηνή οι Nightstalker ήταν κάτι παραπάνω από ικανοποιητική.
Δυστυχώς και εγώ δεν μπόρεσα να είμαι από νωρίς στο χώρο, μιας και η εργασία δεν μου επέτρεψε να φύγω νωρίτερα, κατάφερα να είμαι την ώρα που στην σκηνή ήταν οι InnerWish και βρισκόντουσαν στο τέλος της εμφάνισής τους, για αυτό και δεν μου δίνετε η δυνατότητα να πω κάτι για την «απόδοσή» τους όπως και τα δύο πρώτα γκρουπ Godsleep & Bazooka.
Πλησίασα την «TERRA STAGE» την ώρα που το intro των Nightstalker ακουγόταν από τα ηχεία. Προχωρώντας προς την σκηνή διαπίστωσα ένα διαχωριστικό διάζωμα που δεν είχα δει τα προηγούμενα χρόνια στη Μαλακάσα, κάτι που με ξένισε θα έλεγα αλλά οκ, στάθηκα λίγο ποιο πίσω σε μια πολύ καλή απόσταση από την σκηνή.
Οι Nighτstalker με το “ZombieHour” άνοιξαν την εμφάνισή τους και ανέβασαν την διάθεση του κοινού, παράλληλα ο ήλιος είχε χαθεί λόγο των δέντρων και είχε δροσίσει, η ατμόσφαιρα και η θερμοκρασία ήταν πολύ καλή και σε αυτό βοηθά το ότι ήμασταν μέσα στο δάσος.
Με πολύ ενέργεια και πολύ καλό ήχο, ο Argy και η παρέα του μας έδωσαν τα κομμάτια που δεν βαριόμαστε να ακούμε ποτέ.
“Line”, “All Around”, “Voodoo U Do”, “Superfreak”, “Dead Rock Commandos”, “Just A Burn”, “Forever Stoned”, “Go Get Some”, “Soma” , “Trigger Happy”… και για το τέλος το μοναδικό “Children Of The Sun”.
Δεν είχα μπλοκάκι να σημειώνω, άρα κάτι μπορεί να έχω ξεχάσει από τα κομμάτια που μας έριξαν στα «αυτιά» με τον κόσμο όπως πάντα να γουστάρει και να συμμετέχει στα παιχνίδια του Αργύρη.
Ο άνθρωπος που σε κάνει να γουστάρεις το μπάσο ο Ανδρέας, για άλλη μια φορά «ζωγράφιζε» και έσπειρε με τις «μπασίες» του.
Με το κλείσιμο των Nightstalker μετακινηθήκαμε στη
ν «VIBE STAGE» για να δούμε τους 1000mods.
Το “Above” ήταν αυτό που έδωσε την έναρξη του show των Mods, όπου για αρχή ο ήχος στα δικά μου αυτιά έσκαγε πολύ μπουκωμένος με τα φωνητικά να είναι πολύ χαμηλά.
Αυτό όμως άλλαξε μετά από το 2ο προς 3ο κομμάτι και όλα έγιναν πολύ καλύτερα.
Η «αγαπημένη» μπάντα της νεολαίας έπαιξε όπως πάντα δίχως αύριο και απέδωσε τα μέγιστα, σίγουρα τους έχω δει να αποδίδουν καλύτερα αλλά και αυτή τους η εμφάνιση ήταν ικανοποιητική.
Απολαύσαμε «σχεδόν» όλα τα δυνατά όπλα της μπάντας, φυσικά εμένα με κέρδισε το αγαπημένο “She” αλλά και τα καινούργια “Loose”, “ElectricCarve”, “TheSon”, “OnAStone” είχαν την τιμητική τους.
Μέσα σε όλα αυτά δεν θα μπορούσαν να μείνουν απ’ έξω τα “Low”, “Claws”, “ElRolito” και για το τέλος τα “Vidage” & SuperVanVacation” έδωσαν στο κοινό το τελειωτικό χτύπημα.
Μετά από την «stoner» δόση που πήραμε ήρθε η ώρα για κάτι εντελώς διαφορετικό.
Η επαναφορά μας στο «TERRA STAGE» μας μετέφερε και μόνο με την ματιά πάνω στην σκηνή σε μια διαφορετική «διάσταση».
Οι Rotting Christ ήταν έτοιμοι να μας «ευλογήσουν» άλλη μια φορά.
“ZeNigmar” … τα κεφάλια πάνε πάνω κάτω, ο ήχος καταπληκτικός, τα φώτα εκπληκτικά, η απόδοση του γκρουπ χτύπησε «κόκκινο» και για άλλη μια φορά απολαύσουμε ένα μοναδικό show από ένα ελληνικό συγκρότημα που δεν έχει εννοείται να ζηλέψει τίποτα απολύτως από μπάντες του εξωτερικού, μιας και κατά την ταπεινή μου άποψη είναι κορυφαίοι και είμαστε τυχεροί που προέρχονται από εδώ.
Νομίζω ότι ικανοποίησαν και τον ποιο δύσκολο οπαδό και κέρδισαν και αυτούς που δεν είναι fan του είδους και βρισκόντουσαν στην Μαλακάσα για κάποιο άλλο από τα γκρουπ που προηγήθηκαν.
Με τα μοναδικά “Κατά των Δαίμονα Εαυτού”, “Xibalba”, “Nemecis”, “ΧΞΣ”, “Grandis,Spiritus,Diavolos”, “ApageSatana”, “KingOfTheStellarWar”, “TheSignOfEvilExistance”, “SocietasSatanas”, “AthanatoiEste”, “Χάος Γένετο”, “ForestOfN’Gai” και για το τέλος τα μοναδικά “NoctisEra” & “NonServiam” μας έλιωσαν το κεφάλι από το head banging, μας διέλυσαν τα αυτιά με τα υπέροχα riff και τις φανταστικές μελωδίες που τα αγκαλιάζουν, για να ολοκληρώσουν μια βραδιά υπέροχη, με τη ελληνική σκηνή να είναι παρούσα όσο ποτέ άλλοτε, τον κόσμο που βρέθηκε εκεί να το απολαμβάνει και όλα αυτά μαζί να είναι προ-άγγελος νέων και δυναμικών μουσικών συνάξεων των ελληνικών γκρουπ.
Μέχρι την επόμενη φορά …. SEE YA NOIZERS !!!!
Ευχαριστούμε πολύ για το φωτογραφικό αρχείο την Αφροδίτη Ζαγγανά.
Την Πέμπτη 22 Ιούνη, οι μουσικές ιστορίες των Dilemma πλημμύρισαν την αποβάθρα του Τρένου στο Ρουφ με αίσθηση καλοκαιριού
Λίγο μετά τις 21:30, στην αποβάθρα του Τρένου στο Ρουφ, ένα από τα πλέον ιδιαίτερα σημεία της Αθήνας άρχισε να μοσχοβολά φρεσκοφουρνιστή πίτσα. Παράλληλα, η Πόπη Νταλαχάνη ξεκινούσε να γρατζουνάει την ηλεκτρική της κιθάρα και ο Σωτήρης Τράγκας, έχοντας ανά χείρας το θρυλικό του σαξόφωνο, χαμογέλασε στο κοινό με το γνώριμο ύφος του. Οι δύο άνθρωποι που απαρτίζουν τους Dilemma υποδέχτηκαν από σκηνής όλους εκείνους που ήρθαν το βράδυ της Πέμπτης να ακούσουν τις μουσικές τους, σε ένα live του οποίου χορηγός επικοινωνίας ήταν το LaVitaRadio.
Η βραδιά κυλούσε ευχάριστα. Μεταξύ τσουγκρισμάτων και σιωπής, μπορούσε κανείς μες στην έναστρη, καλοκαιρινή Αθήνα να ακούσει νότες συνδυασμένες με τρόπο καθόλου συμβατικό και, σίγουρα, καθόλου βαρετό. Με αφορμή, δε, την παγκόσμια Ημέρα της Μουσικής, η μουσική των Dilemma, αλλά και αγαπημένα μουσικά θέματα του σχήματος συνομίλησαν με επιλεγμένα αποσπάσματα των Galeano, Bukowski, Πλάτωνα, Ατταλί και άλλων που έχουν σχέση με τη μουσική.
Ο Σωτήρης Τράγκας, πάνω στον διακριτικό μουσικό καμβά για τον οποίο φρόντιζε η Πόπη Νταλαχάνη, διάβαζε χωρίς ίχνος στόμφου ή μοιραζόταν με το κοινό μια μικρή ιστορία γύρω από το κομμάτι που επρόκειτο να παιχτεί. Με μουσικές αναφορές στην κλασική, την jazz, την πειραματική και την ανεξάρτητη ροκ σκηνή, οι Dilemma μας ταξίδεψαν από τις πιο σκοτεινές θάλασσες, μέχρι τις πιο ηλιόλουστες ακτές.
Το μουσικό τους χρώμα βαθύ και τρυφερό, η διάθεσή τους μυστηριώδης και, σε μεγάλο βαθμό, παιχνιδιάρικη, οι ίδιοι εξαιρετικά άνετοι πάνω στη σκηνή και παντελώς ερωτευμένοι με τα τραγούδια τους. Ειδικά όταν έπαιξαν μερικά κομμάτια από τον επερχόμενο δίσκο τους , ο ενθουσιασμός τους δεν μπορούσε να μείνει κρυφός. «Και πού να τα ακούσετε ενορχηστρωμένα, όπως θα είναι στο δίσκο!», υπονοούσε το βλέμμα του Σωτήρη Τράγκα, τις φορές που μπορούσε να κρατήσει τα μάτια του ανοιχτά ενώ τραγουδούσε τους στίχους του.
Τη μαγική εκείνη νύχτα των Dilemma στο Ρουφ, που μέχρι και δυο τρεις γάτες είχαν γητευτεί και τους παρακολουθούσαν απερίσπαστες, στη σκηνή βρίσκονταν και τέσσερις ακόμα άξιες καλλιτέχνιδες: στο πιάνο & φωνή η Ιωάννα – Βασιλική Κοράκη και στα φωνητικά, το σύνολο Cosmic Singers Ensemble (Μαρίλυ Κιτσιώνα, Έλενα Φορνάρο, Μαρία Καμπάνη). Η συμμετοχή των τεσσάρων γυναικών, ιδίως της άξιας μουσικού Κοράκη, προσέδωσε παραμυθένια διάσταση στο συγκεκριμένο live και έκανε το σταματημένο βαγόνι να θέλει να ταξιδέψει κι αυτό.
Όταν η μουσική έπαψε, τα ποτήρια άδειασαν και το τελευταλιο κομμάτι πίτσας είχε φαγωθεί, ένα αίσθημα γαλήνης επικράτησε στην αποβάθρα. Το ταξίδι είχε ολοκληρωθεί και καθένας μας είχε φτάσει, επισήμως, σε διαφορετικό προορισμό.
Η σχέση των Dilemma με το κοινό τους είναι σχέση συνωμοσίας, μοιρασιάς και ανταλλαγής. Πάντα, παρουσιάζουν κάτι ξεχωριστό, αρέσκονται στο να παντρεύουν τις τέχνες, δεν κάθονται καθόλου στ’ αυγά τους. Δεν παρτάρεις μαζί τους, αλλά ονειρεύεσαι. Ο εσωτερικός σου ρυθμός μαλακώνει, γίνεται ένα με τα παιξίματά τους. Αν, εν ολίγοις, τους δεις και τους ακούσεις μια φορά, είναι δύσκολο να αντισταθείς σε δεύτερη και τρίτη και τέταρτη… Γιατί, ξέρεις, ότι πάντα κάτι σου κρύβουν, έτοιμοι ίσως να το αποκαλύψουν σε κάποια επόμενη μουσική συνάντηση.
Η επόμενη εμφάνισή τους, πάντως, στην Αθήνα είναι στη Ρότα (Σόλωνος 124) την Πέμπτη, 6 Ιουλίου. Το live τους αυτό το ονομάζουν ”Summer Love” και προβλέπεται πολύ καλοκαίρι και πολλή αγάπη. Από τη ματιά και τη σκοπιά των Dilemma, όμως, προσοχή…
17ος αιώνας, Ολλανδία. Ένας καλλιτέχνης (Ντέιν ΝτεΧάαν) αναλαμβάνει να ζωγραφίσει το πορτρέτο μιας νεαρής γυναίκας (Αλίσια Βικάντερ) μετά από πρόταση του συζύγου της (Κρίστοφ Ουόλτς). Οι δύο νέοι, όμως, ερωτεύονται και αποφασίζουν να επενδύσουν στο εμπόριο τουλίπας, το οποίο τότε ήταν φοβερά επικερδές, ελπίζοντας ότι έτσι θα μπορέσουν να χτίσουν ένα μέλλον μαζί.
Μία ιστορία που ξεκινάει ως ένα πολυτελές ταξίδι με τρένο στην Ευρώπη, εξελίσσεται γρήγορα σε ένα από τα πιο κομψά, αγωνιώδη και συναρπαστικά μυστήρια που έχουν ειπωθεί ποτέ. Από τη συγγραφέα των best-sellers, Αγκάθα Κρίστι, το «Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές» αφηγείται την ιστορία δεκατριών άγνωστων ανθρώπων που βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε ένα τρένο, όπου όλοι είναι ύποπτοι. Ένας άντρας πρέπει να αγωνιστεί ενάντια στον χρόνο, πριν προλάβει ο δολοφόνος να χτυπήσει ξανά.
Ο Κένεθ Μπράνα σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί μαζί με ένα all-star cast, που περιλαμβάνει τους Πενέλοπε Κρουζ, Ουίλεμ Νταφόε, Τζούντι Ντεντς, Τζόνι Ντεπ, Μισέλ Φάιφερ, Ντέιζι Ρίντλεϊ και Τζος Γκαντ.
Σκηνοθεσία: Κένεθ Μπράνα
Σενάριο: Μάικλ Γκριν
Βασισμένο στο μυθιστόρημα της Αγκάθα Κρίστι
Έχοντας κάνει τη πρώτη τους εμφάνιση στην Καναδική σκηνή, πάνω στην αλλαγή της χιλιετίας, οι Souljazz Orchestra ποτέ δεν σταμάτησαν να πιέζουν τα όρια του προσωπικού τους ήχου, που αποτελεί ένα εκρηκτικό μείγμα από soul, jazz, afro, latin και Caribbean ήχους, εκτελεσμένο από μεγαλοπρεπή πνευστά, σκονισμένα vintage πληκτροφόρα και ένα οπλοστάσιο κρουστών, ικανών να προκαλέσουν σεισμικές δονήσεις.
Η πολυπολιτισμική κολλεκτίβα, επανήλθε δισκογραφικά στο προσκήνιο με την κυκλοφορία του “Resistance” το Φθινόπωρο του 2015, που ήρθε να συνεχίσει τη συνεργασία του σχήματος με τη Βρετανική Strut Records. “Προσεγγίσαμε αυτό το album με καθαρά και φρέσκα αυτιά” εξηγεί ο βασικός συνθέτης του σχήματος Pierre Chretien. “Στόχο μας αποτέλεσε να χτίσουμε τη καινούρια μας δημιουργία πάνω στον ήχο και το κεντρικό μήνυμα του σχήματος, οπότε αυτό που έκανα ήταν να εισάγω κάποιες από τις Γαλλικές επιρροές της Καραϊβικής, όπως και κάποιες Γαλλόφωνες Δυτικοαφρικανικές, τις οποίες αγαπούσα από την πρώτη μου νιότη.” Τελικά το νέο album συμπεριλαμβάνει όντως φρέσκα χορευτικά στοιχεία από coupe-decale, zouk, and ndombolo που έρχονται να προστεθούν σε μια ήδη πλούσια μουσική παλέτα από afro, soul και jazz ηχοχρώματα.
Σε συνέχεια των προηγουμένων δισκογραφικών κυκλοφοριών τους, οι Souljazz Orchestra επιτυγχάνουν για άλλη μια φορά τη συγγραφή δυνατών στίχων, που δένουν απόλυτα με τη ψυχή της μουσικής τους, και παραδίδουν καυστική κοινωνική κριτική, συνδυασμένη με μηνύματα ελπίδας. Ηχογραφημένο με τις παραδοσιακές αναλογικές τεχνικές που το σχήμα πάντα χρησιμοποιεί, το “Resistance” αποτελεί μια ηχηρή μουσική δήλωση, έναν τεράστιο εορτασμό για την κοινωνική δικαιοσύνη και την ανθρώπινη χειραφέτηση.
Συμπληρώνοντας επισήμως το 13ο έτος ύπαρξής τους, οι Souljazz Orchestra συνεχίζουν την εντυπωσιακή πορεία τους, γεμάτη από αξιομνημόνευτες δισκογραφικές κυκλοφορίες. Έχοντας ως δισκογραφική στέγη την Do Right! από το Τορόντο, κυκλοφόρησαν τα “Freedom No Go Die” (2006, συμπεριλαμβάνει το single “Mista President”) και “Manifesto” (2008) ανεβάζοντας τον πήχη πολύ ψηλά, για να συνεχίσουν τελικά με τρία albums μέσω της Strut Records, τα εντυπωσιακά “Rising Sun” (2010), “Solidarity” (2012) και “Inner Fire” (2014), που εν καιρώ αναγνωρίστηκαν ως κυκλοφορίες-σταθμοί, έκαστη στο μουσικό είδος που εκπροσωπεί, οδηγώντας τη μπάντα στην υποψηφιότητα για σωρεία βραβείων Juno, στον Καναδά.
Στο μεταξύ, η πολυετής παρουσία των Souljazz Orchestra σε μουσικές σκηνές ανά την υφήλιο, χάρη στην ακούραστη διάθεσή τους για ασταμάτητες περιοδείες, έχει προσδώσει στο σχήμα το φήμη του θρυλικού live act, φέρνοντας τις ζωντανές εμφανίσεις τους στο σημείο να χαρακτηριστούν κορυφωτικές, εκστατικές και καθαρτικές, γεμάτες παλλόμενες συνθέσεις και εκρηκτικούς αυτοσχεδιασμούς. Μέχρι τώρα, το σεξτέτο από την Ottawa είχε την τύχη να προσφέρει την εμπειρία του live show του σε παραπάνω από 25 χώρες σε όλα τα μήκη και πλάτη της υδρογείου, μοιραζόμενο τη σκηνή με τιτάνες όπως οι Stevie Wonder, Bob Dylan και Demi Kuti, μη δείχνοντας καμία διάθεση να μετριάσει αυτή την προσπάθεια σε κάτι λιγότερο από τα ήδη κεκτημένα.
“Όταν είσαι τόσο παθιασμένος με τη μουσική δεν είναι κάτι που μπορείς να αρχίζεις και να σταματάς σαν να μπορούσες να γυρίσεις έναν διακόπτη” λέει ο σαξοφωνίστας Ray Murray. “Οι Souljazz είναι κάτι παραπάνω από απλά μια μπάντα για εμάς. Είναι ένας τρόπος ζωής.”
***
LINKS:
• The Souljazz Orchestra: www.souljazzorchestra.com | www.facebook.com/souljazzorchestra
• Love Light Productions: www.facebook.com/lovelightprods
• 3P Lab: www.facebook.com/3plabgr
• Kyttaro Live: www.facebook.com/kyttaro
• Principal Club Theater: www.principalclub.com | www.facebook.com/principalclub
Φεστιβάλ Θέατρο Βράχων Goran Bregovic & Wedding and Funeral Band Πετρολούκας Χαλκιάς
Χωρίς πατρίδα και όρια…
Η Βαλκανική μουσική και η μουσική κληρονομιά της Ηπείρου στο Θέατρο Βράχων
14/07
opening act: Gadjo Dilo
Ο διεθνούς φήμης συνθέτης που μας συγκίνησε με τις εξαιρετικές κινηματογραφικές μελωδίες του και τα διονυσιακά γλέντια του, ο Goran Bregovic, υπόσχεται ένα βράδυ που θα μας μείνει αξέχαστο με μουσικές και τραγούδια που ξεσηκώνουν!
Πάντα μαζί με τους Wedding and Funeral Band θα μας ταξιδέψει στους ήχους των Βαλκανίων και θα συναντήσει για πρώτη φορά τον Πετρολούκα Χαλκιά, έναν από τους ζωντανούς μύθους της ελληνικής μουσικής κληρονομιάς.
Tην Παρασκευή 14/07 στο Θέατρο Βράχων, δύο λάτρεις της παράδοσης θα πυροδοτήσουν μουσικές συγκινήσεις αναμειγνύοντας φαινομενικά διαφορετικά ακούσματα.
Opening Act οι ταλαντούχοι Gadjo Dilo.
Λίγα λόγια για τον Goran Bregovic…
Λατρεμένος στην Ελλάδα όσο λίγοι ο Goran Bregovic, με καταγωγή από τη Βοσνία, είναι ένας από τους πιο γνωστούς συνθέτες ολόκληρης της πρώην Γιουγκοσλαβίας και ειδικεύεται κυρίως στο βαλκανικό και τσιγγάνικο είδος μουσικής.
Τσιγγάνικοι ήχοι, γιατί οι μουσικές του Bregovic είναι σαν τον ίδιο, ελεύθερες. Χωρίς πατρίδα και όρια. Γεννημένος στην Βοσνία, από πατέρα Κροάτη και μητέρα Σέρβα, πέρασε εμφυλίους πολέμους, διχασμούς και όλα τα δεινά των Βαλκανίων και κατάφερε να κάνει τα βιώματα του τραγούδι ξορκίζοντας τον πόνο. Τραγούδι εκστασιασμένο, ξεσηκωτικό.
Η πρώτη επαγγελματική επαφή του με τη μουσική ήταν μέσω του συγκροτήματος Kodeksi, το οποίο αργότερα εμπλουτίστηκε με νέα μέλη και μετονομάστηκε σε Bijelo Dugme. Το συγκρότημα αυτό από το Σαράγιεβο έγινε ένα από τα πιο γνωστά της Γιουγκοσλαβίας. Όταν άρχισε να διαλύεται, ο Bregovic στράφηκε στη σύνθεση μουσικής για ταινίες. Το στυλ του επηρεάστηκε έντονα από τη μουσική των Ρομά, ενώ διατήρησε και πολλά από τα στοιχεία της παραδοσιακής μουσικής της περιοχής. Τις πιο γνωστές δουλειές του αποτελούν η μουσική για τις ταινίες του Εμίρ Κουστουρίτσα «Ο Καιρός των Τσιγγάνων», «Arizona Dream» και «Underground», καθώς και για το «Βασίλισσα Μαργκό» του Πατρίκ Σερό.
Λόγω συγγενούς κουλτούρας, ο αγαπημένος μουσικοσυνθέτης έχει συνεργαστεί και με πολλούς καλλιτέχνες της χώρας μας, όπως με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη, το Γιώργο Νταλάρα και άλλους γνωστούς Έλληνες καλλιτέχνες.
https://www.youtube.com/watch?v=smjSJauk05w
Λίγα λόγια για τον Πετρολούκα Χαλκιά…
Η μουσική του διαθέτει τέχνη, ύφος, λυρισμό και σπάνια δεξιοτεχνία. Η πεντατονική ηπειρώτικη μουσική είναι το μουσικό και εκφραστικό πεδίο που υπηρετεί από έντεκα χρονών, σε πείσμα της άρνησης του πατέρα του Περικλή, ο οποίος ήταν από τους καλύτερους μουσικούς. Λίγα χρόνια αργότερα όμως παίζει μαζί του και κάνει την πρώτη ραδιοφωνική του εμφάνιση.
Το 1960 μεταναστεύει στην Αμερική όπου παραμένει είκοσι χρόνια και διαδίδει την παραδοσιακή μουσική της Ελλάδας.
Με την επιστροφή του εγκαθίσταται στην Αθήνα, εμφανίζεται σε γνωστά μουσικά κέντρα, συναυλίες, ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές και εμφανίζεται δίπλα σε σπουδαίους τραγουδιστές όπως η Χάρις Αλεξίου, ο Πασχάλης Τερζής, η Ελευθερία Αρβανιτάκη, ο Αντώνης Κυρίτσης, η Παγώνα Χαλκιά, ο Φίλιππος Πλιάτσικας και άλλοι. Έχει ταξιδέψει την ελληνική παράδοση και την ηπειρώτικη μουσική σε όλο τον κόσμο.
Παράλληλα με την καλλιτεχνική του δεξιοτεχνία, η ευρηματικότητα του ξεπερνά οποιοδήποτε τοπικό μουσικό είδος, καθώς δεν δίστασε να ανοίξει τους ορίζοντές του και να συμπράξει με διακεκριμένους μουσικούς απ’ όλον τον κόσμο, επεκτείνοντας τα όριά του όσο λίγοι. Έτσι, μέσα από την τέχνη του, η Ήπειρος διασταυρώθηκε με την rock, τη jazz, το blues, αλλά και άλλες ethnic μουσικές, πάντα με συναρπαστικά και γοητευτικά αποτελέσματα..
Λίγα λόγια για τους Gadjo Dilo.
Οι Gadjo Dilo παντρεύουν την τσιγγάνικη jazz παράδοση, εμπνευσμένοι από τον θρυλικό κιθαρίστα της gypsy swing Django Reinhardt, με αγαπημένα ελληνικά τραγούδια κυρίως της σκηνής του ’50 και ’60, δημιουργώντας το δικό τους μοναδικό μουσικό στυλ, το “Manouche De Grec”.
Το συγκρότημα μόλις κυκλοφόρησε το νέο του δίσκο με τίτλο “Manouche De Grec Vol. II”.
HInter Show Productions και το Afternoiz σας δίνουν 4 διπλές προσκλήσεις, για το 5ο “Φεστιβάλ Bollywood και Πολυπολιτισμικών Χορών”, που θα πραγματοποιηθεί στις 8 Ιουλίου στο Θέατρο «Δόρα Στράτου».
Γράψτε το ονοματεπώνυμο σας και ένα σχόλιο, στη φόρμα που ακολουθεί πιο κάτω.
Κοινοποιήστε το διαγωνισμό με hasthag #afternoiz_contest .
Οι νικητές θα ανακοινωθούν μια ημέρα πριν.
Καλή επιτυχία Noizers!!
Ξεκινώντας την προέλασή τους στα πεδία της μάχης, το 1996 υπό το όνομα Smack, δεν άργησαν να γίνουν η μπάντα που γράφτηκε με χρυσά γράμματα στα ιστορικά βιβλία του heavy metal, χάρη σε μία συνεπή και ποιοτική πορεία που ήδη αριθμεί πάνω από 20 χρόνια: Φυσικά μιλάμε για τους Grand Magus!
Κάποια από τα καλύτερα heavy metal riffs που έχουν γραφτεί τα τελευταία χρόνια όπως και ένα ολόκληρο πυροβολικό χεβιμεταλλικών υμνικών επών, είναι λίγα από τα πράγματα που θα βρει όποιος ψάξει την ιστορία της μπάντας. Δύο demos και ένα split EP με τους συντοπίτες τους Spiritual Beggars (στους οποίος μάλιστα ο mainman του σχήματος JB διετέλεσε τραγουδιστής για ένα σεβαστό διάστημα) αργότερα, ήρθε η ώρα για το ιστορικό ομώνυμο ντεμπούτο, που μέχρι σήμερα αποτελεί ένα cult μνημείο για τους doom και heavy metal fans παγκοσμίως.
Τα “Monument” (2003) και “Wolf’s Return” (2005) που ακολούθησαν, εύκολα ώθησαν τη μπάντα να σκαρφαλώσει μερικά σκαλιά ψηλότερα στη κλίμακα της μουσικής και γενικότερης καλλιτεχνικής εξέλιξής της, προσθέτοντας όλο και περισσότερες heavy metal επιρροές στο όλο και πιο συμπαγές υλικό, χωρίς όμως η μπάντα να αποκυρήξει ποτέ τις groovy-rocking ρίζες της.
Τα εκτενή Ευρωπαϊκά tours που έλαβαν χώρα την ίδια περίοδο, στο πλευρό των grandmasters του ήχου Electric Wizard και Cathedral, ανέδειξαν με ευκολία τους Grand Magus ως μία από τις ισχυρότερες και πιο παντοδύναμες συναυλιακές μονάδες, γεγονός που μέρα με τη μέρα επιβεβαιωνόταν χάρη στις καθηλωτικές ζωντανές τους εμφανίσεις.
Το “Iron Will” του 2008 έλαβε την πρώτη θέση στο Soundcheck του Metal Hammer Γερμανίας, αποσπώντας ενθουσιώδεις αντιδράσεις από τον παγκόσμιο rock και metal τύπο και φυσικά από τους fans του σχήματος, με τον όλο και αυξανόμενο πυρήνα τους. Ήταν πλέον γεγονός: Οι Grand Magus είχαν για τα καλά στρογγυλοκαθίσει σε έναν θρόνο, λαξευμένο από epic doom και heavy metal φέροντας ταυτόχρονα μία πρωτοφανή από τους ίδιους προσήλωση προς το ακραίο.
Το “Hammer of the North” που κυκλοφόρησε το 2010 αποτέλεσε τη πρώτη επίθεση της μπάντας στα Γερμανικά album charts, οδηγώντας τους σε μία ιστορική συμμετοχή ως support act στην περιοδεία των Motorhead και Doro. Το 2012 οι Grand Magus ξεπέρασαν και πάλι τον εαυτό τους:Το πρώτο τους album υπό την αιγίδα της Nuclear Blast, αποτέλεσε και την επίσημη πρώτη του νέου ντράμερ Ludwig Witt. Το “The Hunt” κατέστησε πιο ξεκάθαρο από ποτέ πως η προοπτική της μπάντας για εξέλιξη και πρόοδο ήταν ακόμη πολύ μακριά από το να εξαντληθεί, ενώ το διαρκώς αυξανόμενο ενδιαφέρον του κοινού και της βιομηχανίας έμοιαζε να επισφραγίζει το πόσο το συγκρότημα δεν είχε ακόμη την ανάγκη να επανεφεύρει τον εαυτό του.
Ο διάδοχος “Triumph and Power” του 2014, συνέχισε ως μία ακόμη αδυσώπητη, νικητήριος προέλαση του σχήματος, καθιερώνοντας για τα καλά τους Grand Magus ως riff-gods, και φτάνοντας πολλούς στο σημείο να τους κατατάξουν στην ίδια κατηγορία με θρύλους όπως οι Judas Priest και Dio. Και η ιστορία είχε μόλις αρχίσει…
Καλημέρα και καλή μας εβδομάδα NOIZERS. Τον τίτλο για το κείμενο τον «έκλεψα» από τοn super παπά των social media που χτυπάει με σφεντόνες κεραίες εκπομπής τηλεοπτικού σήματος, σπάει κινητά, επιτίθεται σε ATM, για να έρθει η στιγμή που θα δει την αφίσα για το Rockwave 2017.
Μετά από αυτό και μιας και μπήκαμε στην τελευταία εβδομάδα πριν την έναρξη του μεγαλύτερου festival στην χώρα μας, νομίζω είναι η κατάλληλη στιγμή να πούμε δυο λογάκια για την 1η μέρα, μιας και ξεχωρίζει λόγο του ελληνικού στοιχείου που την διακατέχει.
Η ελληνική σκηνή έχει πάρει τα πάνω της, παράγει σε όλα τα είδη της «metal» και όχι μόνο, πολλές και αξιόλογες μπάντες τα τελευταία χρόνια όπου μαζί με τα μεγάλα ονόματα που εδώ και χρόνια έχουν καθιερωθεί, θα έχουμε την τιμή να απολαύσουμε στο rockwave μια αμιγώς ελληνική μέρα.
Οι Godsleep θα ανοίξουν το φετινό Festival με τον βαρύ heavy/stoner ήχο τους και είμαι σίγουρος πως θα μας «φτιάξουν» την όρεξη για να απολαύσουμε ωραίες μουσικές και να μας βάλουν στο mood δυναμικά.
Η αλλαγή μπάντας στην σκηνή του Terra Vibe έχει να κάνει με κάτι εντελώς μουσικά διαφορετικό, που περιμένω να δω ζωντανά, έχοντας ακούσει πολλά, μιας και οι Bazooka παίζουν «punk» έχοντας και ελληνικό στίχο, θυμίζοντάς μου εποχές παλαιών χρόνων. Ειλικρινά ανυπομονώ να τους δω και να δω την αντίδραση του κοινού στην Μαλακάσα..
Εν συνεχεία θα αλλάξουμε κλίμα και θα περάσουμε σε metal μελωδίες και riff με μια μπάντα που ξεκινάει από το 1995. Οι Innerwish είναι μια από τις ποιο αξιόλογες ελληνικές μπάντες και θα μας ταξιδέψουν με τις μουσικές τους δημιουργίες σε μεταλλική τροχιά.
Τα «Παιδιά του Ήλιου» σε μια πολύ “καυτή” ημέρα από ότι λένε και οι προβλέψεις της ΕΜΥ θα πάρουν την σκυτάλη και θα ανάψουν φωτιά με τις μουσικές τους που τόσα χρόνια παραμένουν ζωντανές και κρατήσανε ζωντανή την ελληνική «stoner» σκηνή για να έχει αυτή την στιγμή ένα νέο κύμα από μπάντες που ανεβάζουν πολύ ψηλά τον πήχη.
Οι μοναδικοί Nightstalker θα μας groov-άρουν για τα καλά με τις «τραγουδάρες» τους και όπως σε κάθε εμφάνιση τους έτσι και την Παρασκευή θα μας στείλουν αδιάβαστους.
Η μπάντα που κάνει το ένα sold out μετά το άλλο όπου και αν εμφανίζεται, το νέο μεγάλο όνομα της ελληνικής σκηνής που απλώνει και τα φτερά του στο εξωτερικό, με το κοινό να «εκστασιάζεται» σε κάθε εμφάνισή τους, τα παιδιά από το Χιλιαμόδι Κορινθίας θα ανέβουν στην σκηνή και θα παίξουν όπως κάθε φορά, δίχως αύριο.
Οι 1000mods θα μας παρασύρουν όλους με τα riff τους και είναι σίγουρο ότι θα μας χαρίσουν άλλη μια εξαίσια βραδιά.
Για να έρθει η στιγμή που οι «τιτανομεγιστοτεράστιοι» Rotting Christ θα μας «περάσουν» στον σκοτεινό τους κόσμο.
Έχοντας κάνει καλή προθέρμανση στο σβέρκο με τα προηγούμενα γκρουπ, η στιγμή που θα αποτελειώσουμε τον αυχένα μας και την ενέργειά μας σε mosh pit έφτασε.
Η «ιεροτελεστία» που θα ακολουθήσει με το εκπληκτικό, όποιο και αν είναι, set list των R.C. θα μας απογειώσει σε άλλους κόσμους.
Ελπίζω να σας δούμε όλους στο Terra Vibe για να δώσουμε όλοι μας την ενέργεια στα ελληνικά γκρουπ και να ξεκινήσει το 3ήμερο με τον καλύτερο τρόπο.
See you there NOIZERS !!!
Delinquent Habits (USA) live in Athens “It Could Be Round Two – 20 Years on the Road” Στο Κύτταρο Live Club (Ηπείρου 48 & Αχαρνών, Αθήνα) Σάββατο 2 Σεπτεμβρίου 2017
Προερχόμενοι από το Ανατολικό Los Angeles, οι urban-Latin hip hop τιτάνες Delinquent Habits, σχηματίστηκαν σε μία από τις πιο πλούσιες σε ταλέντο και ποιότητα εποχές για τη μουσική που εκπροσωπούν. Τι κι αν η πρώτη τους κυκλοφορία πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο του 1996, οι Delinquent Habits “κατέστρεφαν” house parties, rap battles και όποιο show είχε διαθέσιμο ένα μικρόφωνο, από τη δημιουργία τους το 1991. Ο Ivan S. Martin aka “Ives Irie”, ο David L.K Thomas aka “Kemo the Blaxican” και ο παραγωγός / DJ OG Style, αυθεντικά μέλη του σχήματος, δημιούργησαν μαζί τις πρώτες τέσσερεις δισκογραφικές κυκλοφορίες “Delinquent Habits”, “Here Come the Horns”, “Merry Go Round” και “Freedom Band” με συμμετοχές των Sen Dog, Big Pun, Hurricane G, Ozomatli και Mellow Man Ace. Τα προαναφερθέντα albums, πούλησαν πάνω από 1 εκατομμύριο κόπιες τοποθετώντας εμφατικά τους Delinquent Habits στη σκηνή και ακολούθως στον δρόμο για σεβαστό αριθμό παγκοσμίων περιοδειών, καθιστώντας τους τελικά μπροστάρηδες του Latin hip hop και των underground σκηνών τους. Φέρνοντας ένα από τα πιο εκρηκτικά και αληθινά hip hop shows σε σκηνές περισσοτέρων από 50 χώρες, το πολυαναμενόμενο “It Could Be Round Two” album των Delinquent Habits κυκλοφόρησε στις 3 Μαρτίου 2017 στη δική τους Delinquent Habits Records, αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές από το κοινό και τον παγκόσμιο μουσικό τύπο.
Το “It Could Be Round Two” αποτελεί ένα σύνολο hip hop τραγουδιών που γεννήθηκαν από τη συνεργασία των Ives Irie και Kemo the Blaxican, όπου επανενώθηκαν για να επαναφέρουν την αυθεντική και πραγματική μορφή των Delinquent Habits, αυτή που τους κατέστησε τον ακρογωνιαίο λίθο του εναλλακτικού Latino hip-hop για τις μάζες. Σαν ένα όμορφο μείγμα cafe con leche, το “It Could Be Round Two” αποτελεί το στιχουργικό αριστούργημα της Δυτικής Ακτής, προερχόμενο από την επανένωση δύο παντοδύναμων MC’s που για άλλη μια φορά παραδίδουν ένα album που ξεχειλίζει από ποικίλους ρυθμούς, styles και στίχους γεμάτους ενέργεια και αξιοθαύμαστη ακτινοβολία.
Το “It Could Be Round Two” αποτελεί την έβδομη επίσημη κυκλοφορία των Delinquent Habits. Αυτό το αριστουργηματικό σύνολο 13 τραγουδιών, κάνει την εκρηκτική είσοδό του στη σύγχρονη μουσική πραγματικότητα με μορφές έκφρασης και πειστικές βαθμονομήσεις αυτών. Οι στιχουργικές ικανότητες των Ives Irie και Kemo the Blaxican ακροβατούν κάπου ανάμεσα σε καλογυαλισμένη ποίηση αποδιδόμενη μέσω αριστοτεχνικών στίχων, πασπαλισμένη με Ισπανόφωνες στιγμές, αναμεμειγμένες ιδανικά, παρουσιάζοντας τελικά μια ισορροπημένη μίξη ετερόκλητων χαρακτηριστικών. Το “It Could Be Round Two” περιπλανεί τον ακροατή μέσα σε ατμόσφαιρες φιλοσοφίας και μελωδικά διαδεδομένων παρααδόξων, τραβώντας τον μέσα σε ένα έργο που περικλείει σχετικά ζητήματα με μία σκόπιμα ηρεμη περιπλοκή.
Οι δισκογραφικές εταιρείες ήταν εν πρώτεις διστακτικές απέναντι στο να πάρουν το ρίσκο της νέας μουσικής που οι Delinquent Habits πρότειναν, αλλά όταν η ανερχόμενη PMP Records αποφάσισε να κυκλοφορήσει το ομώνυμο ντεμπούτο τους το 1996, το αποτέλεσμα ήταν αγνή μαγεία! Το ντεμπούτο single “Tres Delinquentes” ανατινάχτηκε κυριολεκτικά μέσα σε ένα βράδυ, πραγματοποιώντας airplay όχι μόνο σε hip-hop, αλλά ακόμη και σε rock ραδιοφωνικούς σταθμούς, ανάμεσα στους οποίους κάποιοι εκ των 40 κορυφαίων. Το τραγούδι “Helping Spark A Bold New Latino Pride” έκανε την εμφάνισή του στο πρώην show του δικτύου NBC “Late Night with Conan O’Brien”, γεγονός που εξασφάλισε στη μπάντα περιοδείες με τιτάνες του χώρου όπως οι Korn, Limp Bizkit και Ice T. Σε χρόνο μηδέν, το “Tres Delinquentes” έγινε παγκόσμιο hit, πραγματοποιώντας πάνω από ένα εκατομμύριο πωλήσεις στην υφήλιο, και ανεβάζοντας τις πωλήσεις του ομώνυμου ντεμπούτο σε ίδιους περίπου αριθμούς.
Το 2003 αποτέλεσε τη χρονιά των μεγάλων αλλαγών για τη μπάντα, με τον Kemo the Blaxican να αποχωρεί για solo καλλιτεχνικές αναζητήσεις, οι οποίες έφεραν στο φως τρεις επίσημες δισκογραφικές κυκλοφορίες, όπου κέρδισαν τον σεβασμό τοι κοινού και των λοιπών καλλιτεχνών του χώρου. Την ίδια περίοδο, οι Delinquent Habits, με τον Ives Irie και ξεχωριστούς καλεσμένους όπως και συμπληρωματικούς MC’s συνέχισαν να περιοδεύουν με τους ίδιους ρυθμούς και κυκλοφόρησαν τελικά δύο ακόμη albums, το “New & Improved” και το πιο πρόσφατο “Common Man” αμφότερα σε ανεξάρτητες παραγωγές των ιδίων, κρατώντας τη μπάντα στην επικαιρότητα, με πολυάριθμες συναυλίες σε παγκόσμια κλίμακα, από τα μεγαλύτερα festivals της Ευρώπης όπως το Sziget Festival της Ουγγαρίας, μέχρι και μικρά τοπικά shows στο Los Angeles.
Η επανένωση, τόσο συναυλιακά όσο και δισκογραφικά των Ives Irie και Kemo The Blaxican, για τη κυκλοφορία του νέου album “It Could Be Round Two”, σηματοδοτεί την πρώτη φορά εδώ και μια δεκαετία, που οι δύο MC’s μαζί βομβαρδίζουν τα μυαλά και τις ψυχές των ακροατών τους. Έχοντας κυκλοφορήσει στις 3 Μαρτίου 2017, το “It Could Be Round Two” συμπεριλαμβάνει ότι καλύτερο μπορείς να ακούσεις από τους δύο άκρως σεβαστούς και αληθινούς αυτούς MC’s. Μέσα από τη διαδικασία της ένωσης και του χωρισμού των αγνών ταλέντων και εμπειριών των δύο MC’s, τόσο στη ζωή όσο και μέσα στα πλαίσια της μουσικής βιομηχανίας, οι Delinquent Habits δημιούργησαν ένα album, το οποίο μουσικά, στιχουργικά και ως προς το θέμα του μηνύματός του, δεν γκρουβάρει μόνο το σώμα, δεν κουνάει μόνο το κεφάλι, αλλά αποτελεί ένα έργο με βαθύτερο νόημα που αποκαλύτει σκέψεις και οπτικές που μεγαλόψυχα οι δύο στιχουργοί μοιράζουν στο κοινό. Αποτελώντας την άποψη του Ives Irie για την πραγματική ζωή και τις αλήθειες της, το “It Could Be Round Two” εύκολα μπορεί να θεωρηθεί το πιο ολοκληρωμένο, ώριμο και πλήρες πόνημα των Αμερικανών, τόσο στιχουργικά, όσο και μουσικά. Παραμένοντας αληθινοί στις Latin ρίζες τους, οι Delinquent Habits προσμειγνύουν για άλλη μια φορά ετερόκλητα μουσικά είδη όπως soul, funk και rock, για να δημιουργήσουν το πιο πολυπολιτισμικό και πλούσιο σε ποικιλία επιρροών album τους μέχρι σήμερα. Με συμμετοχή των παραγωγών J Matik, DJ Invincible, Ruck N Wiz και με την ίδια τη μπάντα σε ρόλο executive producer, το “It Could Be Round Two” αποτελεί έργο πολυδιάστατο και πολυμορφικό που διεγείρει τις αισθήσεις και τροφοδοτεί τους πόθους.
PYE CORNER AUDIO (UK) // Κ. ΒΗΤΑ // LARRY GUS // NIGHTSTALKER // ACID BABY JESUS // DROG_A_TEK // A VICTIM OF SOCIETY // THEODORE // PRINS OBI & THE DREAM WARRIORS // VAGINA LIPS // HAND & LEG // THE BONNIE NETTLES // BEDOUIN // DURY DAVA // BLUE LAGOON (dj set) // CHEVY (dj set) // MR. Z (dj set) // NOLO AREOLA (dj set)
ART // SCREENINGS // WORKSHOPS // YOGA // BEACH PARTIES
Σε ένα μαγικό σημείο, μόλις 3 χιλιόμετρα από το λιμάνι της Σάμης, βρίσκεται το ημιορεινό χωριό των Παλιών Βλαχάτων, απόκοσμο και εγκαταλελειμμένο ύστερα από το σεισμό του 1953, με τα χαλάσματα να δίνουν την αίσθηση ότι ξεπήδησαν από σκηνικό του Game of Thrones ή από το σύμπαν του Tolkien. Μικρά σπιτάκια, χτισμένα σύμφωνα με την παραδοσιακή επτανησιακή αρχιτεκτονική, εκκλησίες, η κεντρική πλατεία του χωριού, αλλά και παλιές στέρνες, πέτρινοι ξυλόφουρνοι, τα παλιά χωμάτινα δρομάκια, είναι λίγα μόνο από όσα μπορεί να δει ο επισκέπτης σήμερα στα Παλιά Βλαχάτα.
Ένα χωριό που κάθε καλοκαίρι εδώ και πέντε χρόνια, αποκτά ξανά ζωή για 3 ημέρες και φιλοξενεί ένα από τα πιο πρωτοποριακά φεστιβάλ της ελληνικής μουσικής σκηνής, το Saristra Festival (Σαρίστρα είναι το ιστορικό όνομα της πλατείας του χωριού). Ένα πολύ ιδιαίτερο event με δωρεάνείσοδο και την υποστήριξη της FIX HELLAS που ανάμεσα στα – σαν κινηματογραφικό σκηνικό- χαλάσματα περιλαμβάνει συναυλίες, εκθέσεις, προβολές, διαλέξεις και πολλές ακόμα παράλληλες δράσεις. Πάνω από 10.000 επισκέπτες παρακολούθησαν τις 3 ημέρες της περυσινής διοργάνωσης και απόλαυσαν ονόματα όπως η Monika, o Παύλος Παυλίδης, ο Γιάννης Αγγελάκας, οι Planet of Zeus, οι She Past Away και πολλοί άλλοι.
Φέτος στην σκηνή του Saristra Festival θα ανέβουν, ο σπουδαίος Βρετανός μου Pye Corner Audio – ένα από τα σημαντικότερα ονόματα της ευρωπαϊκής ηλεκτρονική σκηνής για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ο Κ.Βήτα 22 χρόνια μετά την εμβληματική εμφάνιση των Στέρεο Νόβα στον Μακρύ Γιαλό, οι Acid Baby Jesus λίγο πριν φύγουν για ακόμα μια μεγάλη Ευρωπαϊκή περιοδεία, o ιδιοφυής Larry Gus με τα διαπιστευτήρια της DFA και ένα μοναδικό one man show, οι Nightstalker για να αποτίσουν φόρο τιμής στα «παιδιά του ήλιου», οι drog_a_tek για να εκτοξεύσουν την ηχητική καταιγίδα τους, οι A Victim Of Society με έναν από του σπουδαιότερους δίσκους της φετινή ελληνικής underground παραγωγής στις αποσκευές τους, οι Prins Obi & The Dream Warriors για ένα freak glam rock show που θα συζητηθεί, οι The Bonnie Nettles -μια από τις μεγαλύτερες φετινές εκπλήξεις της ελληνικής σκηνής που κρατούν ψηλά τη σημαία της psychedelic/garage σκηνής των 60’s, ο Vagina Lips από τη Θεσσαλονίκη με έναν ξεσηκωτικό shoe gaze/ rock & roll ήχο, οι Hand & Leg λίγο πριν την κυκλοφορία του πρώτου τους album στην Slovenly Recordings, οι νεοσύστατοι Πατρινοί Bedouin με με garage-pop αναφορές και ψυχωμένα live και οι Dury Dava που μπλέκουν την πανκ με την παραδοσιακή μουσική. Τις βραδιές θα κλείσουν με dj set οι Chevy και Mr. Z (και οι δυο μέλη των Needless mobile party), ο Blue Lagoon που επιστρέφει στα πλατό του Saristra και ο Nolo Areola, που θα κλείσει το φεστιβάλ με ατόφιο rock’n’roll και όχι μόνο.
Επίσης το Saristra Festival πηγαίνει και στην παραλία διοργανώνοντας δυο μεσημεριανά beach parties που θα αποτελέσουν σημείο συνάντησης των καλλιτεχνών και των επισκεπτών του. Ένα στο Acron Beach Bar – τη νέα φετινή άφιξη στην παραλία της Αντισάμου – με τον Dimitri Papaioannou στα decks και ένα στο Exile Beach Bar στην παραλία της Αγίας Παρασκευής με τον Peter Menchetti της Slovenly Recordings.
Το 2o ακυκλοφόρητο single από την επετειακή επανέκδοση του OK(NOTOK) Computer από την XL Recordings των Radiohead είναι γεγονός.
Το “Man of War” όπως και το “I Promise” αντιπροσωπεύουν απόλυτα το ύφος που είχε η μπάντα από την Οξφόρδη εκείνη την εποχή.
Η νέα συσκευασία της κυκλοφορίας περιλαμβάνει 3 ακυκλοφόρητα και B-Sides όπως : “I Promise,” “Lift,” “Man Of War” καθώς φυσικά και φρέσκο remaster του original υλικού του “OK COMPUTER”.
Το Lift είναι το επόμενο single και κυκλοφορεί αύριο.
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies. Υπάρχει προσδιορισμός και αποθήκευση δεδομένων. Πληροφορίες σχετικά με την επεξεργασία δεδομένων και τη δυνατότητα άρνησης αυτής περιλαμβάνονται στην πολιτική απορρήτου.
