Ο Παύλος Παυλίδης τα έχει πει όλα. Έχει περιγράψει με τους στίχους του ότι έχω νιώσει ποτέ, ότι έχω ζήσει, ότι έχω δει να συμβαίνει. Πάντα το πίστευα αυτό. Από μικρό παιδάκι.. Και το βράδυ της 24ης Μαρτίου το επιβεβαίωσα για ακόμη μια φορά..
Το Σάββατο στο Piraeus 117 Academy ο Παύλος μαζί με τους B-movies έστησε ένα μεγάλο πάρτι που διήρκεσε συνολικά περίπου 2,5 ώρες. Θα μπορούσε, βέβαια, να είχε κρατήσει πολύ περισσότερο και κανείς δεν θα είχε παραπονεθεί. Εγώ τουλάχιστον όχι…
Πριν από αυτόν στην σκηνή ανέβηκαν οι Σούπερ Στέρεο, που δημιουργήθηκαν το 2004 στην Θεσσαλονίκη και σήμερα αποτελούνται από τους Θανάση Dzingovic , Ορέστη Μπενέκα, Ανθή Κύρκου, Εύα Ντούρου, Δημήτρη Οικονόμου και Μπίλη Βασιλόπουλο. O ήχος τους όπως ήταν λογικό και αναμενόμενο θύμιζε αρκετά τους B-movies και τα τραγούδια τους ήταν «ποτισμένα» από τον «κόσμο» του Παυλίδη. Άλλωστε ο ντράμερ Δημήτρης Οικονόμου και ο Ορέστης Μπενέκας στα πλήκτρα και τις λούπες αποτελούν ενεργά μέλη των B-Movies και, μάλιστα, μερικά λεπτά αργότερα ανέβηκαν ξανά στην σκηνή για το κυρίως μέρος του live. Επίσης ο κιθαρίστας και frontman Θανάση Dzingovic αποτελούσε κι αυτός για χρόνια μέλος της μπάντας που συνοδεύει τον πρώην ηγέτη των Ξύλινων Σπαθιών και μάλιστα έχει συνυπογράψει και κάποια κομμάτια του. Με γκρουβάτα περάσματα, αρκετά πλήκτρα, funk χρωματισμούς, στιγμές ψυχεδέλειας, σημεία με Theremin, ηλεκτρονικές εξάρσεις και μερικά καθαριστικά ξεσπάσματα προσπάθησαν να ζεστάνουν το κοινό ενώ προσωπικά πολλές φορές μου έφεραν στο μυαλό τουs Χaxakes χωρίς όμως το άκρως θεατρικό στοιχείο που χαρακτηρίζει τους τελευταίους. Με κομμάτια από τις δυο δισκογραφικές δουλειές τους , ένα ακυκλοφόρητο τραγούδι που δοκίμασαν στην κατάμεστη αίθουσα και το «Μέρες» (που ψάχνοντας μετά κατάλαβα πως είναι διασκευή στο Harness your hopes των Pavement) για τελευταίο τραγούδι αποτέλεσαν ένα πρώτης τάξεως ορεκτικό για μια βραδιά που αποδείχθηκε απολαυστική.
Ο Παύλος Παυλίδης ανέβηκε στην σκηνή του Academy στις 21:52 και το κοινό που είχε γεμίσει τον μεγαλύτερο- νομίζω- συναυλιακό χώρο για rock lives στην Αθήνα ξεκίνησε να τραγουδάει ήδη από τον πρώτο στίχο του «Μαίρη» από τις «Ιστορίες που ίσως έχουν συμβεί», που άνοιξε την βραδιά. Η συναυλία φάνηκε από την αρχή πως δεν θα ήταν σαν τις άλλες και η επιλογή του «Πάρε με μαζί σου» από τα παλιά για δεύτερο μόλις κομμάτι το κατέστησε πρόδηλο. Το πρώτο καπνογόνο (νομίζω τα λένε πυρσούς τώρα) άναψε πολύ νωρίς ενώ οι «Ρόδες» που ακολούθησαν δεν βοήθησαν να «εξομαλυνθεί» η κατάσταση. «Το στοιχειωμένο σπίτι» από το «Άλλη μια μέρα» σε μια extended μορφή μας έβαλε ξανά πίσω στην προσωπική πορεία του Παυλίδη και άνοιξε το δρόμο για μια σειρά από κομμάτια αυτών των τελευταίων χρόνων: «Όσο μικραίνω», «Άλλη μια μέρα»(Άλλη μια μέρα), «Τόσο κοντά» (Ιστορίες που ίσως έχουν συμβεί) «Αντικαταπληκτικά» (Αυτό το πλοίο που όλο φτάνει) αλλά και το ολοκαίνουριο «Δεσποινίς» που έχει παρουσιαστεί μόνο στο Youtube εδώ και λίγες ημέρες αλλά ήδη κάποιοι είχαν αποστηθίσει τους στίχους.
Για όσους δεν τους γνώριζαν, το «Μόνο αυτό» και το «Καράβι» που ακολούθησαν από το «Μια ματιά στην βροχή» των Σπαθιών προσέφεραν μιας πρώτης τάξεως αφορμή για να τραγουδήσουν και αυτοί ενώ τα «Άσε με εδώ» (Ιστορίες που ίσως έχουν συμβεί) , «Το Τέλος Του Κόσμου» και “Μια Πυρκαγιά Σ’ Ένα Σπιρτόκουτο” (“Μια Πυρκαγιά Σ’ Ένα Σπιρτόκουτο”) έριξαν λίγο τους τόνους με την ταξιδιάρικη διάθεση τους κάνοντας άλλους να ξελαρυγγιάζονται και άλλους να… «τηλεμεταφέρονται»..
«Πάμε λίγη φασαρία τώρα» είναι το σύνθημα του Παύλου για την συνέχεια και τα «Ρομπότ», «Τώρα αρχίζω και θυμάμαι» και «Τελευταία φορά» έρχονται με φόρα από το παρελθόν και αρχίζουν να δοκιμάζουν τις αντοχές του Academy. Πιτσιρικάδες που έμαθαν τα κομμάτια από το YouTube χτυπιούνται πάνω-κάτω, κοριτσάκια που μπορεί και να μην είχαν γεννηθεί όταν κυκλοφόρησε το «Μια ματιά σαν βροχή» το 1997 δεν χάνουν στίχο και τύποι σαν και εμάς θυμούνται 60άρες κασέτες TDK , το Kομφούζιο στην ΕΡΤ3 και τις πρώτες «αλητείες» κάπου εκεί στα 90ς. Μετά το «Grand Hotel» ο Παυλίδης ευχαριστεί για το πάρτι που έχει στηθεί και ζητάει να τραγουδήσουμε όλοι μαζί το Αερικό (Άλλη μια μέρα). Κανείς δεν του αρνείται ενώ όλοι χειροκροτούν όταν αμέσως μετά ο «Κατάδικος» που έχει γραφτεί για την Ηριάννα αφιερώνεται σε όλα τα «σε όλα τα παιδιά που κρατούνται παρανόμως και παράλογα».
« Θέλετε να παίξουμε και άλλο;». Η ερώτηση είναι σαφώς ρητορική και όταν το «Ατλαντίς» και το «Φωτιά στο Λιμάνι» ακολουθούν έχω την αίσθηση πως δεν υπάρχει κανείς μέσα στην αίθουσα που να μην τραγουδάει. Οι τόνοι ανεβαίνουν ακόμη περισσότερο με το «Ότι θες εσυ», που μπορεί να διακόπηκε για λίγο λόγω κάποιου τεχνικού ζητήματος αλλά προκάλεσε «μακελειό» όταν παίχτηκε ξανά από την αρχή και ακόμη πιο δυνατά. Οι «Θεριστές» (Άλλη μια μέρα) μας κρατάνε στην ίδια… εγρήγορση και το «Δεν έχει τέλος» μας ταξιδεύει σε ολάνοιχτους δρόμους. Όλα αυτά δε οδηγούν στον «Βασιλιά της Σκόνης» που έχει επιστρέψει υπερήφανα στο setlist του Παυλίδη μετά από χρόνια και κάνει πάλι «πυρσούς» να ανάψουν, λαιμούς να κλείσουν και σώματα να ιδρώσουν…
Το πρώτο κομμάτι της εμφάνισης ολοκληρώνεται και στο μικρό διάλειμμα που ακολουθεί στην συνέχεια αναρωτιόμαστε ποια θα ήταν η αντίδραση του κοινού εάν ξαφνικά ακούγονταν οι πρώτες νότες από το «Λιωμένο παγωτό». Το ερώτημα μας δεν τυγχάνει απάντησης καθώς το encore επιφυλάσσει το «Οι συμμορίες της ασφάλτου» , το υπέροχο «Μόχα» (Αφού λοιπόν ξεχάστηκα) που έχει πολύ καιρό να ακουστεί live, το «Περιμένω» (Αυτό το πλοίο που όλο φτάνει) και για κλείσιμο το εμβληματικό « Ένα παράξενο τραγούδι» σε μια άκρως ηλεκτρονική και πιο μεγάλη σε χρονική διάρκεια εκτέλεση με τον Παυλίδη να «απαγγέλει» και κάποιους στίχους που δεν μπόρεσα να αναγνωρίσω…
Δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση αρνητικό σχόλιο αλλά μου έλειψαν περίπου 10 κομμάτια που δεν ακούστηκαν. Μπορεί και παραπάνω..
Μεταξύ αυτών η «Λευκή καταιγίδα» (Αφού λοιπόν ξεχάστηκα).
Ήθελα απλά «να πω ευχαριστώ για το θαύμα που είδα»…
Μέχρι την επόμενη φορά…
