Τους Σουηδούς In Mourning τους έμαθα την εποχή που είχαν κυκλοφορήσει το φανταστικό “Monolith”. Η αλήθεια είναι ότι τους έψαξα τότε γιατί ο Tobias Netzell ήταν και στους October Tide. Οι οποίοι με την σειρά τους October Tide είχαν κοινά μέλη με τους Katatonia. Όπως έχω αναφέρει και σε προηγούμενο μου άρθρο, όλη η Σουηδία είναι μια μεγάλη οικογένεια. Όχι σαν εδώ που ο ένας θέλει να βγάλει το μάτι του άλλου. Αρκετά με τις “ληξιαρχικές πράξεις”, πάμε στο “Immortal” διάδοχο του προ τετραετίας, “The bleeding veil”.
In Mourning: “Immortal”
Το “Immortal” είναι ένας υπέροχος δίσκος
Τα “Monolith” των In Mourning και τον προκάτοχο του τα λάτρεψα, χωρίς ίχνος υπερβολής. Η μαγεία των October Tide και η θλίψη των Katatonia ήρθαν και “έδεσαν” σε μια μπάντα. Το όνομα αυτής, In Mourning. Κυκλοφορώντας μέχρι τώρα μόνο πολύ καλούς ώς και εξαιρετικούς δίσκους, δεν απογοήτευσαν το σύνολο των κριτικών και συνάμα ούτε τους οπαδούς τους. Αυτό συμβαίνει και με το “Immortal” που συνεχίζει την παράδοση αυτή. Το “Silver crescent” σε πάει σε άλλα τοπία, εκεί που κατοικεί η μελαγχολία όπως μας την έχουν προσφέρει όλα τα αυτά τα χρόνια οι In Mourning.
Το “Song of the cranes” ακολουθεί τα prog μονοπάτια του πρόσφατου παρελθόντος. Η συγκλονιστική ατμόσφαιρα που δημιουργούν οι In Mourning, βρίσκεται και εδώ και είναι στο peak της. Έχουμε να ακούσουμε τέτοια φάση από την εποχή του εκπληκτικού “The weight of oceans”. Το άλμπουμ μέχρι τώρα πάει “καρφωτό” για διθυραμβικούς χαρακτηρισμούς. Η συνέχεια με το “As long as the twilight stays” μας προϊδεάζει ότι το άλμπουμ δεν πρόκειται να έχει καμία ποιοτική φθορά όσο προχωράει. Η σχολή των Katatonia καλά κρατάει στα riffs με το προσωπικό ύφος να υπερτερεί. Ξέρουν ποια στοιχεία δανείζονται όλα αυτά τα χρόνια. 3:45 και Σουηδική progressive αρτιότητα, τα ρέστα μου!
Συνεχίζοντας με το “The sojourner”
Το πρώτο single των Σουηδών για το “Immortal” ήταν το “The sojourner” το οποίο δεν θα το χαρακτήριζα τυχαία επιλογή. Είναι αντιπροσωπευτικό της νέας τους δουλειάς. Οι thrashy κιθάρες στην αρχή και το λυσσαλέο prog rhythm section είναι ο “κορμός” της σύνθεσης. Ενώ το blues oriented solo στο 2:30 δίνει περισσότερη ποικιλία. Το “Moonless sky” είναι μια σύνθεση χαμηλών τόνων που λειτουργεί ως διάλειμμα μεταξύ των πιο δυνατών σημείων του άλμπουμ. Παρατηρούμε μια τάση λοιπόν προς Pink Floyd μεριά ακούγοντας συνθέσεις σαν και αυτή.
Ένα άλμπουμ progressive αλλά τόσο απλό!
Το “Staghorn” μπαίνει δυναμικά με το χαρακτηριστικό drumming να οδηγεί την σύνθεση και το black metal riffing στην αρχή απλά να φέρνει και αυτή την πλευρά των Σουηδών στο προσκήνιο. Και να σημειώσουμε ότι δεν είναι καθόλου μα καθόλου κακή ιδέα να έρχεται στο προσκήνιο περισσότερες φορές. Η απλότητα του άλμπουμ με την progressive φάση να δεσπόζει σε κάθε σύνθεση, είναι απλά το κάτι άλλο. Μελωδίες εμπνευσμένες και εξαιρετικά solos δίνουν μια διαπρέπουσα ποιότητα στο “Immortal”.
Ένα άλμπουμ “διαμαντάκι”
Το “North star” είναι από τις πιο αγαπημένες μου συνθέσεις. “κοφτά” riffs, ηχηρά drums και φωνητικά για σεμινάριο με εναλλαγές από growl σε “καθαρά”. Μια σύνθεση που φέρνει στο νου όταν βλέπεις το video λίγο από “Moonflower” των Swallow the Sun. Στο τελευταίο κομμάτι ξεδιπλώνεται όλο το μελωδικό Death Metal ύφος της μπάντας με τα γκάζια να αυξάνονται. Το “The hounding” κλείνει τον δίσκο όπως ακριβώς θέλω. Με blast beat και με υμνικά growl φωνητικά, όπως έκαναν κάποτε στο “The poet and the painter of souls” του “Monolith”.
Ένα ιδανικό τέλος
Οι In Mourning δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα. Τα έργα τους μιλάνε από μόνα τους. Δηλαδή και τα δυο πρώτα άλμπουμ τους να κυκλοφορούσαν μόνο, θα αποτελούσαν πηγή έμπνευσης για πολλές μπάντες εκεί έξω. Για μένα το “Immortal” είναι ξεκάθαρα ισάξιο με το “The bleeding veil” και μπορώ να πω και με το “Garden of storms”. Πραγματικά ένα πολύ καλό άλμπουμ!
Οι Heretoir είναι πολύ αγαπημένη μου μπάντα, την εκτιμάω σε τεράστιο βαθμό και το “The circle” όπως και το “Nightsphere” τα θεωρώ “διαμάντια” στο χώρο του Post-Black Metal. Για το “Nightsphere” σας είχα αναφέρει ότι αποτελούσε για το 2023 το καλύτερο άλμπουμ για το είδος. Μια κριτική μου που μπορείτε να διαβάσετε εδώ.
Γενικά το Post-Black Metal αποτελεί την κυρίαρχη δύναμη στο χώρο του συγκεκριμένου είδους, ένα subgenre που συνεχώς εξελίσσεται και μας εκπλήσσει. Οι Arcturus και οι Ulver ήταν από τους πρώτους διδάξαντες και μετά το έπιασε και ο Ihsahn στις προσωπικές του δουλειές.
Heretoir: “Solastalgia”
Το “Solastalgia” λοιπόν
Αφήνουμε πίσω την “διάλυση” του ψυχικού μας κόσμου από το “Nightsphere” και προχωράμε στο νέο τους άλμπουμ, “Solastalgia”. Ένα άλμπουμ που κυκλοφορεί στην έναρξη της φθινοπωρινής εποχής και κουβαλάει συναισθήματα όπως την θλίψη και την λύπη. Η θεματολογία του σε γενικότερο πλαίσιο ορίζεται ως η απώλεια του φυσικού κόσμου. Για αυτό άλλωστε και οι εικόνες με τα νεκρά πτηνά στο photoshooting της μπάντας για λογαριασμό του “Solastalgia”.
Heretoir
Η μουσική των Heretoir συνεχίζει να είναι εκθαμβωτική!
Δεν υπάρχει καμία υπερβολή σε αυτό που αναφέρω. Για τρίτο συνεχόμενο δίσκο μας βάζουν στον κόσμο τους και να δούμε την πραγματικότητα μέσα από τα μάτια τους. Πέρα από τα ΜΜΕ και την σαπίλα εκεί έξω που μας τρέφει με αθλιότητες για έναν πανέμορφο κόσμο. Οι Heretoir μας προσφέρουν αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι αποφεύγουν να δουν. Η μουσική τους είναι το “άρμα” για τον σκοπό τους. Νιώθω πολλές φορές πολύ τυχερός που ακολουθώ αυτού του είδους τις μπάντες και τα μηνύματα τους αποτελούν “οδηγό”.
Heretoir
Η μουσική τους “αγκαλιάζει” την σπουδαία κληρονομιά των Alcest και “αγκιστρώνει” περίτεχνα ότι χρειάζεται για τα οδηγήσει προς την τελειότητα. Ναι, βαριά λέξη είπα τώρα. Τελειότητα. Όμως μετά από καμιά δεκαριά ακούσματα, η λέξη αυτή έρχεται στο μυαλό ακόμα περισσότερο. Ταυτίζεται με την μουσική ιδιοφυΐα αυτών των πέντε Γερμανών. Κάθε λεπτομέρεια έχει τον λόγο της ύπαρξης της μέσα στη μουσική τους. Τα λιγοστά progressive περάσματα διανθίζουν ακόμα περισσότερο την ιδιαίτερη ακρότητα που διαθέτουν με την showgaze αισθητική. Δεν θα ακούσετε εδώ την extreme metal φάση όπως την έχετε συνηθίσει σε άλλες μπάντες. Ας πούμε το “The heart of December” δείχνει ποιος είναι ο προσανατολισμός τους ξεκάθαρα. Οι Pink Floyd είναι στο “αίμα” τους.
Heretoir
Οι Heretoir έχουν την γνώση να μην μπερδεύουν
Οι Γερμανοί ξέρουν και δεν το κάνουν complicated το όλο θέμα με την μουσική τους. Τα “Rain”, “Heart of December” και “Dreamgatherer” είναι στα μονοπάτια των Alcest σε μεγαλύτερο βαθμό. Ενώ στην αντίπερα όχθη και στο “Burial” ξεπετάγονται τα κοφτά extreme metal riffs, αν και το κομμάτι έχει ήρεμα περάσματα, σχεδόν κινηματογραφικά τα οποία από αιθέρια περνάνε στην κόλαση του blast beat. Τα Brutal φωνητικά του David Conrad όπως και τα καθαρά είναι εξαιρετικά και δεν υπάρχει κανένα drawback.
Heretoir
Το ομώνυμο κομμάτι είναι όλη η “ταυτότητα” του τέταρτου άλμπουμ των Heretoir. Για κάτι παραπάνω από εννιά λεπτά οπτικοποιούν έναν χαοτικό πίνακα ζωγραφικής, βάζοντας μέσα ότι τους έχεις χαρακτηρίσει όλα αυτά τα χρόνια. Τα παρανοϊκά Black Metal riffs βρίσκουν τα ταχύτατα drums του Nils Groth και σε στέλνουν αδιάβαστο. Μέχρι που από την κόλαση σε πάνε στον παράδεισο με αιθέριες μελωδίες και “καθαρά” φωνητικά.
Να πω και κάτι τετριμμένο, έχω την εντύπωση ότι αυτό θα είναι το κορυφαίο άλμπουμ για το είδος για το 2025. Η πληθωρική μουσική επένδυση του άλμπουμ δεν μου αφήνει περιθώρια. Ο Conrad μαζί με τους υπόλοιπους διέπρεψαν πάλι. Όταν ακούω δηλαδή τα “You are the night” και “The Ashen falls” με την ακρότητα που τα διακατέχει και καταφέρνουν και ξεχωρίζουν από όλες τις κυκλοφορίες που έχω ακούσει μέσα στο χρόνο, αυτό κάτι λέει.
Το τέλος του άλμπουμ σηματοδοτείται από μια σύνθεση που θα σας φέρει στο νου σε ατμόσφαιρα το “Judgment” ή και το “A natural disaster” των Anathema. Διόλου κακό κατά την γνώμη μου, μιας και ταιριάζει υπέροχα με την όλη αισθητική του “Solastalgia”.
Για το τέλος.
Οι Heretoir για άλλη μια φορά και για την ακρίβεια για τρίτο συνεχόμενο δίσκο μας “διαλύουν”. Τους ακολουθώ από την εποχή του “The circle” και αυτό που κάνουν όλα αυτά τα χρόνια είναι να εξελίσσονται και να πηγαίνουν την μουσική τους σε δύσβατα αλλά όμορφα μονοπάτια. Μόνο θαυμασμός για τέτοιες πάντες και πρέπει να νιώθουμε πολύ τυχεροί που τους έχουμε. Το νέο άλμπουμ των Heretoir “χτυπάει” τριάδα για αυτόν τον χρόνο.
Υπάρχουν κάποιες μπάντες όπως οι Novembers Doom που έχουν κυκλοφορήσει πολύ καλούς δίσκους στο είδους που κινούνται. Για να μην ξεχάσω, οι Αμερικάνοι έχουν 30 χρόνια διαδρομής ήδη, κάτι που σχετικά με την ηλικία πιάνει κρύο ιδρώτα αρκετούς/αρκετές εκεί έξω.
Έχουμε φτάσει σε σημείο να λέμε νέα μπάντα τους Sabaton για παράδειγμα και να έχουν κλείσει ήδη 25 χρόνια στη μουσική βιομηχανία. Πέρα αυτής της σημείωσης, οι Novembers Doom κυκλοφόρησαν τον διάδοχο του αξιόλογου και τίμιου “Nephilim grove”.
Novembers Doom: “Major Arcana”
Οι Novembers Doom έχουν φτάσει στο 12ο άλμπουμ τους
Έχω την αίσθηση ακούγοντας το “Major arcana” ότι ακολουθούν την ίδια συνταγή με το προηγούμενο, δηλαδή είναι στο comfort zone. Μετά από έξι χρόνια περίμενα κάτι πιο δυναμικό και ξεχωριστό, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι ένα αξιόλογο άλμπουμ. Έχει μεγάλες στιγμές για μένα όπως τα “Mercy”, “The dance”, “The fool” όπως και το ομώνυμο. Τα υπόλοιπα όμως ναι μεν ακούγονται ευχάριστα, όμως δεν θα πω ότι βρίσκονταν συνέχεια στη playlist μου. Τα προαναφερθέντα τέσσερα είναι πραγματικά πολύ καλές συνθέσεις.
Είναι ένα αξιόλογο άλμπουμ το “Major arcana”?
Η απάντηση είναι πως ναι. Είναι ένα αξιόλογο άλμπουμ με κάποιες αρκετά δυνατές στιγμές. Στα “Chatter” και “Bleed static” θα ήθελα περισσότερη ποικιλία στις μελωδίες και τα riffs. Είναι σαν να υπάρχει μια επανάληψη που θα μπορούσε να αποφευχθεί με περισσότερη δουλειά. Οι επιρροές από Amorphis, Woods of Ypres και σε κάποια σημεία κάποια Pink Floyd περάσματα είναι σωστά φιλτραρισμένες και έτσι το προσωπικό ύφος της μπάντας θωρακίζεται. Εν τω μεταξύ τα φωνητικά στο “Chatter” έφεραν και λίγο προς Ghost φάση.
Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε και το “Dusking day” όπως και το τελευταίο (“XII”) ότι είναι στο ίδιο επίπεδο με τα τέσσερα που ξεχώρισα. Έχουν κάτι που σου δίνουν, όχι απαραίτητα κάτι καινούριο, όμως ακούγονται κάμποσες φορές και να έχεις το ενδιαφέρον σου εκεί. Πέραν τουτου, η παραγωγή είναι μια χαρά και έχει ήχο καθαρό όπως αρμόζει σε μια σύγχρονη μπάντα.
Novembers Doom
Εν κατακλείδι
Οι Novembers Doom μας έχουν συνηθίσει σε άλλης ποιότητας δουλειές, δηλαδή τα πρώτα άλμπουμ τους ακούγονται τόσο ευχάριστα που τα βάζεις στο repeat. Εδώ κάπως “χάθηκε η μπάλα” που λέμε, όμως είναι ακόμα στο γήπεδο. Αναμένω την επόμενη δουλειά τους για να θεωρήσω μια εξαίρεση το εν λόγω άλμπουμ.
Με τους Helloween έχουμε ασχοληθεί πολύ μέσα στο χρόνο. Πέρα από αυτό, έβγαλαν το νέο “Giants and monsters” και είμαστε όλο αυτιά!
Για αρχή να αναφέρουμε ότι είναι μια μπάντα που συμπληρώνει 40 χρόνια ζωής φέτος. Σας έχουμε ενημερώσει για την περιοδεία που ξεκινάνε τον Οκτώβριο, όπως και για την συναυλία τους στη Μαδρίτη την οποία και ο υποφαινόμενος θα τρέξει να καλύψει σαν τον τρελό.
Το poster των εμφανίσεων των Helloween στην Ισπανία
Την αγαπάμε αυτή την μπάντα και είναι και από τις μπάντες με τις οποίες έχουμε ανδρωθεί μουσικά. Οι Helloween λοιπόν μετά από ένα live album για το οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ, όπως και μετά από μια συλλογή για την οποία μπορείτε επίσης να ξεκινήσετε διαβάζετε εδώ, αποτελείτε από τέσσερα άρθρα με ανασκόπηση κομμάτι κομμάτι. Όπως σας είχαμε ενημερώσει και εμείς εδώ, ετοίμαζαν άλμπουμ οι “κολοκύθες”.
Ένα άλμπουμ που κυκλοφόρησε στα τέλη Αυγούστου.
Helloween: “Giants and monsters”
Κυκλοφόρησε λοιπόν το νέο άλμπουμ των Helloween
Έχοντας κυκλοφορήσει το ομώνυμο full length άλμπουμ τους το 2021, επιστρέφουν με τον διάδοχο τους. “Giants and monsters” ο τίτλος της νέας τους δουλειάς που ηχογραφήθηκε στα Mi Sueno Studios στην Τενερίφη. Δηλαδή, τα ιδιόκτητα studios τα τελευταία 25 χρόνια και βάλε, βασικά μετά το “The dark ride”. Πίσω από την κονσόλα είναι πάλι ο Charlie Bauerfeind μαζί με τον Dennis Ward. Συνταγή που μετά το αποτέλεσμα του ομώνυμου τους άλμπουμ δεν κρίθηκε προς αλλαγή. Η παραγωγή είναι από τις καλύτερες των Helloween που προσδίδει μια δόση νοσταλγίας αλλά και σύγχρονου ήχου. Ειδικά στον τρόπο που ηχογραφήθηκαν τα drums. Πολλούς τους “ξίνισαν”, εμένα μου άρεσαν. Συνεχίζουμε.
Helloween: 40 Years anniversary tour
Το “Giants and monsters” έρχεται πάνω σε μια επέτειο τεσσάρων δεκαετιών ζωής για την μπάντα. Είναι ένα άλμπουμ που θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι θέλει αρκετά ακούσματα. Κάποια κομμάτια είναι απομεινάρια από το προηγούμενο άλμπουμ όπως και από την εποχή των Gamma Ray του 2005. Δηλαδή την εποχή του πολύ καλού “Majestic”. Για την ακρίβεια από εκείνη την εποχή προέρχεται το τελευταίο κομμάτι του άλμπουμ και η μπαλάντα “Into the sun” έρχεται από το προηγούμενο τους άλμπουμ. Εμείς πρωτύτερα σας εξηγήσαμε για το “This is Tokyo” και τον συμβολισμό του. Ένα άρθρο που μπορείτε να διαβάσετε εδώ.
Μια σύνθεση που πολλοί δεν γούσταραν, την είδαν ως χαζοχαρούμενη περισσότερο και προβλέψιμη η αλήθεια είναι. Όμως εγώ θα γίνω αιρετικός για άλλη μια φορά και θα την βάλω στο “κάδρο” μαζί τα “A million to one”, “Rise and fall” και “The game is on”. Μια σύνθεση που δύσκολα θα την επέλεγαν οι Pink Cream 69, μιας και θυμίζει αρκετά το ένδοξο παρελθόν του Deris. Ο Koffler ούτε για B’ side δεν θα το επέλεγε, ούτε αυτό ούτε το “Under the moonlight”. Μην κάνουμε συγκρίσεις λοιπόν. Άλλη φάση οι Pink Cream 69 και άλλη οι Helloween. Συνεχίζουμε με το “Giants and monsters” και πάμε στο δεύτερο single, “Universe (Gravity for hearts)”.
Ο Gerstner εδώ και 25 χρόνια “κόβει και ράβει”
Ένας άνθρωπος που ήρθε από τους Heavenly με συστατικές του Charlie Bauerfiend, μπας και βρει κάποιον να συνεννοείται ο Weiki. Τα κατάφερε μια χαρά ο Charlie και ο Sascha από τότε είναι στο άρμα των Helloween έχοντας γράψει κομμάτια που του έχουν δώσει εξοχικό στη Τενερίφη. Έχει γράψει μεγάλα άσματα και ένα από αυτά είναι το “Universe (Gravity for hearts)”. Μια σύνθεση που φέρνει στο νου τις αρχές του millennium και το “Keeper of the seven keys: The legacy”. Πιο μακριά δεν πάει, μιας και τα στοιχεία δεν είναι αρκετά για να το πάμε προς δεκαετία ’80. Και εφόσον μιλήσαμε για τα singles, ας πάμε και στα υπόλοιπά tracks του νέου άλμπουμ.
Helloween
Το νέο άλμπουμ μας εκπλήσσει με την απλότητα του
Από την πρώτη στιγμή που το άκουσα κατάλαβα ότι η μπάντα δεν ήθελε να κουράσει. Ήθελε ένα άλμπουμ straight forward, όμως να είναι περιεκτικότατο με την ποιότητα που τους διακρίνει στις δουλειές τους. Αυτό το καταλαβαίνουμε μόλις μπαίνει το πρώτο κομμάτι, “Giants on the run”, οπού διακρίνουμε έναν ήχο γεμάτο νοσταλγία να βγάζει.
Περισσότερο χώρο σε πλήκτρα
Τα πλήκτρα του Matthias Ulmer με τον οποίο και συνεργάζονται από την εποχή του 2007, είναι χαρακτηριστικά και βοηθάνε στην ατμόσφαιρα. Το πρώτο κομμάτι είναι ένα power metal άσμα από τα χέρια των Deris και Hansen, είναι οι πρώτη φορά που συνεργάζονται αυτοί οι δυο κύριοι. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό. Ατμοσφαιρικό κομμάτι με ξεσπάσματα και speed αναφορές, όπως και υμνικά φωνητικά.
Helloween
Το άλμπουμ “κυλάει” πολύ όμορφα
Πάμε στο “Savior of the world” το οποίο είναι ένα κλασσικό Weiki κομμάτι. Μια σύνθεση γεμάτη από τα χαρακτηριστικά που έκαναν τους Helloween μεγάλους. Γιατί, πως να το κάνουμε, μπορεί ο Weiki γενικά να μην είναι ο πιο εύκολος άνθρωπος, αλλά έχει γράψει κομμάτια που έχουν μπει με χρυσά γράμματα στις σελίδες της ιστορίας του Power Metal. Μια σύνθεση που άνετα έμπαινε στο “Gambling with the devil” αλλά και στο “The dark ride”. Θυμίζει φάση “All over the nations”.
Πάντα το χιούμορ από τους πρωταγωνιστές
Πάμε στο επόμενο κομμάτι που είναι το “A little is a little too much”, μια hard rock “παιχνιδιάρικη” σύνθεση με έξυπνα πλήκτρα που συνοδεύουν τις κιθάρες. Θα μπορούσαμε να πούμε άνετα ότι το χιούμορ των “Dr Stein” και “A perfect gentleman” έχουν “κολλήσει” τέλεια εδώ.
Η “πένα” του Hansen δεν θα στερέψει ποτέ
Πάμε στο “We can be Gods” που με το Thrashy riff του σε ξεσηκώνει από την θέση του συντάκτη και το ακούς όρθιος. Ο Hansen εδώ είναι σαν να έχει ακούσει το “Deliver us from temptation”. Ένα B’ side από την εποχή του “The dark ride” που σε πέταγε στον τοίχο με την ορμή του. Εδώ έχουμε περισσότερη μελωδία βέβαια και λυρικότητα, ένας άπταιστος συνδυασμός Power Metal ορμής και λυρισμού εποχής “Keeper of the seven keys”.
Όμορφη μπαλάντα το “Into the sun”
Πραγματικά μου άρεσε πολύ αυτό το κομμάτι. Για το “Into the sun” μπορώ να πω μόνο καλά λόγια, τα χαμηλά των Deris και Kiske είναι ασυναγώνιστα στον χώρο που κινούνται. Τα είδαμε με τα ίδια μας τα μάτια όταν παρακολουθήσαμε ζωντανά τα “Forever and one (Neverland)” και “A tale that wasn’t right”.
Helloween: “This is Tokyo”
Στην Ιαπωνία με αγάπη
Για το “This is Tokyo” τα αναφέραμε παραπάνω τι και πως. Είναι ένα κομμάτι στρατηγικής σημασίας όπως ανέφερα πριν 3 μήνες περίπου, όταν και κυκλοφόρησε.
Είναι ένα “ευχαριστώ” προς τους Ιάπωνες και την υποστήριξη που προσφέρουν στην μπάντα τόσο απλόχερα όλες αυτές τις δεκαετίες. Μια τόσο μεγάλη μπάντα πάντα έχει και το marketing στη ζωή της. Χίλιες φορές τέτοιες κινήσεις, πάρα άλλες που έχουμε δει. Πάντως στη μέση της σύνθεσης θυμίζει Accept εποχής “Metalheart” τόσο όμορφα.
Helloween
Power Metal ύμνος το “Universe (Gravity for hearts)”
Τα riffs είναι από άλλη διάσταση, το rhythm section δεν σταματάει πουθενά με τις εναλλαγές που δίνει. Τα φωνητικά του Kiske είναι καλύτερα από ποτέ τόσο συνολικά στο άλμπουμ όσο και σε αυτή την σύνθεση. Μια Queen αισθητική υπάρχει κάπου στο 4:50 και μετά ξεχύνονται solos και επικές μελωδίες που μόνο οι Helloween γνωρίζουν να κάνουμε με τέτοια τελειομανία. Πραγματικά, εντυπωσιακό κομμάτι που το βάζεις και το ακούς συνέχεια. Ο Gerstner έκανε θαύματα πάλι.
Η συνέχεια μη προβλεπόμενη
Το “Hand of God” είναι μια σύνθεση του Sascha και μάλλον όταν το έγραφε άκουγε το “The dark ride”. Θα μπορούσα να πω εύκολα ότι είναι ένα “κρυφό” διαμαντάκι μέσα στο άλμπουμ με ένα υπέροχο solo κατά μεσής της σύνθεσης. Πραγματικά στην αρχή δεν του έδωσα σημασία, μάλλον λόγω της προηγούμενης σύνθεσης και την ένταση αυτής. Όμως με πολλά ακούσματα, κόλλησα.
Helloween
Το επόμενο κομμάτι είναι ξεκάθαρα Weiki από την Λάρνακα που διαμένω μέχρι και το Αμβούργο. Δηλαδή, το κομμάτι έχει όλα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τον Weikath ως καλλιτέχνη. Ένα χαρούμενο κομμάτι, με χιουμοριστική διάθεση και όμορφες μελωδίες. Θα μπορούσε άνετα να καταχωρηθεί στη κατηγορία συνθέσεων όπως “Live ain’t no crime” και “Don’t run for cover”. Εντάξει, είναι ένα όμορφο χαλαρωτικό διάλλειμα λίγο πριν τον Power Metal ύμνο που έρχεται αμέσως μετά.
Το “Majestic” είναι το πιο Gamma Ray κομμάτι του δίσκου
Ναι, γιατί είναι απομεινάρι της εποχής 2005 των Gamma Ray. Τότε που κυκλοφόρησε ο δίσκος “Majestic”, λίγο πριν το “Land of the free part II”. Σίγουρα το κομμάτι έχει δεχτεί το απαραίτητο σουλούπωμα για να προσαρμοστεί στις επιταγές του άλμπουμ, όμως οι μελωδίες είναι Gamma Ray ξεκάθαρα. Το βρήκα πραγματικά εξαιρετικό ως σύνθεση και ως τελείωμα για ένα άλμπουμ που πραγματικά το έχω βάλει ήδη πολύ ψηλά στις προτιμήσεις μου. Ερμηνεύουν και οι τρεις σε αυτή την σύνθεση και αυτό το κάνει ακόμα πιο ελκυστικό το κομμάτι.
Helloween
Ένας επίλογος.
Έχω μιλήσει για τους Helloween πολύ τους τελευταίους μήνες με συνεχή άρθρα για την ιστορία τους και τα 40 χρόνια τους στο “σανίδι”. Κάνοντας εκτενείς έρευνες σχετικά με τα background κάθε δίσκου και γενικά τι συνέβαινε σε κάθε περίοδο της δισκογραφίας τους. Σε αυτό το άλμπουμ δεν έχω να πω πολλά.
Είναι ένα άλμπουμ με ψυχή που φωνάζει Helloween.
Η επταμελής μπάντα κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ που θεωρείται το καλύτερο των τελευταίων δεκαπέντε ετών. Σίγουρα δεν κοιτάζει στα “μάτια” το ένδοξο παρελθόν, δηλαδή πριν το 2005, αλλά είναι μια δουλειά εντυπωσιακή με τον τρόπο της. Δεν υπάρχει μειονέκτημα εδώ μέσα. Όλα είναι δοσμένα με τον σωστό τρόπο, μην ξεχνάμε φυσικά ότι έχουμε πολλές προσωπικότητες μέσα στην μπάντα και πρέπει να συνεννοηθούν.
Και κάτι ακόμα…
Δηλαδή για να βρουν τα βήματα τους από όταν ξεκινήσαν να είναι μαζί, ζορίστηκαν άσχημα. Μην ξεχνάμε ότι είναι ισχυρές προσωπικότητες όλοι τους και έχουν διαφορετικά μουσικά ερεθίσματα. Ο ένας λατρεύει Judas Priest, ο άλλος γουστάρει την μελωδικότητα των Maiden, άλλος έχει μεγαλώσει με Kiss και Deep purple. Ένας χαμός που για να μπει σε τάξη πέρασαν πέντε χρόνια. Γιατί πολύ απλά εδώ έχουν μπει σε μια σειρά όλα, το “Helloween” κακά τα ψέματα ήταν κάπως “χαμένο” και ίσως κάποιούς μη έμπειρους ακροατές τους μπέρδευε. Εδώ όμως όλα είναι όπως πρέπει. Οι Helloween στον θρόνο. Τα λέμε μέσα Νοεμβρίου στη Μαδρίτη.
Το poster των εμφανίσεων των Helloween στην Ισπανία
Mε το 60’s Forgotten Things Vol.2 απορρυθμίστηκα ο χριστιανός. Η σύμπραξη που έχει κάνει ο Sunnyboy66 και ο προσφιλέστατος Achille εκ Γαλλίας ορμώμενος, είναι για άλλη μια φορά μοναδική.
Και ξεκινάμε ευθύς αμέσως από τη μουσική που περιλαμβάνεται στη συλλογή. Αριθμητικά είναι για χόρταση και βάλε. 17 κομμάτια δεν είναι και λίγα. Θα μου πεις garage rock είναι και οι διάρκειες είναι μικρές οπότε σε παίρνει να χώσεις στα grooves του βινυλίου πράμα. Αλλά δεν το κάνουν όλοι παιδιά. Και μάλιστα δεν είναι συλλογή με fillers και ψιλομεσαία κομμάτια. Εδώ τα 60’s Forgotten Things δείχνουν τα δόντια τους και τα δείγματα είναι δήγματα που μπαίνουν βαθιά στο υποσυνείδητο.
60’s Forgotten Things Vol.2b
Ξεκινάμε με μια τριάδα φωτιά από Eric & The Norsemen, (που ίσως είναι και το μόνο τραγούδι που έχει μπει και σε άλλη συλλογή αλλά έχουμε και το flip side να γουστάρουμε διπλά!) The Finite Minds και Red Dogs που είναι μέσα στο fuzz, farfisa, και χορό και κραυγές και όλα τα καλά σε επίπεδο πολύ υψηλό. Μου ήρθαν ανατριχίλες ανάλογες με τα Pebbles και τα Back From The Grave. Και αν δεν ξέρετε γιατί μιλάω, δεν πειράζει. Ας πούμε πως με ενθουσίασαν όπως τα πρώτα κομμάτια που άκουσα από αυτή τη μουσική!
Ίσως το garage rock να είναι η μόνη μουσική που οι συλλογές έχουν νόημα καθώς το να βρεις τα singles από εκείνη την εποχή είναι απίθανα δύσκολο και οικονομικά απαγορευτικό για το 99,9% του πληθυσμού που ακούει μουσική. Ευτυχώς για μας και για σας, τα δύο παλικάρια που κυκλοφόρησαν το 60’s Forgotten Things έκαναν όλη τη βρωμοδουλειά για μας και μας τα σερβίρουν μαζεμένα και τακτοποιημένα.
Επίσης πολλά από αυτά δεν υπάρχουν πουθενά, ούτε καν στο youtube γιατί μέχρι πρότινος δεν ήταν καν singles αλλά απλές ηχογραφήσεις. Οπότε μιλάμε και για το σπάνιο του πράγματος που έχει και αυτό τη σημασία του. Γιατί εκεί που νομίζεις πως έχεις ακούσει όλα τα καλά, ΤΣΑΑΑΑΑΑΚ πάρε να χεις να σου κατεβαίνει το σαγόνι.
Στην 60’s Forgotten Things Vol.2 έχουμε όλες τις πτυχές του 60’s punk.
Και αυτό γιατί συνεχίζει με Τom Parsons & The Spectrum, The Recommended Dosage που πάνε σε πιο moody μονοπάτια με όμορφα οργανάκια, την κιθάρα να απαντάει στον στίχο (αγαπημένο τρικ) και mid tempo αγαπημένο. Οι Shadow Casters που παίρνουν τη σκυτάλη είναι ένα ρυθμικό κιθαριστικό τραγουδάκι που σε πιάνει το παράπονο μαζί με τον τραγουδιστή που κελαριστά λέει ναι σε όλα , αλλά όχι σήμερα βρε αδερφέ και μάλλον μιλάμε για τον επόμενο ύμνο του procrastination που λεν και στο χωριό μου ή αν προτιμάτε τα ελληνικά, της αναβλητικότητας στο φλέρτ. Άσε που λέει και shalala but not today. Ποιητικός οίστρος.
Και φτάνουμε αισίως στο 7ο της πρώτης πλευράς που είναι από Butch Peggy & Little John που είναι ήδη αγαπημένο. Υποβλητικός ρυθμός, κιθάρα από το βάλτο και φωνούλες και φυσαρμόνικα νηπιαγωγείου να γλυκάνει την εξίσωση. Αλλά μην ξεχνάτε πως στην πλειοψηφία τους, τα γκαραζόπαιδα ήταν πραγματικά παιδιά, πολλές φορές ανήλικα οπότε οι φωνούλες είναι στην ημερήσια διάταξη. Αλλά μιλάμε για μια πολύ ωραία φωνητικά και drummer και φυσαρμονικίστα να δίνουν πόνο.
Οι Unknown Kind που συνεχίζουν δίνουν ένα μυστήριο και το σολάκι με αυτή την σχεδόν ξεκούρδιστη κιθάρα σε κάνει να το αγαπήσεις με το πρώτο άκουσμα. Και η πρώτη πλευρά κλείνει με τους πανάγνωστους ΙΙ Pair με το πορωτικό To say I Love You. Παραπονιάρικο και punk γίνεται; Μόνο έτσι το κάνανε στα 60’s παιδιά.
Τώρα όσον αφορά πληροφορίες για τις μπάντες, γιατί ό,τι ξέρεις καλό είναι, εγώ δεν μπορώ να σας πω τίποτα. Αλλά και για αυτό μας έχει καλύψει το insert που περιέχει το βινύλιο του 60;s Forgotten Things Vol.2 με πληροφορίες για τις μπάντες, φωτογραφίες, και γενικά υλικό που συγκινεί και τον πιο δύσκολο. Χορταστικό δισέλιδο για να παραμορφωθείτε!
60’s forgotten things vol.2 Insert A
Kαι κάπως έτσι κάνουμε flip το δίσκο να ακούσουμε και τη β’ πλευρά. Εκεί που νομίζεις πως θα ηρεμήσεις, έρχονται οι Υesterday’s Children με το One Way Up ξανα μανά με Fuzz και Farfisa solo να τρυπάει τα αυτιά με το γνωστό attack του ήχου της να πλημμυρίζει το τραγούδι. Συνέχεια με τους γνωστούς από την πρώτη πλευρά Red Dogs εδώ σε πιο χορευτικά μονοπάτια με σαξοφωνάκι, Diddley ρυθμικό και σολάρα στην κιθάρα. Και το flip side των Finite Minds που ομολογώ πως είναι από τα διαμαντάκια που μου διέφευγε και πολύ το χάρηκα ο άνθρωπας.
Ίσως αξίζει να κάνουμε μια αναφορά στο γεγονός πως πρόκειται μάλλον για μια από τις πρώτες μπάντες του Joe Dolce που μετέπειτα μετοίκησε στην Αυστραλία και έκανε άλλα πράγματα εκεί συνεχίζοντας να παίζει μουσική. Εδώ πάντως το fuzz του δίνει και καταλαβαίνει σε αντίθεση με τα φωνητικά που είναι παραπονιάρικα και πάλι. Punk; 1100% και δεν θέλω αντιρρήσεις.
Τη σκυτάλη παίρνει μια έξω φρενών διασκευή του Gloria που αξίζει να την ακούσετε μόνο και μόνο για το σάπιο του πράγματος και το γεγονός πως το ντέφι και η κιθάρα είναι εξίσου σε πρώτο πλάνο, δια χειρός Eric & The Norsemen , αυτούς της πρώτης πλευράς ντε.
60΄s forgotten things vol.2 Insert B
Για τη συνέχεια shake & frat rock madness και όποιος αντέξει. Forgotten δεν ξέρω , αλλά είναι μια κλασική περίπτωση τραγουδιού για έναν από τους χορούς που βγαίνανε κάθε βδομάδα τότε. Hot pastrami να ιδρώσετε, όχι από το φαΐ αλλά από το κούνημα. Και μετά το απίθανο κομμάτι των Miracle Makers , Too Bad που τα έχει όλα. Κρατσανιστά τύμπανα, βραχνάδα στη φωνή, τρίηχο χτύπημα στο Hi Hat γιατί θεωρείται καινοτομία, και μια διάχυτη μουντάδα με τα springs να σπάνε στο τέλος.
Σε πιο pop μονοπάτια αλλά εξίσου moody είναι οι Munstabuckings με το μελωδικότατο και με πανέμορφη farfsa γραμμή Love Fever. Kαι για το κλείσιμο πάλι οι Red Dogs με το I m Not Your Man που ενώ στην εισαγωγή νομίζεις πως θα ακούσεις το Be My Baby, σε πάνε αλλού και σου υπενθυμίζουν πως ενώ ακούς την 60’s Forgotten Things Vol.2 , κανονικά κάποια από αυτά τα κομμάτια θα μπορούσαν να είχαν ανακαλυφθεί νωρίτερα γιατί όχι μόνο δεν υπολείπονται από τα classics, αλλά μερικά τα κοιτάνε στα ίσα.
Εύγε και πάλι εύγε από εμένα και σας συνιστώ ανεπιφύλακτα τη συλλογάρα 60’s Forgotten Things Vol.2 και παραγγείλτε τη χθες γιατί 300 κομμάτια δεν είναι και πολλά! Όπως λέει και ο υπότιτλος, It won’t last!!!
Ακούσαμε τη νέα δουλειά με τίτλο “Ascension” των Paradise Lost και σας αναλύσουμε τα εσώψυχά μας.
Οι Paradise Lost μαζί με τους My Dying Bride και Anathema αποτελούν τους “The Peaceville three”. Ποια είναι η Peaceville Records ή η Candlelight Records ή και αν πάμε προς Γαλλία μεριά και πούμε και την Osmose Records. Όλες αυτές αποτελούν τον λόγο που έσυ αγαπημένε φίλε/φίλη ακους Gothic και Doom Metal. Υπερβολικός? Όχι. Απόλυτος? Ναι.
Η Peaceville Records λοιπόν κυκλοφόρησε τα πρώτα άλμπουμ των προαναφερθέντων ιστορικών μπαντών. Ναι αυτών που κυκλοφόρησαν το ένα αριστούργημα μετά το άλλο και έστησαν μια ολόκληρη σκηνή. Εκεί πάνω στα βροχερά και χιονισμένα σκοτάδια της Μεγάλης Βρετανίας.
Οι Paradise Lost την εποχή του “Gothic”
Πάμε πίσω στις σελίδες της ιστορίας…
Ναι, δεν αντιλέγω, αυτό το κείμενο προορίζεται για κριτική στο νέο τους άλμπουμ, “Ascension”. Όμως δεν μπορώ να μην παραθέσω την προσφορά αυτής της εταιρείας και τι έκανε για να ακούμε αυτή την μουσική.
Οι Paradise Lost πριν μεταπηδήσουν στη Music For Nations, κυκλοφόρησαν από την Peaceville Records τα “Lost paradise” και “Gothic”.
Οι Anathema κυκλοφόρησαν, πριν και αυτοί πάνε στη Music For Nations, όλα τα άλμπουμ τους μέχρι και εκπληκτικό “Alternative 4”. Μετά αποχώρησε ο Patterson και ήρθε το “Judgement”.
Οι My Dying Bride έμειναν πιστοί στην εταιρεία μέχρι και το “Feel the misery”. Δηλαδή μέχρι και πριν δέκα χρονια.
Peaceville Records
Όπως καταλαβαίνετε η σημασία αυτής της εταιρίας για την αγαπημένη μας μουσική είναι τεράστια. Μέσα από αντίξοες συνθήκες στις αρχές του ’90 κατάφερε και κυκλοφόρησε και έβγαλε στον “αφρό” τεράστιες μπάντες που ξεκινούσαν τότε το μακρύ ταξίδι για την καταξίωση. Και να φανταστείτε ότι στα πρώτα χρόνια της αυτή η εταιρεία από το West Yorkshire υπέγραφε punk rock μπάντες. Χωρίς τις ανακαλύψεις της, η μουσική μας θα ήταν πολύ μα πολύ διαφορετική.
Πάμε λοιπόν στο “Ascension”
Όσο κρατάει την πένα για την σύνθεση ο Greg MacKintosh δεν έχουμε να φοβόμαστε τίποτα. Σε όλα τα άλμπουμ έχει συνθέσει άσματα που δεν μας έχουν απογοητεύσει. Ναι μέσα σε όλα αυτά βάζω και τα πειραματικά στάδια της μπάντας. Όλοι οι ακόλουθοι και πιστοί οπαδοί της τα γνωρίζουμε και δεν χρειάζεται να αναφερθώ περεταίρω. Το “Ascension” λοιπόν συνεχίζει από εκεί που τελείωσε το “Obsidian”. Μας πάει όμως πιο πίσω ακόμα, στο “In requiem” αλλά και στο “Faith divides us – Death unites us”. Θα το αναφέρω από τώρα. Μιλάμε για δίσκο “διαμάντι”.
Paradise Lost: “Ascension”
Το “Ascension”
Όταν άκουσα για πρώτη φόρα το “Serpent on the cross”, αναφώνησα μέσα μου “Έρχεται αριστούργημα.”. Έτσι, καθολικά και όμορφα το λέω. Οι Paradise Lost, που ακολουθώ για δυο δεκαετίες και βάλε, δεν με έχουν απογοητεύσει ποτέ. Τα γκάζια στο εναρκτήριο κομμάτι και οι στοιχειωμένες μελωδίες του Mackintosh σε στέλνουν στον αγύριστο. Το μπάσο του Edmodson μαζί με το αρτιότατο drumming του Montanarini αποτελούν εξαιρετικό συνοδηγό. Όλο το άλμπουμ είναι στο πρώτο κομμάτι μέσα? Ναι έχει όλα τα στοιχεία. Καταδεικνύει όμως και κάτι άλλο, αυτό το άλμπουμ είναι Doom!
Στο “Tyrants serenade” οι μελωδίες θα σας φέρουν στο μυαλό την εποχή του “In requiem” με τα ασήκωτα riffs των Greg/Aaron να συνοδεύουν τα “καθαρά” φωνητικά του Holmes. Αυτό το single ήταν ότι πρέπει να κυκλοφορήσει πριν το άλμπουμ.
Να σταθώ εδώ λίγο, είναι απίστευτό που και σε αυτό το άλμπουμ δεν έχει χάσει ίχνος από την χαρακτηριστική χροιά του και είναι ουσιαστικά άπταιστος. Οι Βρετανοί απλά είναι άπιαστοι σε ότι κάνουν.
Paradise Lost-“Tyrants serenade”
Το άλμπουμ είναι ξεχωριστό
Χτυπάνε οι καμπάνες, τα θηριώδη riffs των Greg Mackintosh και Aaron Aedy μπαίνουν. Αντίθετα με τον τίτλο, δεν υπάρχει σωτηρία. Το Doom Metal που λατρέψαμε από τους Paradise Lost είναι εδώ. Οι μελωδίες σε διαλύουν, ο αργός ρυθμός χαμηλώνει το βλέμμα σου στους στίχους.
“Ravaged darkness, a light transcends us A wretched dog afraid seeks God’s Salvation”
Για άλλη μια φορά οι Paradise Lost “κεντάνε” στους στίχους. Είναι αδιανόητο πως με λίγους στίχους σε βάζουν στο ταξίδι της αμφισβήτησης. Και σε βάζουν κατευθείαν στην αναζήτηση της γνώσης.
Συνεχίζουμε με το “Ascension”
Μετά από τους πνιγηρούς ρυθμούς του “Salvation”, περνάμε στο “Silence like the grave”, που ήταν το πρώτο κομμάτι που ακούσαμε από το νέο άλμπουμ. Single και αυτό και από τα πιο οργισμένα του άλμπουμ. Τα riffs θα σας φέρουν στο νου “Icon” αλλά οι μελωδίες θα σας στείλουν στα “In requiem” και “Faith divides us-Death unites us”. Ότι είχα γράψει εδώ, επισυνάπτεται και σε αυτό το κείμενο.
Ακουστικές μελωδίες σε ταξιδεύουν
Το “Lay a wreath upon the world” είναι υπέροχο με τα “καθαρά” φωνητικά του Holmes να κάνουν την διαφορά. Να σημειώσω εδώ ότι η παραγωγή του Lawrence McGregor είναι απλά από τις καλύτερες που έχουμε ακούσει στο είδος. Η Heather Thompson που συμμετάσχει στο κομμάτι εξυψώνει ακόμα περισσότερο το κομμάτι. Για μένα μια σύνθεση που αποτέλεσε μια πολύ ευχάριστη έκπληξη.
Για την ιστορία να αναφέρουμε ότι η Thompson είναι η σύζυγος του Greg Mackintosh. Οικογενειακές υποθέσεις βλέπετε.
Βαρύ και μοχθηρό το “Diluvium” σε πάει πίσω στην εποχή των “Icon” και “Draconian times”, τα riffs μπορεί να σας φέρουν και λίγο “One solemn”. Τα διάφορα solos είναι heavy metal και με την βούλα που λέμε. Εκπληκτικός Holmes για μια ακόμη φορά. Ένα πεντάλεπτο κομμάτι που έχει τα πρώτα χρόνια τους στη Music For Nations στην ολότητα τους. Το “Savage days” πάμε στο αγαπημένο μου “One second” και το άλμπουμ αποφεύγει υπέροχα την λέξη filler. Δεν υπάρχει αυτός ο όρος εδώ. Η ατμόσφαιρα είναι εκείνης της εποχής αλλά οι κιθάρες κουβαλάνε τον τραχύ doom ήχο υποδειγματικά.
Ένα άλμπουμ τόσο ποικιλόμορφο, όπως αρμόζει στους Paradise Lost
Το “Sirens” είναι αυτό που λέγαμε πριν σχετικά με τα fillers, ακούγεται που ευχάριστα έχοντας στη μέση του κομματιού διαφορετικές προσεγγίσεις στα φωνητικά. Μια σύνθεση που χρειάστηκε να ακούσω αρκετές φορές για να μην την καταδικάσω ως πρόχειρη. Σε καμιά περίπτωση λοιπόν δεν ισχύει αυτός ο όρος. Είναι πολύ καλό κομμάτι με εναλλαγές και φωνητικά που “τσακίζουν” κόκαλα.
Paradise Lost
Με το “Deceivers” οι Paradise Lost πηγαίνουν στην εποχή του “Faith Divides Us – Death Unites Us” με τα growl φωνητικά του Holmes να ξεχωρίζουν κατευθείαν, όπως και τα solos του Mackintosh. Πολύ καλά και ουσιώδη riffs για άλλη μια φορά, και τα λιγοστά πανέξυπνα πλήκτρα δίδουν στο κομμάτι την ατμόσφαιρα που απαιτείται. Το “The precipice” είναι Doom Metal με όλη την σημασία της λέξεως με ένα Katatonia feeling να υποβόσκει στην αρχή της σύνθεσης. Μια ιδανική σύνθεση για να κλείσει επιτυχημένα ένα πανέμορφο άλμπουμ από όλες τις απόψεις.
Στο τέλος
Οι Paradise Lost είναι από τις μπάντες που κάνουν ότι θέλουν. Δεν θα ακούσουν τον καθένα για το που θα προσανατολιστούν. Το έκαναν και παλαιότερα αυτό, δοκίμασαν “συνταγές”. Για μένα πετυχημένα στο απόλυτο, για άλλους όχι. Είναι πως κοιτάζεις την μουσική, εγώ ως κριτικός την βλέπω ξεκάθαρα αντικειμενικά. Τα “Host” και “Believe in nothing”, όπως και το “Symbol of life” ήταν εκπληκτικά άλμπουμ στον χώρο που κινούνταν. Έτσι λοιπόν, με αυτή την λογική ως πυξίδα, μπορώ να αναφέρω ότι και το “Ascension” στην εποχή μας είναι ένα θαυμάσιο άλμπουμ που θα ακούω για καιρό.
Το ντουέτο drum and bass moja με έδρα το Τόκιο είναι στην ευχάριστη θέση να παρουσιάσει το δεύτερο single από την πιο έντονη κυκλοφορία του μέχρι σήμερα – το «I’m Hungry !!» θα κυκλοφορήσει στις 26 Σεπτεμβρίου από την Overdrive Records.
Με τη διαστρεβλωμένη, παλλόμενη γραμμή μπάσου και τα αμείλικτα τύμπανα, είναι ταυτόχρονα μια εισαγωγή και μια προειδοποίηση: οι Moja ήρθαν για να ταρακουνήσουν το έδαφος κάτω από τα πόδια σας. Και συγνώμη κιόλας :
Οι Moja αγκαλιάζουν τη φυσική ηχητική ενέργεια
πάνω από τη λυρική αφήγηση με το νέο τους single «I’m Hungry!!». Το ιαπωνικό ντουέτο απογυμνώνει το ροκ στη πιο αγνή του μορφή – παραμόρφωση, ρυθμός και χημεία – δημιουργώντας έναν τοίχο ήχου που είναι ταυτόχρονα τραχύς και υπνωτικός.
«Η μουσική μας δεν έχει ρομαντικούς στίχους. Ούτε έχει απαλά λόγια που μπορούν να ηρεμήσουν κάποιον. Πρόκειται για το να νιώθεις τον ρυθμό, το κύμα των riffs, τη σύγκρουση των ήχων και τις στιγμές που τα συναισθήματα των Moja και του κοινού διασταυρώνονται και προκαλούν μια χημική αντίδραση», εξηγεί το συγκρότημα.
Πρόκειται για μια ωμή ηχητική επίθεση, χτισμένη πάνω στον αρχέγονο διάλογο του μπάσου και των ντραμς. Χωρίς τεχνάσματα, χωρίς γεμίσματα – μόνο ενέργεια που εκρήγνυται με αμείωτη ένταση. Σύμφωνα με την Masumi (ντραμς): «Ένας κόσμος που κάνει το αίμα σου να βράζει και το σώμα σου να κινείται – αυτό είναι το παν στη μουσική των Moja».
Το I’m Hungry !! αιχμαλωτίζει την ουσία της ζωντανής εμφάνισης της μπάντας – χωρίς συμβιβασμούς, αδάμαστη και χωρίς φίλτρα. «Αυτό που μας γοητεύει περισσότερο στις εμφανίσεις μας είναι η ακατέργαστη, συγκλονιστική ενέργεια που κάνει ολόκληρο το σώμα σου να ζωντανεύει – και πιστεύουμε ότι αυτό είναι ένα από τα χαρακτηριστικά που μας ορίζουν.
moja credits – haidianlanwei
Η σύνθεση των τραγουδιών μας και η παραγωγή των άλμπουμ μας είναι απλά η καθαρή έκφραση αυτής της φλόγας», λέει ο Haru (μπάσο και φωνητικά). Το άλμπουμ λειτουργεί ως ηχητικό μανιφέστο: μια ατρόμητη εξερεύνηση των ακατέργαστων συναισθημάτων – εκρηκτική και οικεία ταυτόχρονα. «Ο ήχος που θέλουμε να δημιουργήσουμε είναι κάτι που, τελικά, μόνο εμείς μπορούμε να καταλάβουμε πραγματικά», μοιράζεται η μπάντα.
«Επίσης, δεδομένου ότι μερικές φορές αρχίζουμε να γράφουμε τραγούδια κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης, το γεγονός ότι δουλεύουμε μόνο οι δυο μας σημαίνει ότι δεν υπάρχουν χρονικοί περιορισμοί». – Το πνεύμα της DIY κουλτούρας σε συνδυασμό με την πλούσια ιαπωνική noise-rock κουλτούρα αναδείχθηκε στο επερχόμενο LP. Ηχογραφημένο από τον ίδιο τον Haru, βοήθησε το συγκρότημα να διατηρήσει τον έλεγχο τόσο στις δυναμικές αλλαγές όσο και στην ποιότητα της δουλειάς του.
Στη συνέχεια, το συγκρότημα θα ξεκινήσει μια περιοδεία στα τέλη Οκτωβρίου, μεταφέροντας την αστείρευτη ενέργειά του σε συναυλιακούς χώρους σε όλη την Ευρώπη: «Ζούμε για τη σκηνή. Ακούστε αυτό το άλμπουμ και ελάτε να μας συναντήσετε στο πλήθος. Ας φωνάξουμε μαζί τους ύμνους μας και, με τη μουσική μας και το πάθος σας, ας δημιουργήσουμε μια μοναδική στιγμή που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ».
Release: September 26.
Genres: Noise-rock, prog-rock.
Format: LP,CD,DR.
FFO: Zeni Geva,Melt-Banana.
Label: Overdrive Records
Track-list:
1.Excuse me
2.Food
3.No, Thank You
4.Oh My God!!
5.Alien
6.Making noise
7.Zero
Αυτό που έχω να πω εγώ για να σας δώσω μια ιδέα, είναι πως τα παιδιά από Ιαπωνία ξέρουν αν ξεβουλώνουν αυτιά, να ξετινάζουν σφραγίσματα και να σε κάνουν να ιδρώνεις σε λιγότερο από τριάντα δευτερόλεπτα. Το λες και ιδανική δίαιτα. Γιατί με το που σε χτυπήσει το ωστικό κύμα δεν έχεις και πολλές επιλογές.
Παρόλο που το noise rock έχει πολλά παρακλάδια και πολλές φορές μπορεί να είναι δύσκολο, οι moja αποτελούν την εξαίρεση και του δίνουν και καταλαβαίνει. Μακάρι να τους απολαύσουμε και σε κάποια σκηνή εδώ, το live μάλλον θα είναι εξωγήινη εμπειρία, αλλιώς κάντε ταξιδάκι να τους δείτε. Θα έχω τα ραντάρ μου ανοιχτά και θα ενημερώσω πάραυτα αν το πάρω χαμπάρι εγκαίρως…
Οι Jethro Tullδεν χρειάζονται συστάσεις. Ειναι από τους ηγέτες του κλασσικού rock με απίστευτους και ιδιαίτερους ήχους σε κάθε άλμπουμ να τους συνοδεύουν. Το φλάουτο του Ian Andersson είναι το σήμα κατατεθέν τους και τους συνοδεύει σε όλη την καριέρα τους. Η μπάντα που κυκλοφόρησε το θρυλικό “Aqualung” έρχεται στην Κύπρο για μοναδική συναυλία στο Παττίχειο Θέατρο Λάρνακας.
Jethro Tull Poster Cyprus
Οι Jethro Tull είναι ένα “ταξίδι” στο χρόνο
Από το 1968 και το ντεμπούτο τους “This was” μέχρι και το πρόσφατο τους άλμπουμ, “Curious ruminant”, που κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες δεν έχουν απογοητεύσει. Να φανταστείτε ότι την δεκαετία του ’70 κυκλοφορούσαν δίσκο κάθε χρόνο και δεν υπήρχαν μειονεκτήματα σε καμία δουλειά τους. Ειλικρινα, λίγες μπάντες το πετυχαίνουν αυτό με τόση ακρίβεια. Δουλειές όπως “This was” που αναφέραμε πριν, “Stand up”, “Benefit”, “Aqualung”, “Thick as a brick”, “A passion play”, “War child”, “Minstrel in the gallery”, “Too old to rock ‘n’ roll: Too young to die”, “Songs from the wood”, “Heavy horses” και “Stormwatch” πήγαν την μπάντα μόνιμα σε δυσθεώρητα ποιοτικά ύψη.
Η σημασία των Jethro Tull για το παγκόσμιο καλλιτεχνικό στερέωμα είναι τεράστια. Έχουν επηρέασει από Blues και Jazz καλλιτέχνες μέχρι και Death Metal μπάντες. Για το τελευταίο γράψαμε πρόσφατα στη δισκοκριτική μας για το νέο άλμπουμ των Opeth, “The last will and testament”, στο οποίο συμμετείχε ο Ian Andersson. Μια κριτική που μπορείτε να διαβάσετε εδώ.
Opeth-“The last will and testament”
Οι Jethro Tull στο Παττίχειο Θέατρο!
Να σας πω την γνώμη μου, οι συναυλίες τους είναι εμπειρία ζωής σίγουρα. Μια μπάντα που έχει κατακτήσει τις καρδιές εκατομμυρίων ανθρώπων έρχεται στο Παττίχειο Θέατρο για μια συναυλία. Η παρέα του Ian Andersson, όπως μαθαίνω, στην Αθήνα εντυπωσιάσε και πολλοί έμειναν άναυδοι με αυτό που έζησαν, άρα σίγουρα το ίδιο μοτίβο θα συνεχίστει και στο νησί της Κύπρου. Να είστε εκεί!
Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να αλιεύσετε στην agenda μας
Οι Jethro Tull είναι ένα από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα της rock μουσικής, έχοντας επηρεάσει το μεγαλύτερο μέρος του καλλιτεχνικού κόσμου του πλανήτη μας. Η παρέα λοιπόν του Ian Andersson έρχεται στην Κύπρο και το Παττίχειο Θέατρο στις 22 Σεπτεμβρίου 2025.
Jethro Tull Poster Cyprus
Jethro Tull: Μια τεράστια μπάντα
Ένα σχήμα που έχει επηρέασει από Jazz και blues καλλιτέχνες μέχρι και Death Metal σχήματα με την αρτιότητα των συνθέσεων της. Θα μπορούσαμε να μιλάμε για ώρες σχετικά με άλμπουμ οπως τα “This was”, “Stand up”, “Benefit”, “Aqualung” και “Thick as a brick”. Το popularity της μπάντας φτάνει σε δυσθεώρητα ύψη χωρίς να αλλοιώσουν την μουσική προσωπικότητα τους. Όλοι οι συντάκτες την δεκαετία του ’70 όταν συζήταγαν για Led Zeppelin, Deep Purple και Black Sabbath, δεν γίνόταν να μην αναφερόταν η μπάντα του Ian Anderson.
Στα τελευταία νέα
Οι Jethro Tull κυκλοφόρησαν το 2023 το “RökFlöte”, ένα πραγματικά υπέροχο άλμπουμ που έχει τις ρίζες του στις Σκανδιναβικές βόρειες πολιτισμικές αξίες. Το 2025 κυκλοφόρησαν το τελευταίο τους άλμπουμ που ονομάζεται “Curious ruminant”, το οποίο ήταν πανάξιος διάδοχος του προηγούμενου που αναφέραμε. Στα Γερμανικά charts έφτασε την δεύτερη θέση, στα Βρετανικά την 25η και στα Ελβετικά την πέμπτη.
Οι Jethro Tull στην Κύπρο
Είναι μια μπάντα που στη σκηνή είναι επαγγελματίες με όλη την σημασία της λέξεως. Καλλιτέχνες τεραστίου βεληνεκούς που ξέρουν τι να κάνουν για να δώσουν στον ακροατή αυτό που επιθυμεί. Όποιος παρευρεθεί, δεν υπάρχει περίπτωσει να χάσει. Είναι μια τεράστια ευκαιρία να απολαύσετε ένα υπέροχο βράδυ Δευτέρας στο Παττίχειο Θέατρο Λάρνακας.
Τα κομμάτια των Nerrves δεν γράφονται σε καθαρές αίθουσες ηχογράφησης,
αλλά μέσα στη βαβούρα των προβών. (Γιατί έτσι τους αρέσει και αυτούς και μένα εδώ που τα λέμε). Εκεί, όπου ο θόρυβος, η τριβή και ο αυτοσχεδιασμός γεννούν μια ιδέα, μια βάση πάνω στην οποία ο καθένας βάζει το δικό του αποτύπωμα , μέχρι να γίνει τραγούδι. Και ακόμα κι όταν γίνει, συνεχίζει να αλλάζει μέσα από τα live, τα demo, τα λάθη και την ίδια την πορεία της μπάντας.
“Το «Changer» είναι παιδί του 2018. Είχε γραφτεί για το πρώτο μας άλμπουμ We Were Too Late Anyway και μάλιστα ηχογραφήθηκε, αλλά ποτέ δεν κυκλοφόρησε. Ήταν πιό φρέσκο από τα υπόλοιπα κομμάτια και κάτι δεν μας έκατσε σωστά· θέλαμε διαφορετικό ήχο, άλλη προσέγγιση , κάτι που να πιάνει καλύτερα αυτό που φανταζόμασταν. Έτσι το αφήσαμε στην άκρη, κρατώντας το για την επόμενη φάση.” τονίζουν οι ίδιοι.
Πιστέψτε με, ΠΑΝΤΑ οι μπάντες ξέρουν καλύτερα. Αυτό που μπορώ να πω από τη μεριά μου είναι πως αυτή τη φορά οι Nerrves επιστρέφουν με πιο γεμάτο ήχο, σε γνώριμα μονοπάτια μεν, αλλά με με μια πιο φρέσκια προσέγγιση που σε ξεσηκώνει ακόμα πιο εύκολα. Έχει λίγο ψυχεδέλεια, μπόλικο punk και garage και γενικά αυτό που εγώ λέω rock n roll με μπόλικη αλητεία και τσαμπουκά στο παίξιμο . Τα γνωστά γεμάτα βάθος φωνητικά και το μουσικό μονοπάτι που ακολουθούν τα παιδιά πλεόν είναι η ταυτότητα των Nerrves και αυτό από μόνο του λέει πολλά.
Οι στίχοι μιλάνε για την αρρώστια του να προσπαθείς να κάνεις τα πάντα γύρω σου να μοιάζουν με σένα, με την άποψη που κουβαλάς. Το βλέπεις παντού — στην πολιτική, στον χουλιγκανισμό, ακόμα και μέσα στην εκπαίδευση. Είναι βαρύ, είναι επίμονο, κι ίσως για αυτό το “Changer” να φαντάζει ακόμα πιο ζωντανό και αληθινό σήμερα.
The Nerrves – Changer
Και επειδή έχει σημασία, πάρτε και τους στίχους:
There is a hole inside which I will try to hide
I do not tend to cry, oh well my soul’s so dryI’m gonna change your mind
There’s still hope inside, in your mind, in you
You’ll leave it all behind
Sometimes we feel alright, black & whiteAaaaaah
It’s symbolic to me
Aaaaaah
Through your eyes you’ll never see
I didn’t mean to imply that you don’t have to try
There is no better play other than find your way
I’m gonna change your mind
There’s still hope inside, in your mind, in you
You’ll leave it all behind
Sometimes we feel alright, black & white
Aaaaaah
It’s symbolic to me
Aaaaaah
Through your eyes you’ll never see
I’m gonna change your mind
There’s still hope inside, in your mind, in you
You’ll leave it all behind
Sometimes we feel alright
Sometimes thoughts will break through
Aaaaaah
It’s symbolic to me
Aaaaaah
Through your eyes you’ll never see
the nerrves backstage
credits
released September 19, 2025 Music & Lyrics by Nerrves
Παραγωγή από τους Nerrves.
Οι στίχοι γράφτηκαν από τον Τζιόμυ Κυριακόπουλο και τον Γιαννη Σκεύη.
Η ηχογράφηση , μίξη και παραγωγή έγινε από τον Αλέξανδρο Παπαδόπουλο στο Patari HQ.
Mastering απο τον Nicholas Townsend.
Εξώφυλλο από τον Αλέξανδρο Παπαδόπουλο.
Σε όλα μπράβο. Το DIY ζει και βασιλεύει και τσακίζει κόκκαλα!
Δεν έχει άλλο. Ένα single, ένα τραγούδι, ένα καινούργιο κόλλημα, τι ωραία που οι εγχώριες μπάντες γράφουν κομματάρες. Το μόνο που έχουμε να περιμένουμε είναι η συνέχεια. Μέχρι νεωτέρας για το αν θα έχουμε μιικρό ή μεγάλο βινύλιο, εσείς μπορείτε πάντα να δείξετε την υποστήριξή σας έμπρακτα σε αυτά τα παιδιά που το αξίζουν και με το παραπάνω εδώ δίνοντας 1€ για το track έτσι γιατί σας αρέσει!
Rethymno rocks #5: Firewind, Live report day 4, Φωτογραφίες Πάνο Κοσμίδη
Εδώ είμαστε λοιπόν, στην τέταρτη και τελευταία ημέρα του Rethymno Rocks. Μην περιμένετε να γράψω εδώ σχόλια για όλο το φεστιβάλ, αυτό θα γίνει σε ξεχωριστό άρθρο στο οποίο και θέλω να τονίσω πραγματάκια για την προσπάθεια. Εδώ θα αναφέρουμε τι συνέβη στη τέταρτη ημέρα ενός φεστιβάλ που συνεχώς εξελίσσεται προς το καλύτερο.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το Rethymno Rocks “ανεβαίνει” συνέχεια στα μάτια του κόσμου. Αυτή είναι μια επιτυχία που απορρέει από τις προσπάθειες συνεχών ετών.
Rethymno rocks #5: Live report day 4, Φωτογραφίες Πάνο Κοσμίδη
Οι Toxic Terror “όργωσαν” την σκηνή με το ακατάπαυστο thrash metal τους από νωρίς, οι Triumpher προτού πεταχτούν στα Πυρηναία όρη για ένα φεστιβάλ, έκαναν μια στάση στο Ρέθυμνο για να δείξουν πάλι γιατί θεωρούνται μια από τις καλύτερες Heavy metal μπάντες του Ελληνικού χώρου. Οι Primordial έχοντας στη “φαρέτρα” τους ένα υπέροχο άλμπουμ για το οποίο σας μιλήσαμε εδώ, παρέδωσαν μαθήματα κέλτικού Black Metal με την βαριά ιστορία που τους συνοδεύει.
Headliner όνομα που δεν “χάνει”
Οι Firewindαποτελούν εγγύηση στο χώρο του Power Metal, ο Gus G και η παρέα του είναι από τις πιο σταθερές και επαγγελματικές μπάντες παγκοσμίως για το Power Metal. Η εμφάνιση τους το κατέδειξε με τεράστια επιτυχία για μια ακόμη φορά. Η τέταρτη ημέρα του Rethymno Rocks ήταν εξίσου φαντασμαγορική με την τρίτη.
Rethymno rocks #5: Live report day 4, Φωτογραφίες Πάνο Κοσμίδη
Οι Toxic Terror μας “άνοιξαν” την όρεξη από την νωρίς, έχοντας ακόμα τον ήλιο από πάνω μας. Ήταν ότι πρέπει για μπύρες και αγνό Thrash Metal. Μπάντα με πολλή οργή και τσαμπουκά όπως αρμόζει για ένα thrash metal group που έχει τις ρίζες του στην κληρονομιά της Γερμανικής σκηνής. Διάχυτες οι αναφορές σε Sodom και Kreator τόσο στα riffs όσο και στο μπάσο που όταν έβγαινε μπροστά έφερνε στο νου τους δεύτερους. Επίσης, δεν θα μπορούσαν να λείπουν και οι επιρροές από Slayer. Εμ ναι, thrash metal και Slayer, τι άλλο?
Οι Ηρακλειώτες λοιπόν που “άνοιξαν” για την τέταρτη ημέρα του Rethymno Rocks, παρουσίασαν πέντε κομμάτια από το νέο τους πολύ καλό άλμπουμ, “Isolation”. Να σημειώσουμε ότι γενικά οι μπάντες που εμφανίστηκαν στην τέταρτη ημέρα έχουν κυκλοφορίες που έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία δυο χρόνια. Οι συνθέσεις που μας παρουσίασαν ήταν τα “Empty shell”, “Isolation”, “Against the wall”, “The final test” και “Decay”. Εξαιρετικός τραγουδιστής, κιθάρες που “σάρωναν” και επιβλητικό rhythm section δημιούργησαν μια στιβαρή εμφάνιση.
Οι Triumpher έπαιξαν την κατάλληλη ώρα για το Rethymno Rocks!
Το λέω γιατί το να ακούς τον επικό αριστουργηματικό τους ήχο όταν πέφτει ο ήλιος, είναι το κάτι άλλο. Το άλμπουμ που κυκλοφόρησαν και του οποίου κριτική μπορείτε να διαβάσετε εδώ, ήταν ο καλύτερος διάδοχος του συγκλονιστικού “Storming the walls”. Ένα ντεμπούτο που πραγματικά τα είχε ΟΛΑ. Φανταστική εμφάνιση με κάποια προβληματάκια στην αρχή στον ήχο τους, όμως μετά έφτιαξε η φάση. Αυτός ο συνδυασμός επιρροών από Bathory και Manowar είναι από τους πιο επιτυχημένους που έχω ακούσει γενικά. Την σκηνή του Rethymno Rocks την έκανα δική τους κατευθείαν με το πρώτο μπάσιμο.
Θρίαμβός από τους Triumpher!
Μεγαλείο από τους Αθηναίους epic metallers. Δεν περιμέναμε κάτι λιγότερο, η μπάντα είναι με σπασμένα “φρένα” από τότε που τους παρακολούθησα στην πρώτη ημέρα του Open the Gates Festival στη Λευκωσία. Μια ανταπόκριση που μπορείτε να διαβάσετε εδώ.
Με δυο θαυμάσια άλμπουμ στο ενεργητικό τους μπόρεσαν και έδωσαν στον κόσμο ατόφιο επικό Metal όπως εκείνοι γνωρίζουν καλά. Οι συνθέσεις που έπαιξαν από το τελευταίο τους άλμπουμ ήταν οι “Arrival of the avenger”, “Athena (1st chapter)” και “Triumpher”. Από το ντεμπούτο τους έπαιξαν τα “The thunderer”, “I wake the dragon (Promachos)”, “The blazing circle” και το ομώνυμο. Μεγάλο plus η εκπληκτική διασκευή στο “Blood of the enemies” των Manowar.
Η μπάντα άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις
Η μπάντα με κιθάρες που έσταζαν “ατσάλι” από τον Μάριο Πετρόπουλο, με τις ιαχές των ερμηνειών του Αντώνη που έφταναν άνετα από το Rethymno Rocks μέχρι και τη Valhalla και ένα rhythm section που παρέσερνε τα πάντα στο διάβα του, η μπάντα ξεσήκωσε για τα καλά το κοινό. Να σταθούμε και λίγο στο performance του Αγη Τζουκόπουλου που άνετα συγκαταλέγεται στους καλύτερους drummer της γενιάς του. Οι Triumpher έστρωσαν το “χαλί” για τα καλά για τους Primordial.
Η ώρα για τους Ιρλανδούς έφτασε!
Μπάντα που κυνήγαγα για να παρακολουθήσω πολλά χρόνια. Ποτέ δεν τους πετύχαινα στην Ευρώπη, ούτε καν στα μακροσκελή φεστιβάλ. Κάτι σαν τους Hypocrisy, που ευτυχώς τους είδα πριν λίγα χρόνια Αθήνα. Έτσι λοιπόν η χαρά μου ήταν μεγάλη να δω την παρέα του Alan. Εγώ πάντως δηλώνω πανευτυχής που άκουσα άσμα από το ανυπέρβλητο ακόμα και για ίδιους τους Primordial, “Spirit the earthaflame”. Το “Gods to the godless” μας πήγε 25 χρόνια πίσω, τότε που οι Ιρλανδοί μας διέλυσαν με τον διάδοχο του ισάξιου “A journey’s end”. Και τι που ήταν κουρασμένοι από την εμφάνιση τους στη Σλοβακία την προηγούμενη νύχτα. Τα αλάνια μας άφησαν άναυδους.
Κούραση δεν υπήρχε σε μια μπάντα που μετρά 30 χρόνια αδιάκοπης παρουσίας με το εξαιρετικό Folkish Black Metal της. Η παράδοση της Ιρλανδίας να συνδυάζεται άπταιστα με το παραδοσιακό Black Metal και στίχοι “βουτηγμένοι” στο σκοτεινό και πικρό παρελθόν της Κέλτικης ιστορίας. Οι Primordial παραδίδουν μαθήματα και παίζοντας τα “As Rome burns” και “Empire falls” από το τιτάνιο “To the nameless dead” μας θυμίζουν πραγματικά πόσο εντυπωσιακή μπάντα είναι.
Εμφάνιση που δύσκολα ξεχνιέται
Δεν θα έλειπε βέβαια και το “The coffin ships” από το θαυμάσιο “The gathering wilderness”, που μας ταξιδεύει στο πονεμένο παρελθόν της πατρίδας τους. Το τελευταίο τους άλμπουμ εκπροσωπήθηκε από το καλύτερο κομμάτι του, το “Victory Has 1000 Fathers, Defeat Is an Orphan” και επίσης έπαιξαν το “To hell or the hangman” από το προτελευταίο. Η μπάντα απλά “έσπερνε” και άνετα τους έβλεπα άλλη μια ώρα.
Δεν θα άφηναν έξω βέβαια και το “Redemption at the puritan’s hand” όπου και επέλεξαν να παίξουν το “No grave deep enough”. Ένα κομμάτι από τον, ίσως, πιο ολοκληρωμένο δίσκο τους. Οι Primordial πραγματοποιήσαν μια εμφάνιση αντάξια του ονόματος τους.
Το performance τους συνολικά ήταν αρτιότατο και επαγγελματικό και είχαν ίσως τον καλύτερο ήχο της ημέρας. Ποιότητα από άλλο πλανήτη λέμε.
Οι Firewind άφησαν την “σφραγίδα” τους στο Rethymno Rocks!
Τα πολλά λόγια είναι φτώχια και δεν χρειάζεται αναφέρουμε ποιοι είναι οι Firewind και ο Gus G και τι έχουν προσφέρει. Εγώ να ξεκαθαρίσω ότι είμαι λάτρης των πέντε πρώτων άλμπουμ, μετά τους “έχασα” για λίγο, μέχρι που ήρθε το “Immortals” για να με κερδίσουν ξανά. Ο “πρόλογος” έγινε το “Conquest of Paradise” του γνωστού και μη εξαιρετέου σε όλους μας, Βαγγέλη “Vangelis” Παπαθανασίου.
Οι Firewind ξεχύνονται στη σκηνή
Αργότερα μπήκε η μπάντα με ορμή με τα “Fallen angel” και το ομώνυμο από το νέο τους άλμπουμ, κριτική μας που μπορείτε να διαβάσετε εδώ. “Βουτιά” μετά στη “θάλασσα” του παρελθόντος με το “Destination forever” από το πρώτο άλμπουμ να σπέρνει πανικό. Πανικός από κάτω μιας και είναι ένας Power Metal ύμνος γενικά. Επιστροφή στο τελευταίο άλμπουμ με το “Destiny is calling”.
Οι Firewind δεν άφησαν περιθώρια αμφισβήτησης
Στο rhythm section Πέτρος και Nunez είχαν θωρακίσει την εμφάνιση και ο Gus G έκανε ότι ήθελε πάνω στην εξάχορδη θεότητα. Ο Langhans είναι ένας ερμηνευτής που στον δεύτερο του δίσκο με τους Firewind καθιερώθηκε για τα καλά και κάλυψε το κενό που άφησε ο Henning Basse. Ένας φοβερός ερμηνευτής που ήξερε τι να κάνει για να πάρει το κοινό μαζί του. Στο “I’ am the anger” και “The fire and the fury” από τον δεύτερο δίσκο στα οποία και έγινε χαμός.
Χαμός στο ίσωμα!
Το “Ode to Leonidas” δεν θα μπορούσε να λείπει φυσικά, από ένα δίσκο που γουστάρω άσχημα και μπορείτε να διαβάσετε ένα μικρό αφιέρωμα εδώ. Το ομώνυμο από το “Allegiance” φέρνει νοσταλγία και τα “Mercenary man” όπως και το “Maniac” μας πάνε στο υπέροχο “The premonition”. Η διασκευή στην επιτυχία του Michael Sempello έκανε τον κόσμο να χορεύει σε όλη την έκταση του συναυλιακού χώρου του Rethymno Rocks.
Η συνέχεια ήρθε με δυο κομμάτια αγαπημένα και από δυο ξεχωριστές περιόδους της μπάντας. Το “Rising fire” από τον προηγούμενο και επιτυχημένο ομώνυμο δίσκο τους και το “Falling to pieces” από το τρομερό “Allegiance”. Η εμφάνιση των Firewind “σφράγισε” με τον καλύτερο τρόπο μια ακόμα σπουδαία βραδιά του Rethymno Rocks.
Εν κατακλείδι
Η τέταρτη ημέρα του Rethymno Rocks κρίνεται ως επιτυχημένη από όλες τις απόψεις, δεν υπήρχαν προβλήματα σε οργανωτικό επίπεδο.
Ο ήχος σε κάποιες μπάντες έπρεπε να ήταν καλύτερος, όπως στους Triumpher. Γενικά όμως όλα πήγαν πολύ καλά και σε αυτή την ημέρα. Παρά την κούραση μας από το συνεχές party από την πρώτη μέρα και μετά, καταφέραν οι μπάντες να μας κρατήσουν στο πόδι μέχρι και το τελευταίο λεπτό της τελευταίας μπάντας του Rethymno Rocks. Αυτό κάτι σημαίνει.
Τα λέμε σε λίγες ημέρες στην ανασκόπηση του φετινού Rethymno Rocks παρέα με τον madman. Νομίζατε ότι τον ξέχασα έτσι?
Ευχαριστούμε πολύ για το φωτογραφικό αρχείο την διοργάνωση και τον Πάνο Κοσμίδη.
Thrax Punks & KADINELIA live report, Photos Tasos Agapis
Οι ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC -Thrax Punks live στο Θέατρο Κήπου: μια γιορτή μουσικής, ρυθμού και πολιτικής συνείδησης. Θεσσαλονίκη, 17 Σεπτεμβρίου – Ένα βράδυ που ένωσε την παράδοση με την ένταση του punk και της μουσικής με τον παλμό της κοινωνικής αφύπνισης.
Οι ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC -Thrax Punks επέστρεψαν στη Θεσσαλονίκη, γεμίζοντας το Θέατρο Κήπου με ήχους, χρώματα και ανθρώπους, πλάθοντας μια εμπειρία που ήταν ταυτόχρονα γιορτή και δήλωση.
Από νωρίς, το κοινό είχε κατακλύσει τον χώρο. Με ποτό στο χέρι και διάθεση για χορό, πολλοί έσπευσαν να ρίξουν μια ματιά στον πάγκο του merch, που περιλάμβανε από t-shirts και βινύλια μέχρι κάλτσες και… ωτοασπίδες με το λογότυπο της μπάντας, μια ευρηματική και χιουμοριστική πινελιά που προϊδέαζε για το εκρηκτικό set που θα ακολουθούσε.
Thrax Punks & KADINELIA live report, Photos Tasos Agapis
Kadinelia – Ένα ζέσταμα με ψυχή
Λίγο μετά τις 21:00, οι KADINELIA ανέβηκαν στη σκηνή, δίνοντας το έναυσμα για τη βραδιά. Η Εύη Σεϊτανίδου και ο Θανάσης Ζήκας βγήκαν στη σκηνή με τις κιθάρες τους να πλέκουν ρυθμούς και μελωδίες που κουβαλούν αέρα ταξιδιού, αυτή τη φορά πλαισιωμένοι από τρίτο μέλος στα κρουστά, παρουσίασαν ένα σχήμα πιο γεμάτο, με τον ρυθμό να ενισχύει τον ήδη ιδιαίτερο, χειροποίητο ήχο τους.
Το ρεπερτόριό τους αγκάλιασε το κοινό σιγά-σιγά, όπως μια φωτιά που ξεκινά διστακτικά, αλλά καταφέρνει να ζεστάνει μια ολόκληρη πλατεία. Μια ειλικρινής, ουσιαστική έναρξη που έδωσε χώρο στην προσμονή να χτιστεί. Ένας πρόλογος που δεν έψαχνε χειροκρότημα αλλά το κέρδισε.
Η παρέμβαση που συντάραξε: Gaza, καρδιά του κόσμου
ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC -Thrax Punks
Λίγο πριν οι ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC καταλάβουν τη σκηνή, στις 21:50, ένα αναπάντεχο και φορτισμένο στιγμιότυπο κέρδισε το επίκεντρο. Τρία μέλη της ελληνικής αποστολής του March to Gaza ανέβηκαν στη σκηνή, κρατώντας δύο παλαιστινιακές σημαίες. Το κοινό σώπασε, καθώς οι φωνές τους ήχησαν καθαρές μέσα στη νύχτα, μεταφέροντας ένα μήνυμα που δεν άφηνε περιθώρια για ουδετερότητα. Με καθαρό, δυναμικό λόγο και συγκίνηση, ανέφεραν:
«Αυτό που απέτυχαν να κάνουν οι κυβερνήσεις και τα Ενωμένα Έθνη εν μέσω μιας γενοκτονίας, θα το κάνουν οι λαοί. Θα επιστρέψουμε, αυτή τη φορά μέσω της θάλασσας, μέσω των καραβιών μας, για να μην κοιτάξουμε τα παιδιά μας με ντροπή που δεν σταματήσαμε μια γενοκτονία. Στη Γάζα χτυπάει του κόσμου η καρδιά με την Παλαιστίνη ως τη λευθεριά».
Τα χειροκροτήματα που ακολούθησαν ήταν θερμά και αυθόρμητα, μετατρέποντας τη στιγμή σε ένα από τα πιο συναισθηματικά φορτισμένα σημεία της βραδιάς. Ήταν μια στιγμή που πάγωσε τον χρόνο. Ένα διάλειμμα από τη μουσική και ίσως τελικά, να μην ήταν καθόλου «διάλειμμα», αλλά κομμάτι της ίδιας της παράστασης της εποχής μας, εκεί όπου ο πολιτισμός συναντά την ευθύνη.
Thrax Punks & KADINELIA live report, Photos Tasos Agapis
ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC – Η έκρηξη ξεκίνησε στις 22:05
Το ρολόι έδειχνε 22:05 όταν οι ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC πήραν τη σκηνή και την έκαναν δική τους με το πρώτο κιόλας δευτερόλεπτο. Το intro ήταν δυναμικό, σαν κάλεσμα σε πανηγύρι και εξέγερση μαζί, και το «Αγιά Μαρίνη» άνοιξε το setlist με ηλεκτρισμό. Η συνέχεια έφερε τραγούδια όπως τα «Βασιλικούδα», «Δέντρο (Δεντρίτσι)» το οποίο ο κιθαρίστας Πάνος Γκίνης αφιέρωσε στους γονείς του, τιμώντας την 47η επέτειο γάμου τους, που συνέπιπτε με τη βραδιά, μια συγκινητική και αληθινή στιγμή που κέρδισε το χειροκρότημα σκορπώντας χαμόγελα!
Η συνέχεια ήταν καταιγιστική:
Η Θρακιώτικη λύρα του Γιώργου Σταυρίδη έπαιρνε φωτιά ενώ το νταούλι του χτυπούσε ασταμάτητα σε ξέφρενους ρυθμούς, η γκάιντα του Βαΐτση Χαρακοπίδη έσπρωχνε τον ήχο στα άκρα και η κιθάρα του Πάνου Γκίνη σε μια απρόσμενη αλλά καθηλωτική στιγμή “μίλησε” μέσα από το δοξάρι της λύρας, μια εικόνα που έμεινε χαραγμένη!
Το σετ συνεχίστηκε με μια πληθώρα αγαπημένων κομματιών όπως το «Μαργούδι», «Ψες είδια», «Κοίτα με», «Σπυριδούλα», «Καταναλώστε» και άλλα, σε μια αλληλουχία που δεν άφηνε περιθώριο για στασιμότητα ούτε στιγμή.
Όταν το κοινό γίνεται οικογένεια
Thrax Punks & KADINELIA live report, Photos Tasos Agapis
Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν εξίσου εντυπωσιακή. Το θέατρο ήταν γεμάτο, όχι μόνο από κορμιά αλλά και από συμμετοχή. Κάθε τραγούδι έβρισκε απάντηση, κάθε ρεφρέν τραγουδιόταν, κάθε ρυθμός χορευόταν. Η μπάντα δεν άργησε να ανταποδώσει την ενέργεια με χιούμορ, συγκίνηση και αυθεντική επαφή με το κοινό, δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα σχεδόν οικογενειακή.
Thrax Punks & KADINELIA live report, Photos Tasos Agapis
Μας μίλησαν για τους φίλους τους στη Σαμοθράκη, τους οποίους αποκάλεσαν «οικογένεια» και μας υποσχέθηκαν επιστροφή στη Θεσσαλονίκη τον Δεκέμβριο.
Όταν κατέβηκαν από τη σκηνή μετά το τελευταίο κομμάτι, η βραδιά έμοιαζε να μην έχει τελειώσει σαν κάτι που συνεχίζεται μέσα σε όσους ήταν εκεί.
Μια βραδιά γεμάτη καρδιά
Οι ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC απέδειξαν ξανά πως η μουσική μπορεί να είναι παραδοσιακή, σύγχρονη, πολιτική, εορταστική, χωρίς να χάνει τον αυθεντικό της παλμό. Και μαζί με τους KADINELIA, χάρισαν ένα live που δεν ήταν απλώς συναυλία, αλλά μια ζωντανή εμπειρία που κουβαλούσε ρυθμό, συγκίνηση, και το αίσθημα πως έστω και για λίγες ώρες ήμασταν όλοι ένα, κάτι το οποίο θα το κουβαλάμε μέσα μας σαν υπενθύμιση ότι όταν η μουσική είναι αληθινή, ενώνει, ξυπνά και λυτρώνει.
Thrax Punks & KADINELIA live report, Photos Tasos Agapis
Ευχαριστούμε πολύ τη διοργάνωση RDKLκαι τον φωτογράφο Τάσο Αγάπη για το φωτογραφικό αρχείο.
σχηματίστηκαν στα τέλη του 2019 με φόντο ένα αστικό τοπίο που σύντομα θα άλλαζε με τρόπους που κανείς μας δεν θα μπορούσε να φανταστεί. Αντλώντας επιρροές από τα προηγούμενα συγκροτήματά τους (The Earthbound, Semen Of The Sun, The Raindogs) και παίρνοντας ως σημείο αναφοράς την grunge, την post-punk και την heavy μουσική, δημιούργησαν το δικό τους ρυθμικό, μελωδικό και επικίνδυνο ηχοτοπίο.
Τον Αύγουστο του 2021, κυκλοφόρησαν το πρώτο τους demo EP, Lychnopolis Sessions. Με έξι κομμάτια ηχογραφημένα ζωντανά στο ομώνυμο στούντιο, αποτυπώνει την ακατέργαστη και πρώιμη ουσία του συγκροτήματος. Έπαιξαν αρκετές συναυλίες κ μοιράστηκαν τη σκηνή με συγκροτήματα όπως οι New Model Army, 1000mods, Nightstalker, Coyote’s Arrow, Τσιμέντο ενώ παράλληλα συνέχισαν να δουλεύουν πάνω σε νέο υλικό.
Στις αρχές του 2025, το συγκρότημα επέστρεψε στο Lychnopolis Studio για να ηχογραφήσει το ντεμπούτο άλμπουμ του, Urban Decay. Το άλμπουμ περιέχει 12 κομμάτια, σε μίξη και παραγωγή από τον Νίκο Χαλκούση και τους KIDNEY BLACK, με mastering από τον Βασίλη Λαγό στο Entasis Studio.
Το Urban Decay
θα κυκλοφορήσει σε ψηφιακή μορφή, κασέτα και βινύλιο (περιορισμένη έκδοση 300 αντιτύπων) της The Lab Recordsκαι θα παρουσιαστεί ζωντανά στη σκηνή του An club την Παρασκευή 7 Νοεμβρίου 2025.
Οι Sir Petrol κυκλοφόρησαν το δεύτερο single που προαναγγέλλει το πολυαναμενόμενο ντεμπούτο άλμπουμ, Evil Design, το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 17 Οκτωβρίου 2025 σε streaming, βινύλιο και CD από την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία Elefante Rec, με ψηφιακή διανομή από την Believe Music Italia.
Το Enclosed
είναι ένα κομψό, τολμηρό και πιασάρικο τραγούδι, με την ισχυρή φωνή της ιδρύτριας των Sir Petrol, Rebecca Magri (Upupayāma, Kaptain Preemo, Ayahuasca), να τραγουδάει «Τι θα έλεγες αν δήλωνα ότι όλα είναι δικά μου, κλεισμένα σε αυτό το ιερό;».
Οι στίχοι αναφέρονται στη βούληση να πάρουμε θέση, διεκδικώντας αυτό που μας ανήκει, ακόμα και όταν αυτό αρνείται ο κόσμος και οι άλλοι.
Ένα τέλειο παράδειγμα του ηχητικού σύμπαντος των Sir Petrol, που συνδυάζει trip rock, psychedelia, electronica και alt-pop, αφήνοντας χώρο για jazz επιρροές και τραχείς, επιθετικούς ήχους, που αντισταθμίζονται από αρμονικές, βελούδινες φωνές.
Το κομμάτι παράχθηκε και μιξάρισε ο Gabriel Medina, γνωστός και ως The Cosmic Gospel.
ΗSir Petrol
είναι το alter ego της Rebecca Magri, μουσικού και συνθέτριας από την Πάρμα (Ιταλία), ήδη γνωστής ως μέλος συγκροτημάτων όπως τα Upupayāma (Fuzz Club), Kaptain Preemo και Ayahuasca, καθώς και για τη συνεργασία της ως σιταρίστρια με τον Boris Williams (The Cure).
Το 2024 η Rebecca ξεκίνησε το Sir Petrol ως σόλο πρότζεκτ, αναπτύσσοντας έναν εκλεπτυσμένο αλλά προσιτό ήχο βασισμένο στο trip rock, την ψυχεδελική μουσική και την alt-pop, αλλά και με jazz επιρροές και τραχείς ήχους, που αντισταθμίζονται από αρμονικές και βελούδινες φωνές.
Ο Sir Petrol είναι σαν ένας κοσμοναύτης που από ψηλά, πέρα από την ατμόσφαιρα, παρατηρεί έναν κόσμο και σημειώνει τις εξελίξεις του.
Τις μελετά, τις αντιμετωπίζει και τις κρίνει.
Κάθε τραγούδι του άλμπουμ Evil Design, που κυκλοφορεί στις 17 Οκτωβρίου 2025, ακούγεται σαν μια πρόταση, που περιγράφει τη διάθεση και τα συναισθήματα που προκαλούνται ασυνείδητα από καθεμία από αυτές τις εμπειρίες.
Brittany-based post-metal architects Stonebirds reveal a towering second single and video taken from their upcoming farewell album “Perpetual Wasteland“, to be issued on October 10th through Ripple Music.
For over a decade, STONEBIRDShave thrived on duality: the eternal tension between opposing forces, with melancholy as their guiding equilibrium. Now, with their fourth and final album “Perpetual Wasteland”, the Breton trio distills their essence one last time: light against darkness, crushing weight against fragile levity, and a newfound undercurrent of renewal amidst the void.
Perpetual Wasteland- STONEBIRDS
Recorded at Studio La Briche with producer Cyrille Gachet (Fange, Year of No Light), the album marks a seismic shift in sound. Their trademark sludge-drenched doom collides with soaring post-metal grandeur, crafting an epitaph that is as nuanced as it is uncompromising. Thematically, “Perpetual Wasteland” is a visceral meditation on collapse and transcendence.
Drawing from haunting imagery of ecological decay, human isolation, and the elusive promise of deliverance, STONEBIRDS weave desperation into something strangely luminous. The riffs are tectonic, the melodies achingly sparse, each note a frayed thread in a tapestry of ruin. Yet within the chaos, there’s revelation: a fleeting brilliance, like light through cracked earth. This is the end, but not without fire. Stream their latest single “Croak” at this location!
STONEBIRDS
is a French trio formed in 2008 and hailing from Central Brittany—a land that has never ceased to fuel their songwriting and distinctive sound. Abandoned villages, forgotten inhabitants, landscapes left behind by the modern economy, ghostly places haunted by ancient legends and contemporary rural decay, oppressive dampness, storm-lit horizons… These images feed an anguished and tormented doom metal, giving birth to their 2015 debut album, “Into The Fog… And The Filthy Air”.
The record carved its own path between sludge, psychedelic and prog rock and post-metal — a direction further solidified with 2017’s sophomore effort, “Time”. More radical and dynamic, the album contrasted crushing metal riffs with luminous arpeggios, all drenched in poisonous reverb.
Drawing inspiration from the luminous heaviness of Yob and Cult Of Luna, the Breton trio won over sludge and doom audiences, sharing stages with the likes of Ufomammut, Mars Red Sky, Glowsun, and Alunah, while storming festivals such as Hellfest and Motocultor.
Their 2020 album “Collapse and Fail” was hailed their “darkest and fiercest work to date” by critics. Across forty minutes of razor-edged sludge and post-metal, the trio propelled their craftsmanship to stratospheric heights, weaving a complex, masterfully brutal, yet at times ethereal tapestry, all the while echoing mankind’s bleak fate. Since then, STONEBIRDS have continued to evolve, channeling the raw spirit of their homeland into music that is as haunting as it is hypnotic.
With new material on the horizon, the band remains a vital force in the underground, forging ahead with the same unflinching intensity that has defined their journey thus far.
The band is
Fanch Le Corre – Guitars, Vocals, Keyboards
Sylvain Colas – Bass, Vocals
Antoine Delhumeau – Drums, Keyboards
Το νέο single του Elie Zoé, έχει το όνομα «the whole of the moon», είναι το τέταρτο single από το επερχόμενο άλμπουμ του «shifting forms».
Το κομμάτι γράφτηκε εξολοκλήρου από τον ίδιο τον Elie Zoé. Η ηχογράφηση και η μίξη έγιναν από τον Louis Jucker στο Humus Lab και τον Elie Zoé ενώ το Mastering από τον Johann Meyer.
Τι είπε ο Elie Zoé για the whole of the moon:
«Είναι ένα τραγούδι που άρχισα να γράφω το 2022, μετά το άφησα στην άκρη και το ξανάπιασα το 2024, κατά τη φάση σύνθεσης του άλμπουμ. Ο πρώτος στίχος ήταν ήδη γραμμένος, στο «she». Αναρωτήθηκα γιατί, αφού συνήθως προσέχω να αποφεύγω τα δείκτες φύλου στους στίχους των τραγουδιών μου. Τότε, μια νύχτα, αφού δίσταζα μεταξύ του να ξαναγράψω τα πάντα ή να εγκαταλείψω εντελώς το τραγούδι, ξύπνησα ξαφνικά γύρω στις 3 το πρωί και κατάλαβα: αυτό είναι ένα τραγούδι που έγραφα για την Emilie Zoé. Από εκείνη τη στιγμή, όλα ήταν ξεκάθαρα: αυτό το τραγούδι μιλάει για συμφιλίωση – γιορτάζει και συγκεντρώνει όλα όσα είμαστε, όλα όσα ήμασταν και όλα όσα θα γίνουμε.»
Σχετικά με το βίντεο:
« Αρχίσαμε να διασκευάζουμε τα τραγούδια ώστε να μπορούν να παιχτούν ζωντανά ως ντουέτο με τον ντράμερ Fred Bürki. Διασκεδάσαμε καταγράφοντας τη διαδικασία και χρησιμοποίησα αυτό το υλικό για να δημιουργήσω το βίντεο για το κομμάτι. Η επεξεργασία του με μετέφερε μπρος-πίσω μεταξύ του 2025 και του 2014, όταν θυμάμαι ότι συναντηθήκαμε για πρώτη φορά και ήδη μοιραζόμασταν την ίδια χαρά του να παίζουμε μαζί. Σαν το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον να μην είχαν πλέον νόημα» – Elie Zoé
elie zoé
Η νέα δουλειά αναμένεται στις 10 Οκτωβρίου 2025 και θα έχει τον τίτλο shifting forms. Μπορείτε να διαβάσετε σχετικά και αντίστοιχο άρθρο του globanoiz.
Concerts:
10.10 Lausanne – Les Docks (CH)
11.10 Zürich – Bogen F (CH)
11.27 Delémont – Théâtre du Jura (CH)
11/28 Thun – Mokka ( CH)
29.11 Düdingen – Bad Bonn (CH)
Ο θρυλικός κιθαρίστας Robben Ford επιστρέφει στη σκηνή του Fuzz Club για μία μοναδική blues συναυλία την Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου.
Έχοντας παίξει στο πλευρό μουσικών θρύλων, ο Robben εξακολουθεί να επιβεβαιώνει το περιοδικό Musician που τον κατέταξε στους 100 πιο σπουδαίους κιθαρίστες του 20ου αιώνα.
Robben Ford
Πριν ακόμα γιορτάσει τα 23α του γενέθλια, είχε ήδη συνεργαστεί με την Joni Mitchell και τον George Harrison. Ακολούθησαν ονόματα όπως Miles Davis, Bob Dylan, Jimmy Witherspoon, Larry Carlton, John Mayall, Greg Allman, John Scofield, ενώ τη δεκαετία του ’80 έπαιξε και ηχογράφησε με τους KISS.
Δύο χρόνια μετά την πρώτη του εμφάνιση στην Αθήνα, ο θρυλικός κιθαρίστας επιστρέφει στην σκηνή του Fuzz Club για μία και μοναδική βραδιά.
Μαζί του ο Keith Carlock στα drums και ο Jonny Henderson στο hammond.
Robben Ford
Robben Ford | Fuzz Club | Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου 2025
Δείτε τις πληροφορίες:
Διοργάνωση: Main Event Productions
Doors Open 19.30 | Show Starts 21.00
Εισιτήρια: more by viva
Προπώληση: 35 ευρώ | Ταμείο: 40 ευρώ
Absinthe Green began as a personal project in 2016, led by songwriter and producer Eirini ‘Absinthe Green’ in Dortmund, Germany.
After moving back to Greece in 2019, Absinthe was joined by drummer Harry Mason, bassist Villy Pirris, and later guitarist Panos Economakis, forming the full band lineup. Since then, they’ve been captivating audiences with their emotionally charged sound, fusing pop elements, aggressive guitars, groovy rhythms, and a versatile vocal range.
Genres blur and definitions falter when it comes to Absinthe Green. Whether you call them Alternative Metal, Hard Rock, or something else entirely, their music is a rich tapestry of influences and life experiences. A critic once described them as “a melodic storm of beauty and heartbreak, both ferocious and tender.” Soul-stirring vocals shift seamlessly between power and fragility, while skilful guitar work and infectious grooves underpin melodies that cut straight to the core.
Absinthe Green
Absinthe’s song-writing is raw and unflinching, revealing deep truths about love, pain, and redemption. Their lyrics explore life’s duality – where joy and sorrow, hope and despair coexist in an ever-shifting dance.
The band’s debut album, Of Love and Pain, produced by renowned producer Hiili Hiilesmaa, will be released on 19th September (with a physical release on 10th October). It ventures into the contradictions of the human experience, where destruction and creation, light and darkness, merge in a symphony of emotional depth and power.
“At last, Of Love and Pain is here. This album is a vessel for my experiences, woven from love, grief, defiance, and redemption. Yet it is not only born of sorrow; within its depths there is also humour, playfulness, and the strange joy of turning darkness into sound. I wanted to create something alive, an album I cherish performing on stage, where vulnerability and strength can coexist and where even pain carries its own peculiar beauty.
I am profoundly grateful to the amazing Hiili Hiilesmaa, who understood my vision and helped shape it into something timeless. My thanks extend to my extraordinary bandmates – Harry, Villy, and Panos – each of them a force unto themselves, who believed in me and my mad ideas and made them shine brighter. And to Geegor, our sound engineer and in truth the fifth member of this band, whose dedication and artistry gave this record its beating heart, I am endlessly thankful. And also to our wider team, whose faith, hard work, and spirit carried us through this journey and helped us bring this music fully into being.
What began in 2016 as a solitary project has grown into something far greater: a band, a family, a gathering of kindred spirits. Together we have forged a sound that resists simple definition – both fierce and fragile, shadowed and luminous, where heavy guitars entwine with haunting melodies and voice becomes confession.
Of Love and Pain is more than a debut; it is an invocation. It speaks to those who understand that joy and sorrow are inseparable, that creation rises from ruin, and that even in darkness, a spark of laughter can flicker like a candle in the night. This is our truth, and now it is yours.
With a lot of Love, and a considerable amount of Pain.”
– Absinthe Green
Music & lyrics written by Eirini ‘Absinthe Green’
Produced by Eirini ‘Absinthe Green’ and Hiili Hiilesmaa
Recorded by Geegor Sound at Vena Cava Studios,
Athens, Greece, in the summer of 2021
Drums recorded by Geegor Sound with the assistance
of Mike Meleteas at Bombtrack Studios, Athens, Greece
Guitars recorded by Eirini and Norman Eisenwinter
Additional guitars by Stel Giatra
Guest vocals on “Give The Devil His Due” by Snowy Shaw
Mixed and mastered by Hiili Hiilesmaa
at Coal House Studios, Hämeenlinna, Finland
Artwork & layout by Graphic No Jutsu
Band photography by Geegor and Henry Söderlund
Videography by KALIBU Productions and NØBLE NØIR
Worldwide album release on September 19, 2025
Worldwide physical release on October 10, 2025
by Sleaszy Rider Records
ABSINTHE GREEN is:
Eirini ‘Absinthe Green’ – Vocals & Rhythm Guitar
Villy Pirris – Bass / Panos Economakis – Guitar
Harry Mason – Drums
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies. Υπάρχει προσδιορισμός και αποθήκευση δεδομένων. Πληροφορίες σχετικά με την επεξεργασία δεδομένων και τη δυνατότητα άρνησης αυτής περιλαμβάνονται στην πολιτική απορρήτου.
