Θα έπρεπε να θεωρούμε τους εαυτούς μας τυχερούς που εν έτη 2023 έχουμε ακόμα τους Smashing Pumpkins. Επίσης θα έπρεπε να θεωρούμαστε τυχεράκηδες μια που ακόμα κάνουν μουσική χωρίς καμία έκπτωση στο όραμά τους. Έ όταν βγάζουν και video τέτοιας αισθητικής το λες και κωλοφαρδία ξεδιάντροπη.
Πρόκειται για το νέο video που κυκλοφόρησαν πριν λίγες μέρες με τίτλο Spellbinding. Είναι μέσα από το Atum. To εν λόγω album κυκλοφόρησε σε 3 δόσεις. Και επειδή οι Smashing Pumpkins σέβοται και τον εαυτό τους και το κοινό τους, η rock opera σε τρία μέρη κυκλοφόρησε ως εξής: Το κάθε μέρος περιείχε 11 κομμάτια και το ένα με το άλλο είχαν 11 βδομάδες διαφορά στην κυκλοφορία τους. Όταν δε , βγήκε και το τρίτο μέρος, μετά κυκλοφόρησε κουτάκι με όλα τα μέρη μαζί και δωράκι άλλα 10 κομμάτια!.
Μηχανή παραγωγής μουσικής ο κύριος Corgan και η παρέα του. Και αν μου επιτρέπεται, (ποιος θα με σταματήσει; μουαχαχαχ) έχει κρατήσει το επίπεδο ψηλά. Και μάλιστα το Atum είναι μια “επιστροφή” αν θέλετε στα πιο κιθαριστικά μοτίβα της μπάντας. Το Spellbinding είναι στο τρίτο μέρος του Atum που κυκλοφόρησε τον Μάιο που μας πέρασε.
Απολαύστε το εδώ:
Στο κουτάκι που κυκλοφόρησε, περιλαμβάνονται και τα 43 κομμάτια. Και μόνο που το έγραψα χόρτασα μουσική λέμε. Σίγουρα αξίζει να το ακούσετε. Ακόμα και αν δεν είστε φαν της μπάντας, που ειλικρινά δεν καταλαβαίνω το γιατί, δε σας τρώει η περιέργεια να δείτε τι έχει κάνει μια παρεά να αμολάει 43 τραγούδια μέσα σε ένα χρόνο; ε; ε;
Ακούστε το λοιπόν τα 3 μέρη εδώκαι άμα είστε καλά παιδιά θα βρω και link για τα υπόλοιπα 10 κομμάτια .
ΤΟ ΝΕO MEKKA X ELECTRICITY SESSION ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΑΝΑΒΛΥΖΕΙ POST PUNK REVIVAL.
Τα Mekka x Electricity Sessions δημιουργήθηκαν ως ιδέα με βάση την αγάπη για indie αγγλόφωνη σκηνή, αλλά και κάτι παραπάνω. Η σύμπραξη του Ορέστη Παπαδόπουλου (Mekka Records), του Δημήτρη Σταϊκόπουλου (Electricity Sound Studio) και του Σωκράτη Μορφωνιού (Director of Photography), μας προσφέρουν μικρά ενδοστουντιακά lives. Μας συστήνουν εξαιρετικές μπάντες και καλλιτέχνες με τον πιο άμεσο τρόπο, το performance.
Για άλλη μια φορά λοιπόν, αφήνουμε την πόρτα ανοιχτή στο Electricity Sound Studio των Εξαρχείων. Εισχωρούμε στην σκληρή δουλειά και την λατρεία για την μουσική που βάζουν νέοι και παλιοί καλλιτέχνες, πίσω από την “αυλαία” των live.
Αυτή τη φορά οι καλεσμένοι ακούν στο όνομα “commuter”. Πρόσφατα άνοιξαν το live των εκκεντρικών “Dry Cleaning” στο Gagarin. Δυναμικό post punk revival, με υφές βρετανικού και καναδικού noise rock και Punk. Θα σκεφτείτε σίγουρα ονόματα όπως Idles, Shame, Women, Preoccupations, όλα με την καλύτερη δυνατή έννοια ωστόσο!
Το ομώνυμο ΕΡ της μπάντας κυκλοφορεί από τον Ιανουάριο του 2023 σε ψηφιακή μορφή και κασέτα από την Bitter Tea Records.
Το Session του οποίου τον σύνδεσμο θα βρείτε παρακάτω, εμπεριέχει 4 κομμάτια. Reassure – Relay – Choke – Pressure Points εκ των οποίων τα δύο πρώτα είναι ακυκλοφόρητα και θα συμπεριληφθούν στον πρώτο άλμπουμ τους. Αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στο 2024.
Απολαύστε τους commuter στο ολόφρεσκο Mekka x Electricity Sessions:
Όσο και να μη θέλεις, κάποια πράγματα δεν αλλάζουν. Όπως τα festivals και συγκεκριμένα ένα event που έγινε θεσμός για χρόνια. Το Rockwave Festήρθε όπως και η πρώτη ημέρα, με δυνατά ονόματα. Οκ κατανοώ πως μπορεί να μην ήταν όλα το ύφος σου. Yπάρχει πιθανότητα να μην ήξερες πολλά, ασχέτως αν τελικά ήξερες κομμάτια… Το ένα και μοναδικό όνομα των 90’s ακούει στο όνομα Robbie Williams!
Αν δεν είχες την ευκαιρία το 2015, τότε σίγουρα ΕΠΡΕΠΕ να είσαι σε αυτήν την συναυλία, για πολλούς λόγους. Δεν θα στους πω τώρα, θα πρέπει να σκρολάρεις και να φτάσεις στο τέλος!
Το πρόγραμμα λίγο πολύ είχε ανακοινωθεί, οπότε γνωρίζαμε πως έπρεπε να είμαστε από νωρίς στο Terravibe (ιστορικό πλέον). Η φετινή θερινή συναυλιακή σεζόν του Rockwave ξεκίνησε στις 17:00 επισήμως. Με ζέστη, κόσμο και καλή διάθεση.
Πάμε να τα πούμε αναλυτικά και πάρε βαθιά ανάσα, γιατί έχεις να διαβάσεις, να δεις και να ακούσεις ΠΟΛΛΑ.
LEON OF ATHENS
Τι κι αν το λιοπύρι και η ζέστη μας έκανε να σβήνουμε σα κεράκι αναμμένο; Ο Leon of Athens άνοιξε το πάρτι αυτό και όπως φάνηκε το ευχαριστήθηκε η ψυχούλα του! Πάνω κάτω, να τον κυνηγάμε και σταματημό να μην έχει!
Mέσα από τις επιλογές των τραγουδιών που επέλεξε για την συγκεκριμένη ημέρα, ήταν και το Somewhere To Go. Για όσους δεν ξέρουν, το τραγούδι αυτό είχε κατατεθεί για την Eurovision, αν και δεν του έδωσε το μαγικό χαρτάκι.
Έχουμε παρακολουθήσει την πορεία του και μπορούμε να πούμε πως οι δυνατότητες του όλο και αυξάνονται.
Φάνηκε όσο άλλο, όμως όπως και ο κόσμος έτσι και ο ίδιος, να χαίρεται την ημέρα και να δίνει τον καλύτερο του εαυτό.
Kymata, aeroplane, baby asteroid…
JONATHAN JEREMIAH
Όλοι είχαν συγκεκριμένη ώρα εμφάνισης και ήταν πολύ θετικό που δεν υπήρξαν καθυστερήσεις. Στην σκηνή λοιπόν ο Jonathan Jeremiah.
Ο μουσικοσυνθέτης από την Βρετανία, που αμυδρά θυμίζει λίγο Hoyem… Ναι μην πέσετε να με φάτε. Είπα θυμίζει και αυτό γιατί έχει αυτό των Madrugada, που ρίχνουν την ταχύτητα. Δεν θα το πω υποτονικό, αλλά λίγο πιο ανάλαφρο και χαλαρό. Τουλάχιστον σε σχέση με αυτό που έκανε την έναρξη και πόσο μάλλον την συνέχεια που θα ζούσαμε. Πάντως αν τον άκουγες με κλειστά μάτια, θα μπορούσες να αγγίξεις τη νεανικότητα του Sivert.
Το Terra Vibe, έχει μάθει να ζει αλλά και να αντέχει τόσα μουσικά είδη και σκηνές, που τίποτα πια δεν μας ξενίζει. Εδώ μάλλον θέλω να δικαιολογήσω αυτό που θα πω παρακάτω:
Αν και ούτε στα δικά μου αυτιά ή ένταση, έδεσε τόσο, αυτο δε σημαίνει πως δεν ήταν ένα ωραίο άκουσμα, μέσα σε ένα δάσος. Ναι καταλαβαίνω ότι θα ήθελες κάτι περισσότερο και κάτι να σε κάνει να κοπανιέσσαι, αλλά ώπα. Ο ήλιος δεν έχει πέσει ακόμα και οι περισσότεροι είμαστε με τη ψυχή στο στόμα.
Αυτό λοιπόν σημαίνει πως δεν μας χάλασε τόσο η ένταση που ήθελε ο ίδιος να δώσει στο κοινό. Παρ’ όλα αυτά είχαμε επιλογές και από τους πέντε δίσκους του.
Και όσο και να το λέμε, κακά τα ψέματα δεν είναι εύκολο όταν έχεις να αντιμετωπίσεις τέτοια ζέστη. Δεν ήταν λίγες οι στιγμές που αστειεύτηκε για τον καιρό και για τον αέρα που δεν έχουμε.. Αν κρίνεις από τις φωτογραφίες, μάλλον πως το φουλάρι ανέβαζε τη θερμοκρασία.
Happiness, Lost…
Ας κάνουμε ένα διάλειμμα και ας ρίξουμε μια ματιά σε εσάς… το κοινό!
MIKA
Από που να ξεκινήσω για αυτόν τον άνθρωπο; Κυρίες και κύριοι, στην σκηνή ανεβαίνει ο Mika! Μας χαιρέτησε σε άψογα ελληνικά, αφού μας είπε πως έκανε λίγο καιρό για να τα μάθει. Και αυτό μόνο ήταν η αρχή για να μας εντυπωσιάσει και να μας αφήσει με το στόμα ανοιχτό. Από τα Ελληνικά, επάνω σε ένα πιάνο με το Best fake smile και από εκεί πασαρέλα δίχως σταματημό!
Αν αξίζει να κάνει δική του συναυλία; Ναι
Θα έπρεπε να βγει προτελευταίο όνομα; Ναι
Τον ευχαριστηθήκαμε; Ναι δγιάολε!
Το δέσιμο που είχε με το κοινό ή τουλάχιστον κατάφερε να τους φέρει στα νερά του, ήτα εκπληκτικά μαγικό. Δεν ξέρω ειλικρινά αν έμεινε κάποιος πίσω που να μην κούνησε έστω τα πόδια! Και όταν σου λέω μαγικό, θα δεις παρακάτω στο βίντεο!
Big girl, you are beautiful! Και αν όχι big στην προκειμένη, καθώς το κοριτσάκι που κρατούσε αγκαλιά δεν ήταν καν έφηβο ή big… Μας είπε όμως το εξής. Ή τραγουδάμε όλοι μαζί για να της παρώσει το teddybear ήτο κρατάει εκείνος. Φαντάζεστε τι μπορεί να έγινε; Να κάνω ένα μικρό rewind και να σου πω, πως η δίψα του για το κοινο ήταν μεγάλη. Το αποτέλεσμα; Να μπει ανάμεσα τους. Λίγο πολύ θα πάρεις μια ιδέα… το συναίσθημα όμως το κρατήσαμε όσοι ήμασταν εκεί.
Με μια πορεία που μετράει χρόνια και με μια μια μικρή ανάπαυλα που μας έκανε να τον ξεχάσουμε μεν, μα να μην τον σλημονήσουμε δε.
Τόση ζωντάνια και ρυθμό, δεν έχω ξαναματαδεί, αλλά μπορεί και ναι…
Ένας μικρός showman μέσα στο πράσινο (παλιού ορθόδοξου θα μπορούσαμε να πούμε). Από σακάκι στον μανδύα για να δέσει με αυτήν την ΤΕΛΕΙΑ μάσκα Τίγρη!!
Και τι χορός, τι παρουσία, τι ένταση και πάθος!
Relax, Take It Easy, Origin of Love, Platform Ballerinas, Big Girl (You Are Beautiful), Tiny Love,Underwater,Paloma, Tomorrow, Elle me dit, Lollipop, Happy Ending, Love Today, We Are Golden, Grace Kelly, Tiny Love / Stay High
Κάπου εδώ να προσθέσουμε πως στον χώρο υπήρχε ένα αφιέρωμα στο Rock in Athens του 1985, που παράλληλα προβαλλόταν στην μεγάλη κεντρική οθόνη. Σχεδόν 40 χρόνια αργότερα, μια έκθεση – έκπληξη βρίσκεται στη δεύτερη σκηνή του Terra Vibe, στο Vibe stage, στο πλαίσιο του RockWave Festival 2023, για να αποτυπώσει και να υπενθυμίσει την πορεία των μουσικών φεστιβάλ στη χώρα μας.
Δεν θα βρείτε πολλά περίπτερα, αλλά θα βρείτε κάποια απαραίτητα για να σας δώσουν καλούδια, δώρα και πληροφορίες. Αν πάλι είσαι από εκείνους που ένα air guitar θα το έκανες, τότε μετακινήσουμε στην επάνω πλευρά του πάρκου, κοντά στα vip και ξεκίνα!
Να πούμε και ένα ευχαριστώ σε εκείνον που επέλεγε τις μουσικές, εκτός live και μας κρατούσε ζεστούς.
Η ώρα δείχνει 21:00 και είμαστε έτοιμοι για το επόμενο όνομα, που είναι ο…
JAMES BAY
Εδώ τα πράγματα αλλάζουν, όπως και το σκηνικό. Όχι δεν είναι τόσο απλό όσο του Jonathan Jeremiah, αλλά με το όνομα JAMES BAY να φαίνεται στην οθόνη με neon, για ένα “Best Fake Smile”.
Απλός με ένα καπέλο, έναν drummer με την εμφάνιση batman (t-shirt) και διάθεση για να μας ανεβάσει. Ίσως κάποιοι δεν τον γνωρίζατε, σίγουρα όμως το Hold Back the River του 2014, το έχετε ακούσει όλοι. Αν όχι, τότε θα το βρείτε στο παρακάτω video, στο κανάλι μας!
Όπως αναφέραμε παραπάνω, μια αλλαγή στο πρόγραμμα θα το θέλαμε, καθώς είμασταν σαν κυματισμό. Άλλοτε πάνω και άλλοτε κάτω να ηρεμούμε. Κάπως έτσι ήμασταν και σε αυτή την φάση. Ο βραβευμένος βρετανός James, ενθουσιασμένος που βρέθηκε στη χώρα μας, ξεκίνησε ευθύς αμέσως και μπήκε στο ψητό. Όσο βέβαια και αν ήταν άλλο ύφος, δεν μας άφησε στιγμή από την προσοχή του. Ξέρεις, ότι δίνεις παίρνεις.
Περιττό να σου πω πως στο Hold Back the River ανέβηκαν χέρια και κινητά, κάτι που φάνηκε βέβαια κυρίως στο τέλος.
Best Fake Smile, Just for Tonight, If You Ever Want to Be in Love, Wanderlust, Us, Let It Go, Goodbye Never Felt So Bad, All My Broken Pieces, When We Were on Fire, Get Out While You Can, Pink Lemonade, Craving, Hold Back the River.
Κείμενο Jo Gogou
ΜΑΓΕΨΕ Και “δίχασε” Ο ROBBIE WILLIAMS ΣΤΟ TERRA VIBE
Η δίψα μας ήταν μεγάλη από 2015 που είχε έρθει τελευταία φορά, γιατί πως να το κάνουμε.. ο άνθρωπος είναι showman!
Μπορεί να έγινε γνωστός στα δεκαέξι του δείχνοντας τα οπίσθια του και τραγουδώντας ρηχές επιτυχίες όντας μέλος του boyband Take That, αλλά από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι.
Ο Robbie άφησε πίσω του το ρηχό βόλεμα μιας στρωμένης, έτοιμης καριέρας και ακολούθησε, σχεδόν ξεκινώντας από την αρχή, τη δική του solo πορεία, στη διάρκεια της οποίας μας χάρισε αμέτρητα μουσικά διαμάντια και πολλές ανεπανάληπτες ζωντανές εμφανίσεις, αποδεικνύοντας ότι εκτός από φιλόδοξος, είναι και ένας αυτόφωτος καλλιτέχνης με στέρεη μουσική υπόσταση, που έχει ακόμα πολλά να προσφέρει.
Στα τριάντα χρόνια της καριέρας του ως solo artist βούτηξε βαθιά μέσα στις δυνατότητες του, ωριμάζοντας κι αυτός μαζί με τους fans του, ως καλλιτέχνης αλλά και ως άνθρωπος.
Όλα αυτά τα είδαμε, τα ακούσαμε και μας τα είπε το βράδυ του Σαββάτου ερχόμενος στην Ελλάδα στα πλαίσια του Rockwave festival.
Βγήκε μεγαλόπρεπα, έτσι όπως βγαίνει ένας αυθεντικός performer, για μια βραδιά που ξεχείλιζε από Robbie Williams!!
Βγήκε με το Hey Wow Heah Yeah, σε μια πραγματικά ξεσηκωτική ερμηνεία (και έτσι έπρεπε), για να συνεχίσει με το Let Me Entertain you φυσικά και το Land of 1000 Dances για να χορέψει και να παίξει μαζί με το μπαλέτο του. Monsoon, Strong, Come Undone, Could it Be Magic, Don’t Look Back in Anger, The Flood, Love my Life, Eternity, Candy, Feel, Kids είναι τα τραγούδια που μας χάρισε, για να κλείσει για πολύ λίγο με το Rock DJ, και ανάμεσα στα κομμάτια η επαφή του με το κοινό.
ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ
Δεν είναι μόνο η αμεσότητα του με το κοινό, το πολύχρωμο ηχόχρωμα της φωνής του, το φλεγματικό του χιούμορ -(θα επανέλθω σε αυτό)- και η αεικίνητη σκηνική του παρουσία τα στοιχεία που μπορούν να σε καθηλώσουν στον Robbie Williams, είναι όλα αυτά και πολλά ακόμα περισσότερα.
Την ίδια ώρα που ο κόσμος τον αποθεώνει για τις μεγαλειώδεις του ερμηνείες, εκείνος πατάει “pause” στον entertainment Robbie και απογυμνωμένος από τον μανδύα του star, εκθέτει την τρωτή πλευρά του, μιλώντας για την αγοραφοβία του, τη μάχη με το ποτό, τα ναρκωτικά, την κατάθλιψη, τις αγχώδεις διαταραχές και το πόσο πολύ συνέβαλε στο να τα ξεπεράσει όλα αυτά η οικογένεια του.
Κι εσύ στέκεσαι εκεί, κοιτώντας έναν πραγματικά μεγάλο καλλιτέχνη να διηγείται τη σκοτεινή πορεία του μέσα στο τούνελ της κατάπτωσης, και πως βρήκε τελικά την έξοδο του στην λύτρωση και το φως.
ROBBIE ΤΙ ΜΑΣ ΕΚΑΝΕΣ..
Ο Robbie Williams είναι γνωστός για το φλεγματικό, αγγλοσαξονικό και αυτοσαρκαστικό του χιούμορ.
Είναι γνωστός επίσης για τον αντισυμβατικό του τρόπο, που δεν υπακούει στους κανόνες, όπως και ο ίδιος παραδέχεται και το κρατάει ως στάση ζωής.
Έτσι κι αλλιώς κι ο ίδιος αυτοσαρκαζόταν σχετικά με τα σωματικά του προσόντα, ότι δεν είναι και τόσο πλούσια (δεν σταμάτησε να κάνει χιούμορ).
Για κάποιους φαίνεται να είναι δύσκολο να ξεχωρίσουν αυτό το χιούμορ από τον κακεντρεχή λόγο… Και αν δεν ξέρει τι εννοούμε, διάβασε εδώ.
Ούτε και μετά από την έκθεση του εαυτού του σε μας (θα φορέσουμε παρωπίδες και ότι κατεβάσει η κούτρα μας θα το πούμε).
Πάμε παρακάτω.
ENCORE
Για το encore βγήκε φορώντας κιμονό για να μας χαρίσει τα No Regrets, She’s The One και το Angels.
Ευχαριστώντας μας, συνέχισε να τραγουδάει acapella μέχρι το πρώτο ρεφρέν. Feel, Let Me Entertain you, Come Undone, Angels μέχρι να φτάσει στο αγαπημένο όλων, που το τραγουδήσαμε παρέα.. το Me and My Monkey, και έτσι έκλεισε το φαντασμαγορικό του show.
Το show του Robbie τα είχε όλα. Συγκλονιστικά τραγούδια, δικά του αλλά και άλλων καλλιτεχνών και εκπλήξεις και δια δραστικότητα με το κοινό ,αλλά πάνω απ’ όλα, την υπενθύμιση ότι όσο ψηλά κι αν φτάσεις, όποια κορυφή κι αν κατακτήσεις, τίποτα δεν έχει νόημα όταν ξεχνάς ποιος είσαι, από που ξεκίνησες κι ότι μπροστά στους δαίμονές σου μπορεί να μην είσαι υπεράνθρωπος, αλλά υπάρχουν τρόποι να τους νικήσεις.
Πραγματικά, όσοι είχαμε την τύχη να απολαύσουμε επί σκηνής τον Robbie Williams, μπορούμε να πούμε παραφράζοντας τους στίχους του “Me and My Monkey” : “He rocked our world”
Οι Oxys από το Όστιν του Τέξας παραδίδουν βρώμικο, punked-up, power pop, gutter rock στη δεύτερη κυκλοφορία τους με τίτλο Generation Irrelevant. Το άλμπουμ κυκλοφορεί στις 21 Ιουλίου 2023 από την Dead Beat Records του Cleveland. Οι οπαδοί των Dead Boys, Teenage Head, The Damned και The Heartbreakers θα εκτιμήσουν πλήρως αυτά τα τραγούδια. Όπως το θέτει ο Sleazegrinder στο Classic Rock Magazine πρόκειται για “…πρωτοεμφανιζόμενο, σκισμένο τζιν, νεκρή-στο-κάτεργο rock’n’roll δράση…”.
Το Generation Irrelevant θα κυκλοφορήσει μόλις οκτώ μήνες μετά το ντεμπούτο full-length της μπάντας, A Date With The Oxys. Η ισχυρή συνθετική ομάδα του κιθαρίστα Jason “Ginchy” Kottwitz (Dead Boys, Sylvain Sylvain and The Sylvains) και του τραγουδιστή “PunkRockPhil” Davis επιστρέφει δυναμικά.
Από τις φλογοβόλες κιθάρες
του εναρκτήριου “Ticking Time Bomb” και τα ουρανοκατέβατα “whoa-whoa” hooks, μέχρι το “Isolation” με το χτύπημα, την έντονη επίκληση της θωράκισης και της κλειστοφοβίας που γεννιέται από πανδημία, μέχρι το γουργουρητό “Screaming In Silence”, αυτά τα κομμάτια προσφέρουν αυτό που οι οπαδοί περίμεναν.
“Ως συνήθως, έστειλα στον Phil ένα σκασμό με νέα demo κομμάτια για αυτόν τον δεύτερο δίσκο”. Ο Ginchy εξηγεί: “Μερικά με στίχους και φωνητική μελωδία, μερικά χωρίς. Του δίνω το όραμά μου για να τον βοηθήσω με την κατεύθυνση, αλλά εκείνος το αναλαμβάνει από εκεί και πέρα. Αφού ο Phil συμπλήρωσε όλα τα κενά, έστειλε πίσω τα αγαπημένα του κομμάτια.
Έβγαλα ένα μεγάλο “f*ck yeah” και πήραμε το δρόμο για το στούντιο. Αυτό που δεν γνωρίζει ο κόσμος είναι ότι ο Phil ήταν κυριολεκτικά σε κώμα για πολλές μέρες και στο νεκροκρέβατο πριν από τη δημιουργία αυτού του δίσκου. Δεν είναι τίποτα λιγότερο από ένα θαύμα που ο δίσκος ολοκληρώθηκε. Η ικανότητά του να επανέρχεται από αυτό και να δίνει μια φωνητική απόδοση με τέτοια αγριότητα είναι εντυπωσιακή. Ο Gabe και ο Rob δεν θα μπορούσαν να είναι πιο δεμένοι ως rhythm section. Ανυπομονώ να βγάλω αυτό το σόου στο δρόμο. Η ζωντανή εμφάνιση είναι δυναμίτης με το νέο υλικό στο σετ”.
“Έχοντας πέσει σε κώμα,
έπρεπε να κάνω μια δυναμική επιστροφή, πιο δυνατός από ποτέ” λέει ο τραγουδιστής Phil Davis. “Το να μπω στο στούντιο για να ηχογραφήσω το Generation Irrelevant λειτούργησε ως το ιδανικό φάρμακο. Με τον Rob Williamson στα τύμπανα και τον Gabe πίσω στο μπάσο, το rhythm section ήταν τιμωρητικό, θέτοντας τις βάσεις για την επιστροφή μου. Ο Ginchy και εγώ ανταποκριθήκαμε στην πρόκληση του αυξημένου επιπέδου επιθετικότητας σε αυτόν τον δίσκο, και αυτό φαίνεται”.
“Πρόσφατα προσθέσαμε έναν νέο μέλος στη ρυθμική κιθάρα που ονομάζεται Genocide”, λέει ο Ginchy. “Κατακτά τα κιθαριστικά μέρη και εφαρμόζει τα ταλέντα της στους τομείς του βίντεο, της φωτογραφίας, του μάρκετινγκ και πολλά άλλα. Επιπλέον, διατηρεί μια θετική στάση όταν ο αγώνας του να είσαι μουσικός γίνεται πραγματικός. Οι Oxys είναι τυχεροί που την έχουν στο πλευρό τους. Έχει ήδη προταθεί από τους οπαδούς να αλλάξουμε το όνομα της μπάντας σε “The Foxys”. Υποθέτω ότι δεν μιλούν για μένα”.
Η Genocide λέει:
“Το Generation Irrelevant είναι εκείνο το επώδυνο αλλά και περίεργα ερεθιστικό ρολόι στο σαγόνι που λέει όλα όσα όλοι σκεφτόμαστε: “Είμαι θυμωμένος, είσαι μαλθακός, είμαστε όλοι μόνοι μας σε αυτό, οπότε ας γίνουμε περίεργοι”. Ο Ginchy και ο Phil αποκαλύπτουν πραγματικά περισσότερο το εύρος τους ως συνθετικό δίδυμο σε αυτόν τον δίσκο με πιο εκρηκτικά και τεχνικά leads στην κιθάρα και φωνητικές μελωδίες που σφίγγουν την γροθιά και κάνουν την κατάποση ξυραφιών να μοιάζει με λιχουδιά.”
Το συγκρότημα ηχογράφησε το άλμπουμ στα Ice Cream Studios με τον Matt Parmenter. Ο Ginchy ολοκλήρωσε την τελική μίξη στις εγκαταστάσεις του σπιτιού του. Ο διάσημος μηχανικός mastering Jack Butcher στο Enormous Door Studio του Austin πρόσθεσε τις τελευταίες πινελιές. Οι μορφές περιλαμβάνουν LP βινυλίου, CD (το οποίο περιλαμβάνει δύο bonus tracks) και ψηφιακά.
Generation Irrelevant:
Πλευρά Α
Ticking Time Bomb
Mr. Horrible
Generation Irrelevant
Death Rock Valley Girl
Isolation
ΠΛΕΥΡΑ Β
Vulgar Favors
I Feel Nuthin
Back On The Wire
Horseshoes and Hand Grenades
Screaming in Silence
Oι Coral Fuzz είναι φρέσκια μπάντα από Αθήνα . Εσείς που είστε εκεί παίζει να τους έχετε πετύχει να παίζουν κάπου εκτός και πάτε μόνο στα xxl πανηγύρια. Σε πιο μικρές σκηνές χτυπάει η καρδιά του πράγματος. Μεγάλη κουβέντα ανοίγω και δεν είναι του παρόντος. Ήρθε λοιπόν το πλήρωμα του χρόνου και για μας τα επαρχιωτάκια με το τίμιο κούτελο να απολαύσουμε τη μουσική τους. Έστω και ιντερνετικά.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά για μένα από το να παρουσιάζω μπάντες με τέτοιο ήχο. Έχουμε κιθάρες με το reverb στο 11. Οργανάκι χαλί πανέμορφο που χαίρεσαι να το πατάς. Φωνητικά γλυκά και καθαρά, σχεδόν εφηβικά. Και λέω σχεδόν γιατί ηχητικά σε πάει εκεί αλλά τι να κάνουμε ο άνθρωπος μεγαλώνει. Και ρυθμικό σφιχτό με ωραίες ταμπουριές. Τα υπόλοιπα αν τα ακούτε είναι bonus. Εντάξει η παραγωγή είναι κρύσταλλο.
Η διάθεση είναι Καλιφόρνια αγάπη μου . West Coast πλημμύρα. Από τα 60’s. Και έχει αυτή τη γλυκιά μελαγχολία μαζί με το feel good χαλαρό vibe που θα ζήλευαν oι Allah Las ας πούμε για να καταλαβαίνετε τι λέμε. Είναι surf με moody garage χαρακτήρα ή moody garage με γρήγορο surf beat; Μικρής σημασίας οι ταμπέλες. Αλλά για να καταλάβετε καλύτερα, και επειδή υπάρχει οπτικοακουστικό υλικό πλέον και επειδή είμαστε στις καλές μας μέρες και θέλουμε το ίδιο και για σας, πάρτε το Shiny Days
Για τα παιδιά στο μπάσσο και στα τύμπανα, παιδιά αν παίζετε και αλλού σχωράτε με, δεν τα ξέρω όλα…
Recorded & mixed at Studio 222 Mastered by Dimitris Delis
Directed, filmed and edited by Alexandros Voutsinas
Απολαυστικό και το video, να τα λέμε και αυτά με πολύ ωραίο παλιακό feeling. Από αυτά που χαίρεσαι να βλέπεις.
Το καλύτερο από όλα για μένα τον φτωχό και (σχεδόν) μόνο γκαραζιέρη είναι πως οι Coral Fuzz μόλις ξεκινήσανε. Υπάρχει μέλλον. Faith in humanity is restored.
Οι The Spouts, που σύντομα θα κυκλοφορήσουν στην ελληνική δισκογραφική Sunnyboy66 Records το πρώτο τους E.P, μας έρχονται από την Γαλλία και συγκεκριμένα από το Tarbes κοντά στην Τουλούζη και είναι έτοιμοι για την πρώτη παρουσίαση του νέου τους Videoclip στο Youtube.
Πρόκειται για ένα δίδυμο φωτιά με προηγούμενες συμμετοχές και σε άλλα συγκροτήματα αλλά τώρα όπως αναφέρουν έχουν τον Garage-Punk-Rock ήχο που θέλουν και είναι έτοιμοι να γίνουν μία από τις πιο γνωστές μπάντες της Ευρώπης και όχι μόνο….
Ξεκινάνε τις συναυλίες τους τον Σεπτέμβρη από Γαλλία και εύχομαι να τα καταφέρουμε να τους δούμε και Ελλάδα, την οποία αγαπάνε πολύ και συγκεκριμένα τα προϊόντα της…ouzo!
Στο Ghost In My Bed , το ντουέτο βαράει άσχημα. Mια tenor τετράχορδη κιθάρα και drumming που ξεσηκώνει. Ουσία και κουλούρι. Επιτέλους. Αυτά χρειάζεσαι για rawk n roll. Και είναι και όπως πρέπει. Γρήγορο, θυμωμένο, ιδρωμένο, μεθυσμένο. Όπως πρέπει να είναι το garage punk που σέβεται τον εαυτό του.
Όσο για το βίντεο που έβγαλαν τα παλικάρια, δείτε το:
Επιτέλους , είναι από τις λίγες φορές που δεν βλέπουμε την μπάντα να ανεβοκατεβαίνει σκάλες . Φυσικά και δεν έχω τίποτα με τις μπάντες που το κάνουν αυτό, αλλά ρε παιδιά φτάνει , τα βλέπω και λαχανιάζω. Έχει υπόθεση, σκηνοθεσία και δεν είναι διόλου ερασιτεχνικό. Δεν είναι και για Όσκαρ βέβαια αλλά το μήνυμα μια χαρά το περνάει. Εντάξει έχει αυτό το muffle στον ήχο για να εξελιχθεί το σενάριο και δεν μπορείς να το “σηκώσεις” από το you tube. Αλλά αξίζει να το αγοράσεις. Όσο πιο καλά πάει , τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να τους δούμε. Aπό κοντά. Έτσι πάει.
Τι κόντρα έχει ξεσπάσει για τον Robbie Williams; Είμαστε τόσο τέλειοι εμείς οι Έλληνες που δεν σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας?
Ή μήπως απλά στενόμυαλοι που δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε το χιούμορ από την προσβολή ή την αγένεια; (!!!)
Ο Robbie Williams προσκεκλημένος και πρώτο όνομα του Rockwave festival, το Σάββατο στο Terra Vibe στη Μαλακάσα, ήταν ομιλητικός και άμεσος με το κοινό τόσο που και ο ίδιος αυτοσαρκαζόταν σχετικά με τα σωματικά του προσόντα. Έτσι κι αλλιώς είναι γνωστός για το φλεγματικό του χιούμορ. Γενικότερα ο αντισυμβατικός του τρόπος δεν υπακούει σε κανόνες, όπως και ο ίδιος παραδέχεται και τον κρατάει ως στάση ζωής.
Αυτό που κατάφερε όμως να ανάψει τα αίματα σε κάποιους ή τουλάχιστον να βρουν έναν κακό λόγο, ήταν και το παρακάτω:
Τι είπε?
“Κανείς δεν ήθελε να αγγίξει τον πισινό μου αλλά ήθελαν να κλέψουν τις πέτρες από την μπλούζα μου, για να τα πουλήσετε ebay. Αυτή είναι η Ελλάδα.”
Robbie Williams
Τι καταλάβανε?
Ότι μας είπε κλέφτες.
Τι εννοούσε?
Υπαινισσόταν το Ελληνικό δαιμόνιο και την εξυπνάδα μας.
Ποια ήταν η απάντηση του ίδιου? Ένα ειλικρινές, τίμιο και έξυπνο story για να δείξει ότι δεν ήταν οι προθέσεις του να μας προσβάλλει.
Αντί λοιπόν να πέσουμε να “φάμε” κάποιον για κάτι που είπε και δεν μας άρεσε, ας ψάξουμε πρώτα να δούμε αυτός ο κάποιος τι τρόπο έχει για να εκφραστεί.
Ψάχνουμε να βρούμε το “κακό” και να το προβάλλουμε, αντί να ευχαριστηθούμε μία πραγματικά μοναδική βραδιά.
Πάντως μεταξύ μας, πιστεύετε ότι δεν θα το κάναμε; Εσείς τι λέτε; Μήπως όλα είναι σχετικά;
Μετά από 9 χρόνια οι Ghost επέστρεψαν στην χώρα μας και μας προσέφεραν ένα άκρως εντυπωσιακό show! O Papa Emeritus ήρθε μαζί με τα πολυτάλαντα Nameless Ghouls του, μας ευλόγησε κι έφυγε! Έφυγε κι άφησε πίσω του συντρίμμια που λέει και το λαϊκό άσμα…
Το φετινό AthensRocks έκρυβε αρκετές εκπλήξεις τόσο στο line up όσο και στην οργάνωση. Ένα ΟΑΚΑ που άνοιξε όλες τις θύρες πάρκινγκ και κανένας δεν ταλαιπωρήθηκε στο ψάξιμο, ράμπες αναπήρων κι άλλα πολλά που κάνουν μια διοργάνωση να ξεχωρίζει.
Typhus
Οι Typhus ανέβηκαν στη σκηνή, τηρώντας αυστηρά το πρόγραμμα και ανέλαβαν το δύσκολο έργο να “ζεστάνουν” το κοινό. Ο ήχος τους speed/thrass με high pitched φωνητικά. Θα μπορούσε κάποιος να πεταχτεί πάλι και να πει ότι δεν ταίριαζαν και πολύ με το ύφος των υπόλοιπων συγκροτημάτων. Η απάντησή μου θα είναι πάντα “ε, και;” Τα παιδιά δε σκάλωσαν πουθενά και μας παρουσίασαν τραγούδια από το ντεμπούτο album τους, “Mass Produced Perfection”.
Για μισή ώρα είχαμε ξεχάσει σε ποια συναυλία βρισκόμασταν! Εξίσου ενδιαφέρουσες ήταν και οι νέες συνθέσεις που παρουσίασαν. Μετά τη συμμετοχή τους στο φοβερό και τρομερό Wacken, άφησαν το στίγμα τους και στο AthensRocks!
Setlist: Only Ashes Remain | Catacombs of Sancre Tor | Serpents of an Aberrant Reality | In Our Image, After Our Likeness | Dyatlov Pass | Pride Breaker | Terrorzone.
Candlemass
Δεν ξέρω πως να ξεκινήσω… Όταν οι Candlemass ανέβηκαν στη σκηνή ένα ρίγος διαπέρασε όλο το σώμα μου. Η φωνή του JohanLangqvist με αυτό το γρέζι που έχει προσθέσει όταν τραγουδάει, δίνει σε όλα τα τραγούδια μια “γοητεία”! Με πρώτα κομμάτια τα “Mirror Mirror” και “Bewitched” το ΟΑΚΑ άρχισε να τραγουδά δυνατά!
Με σύμμαχο την συννεφιά…
που τους έκανε να νιώσουν “σαν στο σπίτι τους” όπως είπε χαριτολογώντας ο JohanLangqvist, μέσα σε μια ώρα παρέδωσαν ταχύρρυθμα μαθήματα Doom Metal! Το κοινό ακολούθησε τις doom μελωδίες και τις χαμηλοκουρδισμένες ριφάρες τους όπως μπορούσε. Προσωπικά τους χάρηκα πολύ περισσότερο απ’ότι το 2019, στο Fuzz – η ανταπόκρισή μας ΕΔΩ.
Με τα “A Sorcerer’s Pledge” και “Solitude” έκλεισε η αυλαία. Δεν υπήρχε άνθρωπος στο κοινό που να μην τραγουδούσε, που να μην είχε σηκώσει τα χέρια του στον αέρα… Νομίζω ότι όλοι μας απολαύσαμε τους Candlemass και η ενέργειά τους επί της σκηνής πέρασε και στον κόσμο!
Setlist: Mirror Mirror | Bewitched | Under the Oak | Dark Are the Veils of Death | Crystal Ball | Sweet Evil Sun | The Well of Souls | A Sorcerer’s Pledge | Solitude.
Rotting Christ
Οι local heroes, όπως τους αποκάλεσε ο Tobias Forge, οι εξαιρετικοί Rotting Christ ανέβηκαν στη σκηνή, με τον αέρα που τους ταιριάζει! Ταιριάζουν με όλα ρε παιδι μου, πως να το κάνουμε! Με όποιο line up να τους βάλεις θα βρουν τρόπο να ξεχωρίσουν, να σε κάνουν να χτυπηθείς, να τους ερωτευτείς κι ας μην ακούς black metal!
Μετά την εμφάνιση των Candlemass και την απαραίτητη ολιγόλεπτη ξεκούραση οδεύσαμε προς τα κάγκελα για να μπορέσουμε να απολαύσουμε απο κοντά τον Σάκη και τον Θέμη… Εννοείται ότι αρχίσαμε να ουρλιάζουμε ΣΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΚΗ με το που είδαμε τον Σάκη Τόλη επί σκηνής! (είμαστε άλλωστε μικρές Τολίτσες όλοι μας, ακόμα κι αν δεν το παραδεχόμαστε) Δώσαμε πόνο, “ΚΥΚΛΟ ΚΑΙ ΞΥΛΟ” όπως πρόσταζε ο αφέντης μας. Γκαρίζαμε με κάθε ευκαιρία και πιστέψτε με οι Rotting Christ μας έδωσαν πολλές!!! Αν και ξεκίνησαν με μικροπροβλήματα στον ήχο, ευτυχώς τα πράγματα διορθώθηκαν και τόσο η σκηνική τους παρουσία όσο και ο ήχος τους απογείωσε την εμφάνισή τους.
Η έκπληξη της βραδιάς ήταν το “The Raven”
Σε γενικές γραμμές όμως το set list τους βασίστηκε σε τραγούδια που έκαναν το κοινό να μην παίρνει ανάσα! Φωτιές άναψαν επί σκηνής αλλά κι εκτός σκηνής. Στο άκουσμα του “In Yumen-Xibalba” είχα διακτινιστεί ένα “τσικ” από το κάγκελο, τρεις άνθρωποι με χώριζαν από το pit!
H παρουσία τους ήταν ΟΠΩΣ έπρεπε!
Setlist: 666 | Kata Ton Daimona Eaytoy | Fire, God and Fear | Dub-sag-ta-ke | Demonon Vrosis | Societas Satanas | Non Serviam | In Yumen-Xibalba | Grandis Spiritus | Diavolos | The Raven | Noctis Era
Ghost
Νερό ήπιαμε, αναψυκτικό ήπιαμε, κάτσαμε σ’ ένα πεζούλι να ξαποστάσουμε γιατί ξέραμε τι θα ακολουθήσει. Ξέραμε; Νομίζαμε ότι ξέραμε… Η σκηνή μεγάλωσε, επεκτάθηκε ένας διάδρομος προς το κοινό. Το ΟΑΚΑ γέμισε ασφυκτικά. Ευτυχώς που υπήρχαν και οι γιγαντοοθόνες γιατί εμείς οι ένα μέτρο κι ένα milko ακόμα θα προσπαθούσαμε να δούμε.
Για όσους “κράζουν” ότι γεγονός ότι οι Ghost δεν είναι metal…
ΞΙΔΙ! Οι Ghost παίζουν rock/ hark rock, έχουν σκηνικά που θυμίζει θεατρική παράσταση και η σκηνική τους παρουσία είναι εντυπωσιακή! Για τους “κριτές” του πληκτρολογίου και μη, να θυμίσω ότι ούτε ο Alice Cooper παίζει metal και όλες οι συναυλίες του βασίζονται σε show. Με σύμμαχο έναν εξαιρετικό ήχο, το συγκρότημα, που αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο “peak” του, έχει έναν χαρισματικό frontman και πλαισιώνεται από φοβερούς μουσικούς. Εκείνη τη βραδιά στο κοινό έβλεπες μικρούς και μεγάλους, να καλύπτουν το χάσμα γενεών συμμετέχοντας στο show των Σουηδών. Θα το έλεγα και μουσικοθεατρική παράσταση, υπερθέαμα!
Ακούσαμε κυρίως από τα “Impera” και “Prequelle” και χορέψαμε χωρίς δισταγμό. Tα Nameless Ghouls ήταν αλάνθαστα! 9 άτομα on stage δεν ήξερες ποιον να πρωτοπαρατηρήσεις! Οι νότες του “Ritual” ξεσήκωσαν τους οπαδούς. Είδαμε και τον “πατέρα” του Papa Εmeritus, τον Papa Nihil, να έρχεται με φορείο στη σκηνή. Μετά από δυο προσπάθειες με τον απινιδωτή, ο ζωντανός-νεκρός Πάπας αρπάζει το σαξόφωνο και παίζει το σόλο του “Miasma”. Κι αφού είδαμε και τον παλιό, ας τραγουδήσουμε κι ένα τραγούδι από την εποχή του, που φυσικά δεν ήταν άλλο από το “Mary On a Cross”…
You go down just like Holy Mary Mary on a, Mary on a cross Not just another Bloody Mary Mary on a, Mary on a cross
Ο Tobias Forge, άκρως επικοινωνιακός, με φοβερό “αέρα” άνεσης επί σκηνής άλλαζε συνολάκια συχνά πυκνά και θα ξαναπώ τα Nameless Ghouls ήταν κάτι παραπάνω από εξαιρετικά!!!!
Setlist: Kaisarion | Rats | Faith | Spillways | Cirice | Hunter’s Moon | Ritual | Watcher in The Sky | Year Zero | Miasma | Mary on a Cross | Mummy Dust | Respite on the Spitalfields | Encore: Kiss the Go-Goat / Dance Macabre / Square Hammer
Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους…
Περάσαμε όμορφα.
Δεν ταλαιπωρηθήκαμε ούτε στο “μπες” ούτε στο “βγες”.
Η συννεφιά βοήθησε στο να μη λιώσουμε κάτω από τον ήλιο.
Δεν είμαι από τους ανθρώπους που πίνω ή τρώω στα lives (πίνω γενικώς και τρώω όλο το φαϊ μου, αλλά όχι σε συναυλίες) οπότε δεν έχω άποψη για τα σημεία πώλησης αναψυκτικά/ποτά και τα σχετικά.
Οι RottingChrist ήταν το highlight της ημέρας με το motto “KYKΛΟΚΑΙ ΞΥΛΟ“.
Oι Candlemass, προσωπικά μου άρεσαν πολύ και δεν θεώρησα λάθος την κίνηση να παίξουν κάτω από τους R.T.
Οι Ghostείναι μια κατηγορία μόνοι τους. ΚΡΑΧΤΕ όσο θέλετε, πριν όμως αποκτήσετε εχθρικές τάσεις, δείτε τους live. Μπορεί να αλλάξοπιστήσετε, μπορεί και όχι!
Δυο μήνες πριν το “Soulriver” οι Aetherian παρουσίασαν το single τους “ArmyofGaia” και μπορείτε να το ακούσετε ΕΔΩ
Οι ηχογραφήσεις του album πραγματοποιήθηκαν στα Devasoundz studios με παραγωγό τον Φώτη Benardo (Nightfall, ex- Septic Flesh). Ο πίνακας που χρησιμοποιήθηκε για το εξώφυλλο λέγεται “Les Fleurs du Mal” και είναι ζωγραφισμένος απο τον Γάλλο καλλιτέχνη YoannLossel. Το καινούργιο logo της μπάντας το έχει επιμεληθεί ο Christophe Szpajdel και σηματοδοτεί την έναρξη μιας νέας εποχής για τους Aetherian.
“Κάθε μονοπάτι αναπόφευκτα συναντά έναν ποταμό δύσκολο να διασχιστεί. Το τρεχούμενο νερό παρασέρνει τα περιττά βάρη και ξεπλένει όσα δεν μπορεί να πάρει μαζί του. Τι μυστικά θα μπορούσαν να ξεκλειδωθούν και τι θα μπορούσε να ανακαλύψει κάποιος όταν συναντήσει την πηγή;”
“Every path encounters a river too arduous to cross. Its flowing water wash away the burden and cleanses what cannot be carried away. What secrets could be unlocked, what could possible be discovered when one encounters the source?“
Για όσους δεν ξέρουν τους Aetherian…
Κινούνται σε melodic death metal ήχους, είναι από την Αθήνα και ξεκίνησαν το 2013 ως project δύο ατόμων. Τα πρώτα singles “Dropsof Light” και “Scarof Despair” ηχογραφήθηκαν σχεδόν αμέσως μετά την ίδρυση τους. Το 2015 κυκλοφόρησαν το ΕΡ “Tales of our Times” και υπέγραψαν συμβόλαιο με την Goressimo Records (Πολωνία), για την κυκλοφορία του σε φυσική μορφή. Ένα χρόνο μετά, 2016, ηχογράφησαν το single “The Rain” για το οποίο γυρίστηκε και video clip. Η αλήθεια είναι ότι το τραγούδι τράβηξε τα βλέμματα και την προσοχή των metalάδων αλλά και της Γερμανικής δισκογραφικής Lifeforce Records!
Τραγικό δυστυχώς τέλος για τον ηθοποιό Julian Sands.
Να θυμίσουμε πως αγνοούνταν από τις 13 Ιανουαρίου όταν είχε πάει για πεζοπορία στα βουνά San Gabriel. Διαβάστε περισσότερα.
Ο 65χρονος λάτρευε τις πεζοπορίες κάτι που δυστυχώς μονό σε καλό δεν βγήκε…
Στις 24/6/23 στην ίδια περιοχή που είχε πάει και ο ηθοποιός, πεζοπόροι βρήκαν λείψανα,τα οποία και ταυτοποιήθηκαν στις 27/6 ότι είναι του Sands.
Ο Julian Richard Morley Sands γεννήθηκε στο Otley, West Riding του Yorkshire, στην Αγγλία, στις 4 Ιανουαρίου 1958.
“Η διαδικασία ταυτοποίησης της σορού που εντοπίστηκε στο όρος Baldy στις 24 Ιουνίου 2023 ολοκληρώθηκε και ταυτοποιήθηκε θετικά ως ο 65χρονος Τζούλιαν Σαντς, από το Βόρειο Χόλιγουντ. Τα αιτία θανάτου είναι ακόμη υπό διερεύνηση και είμαστε εν αναμονή των περαιτέρω αποτελεσμάτων των εξετάσεων”, ανέφερε σε ανακοίνωσή του το τμήμα του σερίφη και ιατροδικαστή της κομητείας Σαν Μπερναρντίνο. “Θα θέλαμε να εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας σε όλους τους εθελοντές που εργάστηκαν ακούραστα για να προσπαθήσουν να εντοπίσουν τον κ. Σαντς”.
Κινηματογραφικά που τον είδαμε
Ο Σαντς ξεκίνησε την κινηματογραφική του καριέρα εμφανιζόμενος σε δεύτερους ρόλους σε ταινίες, όπως το Oxford Blues (1984) και το The Killing Fields (1984). Έπαιξε επίσης ρόλο ως Έλληνας στρατιώτης στη μεταφορά του The Box of Delights στο BBC το 1984. Εμφανίστηκε δίπλα στον John Hurt στην ελβετική ταινία After Darkness το 1985.
Ο πρωταγωνιστικός ρόλος του ήταν ως Τζορτζ Έμερσον στο A Room with a View (1985) και εμφανίστηκε επίσης στα The Killing Fields (1984), Warlock (1989), Arachnophobia (1990), Naked Lunch (1991), Boxing Helena ( 1993), Leaving Las Vegas (1995), The Medalion (2003), Ocean’s Thirteen (2007) και The Girl with the Dragon Tattoo (2011).
Ο Σαντς ήταν παντρεμένος με τη Σάρα Χάρβεϊ , μια Βρετανίδα δημοσιογράφο και συγγραφέα, από το 1984 έως το 1987. Το ζευγάρι είχε έναν γιο.
Στις 22 Σεπτεμβρίου 1990, ο Sands παντρεύτηκε την Evgenia Citkowitz – μια Αμερικανίδα θεατρική συγγραφέα και δημοσιογράφο. Το ζευγάρι είχε δύο κόρες.
Μάλλον πως δεν είναι και πολύ αισιόδοξα τα νέα για την βασίλισσα Madonna. Φήμες λένε πως το συγκεκριμένο βακτήριο έχει προκαλέσει μεγάλη ζημιά και αυτό μπορεί να είναι τραγικό για την πορεία της υγείας της… κάποιοι κάνουν αναφορά ότι ενδέχεται να είναι “στα πρόθυρα του θανάτου”.
Φιλικό άτομο της οικογενείας ανέφερε πως η βακτηριακή μόλυνση από την οποία πάσχει είναι τόσο σοβαρή που την έχει καθηλώσει. Αισθάνεται έντονη αδυναμία κάθε φορά που προσπαθεί να σηκωθεί από το κρεβάτι ενώ χρειάζεται συνεχώς να έχει κάποιο μέλος της οικογένειας της, δίπλα της.
«Τις τελευταίες δύο ημέρες, κανείς δεν ήξερε πραγματικά τι θα γίνει και η οικογένειά της προετοιμαζόταν για το χειρότερο. Γι’ αυτό κρατήθηκε μυστικό από το Σάββατο. Όλοι πίστεψαν ότι μπορεί να τη χάσουμε και αυτή ήταν η πραγματικότητα της κατάστασης».
“Βγάζει μέχρι και γαστρικό υγρό από το στόμα…”
Ο οργανισμός της έχει εξασθενίσει τόσο πολύ, που “βγάζει μέχρι και γαστρικό υγρό το στόμα της”, λόγω των συχνών εκκενώσεων. Φίλοι και συγγενείς αισθάνονται φοβισμένοι και σοκαρισμένοι με τα όσα συμβαίνουν.
Αναρωτιούνται πόσο θα κρατήσει αυτό το μαρτύριο για την 64χρονη τραγουδίστρια της ΠΟΠ ή αν θα καταφέρει να συνέλθει και πότε;
Καθηλωμένη στο κρεβάτι
Η Madonna είναι ακόμη τόσο αδύναμη που δεν να σηκωθεί από το κρεβάτι της. Από το διάστημα που πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο βρίσκεται κλεισμένη στο διαμέρισμα της. Παραμένει κλεισμένη εκεί, φοβούμενη μην μεταδοθεί στους δικούς της ανθρώπους και τα παιδιά της.
Ο πυρετός που δεν υποχωρούσε
Ακούγεται πως εδώ και πολύ καιρό είχε πυρετό, αλλά επέλεγε να το κρατάει κρυφό από την οικογένεια και τους συνεργάτες της. Όχι, ο λόγος που ο κρατούσε κρυφό δεν ήταν απλά για να μην ακυρωθεί η περιοδεία της, αλλά γιατί προφανώς ήταν και η ίδια τρομοκρατημένη. Δυστυχώς η απόφαση της, ήταν και εκείνη που την δίκασε.
Το μήνυμα του 29χρονου συντρόφου της
Συντετριμμένος ο 29χρονος σύντροφος της Τζος Πόπερ. Πρόσφατα έκανε μια ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπου δήλωνε με πλάγιο τρόπο την ανησυχία του για την σύντροφο του.
“Δώστε τον εαυτό σας την άδεια να ζήσει μια μεγάλη ζωή. Κάντε αυτό που γεννηθήκατε για να είστε. Σταματήστε να κάνετε μικρά πράγματα. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον προπονητή μου, την οικογένεια μου και για όσους εργάζονται στην ομάδα μου που είναι στο πλευρό μου”.
Rock in Athens Festival! Η απίθανη ιστορία του πρώτου rock festival που διοργανώθηκε ποτέ στην Ελλάδα.
Σχεδόν 40 χρόνια αργότερα, μια έκθεση – έκπληξη έρχεται στην δεύτερη σκηνή του Terra Vibe, στο Vibe stage, στο πλαίσιο του RockWave Festival 2023, για να αποτυπώσει και να υπενθυμίσει την πορεία των μουσικών φεστιβάλ στη χώρα μας.
Η έκθεση περιλαμβάνει φωτογραφίες και βίντεο από το Rock in Athens το ιστορικό φεστιβάλ του 1985, που στην ουσία αποτέλεσε την έμπνευση και τον «πρόδρομο» του Rockwave Festival.
Στις 26 και 27 Ιουλίου του 1985, το Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας (Καλλιμάρμαρο) φιλοξένησε για δυο αξέχαστες μέρες το πρώτο rock festival στην Ελλάδα, το «Rock in Athens 85» στο οποίο συμμετείχαν γνωστοί σταρ της δεκαετίας του 80. The Clash. Depeche Mode. The Cure. Culture Club. The Stranglers. Nina Hagen. Talk Talk. Telephone. Ένα από τα καλύτερα line up που έγιναν ποτέ, και που απόλαυσαν πάνω από 80.000 άνθρωποι!
Ο Dave Gahan των Depeche Mode σχολιάζει για το Rock in Athens:
«Φυσικά και [θυμάμαι αυτήν τη συναυλία]. Ήταν μια απίστευτη εμπειρία, καθώς είχαμε μπροστά μας το μεγαλύτερο κοινό που είχαμε ποτέ παίξει μέχρι τότε. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο για εμάς. Εμφανιστήκαμε μπροστά σε 80.000 κόσμο και το απολαύσαμε πολύ. Ο χώρος μπορεί να είναι και ο καλύτερος χώρος στον οποίο έχουμε εμφανιστεί μέχρι σήμερα. Ήταν το στάδιο όπου έγιναν οι πρώτοι Ολυμπιακοί Αγώνες και όταν πατήσαμε για πρώτη φορά το πόδι μας εκεί για το soundcheck, κοιτάζαμε γύρω μας για περίπου δέκα λεπτά προσπαθώντας να συνειδητοποιήσουμε πού βρισκόμασταν και που θα παίζαμε. Είχαμε ήδη αρχίσει να χτίζουμε το κοινό μας, τους φίλους μας στην Ελλάδα και το πλήθος μας υποδέχτηκε θερμά. Στη Μεγάλη Βρετανία η συναυλία αυτή θεωρήθηκε μεγάλη είδηση.»
Το φεστιβάλ εντάχθηκε στις εκδηλώσεις για την πρώτη Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης, ένας θεσμός που ξεκίνησε από την Αθήνα το 1985. Η ιδέα ανήκε στην τότε Υπουργό Πολιτισμού Μελίνα Μερκούρη σε συνεργασία με το Γάλλο ομόλογό της Jack Lang και στόχευε στην ανάδειξη του πλούτου και της ποικιλίας της ευρωπαϊκής κουλτούρας καθώς και στην έκφραση της κοινής ευρωπαϊκής ιστορίας και των κοινών ευρωπαϊκών αξιών.
Μέχρι τότε, πραγματοποιούνταν μόνο μεμονωμένες συναυλίες αλλά ποτέ κανένα πολυσυλλεκτικό μουσικό φεστιβάλ. Και πέρασαν χρόνια από το 1985 μέχρι να ξαναγίνει … φτάσαμε στο 1996 που έγινε το Rock of Gods για 3 ημέρες (12-13-14 Ιουλίου) στην αποβάθρα 3 στο Λιμάνι του Πειραιά (https://www.rockwavefestival.gr/en/history/ ).
Την επόμενη χρονιά γεννήθηκε το Rockwave Festival!
Η έκθεση ROCK IN ATHENS 1985
περιλαμβάνει αδημοσίευτες φωτογραφίες, και σπάνια αρχεία από την εμφάνιση των σταρ στη σκηνή αλλά και στα παρασκήνια, στιγμιότυπα από τους νέους ανθρώπους που είχαν κατακλύσει τότε το χώρο μέσα και έξω από στο Στάδιο, διαφημίσεις, εξώφυλλα κλπ.
Παράλληλα, θα προβληθεί το ντοκιμαντέρ του Ιωσήφ Βαρδάκη– ανθρώπου με ξεχωριστή συμβολή στην τότε διοργάνωση – «ΑΚΟΕ/ΑΜΦΙ: Η Ιστορία Μιας Επανάστασης (*Να κοιμάμαι στο στήθος του…)», Ελλάδα, 1977. Το ντοκιμαντέρ του Ιωσήφ Βαρδάκη αρχειοθετεί την ιστορία του ΑΚΟΕ σε μια πολύτιμη στιγμή τεκμηρίωσης μιας επανάστασης που τώρα μπορεί επιτέλους να πει το όνομά της.
Το «ΑΚΟΕ/ΑΜΦΙ: Η Ιστορία Μιας Επανάστασης (Να κοιμάμαι στο στήθος του…)» ξεκινάει με την συνάντηση όσων στη συνέχεια θα έφτιαχναν το ΑΚΟΕ στα τέλης της δεκαετίας του 70 και φτάνει μέχρι το κλείσιμο του περιοδικού ΑΜΦΙ το 1990, τους δύο πυλώνες, δηλαδή που έκαναν ορατή την ομοφυλοφιλία (αλλά και την υπόλοιπη queer κοινότητα των λεσβιών, των τραβεστί τότε κ.ά) στην Ελλάδα, στρώνοντας με τόλμη το δρόμο για ό, τι μετέπειτα θα έπαιρνε τη μορφή των σύγχρονων διεκδικήσεων της κοινότητας.
Συνοδεύεται με το βάρος της πρώτης ταινίας στην ελληνική φιλμογραφία που αρχειοθετεί την ιστορία του ΑΚΟΕ (Απελευθερωτικό Κίνημα Ομοφυλοφίλων Ελλάδος), καθώς αντιλαμβάνεται σοφά το βάρος της «πρώτης φοράς» ως μια τεράστια ευκαιρία για να μοιραστεί μαζί με τη γενιά που το έζησε, την επόμενη και αυτές που θα ακολουθήσουν μια άγνωστη συναρπαστική στιγμή από αυτές που αλλάζουν τον κόσμο.
«Τα rock festival από τη φύση τους πολυσυλλεκτικά, φιλόξενα, και οικουμενικά εκφράζουν διαχρονικά τις αξίες της συμπερίληψης, της ανεκτικότητας αλλά και της αυθεντικότητας. Είμαστε περήφανοι ως διάδοχοι και συνεχιστές της παράδοσης που εγκαινίασε το ROCK IN ATHENS 1985 και θα παραμείνουμε πιστοί και σε αυτή την παράδοση και στις κοινές μας αξίες. Με περηφάνεια και συγκίνηση, φιλοξενούμε στο Rockwave Festival την έκθεση για το πρώτο Rock festival που διοργανώθηκε ποτέ στην Ελλάδα. Για να ξαναθυμηθούμε οι μεγαλύτεροι και να γνωρίσουν οι νεότεροι», δήλωσε ο «πατριάρχης» των μουσικών events στη χώρα μας, Νίκος Λώρης.
Το Rockwave Festival διαχρονικά φιλόξενο και φιλικό για όλους, έχει φροντίσει και για την μεταφορά σας. ΜΕ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ προς και από το Terra Vibe!
1. Η Αpollon Travel Services έχει αναλάβει και φέτος τη με άνεση και ασφάλεια μεταφορά στο Terra Vibe. Αφορά τις ημέρες 1,7,8 & 9 Ioυλίου! Τα λεωφορεία αναχωρούν από τον Σταθμό Λαρίσης από τις 14.00 και κάθε ώρα μέχρι τις 20.00 και θα επιστρέφουν στο ίδιο σημείο μετά το τέλος της εκδήλωσης.
Μπορείτε να προμηθευτείτε τα εισιτήρια σας με τους εξής τρόπους:
Ηλεκτρονικά στο hunter agency
Μέσω κατάθεσης στον λογαριασμό ΕUROBANK: GR3502602440000130101657731. Στην αιτιολογία θα πρέπει να αναγράφεται η ημερομηνία της επιλογής σας, το ονοματεπώνυμο σας και ο αριθμός των εισιτηρίων.
Μέσω τηλεφωνικής κράτησης στο 6984 18 18 44
2. Το ΚΤΕΛ Ν. Αττικής είναι και πάλι εδώ για τη μεταφορά από και προς το TerraVibe Park. Με συνεχείς αναχωρήσεις από τις 16:00 μ.μ. από κεντρικά σημεία της Αθήνας:
Θησείο, έξω από τον σταθμό του ΗΣΑΠ “Θησείο” και πλησίον του σταθμού μετρό “Μοναστηράκι”
Πεδίον του Άρεως, πλησίον σταθμού ΗΣΑΠ “Βικτώρια” επί των οδών Μαυροματαίων & Ιουλιανού
Οι Soap Opera είναι από τη Γαλλία. Αν κατάλαβα καλά με τα πλέον πολύ σκουριασμένα μου γαλλικά από τη Rennes. Αν είναι από κάπου αλλού, pardon κιόλας. Αλλά εδώ δεν κάνουμε μαθήματα γεωγραφίας. Μπορεί και να έπρεπε, αλλά σιγά μην ξέρουν οι Γάλλοι που είναι ο Γοργοπόταμος, εγώ γιατί να ξέρω από που είναι οι Soap Opera; Επειδή εδώ μας ενδιαφέρει η μουσικούλα, ας πάμε άμεσα στο αντικείμενο του πόθου.
Ο δίσκος κυκλοφόρησε ψηφιακά στις 9 Ιουνίου.
Από την γαλλική Howlin Banana Records (ο-νο-μα-τα-ρα). Έχει ένα ωραίο εξωφυλλάκι με παλ ήρεμα χρώματα. Σε προδιαθέτει για αυτό που θα ακούσεις. Και δεν έπεσα έξω. Και στα 1ο κομμάτια που αποτελούν το album, η μπάντα διατυμπανίζει την αγάπη της για την pop. Με ένα extra folk χρωματάκι. Σε στιγμές μου θύμισαν Lovin Spoonful. Σε κάποιες άλλες Love. Και λίγο Belle and Sebastian. Εντάξει , μπορεί η ενορχήστρωση να μην είναι τόσο πλούσια. Όμως στην απλότητα βρίσκεται και η δυσκολία του να κάνεις ένα κομμάτι να δουλεύει.
Είναι τόσο όμορφη αυτή η γλυκιά μελαγχολία που μεταδίδει το Back On Tracks σαν σύνολο που θέλεις να πάρεις το αμόρε και να το ζουλήξεις στην αγκαλιά σου όταν ακούς το δίσκο. Σίγουρα δεν είναι για γκάζια ούτε για πάρτυ. Αλλά ξεκουράζει και αποσυμπιέζει την ένταση αυτό το άκουσμα. Και αυτό δεν είναι λίγο. Μην πω πως είναι απαραίτητο με τους ρυθμούς και τις απαιτήσεις της fucking καθημερινότητας. Έχει ωραίες εκπλήξεις από προσθέσεις οργάνων ή διαφορετικών χροιών στις μελωδίες που προσθέτουν αυτό το κάτι στο κάθε κομμάτι. Προφανές αποτέλεσμα δουλεμένων κομματιών από τη μεριά του συγκροτήματος.
Μπορεί να μη σου μείνει ούτε ένα κομμάτι από το album . Μπορεί να μη σου κολλήσει καμία μελωδία στο κεφάλι. Αυτό όμως δεν μειώνει καθόλου την υψηλή pop αξία του δίσκου γιατί έχει κάτι το εθιστικό. Το ξανακούς άνετα και με χαμόγελο. Δεν θα αναλωθούμε σε ανάλυση κομμάτι κομμάτι. Αυτό κάντε το μόνοι σας εξερευνώντας τους κατευναστικούς ήχους των Soap Opera εδώ.
The Akulas λοιπόν. Είναι μια μπάντα από το Βέλγιο για την οποία δεν γνωρίζω απολύτως τίποτα. Για να είμαι ειλικρινής από Βέλγιο λίγα πράγματα γνωρίζω. Νταξ τηγανητές πατάτες. Για αυτό όμως φροντίζει η ελληνική δισκογραφική Green Cookie Records να μας βγάλει από την άγνοιά μας και να ποτίσει τα αυτιά μας με όμορφους ήχους. Για να δούμε λοιπόν τι έχουμε εδώ.
Ιnundated Land είναι ο τίτλος. Πλημμυρισμένη γη αν κατάλαβα καλά και δεν πρέπει να σκίσω τα πτυχία μου ή να κάνω μήνυση στους δασκάλους των αγγλικών μου. Τι μουσική παίζουν λοιπόν οι Akulas; Βάλτε μια κιθάρα που είναι εμποτισμένη με reverb. Προσθέστε σφυροκοπήματα στα ντραμς. Μια γενναία δόση από πρώιμα 60’ς όργανα. Και ψιλοκόψτε και λίγο ρυθμικό μπάσο. Ανακινήστε όλα αυτά μαζί – μην ανακατεύετε. Σερβίρετε δροσερά. Αυτοί είναι οι Akulas. Σε γενικό πλαίσιο. Καθόλου άσχημα έτσι;
Ας πάμε όμως λίγο πιο ειδικά.
Στα 14 κομμάτια που αποτελούν το album οι Akulas δείχνουν πως παίρνουν την μουσική τους σοβαρά. Έτσι ξεκινάνε με το Decoy Dandy θα μπορούσε να είναι soundtrack για ένα παιδικό πάρτυ ή μουσική επένδυση στους τίτλους αρχής ενός heist movie β’ ή και γ’ διαλογής. Από αυτά που μου αρέσουν πολύ. Στο ίδιο μοτίβο είναι και το ακόλουθο Memory of a fish. Στο Seduction of a Jellyfish όμως η διάθεση αλλάζει. Γίνεται λίγο πιο τσαχπινογαργαλιάρικη, για να χαμηλώσεις τα φώτα, να ανάψεις τσιγαράκι και να απολαύσεις κοκτεηλάρα. Το οργανάκι κυριαρχεί και δίνει χαρακτήρα.
Στο επόμενο The Spartans (ρε τι έχουμε πάθει με τους Σπαρτιάτες) ο πρωταγωνιστής είναι η κιθάρα και το οργανάκι χρωματίζει με riffάκια και γλυκαίνει το κομμάτι. Στο Grand Prix ο δίσκος αρχίζει και μου αρέσει πολύ. Καθώς ο ρυθμός αυξάνεται, η κιθάρες καβαλάνε κύματα (όπως λέμε surf στο χωριό μου) και τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα με αρκετή δόση αλητείας. Στο Costa Monger επιστρέφουμε στο χαζοχαρούμενο πρώιμο 60’ς ύφος και ξαφνικά πετάγεται μια κιθάρα από το πουθενά να σώσει την παρτίδα.
Με το Black Woody με κερδίζουν ξεκάθαρα.
Βρωμιά και αλητεία, και θυμάμαι τους εκπληκτικούς συμπατριώτες τους Vice Barons. To ίδιο συμβαίνει και με το Haunted. Με το Staminee προσπαθώ να καταλάβω γιατί το πάνε μια έτσι και μια αλλιώς. Από την αλητεία στο organ music σταδίου. Ειλικρινά πάνω που θα φώναζα DE-FENCE DE-FENCE πάλι η κιθάρα σώζει την παρτίδα. Στο Μad Lesley πάλι βουτάμε σε κατασκοπικό βάλτο με ένα ωραίο σπάσιμο στο ρυθμό σε βαλσάκι έτσι για ποικιλία. Ίσως το αγαπημένο μου. Και το The Hook σε παίρνει από το χεράκι και σε χτυπάει αλύπητα. Και σου αρέσει αλλά δεν το ξέρεις. Κιθάριστικός και organ-ικος οργασμός.
Το Bombay Duck σε πάει πάλι πίσω στη μουσική που θα άρεσε στη γιαγιά σου σήμερα. Τρελλό Hammond και δεν συμμαζεύεται. Το Polonium 210 δεν ξέρω τι είναι αλλά άμα βρω θα πάρω, μου άρεσε πολύ. Riffαρα και ωραίο ρεφραίν. Απλό γρήγορο και επικίνδυνο. Τελειώνουμε με το Grandes Vacances που θα μπορούσε να είναι το soundtrack μιας summer movie για παρέες, πλάκες , έρωτες, καυγαδάκια κλπ.
Στο σύνολο του έχουμε ένα δίσκο Jekyll & Hyde.
Εδώ όμως και οι 2 όψεις είναι ιδιαίτερες. Τον ήχο που έχουν οι Akulas δεν θα τον βρείτε πουθενά αλλού. Και παρότι στην Jekyll φάση τους μπορεί να σας φανούν λίγο αδιάφοροι, δεν υπάρχει περίπτωση να μη σκάσετε χαμογελάκι. Τόσο feel good είναι ο ήχος τους. Στην Hyde φάση τους απλά τους λάτρεψα. Ο δίσκος κυκλοφόρησε αρχές Ιουνίου . Από το Βέλγιο πλέον γνωρίζω λίγα πράγματα και γουστάρω κάργα!
Ακούστε τον και ψωνίστε τον από εδώ. Προσέξτε μην την ψωνίσετε.
Τι έχει το πρόγραμμα? Tom Odell στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων… Η Honeycomb Live Greece σε συνεργασία με την Eventation Greece παρουσίασε τον καλλιτέχνη για πρώτη φορά στην Ελλάδα!
Οι πόρτες στην Τεχνόπολη άνοιξαν από αρκετά νωρίς, αν και δεν υπήρχε κάποιο μουσικό guest για να καλυφθεί το κενό. Η ομάδας μας ήταν από νωρίς στον χώρο, όχι τίποτα άλλο αλλά για να χαλαρώσει και να ευχαριστηθεί λίγο ότι δροσούλα είχε εκείνη την ώρα.
Η προσέλευση μέχρι και τις 21:40 που ξεκίνησε το live τελικά (από τις 21:00 που έγραφε το πρόγραμμα), παρέμεινε μικρή.
Βέβαια είναι ότι και κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε. Ακόμα πιο σίγουρο είναι πως το κοινό δεν ήταν αυτό που λέμε “συναυλιακό” ή τουλάχιστον όπως εμείς το έχουμε συνηθίσει.
Έχει όμως καμία σημασία; Ίσως μία μικρή σημασία να την έχει, αλλά θα την δούμε παρακάτω.
Αν και καθυστέρησε να ξεκινήσει (σύμφωνα πάντα με το πρόγραμμα όπως είπαμε) το αποτέλεσμα μας αποζημίωσε. Η αρχή και το τέλος ήταν στο αγαπημένο του πιάνο, που έφερε το όνομα του. Το πρώτο άκουσμα ήταν ένα σόλο στο πιάνο, non stop τα Give a Fuck, Numb και Can’t Pretend.
Η μπάντα του
τον ακολουθούσε ευλαβικά. Max Clilverd, Max Goff & Toby Couling.
Νομίζω ότι ο συγχρονισμός τους δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερος! Αυτό που σίγουρα δεν περιμένεις στο σύνολο, είναι να λάβεις κάτι έντονο και δυνατό από ένα τέτοιο συγκρότημα. Τι εννοώ; Να νιώσει κάτι μεταξύ στα όρια του Ροκά.
Και μικρόφωνα έφυγαν, και το σκαμπό του πιάνου και στο κοινό πήγε ο Tom. Τα έκανε όλα!
Η μελωδικότητα που μας χαρίζει ο Odell με το πιάνο και την κρυστάλλινα βελούδινη φωνή σε συνδυασμό με την ένταση των υπολοίπων οργάνων, ήταν κάτι το μοναδικό! Δεν βλέπεις συχνά τέτοια live. Τώρα θα μου πεις… είναι και το είδος του καλλιτέχνη… ναι οκ…Ο Tom όμως φάνηκε να μην άφησε τίποτα στην τύχη..
Οι επιτυχίες διαδέχονταν η μία την άλλη, αν και τα περισσότερα του κομμάτια είναι γνωστά.
Το 2012 εμφανίστηκε σαν κομήτης και τελικά έκατσε και πολύ καλά έκανε!
Συνέχισε με τα Sparrow, Flying, Heal, Best Day of my Life, Grow Old With Me, Half as Good as You, Magnetised και Hold Me δίνοντας τους κάτι μοναδικό παίζοντας τα ζωντανά!
Κάπως έτσι έκλεισε το πρώτο μέρος του live, μην έχοντας περάσει μία ώρα.
encore
Και λέω πρώτο μέρος γιατί στο encore ήρθαν με έξι κομμάτια… κάτι που έχουμε ποlλύ καιρό να δούμε. Και αφού μιλάμε για encore, ας αναφερθούμε και στο κοινό που λέγαμε παραπάνω…
Αφού έφυγαν λοιπόν, περίμεναν από το κοινό τα κλασσικά χειροκροτήματα για να ξαναβγούν…τίποτα! Ησυχία..!! Δυο τρείς μόνο οι οποίοι και ήξεραν την διαδικασία, οι υπόλοιποι απλά περίμεναν…
Όμως και η χαρά του καλλιτέχνη ποια είναι βρε παιδιά? Δεν είναι ο ενθουσιασμός του κόσμου στα live? Μήπως θα τους ξαναδείς και αύριο? Δώσε λίγο πόνο παραπάνω για τον καλλιτέχνη… τι θα πάθεις?
Τέλος πάντων…βγήκαν ξανά και η αλήθεια είναι πως και το encore ήταν φτιαγμένο έτσι ώστε να μας απογειώσει ακόμα περισσότερο!
Η έκπληξη του Tom Odell
Ξεκίνησαν με το Fighting Fire with Fire, συνέχισαν με τα Money, Concrete και Somehow όπου τα έδωσε όλα στο κοινό. Και αφού ανυπομονούσαν για το κομμάτι εκείνο που τον έκανε γνωστό, τους έκανε την χάρη αφού πρώτα… θέλησε να μας αποχαιρετίσει με το Smiling All the way Back Home. Η έκπληξη όλων μέχρι και του ίδιου, ήταν πως ένας θαυμαστής τους ζήτησε να τον συνοδεύσει στο πιάνο. Και έτσι έγινε. Ο Tom Odell υποδέχτηκε τον Tom και τον καλωσόρισε στο άκουσμα αυτό. Πραγματικά ήταν έκπληξη όλων, καθώς ο νεαρός είχε μελετήσει εξαιρετικά καλά τις νότες!
Αυτά τα λίγα λεπτά δημοσιότητας, θα μείνουν στην ιστορία αλλά και στην μνήμη όλων.
Το Another Love
ήταν και εκείνο που σφράγισε την συναυλία αυτή, αφού δεν βρέθηκε ένας που να μην γνωρίζει το single. Επιστρέφουμε πίσω στο παρελθόν καθώς είναι να κομμάτι του 2012. Εκεί που τα πρώτα του βήματα βρίσκονται κλεισμένα στο πρώτο και παρθενικό του στούντιο άλμπουμ. Ποιος θα το περίμενε πως θα έκανε τεράστια επιτυχία δέκα χρόνια μετά!
Όπως μας είπε ο καλλιτέχνης, βρισκόταν ήδη τέσσερις ημέρες στην χώρα μας, που αγάπησε πολύ. Είπε πως η Αθήνα κάτι το εξαιρετικό και ανυπομονεί να επιστρέψει, ίσως για μια ακόμα συναυλία.
Ίσως είναι και η πρώτη φορά που η βασίλισσα της pop Madonna, θα αναβάλλει περιοδεία της! Ο λόγος είναι η βακτηριακή λοίμωξη που υπέστη με αποτέλεσμα να νοσηλευτεί στην εντατική. Σύμφωνα με τον μάνατζερ της Guy Oseary, η υγεία της βελτιώνεται, ωστόσο εξακολουθεί να βρίσκεται υπό ιατρική φροντίδα.
Είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που ένας καλλιτέχνης θα ακυρώσει μια παγκόσμια περιοδεία, εκτός και αν είναι κάτι πολύ σοβαρό. Οι 35 πόλεις που είχε στο πρόγραμμα της, ήταν μια αρχή για το ιστορικό της ταξίδι.
“On Saturday, June 24, Madonna developed a serious bacterial infection which led to a several-day stay in the ICU,” he wrote. “Her health is improving, however she is still under medical care. A full recovery is expected.
“At this time we will need to pause all commitments, which includes the tour.
“We will share more details with you as soon as we have them, including a new start date for the tour and for rescheduled shows.”
Μάθε για την περιοδεία ή για ότι άλλο θέλεις! Κάνε κλικ εδώ
Η περιοδεία περιελάβανε πόλεις των ΗΠΑ όπως Ditroit, Chicago, New York και Los Angeles συν ένα 11ημερο tour στην Ευρώπη. Τέλος θα λάμβανε το 2024 με τερματικό σταθμό την Βόρειο Αμερική.
“I am excited to explore as many songs as possible in hopes to give my fans the show they have been waiting for,” Madonna said in the tour’s announcement video.
Η Universal Pictures και η περιοδεία
Η ανακοίνωση της περιοδείας που ανακοινώθηκε τον Ιανουάριο ήρθε για να καλύψει το κενό που δημιούργησε το νέο περί βιογραφικής ταινίας. Τα πλάνα άλλαξαν ενώ βρίσκονταν σε εξέλιξη από το 2020 με την Universal Pictures.
“Let me be really honest with you – I used to be, like, a fitness/workout maniac,” she said at the time, according to Extra. “You probably know that right? … During my [2019 Madame X] tour – I don’t know if you’ve noticed it, but I’m limping a lot – I was in more pain than I’ve ever been in in my life. I’m a bionic woman – I had hip replacement surgery.
“So, how do I stay in shape? It’s all in your head … It’s called will, it’s called no one’s gonna stop me, and how I stay in shape is no one’s gonna stop me. And how I stay in shape is I don’t believe in limitations.”
O Brian Dalton είναι ένας ροκ τραγουδοποιός από το Μιζούρι που έχει όμως μια ξεχωριστή σχέση αγάπης με την Ελλάδα.
Καθόλου παράξενο λοιπόν, ότι πρόσφατα γύρισε το δίκιο του rockumentary στη χώρα μας – που μάλιστα προβλήθηκε μέσω του Rise – ενώ επειδή η τύχη κάνει πάντα περίεργα παιχνίδια, ο έρωτάς του είναι μία ελληνίδα που ζει στην Ολλανδία και αποτελεί και το θέμα του τραγουδιού “Stay”: μία αγάπη που πρέπει να αντέξει από τόσο μακρινή απόσταση!
Το “Stay” είναι μία συναισθηματική ροκ μπαλάντα, ένα τραγούδι που εύκολα μπορεί να αγγίξει τις “ευαίσθητες χορδές” μας αφού περιγράφει μία πραγματική ιστορία που δεν απέχει πολύ από όσα συμβαίνουν γύρω μας – αν όχι σε εμάς, σε κάποιο κοντινό μας πρόσωπο.
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies. Υπάρχει προσδιορισμός και αποθήκευση δεδομένων. Πληροφορίες σχετικά με την επεξεργασία δεδομένων και τη δυνατότητα άρνησης αυτής περιλαμβάνονται στην πολιτική απορρήτου.
