Οι Metallica έρχονται στην Αθήνα και στο Ολυμπιακό Στάδιο αυτή την εβδομάδα για ένα φαντασμαγορικό show, μαζί τους θα είναι οι Gojira και Knocked Loose. Η συναυλία είναι στα πλαίσια της περιοδείας “Μ72 World Tour in the Round” και τελείται υπό την εποπτεία της High Priority Productions.
Από την άλλη εμείς εδώ στο Afternoiz συνεχίζουμε την αναδρομή μας στη δισκογραφία τους και εφόσον έχουμε μιλήσει τόσο για την περίοδο για το “Black album” όσο και και για το “Kill ’em all” και “…And justice for all”, φτάνουμε στην εποχή που με το ρίσκο που πήραν, κέρδισαν μόνο. Όμως όπως έχουμε παρακολουθήσει την καριέρα τους με κάθε δίσκο πραγματοποιούσαν και κάτι διαφορετικό, ποτέ δεν έμεναν στάσιμοι. Από το 1983 μέχρι και τώρα συνεχίζουν να εξελίσσονται και να κάνουν ότι θέλουν. Κάποιες φορές σύμφωνα με τις επιταγές της εποχής, κάποιες όμως όχι.
Οι Metallica μετά το “Black album” δεν ήταν ίδιοι…
…Όπως δεν ήταν ίδιοι και μετά τον θάνατο του αδερφικού τους φίλου και μπασίστα, Cliff Burton. Είναι ένα σοκ που σε “χτυπάει” όταν συμβαίνει κάτι, τα αναφέραμε και στην εποχή του “…And justice for all”, δεν μπόρεσαν εύκολα να διαχειριστούν την θλίψη και την απώλεια. Έτσι, κυκλοφορήσαν ένα από τα πιο “δύστροπα” αριστουργήματα στην ιστορία του Thrash Metal που διέφερε κατά πολύ από τον προκάτοχο του.
Τώρα έπρεπε να διαχειριστούν την τεράστια επιτυχία του “Black album”, για όσους φαντάζει εύκολο, έξω από τον χορό πολλά τραγούδια λένε όπως λένε και στο χωριό μου. Πέντε singles που “χτύπησαν” κορυφή πουλώντας εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο και ένα άλμπουμ που πούλησε μόνο στις Η.Π.Α. τον πρώτο χρόνο 598000 κόπιες. Οι κυκλοφορίες τους ανακήρυχθηκαν πλατινένιες και χρυσές σε πολλές χώρες και η επιτυχία έφτασε σε απάτητες κορυφές για πολλούς. Οι Metallica μπορούσαν να συγκριθούν σε επίπεδο πωλήσεων μόνο με τους Iron Maiden και τους Judas Priest όσον αφορά τον Metal χώρο.
Ασταμάτητες περιοδείες σε όλο τον κόσμο
Η μπάντα είχε πάρει “φωτιά”, παίζουν στη Μόσχα για πρώτη φορά στα πλαίσια του “For those about to rock-Monsters in Moscow” μαζί με Pantera, AC/DC, E.S.T. και The Black Crowes. Επίσης εμφανίζονται για πρώτη φορά και στο στάδιο του Wembley στις 20 Απριλίου 1992 σε μια συναυλία προς τιμή του Freddie Mercury και ήταν στα πλαίσια της περιοδείας “Wherever we may roam tour”. Επίσης πραγματοποιήσαν μια ακόμη περιοδεία, την “Nowhere else to roam tour” το 1993.
Για την ακρίβεια οι Metallica στην περίοδο 1991-1993 έπαιξαν 300 shows. Όλες οι εμφανίσεις τους ήταν για την προώθηση του κολοσσιαίου “Black album”. Όλες οι συναυλίες σε όλο τον κόσμο είχαν δεκάδες μέχρι και εκατοντάδες χιλιάδες οπαδούς όπως στη Μόσχα στο αεροδρόμιο Tushino που πολλοί λένε ότι είχε κόσμο από 150000 μέχρι και 500000. Ανεπίσημες πηγές αναφέρουν ότι ο αριθμός των παρευρισκομένων ήταν στο ύψος των 1600000 θεατών.
Μετά την καταιγίδα των shows και της λάμψης, επήλθε ηρεμία
Ας μπούμε λίγο στην ψυχολογία των μελών της μπάντας μετά από 300 shows σε όλη την υφήλιο αλλά και μια τεράστια επιτυχία που έπρεπε να διαχειριστούν μεταξύ τους. Όπως όμως και με εταιρείες και managements και πάει λέγοντας. Η μπάντα αποφασίζει μετά από μια περιοδεία που πραγματοποίησε για την προώθηση του live album “Live shit: Binge and Purge”, να ξεφύγει από όλη την φάση και να χαλαρώσει γενικά.
Έτσι λοιπόν αποφασίζουν να απομακρυνθούν ο ένας από τον άλλον. Ο James Hetfield πήρε τα βουνά και ασχολήθηκε με το κυνήγι, ο Kirk Hammet σπούδασε κινηματογράφο, Jazz και Ασιατικές τέχνες στο Πανεπιστήμιο του San Francisco. Ο Jason Newsted έφτιαξε το δικό του studio ηχογραφήσεων και ο Lars Ulrich “πλακωνόταν” στα δικαστήρια με την Elektra Records για να “σπάσει” το συμβόλαιο τους μιας και διαφωνούσε με την νέα ομάδα management που διέθετε. Ο διάσημος drummer βάσιζε τον ισχυρισμό του σε έναν αμφιλεγόμενο νόμο της Καλιφόρνιας, ο οποίος αποσκοπεί στην απελευθέρωση των ηθοποιών από μακροπρόθεσμες συμβάσεις με τα studios. Ο νόμος αυτός δεν είχε εφαρμοστεί ακόμη στον χώρο της μουσικής βιομηχανίας.
Τελικά κατάφεραν οι Metallica να πάρουν νέα συμφωνία με την Elektra Records και αυτό αποτέλεσε σημαντική επιτυχία εναντίον της μουσικής βιομηχανίας. Μέχρι εκείνη τη στιγμή και για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα, οι Metallica ήταν συμβεβλημένοι με την δισκογραφική εταιρεία για πάνω από μια δεκαετία και είχαν πουλήσει πάνω από 40 εκατομμύρια δίσκους, αλλά εξακολουθούσαν να λειτουργούν σύμφωνα με τους όρους του αρχικού συμβολαίου τους του 1984, το οποίο προέβλεπε ένα σχετικά χαμηλό ποσοστό δικαιωμάτων ύψους 14%.
Το “Load” που δίχασε…
…Γιατί θα έλεγα εγώ, το “Black album” τι έκανε στους σκληροπυρηνικούς οπαδούς της μπάντας? Δίχασε και αυτό και δεν αποτελεί καμία τεράστια αποκάλυψη, ούτε μυστικό. Παραμένει όμως ένας ογκόλιθος της αγαπημένης μας μουσικής? Παραμένει. Ρίσκαρε η μπάντα? Ναι, ρίσκαρε και πέτυχε. Καλό θα ήταν όμως να κοιτάμε και την επιβίωση ενός project.
Γιατί καλός ο ρομαντισμός, αλλά εδώ έχουμε νούμερα και αυτά πρέπει να “βγαίνουν” για να έχει συνέχεια κάτι. Ευτυχώς ο Lars Ulrich είχε την ικανότητα να το διαχειρίζεται αυτό και να παίρνει αποφάσεις για την μπάντα. Όπως έκανε και ο Steve Harris στους Iron Maiden ή ο Nikki Sixx στους Motley Crue. Όμως εδώ θα βάλουμε άλλη μια αιτία που είναι πέρα από τους αριθμούς. Η μπάντα χρειαζόταν ηρεμία.
Στην επέτειο του Woodstock για τα 25 χρόνια του
Εκεί έγινε η αρχή, βασικά εκεί οι Metallica απλά εμφανίστηκαν ως δεύτερο όνομα, και απλά έκαναν ότι ήθελαν. Δεν άκουσαν κανέναν και έτσι συστήσαν την μπάντα για δεύτερη φορά στο Αμερικάνικο κοινό. Και τι καλύτερο από το συγκεκριμένο φεστιβάλ που είχε πάνω από 350000 θεατές. Έπαιξαν το “Breadfan” των Budgie και μετά έπαιξαν μια παιχνιδιάρικη φάση του “Seek ‘n’ destroy” που στη μέση του κομματιού το έκαναν blues. Εκεί οι Metallica επαναπροσδιόρισαν τον ήχο τους και έδωσαν στο κοινό ποια κατεύθυνση θα ακολουθούσαν στο “Load”.
Στα Dungeon studios λοιπόν, δηλαδή σε ένα υπόγειο…
…κλείστηκαν οι Ulrich και Hetfield σε λιγότερο από ένα χρόνο μετά την λήξη της τελευταίας τους περιοδείας που έλαβε τέλος στο Βέλγιο. Αυτό που έκανε λοιπόν η μπάντα ήταν να ανατρέξει σε διάφορα demos που είχαν ηχογραφηθεί τα τελευταία δυο χρόνια. Φεύγουν από το Thrash και το Heavy Metal και πάνε σε πιο Hard Rock και άλλα παρακαλάδια του rock μονοπάτια. Πιο δύσβατα, πιο εσωτερικά, πιο δυσκολοχώνευτα. Κανένας δεν ανέμενε ότι θα πάνε σε αυτούς τους ήχους. Όμως πάντα ήταν μια μπάντα που ήθελε να εξερευνά και δεν μπορούμε να την κατακρίνουμε για αυτό, παρά μόνο να τη συγχαρούμε. Η ψυχοσύνθεση της μπάντας ήταν τέτοια τότε που ήθελαν να ακολουθήσουν είδη που θα εκφράζαν αυτό που ένιωθαν. Τι, όχι;
Με τα έσοδα που είχαν και την κυριαρχία που είχαν εδραιώσει σε δυο ξεχωριστούς χώρους, δηλαδή αυτού του Thrash Metal με τα τέσσερα πρώτα άλμπουμ και αυτόν που το “Black album” έφερε, δεν είχαν να φοβηθούν τίποτα. Έτσι λοιπόν είπαν γιατί δεν πάμε να κατακτήσουμε και άλλες “περιοχές” της μουσικής βιομηχανίας. Εγώ θα έλεγα ότι το “επιθετικό” marketing του Lars Ulrich θα έπρεπε να διδάσκετε στα μεγαλύτερα πανεπιστήμια. Το έκανε με τις αποφάσεις του από την αρχή της καριέρας τους μέχρι και τώρα σε άπταιστο βαθμό. Να θυμηθούμε την εποχή του “Black album”, ότι αυτός ενάντια σε όλους έλεγε να κυκλοφορήσει πρώτο ως single το “Enter Sandman”; Το αποτέλεσμα το γνωρίζουμε.
Τα είπαμε και εδώ, μην ξεχνιόμαστε. Είδαν την άνοδο του grunge με Soundgarden, Alice in Chains και Nirvana, όπως άκουσαν και Kyuss. Είχαν διορατικότητα πως να επιβιώσουν από αυτό το “κύμα” και το “Black album” εστέφθη “βασιλιάς” και κυριάρχησε μέχρι και την κυκλοφορία του “Load”. Δεν έχασε την αίγλη της η μπάντα, ούτε από την είσοδο των Punk συγκροτημάτων στην Αμερικάνική αγορά. Μιλάμε για τους Offspring και τους Green Day που τότε είχαν κυκλοφορήσει τα “Smash” και “Dookie”. Έτσι ήρθε το “Load”. Ήταν η κατάλληλη στιγμή με 30 κομμάτια έτοιμα και διαφορετικά.
Οι επιρροές από Cohen και Faith No More…
…εως Muddy Waters, ZZ Top και Country music όπως και Folk των Νότιων πολιτειών των Η.Π.Α.. Αυτά τα ακούσματα εμμέσως πλην σαφώς δημιούργησαν το “Load”. Στιχουργικά όλο το άλμπουμ έχει να κάνει με τον εσωτερικό κόσμο του James Hetfield και τις μάχες που έδινε, που δεν ήταν και λίγες. Πρωτομαγιά λοιπόν του 1995 ξεκίνησαν οι ηχογραφήσεις για το “Load” στα The Plant Studios και πίσω από την κονσόλα συνέχιζε να βρίσκεται ο Bob Rock. Όταν έχει δημιουργήσει έναν τόσο τεράστιο ήχο όπως του “Black album”, πως να μην τον εμπιστευτούν ξανά;
Όπως έχει αναφέρει σε συνέντευξη του στο Louder o Bob Rock σχετικά με το “Load”
“Λοιπόν, είχαν συγκεντρώσει πολλές ιδέες και riffs κατά τη διάρκεια των δύο ή τριών χρόνων που ήταν σε περιοδεία, και δεν ξέρεις πόσα από αυτά θα εξελιχθούν σε ολοκληρωμένα τραγούδια. Όμως, καθώς πήραν μορφή, είχαμε μπροστά μας 32 ή 34 τραγούδια. Δεν θυμάμαι πόσο κράτησαν οι αρχικές ηχογραφήσεις του “Load“, αλλά θυμάμαι ότι αφού ολοκληρώσαμε οκτώ τραγούδια, συνειδητοποιήσαμε ότι το να τα τελειώσουμε όλα θα γινόταν ένα τριετές project. Έτσι, τότε αποφάσισαν να το χωρίσουν σε δύο δίσκους. Ήταν μια έξυπνη απόφαση, υπήρχαν περισσότερα από αρκετά καλά τραγούδια.”
Υπήρχαν λοιπόν πολλές συνθέσεις και έτσι χωρίστηκαν, κράτησαν 14 για το “Load” και οι υπόλοιπες για το επόμενο άλμπουμ τους. Επίσης άλλη μια διαφορά με τους προηγούμενους δίσκους και τις ηχογραφήσεις αυτών ήταν ότι ήταν πολύ πιο άνετα στη δουλειά που έκαναν για το “Load”. Ο Jason Newsted, ο οποίος παρεμπιπτόντως δεν έχει γράψει νότα για το έκτο άλμπουμ των Metallica, ανέφερε σχετικά
“Η φάση στο studio έχει σίγουρα γίνει πιο άνετη. … Νομίζω ότι, αφού ο καθένας έχει τη δική του ζωή, η οποία είναι πολύ πλούσια με τον δικό της τρόπο και με τον δικό του κύκλο φίλων, νιώθουμε πραγματικά άνετα όταν συναντιόμαστε και κάνουμε τέτοια πράγματα.”
Πρώτο single έρχεται το υπέροχο “Until it sleeps”
Ένα single που έφτασε στη δέκατη θέση του Billboard 100 με το που κυκλοφόρησε. Έπιασε την πέμπτη θέση στο Ηνωμένο Βασίλειο και την πρώτη θέση στα charts σε Σουηδία, Αυστραλία, Δανία, Φινλανδία και Ουγγαρία. Για μένα είναι από τα καλύτερα clips που έχουν “γυρίσει” οι Metallica μιας και σε αυτό πρωταγωνιστούν πίνακες του Hieronymus Bosch. Ναι από αυτόν που έχουν επηρεαστεί και οι Celtic Frost για το εξώφυλλο του “Into the pandemonium” και συγκεκριμένα από το έργο του “Garden of earthly delights”.
Στιχουργικά έχει να κάνει με την μάχη που έδινε η μητέρα του James Hetfield με την επάρατη νόσο, όπως και με την θλίψη και τον πόνο που προκαλεί μια τέτοια κατάσταση. Μουσικά είναι μια μπαλάντα από τις καλύτερες που έχουν γράψει οι Metallica, κινείται στο πεδίο του “Nothing else matters” από πλευράς ενορχήστρωσης. Αλλό ένα single που κυκλοφόρησαν για το άλμπουμ ήταν το “Hero of the day”, ένα αρκετά διαφορετικό κομμάτι από το “Until it sleeps” και από τα δυνατά του δίσκου.
Ένα κομμάτι που όταν κυκλοφόρησε βγήκε πρώτο στη λίστα Billboard mainstream rock tracks των Η.Π.Α. και ήρθε δεύτερο στην Αυστραλία, τρίτο στη Φινλανδία και όγδοο στη Νορβηγία. Το single έχει τέσσερις διασκευές στους Motorhead για τη συμπλήρωση των 50 ετών του θείου Lemmy. Αυτά ήταν τα “Overkill”, “Damage case”, “Stone dead forever” και “Too late too late”. Όπως βλέπετε παρακάτω είχαν παίξει στο Whiskey a Go Go ως The Lemmys το 1995.
Είναι ξεκάθαρα από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου και ίσως από τα πιο αντιπροσωπευτικά αν και δίνει γερή μάχη για αυτό τον χαρακτηρισμό με τα “Ain’t my bitch”, “2×4”, “King nothing” και “The outlaw torn”. Το video clip όσο και οι στίχοι έχουν να κάνουν με το θέμα των εξαρτήσεων και έχει σκηνοθετηθεί από τον Anton Corbijn. Μουσικά φέρνει σε μεγάλο βαθμό σε Bob Mould. Ένας καλλιτέχνης που επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τον alternative rock χώρο και μπάντες όπως οι Pixies και Foo Fighters.
Τελευταίο single το “Mama said”…
…μια σύνθεση που έχει να κάνει όπως φαίνεται και από τον τίτλο με την μητέρα του και τον θάνατο της. Μια υπέροχη μπαλάντα που σε ταξιδεύει σε συναισθήματα που γεννιούνται μέσα από τις οικογενειακές σχέσεις. Μουσικά σε πάει στον Αμερικάνικο νότο θυμίζοντας τις ρίζες του Hetfield στους υπέροχους Lynyrd Skynyrd. Η μουσική φέρει τις υπογραφές των James Hetfield και Lars Ulrich.
Το video clip φέρει την “σφραγίδα” του Anton Corbijn, ενός σκηνοθέτη που έχει πραγματοποιήσει δουλειές με ονόματα όπως Depeche Mode, Bryan Adams, U2, Nirvana και Coldplay. Όπως διαπιστώνουμε εδώ οι Metallica έχουν φέρει ανθρώπους της “πρώτης γραμμής” που λέμε για να εκτινάξουν το αποτέλεσμα του δίσκου και του όλου project και της αλλαγής.
Στο σύνολο του “Load”
Οι Metallica απλά ήθελαν να χαλαρώσουν σε συνδυασμό να εξερευνήσουν και άλλες “περιοχές” της μουσικής βιομηχανίας. Τα αναφέραμε και παραπάνω άλλωστε. Το “Load” σφύζει από Hard Rock ήχο Αμερικάνικης “κοπής” με επιρροές από μπάντες όπως Soundgarden, Kyuss και Alice in Chains να συνδυάζονται με τα ακούσματα των Metallica τότε όπως ήταν οι Leonard Cohen, Tom Waits, Nick Cave, David Bowie, Muddy Waters, Buddy Guy, Howlin’ Wolf όπως και Faith No More. Είναι αυτό που ανέφερε πολύ πετυχημένη με μια δήλωση του ο Lars Ulrich και θα το μεταφέρω στα Αγγλικά αυτολεξή:
“The minute you stop exploring, then just sit down and fucking die.”
Αν μπούμε στην ουσία του μηνύματος αυτού από τον Δανό drummer θα καταλάβουμε γιατί οι Metallica γιγαντώθηκαν σε τέτοιο βαθμό που μπορούν να βρίσκονται πια μόνο ανάμεσα σε μεγαθήρια της αγαπημένης μας μουσικής.
Σχετικά με τις συνθέσεις, από τα πολύ αγαπημένα μου είναι τα τρία πρώτα δηλαδή τα “Ain’t my bitch”, “2×4”, “The house Jack built”. Είναι δυναμικά με τον hard rock ήχο κυρίαρχο και σε βάζουν στο κλίμα του δίσκου κατευθείαν. Από κοντά ακολουθούν φυσικά τα “King nothing”, “Hero of the day” και “Bleeding me” στα οποία έχουμε ένα υπέροχο blend από southern rock, blues rock και country rock. Οι μπαλάντες “Until it sleeps” και “Mama said” είναι ενορχηστρωμένες υπέροχα και ο Hetfield εδώ προσφέρει τρομερό συναίσθημα υπο τις οδηγίες του έμπειρου Bob Rock.
Το “Cure” σε πάει σε grunge μονοπάτια και μας καταδεικνύει πόσο επηρέασε η άνοδος της grunge σκηνής την οπτική της μπάντας. Κομμάτι που διαθέτει όσο πρέπει την ψυχεδέλεια με “αιχμηρά” riffs. Ενώ το “Poor twisted me” είναι ένα blues/southern rock κομμάτι που σου κεντρίζει το ενδιαφέρον με την ερμηνεία του Hetfield. Το “Wasting my hate” είναι ένα heavy metal κομμάτι με blues στοιχεία και αρκετή δυναμική για την προσωπικότητα του άλμπουμ. Μαζί με το “Thorn within” μοιράζονται την επιθετικότητα που προσφέρουν στο άλμπουμ και γενικά είναι από τα πιο Heavy Metal κομμάτια της έκτης δουλειάς των Metallica.
Το “Ronnie” ‘έχει να κάνει με την ιστορία ενός νεαρού περιθωριακού ονόματι Ronnie Long, ο οποίος συνδέεται με μια σχολική ένοπλη επίθεση. Ένα από τα πιο αγαπημένα μου και ξεχωριστά θα έλεγα κομμάτια του άλμπουμ με τις Southern Rock κιθάρες να βγάζουν έντονο συναίσθημα και μια ατμόσφαιρα ZZ Top να υπάρχει τριγύρω. Το εννιάλεπτο “The outlaw torn” είναι ένα βαρύ κομμάτι με συναισθήματα όπως η αίσθηση της απώλειας να κυριαρχεί. Το μπάσο είναι πολύ έντονο γενικά και υπάρχει μια φάση νοσταλγίας σε όλο το κομμάτι. Μια από τις συνθέσεις που θα ήθελα να ακούσω πλαί πλάι με το “The call of Ktulu” και “To live is to die”.
Η κληρονομιά του “Load”
Όσο ακούς το “Load” όσο βέβαια και τον προκάτοχο του διαπιστώνεις ότι μπάντες σαν τους Avenged Sevenfold δεν θα υπήρχαν αν δεν κυκλοφορούσαν αυτές οι δουλειές. Η κληρονομιά του “Load” είναι τεράστια μέσα στη μουσική βιομηχανία. Βέβαια μπορούμε να ρωτήσουμε και τους Volbeat, όσο και τους Nickelback, Alter Bridge, Black Stone Cherry, ακόμα και τους Ghost που θα βρίσκονταν αν δεν είχε κυκλοφορήσει το “Load”.
Οι Metallica έρχονται στην Αθήνα και το Ολυμπιακό Στάδιο στις 9 Μαϊού, περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στην πάντα ενημερωμένη μας agenda.
