Μια από τις μεγαλύτερες γιορτές της αγαπημένης μας μουσικής πλησιάζει. Οι Metallica έρχονται μετά από χρόνια στην Ελλάδα, έχοντας φέτος το Ολυμπιακό Στάδιο αρένα τους, σε μια διοργάνωση της High Priority Promotions. Καταφθάνουν στα πλαίσια της περιοδείας “M72 WORLD TOUR” της οποίας το Ευρωπαϊκό σκέλος αρχίζει από την Αθήνα!
Εμείς πριν λίγο καιρό σας πήγαμε πίσω στις “ιστορίες” του “Kill ’em all”, όπως φυσικά και στην εποχή του “Black album”. Για τα άρθρα αυτά μπορείτε να ανατρέξετε εδώ και εδώ αντίστοιχα.
Διακρίνουμε μια μπάντα που εξελίσσεται συνέχεια και κάθε άλμπουμ της δεν είναι το ίδιο με το προηγούμενο. Αυτό όμως γιατί συμβαίνει; Γιατί πολύ απλά δεν μπορεί να ξεπεράσει το εκάστοτε αριστούργημα και έτσι πράττει διαφορετικά. Για αυτό και οι πωλήσεις είτε είναι σταθερές είτε αυξάνονται αλλά ποτέ δεν υφίστανται μείωση. Η διαφορετικότητα μέσα στη δισκογραφία τους έχει φέρει την επιτυχία στους Metallica. Σε αυτό το άρθρο όμως δεν θα μιλήσουμε τόσο για αριθμούς, όσο για την επιβίωση της μπάντας αυτή καθεαυτή.
Ο θάνατος ενός “αδερφού”
Είναι 1986 και συνεχίζεται σε γοργούς ρυθμούς η περιοδεία για το “Master of puppets”, το πρώτο άλμπουμ με την Elektra Records. Δυο μήνες περιοδεία με τους Anthrax στην Ευρώπη και σίγουρα οι καλύτερες φάσεις και των δυο μπαντών. Όλα πηγαίναν περίφημα, πολύ δύσκολα να γίνει κάποιο λάθος.
26 Σεπτεμβρίου 1986, Στοκχόλμη. Οι Metallica παίζουν ένα ασταμάτητο set με δυο encores και αποφασίζουν να φύγουν νωρίς για την γενέτειρα του Lars Ulrich, τη Κοπεγχάγη της Δανίας. Ο λόγος για να αναχωρήσουν νωρίς είναι για να “προλάβουν” τον πάγο που σχηματίζεται τη νύχτα στις περιοχές της Σκανδιναβίας. Πριν από όλα αυτά, οι Metallica είχαν περιοδεύσει με τον Ozzy Osbourne στη Βόρεια Αμερική, ο οποίος είχε κυκλοφορήσει τότε το “The ultimate sin”. Εδώ υπάρχουν 2 άτυχες “ιστορικές” στιγμές. Η μία είναι όταν ο James Hetfield είχε σπάσει τον καρπό του την ώρα που έκανε skateboard και τον αντικατέστησε ο John Marshall των Metal Church. Η άλλη έρχεται με τα νέα της επόμενης ημέρας…
Στις 27 Σεπτεμβρίου 1986 η μπάντα βρίσκεται ήδη στον δρόμο για την Κοπεγχάγη. Είχε ολοκληρώσει τις εμφανίσεις παρέα με τους Anthrax σε Νορβηγία και Σουηδία. Όπως αναφέρει στην αυτοβιογραφία του ο Scott Ian.
“Βρισκόμασταν σε λεωφορείο, κάτι που έκανε το ταξίδι πιο εύκολο, αλλά εκείνο το βράδυ αποφασίσαμε να φύγουμε νωρίς επειδή οι δρόμοι ήταν παγωμένοι. Είχε περάσει καταιγίδα και ο οδηγός μας ήθελε να κατευθυνθούμε προς την Κοπεγχάγη το συντομότερο δυνατόν για να αποφύγουμε το ενδεχόμενο να παγώσουν οι δρόμοι. Σκεφτήκαμε ότι είχαμε ακόμα έναν μήνα στο δρόμο για να περάσουμε χρόνο με τους Metallica, οπότε δεν ήταν και τίποτα σοβαρό. Είδαμε τα παιδιά αφού τελειώσαμε το σετ μας και τους είπα: “Φεύγουμε. Θα σας δούμε αύριο στη Δανία”.”
Και συνεχίζει ο κιθαρίστας και ιδρυτικό μέλος των Anthrax
“Φτάσαμε στην Κοπεγχάγη και κατεβήκαμε από το λεωφορείο γύρω στις 9:30 το επόμενο πρωί. Είχαμε κλείσει ξενοδοχείο για εκείνη τη νύχτα, επειδή την επόμενη μέρα είχαμε ρεπό. Όταν πήγαμε να κάνουμε check-in στο ξενοδοχείο, ήμασταν αρκετά ζαλισμένοι καθώς μπαίναμε στο lobby προς τη reception. Είδα τον τουρ μάνατζερ μας να μιλάει με κάποιον, οπότε του έκανα νόημα και είπα: “Γεια σου Mark, τι γίνεται;”. Τότε είδα μια έκφραση απόλυτης έκπληξης στο πρόσωπό του. Είχε χάσει το χρώμα του, φαινόταν τρομαγμένος. Κάτι δεν πήγαινε καλά.”
Το μοιραίο συμβάν δεν άργησε να ανακοινωθεί. Ήθελε τα τρία από τα τέσσερα μέλη των Metallica με μικροτραυματισμούς. Όμως ο Cliff Burton είχε πλέον φύγει από κοντά μας. Ήταν εκείνη η μέρα που το λεωφορείο πάτησε σε πάγο και ανατράπηκε. Το σώμα τού Cliff πετάχτηκε από το παράθυρο και το λεωφορείο τον καταπλάκωσε.
Ο μπασίστας των Metallica σκοτώθηκε σε ηλικία 24 ετών.
Οι Metallica ήταν στο απόλυτο σοκ, εκεί που όλα πήγαιναν περίφημα, ξαφνικά συνέβη αυτό το τραγικό συμβάν. Η μπάντα ήταν στα πρόθυρα της διάλυσης με την κρίση αυτή που σίγουρα δεν θα επουλωνόταν καθόλου εύκολα.
Ο Scott Ian στην αυτοβιογραφία του διηγείται
“Λίγες ώρες αργότερα εμφανίστηκαν ο James και ο Kirk. Ο James ήταν βαριά ναρκωμένος και ταυτόχρονα μεθυσμένος. Ο Kirk μου ανέφερε ότι οι γιατροί είχαν δώσει στον James πολλά ηρεμιστικά επειδή είχε πανικοβληθεί, αλλά δεν τον είχαν “πιάσει” οπότε συνέχιζε να πίνει. Ήμασταν όλοι μαζί σε ένα δωμάτιο και ο James συνέχιζε να καταναλώνει μπίρα, vodka, ουίσκι και ό,τι βρισκόταν εκεί γύρω.” και συνεχίζει ο κιθαρίστας των Anthrax
“Ο Kirk ήταν κι αυτός αρκετά μεθυσμένος, αλλά σε σταθερή κατάσταση. Μας είπε τι συνέβη. Δεν ήταν ξύπνιος όταν το λεωφορείο τράκαρε. Το μόνο που ήξερε ήταν ότι ξαφνικά τον πέταγε από εδώ κι από εκεί σαν κούκλα από πανί σε στεγνωτήριο ρούχων. Μετά σταμάτησε και βγήκε από το λεωφορείο και όλοι ούρλιαζαν. Ήταν “πίσσα σκοτάδι”. Όλοι προσπαθούσαν να βρουν τους υπόλοιπους, αλλά κανείς δεν μπορούσε να βρει τον Cliff. Και τότε είδαν τα πόδια του να προεξέχουν από το πλάι του λεωφορείου και τρελάθηκαν εντελώς. Δεν μπορώ καν να φανταστώ πώς ήταν αυτό και δεν θέλω ποτέ να μάθω. Ακόμα και σήμερα, το μυαλό μου δυσκολεύεται να συλλάβει αυτή την εικόνα.”
Ο Lars Ulrich δεν ήταν με την μπάντα στο ξενοδοχείο, ενώ είχε έναν μικροτραυματισμό και βρισκόταν στο νοσοκομείο. Όλα όμως ξέφυγαν για τα καλά όταν ο James έπαθε κρίση πανικού όπως διηγείται ο Scott Ian παρακάτω:
“Ο Τζέιμς ξαφνικά άρχισε να κλαίει και να φωνάζει: “Cliff!!! Cliff!!” Τότε άρχισε να γίνεται καταστροφικός. Κλότσησε λάμπες και πέταξε μπουκάλια με ποτά. Ο Frankie (σ.σ. Bello) και ο Charlie (σ.σ. Benante) κοίταξαν ο ένας τον άλλον και, χωρίς να πουν λέξη, αποφάσισαν από κοινού να βγάλουν τον James έξω πριν το ξενοδοχείο τον συλλάβουν. Δεν τους ένοιαζε που ο Cliff ήταν νεκρός. Ήθελαν απλώς να αποτρέψουν την καταστροφή του χώρου τους. Οι δύο τους πήραν τον James έξω για μια βόλτα, υποθέτοντας ότι ίσως θα ηρεμούσε.”
Στο τέλος αναφέρει ο κιθαρίστας των Anthrax
“Έμεινα μέσα με τον Kirk. Ακούγαμε τον James στο δρόμο να φωνάζει ξανά και ξανά το όνομα του Cliff. Ήμουν απολύτως συντετριμμένος. Έμεινα μαζί με τον Kirk για λίγο ακόμα. Τελικά έπεφτε για ύπνο. Είπε: “Πάω για ύπνο, δεν νομίζω ότι θα σε δω το πρωί”. Έφευγαν πολύ νωρίς για να πετάξουν πίσω στο Σαν Φρανσίσκο.”
Όλα αυτά έγιναν την επόμενη ημέρα του ατυχήματος. Μια μπάντα συντετριμμένη με την απώλεια ένος μέλους της. Ο θάνατος τους “χτύπησε” την πόρτα αρπάζοντας έναν κολλητό που μέχρι τότε απολάμβαναν την μια επιτυχία μετά την άλλη. Η ιστορία όμως συνεχίστηκε, πολύ δύσκολα, αλλά συνεχίστηκε. Η μπάντα έπρεπε να επουλώσει την πληγή, να επιβιώσει, και σίγουρα ήταν κάτι που θα ήθελε και ο ίδιος ο Cliff.
Το EP “5,98$ Garage Days re-revisited” ήταν το “φάρμακο”
Και θα επισήμαινα κατά μια έννοια ναι, γιατί όπως θα δούμε και παρακάτω, το σκοτάδι υπήρχε μέσα τους. Η θλίψη δύσκολα έφευγε. Όμως έπρεπε να προχωρήσουν και έπρεπε να επαναφέρουν συναισθήματα όπως ας πούμε η χαρά να “τζαμάρεις” με τους φίλους σου. Σε αυτή την κυκλοφορία έχουν διασκευές σε Diamond Head, Killing Joke, Misfits, Holocaust και Budgie. Ήταν μια κίνηση να επιστρέψουν να το πάνε ακόμα παραπέρα, να ξεφύγουν από ότι συνέβη τον Σεπτέμβρη του 1986. Η πρόσληψη του Jason Newsted δεν ήταν και τόσο smooth όσο φαίνεται στο εξώφυλλο του συγκεκριμένου EP.
Το “…And justice for all” των Metallica ήταν το πιο εσωστρεφές τους album
Αυτό το άλμπουμ έχει ένα σκοτάδι. Όχι με την έννοια που σκεφτόμαστε συνήθως. Έχει το δικό του σκοτάδι, αυτό που περικλείει συναισθήματα που προκαλεί μια απώλεια. Αυτά τα έντονα συναισθήματα που περιγράφονται από τον πόνο και την θλίψη, όπως και την αδικία που κάποιες φορές η ζωή μας φέρνει στις “βόλτες” της. Θεματολογικά βέβαια δεν έχει να κάνει με αυτά, όμως η επιστροφή της μπάντας για πρόβες στο studio για ένα full length album ήταν ένα challenge.
Ο Lars Ulrich σε μια συνέντευξη του κατά την μετάβαση του σε ένα ακόμα sold out show των Metallica, αυτή την φορά στην Πράγα:
“Δεν καταλαβαίναμε τη διαδικασία του πένθους ούτε τη διαδικασία του πόνου” και συνεχίζει, “Βασικά, απλώς συνεχίσαμε, βάλαμε παρωπίδες, απομονώσαμε τα πάντα και μετά απλώς βουτήξαμε στο πλησιέστερο μπουκάλι vodka και φύγαμε. Δεν νομίζω ότι έχεις τα μέσα να καθίσεις και να επεξεργαστείς πραγματικά αυτό που συνέβαινε, οπότε το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να συνεχίσουμε, γιατί αυτό ήταν το μόνο που ξέραμε.”
Στο studio για το τέταρτο άλμπουμ τους…
…και δεύτερο με την Elektra Records με την οποίο όπως ήταν φυσικό και μετά την τεράστια επιτυχία του “Master of puppets” θα συνέχιζαν τη συνεργασία τους. Μπαίνουν λοιπόν στα One on One Studios του Los Angeles για τις ηχογραφήσεις του “…And Justice for all”. Ο Flemming Rasmussen πίσω από τη κονσόλα για μια ακόμη φορά, μιας και “συνταγή” που έχει πετύχει, δεν την αλλάζεις. Σε αυτά τα studios είχαν ηχογραφήσει Lita Ford, Poison, Motley Crue, Cher, Dokken, KISS, Sammy Hagar, Heart και Whitesnake. Μόνο τυχαία επιλογή δεν ήταν λοιπόν.
Όμως ο διάσημος Δανός παραγωγός δεν μπορούσε στο πρώτο τετράμηνο του 1988 να βρίσκεται εκεί για τις ηχογραφήσεις. Και έτσι η μπάντα προσέλαβε τον Mike Clink, έναν άλλο διάσημο παραγωγό που έχει δουλέψει με μπάντες όπως Whitesnake, Triumph, Guns ‘n’ Roses, Mötley Crüe, Megadeth, UFO, Jefferson Starship, the Babys και Heart. Να σημειωθεί ότι ήταν ο παραγωγός του ντεμπούτου των Guns ‘n’ Roses, “Appetite for destruction”. Όμως η συνεργασία με τους Metallica δεν τελεσφόρησε, δεν τα βρήκαν καθόλου μεταξύ τους. Βέβαια έγιναν οι πρόβες που είχαν προγραμματιστεί όπως και ηχογραφήθηκαν οι διασκευές σε “Breadfan” των Budgies και “The prince” των Diamond Head.
Τα οποία και χρησιμοποιήθηκαν ως b’ sides για τα singles του άλμπουμ. Επίσης διατηρήθηκαν και οι ηχογραφήσεις στα drums των “The shortest straw” και “Harvester of sorrow”. Η αλήθεια είναι λοιπόν, ότι πριν την άφιξη του Rasmussen, δεν πήγε ο χρόνος χαμένος. Ο τελευταίος έφτασε και ξεκίνησε τις ηχογραφήσεις με την μπάντα και γενικά την παραγωγή του άλμπουμ, όμως το κλίμα δεν ήταν ότι καλύτερο. Ο νέος μπασίστας της μπάντας, Jason Newsted, δεν ήταν και τόσο familiar με τις διαδικασίες που υπήρχαν με την μπάντα και την ομάδα παραγωγής.
Κατέληξε λοιπόν σε έναν τελείως ξεχωριστό χώρο να ηχογραφεί τα μέρη του μπάσου παρέα με έναν μηχανικό ήχου. Αποκομμένος από την υπόλοιπη μπάντα, έτσι ώστε να μην έχει καμία μα καμία επίδραση στο τελικό αποτέλεσμα του άλμπουμ. Ουσιαστικά δεν έγραψε καν νότα. Ήταν στα όρια να χαρακτηριστεί ως session μουσικός. Αυτό ήταν κάτι πρωτόγνωρο για τον Jason Newsted που είχε συνηθίσει τελείως διαφορετικά στους Flotsam and Jetsam. Μπορεί να ήταν καιρό στη μπάντα και για την ακρίβεια ένα μήνα μετά τον θάνατο του Cliff Burton, αλλά πρώτη φορά ήταν στη διαδικασία ηχογράφησης ενός full length άλμπουμ.
Σε άλλη συνέντευξη ο Rasmussen δηλώνει: “Άλλο ένα πρόβλημα που οι Metallica είχαν με τον Jason Newsted ήταν ότι ήταν μεγάλος οπαδός της μπάντας. Έκανε ότι του έλεγαν, δεν έφερνε αντιρρήσεις.”.
Ο Flemming Rasmussen για την απουσία του μπάσου
Ο Rasmussen υποθέτει ότι η απουσία μπάσου στο “…And Justice for All” οφειλόταν στο γεγονός ότι τα άλλα μέλη των Metallica πενθούσαν τον θάνατο του πρώην μπασίστα Cliff Burton. Συνεχίζει ο γνωστός παραγωγός, “Νομίζω ότι ο λόγος για τον οποίο μείωσαν την ένταση του μπάσου, κατά 50%, είναι ότι βρισκόντουσαν σε περιοδεία με τους Van Halen. Έφτασαν εκεί και άκουσαν τη μίξη. Και νομίζω ότι εκείνη ήταν η στιγμή που ο Lars και ο James συνειδητοποίησαν: “Δεν έχουμε πια τον Cliff. Δεν είναι το μπάσο του. Είναι ένας εντελώς διαφορετικός ήχος”. Και απλά πιστεύω ότι δεν μπορούσαν να το καταλάβουν εκείνη τη στιγμή”.
Ενάντια στην αδικία, υπερασπιστές της δικαιοσύνης
Η μπάντα από το “Master of puppets” ξεκίνησε να γράφει πιο ουσιώδεις στίχους και να ασχολείται περισσότερο με το βάθος των μηνυμάτων που ήθελε να περάσει στον κόσμο. Ίσως επηρέασε και η δικαστική τους περιπέτεια για το “Fade to black”, προσωπικά αμφιβάλλω βέβαια. Ήταν η φυσική συνέχεια και ωριμότητα με την οποία είχε “ποτιστεί” η προσωπικότητα τους. Έτσι λοιπόν περνώντας από τον αντιπολεμικό στιχουργικό κόσμο του θρυλικού “Master of Puppets” φτάνουμε στη καταδική του κοινωνικοπολιτικού συστήματος του δυτικού κόσμου.
Η διαφθορά των δικαστικών συστημάτων που επηρεάζονται από τον πλούτο και την εξουσία.
Οι στίχοι του ομώνυμου κομματιού …And Justice for All, αντανακλούν θέματα όπως η απάθεια, η εκμετάλλευση και η απώλεια/απουσία της αλήθειας, καθώς ένας πολίτης εκφράζει την απιστία του σε ένα σύστημα όπου το χρήμα και η εξουσία καθορίζουν τη δικαιοσύνη. Οι πρώτοι στίχοι ξεκαθαρίζουν το πλαίσιο που οι Metallica κινούνται “Οι αίθουσες της δικαιοσύνης βαμμένες πράσινες, το χρήμα μιλάει” –Halls of justice painted green–, συμβολίζουν τη διεφθαρμένη φύση του νομικού συστήματος, όπου η αναζήτηση της εξουσίας και του κέρδους επισκιάζει την ακεραιότητα της δικαιοσύνης.
Οι Metallica έφεραν την ωριμότητα στους στίχους
Όμως δεν είχε μόνο αυτά το “…And justice for all”. Το “Blackened” μιλάει για την κατάσταση που είχε περιέλθει το περιβάλλον τότε, το “The shortest straw” μιλάει για τις κοινωνικές διακρίσεις οι οποίες ήταν πολύ πιο φανερές τότε από ότι τώρα. Στο “Eye of the beholder” οι στίχοι έχουν να κάνουν με την ελευθερία του λόγου και τα ατομικά δικαιώματα. Το “One” έχει να κάνει με τις ακραίες συνέπειες του πολέμου, για αυτό και η απεικόνιση του τραυματισμένου στρατιώτη, από την ταινία Johnny Got His Gun, toy 1971. Το “Dyer’s eve” έχει να κάνει με τις προσωπικές διαμάχες του Hetfield με τους γονείς του. Όπως έχουν δηλώσει Hetfield και Ulrich, η έμπνευση ήρθε όταν παρακολουθούσαμε CNN.
Το κομμάτι “To live is to die” έχει το “αυθεντικό” μπάσο του Burton το οποίο όμως έχει παιχτεί από τον Jason Newsted. Το μπάσο δηλαδή είναι γραμμένο από τον πρώτο και αποδόθηκε από νέο μπασίστα της μπάντας. Υπάρχουν κάποια λόγια μέσα που αξίζει να αναφερθούμε, που αυτές τις λέξεις δεν θα τις βρεις στα πρώτα άλμπουμ των Metallica. Και εκεί είναι που φτάνουμε στο συμπέρασμα ότι πρώτος ο Burton δεν ήθελε να επαναλαμβάνεται. Για αυτό άλλωστε όταν ο Rasmussen ανέφερε ότι δεν μπορούσε να παραστεί στις ηχογραφήσεις. Η μπάντα ουσιαστικά ήταν “απροστάτευτη” και δεν είχε καμιά απολύτως κατεύθυνση μιας και ο Burton δεν ήταν εκεί. Έτσι τον παρακαλούσε ο Lars να έρθει το συντομότερο να τους βάλει σε μια σειρά.
Σχετικά με τα λόγια στο “To live is to die”.
“When a man lies, he murders some part of the world” Αυτός ο στίχος είναι παρμένος από την ταινία “Excalibur” του 1981 σε σκηνοθεσία John Boorman. “These are the pale deaths which men miscall their lives” είναι από το μυθιστόρημα φαντασίας “Lord foul’s Bane” του Stephen R. Donaldson. Το τελευταίο δίστιχο “These are the pale deaths which men miscall their lives” είναι από τον ίδιο τον Burton. Αυτό δεν θα το άκουγες σε κανένα από τα προηγούμενα άλμπουμ. Έτσι λοιπόν η μπάντα πορευόταν ακόμα και πριν από τον θάνατο του σε ένα τελείως διαφορετικό άλμπουμ και σε καμιά περίπτωση σε ένα “Master of puppets vol 2”. Η επιρροή του Burton πάνω στους Metallica ήταν τεράστια.
“These are the pale deaths which men miscall their lives”
Το γεμάτο μηνύματα Artwork του “…And justice for all”
Αυτό που απεικονίζει το εξώφυλλο είναι ουσιαστικά η σκλαβωμένη δικαιοσύνη. Σκλαβωμένη από τις επιρροές και τα συμφέροντα των ισχυρών. Ουσιαστικά απεικονίζει το άγαλμα της δικαιοσύνης το οποίο είναι ραγισμένο, μην πούμε σχεδόν σπασμένο, με δεμένα τα μάτια, δεμένη με σχοινιά, με τα στήθη της εκτεθειμένα και τη ζυγαριά της γεμάτη με χαρτονομίσματα του δολαρίου. Ο άνθρωπος πίσω από αυτό το ηχηρό εξώφυλλο είναι ο Stephen Gorman ο οποίος και βασίστηκε πάνω στις ιδέες των Hetfield και Ulrich.
Στη μουσική λοιπόν
Να ξεκαθαρίσουμε εδώ πράγματα που λέγονται και δεν ισχύουν. Η μουσική του “…And justice for all” χαρακτηρίζεται ως τεχνικό Thrash Metal. Σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως progressive. Εδώ δεν έχουμε θέματα με Watchtower ή Voivod για παράδειγμα. Εδώ ακούμε Thrash Metal τελείως διαφορετικό από το “Master of puppets”. Όπως είχε αναφέρει ο Rasmussen:
“Πειραματίζονταν με τους ήχους της κιθάρας και το έκαναν αυτό για δύο ή τρεις εβδομάδες, και ο James ήταν πραγματικά δυσαρεστημένος”, λέει γελώντας. “Όταν μίλησα με τον Lars, μου είπε: “Δεν θα κάνουμε άλλο ένα “Master…”. Θα είναι πιο επιθετικό. Θα είναι όσο πιο δυναμικό και άμεσο γίνεται”.
Και αυτό έγινε στην τελική. Την “κόλαση” που έρχεται την καταλαβαίνεις στο “Blackened”. Τα riffs είναι από άλλο πλανήτη, κι όπως έχει αναφέρει και ο Rasmussen παλιότερα “Ο καλύτερος ρυθμικός κιθαρίστας που έχει παρακολουθήσει είναι ο James Hetfield“. Δεν έχει άδικο, το καταλαβαίνεις κατευθείαν τόσο στο ομώνυμο όσο και στο “Eye of the beholder”.
Το άλμπουμ, όπως ανέφερα στην αρχή, σφύζει από δύναμη και σκοτάδι. Είναι από τα πιο εσωστρεφή άλμπουμ μέσα στο Thrash Metal και όχι αδίκως. Η τεχνική που υπάρχει μέσα είναι απαράμιλλη και τα μεγάλα σε διάρκεια κομμάτια δεν σε κάνουν να βαριέσαι. Είναι ένα δυσκολοχώνευτο άλμπουμ λόγω της “ξηρής” παραγωγής και λόγω του ότι δεν έχει την απλότητα την οποία είχαμε συνηθίσει στην μπάντα. Όμως έχει την επιθετικότητα και την αμεσότητα, αυτή την in your face συμπεριφορά και την αλήτικη ερμηνεία του Hetfield που “φτύνει” στίχους προς το “σύστημα”. Το “One” είναι ένα παράδειγμα που θυμίζει αρκετά σε στίχους το “Disposable heroes”. Αυτό το κομμάτι όμως εκτόξευσε και τη φήμη της μπάντας.
Η σύνθεση ανήκει στους Hetfield/Ulrich και περιγράφει έναν στρατιώτη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου που τραυματίζεται σοβαρά από μια νάρκη. Τυφλός, κουφός και ανίκανος να μιλήσει ή να κινηθεί, ικετεύει τον Θεό να του πάρει τη ζωή. Στο video clip, προσπαθώντας να επικοινωνήσει με το προσωπικό του νοσοκομείου, σπρώχνει το κρεβάτι του και σχηματίζει το SOS με τον κώδικα Μορς. Αυτό ήταν το το πρώτο video clip των Metallica το οποίο και σκαρφάλωσε στην 35η θέση στο Billboard Hot 100 και στη Φινλανδία βρέθηκε στη πρώτη θέση στα charts. Ο σκηνοθέτης του video clip είναι ο Michael Solomon όπου θα δείτε μέσα αποσπάσματα από την ταινία “Johnny got his gun”,όπως αναφέραμε και παραπάνω.
Οι Metallica ερμήνευσαν το “One” στην τελετή της 31ης ετήσιας απονομής των βραβείων Grammy, που μεταδόθηκε από το Los Angeles το 1989. Τον επόμενο χρόνο, η σύνθεση κέρδισε το βραβείο Grammy για την Καλύτερη Metal Ερμηνεία, το πρώτο που κέρδισε ποτέ σε αυτή την κατηγορία. Στη συγκεκριμένη τελετή τους καλωσόρισε ο ηθοποιός Billy Crystal. Με αυτό τον τρόπο η δημοτικότητα τους εκτοξεύτηκε στα ύψη και προμήνυε τι θα γινόταν στη συνέχεια που κυκλοφόρησε και το “Black album”. Ήταν το “άνοιγμα” των Metallica σε πιο μεγάλα ακροατήρια και η αλήθεια είναι ότι τόλμησαν και κέρδισαν.
Η κληρονομία και η κομβικότητα του άλμπουμ
Ο τολμών νικά θα έλεγα εγώ. Οι Metallica πέρασαν από εκείνο τον Σεπτέμβρη του 1986 μέχρι και την κυκλοφορία του “…And justice for all” από χίλια κύματα. Μια απλή μπάντα σίγουρα θα είχε βαρέσει διάλυση, ήθελε κότσια να αντέξεις τον θάνατο κολλητού και αδερφικού φίλου και να συνεχίσεις την καριέρα σου. Είναι αυτό που ανέφερε και ο Lars “Αυτό γνωρίζαμε να κάνουμε και έτσι πορευτήκαμε”. Σίγουρα ψυχολογικά ήταν στα όρια της κατάρρευσης όπως επίσης δύσκολο ήταν και να αποδεχθούν ένα νέο μέλος στην “οικογένεια”. Πολύ δύσκολη η επιλογή, πόσο μάλλον να συνηθίσουν ένα νέο μπασίστα τόσο διαφορετικό από τον προηγούμενο. Η θέληση όμως και το μεράκι για την μουσική τους αποδείχθηκαν ισχυρότερα κίνητρα από την παράδοση των όπλων.
Η κομβικότητα του άλμπουμ και η συμβολή του στη συνέχεια της καριέρας των Metallica ήταν τεράστια. Άνοιγμα σε νέα ακροατήρια και μάλιστα χωρίς τον Cliff Burton να ρισκάρουν για να πετύχουν. Έχοντας τον Flemming Rasmussen δίπλα τους το πήγαν ακόμα παραπέρα και ωρίμασαν τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά. Μάθανε να παίρνουν απίστευτα σοβαρές αποφάσεις για το μέλλον τους χωρίς να φοβούνται. Όμως από την στιγμή που έχεις αντιμετωπίσει τον θάνατο ενός μέλους και κολλητού σου τόσο έντονα, τι μπορείς να φοβηθείς; Άγνοια κινδύνου φίλοι μου και λειτούργησε άψογα.
Το “…And justice for all” δεν είναι απλά ένας δίσκος, είναι μάθημα ζωής!
Οι Metallica έρχονται στην Αθήνα και το Ολυμπιακό Στάδιο στις 9 Μαϊού 2026. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στην agenda μας.
