Τον Ιούλιο οι Queensryche θέλοντας να γλυκάνουν την αναμονή έως την κυκλοφορία του νέου άλμπουμ “Condition Hüman“, στις 2 Οκτωβρίου, δημοσίευσαν το 1ο single “Arrow Of Time” και μόλις πριν 2 εβδομάδες ανέβασαν το video clip για το κομμάτι “Guardian“. Τώρα αποκάλυψαν ένα κομμάτι ακόμα, με τίτλο “Hellfire“.
Νομίζω ότι πρόκειται για μια κυκλοφορία που θα συζητηθεί ιδιαίτερα καθώς αποτελεί μια από τις καλύτερες του έτους!
Μια νέα “βιογραφία” πρόκειται να δημοσιευθεί στις 14 Οκτωβρίου (Allen & Unwin) για μια από τις αγαπημένες φυσιογνωμίες του χώρου, τον Bon Scott των AC/DC.
Οι Mary Renshaw, John D’Arcy και Gabby D’Arcy ήθελαν να διηγηθούν την ιστορία του Bon Scott από μια άλλη σκοπιά.
Στο βιβλίο αυτό, με τίτλο “Live Wire“, ο Bon Scott δεν παρουσιάζεται απλά ως ο Rockstar που πέθανε τραγικά από οξεία δηλητηρίαση από αλκοόλ. Δεν αναφέρεται μόνο στη θορυβώδη, γεμάτη καταχρήσεις ζωή του αλλά σκιαγραφούν τον έξυπνο, ιδιαίτερο άνθρωπο και φίλο Bon Scott. Οι συγγραφείς είναι 3 φίλοι του: ο John D’Arcy (aka Darcy ή Darce) “κολλητός” και τεχνικός (Roadie) του, η Gabby D’Arcy, σύζυγος του John Darcy, πολύ καλή φίλη του (The Fan) και η Mary Renshaw, φίλη και σύντροφος (The Soulmate). Έζησαν μαζί του και περιγράφουν τις αναμνήσεις τους.
Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το βιβλίο “Live Wire” πατήστε ΕΔΩ.
Μετά την κυκλοφορία του εκπληκτικού νέου άλμπουμ “Extinct” των Moonspell τον Μάρτιο, τώρα παρουσιάζουν και το video clip για το κομμάτι “Domina“.
Το εξώφυλλο σχεδιάστηκε από τον Seth Siro Anton. 
Σύμφωνα με το επίσημο δελτίο τύπου του συγκροτήματος πρόκειται για ένα πραγματικά σκοτεινό άλμπουμ… Το δικό μου σχόλιο γι’αυτή την κυκλοφορία… Από τις καλύτερες δουλειές των Moonspell.
Οι Sanctuary παρουσιάζουν το νέο τους video clip για το κομμάτι “Existence Fading” από το άλμπουμ “The Year The Sun Died” που κυκλοφόρησε πέρυσι τον Οκτώβρη (Century Media). Ηχογραφήθηκε στα Soundhouse Studios με παραγωγό τον Chris ‘Zeuss’ Harris. Το εξώφυλλο του άλμπουμ επιμελήθηκε ο Travis Smith (Opeth, Nevermore).
Πριν λίγο καιρό ο κιθαρίστας των Sanctuary, Brad Hull αντικαταστάθηκε από τον Nick Cordle (ex-Arch Enemy, Arsis) και τo “The Year The Sun Died” ήταν το άλμπουμ της “επιστροφής” των Sanctuary και σίγουρα υπήρξε σύγκριση μεταξύ Nevermore και Sanctuary από τους οπαδούς, κάτι όμως που μάλλον τους άφησε αδιάφορους σύμφωνα με δηλώσεις τους.
Υπάρχουν φορές που μια μπάντα σε κερδίζει από τις πρώτες πρώτες ακροάσεις. Χωρίς να χρειάζεται να ψαχτείς πολύ με τη μουσική της για να την υποστηρίξεις και με κάθε περαιτέρω ανάλυσή της να επιβεβαιώνεις την αρχική σου εντύπωση. Όντας επίσης και ακόλουθος του progressive metal, είναι ακόμα πιο ευχάριστο να ακούω κάτι που δεν ακολουθεί την – όπως έχει οριστεί από μεγάλα συγκροτήματα του χώρου – πεπατημένη οδό. Και η πορεία των Νορβηγών Leprous τους κατατάσσει σε περίοπτη θέση με βάση αυτά τα κριτήρια…
Η αλήθεια είναι ότι τους πήρε λίγο παραπάνω χρόνο ώστε να καταλήξουν σε ένα σταθερό σχήμα, από τη δημιουργία τους το 2001 έως και την κυκλοφορία του πρώτου δίσκου τους “Tall Poppy Syndrome” το 2009. Αρκετές αλλαγές στη σύνθεσή τους με σταθερές αξίες τους Einar Solberg (φωνή, keyboards) και Tor Oddmund Suhrke (κιθάρα), που ευτυχώς όμως δεν επέδρασαν αρνητικά στη διάθεση για δημιουργία. Δημιουργία που σίγουρα στη συνέχεια διαμορφώθηκε και από την επιλογή του διάσημου Ihsahn (Emperor) να τους ζητήσει να αποτελέσουν την live μπάντα του. Έχοντας και στενή σχέση ο Solberg με τον Ihsahn, με τον δεύτερο να έχει παντρευτεί την αδερφή του πρώτου, η επίδραση στη μουσική κατεύθυνση του Einar – και κατ’ επέκταση των Leprous – ήταν δεδομένη. Και η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν αρκετές σκοτεινές στιγμές στη μουσική των Νορβηγών, που προτάσσουν την ατμόσφαιρα των τραγουδιών πάνω από την τεχνική. Αυτή η σκοτεινιά και ο πολλές φορές πεσιμισμός, που είναι πιο εμφανής στις μετέπειτα κυκλοφορίες τους, σίγουρα δεν οφείλεται μόνο στο κλίμα της Νορβηγίας!
Η έναρξη της αναγνώρισης έγινε με τον επόμενο δίσκο, “Bilateral” (2011), όπου η μπάντα εμφανίστηκε να έχει κάνει πολλά βήματα μπροστά όσον αφορά τη διαφοροποίησή της από το μέσο prog metal υλικό και τη δημιουργία του προσωπικού της ήχου. Είναι λεπτή η γραμμή ανάμεσα στο να έχεις τον δικό σου ήχο και σε αυτό που παίζεις να αναμιγνύει πολλές επιρροές σε απλό ανακάτεμα. Έχοντας στο ενεργητικό τους σημαντικές ζωντανές εμφανίσεις όπως στα ProgPower USA και PorgPower Europe, αλλά και συμμετοχη στην περιοδεία των Therion τότε, οι Leprous αναγνώριζαν καλύτερα τις δυνάμεις τους και αυτό αποτυπώθηκε στο δίσκο του 2011, μέσα μάλιστα και από ένα πολύ προσεγμένο πακέτο με τη συνεργασία με τον σουρεαλιστή καλλιτέχνη Jeff Jordan και τον Ισπανό designer Ritxi Ostariz. Εδώ ακόμα πάντως η μουσική τους δεν είχε διαφοροποιηθεί τόσο όσο στη συνέχεια, με τα τραγούδια να είναι πιο πολύπλοκα, όπως ίσως θα περίμενε ένας οπαδός του prog. Με το τραγούδι “Thorn” απέδειξαν ότι μπορούν να χρησιμοποιήσουν και τη σκοτεινιά του Ihsahn, προχωρώντας περισσότερο στον δικό τους ήχο που φάνηκε πιο καθαρά στον επόμενο δίσκο…
Το 2013 λοιπόν κυκλοφόρησαν το “Coal”, αρκετά διαφορετικό από τον προκάτοχό του, χρησιμοποιώντας περισσότερο την επίδραση της ατμόσφαιρας στη μουσική τους, σε συνδυασμό με την πολύ ιδιαίτερη φωνή του Einar. Μεγάλα σε διάρκεια τραγούδια, κρατώντας ένα βαθμό πολυπλοκότητας και περνώντας μια πιο σκοτεινή χροιά στη μουσική τους, τους δείχνουν να βρίσκουν την ταυτότητά τους, συνεχίζοντας παράλληλα τη συνεργασία με τον Ihsahn. Όπως έχει παραδεχτεί και ο ίδιος ο Einar, του αρέσουν μπάντες όπως οι Massive Attack όσον αφορά τον τρόπο που γράφουν τα τραγούδια τους, και φάνηκε και σε αυτόν τον δίσκο με την χρησιμοποίηση επαναλαμβανόμενων μοτίβων μέσα στα κομμάτια. Το αποτέλεσμα ήταν ένα δίσκος του progressive χώρου, πολύ διαφορετικός από μπάντες που έχουν ορίσει τρόπον τινά το είδος όπως οι Dream Theater, οι Symphony X, οι Shadow Gallery ή ακόμα και οι Pain of Salvation με τους πειραματισμούς τους.
Σίγουρα σε αυτόν τον χώρο, η επανάληψη είναι κάτι το απευκταίο, προσπαθώντας όμως παράλληλα να κρατηθεί ο χαρακτήρας της κάθε μπάντας. Το πρώτο το απέφυγαν και το δεύτερο το κατάφεραν οι Leprous με τον επόμενο και πιο πρόσφατο δίσκο τους, “The Congregation”. Επήλθαν σημαντικές αλλαγές στη μπάντα, με την λήξη της συνεργασίας τους με τον Ihsahn από το 2014, αλλά και αλλαγές στο line-up, αφού αποχώρησε αρχικά ο drummer τους Tobias Ørnes Andersen για να αντικατασταθεί από τον ταλαντούχο Baard Kolstad, ενώ αργότερα μέσα στο 2015 αποχώρησε και ο μπασίστας Martin Skrebergene, με τον Simen Daniel Børven να εκτελεί χρέη session μουσικού. Πλέον το βάρος των τραγουδιών είχε πέσει ακόμα περισσότερο στον Einar ο οποίος αφοσιώθηκε στη σύνθεση, φτάνοντας να έχει ιδέες για σχεδόν 30 τραγούδια! Όπως δήλωσε και ο ίδιος σε συνέντευξή του, είναι προτιμότερο να πιέζεις τον εαυτό σου να γράφεις ακόμα και όταν θεωρείς ότι δεν έχεις έμπνευση, γιατί ποτέ δεν ξέρεις με τι υλικό θα καταλήξεις… Τα τραγούδια εν τέλει στα οποία κατέληξε ήταν μικρότερης διάρκειας από αυτά του “Coal”, χρησιμοποιώντας ακόμα περισσότερο την τεχνική των επαναλαμβανόμενων μοτίβων που τους προσέδωσε περισσότερη ατμόσφαιρα, σε συνδυασμό με την ακόμα πιο λυρική – σχεδόν θεατρική – ερμηνεία του. Εδώ παίζει αρκετό ρόλο και ο νέος drummer με την χρήση της έμμετρης διαμόρφωσης στον τρόπο παιξίματος του… Τα τραγούδια εμφανίζονται πιο απλά σε σχέση με τον προηγούμενο δίσκο, ταυτόχρονα όμως είναι άκρως αναγνωρίσιμα ως Leprous, ενισχύοντας το θέμα της ταυτότητας της μπάντας.
Ενόψει των εμφανίσεων των Leprous στην Ελλάδα, βεβαίως μας ενδιαφέρει και ο τρόπος μεταφοράς της μουσικής τους στη σκηνή. Και οι ίδιοι παραδέχονται ότι είναι δύσκολα τραγούδια, ειδικά αυτά του νέου δίσκου – προσωπικά θεωρώ πιο απαιτητικά αυτά του “Coal” – αλλά θέλουν επίσης να υπάρχει μια ολοκληρωμένη οπτικοακουστική εμπειρία, για να τη βιώσει το κοινό και με τα μάτια του εκτός από τα αυτιά του. Εγώ φυσικά να ευχηθώ σε όλους καλή απόλαυση στις συναυλίες και πραγματικά πιστεύω ότι αξίζει κάποιος να νιώσει τη εμπειρία της μουσικής τους και συναυλιακά… και αν δεν έχετε δώσει βάση στο υλικό τους μέχρι τώρα, να το πράξετε πάραυτα!
Οι Machine Head δημιουργήθηκαν στις 12 Οκτωβρίου του 1991, στην δυτική ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών, στο Oakland της California.
Εμπνευστές αυτής της ιδέας ήταν ο Robb Flynn και ο Adam Duce.
Ο χαρισματικότατος Robert Conrad “Robb” Flynn (πραγματικό όνομα Lawrence Matthew Cardine – ex Vio-Lence / Forbidden) επιστρατεύει άμεσα και τους Logan Mader και Tony Costanza και οι 4 τους κυκλοφορούν, μέσω της Roadrunner Records, τον Αύγουστο του 1994 το ντεμπούτο τους, “Burn My Eyes”.
Το άλμπουμ γνωρίζει απροσδόκητη επιτυχία, καθώς γίνεται το καλύτερο σε πωλήσεις ντεμπούτο της εταιρίας. Οι αλλαγές δεν αργούν να έρθουν και ο Costanza αφήνει την θέση του στον ελληνικής καταγωγής Chris Kontos. Ακολουθεί μια πετυχημένη ευρωπαϊκή περιοδεία ανοίγοντας τους Slayer, καθώς και κάποια δικά τους headline shows.
Αλλαγών συνέχεια, καθώς ο Kontos αδυνατεί να περιοδεύσει με την μπάντα και με την επιστροφή στα πάτρια, την θέση πίσω από τα τύμπανα αναλαμβάνει ο Dave McClain.
Τον Μάρτιο του 1997 κυκλοφορεί η δεύτερη δουλειά τους με τίτλο “The More Things Change…”, συνεχίζοντας την καλή πορεία του προκατόχου του.
Ακολουθεί περιοδεία στο 1ο Ozzfest αλλά δυστυχώς τα προβλήματα αρχίζουν να βγαίνουν στην επιφάνεια. Ο Mader αντιμετωπίζοντας πρόβλημα με ναρκωτικά, τσακώνεται με όλους στην μπάντα και αποχωρεί, δίνοντας την θέση του στον Ahrue Luster.
Αύγουστος του 1999 και ο τρίτος δίσκος των Machine Head είναι γεγονός. Ο τίτλος αυτού “The Burning Red”, στον οποίο συναντάμε έντονα rap στοιχεία, κυρίως στα φωνητικά, κάτι που αρκετοί πιστεύουν ότι υπεύθυνος ήταν ο Luster. Οι οπαδοί διχάζονται και κατακρίνουν, αλλά ο δίσκος γίνεται ο καλύτερος σε πωλήσεις της μπάντας για αρκετό καιρό.
Ακολουθώντας πλέον αυτό το μονοπάτι, η παρέα ηχογραφεί την τέταρτη δουλειά της, με τίτλο “Supercharger”, το οποίο κυκλοφορεί τον Οκτώβριο του 2001.
Παράλληλα, κάνει την εμφάνισή του και το video clip “Crashing Around You”, το οποίο όμως απαγορεύεται στο MTV λόγω του ότι έδειχνε κτίρια να κατεδαφίζονται. Ίσως να φταίει το γεγονός ότι κυκλοφόρησε λίγες μόλις εβδομάδες μετά την πτώση των δίδυμων πύργων την 11 Σεπτεμβρίου…
Οι χαμηλές πωλήσεις και η γενικότερη απογοήτευση γύρω από την μπάντα δυσαρεστούν την εταιρεία, η οποία αρχίζει τις περικοπές και μετά την κυκλοφορία και της πρώτης επίσημης live ηχογράφησης με τίτλο “HellAlive” (στο Brixton Academy του Λονδίνου),
Machine Head και Roadrunner Records αποφασίζουν από κοινού την διακοπή της συνεργασίας τους.
Εκείνη την περίοδο, αποχωρεί και ο Ahrue Luster από το συγκρότημα και την κιθάρα πιάνει προσωρινά ο παλιός φίλος και συμπαίχτης στους Vio-Lence, Phil Demmel, με τον οποίο οι Machine Head κάνουν κάποιες εμφανίσεις σε φεστιβάλ. Λόγω της αδυναμίας του Phil να δεσμευτεί με την μπάντα, δεν συνεχίζει και το συγκρότημα μένει ξαφνικά ως τρίο.
Το 2002 είναι και η πιο κρίσιμη καμπή στην ιστορία της μπάντας.
Τα 3 μέλη ξεκινούν να γράφουν κομμάτια για τον επόμενο δίσκο τους, ελπίζοντας να υπογράψουν ένα καινούριο συμβόλαιο. Το demo που ετοιμάζουν απορρίπτεται από όλες τις δισκογραφικές εταιρείες… Τα καλά νέα όμως είναι ότι ο Phil Demmel δέχεται τη θέση (που κρατήθηκε ανοιχτή για αυτόν…) και γίνεται πλέον full time member των Machine Head.
To συγκρότημα μπαίνει στο studio τον Ιούνιο του 2003 και ξεκινάει τις ηχογραφήσεις για την καινούρια δουλειά του, με τον ίδιο τον Robb Flynn σαν παραγωγό. Το “Through the Ashes of Empires” κυκλοφορεί στην Ευρώπη τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς και σηματοδοτεί μια νέα σελίδα στo βιβλίο της μπάντας, με ένα από τα πιο δυνατά comeback στην ιστορία του heavy metal.
Στην Αμερική, οι περισσότερες εταιρείες εξακολουθούν να απορρίπτουν τους Machine Head, εκτός από την Roadrunner USA, όπου τελικά υπογράφει τη μπάντα και το παιχνίδι ξεκινάει και πάλι για τον Robb και την (πολύ δυνατή πλέον) παρέα του.
Η αλλαγή είναι πλέον οφθαλμοφανέστατη, καθώς από αυτό:
πήγαμε σε αυτό:
Όσον αφορά το μουσικό κομμάτι, με το “Through the ashes…” οι Machine Head στρέφονται και πάλι στα γνωστά thrash στοιχεία, ως γνήσια Bay Area τέκνα και πνευματικά παιδιά των Exodus, που ο ίδιος ο Robb δεν χάνει ποτέ ευκαιρία να αναφέρει περήφανα.
O Dave McClain ξεδιπλώνει όλο το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του, νομίζοντας ότι είναι ένα καλοκουρδισμένο μοτεράκι που δεν σταματάει αν δεν τελειώσει.
Ο Adam Duce πιο δυνατός από ποτέ, βοηθώντας πολύ και στις συνθέσεις.
Ο Phil Demmel νομίζεις ότι είναι ο δίδυμος κιθαριστικά αδερφός του Flynn, καθώς οι 2 τους δημιουργούν ένα αξιοζήλευτο κιθαριστικό δίδυμο, ριφφάροντας και σολάροντας εναλλάξ με την ίδια άνεση και έμπνευση.
Τέλος, ο ίδιος ο Robb Flynn, διανύοντας την καλύτερή του περίοδο, δημιουργεί ένα αποτέλεσμα που βούλωσε πολλά στόματα και επανέφερε τους Machine Head ψηλά στην ελίτ των Heavy Metal Bands.
Το συγκρότημα βαδίζει στο σωστό μονοπάτι πλέον, κυκλοφορεί το πρώτο του DVD με τίτλο Elegies, ηχογραφημένο στο Brixton Academy και δίνει μια σειρά από πολύ πετυχημένα shows ανά τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης και της χώρας μας.
Μάρτιος του 2007 και η 6η κυκλοφορία της μπάντας είναι γεγονός. Ο τίτλος αυτής “The Blackening”, το οποίο είναι απλά η συνέχεια του “Through the ashes…”, όμως καλύτερο, πιο ώριμο και πιο δυνατό.
Με την πετυχημένη αυτή συνταγή, το “The Blackening” χαρακτηρίζεται ως το σύγχρονο “Master of Puppets”, ενώ εδώ συναντάμε και αρκετά από τα hit tracks της μπάντας. Αποκορύφωμα του δίσκου αποτελεί το Aesthetics of Hate, που είναι γραμμένο για τη δολοφονία ενός πολύ καλού φίλου του Robb, και δεν είναι άλλος από τον Dimebag Darell των Pantera, στον οποίο αφιερώνουν το κομμάτι στα live τους.
Ακολουθεί εκτενής περιοδεία, “ανοίγοντας” σχεδόν όλους τους μεγάλους (Metallica, Megadeth, Slayer) καθώς και πολλά δικά τους headline shows σε όλα τα μεγάλα festivals. Σε δαιμονιώδη φόρμα η μπάντα, τελειώνοντας τις υποχρεώσεις της, ξεκινάει αμέσως ηχογραφήσεις για τον καινούριο δίσκο και τον Σεπτέμβριο του 2011 κυκλοφορεί η 7η δουλειά των Machine Head με τίτλο “Unto the Locust”. Η επιτυχία και τα σκαρφαλώματα στα charts είναι πλέον συνηθισμένη υπόθεση.
Με το πέρας και της τελευταίας περιοδείας για το Unto the Locust, μια απρόσμενη αλλαγή ταράζει τα νερά. Ο επί σειρά ετών φίλος και συνιδρυτής της μπάντας Adam Duce αποχωρεί ξαφνικά από το συγκρότημα. Από κοινού απόφαση είπαν, αλλά αργότερα ο ίδιος ο Robb μέσω του προσωπικού του blog είπε ότι ” ο Adam έφυγε αλλά δυστυχώς δεν ήταν ποτέ πραγματικά εκεί…” Μετά από αρκετές auditions, τη θέση του μπασίστα αναλαμβάνει o Jared MacEachern, πρώην ρυθμικός κιθαρίστας και τραγουδιστής των Sanctity. Δυστυχώς η φυγή του Adam έφτασε μέχρι τα δικαστήρια, βρίσκοντας όμως λύση στη διάρκεια και μη παίρνοντας μεγάλες διαστάσεις.
Με καινούριο πλέον συμβόλαιο στην Nuclear Blast και με φρέσκο αέρα στη παρέα, οι Machine Head ξεκινούν ηχογραφήσεις για την νέα τους δουλειά. Ο δίσκος κυκλοφορεί Νοέμβριο του 2014 με τον τίτλο “Bloodstone & Diamonds”.
Στην παγκόσμια περιοδεία που ήδη γίνεται, έχουν φυσικά ανακοινωθεί ημερομηνίες και για τη χώρα μας, δίνοντας την ευκαιρία ξανά στους Έλληνες μετά από 10 χρόνια να απολαύσουν μια από τις μεγαλύτερες σύγχρονες heavy metal bands. Αυτή τη φορά, δεν θα υπάρχει support για να ανοίξει το live, καθώς το setlist των Machine Head έχει διάρκεια περίπου 2,5 ώρες και αποτελείται από 21-22 ίσως και παραπάνω, αν είμαστε τυχεροί, κομμάτια.
AN EVENING WITH MACHINE HEAD λοιπόν, όπως ονόμασαν την περιοδεία τους,
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 25 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, στο FIX FACTORY OF SOUND στην ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ και ΣΑΒΒΑΤΟ 26 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, στο ΒΟΤΑΝΙΚΟΣ LIVE STAGE στην ΑΘΗΝΑ.
Εγώ προσωπικά, τους έχω δει και το 2005 στη Θεσσαλονίκη και το 2012 στο HellFest στην Γαλλία. Το μόνο που περιμένω πλέον είναι να φτάσει εκείνη η ώρα που θα ξαναϋψώσουμε τις γροθιές μας και θα ξαναφωνάξουμε…
MACHINE FUCKIN’ HEAD…!!! MACHINE FUCKIN’ HEAD…!!! MACHINE FUCKIN’ HEAD…!!!
Η νέα ταινία του Guy Ritchie διαδραματίζεται στις αρχές τις δεκαετίας του ’60, αναγκάζοντας 2 πράκτορες από εχθρούς να γίνουν συνεργάτες για να σώσουν τον κόσμο από μια πυρηνική απειλή.
Μια περιπέτεια εποχής, με πολύ δράση, με πολύ ωραίο χιούμορ, με καταπληκτικό soundtrack και υπέροχα κουστούμια. Ο Χένρι Κάβιλ και Άρμι Χάμερ δένουν άψογα και μαζί με την Αλίσια Βικάντερ φτιάχνουν ένα σχήμα που είναι απολαυστικό.
Η ταινία είναι «γρήγορη» στοιχείο που συναντάμε στις ταινίες του Guy Ritchie, δεν κάνει καθόλου «κοιλιά» και απολαμβάνεις μια 2ώρη ταινία δράσης, που έχει δέσει τόσο πολύ με τα κομμάτια που έχουν επιλεχθεί να ακούγονται, έτσι ώστε να νομίζεις ότι βλέπεις ένα video clip μεγάλης διάρκειας.
Αξίζει να την δείτε.
Το προηγούμενο Σαββατόβραδο βρεθήκαμε στα Devasoundz Studios με τρία από τα πέντε μέλη των Endomain και τον παραγωγό Θύμιο Κρίκο για να πάρουμε μια πρώτη γεύση από το 1o LP του γκρουπ.
Το 2011 οι πρώην Airged Lamh, Γιώργος Θανασόπουλος (drums), Γιάννης Luna Τσίμας (μπάσο), Γιώργος Σοφικίτης (κιθάρες) και Στρατής Steele (φωνητικά) και εν συνεχεία ο ex-Illusosry Δημήτρης Κουρμούσης (lead Κιθάρες), δημιούργησαν μια metal με power στοιχεία μπάντα όπου σε συνεργασία με την «Steel Gallery Records», επίσημα τον Οκτώβρη θα μας παρουσιάσουν το «Step In The Machine».
Κατ’ αρχάς να ευχαριστήσω την μπάντα για την πρόσκληση και για την άψογη φιλοξενία, που τα είχε όλα, ποτά, μπινελίκια και ανέκδοτα!
Ακούγοντας το LP αντιλαμβάνεσαι ότι η μια φορά δεν είναι αρκετή για να καταλήξεις σε ποιο συγκεκριμένα σχόλια. Είναι το «είδος» που έχουν επιλέξει τα παιδιά να παίζουν όπου χρειάζεται περισσότερα ακούσματα.
Στα πρώτα γενικά σχόλια που κατέληξα ακούγοντας το album είναι ότι τα μέλη του group είναι καταπληκτικοί «παίχτες», τα κομμάτια είναι τεχνικά άρτια και δεν στερούνται φαντασίας και έμπνευσης.
Όμως αυτό που σε κάνει να θες να ακούσεις τα κομμάτια ξανά είναι η φοβερή ερμηνευτική και φωνητική ικανότητα του Στρατή.
Δεν θα κάνω ανάλυση κομμάτι-κομμάτι, δεν το συνηθίζω άλλωστε, θα ξεχωρίσω, με σειρά προτεραιότητας ξεκινώντας από το καλύτερο, το υπέροχο «Unsettled», με υπέροχη ερμηνεία, τα riff και τα solo άψογα και εν συνεχεία τα «Building The World», «Rebecca’s Trip» και «Some Pray For The Wicked».
Οι «metal-αδες» με αυτά τα ακούσματα είμαι σίγουρος ότι θα ανταποκριθούν στο κάλεσμα των Endomain.
Φυσικά πολλοί από εσάς θα αναρωτηθείτε αν αυτό που ακούτε μέσα από το cd, θα είναι εξίσου ωραίο και στο live. Για μένα αυτό είναι και το σημαντικότερο, αν μια μπάντα μπορεί να ανταποκριθεί εξίσου καλά σε σχέση με αυτό που θα σου δώσει μέσα από το studio. Οι Endomain όπως προανέφερα είναι «καταπληκτικοί παίχτες» και το επαναλαμβάνω.
Πριν από λίγο καιρό βρέθηκα στο live που έδωσαν στο CROW CLUB και ειλικρινά είδα μια μπάντα άψογη σε όλα τα επίπεδα.
Να ευχηθώ για το τέλος καλό ξεκίνημα και σύντομα να τους δούμε Live.
Χθες ανακοινώθηκε η είδηση του θανάτου του 38χροου drummer των Bolt Thrower, Martin ‘Kiddie’ Kearns. Ήταν αιφνίδιος θάνατος και πέθανε, ειρηνικά όπως είπαν τα μέλη του συγκροτήματος, στον ύπνο του.
Σύμφωνα με τις δηλώσεις των υπολοίπων μελών μετά την πρώτη πρόβα για την επερχόμενη περιοδεία στην Αυστραλία ο ‘Kiddie’ ένιωσε αδιαθεσία η οποία συνεχίστηκε όλο το βράδυ και την επόμενη ημέρα, Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου, πέθανε στον ύπνο του.
“Ήταν ένας καταπληκτικός πατέρας, σύζυγος, γιος, φίλος αλλά για μας ήταν πάντα ο ‘Kiddie’ εκείνο το 17χρονο αγόρι του οποίου το στυλ παιξίματος και η προσωπικότητα μας είχε συνεπάρει από την πρώτη στιγμή που μπήκε στο στούντιο.”
Οι Bolt Thrower εμφανίστηκαν πέρυσι στο Damnation Festival και ο promoter Gavin McInally εξέφρασε τη λύπη του για το γεγονός και δήλωσε ότι προσπαθούσε να τους κλείσει για 10 χρόνια και όταν επιτέλους τα κατάφερε και συμφώνησαν το 2014, πουλήθηκαν όλα τα εισιτήρια!
Φέτος θα εμφανίζονταν στο Black Conjuration Fest (25-26 Σεπτεμβρίου) στην Αυστραλία. Η περιοδεία τους ακυρώθηκε και θα επιστραφούν τα χρήματα σε όσους οπαδούς έχουν ήδη αγοράσει εισιτήρια. Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε και την επίσημη ανακοίνωση, όπως αυτή δημοσιεύθηκε στην επίσημη σελίδα του fest στο facebook
Νέα αλλάγη προέκυψε και πάλι στην τοποθεσία όπου θα εμφανιστούν οι Φοβεροί Machine Head!
Το τρίτο στην σειρά και κατα-ιδρωμένο, έρχεται για να καταλήξει (;) ο Βοτανικός Live Stage. Μέχρι στιγμής η μόνη αλλαγή είναι αυτή. Οπότε ετοιμαστείτε για τις 26/9 και βάλτε νέο προορισμό στο GPS σας.
AN EVENING WITH MACHINE HEAD
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 25 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ FIX FACTORY OF SOUND ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΣΑΒΒΑΤΟ 26 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΒΟΤΑΝΙΚΟΣ LIVE STAGE ΑΘΗΝΑMachine Head! Στο άκουσμα του ονόματος του συγκροτήματος, χιλιάδες metalheads ανά τον κόσμο υψώνουν τις γροθιές τους ουρλιάζοντας πως αυτό είναι το καλύτερο Metal group της εποχής μας. Την Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου στο Fix Factory of Sound στη Θεσσαλονίκη και το Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου στο Βοτανικός Live Stage στην Αθήνα οι Machine Head αναμένεται να το αποδείξουν επί σκηνής.
Το 1991 ο Robb Flynn (με προϋπηρεσία στους Vio-Lence και Forbidden) ίδρυσε το συγκρότημα, για να κυκλοφορήσει τρία χρόνια αργότερα ένα από τα καλύτερα debut albums στην ιστορία του σκληρού ήχου. Στo “Burn My Eyes” οι Machine Head παραδίδουν μαθήματα riffολογίας, όσο ο οργισμένος ύμνος του “Davidian” γίνεται το ηχητικό σήμα κατατεθέν του group.
https://www.youtube.com/watch?v=_mWPPBW4DU8
Με ιδιαίτερο ενθουσιασμό αλλά και τεράστια ικανοποίηση υποδέχτηκαν κοινό και κριτικοί την πολυαναμενόμενη τελευταία ταινία του Ρίντλεϊ Σκοτ, με τίτλο «Η Διάσωση» (The Martian). Ο σπουδαίος κινηματογραφικός σκηνοθέτης και παραγωγός, με τους Ματ Ντέιμον, Τζέσικα Τσαστέιν και Κέιτ Μάρα μεταξύ άλλων στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, επιφύλασσε ένα πρωτοφανές και συναρπαστικό ταξίδι στον Άρη, για τους επισκέπτες του Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο. Εκεί, για την πρώτη παγκόσμια προβολή της ταινίας, παραβρέθηκαν μεταξύ άλλων ο ίδιος ο Ρίντλεϊ Σκοτ, οι πρωταγωνιστές της ταινίας Ματ Ντέιμον, Τζέσικα Τσαστέιν, Κέιτ Μάρα, Τσίουιτελ Έτζιοφορ, Σεμπάστιαν Σταν, Σον Μπιν, Μάικλ Πένια και Μακένζι Ντέιβις, καθώς επίσης και ο συγγραφέας του βιβλίου, Άντι Γουίαρ.
Λίγα λόγια για την ταινία:
Βασισμένη στο ομώνυμο μπεστ σέλερ του Άντι Γουίαρ, η «Διάσωση» αφηγείται την ιστορία του αστροναύτη Μαρκ Γουάτνι (Ματ Ντέιμον), ο οποίος, κατά τη διάρκεια μιας επανδρωμένης αποστολής στον Άρη, θεωρείται νεκρός μετά από μια σφοδρή καταιγίδα και εγκαταλείπεται από το υπόλοιπο πλήρωμα. Όμως, ο Γουάτνι είναι ακόμη ζωντανός και ξαφνικά βρίσκεται μόνος σε έναν αφιλόξενο πλανήτη. Έχοντας ελάχιστες προμήθειες, πρέπει να επιστρατεύσει την εφευρετικότητα, την ευφυΐα και το κουράγιο του για να επιβιώσει και να βρει έναν τρόπο να ειδοποιήσει τη Γη ότι είναι ζωντανός.
Εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά, η NASA και μία ομάδα διεθνών επιστημόνων δουλεύουν ακούραστα για να φέρουν πίσω τον «Αρειανό», ενώ ταυτόχρονα τα υπόλοιπα μέλη του πληρώματος σχεδιάζουν μία τολμηρή, αν όχι αδύνατη, επιχείρηση διάσωσης. Καθώς αυτές οι ιστορίες γενναιότητας εξελίσσονται, ο κόσμος ενώνεται για να υποστηρίξει την προσπάθεια επιστροφής του Γουάτνι.
Με τις σκηνοθετικές οδηγίες του σπουδαίου σκηνοθέτη Ρίντλεϊ Σκοτ, «Η Διάσωση» έχει ένα λαμπερό καστ που περιλαμβάνει επίσης τους Τζέσικα Τσαστέιν, Κρίστεν Ουίγκ, Κέιτ Μάρα, Μάικλ Πένια, Τζεφ Ντάνιελς, Τσιουέτελ Ετζίοφορ, και Ντόναλντ Γκλόβερ.
1 Οκτωβρίου στους κινηματογράφους από την Odeon
και σε 3D
Το βιβλίο «Άνθρωπος στον Άρη» (The Martian) κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.
Το πρώτο διεθνές φεστιβάλ παραστατικών τεχνών μικρής φόρμας στη Θεσσαλονίκη είναι γεγονός! Το Φεστιβάλ Μονής Λαζαριστών, σε συνεργασία με την Inter Show Productions και το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, φέρνουν στην πόλη κάποιες από τις πιο εντυπωσιακές και απόλυτα πρωτότυπες παραστάσεις, όπου το λόγο αντικαθιστά μονάχα η έκφραση!
Το σώμα, η μουσική, τα εφέ, αλλά και όλες οι σύγχρονες τεχνικές του σωματικού θεάτρου και του τσίρκου συνδυάζονται και δημιουργούν νέες φόρμες θεατρικής έκφρασης. Εδώ, οι λέξεις παραμερίζουν και δίνουν τη θέση τους σε μια άλλου είδους «ομιλία» που αναμένεται να συναρπάσει και να ενθουσιάσει το κοινό της Θεσσαλονίκης…
Πρόγραμμα:
Παρασκευή 2 Οκτωβρίου ( Μικρή αίθουσα 15 μονές )
Teatr Formy | “Only you” (Πολωνία)
Ιδρύθηκε το 1996 από τον Józef Markocki, οποίος προέρχεται από το παγκόσμιος γνωστό Θέατρο Παντομίμας του Βρότσλαβ του διάσημου ιδρυτή της Σχολής Παντομίμας της Πολωνίας, Ηenryk Tomaszewski . Με το μοναδικό του στυλ και φόρμα, συνδυάζει την κλασική παντομίμα με το κλασικό και μοντέρνο χορό, αλλά και το δραματικό θέατρο Στόχος του Markocki είναι η σύγχρονη θεματολογία και σημερινός άνθρωπος .
“Only you” Στο έργο δυο ηθοποιοί περιγράφουν την ιστορία της ζωής δυο ανθρώπων – από την παιδική τους ηλικία μέχρι τα γεράματα Είναι μία ιστορία αγάπης – δύσκολης, καμία φορά παράλογης και όμως εφικτής… Μία παράσταση γεμάτη κωμικές σκηνές άλλα και πολλή συγκίνηση
Ένα όμορφο, συγκινητικό μιμόδραμα
Με την υποστήριξη της ΠΡΕΣΒΕΙΑΣ ΤΗ ΠΟΛΩΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
Σάββατο 10 Οκτωβρίου
Endo Tadashi |“IKIRU. Αφιέρωμα στην Pina Bausch” (Ιαπωνία) ( Μικρή αίθουσα 15 μονές )
Ο Tadashi Endo, ο απόλυτος άρχοντας και δάσκαλος του butoh Ma και μαθητής του σημαντικότερου χορευτή butoh, Kazuo Ohno, παρουσιάζει την παράσταση “IKIRU”– ένα αφιέρωμα στη μεγάλη Γερμανίδα χορεύτρια και χορογράφο Pina Bausch.
Το Butoh, κίνημα που γεννήθηκε στην Ιαπωνία την δεκαετία του ’60., είναι μια χοροθεατρική μορφή με γκροτέσκα στοιχεία, όπου το σώμα-νους “αδειάζει” και είναι έτοιμο να βιώσει πρωτόγνωρα στοιχεία της ύπαρξής του. Ο Tadashi Endo με τον δικό του “δρόμο” στο butoh, τον οποίο ονόμασε butoh Ma, ενσωματώνει τη σοφία της Δύσης και της Ανατολής στο χορό και τις θεατρικές παραδόσεις.
Ο Tadashi Endo λέει: «η Pina Bausch έδωσε στον χορό ένα άλλο πνεύμα και μια άλλη διάσταση. Θα ζει για πάντα μέσα από τον χορό της και το προσωπικό της στιλ του εκφραστικού χορο-θεάτρου. Σ’ ευχαριστούμε Pina».
Πέμπτη 22 Οκτωβρίου
Bodecker & Neander Company | “Déjà-vu?” (Γερμανία/ Γαλλία) ( Μικρή αίθουσα 15 μονές )
Wolfram von Bodecker kai Alekander Neander, aποφοίτησαν από τη θρυλική σχολή του Marcel Marceau,Ecole International de Mimodrame ,και στη συνέχεια δημιουργήσαν το δικό τους θίασο. το 1996
Χωρίς αμφιβολία, το έργο τους αγνοεί τα όρια του θεατρικού είδους. Οι ιστορίες τους είναι εύθυμες και διασκεδαστικές, εγείρουν τη σκέψη ενώ ταυτόχρονα έχουν και τραγικό χαρακτήρα. Η παντομίμα αφήνει το θεατή να προχωρήσει στις δικές του ερμηνείες εξάπτοντας τη φαντασία του.
Στην παράσταση “Déjà-vu?”, χωρίς λόγια, και σχεδόν χωρίς σκηνικά, οι Bodecker & Neander προσαρμόζονται ανάλογα με το κοινό τους. Δάκρυα ευχαρίστησης και συγκίνησης σπάνια βρίσκονται τόσο κοντά.
http://www.bodecker-neander.de/
Είτε είσαι θεατρόφιλος είτε όχι, μεγάλος σε ηλικία, μεσήλικας ή παιδί, αυτή η ιδιαίτερη θεατρική εμπειρία θα σε συνεπάρει.
Με την υποστήριξη της EUNIC Θεσσαλονίκης
Σάββατο 7 Νοεμβρίου
eVolution Dance Theater | Firefly (ΗΠΑ / Ιταλία) ( Μεγάλη αίθουσα 25 μονές )
Ιδρύθηκε το 2008 στη Ρώμη από τον Αμερικανό Anthony Heinl, πρώην χορευτή και χορογράφο του MOMIX και σχεδόν αμέσως γνώρισε μεγάλη επιτυχία με τις παραστάσεις του. Ο Heinl έχει αναπτύξει μια μοναδική θεατρική ευαισθησία, συνδυάζοντας το ανθρώπινο σώμα με εντυπωσιακά εφέ, χρησιμοποιώντας ένα συναρπαστικό μείγμα επιστήμης και τέχνης για να δημιουργήσει μια πραγματικά μοναδική εμπειρία
Η παράσταση “Firefly”, με τεχνολογία που ενσωματώνει την ψευδαίσθηση, το βίντεο, τα τολμηρά ακροβατικά, το θέατρο και το χορό, δημιουργεί έναν μαγικό κόσμο που κάνει τα αδύνατα δυνατά, ,όπου με μια νέα τεχνική “μαύρου θεάτρου” που αναπτύχθηκε από τον Heinl ,οι μορφές μυστηριωδώς επιπλέουν, πετούν, αναπηδούν και εξαφανίζονται.
Η παράσταση συνδυάζει με αριστοτεχνικό τρόπο το φανταστικό και το μαγικό
Ένα πρωτότυπο θέαμα που ενθουσιάζει συνεχώς το κοινό, μαγνητίζοντας μικρούς και μεγάλους.
http://www.evolutiondancetheater.com/
Με την υποστήριξη του ΙΤΑΛΙΚΟΥ ΜΟΡΦΩΤΙΚΟΥ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ,EUNIC Θεσσαλονίκης
Το φεστιβάλ επιπλέον υποστηρίζεται απο: ΕΣΠΑ, Υπουργείο Πολιτισμού, Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, Δήμος Παύλου Μελά
Ο David Gilmour ανακοίνωσε την κυκλοφορία του νέου του solo άλμπουμ, “Rattle That Lock”.
Το άλμπουμ θα κυκλοφορήσει στις 21 Σεπτεμβρίου από την Sony Music,
ενώ το ομώνυμο πρώτο single θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά στις 17 Ιουλίου στο BBC Radio 2.
Το “Rattle That Lock” είναι το τέταρτο solo album του Gilmour, ακολουθώντας το “On An Island” που κυκλοφόρησε το 2006 και έφτασε στο #1 των album chart.
Οι στίχοι είναι γραμμένοι από τον Gilmour και την Polly Samson (με την οποία συνεργάζονται πολλά χρόνια), ενώ την παραγωγή έχει κάνει ο ίδιος μαζί με τον Phil Manzanera των Roxy Music.
To ιδιαίτερο εξώφυλλο του δίσκου έχει δημιουργηθεί από τον Dave Stansbie, (The Creative Corporation), υπό τη δημιουργική κατεύθυνση του Aubrey Powell (Hipgnosis).
Full tracklisting for ‘Rattle That Lock’
1) 5 A.M (Gilmour)
2) Rattle That Lock (Gilmour/Samson/Boumendil)
3) Faces Of Stone (Gilmour)
4) A Boat Lies Waiting (Gilmour/Samson)
5) Dancing Right In Front Of Me (Gilmour)
6) In Any Tongue (Gilmour/Samson)
7) Beauty (Gilmour)
8) The Girl In The Yellow Dress (Gilmour/Samson)
9) Today (Gilmour/Samson)
10) And Then…(Gilmour)
Το πρώτο video από το πολυαναμενόμενο –τρίτο σε σειρά- full length album τους, με τίτλο “Remedie” έδωσαν στη δημοσιότητα οι Αθηναίοι melodic dark metallers SORROWFUL ANGELS. Το video είναι για το τραγούδι “Shatterbox” και μας δείχνει ένα νέο, κατά πολύ μελωδικότερο και ωριμότερο πρόσωπο του σχήματος. Δείτε το παρακάτω:
Το “Remedie” είναι προγραμματισμένο να κυκλοφορήσει στις 16 Οκτωβρίου σε Ελλάδα και Ευρώπη από την ανερχόμενη εγχώρια δισκογραφική εταιρεία ROAR! Rock of Angels Records, η οποία έχει πραγματοποιήσει μια πολύ δυναμική είσοδο στην εγχώρια δισκογραφία και φαίνεται πως θα μας απασχολήσει έντονα στο προσεχές χρονικό διάστημα.
Μείνετε συντονισμένοι στις σελίδες των SORROWFUL ANGELS και της ROAR! για να ενημερώνεστε πρώτοι για όλες τις προσεχείς δραστηριότητες και κυκλοφορίες:
Πήρες μα κι έδωσες πνοή
στην πιο θολή μου μνήμη.
Τώρα μπορώ να θυμηθώ
που σε είχα ξαναδεί.
Σε είδα σ’ άθλιους καιρούς
να μας σκορπάει το χιόνι,
να μπουσουλάμε απ’ το ποτό
και μόνο να νυχτώνει.
(Γιορτή)
Κάπως έτσι το είχα στο μυαλό μου, κάπως έτσι περίμενα να νιώσω, τον κάθε στίχο, και να τον βιώσω όσο πιο πολύ μπορώ. Δεν απόρησα που η πρώτη ημέρα πήγε sold out, το περίμενα ότι θα ζηλέψει το ίδιο και η δεύτερη. Και πως να μην ξεπουλήσει, όταν τα Διάφανα Κρίνα δηλώνουν επανένωση και έχουν ένα τεράστιο κοινό να τους ακολουθεί χρόνια τώρα.
Αυτό που θυμάμαι ακόμα και τώρα από εκείνη την βραδιά, την πρώτη στην ουσία -γιατί είχαμε την χαρά να γευτούμε την παρθενική τους αντάμωση, ημέρα Πέμπτη- είναι τα όσα κορμιά έβλεπα να πάλλονται μπροστά στα κάγκελα, εκείνα που με πάθος και γιομάτο μνήμες άγγιζαν σε κάθε στίχο.
Εκεί που τα χέρια τεντώνονταν προσπαθώντας να φτάσουν τις λέξεις είτε του Γ. Αγγελάκα είτε του Θ. Ανεστόπουλου. Τα δάκρυα εκείνα που θύμιζαν στίχο των Διάφανων Κρίνων και έμοιαζαν να φωνάζουν “βάλτε να πιούμε”.
Ας πάρω τα πράγματα όμως από την αρχή.
Δεν πάει καιρός που ανακοινώθηκαν τα άσχημα νέα από τον ίδιο τον Θάνο, δεν πάει καιρός που στάθηκαν όλοι γύρω του, ακόμα και με ένα μικρό τους μήνυμα, δεν πάει καιρός που “η αγάπη” ξύπνησε.
Ημέρα πρώτη και στις 10 του Σεπτέμβρη, μια νέα αρχή θα γινόταν, ένα μέλλον που άγγιξε το παρελθόν και ήμασταν τόσο τυχεροί για να το ζήσουμε, βρεθήκαμε τόσο κοντά για να είμαστε κομμάτι του.
Ξέρεις είναι όμορφο να σε αγκαλιάζουν την στιγμή που το έχεις ανάγκη, είναι ακόμα πιο όμορφο να μοιράζεσαι στιγμές σου με όλους αυτούς που αγαπάς.
Όπως φάνηκε όλα, ξεκίνησαν στην ώρα τους, οι Last Drive βρέθηκαν στην σκηνή, ετοιμάζοντας τον κόσμο για κάτι πολύ δυνατό. Και όσο η ώρα περνούσε και όσο τα τραγούδια έμπαιναν και ξυπνούσαν το πετσί μας, τόσο τα συναισθήματα φούντωναν και τραγουδούσαμε δυνατά.
Γιατί η αγάπη θέλει δύναμη και αυτό ήρθαμε να αποδείξουμε.
Φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει ο Γ. Αγγελάκας που αν και όπως ομολόγησε δεν ήταν πλήρως προετοιμασμένοι ή τουλάχιστον έτσι όπως θα ήθελαν, ήταν κάτι που όχι μόνο δεν αντιληφθήκαμε αλλά γουστάραμε και με το παραπάνω! Με τραγούδια πρόσφατα αλλά και από το παρελθόν, με παραγγελιές αλλά και με λόγια αγαπημένα για τον Θάνο Ανεστόπουλο, ξεκίνησαν και μοιράστηκαν μαζί μας τουλάχιστον 40 λεπτά στην σκηνή.
Μα ξέρεις ποιον παραδέχτηκα; Ξέρεις σε ποιον έβγαλα το καπέλο; Στον Θάνο, που παρά την ταλαιπωρία του, μοιράστηκε μαζί μας τουλάχιστον 2 ώρες δίχως να πάρει μιαν ανάσα. Και αγέρωχος να μένει στην σκηνή και να “ξερνά” την ζωή μπροστά στα μάτια μας. Και δώστου να κρέμονται χέρια στα σίδερα μπροστά και να ουρλιάζουν τους στίχους, και δώστου να αδειάζουν μπουκάλια με κρασί τριγύρω. Ένα μεγάλο πανηγύρι, μια μεγάλη γιορτή για την ζωή. και όπως είπε και o Αλκίνοος Ιωαννίδης:
«Ευχαριστούμε τα Διάφανα Κρίνα! Ευχαριστούμε τα Κρίνα από την καρδιά μας που σε μία εποχή σκοτεινή έστησαν μια γιορτή φιλίας και αγάπης. Εγώ προσωπικά σκύβω και τους φιλώ τα χέρια. Φιλώ αυτά τα χέρια που ζούνε δουλεύοντας στις ελιές και στα αμπέλια και δουλεύοντας πότε ως courier και πότε ως delivery και όντας στην ανεργία και ξεφορτώνοντας κούτες στα σούπερ μάρκετ για τρία ευρώ την ώρα, αλλά και στα βιβλιοπωλεία που ξεφυλλίζουν όρθιοι οχτάωρα και δεκάωρα και χαϊδεύουν βιβλία, όταν όλοι ψάχνουν να κάνουν καριέρα. Αυτούς εδώ τους ανθρώπους, που γράφουν τέτοια τραγούδια και έχουν τέτοια ψυχή που μας μαζεύουν όλους εδώ δύο μέρες και μας φέρνουν κοντά σα μια γροθιά. Τους ευχαριστώ από την καρδιά μου και τους προσκυνώ.»
Θάνο Ανεστόπουλο
Παντελή Ροδοστόγλου
Νίκο Μπαρδή
Κυριάκο Τσουκαλά
Τάσο Μαχά
Παναγιώτη Μπερλή
Αλκίνοο Ιωαννίδη
Γιάννη Αγγελάκα και την μπάντα του
The Last Drive
Σταύρος των Deus X Machina
Οι πολυαγαπημένοι και πολυτάλαντοι Foo Fighters πρόκειται να κυκλοφορήσουν ένα νέο ΕΡ με τίτλο “Songs From The Laundry Room” το οποίο περιέχει 4 κομμάτια και είχε αρχικά κυκλοφορήσει ως 10” βινύλιο για την φετινή Record Store Day στις 18 Απριλίου.
Τα 4 κομμάτια του EP είναι τα παρακάτω:
Alone + Easy Target (ηχογραφήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 1991 ως demo για τους Nirvana και ο Grohl το επανηχογράφησε το 1995 για το 1ο άλμπουμ των Foo Fighters)
Big Me (ηχογραφήθηκε τον Μάρτιο 1994 και ήταν το 4ο single του 1ου άλμπουμ και το είχε γράψει όσο ήταν στους Nirvana)
Kids In America (διασκευή Kim Wilde, ηχογραφήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1991)
Empty Handed (ηχογραφήθηκε το 1992, δεν έχει κυκλοφορήσει ποτέ)
To πρώτο solo album του τραγουδιστή των Soundgarden, Chris Cornell, με τίτλο “Higher Truth” κυκλοφορεί την Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου από την Universal Music Enterprises (UMe). Λίγες μέρες πριν την επίσημη κυκλοφορία δημοσιεύθηκε και το πρώτο video για το κομμάτι “Nearly Forgot My Broken Heart“, στο οποίο εμφανίζονται οι ηθοποιοί Eric Roberts (“Runaway Train”, “Heroes”, “The Expendables”) και W. Earl Brown (“Deadwood”),directed by καθώς και ο ίδιος ο Chris Cornell υπό τις οδηγίες της Jessie Hill.
Η παραγωγή του έγινε από τον Brendan O’Brien (Bruce Springsteen, Pearl Jam, Neil Young) και το album θα είναι διαθέσιμο και σε πολυτελή έκδοση με 4 bonus tracks.
01. Nearly Forgot My Broken Heart
02. Dead Wishes
03. Worried Moon
04. Before We Disappear
05. Through The Window
06. Josephine
07. Murderer Of Blue Skies
08. Higher Truth
09. Let Your Eyes Wander
10. Only These Words
11. Circling
12. Our Time In The Universe
Bonus tracks:
13. Bend In The Road
14. Wrong Side
15. Misery Chain
16. Our Time In The Universe (Remix)
