Το AthensRocks επιστρέφει χωρίς απουσίες και με προσθήκες στο line-up!
Στις 13 Ιουνίου 2021 στο ΟΑΚΑ, η σπουδαιότερη indie rock μπάντα της δεκαετίας, The National και οι σωτήρες του punk IDLES, ενώνουν δυνάμεις με τους πρωτοπόρους της indie pop Balthazar, πραγματοποιώντας όλοι μαζί τις υποσχέσεις τους από τις συναυλίες που μας έλειψαν το 2020.
Ευχαριστούμε για την στήριξή σας όλο αυτό το διάστημα αναμονής. Τα εισιτήριά σας ισχύουν για το καλοκαίρι του 2021 και ελπίζουμε να σας δούμε όλους εκεί! Όποιος δεν μπορεί να είναι μαζί μας εκείνη την ημέρα, ας επικοινωνήσει στο info@highpriority.gr το αργότερο μέχρι τη Δευτέρα 8 Ιουνίου 2020!
Για περιορισμένο χρονικό διάστημα τα εισιτήρια γενικής εισόδου θα συνεχίσουν να κοστίζουν 46 ευρώ και τα VIP εισιτήρια 82 ευρώ.
Το AthensRocks επιστρέφει χωρίς απουσίες και με προσθήκες στο line-up!
Στις 13 Ιουνίου 2021 στο ΟΑΚΑ, η σπουδαιότερη indie rock μπάντα της δεκαετίας, The National και οι σωτήρες του punk IDLES, ενώνουν δυνάμεις με τους πρωτοπόρους της indie pop Balthazar, πραγματοποιώντας όλοι μαζί τις υποσχέσεις τους από τις συναυλίες που μας έλειψαν το 2020.
Ευχαριστούμε για την στήριξή σας όλο αυτό το διάστημα αναμονής. Τα εισιτήριά σας ισχύουν για το καλοκαίρι του 2021 και ελπίζουμε να σας δούμε όλους εκεί! Όποιος δεν μπορεί να είναι μαζί μας εκείνη την ημέρα, ας επικοινωνήσει στο info@highpriority.gr το αργότερο μέχρι τη Δευτέρα 8 Ιουνίου 2020!
Για περιορισμένο χρονικό διάστημα τα εισιτήρια γενικής εισόδου θα συνεχίσουν να κοστίζουν 46 ευρώ και τα VIP εισιτήρια 82 ευρώ.
Οι Rage Against The Machine αποδεικνύουν για ακόμα μια φορά πως δεν είναι μια συμβατική μπάντα που ακολουθεί το ρεύμα της εποχής, αλλά είναι η αντίδραση και η φωνή σε ότι μας κάνει να ουρλιάζουμε από οργή.
Δεν είναι τυχαίο που οι στίχοι τους όλο και περισσότερο αγγίζουν και εναντιώνονται απέναντι στα γεγονότα αλλά και στις καταστάσεις που βιώνουμε.
Αγανακτισμένοι και οι ίδιοι με την εν ψυχρό δολοφονία του George Floyd, επαναφέρουν το μήνυμα του τραγουδιού “Killing In The Name“, μέσω του λογαριασμού τους στο Twitter.
• Killing In The Name
• Recorded in 1992
• Regrettably just as relevant in 2020
Ηχογραφήθηκε το 1992, την εποχή που το Los Angeles καιγόταν από τις διαμαρτυρίες για τον άγριο ξυλοδαρμό του Ρόντι Κινγκ και την τότε αθώωση των αστυνομικών :
Some of those that work forces are the same that burn crosses Those who died are justified, for wearing the badge, they’re the chosen whites
Αυτό είναι το νέο single των Bend For Eleven και έχει τον τίτλο “My Inner Sight”, από τον δίσκο “REBEL DAY”.
Οι Bend For Eleven σχηματίστηκαν το 2014 στη Θεσσαλονίκη. Κυκλοφόρησαν τον δίσκο “Aggressive Illusions” τον Μάρτιο του 2016, και στις 16 Μαρτίου του 2020 κυκλοφόρησαν τον δίσκο “REBEL DAY”. Το ύφος του δίσκου κινείται σε alternative rock ρυθμούς, με μελωδίες που μένουν στο αυτί. H ηχογράφηση έγινε στο Quantum Studio στη Θεσσαλονίκη υπό την καθοδήγηση και μίξη του John Vee, ενώ το mastering επιμελήθηκε ο Γιάννης Μαυρίδης-Cue Studio.
O δίσκος κυκλοφορεί μέσω bandcamp, soundcloud και spotify στα social media.
Στο άλμπουμ συμπεριλαμβάνεται και το τραγούδι “My Inner Sight”.
Δείτε το βίντεο που ακολουθεί.
Produced by / John Vee Mastering by / Yiannis Mavridis – Cue Studio Featuring an edited version of “durckness” short film Starring: Tasos Mparniadakis directed, written, produced, edited, color grading: Aris Deligiannidis director of photography: Iordanis Theodosiadis art director: Evi Bokovou sound design, foley artist: Anastasis Petrelis make up, special effects: Vasiliki-Yolande Kita Dulac visual effects: Kostas Karydas
Οι συναυλίες των Villagers of Ioannina City σε Θεσσαλονίκη (Principal Club Theater), Πάτρα (Royal Theater) και Κέρκυρα (7 Τεχνών Τόπος) ακυρώνονται μέχρι νεoτέρας, λόγω των εξελίξεων της πανδημίας του COVID-19.
Όσοι προμηθεύτηκαν εισιτήρια για τη συναυλία της Θεσσαλονίκης από τον Πολυχώρο WE, λόγω προσωρινής μη λειτουργίας του χώρου, μπορούν να απευθυνθούν στο Καφενείον Τζαμάλα (Λέοντος Σοφού 18), από την Πέμπτη 28 Μαΐου έως τη Δευτέρα 1 Ιουνίου και ώρες 18:00-20:00.
Όσοι προμηθεύτηκαν εισιτήρια από τα καταστήματα Public, ΟΠΑΠ ή από οποιοδήποτε άλλο φυσικό σημείο προπώλησης της Θεσσαλονίκης, της Πάτρας ή της Κέρκυρας, μπορούν να απευθυνθούν στα αντίστοιχα καταστήματα κατά τις ώρες λειτουργίας τους, από την Πέμπτη 28 Μαΐου έως τις 10 Ιουνίου.
Οι κάτοχοι ηλεκτρονικών εισιτηρίων θα λάβουν το αντίτιμο της αγοράς τους, απευθείας στην κάρτα μέσω της οποίας έγινε η συναλλαγή, έως τις 10 Ιουνίου.
Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνήσετε στο info@highpriority.gr.
VIC will be back! Until then, stay positive and calm!
Οι Pink Floyd πέρα από τη συναυλία που μας είχαν χαρίσει από την Πομπηία, αποφάσισαν πως πρέπει να δώσουν στο κοινό τους, εκείνο το υλικό που κάποτε έθαβαν σε συρτάρια.
Αν είστε χρήστες του spotify (και όχι μόνο) και ακολουθείτε το συγκρότημα, τότε ίσως και να έχετε εντοπίσει τις μικρές καθημερινές εκπλήξεις που σας χαρίζουν! Καθημερινά playlist, με ακυκλοφόρητο υλικό και σπάνια κομμάτια, που ανανεώνονται ή προστίθενται συχνά.
Σε περίπτωση που θέλετε να ανακαλύψετε την playlist, τότε να την αναζητήσετε με τον τίτλο Syd, Roger, Richard, Nick and David – An Evolving Pink Floyd Playlist.
Αν είσαι ο άνθρωπος που χάνεται με ψαγμένες σειρές και θέλεις να κάψεις ότι εγκεφαλικό κύτταρο σου έχει απομείνει, τότε σε περίπτωση που δεν έχεις δει την σειρά Dark που προβάλλεται από το Netflix, να το κάνεις. Και αυτό γιατί έρχεται η τρίτη και τελευταία σεζόν στις 27 Ιουνίου!
Πρόκειται για γερμανική παραγωγή, που σκοπός σου είναι να καταλάβεις τι γίνεται μέσα στον χοροχρόνο και στις διαστάσεις. Αλλά πίστεψε με, δεν είναι τόσο απλό… Πρέπει να μείνεις συγκεντρωμένος, αν θέλεις κράτα και σημειώσεις γιατί ποτέ μα ποτέ δεν ξέρεις. Υπάρχουν πολλά ονόματα, πράγματα και θάματα που γίνονται που πιθανόν από τα μισά της πρώτης σεζόν, να μας έχεις αποχαιρετήσει ήδη…
Κάτι που μάλλον πρέπει να κάνουμε και όσοι έχουμε ήδη δει τις 2 προηγούμενες (δεν το έχουμε και πρόσφατα)…
To “Strelitzia”, ένα από τα “εργα καραντίνας” του Μάνου Μυλωνάκη, που γράφτηκε εξ’ ολοκλήρου με τα λιγοστά μουσικά εργαλεία που είχε στο σπίτι του, κυκλοφορεί σήμερα από την καναδέζικη Moderna Records.
Αφιερωμένο στην άνοιξη, στην μοναδικότητα και την ισότητα. Η ιστορία του “πουλιού του παραδείσου” που καταδικάστηκε να μεταμορφωθεί σε φυτό, μας θυμίζει πως παρά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, τις διαφορές ή/και τα επιτεύγματά μας, όλοι αναπνέουμε τον ίδιο αέρα και έχουμε σχεδιαστεί να ζουμε ισότιμα και σε αρμονία μεταξύ μας. Η “Strelitzia” είναι μια ιστορία ειπωμένη με πιάνο, κλασικά έγχορδα και κάποια synths του ’80.
Ακούστε/Αγοράστε/Μοιραστείτε/Στηρίξτε αυτή την κυκλοφορία μέσα από την ψηφιακή πλατφόρμα της επιλογής σας:
Η ερμηνεύτρια και παραγωγός Juno, λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία του upbeat single της με τίτλο “MORE”, επιστρέφει με 3 νέα κομμάτια ατόφιας ατμοσφαιρικής μουσικής, μέσα από τα οποία ο ακροατής καλείται σε ένα ταξίδι συναισθημάτων.
Το EP “Raw Takes” δημιουργήθηκε τον Μάρτιο του 2020, κατά την διάρκεια της καραντίνας και είναι ένα instrumental οκτάλεπτο, στο οποίο η Juno θέλει να αποτυπώσει πιστά τα συναισθήματα και τις έντονες εναλλαγές που επιφέρουν στον ψυχισμό μας, τέτοιου είδους πρωτόγνωρες εμπειρίες διαβίωσης.
Η Αθηναία τραγουδίστρια/τραγουδοποιός Juno ξεκίνησε το μουσικό της ταξίδι πριν από μια δεκαετία, ξεκινώντας μαθήματα μονωδίας ως σοπράνο, στο Δημοτικό Ωδείο της Πετρούπολης. Παράλληλα με τις σπουδές της στη αρμονία, θεωρία και τη σύνθεση τραγουδιών, άρχισε να πειραματίζεται με διάφορα είδη μουσικής και να ανακαλύπτει τις δημιουργικές της δυνατότητες. Στην πορεία κυκλοφόρησε τραγούδια της με τη συνεργασία εγχώριων καλλιτεχνών, αλλά και ξένων, όπως ο Auditory Canvas, DistantStarr, Buddy Leezle. Τα πρώτα της βήματα ως τραγουδοποιός και ερμηνεύτρια έγιναν επίσημα το 2017, όποτε και κυκλοφόρησε ψηφιακά το πρώτο της EP με τίτλο “The Leap” σε παραγωγή του Jovian Kid. Λίγους μήνες αργότερα, στις αρχές του 2018, κυκλοφόρησε ένα single με τίτλο “Love in Stereo”, μια downtempo μπαλάντα με στοιχεία dreampop, όπου επιμελείται σύνθεση, παραγωγή και ήχο κάνοντας τα πρώτα της βήματα και ως παραγωγός. Το καλοκαίρι του 2019 κυκλοφορεί το CLOSER EP, με 4 νέα τραγούδια στα οποία υπογράφει σύνθεση και παραγωγή, μία ολοκληρωμένη δουλειά η οποία την εισάγει δυναμικά στην ελληνική σκηνή.
Tον Δεκέμβριο του 2019, λίγο πριν την αλλαγή της δεκαετίας κυκλοφορεί το νέο της upbeat single με τίτλο MORE. Στα μέσα της άνοιξης 2020 κατά τη διάρκεια της καραντίνας κυκλοφορεί τρία ολοκαίνουρια instrumental κομμάτια επιθυμώντας να αναδείξει τα συναισθήματα σε μεταβαλλόμενους και απρόβλεπτους καιρούς σαν και αυτόν.
Athens-born singer/ songwriter and producer Natasja Salou began her journey as a classical soprano in local conservatories more than a decade ago before crossing over to modern genres.
Over the last years she began to explore her own creative side while studying harmony, music theory and songwriting. She has released music with renowned local Greek artists as well as with international artists such as Auditory Canvas, Distantstarr and Buddy Leezle.
She was introduced as Juno in the late summer of 2017 when she released The Leap EP, produced by the Jovian Kid, marking her first songwriting steps and later on, at the beginning of 2018 she released a new single called Love in Stereo, taking her first steps as a producer as well.
A year and half later she releases her first fully self produced EP ‘CLOSER’ which gives her a strong momentum within the local scene of Greece. Just before the decade ends she releases a brand new single called MORE to mark her work put into her debut album.
In mid-spring 2020 she releases an experimental EP consisting of three instrumental tracks created during lockdown to depict the feelings within these shifting times.
Εκτός νοσοκομείου βρίσκεται πλέον η Marianne Faithfull, μετά την σοβαρή κατάσταση υγείας που είχε και με τον νέο ιο, που την επηρέασε παραπάνω (δείτε το άρθρο).
Πριν λίγα λεπτά φαίνεται πως επέστρεψε στο σπίτι της, όπου έκανε και την πρώτη της ανακοίνωση πως έχει επιστρέψει και πάλι.
Εμφανώς καταβεβλημένη από την όλη ταλαιπωρία, που κράτησε κοντά ενάμιση μήνα. Από ότι φαίνεται όμως, παρά το μεγάλο της ηλικίας της, όλα πάνε καλά!
I would like to say to all the people who cared for me and thought of me, who sent me love, people I know, people I have never met, thank you for helping me to get better.
I want to thank the doctors and nurses who were so good and basically saved my life!
Thank you all again for all your care, love, thoughts, prayers and wishes.
Αν έχεις ταινία μικρού μήκους και θεωρείς πως πρέπει να την δούμε, τότε καλύτερα να πάρεις μέρος στο open call, του 26ου Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας.
Για περισσότερα, διαβάστε το αναλυτικό δελτίο τύπου:
Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας αγαπά και στηρίζει έμπρακτα το ελληνικό σινεμά από την πρώτη του έκδοση μέχρι και σήμερα. Πολυαναμενόμενες πρεμιέρες ελληνικών ταινιών που αγκαλιάζονται από το τοπικό κοινό και ταξιδεύουν στην Ελλάδα και το εξωτερικό, εργαστήρια για την ανάπτυξη και παραγωγή ταινιών, υψηλοί και τιμώμενοι καλεσμένοι της εγχώριας κινηματογραφικής κοινότητας και, φυσικά, βραβεύσεις και ανάδειξη παλαιότερων και ανερχόμενων Ελλήνων και Ελληνίδων δημιουργών είναι κάποια από τα συστατικά που διατηρούν ζωντανή και βαθαίνουν κάθε χρόνο αυτή τη σχέση υποστήριξης και αγάπης.
Ένας από τους πιο ξεχωριστούς και ισχυρούς δεσμούς του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας με το ελληνικό σινεμά είναι φυσικά το Διαγωνιστικό Τμήμα Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους, το οποίο βοηθά με ιδιαίτερη φροντίδα – για σχεδόν μια δεκαετία – τις νέες ελληνικές ταινίες μικρού μήκους να βρουν τον δρόμο τους προς τη μεγάλη οθόνη και να συναντήσουν το κοινό τους. Μια αγάπη και εμπιστοσύνη που ανταποδίδουν και οι Έλληνες και Ελληνίδες δημιουργοί, καταθέτοντας με διαρκώς αυξανόμενο ρυθμό τις ταινίες τους στις Νύχτες Πρεμιέρας, οι οποίες φτάνουν να εκπροσωπούν δυναμικά το πιο δημιουργικό κομμάτι της ελληνικής κινηματογραφικής παραγωγής.
Έχοντας παρουσιάσει συνολικά περισσότερες από 470 ταινίες τα τελευταία έξι χρόνια, το ολοζώντανο και συναρπαστικό Διαγωνιστικό Τμήμα των Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους παραμένει αναπόσπαστο κομμάτι και του 26ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας.
Όροι Συμμετοχής:
● Στο Διαγωνιστικό δικαιούται να συμμετάσχει κάθε ελληνική ταινία μικρού μήκους που έχει ολοκληρώσει την παραγωγή της από το Σεπτέμβριο του 2019 μέχρι και το καλοκαίρι του 2020.
● Για τη συμμετοχή στο Διαγωνιστικό δεν απαιτείται αποκλειστικότητα προβολής ή ελληνικής πρεμιέρας της ταινίας.
● Στην περίπτωση που η ταινία επιλεγεί στο διαγωνιστικό τμήμα, θα πρέπει να υπάρχει η δυνατότητα υποβολής της αποκλειστικά σε DCP για την προβολή της στην κινηματογραφική αίθουσα και σε αρχείο MPEG4 για την ενδεχόμενη ψηφιακή της προβολή.
● Κάθε σκηνοθέτης έχει δικαίωμα συμμετοχής στο Φεστιβάλ με μια μόνο ταινία.
● Δεν γίνονται δεκτές ταινίες που έχουν κατατεθεί σε προηγούμενες εκδόσεις του Φεστιβάλ και έχουν απορριφθεί.
● Η προκριματική επιτροπή των ταινιών αποτελείται από τον υπεύθυνο του τμήματος και το σύνολο της ομάδας προγραμματισμού του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας.
● Σκηνοθέτες και παραγωγοί από Ελλάδα και Κύπρο που επιθυμούν να συμμετέχουν, μπορούν να υποβάλουν την ταινία τους μέσω της ηλεκτρονικής πλατφόρμας FilmFreeway μέχρι και τις 5 Ιουλίου 2020.
Οι ταινίες που θα επιλεχθούν, θα προβληθούν κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ, ενώ ειδική κριτική επιτροπή θα απονείμει βραβεία Καλύτερης Ταινίας (Α’ και Β’), Σκηνοθεσίας, Σεναρίου, Ανδρικής και Γυναικείας Ερμηνείας.
Τα βραβεία Α’ και Β’ Καλύτερης ταινίας θα συνοδεύονται από χρηματικό έπαθλο, λεπτομέρειες για τα οποία θα ανακοινωθούν σύντομα.
Η προθεσμία υποβολής λήγει στις 5 Ιουλίου 2020.
Δεκτές θα γίνονται αποκλειστικά όσες ταινίες υποβληθούν μέσα από την πλατφόρμα FilmFreeway.
Το 26ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας θα πραγματοποιηθεί από τις 23 Σεπτεμβρίου έως τις 4 Οκτωβρίου 2020.
Η Veego Records παρουσιάζει το ντεμπούτο album των KEPLER IS FREE, με τίτλο “Teegarden“.
Με έδρα την Αθήνα, το τζαζ σχήμα KEPLER IS FREE δημιουργεί πολυδιάστατη μουσική κάνοντας μία τομή μεταξύ της soul-jazz των ’70s, της σύγχρονης εναλλακτικής hip-hop, της πειραματικής ηλεκτρονικής μουσικής αλλά και του nu-jazz κύματος.
To συγκρότημα ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 2018 από τον Σωκράτη Τσεντόγλου (drums) και πλαισιώθηκε στην συνέχεια από τους Γιώργο Μιγδάνη (ηλεκτρική κιθάρα), Νικηφόρο Nugent (πλήκτρα), Σπύρο Ζάρδα (τρομπέτα) και Βασίλη Αλεξόπουλο (μπάσο).
Προερχόμενοι από διαφορετικές μουσικές καταβολές, τα μέλη της μπάντας συναντήθηκαν προκειμένου να δημιουργήσουν πρωτότυπες συνθέσεις με καθαρά crossover προσανατολισμό.
Οι KEPLER IS FREE θα μπορούσε να πει κανείς ότι εντάσσονται στην ευρύτερη σύγχρονη nu-jazz σκηνή, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί από σχήματα όπως οι GoGo Penguin, οι BADBADNOTGOOD και ο Alfa Mist.
Η μπάντα συνέθεσε και ηχογράφησε Live το πρώτο της album με τίτλο “Teegarden”, το οποίο αποτελείται από 5 tracks, στο Suono Studio απο τον Gustav Penka, το Master έγινε από τον Νίκο Λάβδα στο Kiwi Studio ενώ το artwork είναι δημιουργία του Replica Studio.
Το άλμπουμ κυκλοφορεί την 1η Ιουνίου σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες και Βινύλιο σε περιορισμένη συλλεκτική έκδοση 300 κόπιες (200 μαύρο και 100 λευκό βινύλιο), απο την Veego Records.
Στα δέκα τραγούδια του νέου του album που μόλις κυκλοφόρησε, ο Lexxman (aka Αλέξανδρος Λίγγρης), καθρεφτίζει συναισθηματικά και αισθητικά την ζωή στην Ελλάδα της κρίσης.
Χωρίς την εύκολη γκρίνια που θα μπορούσε να προκύψει αλλά με ρομαντισμό, τρυφερότητα και καθαρό βλέμμα. Δέκα μικρές, προσωπικές αλλά και δικές μας ιστορίες που ξεκινάνε από το σκοτάδι και συχνά οδηγούν στο φως.
Μία από αυτές, το πρώτο single “Όλο αυτό”, περιγράφει με αισιοδοξία για το μέλλον, τη δύσκολη διαδρομή στα χρόνια της κρίσης.
Hip hop beats της old school σχολής, με περάσματα από 70’s rock, dub και electronica συνθέτουν ένα μουσικό μωσαϊκό που άλλοτε κινείται σε χαλαρούς τόνους και άλλοτε δονείται από δυνατό μπάσο και τύμπανα.
Το album είναι μια εντελώς προσωπική κατάθεση του Lexxman, που έχει γράψει μουσική και λόγια και είναι υπεύθυνος για την παραγωγή, με τη βοήθεια του Δημήτρη Καλούση, που έκανε τις μίξεις.
“Κάθε τετράστιχο που ραπάρω, θέλω αν το απομονώσεις και το διαβάσεις μόνο του να μπορεί και πάλι να έχει ένα νόημα για κάποιον.” Lexxman
Ο Lexxman είναι στη μουσική από το 1999, όταν ξεκίνησε να ραπάρει με φίλους του πάνω από ένα κασετόφωνο (δανικό από την γιαγιά) και να μοιράζει underground rap κασέτες στο σχολείο και την γειτονιά. Αργότερα συμμετείχε σε διάφορα μουσικά σχήματα (Akrovates, Esc Key), που απέδωσαν δύο ολοκληρωμένα album.
Το “Μάθε να ζεις” είναι το νέο του album σε ανεξάρτητη παραγωγή και κυκλοφορεί ψηφιακά σε όλες τις μουσικές πλατφόρμες.
Κυκλοφόρησε η νέα δισκογραφική δουλειά του Luke Elliot και έχει τον τίτλο “The Big Wind“.
Διαβάστε αναλυτικά το δελτίο τύπου που ακολουθεί:
Ο άνεμος της ανανέωσης, ο άνεμος της αλλαγής, ο άνεμος της καταστροφής, ο άνεμος της μουσικής. Με τη σαρωτική του δύναμη, τη θυελλώδη και ακατάπαυστη ορμή του που συγκλονίζει και συνεπαίρνει. Όπως και η μουσική, που ταξιδεύει με απίστευτη ταχύτητα, που άλλοτε καταλαγιάζει και άλλοτε πάλι ξεχύνεται ορμητικά σε ένα αέναο ταξίδι. Κάπως έτσι φτάνει στα μέρη μας ο τραγουδοποιός Luke Elliot με το νέο του άλμπουμ του, «The Big Wind». Η έμπνευση έρχεται από το μοιραίο 1839, όταν ξέσπασε μια καταστροφική θύελλα στις 6 Ιανουαρίου στην Ιρλανδία που έχει μείνει (στην ποίηση και την πεζογραφία) γνωστή ως, The Night of the Big Wind. Κόστισε τη ζωή σε εκατοντάδες ανθρώπους και μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν η καταστροφικότερη θύελλα που είχε χτυπήσει την Ιρλανδία για 300 χρόνια.
Πολλοί είναι αυτοί που κυνηγούν θύελλες, κυνηγούν… το αδιανόητο, θέλουν να συλλάβουν τις μυστηριακές δυνάμεις της φύσης, την ικανότητά της να μεταμορφώνεται, να αλλάζει συνεχώς, να αλλάζει ακόμα και βίαια, να υποτάσσει αλλά να μην υποτάσσεται. Κάποιοι στην προσπάθεια τους αυτή βγαίνουν τραυματισμένοι αλλά σοφότεροι. Έτσι και ο Luke Elliot ο οποίος πρόσφατα, βρέθηκε να «κυνηγά καταιγίδες», να μάχεται για να ισορροπήσει μέσα στον ανεμοστρόβιλο της προσωπικής του ζωής από τη μία και του φρενήρους δημιουργικού του οίστρου από την άλλη. Και μέσα σε όλα αυτά, γεννήθηκε το καινούργιο του άλμπουμ, The Big Wind.
Τον ακούσαμε πρώτη φορά να τραγουδά μαζί με τον Sivert Hoyem το Somebody’s Man και η φωνή του εντυπωσίασε. Στην Ελλάδα, πρωτοήρθε τον περασμένο Απρίλιο, όταν και άνοιξε τις συναυλίες των Madrugada στις τρεις αξέχαστες sold out συναυλίες τους σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Μια ευχάριστη έκπληξη που ξάφνιασε ευχάριστα το ελληνικό κοινό με τη μαγευτική του εμφάνιση και την υπέροχη φωνή του.
Ένα χρόνο αργότερα, ο Luke Elliot επιστρέφει για να παρουσιάσει περήφανα τη νέα δισκογραφική του δουλειά, The Big Wind και το φθινόπωρο που έρχεται ελπίζουμε να απολαύσουμε ολοκληρωμένα και ζωντανά τη δουλειά του.
«Αυτά τα τραγούδια έχουν να κάνουν με την προσπάθεια μου να ισορροπήσω στη ζωή. Ενώ τα έγραφα, δεν είχα κάποια μόνιμη κατοικία, όμως εκείνη την περίοδο βγήκα από αυτό το χάος. Γνώρισα τη γυναίκα μου και πήρα την σοβαρή απόφαση να ολοκληρώσω αυτόν τον δίσκο», αποκαλύπτει ο καλλιτέχνης, από το Νιου Τζέρσεϋ. «Όλοι πρέπει κάποια στιγμή να μεγαλώσουν και να ωριμάσουν».
Το γαλλικό Rolling Stone επέλεξε ήδη το «The Big Wind» ως άλμπουμ του μήνα και αναφέρθηκε στον Luke ως «αναμφισβήτητο ταλέντο σε συνδυασμό με μια πραγματικά εκπληκτική φωνή».
Οι κριτικοί συγκρίνουν τον Luke Elliot με καλλιτέχνες της folk και rock μουσικής, σαν τους Hank Williams, Big Joe Turner, Bob Dylan, Elmore James, PJ Harvey και Nick Cave.
«Αν ο Jerry Lee Lewis και ο Bob Dylan είχαν ένα παιδί και τότε το παιδί είχε ένα παιδί με τον Tom Waits, θα μπορούσε να μεγαλώσει για να ακούγεται όπως ο Luke Elliot …»: Popdose
Πρόκειται για έναν σκοτεινό crooner, που τραγουδά με μία φωνή μελωδική και μελαγχολική ταυτόχρονα. Η μουσικότητα της φωνής του μετατρέπει τον ήχο σε εικόνες, γεμίζει το χώρο με στιγμιότυπα, όπως το σάουντρακ κινηματογραφικής ταινίας, είναι σύγχρονη, κομψή, «γήινη» και σημερινή, οι στίχοι του είναι ποιητικοί, γεμάτη συναισθηματικότητα, οι ιστορίες τους στοιχειώνουν το μυαλό και την ψυχή. Η φωνή του Luke Elliot είναι η φωνή ενός άνδρα ώριμου, έμπειρου, που ο τραυματικός χρόνος άφησε το σημάδι του πάνω του αλλά που ο ίδιος δεν έχασε την ευαισθησία και την αισθαντικότητά του.
Ο Luke Elliot γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Νιου Τζέρσεϋ, αλλά, ως καλλιτέχνης, διαμορφώθηκε ζώντας ανάμεσα στις τρεις πολιτείες της Νέας Υόρκης, Κονέκτικατ και Νιου Τζέρσεϋ και αυτήν την εποχή κατοικεί στη Νορβηγία.
Το The Big Wind, είναι το δεύτερο άλμπουμ του Luke Elliot και κυκλοφόρησε στις 8 Μαΐου με 10 τραγούδια. Το άλμπουμ ανοίγει με το «All On Board» που με την πανέμορφη ορχηστρική ευαισθησία και την περιπετειώδη μουσικότητά του θέτει τον τόνο για ολόκληρο το άλμπουμ, και φυσικά εκφράζει ξεκάθαρα και κατηγορηματικά την επιθυμία του να διαφοροποιηθεί αισθητικά από το προηγούμενο. Είναι ένα γλυκόπικρο ποπ τραγούδι με μία αξέχαστη μελωδία στο οποίο πρωταγωνιστεί η μοναδική φωνή του Elliot.
«Όταν το τραγούδι ήταν έτοιμο, ήταν και το υπόλοιπο άλμπουμ. Η όλη διαδικασία σηματοδοτήθηκε από αυτό το τραγούδι, ξεκίνησε και τελείωσε με αυτό το κομμάτι», δηλώνει.
Το The Big Wind, είναι ένα τολμηρό, καθηλωτικό άλμπουμ που αυθόρμητα ξυπνά μνήμες από τη νουάρ αισθητική των τραγουδιών, ή καλύτερα των ποιημάτων, του Tom Waits και του Nick Cave. Ο Elliot γράφει εικονοπλαστικούς στίχους που διηγούνται μία ολοκληρωμένη ιστορία από μόνες τους, οι μεμονωμένες σκηνές διαδέχονται η μία την άλλη δημιουργώντας αβίαστα μια ενιαία οπτικο-ακουστική σύνθεση, κομψή και γήινη. Τα φωνητικά απλά υπογραμμίζουν την εσωτερική ένταση του καλλιτέχνη, το τρωτό της ύπαρξής μας. Οι ποιητικοί του στίχοι διηγούνται στοιχειωμένα, επικά παραμύθια. Θα λέγε κανείς πως μιλάμε για ένα ολοκληρωμένο δημιουργό που, το έργο του οποίου κινητοποιεί όλες τις αισθήσεις.
Η πρώτη γεύση από το The Big Wind, δόθηκε με το «Somebody’s Man» όπου ο Luke Elliot τραγουδά με τον Sivert Høyem. Ένας διάλογος μεταξύ δυο ανδρών, μεταξύ δυο φίλων που συνομιλούν μουσικά μεταξύ τους – ένα «τραγούδι δρόμου», ύμνος στην αγάπη και τον αποχαιρετισμό. Σε αυτό το τραγούδι ο Luke Elliot πειραματίστηκε για πρώτη φορά με τα βαρύτονα φωνητικά. Και του άρεσε. Αυτή η νέα μουσική κατεύθυνση του πρόσφερε την συναισθηματική κάλυψη που ο ίδιος χρειαζόταν για να εκφραστεί το εσωτερικό βάθος που πηγάζει από τους στίχους του και την ψυχική του διάθεση. Ακολούθησαν το «Carolyn», το «τραγούδι – επαναστάτης» του άλμπουμ και το «All On Board», που με την πανέμορφη ενορχηστρωτική ευαισθησία του και την περιπετειώδη μουσικότητα του δίνει τον τόνο σε ολόκληρο το άλμπουμ, και φυσικά σηματοδοτεί με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τη διαφοροποίηση από το προηγούμενο. Και πριν λίγες ημέρες κυκλοφόρησε και το lyric video του The Big Wind, του τραγουδιού που δίνει και το όνομα του στο άλμπουμ.
Τώρα που ο ανεμοστρόβιλος του Big Wind πέρασε και η θύελλα καταλάγιασε, γαλήνεψαν η ψυχή και η ζωή του Luke. Κόπασε ο άνεμος, επέστρεψε η νηνεμία. Από τη μεγάλη καταιγίδα, στην ηρεμία. Ο ίδιος κατάφερε να βρει τη χρυσή ισορροπία ανάμεσα στην οικογενειακή ζωή και την έμφυτη επιθυμία του για φυγή – για να βγει στο δρόμο και να παρουσιάσει τη δουλειά του. «Είμαι τυχερός που κατάφερα να βάλω τα πράγματα σε μία σειρά. Θέλω να είμαι καλός σύζυγος και πατέρας και παράλληλα να κάνω όσο το δυνατόν περισσότερες περιοδείες», εξομολογείται.
Ο καλός άνεμος θα φέρει αυτόν τον ιδιαίτερο καλλιτέχνη το φθινόπωρο στην Ελλάδα.
Για να μας ταξιδέψει στον οπτικο-ακουστικό κόσμο του.
Για να μας δονήσει και να μας συγκινήσει.
Δε ξέρω για εσάς, αλλά δυσκολεύτηκα πολύ να γράψω για αυτό το δίσκο. Είμαι αθεράπευτα ερωτευμένη με τη φωνή του Jonas και οι Katatonia είναι από τις αγαπημένες μου μπάντες. Οπότε είναι μεγάλος ο πόνος καρδιάς, καθώς γράφω αυτές τις γραμμές. Ειδικότερα, γιατί τους είδα live τον Φεβρουάριο σε άρτια φόρμα και περίμενα να ακούσω κάτι άλλο, από αυτό που άκουσα.
Όταν έβαλα να ακούσω τον “City Burials” περίμενα έναν αέρα αλλαγής, μιας και το “Behind the Blood” που έγινε και video clip ήταν λίγο διαφορετικό από τα συνηθισμένα τραγούδια των Katatonia, καθώς και το “Lacquer” που ήταν το πρώτο τραγούδι που έδωσαν στη δημοσιότητα ήταν πολλά υποσχόμενο. Ε, λοιπόν, καλά έκαναν και το promo του δίσκου ξεκίνησε με αυτά τα δύο, γιατί είναι πλήρως αντιπροσωπευτικά της αλλαγής που η μπάντα έχει επιλέξει να κάνει, οπότε έδωσε προσδοκίες. Αλλά ίσως να έκαναν και λάθος, γιατί έδωσαν ελπίδες για κάτι που δεν ίσχυε. Όλα τα άλλα άσματα του “City Burials” ήταν λες και κάτι δε κόλλαγε. Άκουσα πάνω από 10 φορές όλο το δίσκο για να μπορέσω να καταλάβω τον δίσκο αυτό και την λογική πίσω από αυτόν.
Ο προηγούμενος δίσκος τους “The Fall of Hearts” πήγε σε πιο progressive μονοπάτια όπου προσωπικά δε με χάλασε, γιατί είδα μία εξέλιξη, η οποία κάπου θα οδηγούσε. O “City Burials” είναι λίγο φλατ; Λίγο «πάθαμε Tiamat και δε κόλλησε»; Λογικό, ίσως, μιας και ο Roger Öjersson των Tiamat είναι η πρόσφατη προσθήκη στους Katatonia. Ειλικρινά, δε ξέρω. Αυτά τα riffs του νέου κιθαρίστα Anders με κούρασαν και με έκαναν να στεναχωρηθώ, γιατί άλλαξαν το ύφος των Katatonia. Αδέρφια, ο δίσκος αυτός ήταν ένα μαχαίρι στη καρδιά. Θες γιατί τον άκουσα μέσα στη καραντίνα και έψαχνα να βρω κάτι γνώριμο, όπου τελικά δεεεν; Θες γιατί περίμενα άλλο και μου ήρθε άλλο; Θες γιατί η φάση μου δεν είναι η ιδανική; Πολλά ρητορικά ερωτήματα για μία μονάχα παράγραφο το ξέρω.
Έχουμε και λέμε… 11 τραγούδια. Τα “Flicker”, “Vanishers” και “Heart set to divide” ήταν λες και είχαν ξεμείνει από την “Dead End Kings” εποχή και επειδή δε χώραγαν στο δίσκο τότε και δεν κόλλαγαν στο “The fall of hearts”, τα έβαλαν τώρα. Μετά, έχουμε τα “Behind The Blood”, “Lacquer”, “The Winter Of Our Passing”, όπου είναι αρκετά διαφορετικά – εμπορικά. Και τέλος, έχουμε τα “Rein”, “City Glaciers”, “Lachesis”, “Neon Epitaph” και “Untrodden”, όπου δεν υπάρχει καμία σύνδεση μεταξύ τους και ειλικρινά, αυτά τα riffάκια με πλήγωσαν, γιατί επισκίαζαν την νωχελικότητα και την μελαγχολία των Katatonia που όλοι αγαπήσαμε.
Βέβαια, να πω ότι ξεχώρισα το “Behind The Blood”, λόγω ότι είναι χιτάκι και όντως μου άρεσε, καθώς και το “Vanishers” γιατί μου έβγαλε μία γλυκιά μελαγχολία, θυμίζοντας παλιούς, καλούς Katatonia. Επίσης, μου άρεσε που ο στίχος έγινε πιο καθαρός, λογικός, καθημερινός και industrial, τονίζοντας τη ζωή στις πόλεις.
Θεωρώ πως αυτή η «φλατ» κατάσταση είναι αποτέλεσμα της πρώτης προσπάθειας του «νέου» line-up να μπει σε μία σειρά, σε συνδιασμό με την «εξέλιξη» των Katatonia. «Εμπρός, πίσω» θα πω και με πόνο καρδιάς δηλώνω ότι ακούγεται ο δίσκος, αλλά δεν είναι οι Katatonia που αγαπήσαμε. Δεν υπάρχει η λογική του «διηγούμαι μία ιστορία», όπως ήταν οι προηγούμενοι δίσκοι. Αν δε ξέρεις ποια είναι η μπάντα και βγάλεις το όνομα, τότε είναι ένας καλός δίσκος. Αν όμως, κρατήσεις το όνομα Katatonia, τότε είναι ένα μαχαίρι στη καρδιά, που η πληγή που άφησε δε θα κλείσει εύκολα. Ας ελπίσουμε η επόμενη δισκογραφική δουλειά τους να είναι πιο «κατατονική».
Υγ. Katatonia, θα είστε για πάντα η αγαπημένη μου μπάντα, ότι και αν γράψετε.
Tracklisting
1) Heart Set To Divide
2) Behind The Blood
3) Lacquer
4) Rein
5) The Winter Of Our Passing
6) Vanishers|
7) City Glaciers
8) Flicker|
9) Lachesis
10) Neon Epitaph
11) Untrodden
Katatonia
Jonas Renkse – vocals
Anders Nyström – guitar
Niklas Sandin – bassist
Daniel Moilanen – drummer
Roger Öjersson – guitar
Τι θα λέγατε να πάμε μια βόλτα πίσω στην δεκαετία του 40, στο παλιό “καλό” Hollywood, όπου όλα τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα;
Κάπως έτσι μάλλον το είχε σκεφτεί και ο Ian Brennan με τον Ryan Murphy και δημιούργησαν αυτό το πολύ καλό σενάριο για το Netflix. Ναι σαφώς και είναι αμερικανιά αλλά… έχει αυτό το κάτι που αξίζει να δεις.
Είναι μια σεζόν με 7 επεισόδια κοντά της μιας ώρας. Δεν είναι καθόλου κουραστικό στην ροή που έχει, και φεύγει έτσι απλά. Οκ είμαι από τους ανθρώπους που αν του αρέσει κάτι, θα λιώσει (το έχω ξαναπεί και δεν ντρέπομαι για αυτό!), κάπως έτσι συνέβη και εδώ.
Η ιστορία έχει να κάνει με μια ομάδα ανθρώπων, που κοινό τους όνειρο είναι να παίξουν στην μεγάλη οθόνη ή να δουν την δουλειά της πάνω σε αυτή. Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι όμως, όταν όλοι απλά βρίσκονται στο ίδιο σημείο, για μια ευκαιρία; Τι θα πρέπει να κάνεις για να το καταφέρεις και πόσο εύκολο μπορεί να είναι, ειδικά όταν εκείνη την περίοδο στην Αμερική, υπάρχει ακόμα μεγάλος ρατσισμός, σκλάβοι σε κάποιες πολιτείες και οι οργάνωση με τις λευκές ενδυμασίες, απλά κυνηγάνε όποιον δεν του κάνει;
Μια σειρά που έχει να περάσει αρκετά μηνύματα όσων αφορά την ομοφοβία και τον ρατσισμό της εποχής. Μέσα από τραγελαφικές καταστάσεις, που σαφώς έχουν αρκετό σεξ, αλλά και την ευαίσθητη πλευρά των πραγμάτων.
Πλοκή
Πρωταγωνιστής εδώ θα λέγαμε πως είναι ο David Corenswet στον ρόλο του Jack Castello, που ενώ πολέμησε για την πατρίδα, αναζητά εργασία ως ηθοποιός. Μαζί με την έγκυο γυναίκα του φτάνουν στην πόλη των ονείρων και των ευκαιριών, για να μπορέσει να καταφέρει αυτό το κάτι. Ενώ είναι το όνειρο του, το χρησιμοποιεί σαν δικαιολογία πως πρέπει να ζήσει την οικογένεια που μόλις είχε δημιουργήσει. Δεν είναι όμως ο κύριος πρωταγωνιστής, κανείς δεν είναι, γιατί όλοι έχουν να δώσουν την δική τους ιστορία.
Ο όμορφος Jack Castello, πάει καθημερινά έξω από τα studios, όπως χιλιάδες άλλοι, έστω για να παίξει σε μια σκηνή. Πως να γίνει όμως όταν καθημερινά επιλέγουν 3-4 άτομα και αυτό ήταν; Δεν το βάζει κάτω και παράλληλα ψάχνει και δουλειά για να μπορέσει να συντηρήσει την έγκυο γυναίκα του και τα δίδυμα που περιμένουν. Μεγάλο το βάρος και κάτι πρέπει να κάνει προφανώς. Απογοητευμένος πηγαίνει σε ένα bar όπου και γνωρίζει τον Dylan McDermott στον ρόλο του Ernie Wes, έναν γοητευτικό μεσήλικα που θέλει να του δώσει δουλειά. Δεν θα είναι κάτι απλό, γιατί σαν πρώτη ματιά φαίνεται να τον διπλαρίζει… Και έτσι είναι…
Του προσφέρει δουλειά στο ιδιαίτερο βενζινάδικο που έχει, αρκεί να συμμετέχει στο συνθηματικό “Dreamland” και να κάνει ότι του ζητήσουν. Η βίζιτα της εποχής αλλά και της καλής κοινωνίας,
Κόσμος περνάει και έρχεται και πολλές οι συμπτώσεις αλλά και οι γνωριμίες! Μέσα από αυτήν την δουλειά, θα γνωρίσει τον σεναριογράφο που θα του αλλάξει την ζωή, τον σκηνοθέτη και όποιον μπορείς να φανταστείς, που μπορεί να πετύχει μια καλή ταινία για το Hollywood.
Η παρέα μεγαλώνει και ένα σενάριο με τον τίτλο Peg, που θα γίνει Meg, έρχεται για να ταράξει τα νερά όχι μόνο της μεγάλης οθόνης, αλλά και τον τρόπου που η εποχή και η κοινωνία έβλεπε τα πράγματα. Είναι η εποχή, που άνθρωποι που ήταν στο περιθώριο, Εβραίοι, έγχρωμοι, Ασιάτες, ομοφυλόφιλοι, θα γίνουν μια γροθιά και θα περάσει τα καλύτερα κοινωνικά μηνύματα.
Στην όλη ιστορία περιπλέκεται και το κάθαρμα ατζέντης, που είναι ο Jim Parsons στον ρόλο του Henry Willson (αν έχεις δει το big bang theory και σε προβλημάτισε ο Sheldon, τότε που να τον δεις εδώ). Ο κρυφός γκέι της εποχής (όπως οι περισσότεροι τότε), που βγάζει τα κόμπλεξ του επάνω στο αθώο πελατολόγιο.
Η εμφανής εικόνα, που σου δείχνει πως για να φτάσεις κάπου, θα πρέπει να κοιμηθείς με αρκετό κόσμο (στην καλύτερη), κάτι τουλάχιστον που φαίνεται έντονα μέχρι τα μέσα της σειράς.
Η ιστορία όμως είναι βαθύτερη από όσο νομίζουμε, γιατί μιλάει για συναισθήματα, ανθρώπινα δικαιώματα, φεμινισμό και την ελευθερία του να νιώθει ο κάθε ένας όπως θέλει.
Μέσα στην σειρά γίνεται αναφορά για μεγάλα ονόματα της εποχής και των βίο τους, όπως της Vivien Leigh, της Hattie McDaniel και άλλων.
Αναφερθήκαμε παραπάνω σε ένα σενάριο που πρόκειται να φέρει επανάσταση και αφορά το Meg. Μια ταινία που αρχικώς τίτλος ήταν Peg και αναφερόταν στην ζωή της Peg Entwistle, μιας 24χρονης ηθοποιού που έπεσε από την πινακίδα του Hollywood, το 1932.
Έγιναν αλλαγές στο σενάριο, για να μπορέσει να συμπεριλάβει την έγχρωμη ηθοποιό Camille Washington (Laura Harrier), όπου και ήταν η πέτρα τους σκανδάλου. Θα ήταν η πρώτη έγχρωμη πρωταγωνίστρια στην Αμερική, καταλαβαίνεις τι θύελλες ξεκινούσαν τότε.. Να θυμίσουμε πως τότε υπήρχε ακόμα ο διαχωρισμός λευκών και εγχρώμων σε δημόσιους χώρους, όπως και την αίθουσα ενός κινηματογράφου, πόσο μάλλον των βραβείων OSCAR, που θα φτάσουν έως εκεί.
Μια καλογυρισμένη σειρά, με αρκετά μεγάλο cast και ονόματα.
Trivia
Όλα τα ρούχα είναι ραμμένα εξαρχής και για τον κάθε ηθοποιό χρησιμοποιήθηκε διαφορετική παλέτα χρωμάτων
Τα ρούχα αλλά και το ύφος του Jack (David Corenswet) έχουν εμπνευστεί από τον James Dean και τον Marlon Brando.
Είναι η 4η συνεργασία του Darren Criss και του Ryan Murphyμετά από τα Glee, American Horror Story και American Crime Story.
Δεν θα ξεκινήσω αυτό το review γράφοντας τι σημαίνουν για μένα οι Sepultura και δεν μπαίνω καν στην διαδικασία να συγκρίνω το πριν με το μετά και το τώρα… Σεπούλτουρα ή Σεπουλτούρα;
Όπως και να τους λένε τέλος πάντων εγώ έχω να πω ένα πράγμα για τον νέο τους δίσκο, είναι ΤΟΣΟ καλός που πατάς αυτόματα το repeat και ξαναξεκινάς το headbanging γιατί ΕΤΣΙ!! Οι Sepultura δεν έβγαλαν απλά ένα album, δεν είναι μια κυκλοφορία για να δικαιολογήσει την ύπαρξή τους, την εικόνα τους και την ιστορία τους. Είναι ένα εξαιρετικό album με πολλά νέα στοιχεία και επιρροές.
Όσοι θεωρείτε ότι οι «πραγματικοί» Sepultura είναι αυτοί με τα αδέρφια Cavalera νομίζω ότι πρέπει να ξεκολλήσετε λιγάκι και να αποδεχθείτε ότι οι Sepultura άλλαξαν, όπως αλλάζουν όλα τα πράγματα στη ζωή μας με τα χρόνια… Να σας θυμίσω ότι ο Max Cavalera αποχώρησε το 1997 από την μπάντα και την θέση του πήρε Derrick Green (ο Igor Cavalera αποχώρησε πριν από 14). Μεταλλάχθηκαν ναι, αλλά είναι ακόμα εδώ, πιο ορεξάτοι από ποτέ.
Ο Derrick Green ανέλαβε όλο το στιχουργικό κομμάτι του album και επικεντρώθηκε στην έννοια της τυφλής αποδοχής της κοινωνίας μας από προκαθορισμένους τρόπους σκέψης και ύπαρξης. Είναι χωρισμένο λοιπόν σε 4 μέρη, από 3 τραγούδια στο καθένα.
Το πρώτο μέρος μπαίνει με επιθετικά και γρήγορα riffs και αέρα old school Sepultura, θυμίζει κάτι από το παρελθόν. Το δεύτερο μέρος παντρεύει τα riffs με παραδοσιακά βραζιλιάνικα όργανα. Το τρίτο μέρος έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί περιλαμβάνει αρκετά progressive περάσματα και μελωδικά στοιχεία, όπως το “Guardians of the Earth”. Το τέταρτο μέρος κινείται σε πιο αργές ταχύτητες και περισσότερο μελωδικές γραμμές και κλείνει με ατμοσφαιρικά γυναικεία φωνητικά.
Εάν περιμένετε να ακούσετε album όπως το “Beneath the Remains” και το “Arise” δεν πρόκειται να βρείτε κάτι που να σας αρέσει… Ίσως τα 3 πρώτα κομμάτια! Όποιος καταφέρει να διαγράψει για 50’ το όνομα, την ιστορία, τις αναμνήσεις και απλά κάτσει να ακούσει μια νέα κυκλοφορία πιθανόν να βρει πολλά θετικά στοιχεία σε αυτή την κυκλοφορία.
Από μένα είναι ΝΑΙ!
Πρόκειται για μια από τις καλύτερες κυκλοφορίες τους από την μετά Cavalera εποχή.
SEPULTURA “Quadra”
01. Isolation
02. Means To An End
03. Last Time
04. Capital Enslavement
05. Ali
06. Raging Void
07. Guardians Of Earth
08. The Pentagram
09. Autem
10. Quadra
11. Agony Of Defeat
12. Fear; Pain; Chaos; Suffering
Μετά από 3 χρόνια απουσίας και το album τους Medusa το 2017, οι Άγγλοι Paradise Lost κάνουν ένα δυναμικό come back μπαίνοντας ξανά στο studio.
Μας ετοίμασαν μια νέα δουλειά, τον ολοκαίνουργιο δίσκο Obsidian, ο οποίος κυκλοφόρησε σήμερα, από τη Nuclear Blast.
Με πιο ατμοσφαιρικές συνθέσεις και “σκληρό” ήχο οι Paradise Lost κερδίζουν ολοένα και περισσότερο τις εντυπώσεις και μάλλον μας κάνουν το καλύτερο δώρο για το καλοκαίρι. Ο δίσκος περιλαμβάνει 11 κομμάτια και πραγματικά είναι όλα μοναδικά, δεν μπορώ να βρω κάποιο που να μη μου αρέσει…
Obsidian:
1- Darker Thoughts
2- Fall From Grace
3- Ghosts
4- The Devil Embraced
5- Forsaken
6- Serenity
7- Ending Days
8- Hope Dies Young
9- Ravenghast
10- Hear The Night (bonus)
11- Defiler (bonus)
Έχει ήδη ανακοινωθεί η συναυλία τους στην Ελλάδα τον Δεκέμβριο του 2020, οπότε αναμένουμε και ακούμε Paradise Lost.
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies. Υπάρχει προσδιορισμός και αποθήκευση δεδομένων. Πληροφορίες σχετικά με την επεξεργασία δεδομένων και τη δυνατότητα άρνησης αυτής περιλαμβάνονται στην πολιτική απορρήτου.
