Έφυγε σε ηλικία 55 ετών ο τραγουδιστής των Skid Row, Johnny Solinger, λόγω ηπατικής ανεπάρκειας, σύμφωνα με δημοσίευση στην επίσημη σελίδα του συγκροτήματος.
«Είμαστε λυπημένοι που ακούσαμε τα νέα του αδελφού μας Τζόνι Σόλιντζερ. Οι σκέψεις μας είναι με την οικογένειά του, τους φίλους και τους θαυμαστές του»Skid Row
Σε ανάρτησή σχετικά με την υγεία του, ανέφερε ότι έπαιρνε τουλάχιστον 7 διαφορετικά φάρμακα και έπρεπε να του αφαιρούν με παρακέντηση υγρό από την κοιλιά του κάθε δυο μέρες.
“It is with a heavy heart I must let everyone know what’s going on with me and my health. I have been hospitalized for over the last month. I have been diagnosed with liver failure. And prognosis is not so good. As with most musicians I do not have health insurance and it’s very difficult to get proper care without it.
I am currently under at least seven different medications and I need to have my abdomen drained off fluid that gets accumulated every couple of days. I have lost a lot of strength and will require physical therapy as well.
At the moment, I am looking into putting together some sort of fundraiser to help with the medical bills and with the palliative care I will need in the coming months. I am kindly asking those of you who could help put this together to step forward. I would not be asking you all this if I didn’t really need the help, but sadly this is where I’m at.
I appreciate and want you all to keep me in your thoughts and send me all the healing vibes you can, but I get exhausted easily so I will ask you to please not call or text unless absolutely necessary. But please, if you can help in this difficult time, I will wholeheartedly appreciate it.
Love you all. I will post a link where you can donate very soon but I wanted to update you on my condition.”
Οι Naxatras είναι μια psychedelic rock μπάντα από τη Θεσσαλονίκη.
Δυναμικά ρυθμικά μοτίβα, ονειρικές μελωδίες, βαριά riffs και ταξιδιάρικα κιθαριστικά solos, όλα εμποτισμένα με μία μαγευτική 70’s ατμόσφαιρα και αισθητική, αποτελούν τον βασικό κορμό των μουσικών δημιουργιών των Naxatras, μιας μπάντας αφοσιωμένης στο υλικό και την καλλιτεχνική της αντίληψη, μιας μπάντας που δεν διστάζει να πειραματιστεί με psych, progressive, blues, funk, stoner και oriental στοιχεία, προκειμένου –σε συνδυασμό με το ψυχεδελικό video show της- να διεγείρει τις αισθήσεις των θεατών / ακροατών.
Ταράζοντας εξαρχής τα νερά του στάσιμου rock ήχου με την κυκλοφορία του πρώτου, ομώνυμου full length album τους, που ηχογραφήθηκε εξ’ολοκλήρου ζωντανά, χρησιμοποιώντας αμιγώς αναλογικά μέσα, οι Naxatras αποτέλεσαν άμεσα μια ανερχόμενη δύναμη για τον εγχώριο rock ήχο, γεγονός που αποδεικνύουν τόσο με την διαρκώς αυξανόμενη δημοτικότητα και την εξαιρετική συνέπειά τους (πέντε επίσημες κυκλοφορίες μέσα σε τρία χρόνια), όσο και με τις απίστευτα δεμένες ζωντανές εμφανίσεις τους, που προσελκύουν χιλιάδες κόσμου στις σκηνές των σημαντικότερων και ποιοτικότερων Ευρωπαϊκών venues, αλλά και με συμμετοχές σε φεστιβάλ ορόσημα του ήχου όπως τα Desertfest (Γερμανία και Αγγλία), Crystal Mountain (Ιταλία), Rock Im Wald (Γερμανία), Ozora Festival (Ουγγαρία), Lake on Fire (Αυστρία), Krach am Bach (Γερμανία) και φυσικά στο Street Mode.
Πρέπει να δώσεις το παρόν σε μία από αυτές για να καταλάβεις τον λόγο για τον οποίον συμβαίνει αυτό.
Οι Supermoon είναι μια forest rock μπάντα που δημιουργήθηκε το 2019 στην Αθήνα από τον Βασίλη Τσιγκρή. Αρχικά ως solo project κατά τη διαδικασία δημιουργίας του πρώτου album, είναι πλέον ένα συλλογικό project τριών μουσικών:
Η forest rock των Supermoon είναι ατμοσφαιρικό/ψυχεδελικό ροκ, με θεματολογία η οποία περιστρέφεται γύρω από τη φύση, το φολκλόρ, την παγκόσμια μυθολογία και την πνευματικότητα.
Με βαριές μπασογραμμές και μελωδικές κιθάρες, ψυχεδελικές ατμόσφαιρες, stoner/doom υπνωτιστικό tempo και space φωνητικά στοιχεία, οι Supermoon επιτυγχάνουν αβίαστα crossovers στα μουσικά είδη, συνθέτοντας ένα μουσικό σύμπαν καινούριο και ταυτόχρονα οικείο, που ακροβατεί ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι.
Οι Naxatras είναι μια psychedelic rock μπάντα από τη Θεσσαλονίκη.
Δυναμικά ρυθμικά μοτίβα, ονειρικές μελωδίες, βαριά riffs και ταξιδιάρικα κιθαριστικά solos, όλα εμποτισμένα με μία μαγευτική 70’s ατμόσφαιρα και αισθητική, αποτελούν τον βασικό κορμό των μουσικών δημιουργιών των Naxatras, μιας μπάντας αφοσιωμένης στο υλικό και την καλλιτεχνική της αντίληψη, μιας μπάντας που δεν διστάζει να πειραματιστεί με psych, progressive, blues, funk, stoner και oriental στοιχεία, προκειμένου –σε συνδυασμό με το ψυχεδελικό video show της- να διεγείρει τις αισθήσεις των θεατών / ακροατών.
Ταράζοντας εξαρχής τα νερά του στάσιμου rock ήχου με την κυκλοφορία του πρώτου, ομώνυμου full length album τους, που ηχογραφήθηκε εξ’ολοκλήρου ζωντανά, χρησιμοποιώντας αμιγώς αναλογικά μέσα, οι Naxatras αποτέλεσαν άμεσα μια ανερχόμενη δύναμη για τον εγχώριο rock ήχο, γεγονός που αποδεικνύουν τόσο με την διαρκώς αυξανόμενη δημοτικότητα και την εξαιρετική συνέπειά τους (πέντε επίσημες κυκλοφορίες μέσα σε τρία χρόνια), όσο και με τις απίστευτα δεμένες ζωντανές εμφανίσεις τους, που προσελκύουν χιλιάδες κόσμου στις σκηνές των σημαντικότερων και ποιοτικότερων Ευρωπαϊκών venues, αλλά και με συμμετοχές σε φεστιβάλ ορόσημα του ήχου όπως τα Desertfest (Γερμανία και Αγγλία), Crystal Mountain (Ιταλία), Rock Im Wald (Γερμανία), Ozora Festival (Ουγγαρία), Lake on Fire (Αυστρία), Krach am Bach (Γερμανία) και φυσικά στο Street Mode.
Πρέπει να δώσεις το παρόν σε μία από αυτές για να καταλάβεις τον λόγο για τον οποίον συμβαίνει αυτό.
Οι Supermoon είναι μια forest rock μπάντα που δημιουργήθηκε το 2019 στην Αθήνα από τον Βασίλη Τσιγκρή. Αρχικά ως solo project κατά τη διαδικασία δημιουργίας του πρώτου album, είναι πλέον ένα συλλογικό project τριών μουσικών:
Η forest rock των Supermoon είναι ατμοσφαιρικό/ψυχεδελικό ροκ, με θεματολογία η οποία περιστρέφεται γύρω από τη φύση, το φολκλόρ, την παγκόσμια μυθολογία και την πνευματικότητα.
Με βαριές μπασογραμμές και μελωδικές κιθάρες, ψυχεδελικές ατμόσφαιρες, stoner/doom υπνωτιστικό tempo και space φωνητικά στοιχεία, οι Supermoon επιτυγχάνουν αβίαστα crossovers στα μουσικά είδη, συνθέτοντας ένα μουσικό σύμπαν καινούριο και ταυτόχρονα οικείο, που ακροβατεί ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι.
🔥Πουθενά αλλού δεν θα συναντήσεις την ίδια στιγμή, στον ίδιο χώρο τους: 1000MODS, VIC, ΒΕΒΗΛΟ, NIGHTSTALKER, ANSER, ZORRO&BUZZ, SOCIAL WASTE, ΣΤΙΧΟΙΜΑ, ΛΟΓΟΣ ΤΙΜΗΣ, ROTTING CHRIST, LOBO, NOVEL, NIGHTFALL, POTERGEIST, FF.C, SUICIDAL ANGELS, BONZAI, BREATH AFTER COMA, GODSLEEP, HIDDEN IN THE BASEMENT, HYPNOTIC NAUSEA, DEVICER, LIA HIDE, TWIN SANITY, STYL MO, TINY JACKAL, MONO ΘΡΑΣ, PLANET OF ZEUS, RASIONALISTAS, ABYSSUS, VOID DROID, ALLOCHIRIA, BUS, PUTA VOLCANO, DAY OOF, ΚΟΙΝΟΙ ΘΝΗΤΟΙ, CHRONOSPHERE, ΑΓΝΩΣΤΟ ΧΕΙΜΩΝΑ, WISH UPON A STAR, ΥΠΟΓΕΙΑ ΡΕΥΜΑΤΑ, RNS, ΠΡΟΦΙΛ, ΣΚΙΑΧΤΡΟ, SADOMA, FUNDRACAR!
Γιατί αυτά συμβαίνουν μόνο στο MERCH Of The Bands BAZAAR – Hip Hop & Rock Edition (Athens)
ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΩΣ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΣΚΟΠΟ, ΤΗΝ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΩΝ ΜΟΥΣΙΚΩΝ ΜΑΣ
Πάνω από 150 συγκροτήματα και μουσικοί θα διαθέσουν Τ-shirts, hoodies και καπέλα ως δίσκους, Cd, κασέτες και πολλά άλλα, δίνοντας έτσι την ευκαιρία σε κοινό και fans, να βρουν αμέτρητα μπλουζάκια για όλες τις ηλικίες και να ανακαλύψουν ξεχωριστά brands, κορυφαία σχέδια, local designers, αλλά και τις παλιές και νέες κυκλοφορίες Rock συγκροτημάτων και Rap καλλιτεχνών!
Δύο μέρες γιορτής για την εγχώρια μουσική κοινότητα, συναντήσεις με φίλους, φωτογραφίες με τον αγαπημένο σου καλλιτέχνη, πολύ μουσική, δροσερή μπύρα και αρκετές εκπλήξεις σε περιμένουν στο μοναδικό MERCH of the bands BAZAAR!
Ένα παζάρι – θεσμός – για τους λάτρεις της Hip-Hop κουλτούρας και των φίλων της Rock σκηνής μας!
MERCH of the bands BAZAAR (Hip Hop & Rock Edition) Athens
SUPPORT YOUR LOCAL BANDS
ΣΤΟΥΣ ΚΑΤΟΧΟΥΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ ΘΑ ΔΩΘΕΙ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΕΙΣΟΔΟΥ
*Εισιτήρια θα δίνονται και στην είσοδο του Παλιού Αμαξοστασίου τις δύο ημέρες της εκδήλωσης από τις 11:00 το πρωί.
*Σε περίπτωση οριστικής ματαίωσης της εκδήλωσης τα εισιτήρια θα εξαργυρώνονται από τα σημεία που αναφέρουμε.
Την μουσική αναλαμβάνουν οι: Psychograndmammas | Sativa – (Logos Timis) | Marina Skoufou – (Stixoima) | George Tabakopoulos
Με 1.000.000 streams κάθε μέρα και ήδη πάνω από 50εκ. στο σύνολο, το “LOVE TONIGHT” των SHOUSE, είναι ταυτόχρονα και το τραγούδι που ψάχνει όλη η Ελλάδα αφού βρίσκεται στο Νο1 του ελληνικού Shazam αλλά και στο Νο25 στη παγκόσμια λίστα! Είναι επίσης σε πάνω από 60 χώρες στο top50 VIRAL στο Spotify…
Οι Shouse είναι ο Jack και ο Ed από τη Μελβούρνη, έγραψαν ένα τραγούδι αγάπης στην εποχή της απομόνωσης, φώναξαν 20 σπουδαίους καλλιτέχνες για χορωδία και από την τοπική underground dance σκηνή βρέθηκαν στις κορυφές των charts όλου του πλανήτη. Γι’ αυτό και από τους πρώτους που έσπευσαν να τους κάνουν remix ήταν και ο David Guetta.
Η νέα ταινία του πολυβραβευμένου Pedro Almodóvar «Madres Paralelas» είναι γεγονός!
Η παραγωγή έχει διαθέσει τις πρώτες φωτογραφίες της ταινίας καθώς και ένα μικρής διάρκειας βίντεο με στιγμιότυπα από τα γυρίσματα.
Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Πενέλοπε Κρουζ, Αϊτάνα Σάντσεζ-Γκιχόν, Χουλιέτα Σεράνο και Ρόσι ντε Πάλμα.
Η ταινία θα κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβριο στην Ισπανία ενώ προσεχώς θα ανακοινωθεί και η ημερομηνία κυκλοφορίας στην Ελλάδα.
Σίγουρα όλη αυτή η πανδημία έφερε τα πάνω κάτω σε καλλιτέχνες, ιδέες, πρόσωπα και καταστάσεις. Δεν σταματάμε να λέμε όμως, πως όπως η θλίψη, η στεναχώρια και ο χωρισμός είναι μεγάλο κομμάτι καλλιτεχνικού οίστρου. Κάπως έτσι λοιπόν έρχεται και η νέα ταινία του Almodóvar.
«Με το ‘Madres Paralelas‘ επιστρέφω στο θηλυκό σύμπαν, στην μητρότητα, την οικογένεια».«Μιλώ για την σημασία των προγόνων και των απογόνων. Την αναπόφευκτη παρουσία της μνήμης. Υπάρχουν πολλές μητέρες στην φιλμογραφία μου, αυτές όμως που έχω εδώ είναι πολύ διαφορετικές».
Δείτε τα behind the scenes, καθώς και φωτογραφικό υλικό που δημοσιεύθηκε από τα γυρίσματα.
Bobby Is Dead is a journey, a strange kind of blasphemous odyssey. Bobby Is Dead is the second heavy pop album by the Italian band God Of The Basement, out on CD and on all digital platforms on June 25, 2021 for the independent label Stock-a Production, managed by an international collective active between Europe and South America.
God Of The Basement, often abbreviated with the acronym GOTB, is a project born exactly in a basement in the East End of London from the minds of Tommaso Tiranno (vocals) and Enrico Giannini (guitar and sampling), then formed in the Tuscan suburbs thanks to the arrival of Rebecca Lena (bass and visual art) and Alessio Giusti (drums).
Their explosive mix of sound and image moves between grooves and old school samples, catchy melodies and soul, heavy riff and hip hop deviations. All of this is fused together with an aesthetic that combines surreal visions and pop culture, diving in urban atmospheres that are as contemporary as retro-futuristic.
Bobby Is Dead is a multiform record. It is a record by a modern rock band, structured in an anti-classical way, alternating radio friendly moments and narrative interludes, featurings and remixes. It is no coincidence that the band points to eclectic artists devoted to contamination as sources of inspiration, from Talking Heads to Gorillaz, from TV On The Radio to St. Vincent. In addition to universal sci-fi landmarks: Back to the Future, the animated series Rick and Morty, The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy…
About the album
Bobby Is Dead tells the story of two mysterious characters. We don’t know where they come from. We saw them for the first time wandering in a desert, dragging the corpse of Bobby Bones, to whom was dedicated the song of the same title contained in the eponymous debut album by God Of The Basement, released in 2018.
The first single Six Six Cigarettes rolls to the rhythm of a crooked pop, with unprejudiced disco falsetto, dissonant strings and soul music samples. “When with a glass more than necessary you feel the best version of yourself, you talk too much and do unthinkable things, only to drown in shame between after-effects and regrets of the next day”.
The video for Six Six Cigarettes, directed by Rebecca Lena with photography by Eugen Bonta, continues the story of Bobby Bones: the two silver characters mentioned above, after burying Bobby, drive a car and find themselves catapulted into a nocturnal world, made of artificial lights and fog. A strange curse, perhaps connected to Bobby who continues to sing in his grave, takes over their bodies, which shake, suffer and dance without any meaning.
The second single Never Made It To Hollywood is a tribal march to the red carpet. Hollywood is the highest expression of self-affirmation at all costs, a symbol of appearance and fiction. In this immediate song, a kind of Loser from the new millennium, is cited as an antithesis to the real inclination of the band. The song has a synthesizer in evidence and a rhythm that refers to the golden age of Hollywood, also present in the almost “circus-sound” of the saxophones. The refrains invite listeners to join the band in an unfortunate and penetrating sing along, repeatable until exhaustion.
The tracklist of Bobby Is Dead unveils various other surprises, from the robotic rock of Yeah Yeah Yell to the danceable gait of Honestly, from the instrumentals NDRTKN #1 and NDRTKN #2 – with the collaboration of producer 10G – to the nu-R&B vocal contribution of X and Her in Remix Six Cigarettes.
It continues with the hallucinated 80’s science fiction mood of Seven Eight Night, to finally leave room for two other guests: Gabriel Stanza of Dust & The Dukes in the shamanic hymn of redemption The Haunted and maestro Rocco Brunori in the epic New Orleans-style jazzy funeral that’s the instrumental title-track Bobby Is Dead.
Bobby Is Dead was elaborated through two distinct working methods: a first more canonical phase, in the rehearsal room, was followed by a second one due to the recent lockdown and carried out remotely through video calls and file exchange. The album was finally recorded at the Blue Moon Recording Studio in Florence by Samuele Cangi and Tommaso Giuliani, as well as produced by the band with Cangi. Bobby is dead, long live Bobby!
Είναι από εκείνες τις ώρες που δεν ξέρεις τι να κάνεις. Είναι που βαριέσαι, είναι που έχει τρομερή ζέστη, είναι που έχεις όρεξη για ταινία αλλά δεν ξέρεις τι θα βρεις. Κάπως έτσι πέτυχα το The Laundromat (Το ξέπλυμα) του 2019. Βασισμένο στο βιβλίο του Jake Bernstein, από τον Scott Z. Burns.
Ξεκινάω με το αν δεν το έχετε δει, να το δειτε…χθες! Είναι μια ταινία μιας ώρας (1) και 35 λεπτών και είναι ας το πούμε κωμωδία, δράμα (με τα όσα θα δείτε).
Αν θυμάστε την μεγάλη φούσκα που έσκασε στο χρηματιστήριο και γενικότερα στα χρηματοοικονομικά στην Αμερική και συγκεκριμένα στον Παναμά, ε τότε σίγουρα ξέρετε για τι μιλάμε. Αν όχι, καθίστε άνετα στην πολυθρόνα σας, πάρτε pop corn και καλή θέαση.
Σου δείχνει εξαρχής των κόσμο των πλουσίων, των offshore (που έχουμε άπειρες ακόμα και στη χώρα μας, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα). Βέβαια στις αναφορές περί χωρών που συμβαίνει μέσα είναι και η Κύπρος (αλίμονο) και όχι μόνο.
Μια πολύ καλή ιδέα για το τι συμβαίνει στο τώρα, έτσι για να καταλάβεις λίγο το παιχνίδι της elite…
Θα έλεγα πως είναι αρκετά έξυπνος ο τρόπος που το πέρασαν, για να μας δείξουν ακριβώς αυτο που θέλουμε να μάθουμε.
Story
Η Ellen Martin (Meryl Streep), είναι μια συνταξιούχος όπου την ημέρα που την γνωρίζουμε, εκείνη και ο άντρας της θα πάνε για βαρκάδα στην λίμνη της Νέας Υόρκης. Έλα που η βάρκα που τους μεταφέρει αναποδογυρίζει και χάνονται ανθρώπινες ζωές. Μέσα σε αυτές θα είναι και ο σύζυγος της Joe Martin (James Cromwell). Από εκείνη τη στιγμή προσπαθεί να βγάλει άκρη με την ασφαλιστική εταιρεία που κάλυπτε τη βάρκα. Μπλέκεται σε διάφορες καταστάσεις, το όνομα Joe γίνεται γνωστό και ένα παράνομο κουβάρι παγκοσμίως αρχίζει να ξετυλίγεται.
Στόχος της είναι να πάρει την ασφάλεια που δικαιούται με την απώλεια του και να καταφέρει να αγοράσει το σπίτι των ονείρων της, που βλέπει στο σημείο που τον πρωτογνώρισε. Το άδικο την πνίγει και γίνεται το καλύτερο λαγωνικό.
Η ιστορία είναι βασισμένη όπως αναφέραμε πιο πάνω, στο βιβλίο του Jake Bernstein, οπότε στην ουσία τα περισσότερα που θα δείτε και θα γίνονται, τουλάχιστον σαν καταστάσεις, είναι αληθινά 100 τα 100.
Ερμηνείες
Η Meryl Streep για ακόμα μια φορά είναι στα καλύτερα της, χωρίς να περιαυτολογησουμε.
Κάποια από τα ουκ ολίγα ονόματα (μεγάλα) που θα συναντήσουμε είναι:
Gary Oldman, Antonio Banderas, James Cromwell, Jeff Michalski, Robert Patrick, Melissa Rauch, Larry Clarke, David Schwimmer, Sharon Stone κ.α.
Ότι και να πούμε είναι λίγο, από την Sharon Stone που εμφανίζεται από το πουθενά και μένεις, από τον David Schwimmer (πριν κάνεις μποτοξάκι), την Melissa Rauch, που την γνωρίσαμε μέσα από το Bing Bang Theory… εντάξει για Gary Oldman και Antonio Banderas, δεν έχουμε να πούμε και πολλά. Είναι ένα δίδυμο που φαίνεται να ταίριαξαν στην ταινία, αλλά και στους ρόλους.
Η εποχή της άρνησης του θανάτου. Τρανταχτός τίτλος, που δεν ξέρεις που ακριβώς σε καθοδηγεί, καθώς είναι αμέτρητες οι θεματολογίες του, οι στόχοι αλλά και απαντήσεις που μπορούν να δοθούν.
Ο τίτλος αυτός βρίσκεται στο προσκεφάλι ενός νέου ντοκιμαντέρ που αφορά τη μουσική σκηνή και συγκεκριμένα την αγγλόφωνη ελληνική σκηνή. Επίσης δεν είναι τόσο νέα όσο νομίζουμε, αλλά καλύτερα να τα πούμε με τους ειδικούς και οραματιστές Χρήστο Δανιηλίδη & Μιχάλη Μαλανδράκη.
1.Ήθελα να ξεκινήσω με την κλασική ερώτηση, γιατί αυτός ο τίτλος, αντ αυτού θα ρωτήσω με το ποια πραγματικά είναι τα δικά σας μουσικά ακούσματα. Πως βρεθήκατε να κάνετε συνέντευξη σε ονόματα/ καλλιτέχνες που έχουν αφήσει ή αφήνουν με τον τρόπο τους, ιστορία στη μουσική σκηνή της Ελλάδας.
Τα ακούσματα ήταν λίγο πολύ αυτά που έχει κάθε παιδί στην προεφηβική ηλικία ανάλογα με το είδος που το ενθουσίασε. Στην προκειμένη περίπτωση τα δύο βασικά ακούσματα, όσο ετερόκλητα και να ήταν μεταξύ τους ήταν οι Nirvana και οι AC/DC,Rage Against The Machine, Black Sabbath, Maiden, Beatles, απίστευτες ποσότητες Τρυπών και Ξύλινων Σπαθιών, και τόνοι Oasis. Στην πραγματικότητα όλα οφείλονται στο τι CD είχε η αδερφή μου στο πάνω ράφι της βιβλιοθήκης της. Στα late 00’s η φυσική δισκογραφία πέθαινε κι ερχόταν το You Tube και το Bandcamp. Εγώ ήμουν παιδί αυτής της γενιάς. Όπότε στην ουσία έμαθα για την ελληνική πραγματικότητα μέσω του You Tube. Ήταν σαν τοίχος με νήματα από τις ταινίες. Πρώτα έμαθα τους Deus Ex Machina, μετά τους Nightstalker, τους Vodka Juniors και μετά έπαθα το μεγάλο σοκ με τους Planet of Zeus και τους 1000mods. Αυτά τα ερεθίσματα χρόνο με το χρόνο πολλαπλασιάζονται, μεστώνουν και αλλάζουν κι όσο μεστώνουν καταλαβαίνεις θεωρώ το τι έχει κάνει η κάθε μπάντα από τη δική της πλευρά στην εγχώρια μουσική σκηνή.
Ο τίτλος ήταν μια συνθήκη συνειδητοποίησης όλων αυτών των παραγόντων που εμείς θέλαμε να εξιστορήσουμε.
2. Είναι λοιπόν να κάνετε μια “εργασία” και σας έρχεται στο μυαλό η μουσική… Πως μπήκατε στο τρυπάκι να ασχοληθείτε με αυτό και πόσο εύκολο ήταν να έρθετε σε επικοινωνία;
Η πρωτόλεια ιδέα και το υποτυπώδες στήσιμο της ήταν το μόνο εύκολο. Ήδη από τα πρώτα χρόνια της σχολής μου, είχαμε μαζί με τον Παναγιώτη τον Ρέππα μια εκπομπή στο πανεπιστημιακό ραδιόφωνο, τους Overnight Parasites. Μέσα σε 5 χρόνια εκπομπών είχαμε φέρει σχεδόν όλες τις μπάντες που εν τέλει μπήκαν στο ντοκιμαντέρ. Η εκπομπή στην ουσία αποτέλεσε μια μακρά πρόβα τζενεράλε, μιας κι όλες οι μπάντες σέβονταν την δουλειά μας και το γεγονός ότι δεν ρωτούσαμε τις τετριμμένες ερωτήσεις. Ήμασταν πεινασμένοι και διαβασμένοι κι αυτό ήταν αντικείμενο εκτίμησης. Όταν ήρθα σε επαφή με τις μπάντες για την εποχή της άρνησης του θανάτου, οι περισσότερες δέχθηκαν χωρίς δεύτερη σκέψη, μιας και πιστεύω θεωρούσαν ότι θα γινόταν καλή δουλειά από την δημοσιογραφική και ερευνητική σκοπιά. Αυτό είναι προς τιμήν τους από κάθε άποψη. Δεν είναι εύκολο να εμπιστευτείς τα λεγόμενα σου σε έναν 20ρη και να τον αφήσεις να κόψει και να ράψει ο,τι αυτός νομίζει. Ωστόσο νομίζω πως αυτό λειτούργησε από μια αμοιβαία βάση ειλικρίνειας και αγάπης για αυτή την σκηνή.
3.Γιατί λοιπόν δώσατε αυτόν τον τίτλο; Πως το συνδυάσατε με το σήμερα, τα όσα συμβαίνουν και τη μουσική; Το αναφέρω, γιατί οι θεματολογίες που επιλέξατε ήταν αρκετά στοχευμένες και καυστικές.
Μέσα από πολλά σκαμπανεβάσματα όσον αφορά τον κορμό και την ιστορία που θέλει να πει το ντοκιμαντέρ, ο τίτλος ήταν αυτός που μας έκανε να κατασταλάξουμε ακόμα περισσότερο στο τι θέλουμε να πούμε. Δεν θέλαμε να κάνουμε ένα βίντεο για ένα success story μόνο. Ζούμε στην Αθήνα κι όχι στο Seattle. Θέλαμε να βάλουμε σε πρώτο πρίσμα τον άνθρωπο και πίσω από αυτόν τον μουσικό. Από την ύπαρξη οργανωμένων κοινωνιών όλες οι μεταβολές οφείλονται σε εξωγενείς κοινωνικούς, οικονομικούς και πολιτιστικούς παράγοντες. Μέσα από τον τίτλο στην ουσία προσπαθήσαμε να δώσουμε συνειρμικές ερμηνείες, διαφορετικές για τον καθένα, ως προς το τι είναι ο θάνατος, ποια είναι η διαδικασία άρνησης του, αλλά και ποιος ο σκοπός και το τίμημα που πληρώνεις αρνούμενος τον. Ο τίτλος ήταν μια συνθήκη συνειδητοποίησης όλων αυτών των παραγόντων που εμείς θέλαμε να εξιστορήσουμε. Έτυχε να είναι μια ατάκα του Νικόλα Χρηστάκη που στην ουσία έδεσε όλο το αφήγημα. Το rock είναι μια παράλληλη καλλιτεχνική πραγματικότητα μέσα στην ουσιαστική πραγματικότητα που όλοι ζούμε από την στιγμή που θα σηκωθούμε από το κρεβάτι μας, μέχρι να κοιμηθούμε. Έτσι και αυτό περνάει από όλα τα κοινωνικά και οικονομικά φίλτρα της κοινωνίας, μιλάει και καθορίζεται από αυτή. Όταν υπάρχει κρίση υπάρχει κι έφορο έδαφος για δημιουργία και ανατροπή. Το ίδιο συμβαίνει και με το rock.
4.Για όσους δεν το γνωρίζουν εμείς είχαμε την τιμή και τη χαρά, να δούμε το ντοκιμαντέρ αυτό, στο Gimme shelter festival. Γνωρίζουμε πως θα ακολουθήσει προβολή και εκτός Αθηνών. Πείτε μας σχετικά, τι να περιμένουμε.
Ήδη από τις 24 του Ιουνίου η εποχή της άρνησης του θανάτου είναι επίσημη επιλογή του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης στο τμήμα «Πλατφόρμα». Από τις 24 Ιουνίου και μέχρι τις 4 Ιουλίου θα προβάλλεται online on demand και το μόνο που αρκεί είναι κάποιος να μπει στο site του φεστιβάλ και να κλείσει το εισιτήριο του. Από την στιγμή που προμηθευτεί το εισιτήριο η ταινία θα είναι διαθέσιμη για 24 ώρες. Πέραν αυτού προσπαθούμε να βρούμε τρόπους να ταξιδέψει η ταινία όσο το δυνατόν περισσότερο και να προβληθεί ως φυσική κόπια αλλά και online. Πιστεύουμε θα γίνουν κάποια πράγματα μέσα στο επόμενο χρονικό διάστημα. Ή θέλουμε να πιστεύουμε τουλάχιστον.
Θυμάμαι πως είχαμε πάρει ένα λεωφορείο από την Βασιλίσσης Σοφίας το οποίο στο εσωτερικό έμοιαζε με φούρνο και τα πόδια μας έκαιγαν από την ζέστη του τσιμέντου. Νομίζω η μέρα τελείωσε με μπύρα, με σχόλια και σίγουρα με ζαλάδα λόγω της ζέστης που φάγαμε.
5. Gimme shelter festival. Προκύπτει συμμετοχή…
Η ιδέα προέκυψε έπειτα από μια προβολή του Gimme Shelter που είχαμε παρακολουθήσει για την Desert rock σκηνή της California. Η ταινία λεγόταν νομίζω Desert Age. Ήταν στην ουσία κάτι παρεμφερές με το δικό μας ντοκιμαντέρ μιλώντας για μια σκήνη στην άλλη άκρη του Ατλαντικού που αντιμετώπιζε τις ίδιες και άλλες παρόμοιες δυσκολίες. Σε κάποια στιγμή στον Μιχάλη είχα πει ότι θα το προβάλουμε κι εμείς εδώ, χαριτολογώντας και ξέροντας πως η παραγωγή μας δεν συγκρινόταν με αυτές αντίστοιχων ντοκιμαντέρ. Ωστόσο κατά μια διαβολική σύμπτωση είδαμε την αφίσα του Gimme Shelter στο feed του Facebook μετά από καιρό γιατί ήδη είχαν ανακοινωθεί κάποιες ταινίες. Βρήκαμε έναν συνδετικό κρίκο με το gimme, Τον Μάριο και την Χρύσα, μέσω αυτών στείλαμε την ταινία στην παραγωγή του φεστιβάλ και μας ενημέρωσαν πως τους ενδιαφέρει. Ήταν πραγματικά πολύ όμορφο συναίσθημα. Το πώς από μια προβολή ως θεατές γίναμε κοινωνοί και δημιουργοί, ζώντας το από την άλλη πλευρά της σκηνής.
Υλικό και καλλιτέχνες
6.Ανέφερα στην αρχή, πως αν και νέο υλικό, δεν είναι και τόσο νέο, γιατί αν δεν κάνουμε λάθος, υπάρχει στα σκαριά εδώ και αρκετό καιρό. Πως ήταν η πρώτη ημέρα διαδικασίας και πως νιώσατε όταν ολοκληρώθηκε;
Εντελώς τυχαία η πρώτη μέρα γυρισμάτων ήταν πάνω κάτω ίδια μέρα με αυτήν εδώ την συνέντευξη. Αθήνα, Κάυσωνας και ταλαιπωρία. Το πρώτο γύρισμα ήταν μεσημέρι στο θέατρο Βράχων προκειμένου να πάρουμε κάποια πλάνα από το Schoolwave Festival. Θυμάμαι πως είχαμε πάρει ένα λεωφορείο από την Βασιλίσσης Σοφίας το οποίο στο εσωτερικό έμοιαζε με φούρνο και τα πόδια μας έκαιγαν από την ζέστη του τσιμέντου. Νομίζω η μέρα τελείωσε με μπύρα, με σχόλια και σίγουρα με ζαλάδα λόγω της ζέστης που φάγαμε. Ωστόσο ήμασταν χαρούμενοι που έγινε establish το ότι «τώρα ξεκινάει αυτό». Δεν μένει στο χαρτί και στο brainstorming. Αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά. Ήταν ωραίο συναίσθημα, αν και αυτό που μας απασχολούσε συνεχώς ήταν το αν κάναμε σωστή δουλειά. Ή έστω ευπαρουσίαστη.
7. Παίρνετε λοιπόν απόφαση να ξεκινήσετε. Το να έρθετε σε επαφή με τα συγκροτήματα ή με όλον αυτόν τον κόσμο που πήρε μέρος, ήταν δύσκολο; Αντιμετωπίσατε γενικά δυσκολίες ή να πήρατε αρνητική απάντηση για την συμμετοχή;
Όπως ανέφερα και πιο πάνω η επαφή με τα συγκροτήματα ήταν ίσως το πιο απλό πράγμα. Υπήρχαν σχέσεις με τις περισσότερες εξ αυτών, οι οποίες μας εμπιστευόντουσαν για το πώς και τι θα κάναμε. Σίγουρα υπήρξαν αρνητικές απαντήσεις. Οι περισσότερες με πολύ ευγενικό και καλό τρόπο. Υπήρξαν και άλλες που δεν ήταν απαντήσεις στην ουσία αλλά συνεχείς αναβολές και αναστοχασμοί για το αν θα ήταν σωστό ή αναγκαίο να είναι στο ντοκιμαντέρ. Ο καθένας ζυγίζει τα πράγματα και βάζει τα όρια του και τα θέλω του κι αυτό είναι πάντα σεβαστό.
Ομηρικές μάχες και καυγάδες για το αν θα μπει ή θα μείνει κάτι στην μονταζιέρα
8.Σιγουρά το υλικό είναι πολύ περισσότερο από αυτό που είδαμε ή θα δει ο κόσμος. Πόσο δύσκολο ήταν να επιλέξετε σκηνές;
Νομίζω ότι άμα υπήρχε μια κάμερα από το σπίτι που κάναμε μοντάζ, αυτό που θα έβλεπε κάποιος θα ήταν ένα crossover επεισόδιο της Λάμψης με τα Friends και το Paranormal activity. Η διαδικασία του μοντάζ ήταν αυτή που πήρε τον περισσότερο χρόνο στην ουσία. Ομηρικές μάχες και καυγάδες για το αν θα μπει ή θα μείνει κάτι στην μονταζιέρα, κι ο καθένας μας πάντα είχε επιχειρήματα. Άλλες φορές κόβαμε πράγματα που μετά μας χρειάστηκαν, άλλες κάναμε ολόκληρες σεκάνς που έπαιρναν μια μέρα επεξεργασίας και στο τέλος της ημέρας δεν μας φαινόταν ωφέλιμη οπότε την διαγράφαμε. Άλλες φορές ρωτούσα εγώ 25 φορές αν είναι να πετάξω κάτι με τον Μιχάλη να μου λέει «ναι δεν κολλάει με την αφήγηση» κι εγώ να τον ρωτάω «Σίγουρα; Κι άμα το χρειαστούμε αργότερα; Μήπως εδώ κολλάει;» Όπως και να έχει ήταν πραγματικά χρονοβόρο και ψυχοφθόρο το να βάλουμε σε τάξη και με συνάφεια κοντά 1 Terra υλικού, συνεντεύξεις και αρχειακό, αλλά νομίζω ότι κάναμε το καλύτερο δυνατό.
9. Υπήρξε κάτι που δεν θα χρησιμοποιούσατε σαν υλικό, ως Χρήστος και Μιχάλης, αλλά το βάλατε λόγω εργασίας;
Ήταν ξεκάθαρο από την αρχή πως σε αυτή την προσπάθεια που ενώ ήταν πολύ χαμηλού budget, δεν θα γινόταν καμία έκπτωση και δεν θα μπαίναμε στην διαδικασία της αυτολογοκρισίας ή να δεχτούμε λογοκρισία από κάποιο τρίτο μέρος. Ούτε βέβαια στην διαδικασία να βάλουμε τον προσωπικό μας κόπο και χρόνο για κάτι που δεν μας αρέσει αλλά «πουλάει». Ο,τι μπήκε στην αφήγηση του ντοκιμαντέρ ήταν μέσα από ψάξιμο κι ενδελεχή έρευνα κι ότι δεν μας άρεσε ή το βρίσκαμε παράταιρο δεν έμπαινε. Κυρίως γιατί ποντάραμε στην ειλικρίνεια του υλικού και της προσπάθειας. Αυτό ήταν το πραγματικό μας μέλημα.
10. Τι είναι αυτό που σας προβληματίζει με τη μουσική, την τέχνη, γενικά τα πολιτιστικά δρώμενα και τα όσα συμβαίνουν την τελευταία εποχή των “Μοϊκανών”; (έτσι όπως έχουμε φτάσει, μόνο έτσι μπορώ να το συγκρίνω.)
Νομίζω πως ζούμε σε μια εποχή που βάλλεται και κοχλάζει από κάθε δυνατή οπτική και πλευρά. Αλλάζει ραγδαία και δεν την προλαβαίνουμε, όμως προσπαθούμε να συμβιβαζόμαστε, να λειτουργούμε με ημίμετρα μπροστά στην μετριότητα. Όλοι έχουμε ανάγκη έκφρασης και πάντα μπαίνουμε σε ένα ατέλειωτο ταξίδι για να βρούμε τι είναι αυτό που μας εκφράζει πριν το απομυζήσουμε. Για αυτό νομίζω ότι μπαίνουμε στην εποχή των μοϊκανών που λες. Δεν βρίσκουμε σημείο ταύτισης με το νέο και στρεφόμαστε στο παλιό. Το παλιό είναι ένα σημείο αναφοράς και έμπνευσης. Ωστόσο ξεχνάμε πως οι κοινωνικές επιταγές των 70΄ς είναι διαφορετικές από των 20’s. Νομίζω πως ζούμε σε επικίνδυνες εποχές κι η νέες προσταγές της Τέχνης εν γένει δεν μας καλύπτουν απολύτως. Το να άγεσαι και να φέρεσαι στην τέχνη σε κάνει φαινομενικά ασφαλή, αυτό που δημιουργεί την έλλειψη και την νοσταλγία είναι αυτό που σε συγκίνησε για πρώτη φορά. Κι όσο νοσταλγείς τόσο μεγαλύτερο γίνεται το έλλειμα.
Ο προβληματισμός είναι απλώς τροφή για σκέψη κι η Τέχνη εκτός του ότι σε κατασπαράσσει και σε γοητεύει είναι μεγαλύτερη από όσο νομίζω ή νομίζουμε για να μπει σε καλούπια και να αναλυθεί με την λογική και με επιχειρήματα. Άλλωστε μην ξεχνάμε πως μιλάμε για συναισθήματα κι έκφραση. Το rock μιλάει για συναισθήματα κι έκφραση επίσης, οπότε πάντα παίρνει τον χρόνο του κι επιστρέφει, η φάση της Ελλάδας είναι τρανταχτή απόδειξη.
Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας και ευχόμαστε να έχετε πετύχει τους στόχους σας αλλά και να φτάσετε ακόμα πιο πάνω. Cheers
Αυτό το κείμενο έχει να κάνει με όσους έχουν δει και τη δεύτερη σεζόν του Who killed sara? ή αλλιώς ¿Quién Mató a Sara?. Φαντάζομαι καταλάβατε από τον τίτλο πόσο ενθουσιασμένη είμαι… και θα σας εξηγήσω ακριβώς γιατί!
Εν συντομία θα σου πω το στορι αν δεν το έχεις και θέλεις (μη σε πάρω στο λαιμό μου). Είναι δυο αδέρφια. Ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Το αγόρι Alex Guzmán είναι κολλητός φίλος με γόνους πλούσιας οικογένειας, με το όνομα, συγνώμη… με το ΟΝΟΜΑ Lazcano, από την πόλη του Μεξικού. Η αδερφή του Sara Guzmán τα έχει με τον μεγαλύτερο αδερφό που δεν είμαστε σίγουροι αν την θέλουν στην οικογένεια. Το όλο point είναι πως εκείνη χάνει τη ζωή της σε ένα ατύχημα στο εξοχικό τους και ψάχνουμε τον υπεύθυνο. Και υπάρχει όντως, γιατί κάτω από ένα περίεργο πέπλο μυστηρίου πεθαίνει και όλοι μα όλοι μπλέκονται! Ο αδερφός μπαίνει φυλακή για να σώσει τους πλούσιους, που τον δωροδοκούν παρόλα αυτά. Με την αποφυλακιση του ξεκινάνε όλα ή τουλάχιστον ξεκινά να ξετυλίγεται ένα κουβάρι.
Σαν πρώτος κύκλος είναι ενδιαφέρον, αν και κουραστικό σε αρκετά σημεία.
Πάμε τώρα να δούμε τι γίνεται στη δεύτερηκαι καταϊδρωμένη σεζόν.
Καταρχήν βαρέθηκα ρε φίλε τόσο σεξ σε κάθε επεισόδιο, καλύτερα ας έβλεπα τις 50 αποχρώσεις του Γκρι που είχαν και καλύτερες στάσεις (σταδιαλα και θέ μου σχώραμε). Όπως είχα αναφέρει για την πρώτη σεζόν, πολύ σεξ , ανα επεισόδιο που λες οκ, πάμε λίγο παρακάτω ρε φίλε, εδώ σφάζονται και σεις ..τσιριμπιμ τρισιμπομ. Πέρα από αυτό, τα πράγματα μπλέκονται όλο και περισσότερο σε σημείο που κουράζει όμως. Ενώ σου δίνει αρκετή πληροφορία αρχίζει να τα λύνει σχετικά γρήγορα και να έχουμε νεκρούς σε κάθε επεισόδιο (σεξ και βία στον πλανήτη..δικό σας) που θυμίζει Game of thrones που λες what the…
Εκεί που λέγαμε ότι βρήκαμε τον δολοφόνο, ανακαλύπτουμε πως η Sara δεν είναι τελικά αυτή που ξέραμε. Κάπως έτσι ξεκινάνε όλα. Οπότε εστιάζεις γιατί λες εδώ φίλε μου έχουμε ψωμί. Και δεν λέω, ωραία ξεκινάει, αλλά σε κάποια σημεια θεωρώ πως τσάμπα τα γυρίσματα. Από το αν ο γκέι αδερφός Lazcano, θα μείνει με τον άντρα του. Αν θα κάνουν παιδί. Αν τελικά τα νέα πρόσωπα μπλέκονται ή όχι. Ο μεγάλος αδερφός Lazcano φυσικά και παραμένει μαμόθρεφτο αλλά αφήνει το κοστούμι και περνάει σε πέτσινο που το λες και αλλαγή…
Στα τελευταία (8, όχι εντάξει ) επεισόδια που τον αριθμό 8 ολοκληρώνουν, πραγματικά αναρωτιόμουν τι να φτιάξω να φάω, αν θα βγω για τσιγάρο ή να πάω για ύπνο. Ο λόγος που ολοκλήρωσα την σεζον ήταν απλά για να φύγει από τη μέση.
Ευελπιστώ να μην υπάρξει συνέχεια (δεν το βλέπω, γιατί ήδη ακούγεται για την άνοιξη του 2022). Αν υπάρξει όμως, ας είναι πιο to the point ρε φίλε. ΟΧΙ άλλο σεξ (εντάξει δεν έμειναν και αρκετοί)… και ας πιάσουμε το νόημα από το να πλατιάζουμε.
Σε περίπτωση που έχετε άλλη γνώμη, δεκτή, σεβαστή και αφήστε με να σας προτείνω κάτι καλύτερο!
Υ.Γ Αν σου αρέσουν τα ηλιοκαμένα λαξευμένα κορμιά, οι γυμνασμένοι γλουτοί, τα μπράτσα που σε πνίγουν σε μια αγκαλιά και οι κοιλιακοί που γλιστράς κέρμα, τότε δες το μόνο και μόνο για αυτό…
Οι POWERWOLF κυκλοφόρησαν χθες 24/6/2021, το single – video΄Dancing With The Dead‘, δείγμα (δεν το λες και δείγμα) δουλειάς από τη νέα τους δισκογραφική δουλειά με τίτλο Call Of The Wild, που πρόκειται να κυκλοφορήσει στις 16 Ιουλίου.
Η κυκλοφορία έρχεται από την Napalm records και μπορείτε να βρείτε ότι αναζητάτε στο site της!
Το video μπορεί να έχει τον τίτλο ΄Dancing With The Dead‘, αυτό δεν σημαίνει όμως πως δεν μας θυμίζει στιγμές από το φάντασμα της όπερας ή την πεντάμορφη και το τέρας. Εντάξει, μπορεί να ακούγεται αρκετά girly αυτό που γράφω, αλλά αν θέλετε και κάτι άλλο μπορώ να σας το παρομοιάσω με το Dance Macabre των Ghost (οκ τώρα;). Μην παρεξηγηθώ( too late), δεν σημαίνει πως δεν μου αρέσει, ίσα ίσα που έκαναν πολύ καλή δουλειά!
Αν και νομίζω για το κοινό των POWERWOLF μεγαλύτερη σημασία έχει ο δίσκος που θα κυκλοφορήσει και το αποτέλεσμα του.
Το video μπορεί να έχει τον τίτλο ΄Dancing With The Dead‘, αυτό δεν σημαίνει όμως πως δεν μας θυμίζει στιγμές από το φάντασμα της όπερας ή την πεντάμορφη και το τέρας. Εντάξει, μπορεί να ακούγεται αρκετά girly αυτό που γράφω, αλλά αν θέλετε και κάτι άλλο μπορώ να σας το παρομοιάσω με το Dance Macabre των Ghost (οκ τώρα;). Μην παρεξηγηθώ( too late), δεν σημαίνει πως δεν μου αρέσει, ίσα ίσα που έκαναν πολύ καλή δουλειά!
Αν και νομίζω για το κοινό των POWERWOLF μεγαλύτερη σημασία έχει ο δίσκος που θα κυκλοφορήσει και το αποτέλεσμα του.
Zsofia Dankova -album “Call Of The Wild” Powerwolf
Το εξώφυλλο του δίσκου Call Of The Wild, αλλά και γενικότερα το artwork, είναι αποτέλεσμα της Zsofia Dankova.
Οι Paradise Lost όχι μόνο έρχονται με νέο live album από το “At The Mill“, στις 16 Ιουλίου, αλλά μας προσφέρουν απλόχερα ακόμα ένα οπτικοακουστικό υλικό!
Ο τίτλος αυτού One Second και ήρθε προχθές για να μας θυμίσεις τις διαδικασίες.
Γιατί λοιπόν να μην κάνετε ένα subscribe στην επίσημη σελίδα τους και συγκεκριμένα στο newsletter και να μην μαθαίνετε νέα τους; (τσάμπα διαφήμιση σας κάνω μωρέ)
Έχουμε και λέμε.. να μην ξεχάσω τον Σεπτέμβρη… ένα album, 12 τραγούδια, 53 καλλιτέχνες.
Μπορεί να ακούγεται σαν λίστα για τα ψώνια, αυτό δεν σημαίνει όμως πως δεν είναι στο bucketlist για το νέο ‘The Black Album’ remastered των Metallica. Σημειώστε την 10η του Σεπτέμβρη, για μια τελείως διαφορετική συλλογή που αφορά σε μια από τις καλύτερες ή τουλάχιστον εμπορικότερες δουλειές του συγκροτήματος.
Όχι μόνο άλλαξαν λογότυπο, αλλά επιτέλους ολοκλήρωσαν τη συλλογή αυτή που ακούγαμε κατά καιρούς διάσπαρτα.
Ο Bruce Springsteen ξεκινάει τις συναυλίες του στην Αμερική με το «Springsteen on Broadway» και κάπως έτσι ξεκινά ένας νέος διαχωρισμός. Στην αρχή είχαμε τους εμβολιασμένους με τα προτερήματα τους και τους ανεμβολίαστους. Τώρα στην δεύτερη κατηγορία πιάνονται και όσοι χορηγήθηκαν με το εμβόλιο της AstraZeneca… Απορείτε ε;
Είναι αυστηροί οι κανόνες στην Αμερική, καθώς μόνο το εμβολιασμένο κοινό θα έχει την δυνατότητα να επισκεφθεί την συναυλία, έχοντας μαζί του το μαγικό εκείνο χαρτάκι. Μέσα στους “τυχερούς” βρίσκονται όσοι έχουν κάνει ένα από τα τρία εμβόλια, τα οποία έχει εγκρίνει η FDA. Μέσα σε αυτά είναι Pfizer/ BioNTech, Moderna και Johnson & Johnson.
Αυτομάτως λοιπόν η διοργάνωση αποκλείει τους εμβολιασμένους με το εμβόλιο της AstraZeneca, εφόσον δεν έχει εγκριθεί ακόμη στις ΗΠΑ (και δεν πρόκειται) αλλά χρησιμοποιείται σε πολλές άλλες χώρες. (Θα μου πεις εφόσον δεν το έχουν άρα δεν κάνουν χρήση, αλλά τι ισχύει για τους επισκέπτες;)
The only exception to the above will be for children under the age of 16, or those who need reasonable accommodations due to a disability or sincerely held religious belief.
Children under 16 and those who need reasonable accommodations due to a disability or sincerely held religious belief also must provide proof of at least one of the following, in addition to properly wearing a mask at all times while inside the building except while seated when eating or drinking:
negative antigen COVID-19 test taken within 6 hours of the performance start time, or negative PCR COVID-19 test taken within 72 hours of the performance start time.
Proof of vaccination (or negative test for children under the age of 16 or those seeking medical or religious exceptions) must come directly from the healthcare provider that performed the vaccination (or test for children under the age of 16 or those seeking medical or religious exceptions). Guests can display proof on a smartphone or present a physical copy.
New York State residents or anyone who received a COVID-19 vaccine in New York State may present proof through the use of the Excelsior Pass (for more details, visit: https://epass.ny.gov).
In addition to proof of vaccination, all guests 18 years or older must also present a government-issued photo ID such as a driver’s license or passport. Guests younger than 18 may use a government-issued photo ID or school photo ID. Children under 16 must be accompanied by an adult who meets the above requirements.
Τα ονόματα στις παρενθέσεις δίπλα στο όνομα του Bob Katsionis, μπορούν απο μόνα τους να πουν μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ιστορία: από το Dark Metal των Nightfall και το Symphonic Metal των Septic Flesh, το καλογυαλισμένο AOR των Outloud και το Euro-Power των Γερμανών Serious Black, στην 15-ετή του θητεία στους Firewind, τα πρόσφατα underground διαμάντια των Warrior Path, τα 6 solo instrumental albums, καθώς και την συνεργασία του με τους Kamelot στο songwriting των τελευταίων 3 άλμπουμ, φανερώνουν μια άκρως ευέλικτη και παραγωγική “μηχανή” στο δυναμικό της Ελληνικής Heavy Metal σκηνής.
Οι STRAY GODS είναι το νέο του εγχείρημα, εμφανώς επηρεασμένο από την μεγάλη του αγάπη στους Iron Maiden, και το πρώτο τους άλμπουμ είναι έτοιμο να εκπλήξει!
Σύμφωνα με τον ίδιο:
“Το ξεκίνημα του 2020 με βρήκε για πρώτη φορά, ουσιαστικά χωρίς να είμαι μέλος κάποιας ενεργής μπάντας από το 1992 που ξεκίνησα να παίζω ηλεκτρική κιθάρα! Ήταν ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα μιας και για πρώτη φορά ένιωθα ότι δεν έπρεπε να γράψω μουσική σε κάποιο συγκεκριμένο ύφος για κάποιο σχήμα ή project, οπότε απλά μπορούσα να γράφω ότι ήθελα χωρίς περιορισμούς και “συνταγές”. Στους πρώτους μήνες της πανδημίας κυκλοφόρησα το “Amadeus Street Warrior” έναν πειραματικό 16-bit game soundtrack δίσκο, εγκαταστάθηκα στο νέο μου στούντιο καθώς και ολοκλήρωσα τις ηχογραφήσεις με τους Warrior Path για το “The Mad King”. Για πρώτη φορά είχα τόσο χρόνο και έμπνευση στα χέρια μου!
Κατα τη διάρκεια του “Δεύτερου Lockdown” τον Δεκέμβριο του 2020 πήρα μια Fender κιθάρα, την έβαλα σε έναν Marshall και άρχισα να γράφω κάποιες ιδέες στο στυλ των Iron Maiden, τελείως “για πλάκα” και τη χαρά της δημιουργίας! Ήταν κάτι που πάντα ήθελα να κάνω αλλά δεν έβρισκα το χρόνο. Μία εβδομάδα αργότερα είχα υλικό για έναν ολόκληρο δίσκο, οπότε και άρχισα να ψάχνω για τους κατάλληλους συνεργάτες ώστε να βγει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.
Η πρώτη επιλογή ήταν ο ντράμερ Thanos Pappas των Scar Of The Sun, που εκτός από bandmate μου στους Outloud από το 2014 έχει και τους Urizen, την μόνη Ελληνική Bruce Dickinson Tribute Band! Μια επίσης “προβλέψιμη” επιλογή ήταν ο μπασίστας Gus Macricostas που ζει πλέον στην Αγγλία και παίζει τώρα με την μπάντα του Biff Byfford των Saxon. Παίζαμε παλιά μαζί στους Casus Belli και γνώριζα την αγάπη του για τους Maiden και τον Steve Harris και ευτυχώς δέχθηκε πολύ πρόθυμα να ηχογραφήσει στο άλμπουμ.
Στα φωνητικά ήταν λίγο πιο δύσκολα τα πράγματα. Το προφανές θα ήταν να πάω σε κάποιον από τους viral Youtubers κλώνους του Bruce Dickinson, όμως ήθελα κάποιον με περισσότερη εμπειρία και καλλιτεχνική άποψη, που να κατανοήσει το project και να δώσει τη δική του διάσταση. Εκεί ήρθε ο φίλος μου Dan Baune απο τους Monument/Lost Sanctuary, που εκτός απο κάποια εξαιρετικά guest solos στο δίσκο, μου πρότεινε τον Artur Almeida των Attick Demons, οπότε και έστειλα την πρότασή μου, και 2 εβδομάδες αργότερα ο δίσκος ήταν έτοιμος, αυτή τη στιγμή μιξάρουμε και το αποτέλεσμα βγαίνει εκπληκτικό!
Ξεκίνησα να ακούω heavy metal το 1988, ένα βράδυ που είδα το “Can I Play With Madness” στο MTV και νιώθω ότι αυτό το άλμπουμ είναι ένα μεγάλο “Ευχαριστώ” σε αυτή την μπάντα που ουσιαστικά καθόρισε το μέλλον και τη ζωή μου. Και επίσης ένας από τους πιο “ειλικρινείς” δίσκους που έχω κυκλοφορήσει ποτέ μου.
Το ντεμπούτο των STRAY GODS θα κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβριο από την Symmetric Records ενώ μπορείτε να ακολουθήσετε το project αυτό στην σελίδα τους στο Facebook:
Line Up:
Artur Almeida: Vocals
Bob Katsionis: All Rhythm and Lead Guitars & Keyboards
Gus Macricostas: Bass
Thanos Pappas: Drums
Dan Baune: Guest guitar solos
Illusory video clip Ashes To Dust
Photo Christina Alossi
Οι ILLUSORY παρουσιάζουν το “Ashes To Dust”. Μία ηρωϊκή ραψωδία, μέσα από το καινούργιο, τρίτο τους album, “Crimson Wreath”.
Αιακίδης, Αιμόνιος, Άσπετος, Λαρισσαίος, Λιγυρός, Νηρείος, Πηλείδης, Πηληϊάδης, Πηλείων, Πυρίσωος, Φθίος… Μερικά από τα ονόματα του μεγαλύτερου πολεμιστή όλων των εποχών.
Μύθος ανάμεσα στους ζωντανούς κι όσους έχουν φύγει.
Αχιλλέας, ο πρωταγωνιστής της Ιλιάδας, ο ένδοξος άναξ, ο άφοβος αρχηγός, ο ιδανικός στρατιώτης…
Από την άλλη πλευρά, η αλληγορία…
Εκείνος που περιπλανιέται στη θλίψη, το Έπος του Ομήρου στα χέρια των ενάρετων, που η μοίρα τους εκσφενδόνισε σε μια δυστοπική πραγματικότητα, ώστε να γίνουν η κληρονομιά του μέλλοντος.
Ο διάσημος ηθοποιός και σκηνοθέτης Γρηγόρης Βαλτινός είναι ο πρωταγωνιστής μιας ιστορίας που επιδεικνύει την αλληγορική ουσία μίας διαδρομής που διασχίστηκε από τους πιο γενναίους και τιμήθηκε από τους διανοούμενους αυτού του κόσμου. Είναι μία ταινία μικρού μήκους, με αναφορά στο επικό μανιφέστο, στη σκοτεινή μέρα που πλησιάζει, στην ελπίδα που δεν πεθαίνει ποτέ.
Μετά το χειμώνα έρχεται πάντα η άνοιξη και μετά την καραντίνα έρχεται ο τουρισμός, οπότε πάλι καλά ανοίξαμε και ο Χριστόφορος Ζαραλίκος βγαίνει ξανά στις σκηνές, ευέλικτος και εμβολιασμένος, να σατιρίσει τα τραγελαφικά που ζήσαμε τον τελευταίο χρόνο.
Αμετανόητος και καυστικός μέχρι να του βάλουν τσιμέντο στα πόδια και να τον πετάξουν στη θάλασσα (ή να τον χώσουν στην Ακρόπολη), ο ένας και μοναδικός Χριστόφορος Ζαραλίκος έρχεται για τρεις ακόμη παραστάσεις στοv ολοκαίνουργιο open air χώρο της Αθήνας, στο Lunar Space στο Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», για να μοιράσει γέλια και νόημα με νέο σπαρταριστό υλικό.
Όλα καλά ή όλα κουλά; Στην καινούργια Stand up Comedy παράσταση που έγραψε όσο περίμενε τις ανακοινώσεις του Νικ Χάρντ και τα δελτία των οκτώ, ο Χριστόφορος Ζαραλίκος εξαπολύει τα βιτριολικά του βέλη προς πάσα αρχή και (κυβερνώσα) τάξη.
Το πρόγραμμα περιλαμβάνει κοινωνική και πολιτική σάτιρα, αυτοσχεδιασμό με το κοινό και άφθονο ανατρεπτικό χιούμορ με άποψη, για να γελάσουμε με τα κουλά που συνέβαιναν όσο εμείς «μέναμε σπίτι».
Υγ.: Το περιεχόμενο της καινούργιας παράστασης εγκρίθηκε ομόφωνα από τις επικοινωνιακές ομάδες όλων των κομμάτων.
Το «Όλα Κουλά» συνεχίζεται τις δύο Τετάρτες 23 & 30 Ιουνίου στο Lunar Space (είσοδος από Πολυκράτους 6), ενώ ακόμη μία παράσταση προστέθηκε το Σάββατο 26 Ιουνίου.
Σημείωση: Η είσοδος στο Lunar Space πραγματοποιείται από την οδό Πολυκράτους 6 (μέσω ιδιωτικού δρόμου). Για πληρέστερη εικόνα, συμβουλευτείτε τον σχετικό χάρτη.
Το URBAN ATHENS FESTIVAL φιλοξενεί τους SUICIDAL ANGELS «Live Aggression Over Athens», στη ΤΕΧΝΟΠΟΛΗ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ, την Πέμπτη 1 Ιουλίου 2021!
Η ορμητικότερη ελληνική metal μπάντα στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων!
Την Πέμπτη 1 Ιουλίου, στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων μας περιμένει το ορμητικό μουσικό ξέσπασμα των Suicidal Angels!
Θα παρακολουθήσουμε επί σκηνής μία από τις καλύτερες ευρωπαϊκές metal μπάντες, που βρίσκεται σε εξαιρετική φόρμα. Με όχημα τις απόλυτα δυναμικές live εμφανίσεις τους, έχουν κατακτήσει την Ευρώπη συμμετέχοντας σε μεγάλα heavy metal φεστιβάλ στο εξωτερικό, όπως το Wacken Open Air, το Metalcamp και το ελληνικό σκέλος του Sonisphere το 2010.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι μεγάλες metal μπάντες επιλέγουν τους Suicidal Angels να στέκονται δίπλα τους στις συναυλίες τους.
Οι Suicidal Angels δημιουργήθηκαν το 2001 και μέχρι στιγμής, έχουν κυκλοφορήσει 7 στούντιο άλμπουμ. Το τελευταίο τους άλμπουμ, «Years of Aggression» κυκλοφόρησε το 2019. Το πιο ώριμο έως τώρα άλμπουμ τους, όπου το συγκρότημα, εμφανίζει και τις κλασικές του επιρροές, χωρίς ποτέ να εγκαταλείπει τη «μεταλλική» του ταυτότητα. Ένας συνδυασμός μοντέρνου και κλασικού, τεχνικού και αυθόρμητου metal!
Οι Suicidal Angels το βράδυ της 1ης Ιουλίου 2021 ανεβαίνουν στη σκηνή της Τεχνόπολης! Προσδεθείτε!
Ακολουθήστε τους Suicidal Angels στη σελίδα τους στο facebook
Πληροφορίες εισιτηρίων
URBAN ATHENS FESTIVAL
SUICIDAL ANGELS | Πέμπτη 1 Ιουλίου
Τιμή εισιτηρίου: 12,10 ευρώ*
*στην τιμή συμπεριλαμβάνεται το κόστος υπηρεσίας box office fee, το οποίο είναι 10% επί της ονομαστικής τιμής εισιτηρίου.
Την ημέρα της συναυλίας δεν θα λειτουργούν ταμεία. Τα εισιτήρια μπορούν να αγοράζονται ως μονά, group των 2 και group των 4 (οδηγίες αγοράς στο πλάνο). Οι πελάτες παρακαλούνται για αποφυγή συνωστισμού και για την γρήγορη εξυπηρέτηση τους την ημέρα της συναυλίας να προσέλθουν με το εισιτήριό τους εκτυπωμένο, ή σε ηλεκτρονική μορφή με το barcode σε εμφανή θέση. Η χρήση μάσκας είναι υποχρεωτική κατά την είσοδο-έξοδο στον χώρο αλλά και κατά την διάρκεια της συναυλίας.
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies. Υπάρχει προσδιορισμός και αποθήκευση δεδομένων. Πληροφορίες σχετικά με την επεξεργασία δεδομένων και τη δυνατότητα άρνησης αυτής περιλαμβάνονται στην πολιτική απορρήτου.
