Οι Iron Maiden όπως σας έχουμε ενημερώσει εδώ, έρχονται στις 23 Μαϊου, δηλαδή αυτό το Σάββατο στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας. Μια συναυλία όπου μαζί τους θα εμφανιστούν και οι ιστορικοί Anthrax που θα μας ξεσηκώσουν από νωρίς με το τρελό Νεορκέζικο Thrash Metal τους. Ένα event το οποίο διοργανώνεται από την High Priority Promotions.
Πριν λίγο καιρό είχαμε ανατρέξει στο τελευταίο άλμπουμ που ο Adrian Smith υπήρξε κιθαρίστας στο “καράβι” του Captain, Steve Harris ( περισσότερα εδώ σχετικά με αυτό το τρισμέγιστο άλμπουμ). Έτσι λοιπόν ήρθε ο Janick Gers στη μπάντα στη θέση τους “Αντρίκου”. Ένας εξίσου εξαιρετικός κιθαρίστας αλλά με τελείως διαφορετικό τρόπο παιξίματος. Όπως είχαμε αναφέρει ο Adrian Smith έφυγε λόγω της διαφορετικής μουσικής κατεύθυνσης που θα ακολουθούσε η μπάντα από το Λονδίνο. Η ιστορία έδειξε ότι η κρίση ξεκίνησε στο “No prayer for the dying” που αντικειμενικά δεν είναι καθόλου κακό άλμπουμ, ίσα ίσα. Απλά κοιτάζει περισσότερο προς την αντίπερα όχθη του Ατλαντικού.
Τα “No prayer for the dying” και “Fear of the dark” πέφτουν μέσα στην κρίση που περνάει το κλασικό Heavy Metal με την είσοδο του Grunge στη μουσική βιομηχανία. Οι μουσικοί συντάκτες της εποχής δεν είχαν καταλάβει ακόμα ότι το Grunge δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η εξέλιξη του hair metal που μεγαλούργησε πρωτύτερα. Όμως οι κριτικές τους ήταν τέτοιες που έσπειραν, ας το πούμε, διχόνοια μεταξύ των οπαδών. Και το Grunge είχε την σημασία του, όπως και το Nu Metal μεταγενέστερα. Οι Iron Maiden δεν επηρεάστηκαν σε μεγάλο βαθμό σε αυτά τα άλμπουμ αλλά όταν έφτασε η φάση που μπήκε ο Bayley έκλειναν στις Η.Π.Α. χώρους της τάξεως των 2000 ατόμων.
Θα το λέμε συνέχεια μέχρι να μας βαρεθείτε. Τα “The X-factor” και “Virtual XI” είναι πολύ καλά άλμπουμ. Για την ακρίβεια, να διορθώσω, το πρώτο είναι αριστούργημα και το δεύτερο ένα πολύ καλό άλμπουμ. Ο Steve Harris με υπόλοιπη μπάντα έπρεπε να προσαρμόσουν την μουσική τους κατεύθυνση πάνω στη φωνή του Blaze Bayley. Ενός οπαδού της μπάντας που ζούσε το όνειρο του. Οι οπαδοί όμως αισθάνονταν κάπως περίεργα και δεν τον υποστήριξαν όσο θα όφειλαν. Επίσης είχε κουραστεί όπως αναφέρουν πηγές από τους εξοντωτικούς ρυθμούς των περιοδειών των Iron Maiden. Έτσι λοιπόν, αποτέλεσε παρελθόν για την μπάντα το 1999. Επίσης να αναφέρουμε ότι τα άλμπουμ στα οποία συμμετείχε ο Bayley βρέθηκαν σε ιστορικό χαμηλό στα charts.
Για την ακρίβεια το “The X-factor” έφτασε μόλις στην όγδοη θέση και το “Virtual XI” στη 16η. Τέτοιες θέσεις είχαν να πιάσουν οι Iron Maiden από το 1981 και το “Killers”. Δεν μπορούμε όμως να ρίξουμε το βάρος της ευθύνης στον Bayley γιατί μιλάμε για έναν ερμηνευτή από τα πιο φιλότιμα παιδιά της πιάτσας. Απλά να το θέσουμε, έτσι λειτουργεί η μουσική βιομηχανία και έτσι θα λειτουργεί πάντα. Τα είδαμε και με την περίπτωση των Judas Priest με τον Tim Owens. Παράλληλοι βίοι.
Το meeting στο Brighton
Η παραλιακή πόλη της Μεγάλης Βρετανίας έπαιξε καθοριστικό ρόλο μιας και εκεί σε μια pub έλαβε χώρα η συνάντηση του Steve Harris με τον Bruce Dickinson. Ο captain σε μια συνέντευξη του στο Musicradar δήλωσε
“Όταν επέστρεψε ο Bruce, ήταν σε κάποιο βαθμό υπέροχο. Αλλά δεν ήμουν εκατό τοις εκατό σίγουρος για τους λόγους πίσω από αυτό. Οπότε σκέφτηκα: “Λοιπόν, εντάξει, ας δούμε.”.
Η αλήθεια είναι ότι και απέναντι στους οπαδούς του συγκροτήματος η ιδέα ήταν πρωτοποριακή τότε, μιας και λίγες μπάντες είχαν πράξει να φέρουν πίσω τον τραγουδιστή τους. Και επίσης ο Rob Halford δεν είχε επιστρέψει τότε στους Judas Priest. Ο Ozzy έκανε που και που reunion με τους Black Sabbath αλλά μόνο για συναυλίες, μιας και το studio άλμπουμ άργησε να έρθει. Και συνεχίζει ο captain
“Και ήταν υπέροχο. Κάναμε μια υπέροχη περιοδεία και από τότε όλα πήγαν καλά. Από τότε είναι υπέροχα. Αλλά εκείνη την εποχή, για να είμαι ειλικρινής, δεν ήμουν σίγουρος”. Και συνεχίζει ο θρυλικός μπασίστας και ιδρυτής της μπάντας
“Πρέπει να αφήνεις τα πράγματα στην άκρη. Νομίζω ότι όσο μεγαλώνεις, τόσο πιο εύκολο είναι να τα αντιμετωπίζεις, με την έννοια ότι απλώς δαγκώνεις τη γλώσσα σου και συνεχίζεις. Δεν αφήνεις τα πράγματα να κολλήσουν εκεί που ίσως θα είχαν κολλήσει πριν από μερικά χρόνια. Ξέρεις, είναι δύσκολο να ζεις με τους ανθρώπους ούτως ή άλλως. Εννοώ, όλοι είναι. Οπότε απλά πρέπει να βρεις τι λειτουργεί για όλους. Και νομίζω ότι σε μια μπάντα, απλά μαθαίνεις πότε να αφήνεις τους άλλους ήσυχους.”
“Ο Bruce είναι ασυνήθιστος, ας το πούμε έτσι. Και μάλλον αυτό είναι που τον κάνει τόσο καλό. Η φωνή του έχει μια ασυνήθιστη χροιά. Αλλά είναι δύσκολο να μιλάμε για άλλους ανθρώπους και να αναλύουμε τι είναι ή τι δεν είναι.”
Σχετικά με την επιστροφή του Adrian Smith
Ο Adrian Smith μαζί με τον Dave Murray είναι από τα καλύτερα “δίδυμα” της εξάχορδης στην ιστορία της μουσικής μας. Μόνο οι K.K. Downing και Glenn Tipton τους ανταγωνίζονται, άντε και να βάλω και τους κιθαρίστες του King Diamond. Δεν γινόταν λοιπόν να μην πέσει τηλεφώνημα όταν επέστρεψε στη μπάντα ο άνθρωπος με τον οποίο συνεργάστηκε στο μνημειώδες “Accident of birth”. Ο Adrian Smith δηλώνει σχετικά με το τι έκανε όταν έλειπε από την μπάντα:
“Όταν αποχώρησα από το συγκρότημα, δεν τους παρακολουθούσα ιδιαίτερα. Απομακρύνθηκα, παντρεύτηκα, αγόρασα σπίτι και έκανα όλα αυτά τα πράγματα. Σαν να έπρεπε να αναπληρώσω ό,τι είχα χάσει από την πραγματική ζωή, άρχισα να φτιάχνω οικογένεια. Ωρίμασα λίγο και άρχισα να ασχολούμαι με άλλα πράγματα.”
Ο κιθαρίστας από το Hackney του Λονδίνου δήλωσε για την επιστροφή του
“Ναι, όντως αποκτάς μια διαφορετική οπτική όταν δεν ασχολείσαι με κάτι και μετά επιστρέφεις. Αυτό ήταν το υπέροχο στην επιστροφή μου το 1999: το ότι επέστρεψα με νέα ενέργεια και, στην πραγματικότητα, με ένα νέο όραμα, ένα νέο ξεκίνημα”.
Μαζί με το reunion των Helloween το 2017, θεωρείται ένα από τα πιο τίμια και σοβαρά. Μιας και διατήρησαν στη θέση του κιθαρίστα τον Janick Gers, έναν “στρατιώτη” στα δύσκολα χρόνια της μπάντας. Έτσι με τρεις κιθάρες και πίσω μια τόσο δυναμική και χαρακτηριστική φωνή μπήκαν στα Guillaume Tell Studios στο Παρίσι για την ηχογράφηση του άλμπουμ που συμβόλισε την επική και θρυλική επιστροφή τους. Πίσω από την κονσόλα ο Kevin Shirley στη θέση των Steve Harris και Nigel Green. Ένας παραγωγός που ζοριστήκαμε να συνηθίσουμε αλλά εφόσον αρέσει στον captain, τότε εμείς περισσεύουμε.
Ένα ρίσκο το περιελάμβανε η πρόσληψη ενός τόσο διαφορετικού παραγωγού για την μουσική των Iron Maiden, ένας άνθρωπος που έχει δουλέψει με τους τεράστιους Rush αλλά και Silverchair όπως και με Journey, Dream Theater αλλά και Aerosmith και Joe Bonamassa. Ο γεννηθείς στο Johannesburg Shirley ήταν η επιλογή της μπάντας για τη συνέχεια. Στο σκεπτικό μας κατευθείαν μπήκε ότι η μπάντα θα πήγαινε σε πιο progressive μονοπάτια όπως και συνέβη στο ντεμπούτο της μετά το reunion. Ο νέος παραγωγός έφερε φρεσκάδα στον ήχο, χωρίς να θέλουμε να υποτιμήσουμε τον Martin Birch και πέσει κανένα ταβάνι να μας πλακώσει.
Το εξώφυλλο του Derek Riggs όταν κυκλοφόρησε το άλμπουμ σε βινύλιο απλά ήταν ένας πίνακας, ένα έργο τέχνης που έψαχνε παραλήπτες. Δεν θα μπορούσε καλύτερα να εκφραστεί η επιστροφή της μπάντας σηματοδοτώντας την επικαιροποίηση της κυριαρχίας της. Ο Eddie πάνω από ένα φουτουριστικό Λονδίνο να κυριαρχεί. Να σημειωθεί ότι το mastering του άλμπουμ πραγματοποίηθηκε στα διάσημα Sterling sound Studios της Νέας Υόρκης στα οποία είχαν δουλέψει και για το “Seventh son of a seventh son” (διάβασε περισσότερα). Να σημειωθεί ότι όλα αυτά έγιναν μετά από εκτεταμένες περιοδείες που έκαναν σε όλο τον κόσμο ως και επίσημα επανασυνδεδεμένοι. Η περιοδεία ήταν πέρα από κάθε προσδοκία επιτυχημένη με sold out εμφανίσεις σε όλη την υφήλιο.
Πρώτο single για την μπάντα το “The wicker man”, μια σύνθεση βασισμένη στην ταινία “The wicker man” του 1973 σε σκηνοθεσία του Robin Hardy. Το clip σκηνοθετήθηκε από τον Dean Karr και συμβόλισε την επιστροφή της μπάντας δισκογραφικά. Μια γρήγορη και απλοϊκή σύνθεση που υπογράφουν οι Dickinson/Harris/Smith. Η μπάντα στις 29 Μαϊού κυκλοφορεί το δωδέκατο της άλμπουμ και προκαλεί ντελίριο χαράς στους απανταχού ακροατές της αγαπημένης μας μουσικής. Ένας δίσκος με απύθμενη έμπνευση και στον οποίο συμμετείχαν όλοι στις συνθέσεις εκτός από τον αγαπημένο μας Nicko McBrain.
Κομμάτια όπως “Nomad”, “Dream of mirrors”, “Blood brothers” και το ομώνυμο βάζουν την μπάντα σε πιο ατμοσφαιρικά μονοπάτια με τα progressive στοιχεία να πληθαίνουν. Το τρίτο απλά είναι σαν να συγκεντρώνει τους οπαδούς της μπάντας κάτω από μια στέγη με το ενωτικό του ρεφρέν. Κάτι που αποτελεί πολιτική μπαντών όπως οι Metallica ας πούμε και είναι μια “συνταγή” που πετυχαίνει πάντα. Η μπάντα με μια σύγχρονη και up to date παραγωγή μπαίνει στη νέα χιλιετηρίδα με ορμή και κατακτά τον θρόνο της πάλι. Οι τρεις κιθαρίστες λειτουργούν άψογα και η “χημεία” είναι κάτι παραπάνω από εμφανής σε όλα τα κομμάτια. Τα παραδοσιακά Iron Maiden κομμάτια όπως “The mercenary” και “The fallen angel” σε πάνε σε εποχές όπως τα “Powerslave” και “A piece of mind”.
Η νέα εποχή συμβολίζεται όμως τόσο από τα ορχηστρικά και μακροσκελή ορχηστρικά κομμάτια που αναφέραμε παραπάνω αλλά και από τα “Ghost of navigator” και “Out of the silent planet”. Οι ήχοι στις κιθάρες μπορεί να φέρνουν κάτι από “Somewhere in time” αλλά όσο προχωράνε δείχνουν πως θα είναι το μέλλον της μπάντας από το Λονδίνο.
Το “Brave new world” ήταν ένα από τα πιο επιτυχημένα come back στη μέχρι τότε μουσική βιομηχανία. Μια παρέα που έπρεπε να πάρει ένα μακροσκελές διάλειμμα για να επιστρέψει με μια πρωτόγνωρη έμπνευση. Έξι καλλιτέχνες που γνώριζαν που να “πατήσουν” για να κυριαρχήσουν ξανά. Ο δωδέκατος δίσκος των Iron Maiden απλά είναι από τους πιο κομβικούς της μπάντας. Ένα σχήμα που είχε μια φρενήρη έμπνευση μετά από μια άκρως επιτυχημένη περιοδεία για την επανασύνδεση τους που είχα την ευτυχία να τους παρακολουθήσω στο γήπεδο του Ατρομήτου στο Περιστέρι πριν 26 χρόνια περίπου, δηλαδή στα 16 μου.
Η “χρυσή” κληρονομία
Οι Iron Maiden με την επιστροφή τους αυτή, δεν διεύρυναν απλά το ακροατήριο τους αλλά έφεραν πίσω και τους απογοητευμένους οπαδούς. Πέραν τούτου όμως, πραγματοποιήσαν ένα δυναμικό “άνοιγμα” και σε νέες αγορές όπως ειναι αυτή των Η.Π.Α. όπου και είχαν χάσει σημαντικό μερίδιο από το 1992 και μετά. Εγώ τους λάτρεψα και συνεχίζω να τους λατρεύω από την επόχη που αγόρασα το “Brave new world”. Άσχετα, αν είχα και τα προηγούμενα, όταν ζεις την μπάντα άλμπουμ με το άλμπουμ, είναι διαφορετικά. Οι Iron Maiden με αυτό άλμπουμ επανήλθαν στο θρόνο τους και ποτέ κανένας δεν τόλμησε να τους αμφισβητίσει, γιατί είναι από τις μεγαλύτερες και πιο επιδραστικές μπάντες που περπάτησε πάνω σε αυτόν τον πλανήτη.
Οι Iron Maiden εμφανίζονται αύριο, 23 Μαϊού 2026, στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας μαζί με τους Anthrax. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στην πάντα ενημερωμένη μας agenda. Εμείς θα βρισκόμαστε εκεί, στη “πρώτη γραμμή”, από πολύ νωρίς.
