Γη καλεί Afternoiz… αν μας λαμβάνετε ακόμα, η συναυλία των Iron Maiden και Anthrax που ζήσαμε στις 23/5/2026 στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας άφησε ιστορία!
Πραγματοποιήσαμε μια κάλυψη μέσα σε ένα live που δεν έμοιαζε με συναυλία αλλά με ιστορικό γεγονός. Αυτός ο Μάϊος ήταν υπέροχος μιας και εκτός από την διαρκή διοργάνωση συναυλιών στην Ελλάδα, μας επισκέφθηκαν δυο από τις μεγαλύτερες μπάντες της αγαπημένης μας μουσικής. Οι Metallica που έκαναν την εμφάνισή τους πριν δυο εβδομάδες περίπου (περισσότερα εδώ) και για μια εμφάνιση όπως η τωρινή που πέρασε στις θρυλικές εκείνες στιγμές. Εδώ αξίζει να αναφέρουμε πως για τις δυο συναυλίες υπεύθυνη για τη διοργάνωση τους ήταν η High Priority Promotions και περιμένουμε άλλα τόσα!
Έπος, (από το αρχαίο ελληνικό ρήμα έπω, μιλάω) είναι λογοτεχνικό αφηγηματικό είδος του έμμετρου λόγου, του οποίου το κύριο χαρακτηριστικό είναι ο μεγάλος αριθμός στίχων με θεματολογία μυθολογική ή ιστορική, ηρωική ή διδακτική, πλούσια σε ιδεολογικά και πολιτιστικά στοιχεία. Έτσι θα μπορούσε να περιγραφεί η εμφάνιση των Iron Maiden για την οποία “άνοιξαν” οι ιστορικοί Anthrax με το Νεορκέζικο Thrash Metal τους. Η προσέλευση του κόσμου άρχισε από πολύ νώρις για την αρένα κυρίως η οποία και είχε κηρυχθεί ως sold out. Όμως και οι κερκίδες ήταν γεμάτες σχετικά, εκτός από αυτές που είχαν παραμείνει κλειστές.
Και εδώ είδαμε fans ανά τον κόσμο. Για παράδειγμα, είχαμε από Ιαπωνία, Ιταλία, Βραζιλία, Τουρκία, Η.Π.Α. Μεγάλη Βρετανία και άλλες χώρες που επισκέφθηκαν την Αθήνα για να παρακολουθήσουν την πρώτη συναυλία του Ευρωπαϊκού σκέλους της περιοδείας “Run for your lives tour 2026” των Iron Maiden. Τα αστικά λεωφορεία του ΟΑΣΑ έξω από τον χώρο της συναυλίας που ήταν διακοσμημένα με την αφίσα της περιοδείας ήταν εντυπωσιακά για πολύ κόσμο. Και έτρεχαν να φωτογραφηθούν εκεί, μια ανάμνηση που για όλους παρευρεθήκαμε εκεί θα μείνει για πάντα χαραγμένη στη μνήμη μας.
Οι Anthrax…
…βγαίνουν στη σκηνή με drummer τον Βρετανό Darby Todd τον οποίο γνωρίζουμε από τις συνεργασίες του με Devin Townsend, Tiktaalika και Joe Lee Turner. Ο εν λόγω κύριος λοιπόν αντικατέστησε τον Charlie Benante που αυτό τον καιρό περιοδεύει με τους Pantera στο πλευρό των Metallica για τη περιοδεία M72 World Tour. Οι Thrash Metallers από τη Νέα Υόρκη έχουν εμφανιστεί αρκετές φορές στη χώρα μας, όμως ως support σε τέτοιο live δεν έχει γίνει ποτέ. Προσωπικά τους έχω παρακολουθήσει τόσο σε Ελλάδα όσο και σε εξωτερικό και ποτέ δεν με απογοήτευσαν.
Το καλύτερο “ζέσταμα” για Iron Maiden
Μα εννοείται. Όταν δηλαδή ακούς από τα ηχεία την εισαγωγή του κορυφαίου “Among the living” του 1987 και σου σκάει σαν γροθιά στο πρόσωπο, δεν θες κάτι άλλο. Τα mosh pits στο κοινό μέσα σχηματίζονται γρήγορα και ακολουθεί το ομώνυμο από το δεύτερο άλμπουμ τους “Spreading the disease”. Θεαματική εμφάνιση από την μπάντα που μαζί με άλλες τέσσερις πέντε στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού κρατάνε σκήπτρα του παλιού καλού Thrash Metal. Δύναμη, οργή και πάθος από μια μπάντα που ξέρει πάντα τι θέλει στο “γήπεδο” της.
Πάμε τώρα και για “Caught in a mosh” και να μην μείνει τίποτα όριο. Ο drummer που έχουν μαζί τους είναι αλάνθαστος και μαζί με τον Frank Bello έχουν ¨χημεία” για το τέλειο αποτέλεσμα. Η έκπληξη του set list ήταν το “Metal thrashing mad” και μας πήραν τα μυαλά για τα καλά. Ούτε που το περιμέναμε και εγώ όσες φορές τους έχω παρακολουθήσει, δεν το έχουν παίξει ποτέ. Ένα υπέροχο άσμα από ένα εκπληκτικό ντεμπούτο από όταν έκαναν παρέα με τους Metallica. Ακολουθεί το “I’am the law” και δεν υπάρχουν περιθώρια για ελαττώματα στην εμφάνιση τους. Η μπάντα είναι θηρίο ανήμερο επάνω στη σκηνή με ελάχιστα προβλήματα στον ήχο τους.
Ακολουθούν δυο διασκευές που λατρεύουμε. Έρχεται το “Antisocial” των Trust και το κοινό χοροπηδάει και κάνει moshing συνέχεια. Χαμός λέμε με τους Anthrax να διαπρέπουν και έναν Belladonna να διανύει δεύτερη νιότη. Οι Scott Ian και Jonathan Donais εξαπολύουν riffs που κορυφώνουν την εμφάνιση των Anthrax. Η διασκευή στο “Got the time” του Joe Jackson από το single που είχε κυκλοφορήσει πριν το “Among the living” ήταν ότι πρέπει για να έρθει μετά το “Indians” να μας κάνει να μαζεύουμε τα “κομμάτια” μας ή ότι απέμεινε. Και μιλάμε ότι γινόταν και χαμός και στις εξέδρες που ο κόσμος ήταν κρεμασμένος στα κάγκελα για να εκφράσει την αγάπη του προς τους Αμερικάνους.
Ένα κενό 30-40 λεπτών υπήρχε μέχρι να ετοιμαστεί η σκηνή για τους θρύλους της αγαπημένης μας μουσικής. Μια μπάντα που δεν απαιτεί και πολλά σε θέματα show για να κερδίσει τον θεατή, η μουσική μιλάει από μόνη της. Τα έχει αναφέρει και πρόσφατα ο Bruce Dickinson στο περιθώριο της πρεμιέρας για το documentary των Iron Maiden που υπεύθυνος για την παραγωγή ήταν ο Dominic Freeman.
“Το πρόβλημα είναι ότι τα έξοδα συνεχίζουν να αυξάνονται, όπως και όλα τα άλλα. Αλλά αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία για να βάζουμε εξωφρενικές τιμές στα εισιτήρια», ανέφερε ο Βρασίδας. «Πάντα προσπαθούσαμε να διατηρούμε τις τιμές των εισιτηρίων μας χαμηλότερες από το συνηθισμένο, γιατί, ειλικρινά, δεν θέλουμε να βλέπουμε μπροστά στη σκηνή ένα πλήθος πλούσιων ανθρώπων. Θέλουμε να βρίσκονται εκεί οι πραγματικοί οπαδοί, και αυτοί δεν έχουν πάντα άφθονα χρήματα”
Το ανέφερα αυτό για να τονίσω την απλότητα που μια μπάντα σαν τους Iron Maiden χρησιμοποιεί για να είναι ειλικρινής με το κοινό της. Εδώ λοιπόν, σταθήκαμε μπροστά σε ένα show μετρημένο και με εφέ που θα μπορούσε να δει κάνεις τόσο στο “Live after Death” όσο και στο “Maiden England”. Τα έχει πει και ο Hetfield πρόσφατα σχετικά με το show και την μουσική αυτή καθεαυτή. Ναι οι Iron Maiden έφτιαξαν μια σκηνή που πλημμύριζε ειλικρίνεια προς τους οπαδούς της. Άνθρωποι που αλλάξαν πτήσεις σε κάθε γωνία του πλανήτη για να παρευρεθούν, όπως αυτοί από την Βραζιλία και την Ιαπωνία. Οι Iron Maiden λοιπόν, αυτοί οι έξι καλλιτέχνες που μας έχουν προσφέρει τόσα πολλά βγήκαν λίγο μετά τις 20:40.
Οι Iron Maiden σε μια “διαστημική” εμφάνιση
Και λίγα λέμε, τα αναφέραμε και στο πρόλογο. Έχοντας το “Doctor doctor” των UFO για εισαγωγή για μια ακόμη φορά μας προετοιμάζουν για την καταιγίδα η οποία έρχεται. Μετά τον ύμνο της μπάντας του Michael Schenker, μπαίνει η εισαγωγή, το “The ides of March”. Ανατριχίλα μιας και γνωρίζουμε ότι σε αυτή την περιοδεία αφοσιώνονται σε δουλειές από το 1980 μέχρι το 1992. Αποσβολωμένοι κοιτάζουμε τα videos στα τεράστια video wall τα οποία αντικατοπτρίζουν την θεματολογία του κάθε κομματιού. Μπαίνει η εισαγωγή του “Murders in the Rue Morgue” και η μπάντα από το Leyton του ανατολικού Λονδίνου ξεχύνεται στη σκηνή. Πανζουρλισμός στο κοινό!
Εγώ κρεμασμένος στα κάγκελα να νιώθω ότι αυτή η επιστροφή στο 1981 έχει δυναμιτίσει την εμφάνιση για τα καλά. Η πρόβλεψη μου ότι η εμφάνιση αυτή των Iron Maiden θα ήταν από τις καλύτερες έβγαινε αληθινή. Χωρίς καμιά υπερβολή, υπήρχε μια μαγεία σε όλο το Ολυμπιακό Στάδιο με την μπάντα πάνω στη σκηνή. Οι Βρετανοί ηγέτες του Heavy Metal συνεχίζουν με το “Wrathchild”, ένα αρκετά δύσκολο κομμάτι σε ερμηνεία. Ο Bruce Dickinson όμως είναι βιονικός, δεν καταλαβαίνει από τέτοια. Δώσε προκλήσεις στο Βρασίδα και πάρε του την ψυχή. Ο νους πέφτει στον Simon Dawson και να σκέφτομαι πως θα βγει αλώβητος σχετικά με το drumming σε αυτό το κομμάτι, όπως και στο επόμενο. Και μιλάω για το “Killers”.
Κι όμως ο Simon Dawson των British Lion είναι αλάνθαστος και πραγματοποιεί τρομερή εμφάνιση. Έχει γίνει ένα με την μπάντα πια στο “σανίδι”. Δεν θα πρέπει να μπαίνουμε σε συγκρίσεις με τους προκάτοχους του, διαφορετικοί drummers όλοι μεταξύ τους. Το “Killers” με το μπάσο του Captain είναι ο οδηγητής για να ταράξει τους 55000 που παρευρέθηκαν στο Ο.Α.Κ.Α. με άσμα που με την ενέργεια που έχει δεν σου αφήνει φωνή. Στη συνέχεια ανοίγει η “κουρτίνα” και η μπάντα παίζει το χαρακτηριστικό riff από το “Phantom of the opera”. Έχουμε πάει πιο πίσω, στο 1980 και στην εποχή που η μπάντα ακόμα διαμόρφωνε το στυλ της. Δύσκολο κομμάτι και αυτό και όλα πάνε περίφημα από όλους με τις τρεις κιθάρες να “πλέκουν” τις χαρακτηριστικές μελωδίες με περίσσια άνεση.
Ώρα μας είναι λοιπόν να πάμε στο 1982 και στον θρίαμβο του “The number of the beast”. Η εισαγωγή με την αφήγηση του Barry Clayton “στοιχειώνει” το Ο.Α.Κ.Α., εμείς ακολουθούμε την αφήγηση και η μπάντα ξεχύνεται στο stage με τα χαρακτηριστικά καταιγιστικά riffs να προκαλούν χάος σε αρένα και εξέδρα. Τα solos των Smith/Murray είναι σαν να έρχονται από την εποχή του “Live after death”, δηλαδή, σαν μην πέρασε μια μέρα από τότε. Από την άλλη ο Gers όταν δεν παίζει solos, είναι ο “άρχοντας” του ρυθμικού μέρους. Μια σύνθεση που όσες φορές και να την ακούς live δεν θα την βαρεθείς ποτέ, όπως άλλωστε όλες τις συνθέσεις των Iron Maiden.
Φτάνουμε στη στιγμή που ο Bruce Dickinson λέει ότι θα παίξουν ένα κομμάτι που δεν το παίζουν συχνά. Ο νους των περισσότερων πάει στο “Alexander the great”, όμως εγώ για κάποιο λόγο δεν το πίστευα κυρίως λόγω timing αλλά και το ότι δεν το παίζουμε και συχνά όπως ανέφερα. Έτσι λοιπόν μας “σκάει” η blues εισαγωγή του “Infinite dreams”, μια σύνθεση που έχουν να παίξουν 38 ολόκληρα χρόνια. Μια από τις καλύτερες συνθέσεις των Βρετανών που έκανε την μεγάλη διαφορά για το “Seventh son of a seventh son”. Χαμός μέσα στο κοινό μιας και δεν πιστεύουμε στα μάτια μας με αυτό που βλέπουμε. Είναι δυνατόν? Από την εποχή του “Maiden England” είχαν να το παίξουν. Τελειότητα και μεγαλείο από την αγέρωχη μπάντα της Μεγάλης Βρετανίας.
Οι Iron Maiden “χτίζουν” μυθική εμφάνιση
Και πως να μην το κάνουν όταν έρχεται το ομώνυμο κομμάτι από το “Powerslave” με τα solos και το refrain να απογειώνουν το κοινό στα ουράνια. Με έναν Dickinson να μην καταλαβαίνει από δυσκολίες και να πραγματοποιεί μια τρομερή εμφάνιση. Ένα κομμάτι που το μυστήριο του μας κατακλύζει για τα καλά. Ώρα να πεταχτούμε ένα χρόνο πίσω και να ακούσουμε το σαρωτικό “2 minutes to midnight”. Ένα αντιπολεμικό άσμα που είναι τόσο επίκαιρο όσο ποτέ, έχοντας το εξώφυλλο του single πισω. Κιθάρες για σεμινάριο από τους Murray/Smith/Gers και τον αρχηγό αγέρωχο να ορθώνει το μπάσο του προς το κοινό. Ο Bruce Dickinson πιάνει το παγούρι του να πιει νερό και λέει “Water, water, water everywhere…”
Έρχεται το συγκλονιστικό “Rime of the ancient mariner”, η εισαγωγή με το θηριώδες drumming σε ξεσηκώνει για πλάκα. Ο Bruce Dickinson προκαλεί πανικό με το πάθος με διέπει την ερμηνεία του και σε αυτό το κομμάτι. Σε κάποια φάση ακούω έναν πατέρα δίπλα μου να λέει στο γιό του “Κοίτα τι ζεις στα 15 σου!”, αυτό που ζει ο μικρός θα το θυμάται για μια ζωή. Όπως εγώ όταν τους παρακολούθησα στο Λυκαβηττό με Bayley πριν πολλά χρόνια η οποία ήταν και η πρώτη μου συναυλία το 1998 στα 14 μου. Η ατμόσφαιρα στη μέση του κομματιού μας μεταφέρει στις θάλασσες του άγνωστου και του σκότους και της αγωνίας. Όπως ακριβώς περιγράφονται στο ποίημα του Samuel Taylor Coleridge του 1798. Ζούμε μεγάλες στιγμές.
Οι Iron Maiden συγκλονίζουν
Έχοντας την μια επιτυχία μετά την άλλη και το “Run to the hills” να σε παρασέρνει με τον καλπάζοντα ρυθμό του και τα χαρακτηριστικά riffs του. Δεύτερο κομμάτι από το θρυλικό “The number of the beast” που ακόμα προκαλεί δέος με τις συνθέσεις του. Πως και να μην γίνεται άλλωστε, μιας και ήταν το άλμπουμ που τους απογείωσε. Παρακολουθούμε έξι άτομα που προκαλούν πανικό με κάθε riff και με κάθε solo από τους κιθαρίστες, με κάθε ιαχή από τον Bruce Dickinson και με κάθε βλέμμα του captain. Η εισαγωγή του “Seventh son of a seventh son” συνταράσσει το Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας. Το ομώνυμο έπος που χαζεύαμε στα VHS παλιά από την εμφάνιση τους στο Birmingham του “Maiden England” είναι εδώ, μπροστά στα μάτια μας. Η μπάντα είναι επιβλητική, πατάει κάτω όποιον βρει μπροστά της.
Όλος ο κόσμος έχει παρασυρθεί σε ένα ντελίριο ενθουσιασμού και παρατεταμένης τρέλας για το συγκρότημα. Η ατμόσφαιρα του “Seventh son of a seventh son” στη μέση του κομματιού σε διαλύει και λες αυτό το live δεν πρέπει να τελειώσει ποτέ. Παρακολουθούσαμε μια μπάντα που στεκόταν στην κορυφή του κόσμου ακόμα, πενήντα χρόνια μετά την ίδρυση της. Επόμενο κομμάτι, το “The trooper” και ο Bruce Dickinson κραδαίνει την Ελληνική σημαία να κυματίζει στον Αθηναϊκό ουρανό. Αργότερα παίρνει τη Βρετανική ενώ το μυθικό κομμάτι ξεδιπλώνεται ταχύτατα με τα δαιμονιώδη drums του Simon Dawson. Ακούμε τα drums και τον γνωστό ρυθμό για την έναρξη του “Hallowed be thy name”, ο Dave Murray ξεκινάει τη μελωδία, μετά από λίγο μπαίνει ο Adrian Smith. Ο Bruce Dickinson βυθισμένος στις σκέψεις ενός μελλοθάνατου απαγέλλει.
Το κομμάτι ξεσπάει, ο κόσμος σε ντελίριο παραφροσύνης, μεθυσμένος από το νέκταρ των θεών της αγαπημένης μας μουσικής χοροπηδάει στους ρυθμούς της μπάντας. Ένα εξαιρετικά δύσκολο κομμάτι με τεχνικές δυσκολίες σε όλα τα μουσικά όργανα, βγαίνει άπταιστα. Ο Simon Dawson έχει περάσει τις “εξετάσεις”, σχετικά με τους υπόλοιπους δεν είχαμε καμιά αμφιβολία για το αποτέλεσμα. Ένα κομμάτι που είναι η “ταυτότητα” των Iron Maiden και έχει επηρεάσει μπάντες σε όλο τον πλανήτη. Ρωτήστε έτσι για την φάση τους Dani Filth και Robb Flynn από Cradle of Filth και Machine Head αντίστοιχα. Οι Βρετανοί δεν έχουν αντίπαλο. Ώρα για το ομώνυμο που είναι και από τα πιο γρήγορα κομμάτια των Iron Maiden. Το παρανοϊκό riff από την τριπλέτα σε διαλύει και το ρυθμικό μέρος σε παρασέρνει στη τρέλα. Ακόμα ηχεί στα αυτιά μου αυτή η μελωδία, ακόμα και λίγα 24ώρα μετά.
Η ώρα για το encore και στους αιθέρες αντηχούν τα αεροσκάφη της RAF και ο λόγος του Winston Churchill που πραγματοποιούσε την αναγγελία για την είσοδο των Βρετανών στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο το 1940.
“We shall go on to the end. We shall fight over the seas and oceans. We shall fight with growing confidence and growing strength in the air. We shall fight on the hills. We shall never surrender”
Μπαίνει το αρχικό riff και αργότερα ξεχύνεται η μπάντα στο “σανίδι” με ορμή όπως κάποτε έκαναν στην δυτική ακτή των Η.Π.Α. και στη Long Beach Arena κατά τη διάρκεια της “World Slavery tour”. Η δυναμικότητα και η ταχύτητα του rhythm section μαζί με τις χειμαρρώδεις κιθάρες των Murray/Smith/Gers σε “ναρκώνουν”. Δεν θες τόσο να “χτυπηθείς”, όσο απλά να θαυμάζεις. Σαν να βλέπεις ένα κλασικό έργο στο Μέγαρο Μουσικής ένα πράγμα. Το επόμενο κομμάτι έρχεται από το “Fear of the dark” και δεν είναι άλλο από το ομώνυμο. Μια σύνθεση που διατήρησε τους Iron Maiden στις πρώτες θέσεις μετά την μικρή κρίση που είχαν με το “No prayer for the dying”. Μια σύνθεση που έβαλε αρκετό κόσμο στο χώρο του Metal, όπως έκανε και το “The unforgiven” στις αρχές του ’90.
Το “Wasted years” επιλέχθηκε για τελευταίο κομμάτι για να μας κάνουν μια τελευταία υπενθύμιση. Ότι πρέπει να ζούμε την κάθε στιγμή της ζωής μας σαν να είναι η τελευταία και να λέμε πάντα αυτά που θέλουμε ορθώνοντας το ανάστημα μας, χωρίς αναβλητικότητες και φόβους. Ο Adrian Smith μας πηγαίνει στο τι σκεφτόταν εκείνη την εποχή, στο μακρινό 1986. Μια ενδοσκοπική εξερεύνηση της αντιπαράθεσης της ανθρώπινης ψυχής με τον χρόνο, την απόσταση και την ουσία της ύπαρξης. Με αυτό το “μήνυμα” οι Iron Maiden εγκατέλειψαν τη σκηνή με μια υπόσχεση για την επιστροφή τους στην Ελλάδα.
Δεν υπάρχει επίλογος
Βασικά δεν μπορώ να τελειώσω εύκολα το κείμενο η αλήθεια είναι. Ξέρετε, όταν πιάνεις να γράψεις κάτι για ένα τόσο έντονο βίωμα, μεταφέρεσαι ξανά στο χώρο που ήσουν πριν λίγες ημέρες. Όσο γράφω αυτό το κείμενο, πιάνω τον εαυτό μου κρεμασμένο στα κάγκελα να ουρλιάζει τους στίχους της μπάντας λες και τους παρακολουθώ πρώτη φορά. Ουσιαστικά αυτή ήταν η τέταρτη φορά που τους είδα και η καλύτερη. Ξεπέρασαν και το Περιστέρι στη πρώτη επιστροφή τους με Bruce Dickinson και Adrian Smith, όπως και αυτή με τον Blaze Bayley στο Λυκαβηττό ένα χρόνο πριν. Όπως και αυτή στο Graspop Metal Meeting το 2015.
Οι Λονδρέζοι ήταν “διαστημικοί”, σε άλλη διάσταση που λέμε, δεν είχαν αντίπαλο. Πρόσφεραν και μοίρασαν εμπειρίες ζωής σε μικρά παιδιά που ήρθαν με τους γονείς τους για την πρώτη τους συναυλία αλλά και νοσταλγία και συγκίνηση σε πολύ μεγαλύτερους οπαδούς τους. Αυτή άλλωστε είναι και η μουσική μας, να δημιουργεί συναισθήματα και αναμνήσεις που διατηρούνται στο πέρας των ετών. Εγώ ας πούμε που τους είχα παρακολουθήσει πριν από μια δεκαετία περίπου αλλά και πριν από 25 και βάλε χρόνια, δεν ένιωσα στιγμή να κάτσω κάτω. Μπάντες σαν τους Iron Maiden αποτελούν τρόπο ζωής και αυτό θα υπάρχει αέναα στη συνείδηση κάθε Metaller.
Up the Irons!
Photo Credits
Ευχαριστούμε πολύ την διοργάνωση για το φωτογραφικό αρχείο
Photos : Afroditi Zaggana Photography
