To Attitude Adjustment είναι το 12ο album των Buzzcocks. Αν δεν τους ξέρετε για ό,τι έχουν κάνει στο παρελθόν, όπως το ότι ξεκίνησαν πρακτικά την ανεξάρτητη φάση και πως ήταν μια από τις καλύτερες βρετανικές pop punk μπάντες, δεν πειράζει.
Με αυτό το album οι Buzzcocks ωριμάζουν μουσικά και εξερευνούν και άλλα μονοπάτια. Αν μου επιτρέπεται η έκφραση, είναι ο λιγότερο Buzzcocks δίσκος τους, με την έννοια ότι δεν είναι τόσο αναφορικός στον παλιό τους ήχο όπως ήταν το Sonics In the Soul ας πούμε.
Και φυσικά οι μπάντες έχουν δικαίωμα να κάνουν αυτό που τους εκφράζει καλύτερα την όποια δεδομένη στιγμή. Με την ένννοια ότι μπορεί οι σκληροπυρηνικοί οπαδοί μπορεί να μην ενθουσιαστούν, αλλά ας μην ξεχνάμε πως οι οπαδοί πρέπει να ανανεώνονται και ηλικιακά, ειδικά όταν έχεις φτάσει σε μια ηλικία που δεν έχεις να αποδείξεις κάτι, κυρίως λόγω έργου και αποτελέσματος.
Ας πάμε όμως στο προκείμενο που είναι και η μουσική. Στο Attitude Adjustment ο κύριος Diggle και η παρέα του έχει γίνει λίγο πιο pop, μέχρι και ακουστικό κομμάτι υπάρχει μέσα και μάλιστα το θεωρώ και από τις καλές στιγμές του δίσκου. Δεν το παίζει τόσο safe και κατά τη γνώμη μου, καλά κάνει. Είναι τόσο διαφορετικό από αυτά που περιμένεις να ακούσεις που σε εκπλησσει ευχάριστα.
Η δε θεματολογία του είναι κλασική, μας περιγράφει τη ματιά του και την κριτική του στην καθημερινότητα του, από το πως έχει γίνει ο κόσμος μας, η πόλη του και οι δρόμοι που περιπλανάται. Έχουμε αρμονίες στα φωνητικά, οι ταχύτητες είναι ένα τι πιο αργές, και αρκετά σημεία που θυμίζουν αμερικάνικες folk ηλεκτρικές στιγμές. Και μας δίνει και τις συμβουλές του, λίγο πριν τελειώσει το album, you gotta breαk that ball and chain, και μάλιστα από έναν άνθρωπο που από όσο γνωρίζω τουλάχιστον, κατάφερε να αποφύγει το day job μέχρι στιγμής.
Το Attitude Adjustment από αυτή την άποψη είναι ένα πολυδιάστατο album.
Και από αυτή την οπτική γωνία, το βλέπεις σαν κάτι καινούργιο τελείως, έξω από την επιρροή που μπορεί να έχει να έχει το βαρύ όνομα της μπάντας. Έχει λοιπόν κομμάτια για πολλά γούστα. Βέβαια το μπάσιμο με το Queen of the Scene έχει αυτή την pop punk τσαχπινιά που περιμένεις. Βέβαια υπάρχουν και κάποιες στιγμές που γίνονται λίγο τετριμμένοι ας πούμε, αλλά είμαι βέβαιος πως αυτά τα κομμάτια θα δουλεύουν μια χαρά live. Εδώ το ψειρίζουμε λίγο το πράγμα.
Το Games μου θύμισε Byrds με λίγο παραμόρφωση και πολύ μου άρεσε, είμαι και λίγο κορόιδο για αυτά τα μακρόσυρτα φωνητικά με αρμονίες. Σου γαληνεύουν λίγο το μυαλό; δεν ξέρω, αλλά είναι αυτό που λέμε pop αξία σε ένα κομμάτι, σου κολλάει πανεύκολα. Και ωραίο σημείο και σολάκι χωρίς πολλές φιοριτούρες.
Γενικά, μου αρέσει που στο Attitude Adjustment ακούς και καινούργια πράγματα και για μένα είναι μια νίκη για τους Buzzcocks αυτό το γεγονός από μόνο του. Εντάξει αν είστε από την “παλιά φρουρά” ακούστε το πως εξελίσσεται το κομμάτι Seeing Daylight και ενώ αρχίζει με κιθαριές που λες “ΠΑΜΕΕΕΕ” μέχρι και wah wah έχει στο solo και σε παέι σε εντελώς pop rock μονοπάτια. Στο Poetic Machine Gun είμαστε πιο πολύ στα παλιά, αλλά στα άλλα κομμάτια που θα σας αφήσω να εξερευνήσετε μόνοι σας εδώ, έχουμε όλα αυτά που λέω.
Αν έχω μια ένσταση πραγματικά στο Attitude Adjustment είναι το μακρόσυρτο τέλος του Heavy Streets που δεν δίνει και τίποτα στο κομμάτι, και γενικά σου δίνει την αίσθηση του filler, αλλά οκ. Εμένα πολύ μου άρεσε η μπαλάντα All Gone to War ίσως γιατί είναι αυτό που σας είπα, δεν το περιμένεις με τίποτα. Δεν είναι ότι είναι τίποτα φανταστικό, αλλά έχει αυτή τη γλυκιά μελαγχολία που ταιριάζει σε ένα χειμωνιάτικο απόγευμα, με τη φυσαρμόνικα και το fade out solo να του δίνουν αυτό το “κάτι” που σου τραβάει το αυτί.
Μην αργείτε, μπείτε και σεις στον καινούργιο κόσμο των Buzzcocks με το Attitude Adjustment που κυκλοφορεί από την Cherry Red και ετοιμαστείτε να τους υποδεχθούμε ξανά και να ιδρώσουμε παρέα. Κρίμα βέβαια που στην χώρα μας δεν έρχονται παρέα με τους Stranglers, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Πάντως έχοντας ακούσει από άλλα αυτιά κριτικές, για μένα ήταν καλύτερο από όσο το περίμενα και χαίρομαι!
