Σίγουρα θέλετε ακόμα ένα άρθρο για τους Iron Maiden και πως είναι δυνατό να σας το στερήσουμε!
Για την ιστορία να πούμε – σε περίπτωση που δεν γνωρίζετε (βήχας) – πως οι Iron Maiden, οι θρύλοι της αγαπημένης μας μουσικής, επισκέπτονται τη χώρα μας και το Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας στις 23 Μαϊού. Μια διοργάνωση που τελείται υπό την εποπτεία της High Priority Promotions. Η εμφάνιση τους είναι στα πλαίσια της “Run for your lives world tour 2026”. Να αναφέρουμε επίσης ότι θα είναι η πρώτη εμφάνιση της μπάντας στη χώρα μας με τον Simon Dawson πίσω από το drum kit.
Στα προηγούμενα μας άρθρα ασχοληθήκαμε με εποχές που ήταν κρίσιμες για την αρχή της αυτοκρατορίας των Iron Maiden και για το όνειρο του Steve Harris, του αρχηγού της μπάντας. Ο λόγος για το ομώνυμο άλμπουμ και για το “The number of the beast” που μπορείτε να διαβάσετε εδώ και εδώ αντίστοιχα. Τώρα ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για το “Seventh son of a seventh son”, ένα άλμπουμ που σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή για την μπάντα από το Λονδίνο.
Το “Seventh son of a seventh son” θεωρείται ένα από τα πιο εντυπωσιακά άλμπουμ της σκληρής μουσικής και δεν υπάρχει αμφιβολία περί τούτου. Η συμμετοχή των περισσότερων μελών στη συγγραφή του άλμπουμ αναδεικνύει και την ποικιλομορφία του αυτή καθ’ αυτή. Το επικό εξώφυλλο φιλοτεχνημένο από τον Derek Riggs για μια ακόμη φορά και το concept που συνοδεύειί τις μουσικές ιδέες των Iron Maiden έχουν μείνει αναλλοίωτα στο χρόνο. Το έβδομο άλμπουμ των Βρετανών, δεν ήταν ακόμα ένα άλμπουμ, αλλά η συνέχεια του θριάμβου του “Somewhere in time”. Η μπάντα που η κυριαρχία της ξεκίνησε από τα “Piece of mind” και “Powerslave”, συνεχίζεται εδώ ακλόνητη αποκτώντας συνέχεια νέους οπαδούς.
Να σημειώσουμε εδώ κάτι που πρέπει να αναφερθεί, μιας και ο Bruce Dickinson έδωσε ιδέες που δεν χρησιμοποιήθηκαν για το “Somewhere in time”. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Bruce Dickinson δεν είχε γράψει συνθέσεις για άλμπουμ των Iron Maiden και πριν το “Seventh son of a seventh son”. Για παράδειγμα έχεi συμμετάσχει στη δημιουργία συνθέσεων του “The number of the beast”. Αυτές ήταν τα “The prisoner”, “Children of the damned” και “Run to the hills”.
Όμως για λόγους που έχουν να κάνουν με τα συμβόλαια δεν αναφέρθηκαν στην επίσημη κυκλοφορία του άλμπουμ το 1982. Όπως και για το “Piece of mind” τα “Revelations”, “Die with your boots on” και “Sun and steel”. Όπως βέβαια και στο “Powerslave” όπου έχει γράψει το ομώνυμο αλλά και το “Flash of the blade” και έχει συμμετάσχει στα “Back in the village” και “Two minutes to midnight”.
Φτάνουμε στο 1986 και οι ιδέες του Bruce Dickinson για το “Somewhere in time” δεν μπαίνουν στο άλμπουμ. Υπάρχει rejection από τον captain και τους υπόλοιπους. Ο τραγουδιστής είχε δηλώσει μετά από την εξαντλητική περιοδεία “Word slavery tour”.
“Ένιωθα ότι έπρεπε να δημιουργήσουμε το δικό μας “Physical Graffiti” ή “Led Zeppelin IV”… έπρεπε να το ανεβάσουμε σε ένα άλλο επίπεδο, αλλιώς θα παραμέναμε στάσιμοι και θα χάναμε τον δρόμο μας”
Ένα δίκιο μπορεί να το είχε ο Dickinson αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ήταν καi το σωστό timing, μιας και η μπάντα ήταν στην κορυφή και έπρεπε να διατηρηθεί εκεί δημιουργώντας δίσκους για τους οπαδούς της και την αύξηση του ακροατηρίου της και ταυτόχρονα ικανοποιώντας τις επιθυμίες της. Αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα στην αγαπημένη μας μουσική και πολλές μπάντες έχουν καταδικαστεί από μεγάλη μερίδα οπαδών. Όπως ανέφερε ο Steve Harris για την απουσία συνθέσεων του Bruce Dickinson
“Νόμιζε ότι είχε χάσει εντελώς τον έλεγχο”, κάνοντας υποθέσεις όπως “πιθανότατα ήταν πιο εξαντλημένος από οποιονδήποτε άλλον στο τέλος εκείνης της τελευταίας περιοδείας”.
Μιλάμε για 187 συναυλίες μέσα σε 331 ημέρες, ένα απίστευτα εξαντλητικό οδοιπορικό σε όλο τον πλανήτη που έφτασε την μπάντα σε κάθε γωνιά αυτού. Όπως έχει αποδειχθεί και από άλλες περιπτώσεις σε άλλες μπάντες, τέτοιες περιοδείες και επιτυχίες φέρνουν πολλά μέλη στα όρια τους. Αυτό είναι απολύτως λογικό. Η μπάντα από το Λονδίνο όμως, απέδειξε, ότι επιβίωσε από αυτή την κρίση.
Οι Iron Maiden μπαίνουν στο studio στις αρχές του 1988 και συγκεκριμένα κάπου τον Φεβρουάριο. Οι σχέσεις μεταξύ των μελών και ειδικότερα του Bruce Dickinson με τους υπόλοιπους είναι στο καλύτερο επίπεδο. Τα Musicland studios του Μονάχου αποτελούν την ιδανική επιλογή για την μπάντα. Φημισμένα studios που εκεί έχουν ηχογραφήσει οι Rainbow, Deep Purple, Queen, The Rolling Stones, Iggy Pop, Led Zeppelin, Rory Gallagher, Whitesnake, Electric Light Orchestra, Uriah Heep μεταξύ άλλων. Στο πλάι τους βρίσκεται για μια ακόμη φορά ο Martin Birch συνεχίζοντας από την πλευρά του την διατήρηση του ήχου τους ως από τους πλέον αναγνωρίσιμους στη τότε σκληρή μουσική.
Η σκληρή μουσική έχει αλλάξει, όπως και οι Iron Maiden
Όπως μου είχε αναφέρει κάποτε και ο Niklas Sundin των Dark Tranquillity σε μια συνέντευξη, “Αν δεν ακολουθείς μια εξελικτική πορεία, απλά δεν επιβιώνεις στο χρόνο”. Αυτό έπραξαν και οι Iron Maiden από την εποχή του “Somewhere in time” προσθέτοντας κάποια φουτουριστικά effects στον ήχο τους που έμοιαζαν με πλήκτρα όπως τα άκουγες. Όμως εδώ έχουμε άλλη ιστορία. Οι Watchtower έχουν κυκλοφορήσει ήδη τον πρώτο τους δίσκο και ήταν έτοιμοι για τον δεύτερο και οι Queensryche μαζί με τους Fates Warning δείχνουν μια πιο προοδευτική πλευρά της αγαπημένης μας μουσικής. Στο “Seventh son of a seventh son” μπαίνουν τα πρώτα progressive στοιχεία των Iron Maiden.
Ο Steve Harris διαβάζει το μυθιστόρημα “Seventh son” του Αμερικάνου συγγραφέα Orson Scott Card. Αποτελεί το πρώτο βιβλίο της σειράς “The Tales of Alvin Maker” του Card και έχει ως πρωταγωνιστή τον Alvin Miller, τον έβδομο γιο ενός έβδομου γιου. Για την ιστορία να αναφέρουμε ότι το “Seventh Son” κέρδισε το βραβείο Locus και προτάθηκε τόσο για το βραβείο Hugo όσο και για το World Fantasy Award το 1988. Όπως αναφέρει ο Steve Harris
“Ήταν το έβδομο στούντιο άλμπουμ μας και δεν είχα βρει τίτλο ούτε είχα καμία ιδέα. Τότε διάβασα την ιστορία του έβδομου γιου, αυτής της μυστικιστικής μορφής που υποτίθεται ότι διέθετε όλα αυτά τα υπερφυσικά χαρίσματα, όπως τη διόραση και τα λοιπά, και αρχικά σκέφτηκα απλώς ότι ήταν ένας καλός τίτλος για το έβδομο άλμπουμ, καταλαβαίνεις; Αλλά μετά τηλεφώνησα στον Bruce Dickinson και αρχίσαμε να το συζητάμε και η ιδέα απλώς εξελίχθηκε.”
Η ιστορία πίσω από το έβδομο άλμπουμ των Iron Maiden
Πρώτο concept άλμπουμ για τη θρυλική μπάντα, το οποίο δεν είναι εξολοκλήρου μια ιστορία. Όπως έχει αναφέρει ο Bruce Dickinson
“Σχεδόν καταφέραμε [κάτι σπουδαίο]”, εξηγώντας ότι “ήταν μόνο το μισό άλμπουμ concept. Δεν υπήρξε καμία προσπάθεια να το ολοκληρώσουμε, όπως θα έπρεπε να είχαμε κάνει. Το “Seventh Son of a seventh son” δεν έχει ιστορία. Αφορά το καλό και το κακό, τον παράδεισο και την κόλαση, αλλά δεν είναι έτσι κάθε δίσκος των Iron Maiden;”
Αυτή είναι και η φύση του άλμπουμ στον στιχουργικό τομέα ο οποίος ουσιαστικά περιγράφει την ανάδειξη της μάχης του καλού και του κακού. Έχοντας ως ήρωα στο ομώνυμο έναν ήρωα που έχει υπερφυσικές δυνάμεις όπως περιγράφεται στο μυθιστόρημα του Card.
Το “Can I play with madness?” επιλέχθηκε ως πρώτο single
Ένα πιασάρικο κομμάτι με intro που θυμίζει το “Where eagles dare” του “Piece of mind”. Μελωδικό με δυναμικό refrain έχοντας την “ταυτότητα” των Iron Maiden να λάμπει. Θα μπορούσε εύκολα να ήταν και στο “Somewhere in time” η αλήθεια είναι. Η ατμόσφαιρα του κομματιού φέρνει πολύ στο έκτο άλμπουμ των Βρετανών. Η ιστορία έχει να κάνει με έναν νεαρό που αναζητά απαντήσεις στα ερωτήματα από έναν προφήτη όπου ο νεαρός στο τέλος βρίσκεται εξαπατημένος. Στο video clip που παραθέτουμε παρακάτω έχουμε τον Graham Chapman από Monty Pythons στον ρόλο ενός δασκάλου της τέχνης.
Το video clip “γυρίστηκε” στις τοποθεσίες Tintern Abbey και Chislehurst caves από τον Julian Doyle. Η σύνθεση φέρει τις υπογραφές των Dickinson, Smith και Harris και βρέθηκε ως single στη τρίτη θέση της λίστας UK Singles των επίσημών charts. Στη πρώτη δεκάδα των charts εμφανίστηκε στις χώρες της Φινλανδίας, Νορβηγίας, Νέας Ζηλανδίας, Ολλανδίας και Ιρλανδίας. Στα Ευρωπαϊκά charts βρέθηκε στη δεκάτη θέση στη λίστα των 100 του έτους. Καλύτερα αρχή δεν θα μπορούσε να υπάρξει.
“Seven deadly sins, seven ways to win, seven holy paths to hell, and your trip begins”
Το άλμπουμ εμφανίστηκε στις αγορές στις 11 Απριλίου 1988, ένα μήνα μετά την κυκλοφορία του single στο οποίο προαναφερθήκαμε. Μπορεί βέβαια να βγήκε στην αγορά πρώτο το “Can I play with madness?”, όμως η πρώτη σύνθεση που γράφτηκε από την μπάντα ήταν το “Clairvoyant” το οποίο ήταν και το τρίτο single της μπάντας λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ. Το δεύτερο ήταν το “The evil that men do” και το τέταρτο το “Infinite dreams”. Τέσσερις τελείως διαφορετικές συνθέσεις σε timings που είχε το καθένα τον λόγο του.
Ο αντίκτυπος του άλμπουμ συγκρίνεται μόνο με αυτόν που είχαν τα “Piece of mind” και “Powerslave”. “Χτυπάει” την πρώτη θέση στα charts του Ηνωμένου Βασιλείου και έρχεται στη 12η θέση στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το “The evil that men do” βρίσκεται στη τρίτη θέση στα charts της Βρετανίας. Ο δρόμος που έχουν χαράξει οι Iron Maiden με την εξέλιξη του ήχου τους είναι λαμπρός και δεν υπάρχει το παραμικρό εμπόδιο. Το άλμπουμ ανακηρύχθηκε ως χρυσό σε χώρες όπως Ηνωμένο Βασίλειο, Η.Π.Α. και Γερμανία. Πλατινένιο σε Ιταλία και Καναδά. Η λατρεία της μπάντας αδιαμφισβήτητη στον σκληρό ήχο.
Μέσα στη χρονιά κυκλοφορούν τα “Operation: Mindcrime” από Queensryche, “…And justice for all” από Metallica, “South of heaven” από Slayer και “So far, so good so what” από Megadeth. Η μπάντα αντέχει για πλάκα την ανταγωνιστικότητα στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού. Από την άλλη οι Helloween κυκλοφορούν τον διάδοχο του “Keeper of the seven keys part 1” και προκαλούν “σεισμό” στο χώρο του σκληρού ήχου με το νεοφερμένο Power Metal τους. Steve Harris και Bruce Dickinson εμφανίζονται με T-shirts Helloween στις φωτογραφήσεις. Τους παίρνουν σε περιοδεία το φθινόπωρο του 1988 στην Ευρώπη σε επιλεγμένες εμφανίσεις. Το καλοκαίρι περιόδευσαν με τον Ace Frehley στις Η.Π.Α. όπως και νωρίτερα με τους L.A. Guns και Guns ‘n’ Roses.
Η μουσική βιομηχανία έχει αλλάξει για τα καλά. Οι Η.Π.Α. εκείνη την εποχή έχουν καλωσορίσει για τα καλά τον σκληρό ήχο. Ο πουριτανισμός και ο συντηρητισμός έχουν υποχωρήσει και στη θέση τους έχουν έρθει νέα είδη τέχνης. Για την ακρίβεια θα λέγαμε ότι αυτό συνέβη από την “World slavery tour”, αυτό που ακολούθησε την πενταετία ’85-’90 ήταν θηριώδες στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Φάνηκε από τις περιοδείες των Ευρωπαϊκών μπαντών όπως Judas Priest, Saxon και Iron Maiden. Το “Seventh son of a seventh son” με την περιοδεία που ακολούθησε έσπαγε το ένα ρεκόρ μετά το άλλο στις εμφανίσεις των Iron Maiden. Μόνο στο Monsters of Rock η μπάντα έφερε 107000 κόσμο να φανταστείτε.
Τα κομμάτια όπως “The evil that men do”, “Can I play with madness?”, “Infinite dreams” και “The clairvoyant” αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι στις εμφανίσεις τους. Ως singles, όταν κυκλοφόρησαν, δεν άφησαν κανένα περιθώριο αρνητικού σχολιασμού. Διθύραμβοι μεγατόνων για Heavy Metal ύμνους που ναι μεν ήταν διαφορετικοί από ότι μας είχαν συνηθίσει, αλλά ο δυναμισμός και το θράσος που εμπεριέχουν εντυπωσίασε τους κριτικούς και μεγιστοποίησε τον αριθμό των οπαδών. Ο Steve Harris και η παρέα του, επιβιώνοντας από μια κρίση μετά την περιοδεία “World slavery tour” και ένα μεταβατικό άλμπουμ όπως το “Somewhere in time”, κατέκτησαν για τον κόσμο για τα καλά.
Το “Seventh son of a seventh son” είναι ένα κομβικό άλμπουμ
Για πολλούς λόγους και πέρα από τους προαναφερθέντες. Υπάρχουν συνθέσεις μέσα που δείχνουν την κατεύθυνση των Iron Maiden προς μια πιο progressive κατεύθυνση προσφέροντας κάτι διαφορετικό στο τότε Heavy Metal στερέωμα. Μόλις ξεκινάει το “Moonchild” με τα πλήκτρα να δημιουργούν το κλίμα του άλμπουμ, καταλαβαίνεις ότι εδώ έχουμε κάτι διαφορετικό. Η ορμή που διέπει το εναρκτήριο κομμάτι με τις μελωδίες και τις δισολίες να δίνουν και να παίρνουν, κατακτούν τον ακροατή. Το “Infinite dreams” από την άλλη με το blues solo του Adrian Smith στην αρχή σε ταξιδεύει και μετατρέπεται σε ένα από τα πιο πολύπλοκα κομμάτια των Βρετανών.
Το ομώνυμο κομμάτι που έρχεται πέμπτο στη σειρά του άλμπουμ δίνει τον επικό και τη δόση μυστηρίου του άλμπουμ στην ολότητα του. Ένα κομμάτι που θυμίζει αρκετά το “To tame a land” από το “Piece of mind”. Ένα αριστούργημα στα πρότυπα ενός άλλου αριστουργήματος, τι μπορεί να πάει στραβά; Απολύτως τίποτα. Η θεατρικότητα της εν λόγω σύνθεσης είναι παρόμοια σε live εμφάνιση με αυτή του “Rime of the ancient mariner”.
Μπορείτε να βάλετε το ένα από το “Live after death” και το άλλο από το “Maiden England” και θα το διαπιστώσετε. Ο captain ξεπέρασε τον εαυτό του τόσο με αυτή την σύνθεση όσο και με το άλμπουμ γενικά. Το “The prophecy” πολλοί θα το έλεγαν filler και θα το χαρακτήριζαν έτσι όπως κάποτε γινόταν με τα “Back in the village”, “Sun and steel”, “Gangland” και “De Javu”. Ούτε αυτά, αλλά ούτε το αγαπημένο “Prophecy” θα πρέπει να έχει αυτό τον χαρακτηρισμό.
Σε κομμάτια όπως το ομώνυμο, το “The prophecy” αλλά και το “Infinite dreams” έχουμε αρκετές επιρροές από Genesis και Pink Floyd. Για αυτό και οι περισσότεροι κριτικοί αλλά και στο σύνολο του ο κόσμος αναφέρει αυτό το άλμπουμ ως το πρώτο με progressive επιρροές. Το “Only the good die young” που κλείνει τον δίσκο, κλείνει και την ιστορία του άλμπουμ με το ίδιο ακουστικό μέρος που είχαμε στην αρχή του άλμπουμ. Το εν λόγω κομμάτι χρησιμοποιήθηκε και στη σειρά Miami Vice.
Όλες οι συνθέσεις στον δίσκο έχουν την θέση τους, τίποτα δεν θα έπρεπε να λείπει. Οκτώ συνθέσεις που καθεμιά φέρει και λίγο από την προσωπικότητα του κάθε μέλους. Ο Adrian Smith εδώ έχει δώσει τις τελευταίες του ιδέες για την μπάντα, μιας και τον Ιανουάριο του 1990 αποφάσισε να αποχωρήσει γιατί δεν συμφώνησε με την κατεύθυνση που θα ακολουθούσαν οι Iron Maiden. Σε αντίθεση με τον Bruce Dickinson που αποφάσισε να μείνει για δυο δίσκους, χωρίς όμως τα πράγματα να είναι όπως ήταν πριν.
Η παραγωγή και το εξώφυλλο
Ο Martin Birch έκανε το καθήκον του και έβγαλε εις πέρας ένα δίσκο άλμπουμ από πλευράς παραγωγής, μιας και έπρεπε να ενσωματώσει τα progressive στοιχεία αλλά και τα πλήκτρα στον ήχο των Iron Maiden. Με τέτοια τρόπο έτσι ώστε να μην χαθεί η “ταυτότητα” της μπάντας. Αυτό που έκανε δηλαδή και στο “Somewhere in time”. Όμως ο προκάτοχος είχε ξενίσει πολύ κόσμο με την αλλαγή στον ήχο και τα εφέ που πρόσθεσαν οι Βρετανοί. Εδώ λοιπόν, στα Musicland studios του Μονάχου, τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα.
Για το εν λόγω άλμπουμ ανέλαβε και την μίξη ο διάσημος Βρετανός παραγωγός στο οποίο και κατάφερε να εξυψώσει τον ήχο των Iron Maiden σε ακόμη πιο δυσθεώρητα ύψη. Το mastering πραγματοποιήθηκε στα Sterling studios της Νέας Υόρκης από τον διάσημο παραγωγό George Marino. Ο τελευταίος είναι ένας μύθος της μουσικής μας μιας και έχει δουλέψει με δεκάδες πασίγνωστες μπάντες.
Το artwork του άλμπουμ ήταν ίσως από τα καλύτερα που έχει δημιουργήσει ο Derek Riggs. Όμως ο Riggs είχε και βοήθεια στο εν λόγω εγχείρημα μιας και ο Bruce Dickinson έχοντας στο νου του το concept του “Seventh son of a seventh son”, ανέφερε ότι ήθελε κάτι που να είναι μακριά από τον πολιτισμό και γενικά οτιδήποτε έχει να κάνει με τον αστικό ιστό. Έτσι λοιπόν έδειξε στον Derek Riggs μια γκραβούρα του Gustave Dore. Έτσι λοιπόν πήρε την ιδέα και την έβαλε σε εφαρμογή.
Η κληρονομιά του “Seventh son of a seventh son”
Είναι το αποκορύφωμα της συνθετικής ικανότητας της μπάντας. Είναι το έβδομο άλμπουμ, η δουλειά που την μπάντα την έστειλε σε “διαστημικές” πτήσεις τόσο σε πωλήσεις όσο και στο επίπεδο λατρείας από τους οπαδούς. Οι Iron Maiden απέδειξαν με αυτό τον δίσκο ότι δεν φοβούνται την αλλαγή και δεν φοβούνται να λερώσουν τα χέρια τους με νέες ιδέες.
Το “Seventh son of a seventh son” ήταν ουσιαστικά ένας πρόδρομος του μακρινού “Brave new world”. Δεν είναι καθόλου υπερβολικό αυτό που αναφέρω, μιας και μετά επήλθε μια εσωστρέφεια στην μπάντα με τα “No prayer for the dying” και “Fear of the dark” λόγω των αλλαγών που επήλθαν στη μουσική βιομηχανία. Θα το διαπιστώσετε αν τα βάλετε και τα ακούσετε το ένα μετά το άλλο τι ομοιότητες έχουν.
Το “Seventh son of a seventh son” θα είναι για πάντα ο ακρογωνιαίος λίθος μιας από τις μεγαλύτερες και πιο επιδραστικές μπάντες που περπάτησε πάνω στον πλανήτη. Είναι ο δίσκος που δεν κατάφεραν ποτέ να ξεπεράσουν και ούτε πρόκειται, μιας και η μαγεία που διέπει αυτό το άλμπουμ προσφέρει συναισθήματα που δεν περιγράφονται. Ένα άλμπουμ που έκλεισε τον πρώτο κύκλο των Iron Maiden με επιτυχία ανυπέρβλητη.
“Seven deadly sins, seven ways to win, seven holy paths to hell, seven downward slopes, seven bloodied hopes, seven are your burning fires, seven your desires…”
Οι Iron Maiden έρχονται στην Αθήνα και το Ολυμπιακό Στάδιο στις 23 Μαϊού. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στη πάντα ενημερωμένη μας agenda.
