Οι Sences έχουν κυκλοφορήσει το δεύτερό τους album λοιπόν. H αγαπημένη Lost In Tyme records μας το έστειλε και μεις φυσικά δεν χάσαμε πολύ χρόνο. Αφενός γιατί είναι φρέσκο, σπαρταράει, και αφετέρου γιατί αν μιλάμε για garage rock, garage punk, 60’s garage, και τελοσπάντων όλα τα παρακλάδια του, εδώ είμαστε.
Σε αυτό το album, το δεύτερο για την μπάντα, παρατηρούμε μια ωριμότητα στον ήχο; Οι Sences ήταν ώριμο φρούτο από την αρχή, εδώ απλά έρχονται πολύ καλά διαβασμένοι μεν, αλλά με τον ίδιο ενθουσιασμό που έχουν και στις μέχρι τώρα κυκλοφορίες τους.
Ας ξεκινήσουμε από το εξώφυλλο που βρωμάει σιξτίλα και εμένα μου θυμίζει για κάποιο λόγο το εξώφυλλο των Rising Storm. Αν ξέρετε για ποιο εξώφυλλο μιλάμε, εύγε, είστε nerd όπως και εγώ, αν δεν έχετε ιδέα, μάλλον είστε φυσιολογικός άνθρωπος. Ειλικρινές το εξώφυλλο, καταλαβαίνεις τι θα ακούσεις αν έχεις ιδέα. Έξτρα bonus πόντους και για αυτό λοιπόν.
Ας πάμε όμως στο ζουμί της υπόθεσης που είναι τα 14 κομμάτια που απαρτίζουν το You Can’t Beat The Sences.
Ξεκινάμε επιθετικά με feedback και έχουμε το πιο υποχθόνιο επιθετικό fuzz να συνοδεύει παραπονιάρικους στίχους με επιθετικό attitude όμως. Το I ‘ll give my loving back to you είναι λοιπόν ένα υπέροχο crossover μεταξύ 60’ς garage punk και της αναβίωσης των 80’ς. Έχουμε και σολάκι farfisa να το τελειώνει.
Συνεχίζουμε με 60’ς pop, αλλά με γραικικό ύφος, τόσο σε χροιές κιθάρας αλλά και shake χαρακτήρα. Ωραίες διφωνίες και το I dont Know είναι σίγουρα ένα ακόμα winner.
To Misery που ακολουθεί σε μπάζει με το fuzz και τη farfisa κατευθείαν στο θέμα, αγαπημένο από τις φορές που τους απόλαυσα live, και εδώ παρατηρούμε άλλο ένα ατού που έχει η μπάντα, τα εκπληκτικά φωνητικά που διαποτίζουν το κομμάτι.
Μετά αφήνουν για λίγο το fuzz και σου σερβίρουν το I Spin Around που είναι πιο 60’s και από τα 60’s. Έχουμε απίστευτη παραγωγή έτσι κι αλλιώς σε όλο το album, αλλά εδώ σε μπερδεύει μια χαρά το ύφος. Farfisa solo και η ζωή είναι ωραία.
Οι Sences όμως δεν τελειώνουν εδώ, αλλά συνεχίζουν και πάνε τον ήχο πιο πέρα.
Το Ι Ηate the Bus Driver είναι λίγο Kinks στο κουπλέ και Beatles στο ρεφραίν του με ένα σετ ωραίων φωνητικών. Ξεφεύγουν μεν λίγο από τις κλασικές ακολουθίες ακόρντων, αλλά μην ξεχνάτε πως και οι Kinks ήταν trendsetters, και οι Sences το κάνουν μια χαρά αυτό. Άλλωστε το garage στοιχείο δεν λείπει ούτε σε αυτό το κομμάτι. Για τα δικά μου ταπεινά αυτιά, σε κάτι τέτοια σημεία φαίνεται και η εξυπνάδα στη σύνθεση, και φυσικά το ανυπέρβλητο ταλέντο που έχει αυτή η παρέα από νεανίες.
Το Suzie είναι ακόμα ένας κλασικός garage ύμνος, ξεκινάει με ακόρντα που έχεις χιλιο-ακούσει, αλλά η farfιsa κάνει ένα gliss και το χρωματίζει υπέροχα. Ρεφραίν που αλλάζει το ύφος του κομματιού και σολάκια από farfisa και fuzz. Δεν χρειάζεται και τίποτα άλλο, μη σου πω και πολλά είναι.
Το Anymore που ακολουθεί είναι ένα πραγματικό moody αριστούργημα με μια χροιά folk και υπέροχη μελωδία από την αρχή μέχρι το τέλος. Αν έχετε ιδέα από IGL records, φανταστείτε κάτι τέτοιο με λίγο πιο γρήγορο beat και είστε μέσα. Aν σας μιλάω με άγνωστες λέξεις, φανταστείτε πως μόλις τα έχετε χαλάσει, είναι μουντό φθινόπωρο και σας αρέσουν οι folk κιθάρες των Byrds.
Το moody στοιχείο το τερματίζουν με το Love Is All We had. Είναι τόσο παραπονιάρικο που θα πω πως είναι το απόλυτο soundtrack για μια βροχερή μέρα όταν σε έχει πάρει το παράπονο.
Το Best Friend μας ξαναγυρνάει σε fuzz μεν, αλλά τα υπέροχα φωνητικά σε όλο το κομμάτι και η χρήση τους σαν έξτρα όργανο σε σημεία το κάνει ακόμα ένα winner, αποφεύγοντας να τους κάνει επαναληπτικούς και ίσως κουραστικούς στο απαίδευτο αυτί. Πονηρούληδες σαν τον στίχο τους, cheating with your best friend!
Mε το Illusions οι Sences μας πάνε λίγο σε πιο merseybeat μονοπάτια και αφήνουν λίγο τη farfisa να κρυώσει. Εκπληκτική κιθαρούλα στο solo που στέκεται και μόνο του.
Το Feelings είναι απλά υπέροχο. Μια μπαλάντα με ωραίο τρεμόπαιγμα στη φωνή που εδώ δείχνει και πόσο ωραία είναι. Η farfisa σε άλλα settings (μπορεί να μην είναι και farfisa) αλλά δίνει ένα ακόμα τόνο αλλαγής στο κομμάτι (ακούγεται λίγο Πασόκ αυτό) και εμπλουτίζει την ποικιλία.
Συνεχίζουμε με το I ‘ve Got A Girl (το δεύτεο κομμάτι του παραπάνω video) που εδώ έχουμε ένα ας μου επιτραπεί η έκφραση χαζοχαρούμενο με την καλή έννοια γκαραζάκι, αλλά έχουμε ένα σπάσιμο στο κομμάτι σε στυλ Count Five που δίνει άλλο αέρα με πολύ καλοδουλεμένα πραγματάκια να γίνονται από τις κιθάρες.
Σε αυτό το σημείο να πω κάτι και για το ρυθμικό μέρος των Sences που ενώ δεν το προσέχεις, κάνει όλη τη δύσκολη δουλειά, σφίγγει το παίξιμο και δίνει απόλυτο χώρο σε όλα τα υπόλοιπα να ξεδιπλωθούν. Άλλοστε το overplay όχι μόνο δεν είναι απαραίτητο, είναι και μισητό από μένα σε αυτή τη μουσική. Το μπασοτύμπανο πατάει γερά και πολύ δεμένα.
Στο τέλος δεν αφήνουν και τους surfers παραπονούμενους. Έχεις μια surf moody μπαλάντα για το κλείσιμο με ωραία licks.
Tι άλλο θες; Να ξανακούσεις το δίσκο από την αρχή κανα 2-3-33 φορές.
