Kαθώς οι Dream Syndicate θα επισκεφθούν ξανά τη χώρα μας στα κοντά, και επειδή θα κάνουν και ολοζώντανο το Medicine Show, και επειδή εγώ ΠΑΛΙ δεν θα καταφέρω να τους δω καθώς μιλάμε για καθημερινή (γιατι ρε παιδια, εμείς τα επαρχιωτόπουλα δεν έχουμε ψυχούλα;) θα ήθελα να πάμε λίγο πίσω στο χρόνο και για μένα αλλά και για την μπάντα και να εντρυφίσουμε στον πρώτο τους δίσκο το Days Of Wine and Roses.
Αυτο το δίσκο που με έφερε κοντά στην μπάντα, στον αμερικάνικο ανεξάρτητο ήχο και με οδήγησε ευθύς αμέσως να πάρω καi το δεύτερο δίσκο τους το Medicine Show που θα έχει την τιμητική του στην εν λόγω εμφάνιση. Αλλά αυτό το τελευταίο είναι μια άλλη ιστορία από μόνο του.
Βρισκόμαστε λοιπόν κάπου στο 1992 και βρίσκομαι χαμένος στα καταγώγια της Θεσσαλονίκης να ψάχνω δίσκους για παλιό και νεό garage , καθώς βρισκόμαστε στον απόηχο του πρώτου revival και στα δισκάδικα έχει πλημμύρα από πράμα που σαλεύει, τόσο από 60’ς, 80’ς και αυτά των αρχών 90’s.
Θα μου πεις ρε μεγάλε, σου πήρε λίγο καιρό, αλλά το 82 που βγήκε ο εν λόγω δίσκος ήμουν ακόμα στο δημοτικό και μόλις έφυγα φοιτητής άρχισα να καταπίνω βινύλια. Τότε λοιπόν έρχεται μπροστά μου και το Days Of Wine And Roses των Dream Syndicate , του οποίου είχα ακούσει μόνο ένα τραγούδι σε μια κασέτα από αυτές της μεγαλύτερης αδερφής. Το παίρνω λοιπόν το δίχως άλλο και το βάζω στο πικάπ συνοδεία καφέ.
Και κάπου εκεί οι πλευρές αλλάζουν συνεχώς η μία την άλλη, ο δίσκος κολλάει στο πικάπ και δε λεεί να μπει στη θήκη του. Έρχεται και παρέα και ο καφές γίνεται ποτάκι και ο δίσκος συνεχίζει να παίζει αδιάλειπτα δυναμώνοντας συνεχώς σταδιακά την ένταση και δίνοντας στους Dream Syndicate την ευκαιρία να μονοπωλήσουν τα αυτιά μας. Εκεί είναι που αρχίζουμε να δίνουμε σημασία (να γουστάρω και να έχει σημασία που έλεγε και η Παγκράτη στο άσμα) και συνειδητοποιώ πως ενώ το album ουδεμία σχέση έχει με garage, ουτε καν paisley που λένε πολλοί, μου έχει κάνει το μυαλό κουρκούτι με την καλή έννοια.
Και οι Dream Syndicate γίνονται έτσι από τις αγαπημένες μου μπάντες….
Ξεκινάει με το Tell Me When It’s Over και οι κιθάρες είναι τόσο ωμές και τόσο καλοπαιγμένο και σφiχτό όλα το πράμα που αυτή η γλυκιά παραμόρφωση σε κερδίζει με τη μία. Το δε ρεφραίν κατέληξα να το φωνάζω το ίδιο βράδυ σε ανυποψίαστους περαστικούς στο μπαλκόνι. ΤΙ ΗΧΟΣ είναι αυτός ρε; Ωμό, σπαρταριστό, υποβλητικό και μια αγριάδα στην παραγωγή που παίζει να είναι αυτά τα κατά λάθος που μετά προσπαθείς να επαναλάβεις και δεν γίνεται με τίποτα.
Συνεχίζουμε με το Definitely Clean , με εισαγωγή feedback και με τον πιο basic ρυθμό αλλά με το riff να σου τρυπάει το κεφάλι και το παραπονιάρικο ρεφραίν, Im not worried about you, why should I be? και τις κιθάρες των Dream Syndicate να δίνουν ρεσιτάλ σε impro φάση σε όρια θορύβου ανεβάζοντας συνέχεια την ένταση. Και μέσα σε όλα η φωνή να σε προσγειώνει με την τραχιά μελωδία της.
Το That’s What You Always Say είναι η στιγμή που θα προσέξεις την μπασογραμμή της Kendra Smith και το απίστευτο riff, από αυτά που σε κάνουν να θες να σπάσεις το σβέρκο σου. Ω του θαύματος, το ακούγαμε σε διασκευή από τους Sunsteps (νομίζω) και μερικές φορές και στο Λούκυ Λουκ, αλλά αυτό και αν είναι άλλη ιστορία.
Το Then She remembers είναι από αυτά τα τραγούδια που είναι μια κατηγορία μόνα τους. Λίγο Punk, αλλά με μπόλικους Velvet Underground μέσα (που είναι διάχυτοι σαν επιρροή σε πολλά σημεία του δίσκου) και με κάνουν αν πορώνομαι ακόμα περισσότερο. Καθαρή γροθιά στο στομάχι και ακόμα ένας μεγάλος πόντος για το ακατέργαστο του ήχου.
Το Halloween είναι μια κομματάρα που μάλλον είχαν ακούσει οι δικοί μας Last Drive πριν κάνουν διασκευή στο Blue Moon. Αν δεν, δεν πειράζει, για μένα αυτά τα δύο κομμάτια είναι από τότε στο κεφάλι μου σαν μια συνέχει ατο ένα του άλλου και το έκανα και σε κάτι ντιτζεηλίκια στις πρώτες πρωινές ώρες που όλοι πια πίνουν ήσυχα το 17ο ποτό τους και απλά ακούνε μουσική. Επίσης άλλη ιστορία αυτό. Ο αυτοσχεδιασμός στο Halloween μου έχει μείνει αποτυπωμένος στον σκληρό τόσο έντονα που δύσκολα θα ξεπεραστεί.
Και εκεί που προσπαθείς να πάρεις μια ανάσα αλλάζοντας πλευρά, οι Dream Syndicate δεν σε αφήνουν σε χλωρό κλαρί! Αρχίζει ο μικροφωνισμός από το When You Smile με τον Wynn να λέει I dreamt last night I was born a thousand years ago…. και το κομμάτι κάνει το καλύτερο μπάσιμο ever, από άρπισμα με μικροφωνισμό σε μια παραμορφωμένη κιθάρα με μια καθαρή (σχεδόν) μαζί να δίνουν ρυθμό. Και ένα ρεφραίν που ξεσπάει, It seems like the end of the world when you smile…..
Το Until Lately τότε το είχα θεωρήσει την πιο αδύναμη στιγμή του δίσκου, αλλά αρκετά μετά που το ξανάκουσα διαπίστωσα πως και φυσαρμόνικα έχει και αν προσέξεις πολύ, θα δεις οtι μερικές φορές τα κενά και τα σημεία που δεν παίζουν έχουν μεγάλη σημασία. Βέβαια αυτό το PAP PAP A PAP ακόμα με βαράει στα νεύρα αλλά είναι μια φάση πιο αμερικάνικο ανεξάρτητο 80’ς δεν γίνεται. Είναι τόσο ανεξάρτητο που δεν μοιάζει με τίποτα. Όπως και όλος ο δίσκος άλλωστε, με τον Wynn εδώ να ουρλιάζει.
Το Τοο Little Too Late ίσως είναι η πιο Velvet / Nico στιγμή των Dream Syndicate σε αυτό το album και δεν χρειάζεται να πούμε κάτι άλλο νομίζω. Είναι η στιγμή του δίσκου που το μυαλό σου έχει γίνει ήδη πουρές ακατάλληλος για οτιδήποτε άλλο εκτός από το να συνεχίσεις να ακούς και να τελειώσεις αυτό το δίσκο.
Έτσι λοιπόν έρχεται το ομώνυμο Days Of Wine And Roses να κλείσει αυτό το δίσκο. Και να σε πάρει παραμάζωμα στο πανέμορφα οργανωμένο χάος των Dream Syndicate (συνήθως τα ομώνυμα κομμάτια τους ανοίγανε, ή άντε τη Β’ πλευρά αν δεν εήταν χωμένα κάπου στην πρώτη). Αναμφισβήτητα από τις καλύτερες στιγμές της μπάντας γενικότερα.
Και έχω μείνει εγώ και αναρωτιέμαι μέχρι σήμερα, τόσα χρόνια αργότερα, θα ξανακούσω δίσκο με τόσο τεράστιο impact ; Θα με συγκινήσει άραγε κάτι σε σημείο να το ακούω επανελημμένα 782 φορές στο καπάκι; Δεν ξέρω, αλλά νοιώθω πολύ τυχερός που με συντροφεύουν μουσικά από τότε, και πολύ άτυχος που δεν έχω καταφέρει ποτέ να τους δω ζωντανά. Ίσως είναι και κάποιο ένστικτο αυτοσυντήρησης που με αποτρέπει, δεν ξέρω. Όμως οι Dream Syndicate με δικαιώνουν συνέχεια μόνο και μόνο απλά συνεχίζοντας να λένε τις δικιές τους ιστορίες στο σανίδι, όχι για να γίνουν διάσημοι, αλλά γιατί το έχουν οι ίδιοι ανάγκη…
