Τι έχουμε εδώ παιδιά; Οι Sylosis κυκλοφόρησαν δίσκο με τίτλο The new flesh και ο Middleton και η παρέα του επιστρέφουν με ένα πραγματικά υπέροχο δίσκο.
Οι περισσότεροι που τους ακολουθούμε από την εποχή του “Casting shadows”, ένα EP που έπεσε σαν κεραυνός στη τότε σκηνή, θυμόμαστε ότι το προηγούμενο τους άλμπουμ δεν έμοιαζε σε τίποτα με το εκπληκτικό “Cycle of suffering”. Το νέο άλμπουμ όμως μας λέει την ιστορία αλλιώς.
Sylosis: Δώσε Thrash Metal στο λαό!
Με το που ξεκινάει το “Beneath the surface” σου λέει η μπάντα ότι είμαστε εδώ και γνωρίζουμε το “παιχνίδι”. Ξύλο από την πρώτη νότα με απαράμιλλη τεχνική σε solos, riffs και rhythm section. Η μπάντα σε παρασέρνει στο χάος που δημιουργεί με την progressive φάση να αχνοφαίνεται όσο πάμε στο δεύτερο κομμάτι, “Erased”. Groove και progressive και τα ρέστα μου! Οι ταχύτητες είναι αυξημένες σε κάθε κομμάτι και εναλλάσσονται υπέροχα με τα breaks. Κιθάρες “ξυράφια” στο “All glory, no valour” και οι Dying Fetus πάνε για μπίρες με τους Pantera. Ε ρε τι θα γίνεται στα lives με αυτό το κομμάτι.
Το “Lacerations” που έρχεται είναι κάπως πιο μελωδικό από τα προηγούμενα όμως αυτή η αύρα των Morbid Angel και Death εδώ μέσα κυριαρχεί. Το καλύτερο κομμάτι του δίσκου για πλάκα με ένα από τα πιο catchy refrain και solos. Κάτι ξέρει η Nuclear Blast Records που τους έχει τόσα χρόνια. Τα οργισμένα φωνητικά στο “Mirror, mirror” συνεχίζουν να σε διαλύουν με την Αμερικάνικη φάση που τα διακατέχει, εύκολα θα μπορούσαμε να τα ακούσουμε σε μπάντες όπως As I l Lay Dying ή και στους συμπατριώτες τους Stampin’ Ground.
Στο “Spared from the guillotine” συνεχίζουμε να ακούμε τους Sylosis να βγάζουν ένα παρανοϊκό οργισμένο μείγμα Stampin’ Ground με Pantera με riffs όμως από την παλιά καλή Thrash Metal σχολή. Οι μελωδίες αυξάνονται στο “Adorn my throne” με riffs που σπάνε σβέρκους με το Groove που βγάζουν. Εξαιρετικά φωνητικά από τον Josh και τρομερή κιθαριστική δουλειά γενικά.
Το ομώνυμο φέρνει λίγο Sepultura κάπου στα 2:30 και συγκεκριμένα το “Inner self”. Όταν σας λέω αυτό καταλαβαίνετε τι γίνεται εδώ μέσα, χάος και ξύλο στη πρώτη γράμμη. Κανένα έλεος, ελάχιστες μελωδίες και φωνητικά που φτύνουν οργή. Αν δείτε και το video clip που σας παραθέτουμε παρακάτω διαπιστώνετε τα ερεθίσματα που έχουν κάποιες μπάντες για να βγάζουν τόσο μίσος και οργή για την κοινωνία. Το “Everywhere at once” είναι μια μπαλάντα που λειτουργεί ως “διάλειμμα” στη Thrash metal λαίλαπα που μας έχει διαλύσει από την αρχή του άλμπουμ. Το συγκεκριμένο κομμάτι το έγραψε ο Josh Midletton για τα παιδιά του.
Το “Circle of swords” που ακολουθεί συνεχίζει στο μοτίβο του άλμπουμ με γρήγορα περάσματα και Pantera “κοψίματα”. Για άλλη μια φορά τα φωνητικά του Josh είναι εκπληκτικά. Η τελευταία σύνθεση “Seeds of river” καταλήγει να είναι από τις καλύτερες του δίσκου. Μελωδικό και thrashy ταυτόχρονα, “καθαρά” και brutal φωνητικά να εναλλάσσονται και να προσδίδουν στο κομμάτι το κάτι παραπάνω που θέλει ένας απαιτητικός ακροατής. Να τονίσω και την “τεράστια” ατμόσφαιρα του άλμπουμ, μια ατμόσφαιρα δυστοπική που φέρνει όλα τα προβλήματα μιας σάπιας κοινωνίας στην επιφάνεια.
Ένα πολύ καλό άλμπουμ για τους Sylosis
Ναι το “The new flesh” είναι ένα άλμπουμ που το ακούς και δεν το βαριέσαι. Έχει μέσα τα πάντα που επιθυμεί ένας ακροατής που αρέσκεται στο Extreme Metal όπως ο υποφαινόμενος. Εγώ το άκουσα με περίσσια όρεξη αρκετές φορές, τώρα αν θα το βάζω κάθε μέρα να παίζει, δεν ξέρω. Θα φανεί στο χρόνο, πάντως εγώ πραγματικά απόλαυσα μια ακρόαση ενός άλμπουμ που στο είδος του στέκεται σε υψηλές θέσεις. Ο Josh Middleton έχει αποδείξει πολλά χρόνια τώρα ότι είναι αξιοπρεπέστατος συνθέτης και το “The new flesh” απέδειξε ότι το προηγούμενο άλμπουμ που ήταν απλά αξιόλογο, ήταν μια απλή εξαίρεση στη σειρά των εξαιρετικών δουλειών των Sylosis.
