Οι Soen κυκλοφόρησαν νέο άλμπουμ και εμείς δεν χάσαμε ευκαιρία να το ακούσουμε (για 2η φορά) και να πούμε δυο λογάκια για το νέο άλμπουμ της μπάντας της παρέας του κυρίου Lopez.
Ο Martin Lopez και το “παιδί” του, οι εξαιρετικοί Soen!
O Martin Lopez είχε αρκετά τρεξίματα με την υγεία του και για αυτό αποχώρησε από τους Opeth και τη Σουηδία, για την ιδιαίτερη πατρίδα του, την Ουρουγουάη. Πάντως έφυγε όταν ακόμα οι Opeth έπαιζαν Death Metal με brutal φωνητικά, την εποχή του “Ghost reveries”. Αργότερα δημιούργησε με τους Joel Ekelöf, Steve DiGiorgio και Joakim Platbarzdis τους Soen και κυκλοφόρησαν το “Cognitive”. Ένα πραγματικά θαυμάσιο δείγμα Progressive Metal με έντονη προσωπικότητα και με πολλές επιρρόες από Tool και A Perfect Circle. Στη μίξη του άλμπουμ ήταν ο μεγάλος David Bottrill που έχει δουλέψει με τους Tool, Smashing Pumpkins και Muse μεταξύ άλλων.
Η αλήθεια είναι ότι οι Soen δεν έχουν απογοητεύσει με κάνενα άλμπουμ τους. Έχουν τον επαγγελματισμό και την διορατικότητα να μην μπαίνουν σε καλούπια και να εξελίσσονται πάνω στη βάση τους που είναι η μουσική που κυκλοφόρησαν μόλις με το “Cognitive”. Τα επόμενα άλμπουμ που κυκλοφόρησαν ήταν τα “Tellurian”, “Lykaia”, “Lotus”, “Imperial” και “Memorial”. Μάλιστα το “Lykaia” το έκαναν παραγωγή οι ίδιοι με αναλογικό εξοπλισμό και βγήκε πάλι δίσκαρα. Φτάσαμε λοιπόν στο “Reliance” το οποίο κυκλοφόρησε στις 16 Ιανουαρίου μετά από μια επιτυχημένη περιοδεία με τους Dark Tranquillity, Equillibrium και Iotunn.
Το “Reliance” δεν μας απογοητεύει, δεν ενθουσιάζει κιόλας
Ο νέος δίσκος των Soen με το πανέμορφο εξώφυλλο δια χειρός Le Nevralgie Costanti κυκλοφορεί από την Silver Lining Records. Η αλήθεια είναι ότι οι Soen έπρεπε να απεγκλωβιστούν από τις πολύ έντονες επιρροές που είχαν από τους Tool στα “Cognitive” και “Tellurian”, έτσι έγιναν μια μίξη των prog στιγμών των Opeth και Katatonia αλλά με ένα έντονο προσωπικό στίγμα. Στο “Reliance” έχουμε αυτή τη “συνταγή”. Το “Primal” ξεκινάει με “κοφτά” riffs χωρίς την progressive αισθητική των προηγούμενων δίσκων. Ένα ατμοσφαιρικό και κιθαριστικό κομμάτι και με όμορφη ερμηνεία από τον Ekelöf.
“They built their thrones on our broken backs”
Με το “Discordia” μπαίνουμε σε μονοπάτια των Katatonia με τα γνωστά ξεσπάσματα των Soen. Το μπάσο του Stefen Stenberg, ο οποίος επέστρεψε, μιας και είχε αποχωρήσει μετά την κυκλοφορία του πολύ καλού “Lotus”. Η μίξη των Katatonia με alternative στοιχεία στο “Mercenary” κανεί το κομμάτι ιδιαίτερα αγαπητό. Θα μπορούσαμε να είχαμε περισσότερα solos βέβαια, μιας και ταιριάζουν στο είδος που παίζουν. Ο Ekelöf σε κερδίζει με τα πρώτα refrain σε αυτά τα κομμάτια και οι κιθάρες από την άλλη έχουν riffs προσανατολισμένα προς τον Heavy Metal ήχο. Η ατμόσφαιρα του άλμπουμ είναι καθηλωτική.
Στο “Axis” έχουμε μια επιστροφή στους Opeth με την αρχή του να μοιάζει πολύ με ένα τυπικό κομμάτι της μπάντας του Åkerfeldt. Μετά έχοντας τον προσωπικό ήχο τους οι Soen φέρνουν στα μέτρα τους τις επιρρόες και βγάζουν ένα “καθαρό” Soen ρυθμικό κομμάτι με όμορφο solo. Έχουμε ξεκάθαρα συναυλιακά refrain που κολλάνε κατευθείαν στον ακροατή. Το “Huntress” είναι από τα αγαπημένα μου κομμάτια στο “Reliance”. Όσο συνεχίζει το νέο άλμπουμ διαπιστώνουμε ότι είναι περισσότερο κιθαριστικό από το “Memorial”. Τεράστιο “όπλο” η φωνή του Ekelöf που στα “χαμηλά” του και με την ατμόσφαιρα που υπάρχει σε παρασέρνει με έναν χείμαρρο συναισθημάτων.
Ο ισχυρισμός μου ότι είναι πιο κιθαριστικό άλμπουμ από τον προκάτοχο του, ενισχύεται με τη σύνθεση “Unbound”. Στην αρχή μπορεί να διακρίνεται μια επαναληψιμότητα, όμως αν τον ακούσετε τον δίσκο πολλές φορές θα ανακαλύψετε ότι υπάρχει μια έντονη διαφορετικότητα μεταξύ των συνθέσεων και δεν είναι σε καμιά περίπτωση ένας flat δίσκος. Καλό θα ήταν όμως να διαχωρίσουμε τους όρους ότι αυτό που ακούμε στους σημερινούς Soen δεν είναι Progressive σε καμιά περίπτωση. Στο “Indifferent” έρχονται οι Pink Floyd να “δεσουν” υπέροχα με την μουσική των Soen σε μια θαυμάσια μπαλάντα γεμάτη λυρισμό.
Με τα “Drifter” και “Draconian” επιστρέφουν στα κλασσικά riffs της σχολής Katatonia με κάποια στοιχεία από Tool να διαφαίνονται. Ιδανικό τέλος για ένα αξιόλογο άλμπουμ όπως το “Reliance”, το “Vellichor”. Πάντως, θα μπορούσαν να έχουν λίγη περισσότερη φαντασία στα riffs, μιας και σε σημεία κουράζουν. Είναι σαν να έχουν αφεθεί στη φωνή και όλα τα άλλα να έρχονται σε δεύτερη μοίρα.
Τουλάχιστον όσο προχωράμε προς το τέλος αυτό φαίνεται. Καλό θα ήταν να έρθει η progressive φάση πιο πολύ στο προσκήνιο γιατί από ένα σημείο και μετά κουράζει. Προσωπικά θα ήθελα αυτές οι υπέροχες ατμόσφαιρες να συνδυαστούν με πολύ πιο εμπνευσμένα riffs και solos. Δεν λέω ότι είναι κακό αυτό που ακούμε, δεν απογοητεύει, δεν είναι μονότονος δίσκος αλλά δεν ενθουσιάζει κιόλας.
Εν αναμονή
Εμείς από την πλευρά μας θα περιμένουμε τον επόμενο δίσκο των Soen για να δούμε αν αλλάξουν ρότα και να πάνε σε challenges γιατί σίγουρα υπάρχει το καλλιτεχνικό υπόβαθρο για να δραπετεύσουν από κάποιες κοινότυπες φάσεις που έχουν σε αυτό το άλμπουμ. Μέχρι τότε, καταλήγουμε ότι το “Reliance” είναι ένα καλό άλμπουμ αλλά σίγουρα μπορούσαν και καλύτερα.
Μπορείτε να διαβάσετε και την οπτική του Δημήτρη Τσουκαλά, στην δισκοκριτική του.
