Το νέο άλμπουμ των Mayhem, Liturgy of Death, φέρνει το σκότος του όπως αυτό είναι τα τελευταία χρόνια.
Ναι, μην περιμένετε τις φάσεις των δυο πρώτων αριστουργημάτων, αν και υπάρχουν μπόλικα στοιχεία. Οι Νορβηγοί έχουν εξελιχθεί, όμως παραμένουν πιστοί στο occult στοιχείο που έχουν υιοθετήσει στους τελευταίους τους δίσκους με τον Attila. Και νομίζω ότι θα πρέπει να σταματήσουμε να μιλάμε για τα πρώτα χρόνια, μιας και οι περισσότεροι που συμμετείχαν σε αυτά είναι είτε στον τάφο ή φτιάχνουν μουσική για πινακοθήκες.
Τώρα έχουν μείνει μόνο τρία άτομα να θυμίζουν αυτή την εποχή. Θα μπορούμε να μιλάμε για ώρες σχετικά με το όνομα των Mayhem και την ιστορία που κουβαλάει, τα γεγονότα που συνδέονται με το όνομα τους κτλ. Δεν είναι της παρούσης όμως, εδώ έχουμε τον έβδομο δίσκο των Νορβηγών, το Liturgy of Death. Και από αυτό το σκότος δεν θα βγεί ποτέ καμία ηλιαχτίδα… ποτέ.
Το “Liturgy of death” των Mayhem είναι άξιο θαυμασμού
Οι Mayhem έχουν βρει τη φόρμουλα στα τελευταία άλμπουμ με τον Attila στα φωνητικά να παράγουν το Black Metal όπως αυτοί ξέρουν. Με την ποιότητα που το διακατέχει και να επιδεικνύουν την ανωτερότητα τους και την κυριαρχία τους στο είδος που οι ίδιοι έδωσαν ζωή το 1994. Ναι, μετά το “Deathcrush”. Η ολοκλήρωση του έργου τους ήρθε φυσικά με το “De mysteriis dom sathanas”. Πίσω στο νέο άλμπουμ για το οποίο σας είχαμε μιλήσει εδώ για το τι επέρχεται.
Η παραγωγή έχει πραγματοποιηθεί στα Necromorbus Studios στη Σουηδία από τον Tore Stjerna ο οποίος και συμμετέχει παίζοντας κάποιο είδος κρουστών στο άλμπουμ. Το mastering του “Liturgy of death” έχει γίνει από τον Thomas Johansson στη Σουηδία. Το artwork έχει γίνει από τον Daniel Valeriani. Η συμμετοχή του Garm στο πρώτο κομμάτι του άλμπουμ, “Ephemeral eternity” μας θυμίζει λίγο τι έκανε κάποτε στις πρώτες δουλειές των Ulver και όχι μόνο. Και έτσι το σκοτάδι του μυστικισμού που πρεσβεύουν όλα τα αυτά τα χρόνια οι Mayhem απλώνεται.
Ένα άλμπουμ που συνεχίζει την παράδοση των τριών προηγούμενων δουλειών
Το μοτίβο που δημιούργησαν με τον Maniac στα φωνητικά στο “Chimera” συνεχίζει και εδώ να σφυροκοπά αδιάκοπα. Η είσοδος του Attila στο “Ordo ad chao” έδωσε στη μπάντα την εξέλιξη που χρειαζόταν για να έχει διάρκεια στο χρόνο. Αυτό το βλέπουμε και στο “Liturgy of death”. Το “Ephemeral eternity” είναι ότι πρέπει για να μας βάλει στη μοχθηρή ατμόσφαιρα της έβδομης δουλειάς των Νορβηγών. Ψύχος και σκότος ενώνονται με την μυστηριακή αύρα του Attila. Το drumming του Hellhammer φέρνει στο νου τους αγαπημένους Arcturus και όχι τους πρόσφατους. Θυμάστε το “Aspera Hiems Symfonia”; Εκεί μας “ταξιδεύει”. Ούτως ή αλλως με τον Garm ήταν σε αυτό το ιστορικό ντεμπούτο.
Πάμε τώρα να αφήσουμε τον Garm που συμμετείχε στο πρώτο κομμάτι μόνο και πάμε στη κόλαση του “Despair”. Εδώ δεν έχουμε τα ατμοσφαιρικά σημεία της προηγούμενης σύνθεσης. Η θεατρική ερμηνεία του Attila σε καθηλώνει και τα riffs των Teloch και Ghul σπέρνουν τον τρόμο. Ένα πομπώδες κομμάτι με το Black Metal των Mayhem να σε πηγαίνει κάπου στην εποχή του “Chimera”.
Ένα από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου είναι το “Weep for nothing” που αφήνει πίσω τα οργισμένα blast beat του “Despair” και δίνει έμφαση στα αργά θανατικά riffs των Ghul και Teloch με έναν Hellhammer να δίνει ρεσιτάλ στο τεχνικό μέρος. Δεν λείπουν οι ταχύτητες βέβαια αλλά με τις εναλλαγές που έχουμε απλά είναι λίγες. Κάποια ίχνη από “Grand declaration of war” σου έρχονται εδώ και ταιριάζουν άπταιστα.
Το “Liturgy of death” είναι ένα αριστοτεχνικά δουλεμένο άλμπουμ
Η παράνοια του “Weep for nothing” δίνει την θέση της στο χάος του “Aeon’s end”. Οι ταχύτητες αυξάνονται με thrash/black riffs να δίνουν το έναυσμα του πολέμου. “Κοπάνημα” χωρίς έλεος από τους Νορβηγούς με φωνητικά γεμάτα μίσος και οργή από τον Attila. Το “Funeral of existence” παίρνει την “σκυτάλη” με τις ταχύτητες να πέφτουν στην αρχή και αργότερα να ανεβαίνουν και να σε παρασύρουν στην άβυσσο των Νορβηγών.
Τα riffs είναι πιο τεχνικά εδώ χωρίς να έχουν τις άγριες διαθέσεις του “Aeon’s end”, παρά σε λίγα σημεία. Θυμίζει τους πειραματισμούς του “Ephemeral eternity”. Το “Realm of endless misery” απλά είναι αγνό Black Metal και δεν θα μπορούσαμε να μην αναφέρουμε το εξαιρετικό μπάσο του Necrobutcher σε αυτό το σημείο. Είναι η ήρεμη δύναμη της μπάντας όλα αυτά τα χρόνια, πως να το κάνουμε.
Και μάλλον τα τελευταία κομμάτια θα μας έχουν συνέχεια στην τσίτα με την οργή να περισσεύει. Για άλλη μια φορά εμπνευσμένα riffs και τρομερά φωνητικά στο “Propitious death” με πολλές αλλαγές στο ρυθμό και ένα drumming από τον Hellhammer που δείχνει ότι δεν έχει χάσει την φόρμα για κανένα λόγο. Η προσθήκη των groovy riffs μέσα στο κομμάτι είναι από τα καλύτερα σημεία του “Liturgy of death”. Η πνιγηρή απόγνωση που διακατέχει όλο το άλμπουμ κορυφώνεται στο “The sentence of absolution” και σε συνθλίβει μέσα στο σκοτάδι που κυριαρχεί. Δεν έχουμε φως εδώ, δεν υπάρχουν συναισθήματα με αισιοδοξία. Υπάρχει μίσος, οργή, σκοτάδι, μυστικισμός και χάος. Το άλμπουμ με οκτώ κομμάτια στο σύνολο του φτάνει στο τέλος του.
Εν κατακλείδι
Οι Mayhem είναι κάτι τελειώς διαφορετικό από την πρώτη εποχή τους. Όπως θα διαπιστώσατε δεν χρησιμοποιήσα τα “Deathcrush” και “De mysteriis dom satηanas” μέσα στη κριτική μου. Εδώ δεν έχουμε τα riffs της εποχής ’92 και ’93 των Snorre και Euronymous. Σε αυτό το άλμπουμ συνεχίζεται η παράδοση από το “Ordo ad chao” και μετά. Η ποιότητα απαράμιλλη, το σκότος ολοένα και πιο μοχθηρό και το φως χαμένο.
