Ξόρκι (ksorki): ακούσαμε τα 10 της Χειραψίας με το Σατανά

Είχαμε δει το Ξόρκι (ksorki) ζωντανά, και απο εκεί προμηθευτήκαμε και το δίσκο, ένα Σάββατο που στο Βόλο έβρεχε καντάρια και λίγοι και καλοί τον απολαύσαμε. Μετά από καιρό λοιπόν, έβαλα το βινύλιο να γρατσουνιστεί και να το ακούσω .

Στα 10 κομμάτια που απαρτίζουν το δίσκο μπορείς εύκολα να καταλάβεις κάποια πράγματα. Από την αρχή το Ξόρκι (ksorki) είναι ο riff master του synth. Θεματάκια πάνε και έρχονται, με χαρούμενους ήχους, σκοτεινοσάπια beats και στίχους για το αλλόκοτο, να το πω. Horror Synth Punk σου λέει, και με το δίκιο του.

Στιχουργικά σίγουρα έχουμε ανθολογία τρόμου και ευρυματικότητα σε επίπεδο που θα μπορούσε να γίνει το κάθε κομμάτι ταινιούλα. Πράγμα που σημαίνει πως το Ξόρκι έχει κάτσει και έχει σκεφτεί την ιστορία που θέλει να πει. Μην περιμένετε εδώ ιστορίες αγάπης και ηλιοβασιλέματα. Στιχουργικά θα μπορούσε κανείς να πει πως δεν είναι και εύκολο άκουσμα.

Τώρα βέβαια αν το παίζετε θιγμένοι δεν πειράζει, ξύδι. Φυσικά και θέλει να προκαλέσει, για Horror punk μιλάμε, ξυπνάτε. Η δυστοπία, ή δυσφορία και η δυσοσμία δεν είναι απλά μέσα στο παιχνίδι αλλά πρωταγωνιστούν. Η αντίληψη για το μέλλον και την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους σίγουρα μαύρη και άραχνη. Σε σημείο που δεν θέλει άλλο την ψυχή του ρε παιδάκι μου και τη δίνει στο Σατανά.

Κάθε τραγούδι είναι και ένα παράθυρο στο σκοτάδι. Εγώ από την άλλη, δεν ξέρω γιατί, αλλά μου βγάζει και μια αντίθεση η μουσική που το κάνει ακόμα πιο ενδιαφέρον. Τι θέλω να πω: Τα riffs (ας μου επιτραπεί η έκφραση) στα synths, μέχρι και χαρωπά τα λες. Όχι όλα, αλλά μερικά κάνουν την αντίθεση τόσο έντονη και με φωνητικά κιόλας, αλλά σου τραγουδάει για νεογνά τουρσί ξέρω γω οπότε…. Και όλα αυτά στο πρώτο μισό του δίσκου.

Έχει και μια συνεργασία με τον Άγγελο Κυρίου στο Απεντομ Α.Ε. , που είναι και το πιο σκοτεινό μουσικά και το πιο ηλεκτρονικό για τα δικά μου φτωχά σε αυτό το είδος αυτιά. Και από κει πάμε στο ομώνυμο του δίσκου που είναι άνετα soundtrack σε εφιάλτη και ας αφήσω την εικόνα-ήχο να μιλήσουν μόνα τους

Δείτε το video του Ξόρκι (ksorki)

Στο δεύτερο μισό ο δίσκος είναι αρκετά πιο σκοτεινός και υπάρχει αυτή η φάση που σου ακούγονται σαν ξεκούρδιστα τα synhts και ο ήχος είναι σχεδόν υπέροχα ενοχλητικός αλλά τα bpms έχουν ανέβει και είναι ευκολάκι να σηκωθείς να το χορέψεις ή να χτυπάς το κεφάλι σου σε αυτό το πράμα που θα έλεγες snare drum που σε κάποια beats είναι πιο 80’ς από τα 80ς τα ίδια.

Επίσης υπάρχει και μια ελευθερία στην έκφραση που είναι μάλλον χαρακτηριστική στο δίσκο, καθώς δεν μιλάμε τόσο πολύ για κλασική δομή τραγουδιών, αν και υπάρχει κουπλέ –  ρεφραίν – σημείο, αλλά μιλάμε περισσότερο για μουσική που ντύνει ιστορίες. Το κόλπο είναι πως η μουσική ταιριάζει απόλυτα με τις ιστορίες που ακούς. Α και να μην ξεχάσω, είναι από τις λίγες φφορες που καταλαβαίνεις τι ακούς, περίπου στο 99% παρόλο που η φωνή είναι πνιγμένη στο εφέ, αλλά έχει γίνει σωστά, τόσο όσο, γιατί στις περισσότερες φορές σε κάτι τέτοιες φάσεις ακούς ελληνικά και θέλεις υπότιτλο.

Επίσης να πως πως και οι διάρκειες δεν είναι μεγάλες και δεν κουράζουν καθόλου. Λέμε την ιστορία μας, τέλος. Πάμε παρακάτω. Όχι κουραστικά μακρόσυρτα αργά κομμάτι παμε με ρυθμούς ακρωτηριασμένης χελώνας. Ίσα ίσα που τα beat τα λές και αγχωτικά, πράγμα που εντείνει ακόμα περισσότερο την εμπιερία ακρόασης.

Παραγωγή που έχει γίνει ολόσωστα κατά τη γνώμη μου που μόνο ενισχύει την ακουστική εμπειρία του Ξόρκι (ksorki). Μια απορία βέβαια με το Angles Morts την έχω, γιατί ξερώ γω όλο το album είναι στα ελληνικά, αλλά εδώ μόνο ο τίτλος είναι στα γαλλικά. Βέβαια πάντα ο καλλιτέχνης ξέρει καλύτερα, ουδεμία αμφισβήτηση περί τούτου.

Αν σας αρέσει η γκοθονταρκίλα και οι ιστορίες τρόμου με synthpunk υπόκρουση η Χειραψία με το Σατανά θα σας ενθουσιάσει σε σημείο που μέχρι να φτάσετε στο Ζήτω η Νέα Σάρκα θα χτυπιέστε. Γιατί κάθε τραγούδι από το Ξόρκι (ksorki) έχει το δικό του βάρος, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Αν τον δείτε live θα το κάνετε σίγουρα.

Μπορείτε να το προμηθευτείτε το βινυλιάκι είτε από εδώ είτε από εδώ και στο all time classic μαύρο και σε φανταστικό πεθαμενατζίδικο μωβάκι. Aλλά μπορεί και να είναι αργά.

credits