Ομολογώ πως μετά το The Collective περιμέναμε τις επόμενες κινήσεις της ημίθεας και βάλε Kim Gordon , η οποία έχοντας πατήσει τα 70 συνεχίζει να μας δίνει μάλλον τον καλύτερό της εαυτό. Αλήθεια, για πόσους μουσικούς ή γενικά καλλιτέχνες μπορείς να το πεις αυτό;
Ευτυχώς για όλους εμάς, η Κιμ δεν άργησε, μάλλον βιάστηκε θα έλεγα εγώ, αλλά ποιος είμαι εγώ να κρίνω καλλιτεχνάρες σε οίστρο. Καλά έκανε και αμόλησε λοιπόν το PLAY ME στην Matador Records για εμάς που έχουμε αδηφάγα αυτιά και δεν χορταίνουμε με τίποτα.
Έχουμε λοιπόν μια ντουζίνα κομμάτια που ξεκινάνε εκεί που το Τhe Collective σταμάτησε και συνεχίζει. Τα beats είναι σκοτεινά, πειραγμένα και ολίγον σάπια, όπως μου αρέσουν πολύ και ακούς από hip hop μέχρι και το συνεχόμενο μονότονο ρυθμό που θυμίζει kraut και σε βάζει σε πολλά ταξιδάκια αλλάζοντας ηχοτοπία, μελωδίες, διαθέσεις και χροιές.
Σίγουρα υπάρχουν κοινά σημεία στην παραγωγή με την προηγούμενή της δουλειά, αν δεν κάνω λάθος ο παραγωγός είναι ο ίδιος, αλλά αυτό μικρή σημασία έχει. Εδώ έχουμε περισσότερη μελωδικότητα. Περισσότερη επανάληψη στο στίχο και πολλές φορές τα φωνητικά χρησιμοποιούνται σαν ρυθμικό μέρος του κομματιού.
Ενω η δουλειά γίνεται βεβαίως με drum machines και synths και δεν ξέρω γω τι ηλεκτρονικό, υπάρχουν και μπασσογραμμές επίσης επιραγμένες που δίνουν ένα πανέμορφο σκοτάδι που έρχεται να το ντύσει με το πιο κατάλληλο outfit η φωνή της Kim πότε εντείνοντας και πότε δίνοντας άλλη κατεύθυνση στο κομμάτι.
Γενικότερα, σε κάθε κομμάτι του PLAY ME υπάρχει το στοιχείο της έκπληξης και φυσικά το φλέρτ με το θόρυβο που πολύ μας αρέσει. Κάποιοι που έχουν εντρυφήσει στους Sonic Youth λένε πως η Kim παίζει απλά αυτό που θα παίζανε oι S.Y. αν συνεχίζανε ως σήμερα. Δεν ξέρω αν συμφωνώ ή διαφωνώ καθώς οι Sonic Youth κατά βάση ήταν πιο rock ας πούμε ενώ εδώ τα πράγματα έχουν πιο ηλεκτρονικό χαρακτήρα.
Τα ηχοτοπία είναι δυστοπικά και οι παραμορφώσεις έχουν την τιμητική τους παντού. Υπάρχουν στιγμές που άνετα θα μπορούσανε να έιναι soundtrack σε έναν εφιάλτη που θα σε ξύπναγε λουζμένο στα ζουμιά σου. Αυτό όμως είναι και η δύναμη της τέχνης της Kim Gordon. To PLAY ME μουσικά δεν έχει σκοπό να σε διασκεδάσει. Θέλει και απαιτεί την προσοχή σου από την αρχή μέχρι το τέλος. Και αν καταφέρεις να μπεις στο σωστό mood, θα δεις πόσα υπέροχα πράγματα συμβαίνουν.
Και παρότι ξεκινάει σχετικά εύπεπτα, με πνευστά και ένα στρωτό ηχητικό περιβάλλον στο ομώνυμο κομμάτι του δίσκου, η συνέχεια είναι εντελώς συναρπαστική. Όχι ότι το συγκεκριμένο κομμάτι έχει κάποια αδυναμία, ίσα ίσα καταφέρνει να σε παραπλανήσει λίγο και μετά να φας τις μουσικές σου φάπες μαζεμένες. Στο Boy with a hook έχει μια μελαγχολική μελωδία στο repeat και ντύνει με τη φωνή της.
Και εκεί που νομίζεις πως έχεις μπει στο κλίμα, έρχεται το Not Today να σε πάει λίγο πίσω, μια υπέροχη alternative στιγμή με γλυκές και παραμορφωμένες κιθάρες μαζί, μια μπασσογραμμή τρενάκι , ίσως η πιο pop στιγμή του δίσκου.
Ένα άλλο στοιχείο που χαρακτηρίζει το album είναι τα απότομα κοψίματα στα κομμάτια. Αλλά είπαμε, αν είπες αυτό που έχεις να πεις, δεν υπάρχει κανένας μα κανένας λόγος να φλυαρείς. Και κερδίζεις και σε χαρακτήρα. Στιχουργικά μας τα λέει όπως ακριβώς τα νοιώθει και τα βιώνει. Μιλάει για πολλά πράγματα και κριτικάρει το είδος μας γενικότερα, με φόντο ό,τι είναι επίκαιρο. άλλος ένας λόγος να κυκλοφορήσει το album χωρίς αναβολές. σίγουρα χωρίς καμία αναστολή επίσης. Είναι αυτό που λέμε “τα λέει”, δεν κολώνει και γιατί να κρατήσει πίσω το στίχο σε κάτι που εμένα τουλάχιστον μου ακούγεται αρκετά μπροστά.
Αν μη τι άλλο, η Kim Gordon έχει βρει τον ήχο της και η πρόταση της είναι άκρως ενδιαφέρουσα.
Από δω και πέρα σε όποιον αρέσει. Είπαμε, άλλο πράγμα η τέχνη και άλλο η διασκέδαση. Δώστε προσοχή και δεν θα χάσετε.
