Supersuckers: Μαθήματα “Cool” και Rock ‘n’ Roll Αλητείας
Βράδυ Τρίτης, 10 Φεβρουαρίου. Φτάνοντας νωρίς στο Temple, ο χώρος ήταν σχεδόν γεμάτος παρόλο που ήταν καθημερινή. Συνηθισμένος στα support να είμαστε λίγοι και καλοί μου έκανε τεράστια εντύπωση. Μέχρι εκείνη την ώρα δεν γνώριζα τι εστί Skull and Dawn.
Skull & Dawn: Dark Americana και θεατρικότητα.
Aνοίγοντας λοιπόν την βραδιά οι Skull & Dawn, κατάλαβα εξ αρχής ότι έχω χάσει επεισόδια της ελληνικής dark country σκηνής. Η σκηνική τους παρουσία ήταν επιβλητική και σίγουρα… πληθωρική. Με ένα κρανίο να δεσπόζει στο μικρόφωνο, βιολί να συνοδεύει την ηλεκτρική κιθάρα και την resonator κιθάρα του frontman, το συγκρότημα έδωσε μια σχεδόν τελετουργική διάσταση στο set του.
Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη για μένα και μάλιστα τυχερός απ’ ότι κατάλαβα μιας και αποφάσισαν να παίξουν παλιά τους κομμάτια που είχαν καιρό να βγουν από το συρτάρι, με τους πιο φανατικούς από κάτω να τραγουδούν τους στίχους. Αν και μουσικά ήταν άρτιοι, για μένα υπήρχαν στιγμές που η τόση πληροφορία και η προσπάθεια για το «κάτι παραπάνω» στη σύνθεση φάνταζε λίγο υπερβολική. Παρόλα αυτά, ζέσταναν τον κόσμο ιδανικά.
Supersuckers: “Evil since 1988”.
Το σκηνικό αλλάζει και στο προτζέκτορα της σκηνής ανάβει το εμβληματικό logo με το υψωμένο μεσαίο δάχτυλο και τη φράση “Evil since 1988“. Οι Supersuckers ανέβηκαν στη σκηνή με τον αέρα της καλύτερης rock n roll μπάντας – και όχι άδικα. Χωρίς περιττά λόγια, μπήκαν κατευθείαν στο ψητό με το “Pretty Fucked Up“. Το Temple πήρε φωτιά και το κοινό συντονίστηκε αμέσως. Αυτό που ακολούθησε ήταν ένας καταιγισμός από χορό, ρυθμικά παλαμάκια και ένα μικρό πιτ. Ο ήχος τους ήταν συμπαγής, χωρίς ούτε μισή νότα να πηγαίνει χαμένη. Ο Eddie Spaghetti και η παρέα του δεν άφησαν περιθώρια για ξεκούραση· η ενέργεια ήταν συνεχόμενη, σε ένα Τemple οριακά πλήρης.
Το φαινόμενο Marty Chandler
Ειδική αναφορά πρέπει να κάνω στον κιθαρίστα, τον Marty Chandler. Ο άνθρωπος είναι ο ορισμός του “cool”. Ενώ έπαιζε σόλο και riffs με φοβερή ακρίβεια, ήταν τελείως χαλαρός. Κουνούσε την κιθάρα και έκανε διάφορα κόλπα –όπως να τη σηκώνει ψηλά– αλλά με τέτοια απλότητα λες και έπαιζε στο σαλόνι του σπιτιού του.
Οφείλουμε να δώσουμε τα εύσημα στην ηχοληψία, καθώς ο ήχος ήταν κρύσταλλο καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς.
Φεύγοντας από το Temple, ένιωθες εκείνη τη γλυκιά κούραση και την ψυχική εκτόνωση που σου χαρίζει μόνο ένα καλό live. Ήταν μια βραδιά γεμάτη μουσικάρες και ένταση. Οι Supersuckers απέδειξαν ότι παραμένουν εγγύηση στη σκηνή, μετατρέποντας ένα απλό βράδυ Τρίτης σε μια εμπειρία που θα θυμόμαστε για καιρό.
Υ.Γ Από την πρώτη στιγμή που φτάσαμε στο Temple μου έκανε τεράστια εντύπωση η συνεχόμενη και έντονη ενημέρωση σχετικά με το μη κάπνισμα στο χώρο. Στη συνέχεια ενημερώθηκα ότι ο τραγουδιστής των Supersuckers είχε μια περιπέτεια με την υγεία του και ότι πιθανών ο καπνός να του ήταν δυσάρεστος. Ο λόγος που το αναφέρω αυτό είναι για να πω ένα τεράστιο μπράβο σε όλους όσους βρέθηκαν εκεί που παρόλη την αίσθηση που σου δημιουργούσε το live δεν άναψε ούτε λαμπάκι ηλεκτρονικού τσιγάρου.
Φωτογραφίες: Iwannhs Tsinogkos
