B. B. King- Ο θρύλος των Blues από το Μισισίπι στο Black History Month Tribute του Afternoiz.gr!
Αυτό το αφιέρωμα ξεκινάει με έναν αγαπημένο καλλιτέχνη που αγαπώ πολύ και που η μουσική του με έχει ακολουθήσει αρκετά χρόνια. Ο ένας και μοναδικός B. B. King από την Ιντιανόλα του Μισισίπι της Αμερικής, ο οποίος γεννήθηκε το 1925 και πέθανε το 2015 σε ηλικία 89 ετών Έζησε μία γεμάτη ζωή και, επίσης, έζησε την Αμερική στα “ντουζένια” της. Καθόρισε μία ολόκληρη γενιά μουσικών και έγραψε το δικό του κεφάλαιο – ίσως και τόμο – στο μουσικό στερέωμα.
Τραγούδια όπως το Thrill is Gone, Το Know You Is Το Love You, Lucille και το Rock me Baby μέχρι και σήμερα θεωρούνται από τα πιο άρτια τραγούδια E V E R.
Ο B. B. King δεν ήταν απλώς ένας σπουδαίος κιθαρίστας· ήταν μια ζωντανή γέφυρα ανάμεσα στις ρίζες των blues και τη σύγχρονη παγκόσμια μουσική σκηνή. Με καριέρα που εκτείνεται σε περισσότερες από έξι δεκαετίες, κατάφερε να μετατρέψει ένα λαϊκό, συχνά περιθωριοποιημένο είδος σε παγκόσμια γλώσσα συναισθήματος.
Πάμε να δούμε 10 πράγματα για τον B. B. King, ώστε να γνωρίσουμε καλύτερα αυτόν τον υπέροχο άνθρωπο, αλλά και μουσικό!
Ο Riley Ben King μεγάλωσε με τη γιαγιά του, μιας και εγκαταλείφθηκε από τον πατέρα του όταν ήταν 3 ετών και ορφάνεψε 9 ετών από μητέρα. Τα αρχικά “B.B.” προέκυψαν από το παρατσούκλι Beale Street Blues Boy, που απέκτησε όταν εργαζόταν ως ραδιοφωνικός παραγωγός στο Μέμφις. Η Beale Street, κέντρο της blues κουλτούρας, υπήρξε το πρώτο του μεγάλο σχολείο. Και κάπως έτσι, έγινε το όνομα γνωστό σε όλους B. B. King.
Το τραγούδι Lucille είναι αφιερωμένο στην κιθάρα του B.B. King.
1. Η κιθάρα του, λοιπόν, λεγόταν Lucille. Το 1949 έλαβε χώρα ένα απίστευτο σκηνικό σε ένα κλαμπ στο Twist του Αρκάνσας, κατά τη διάρκεια μιας χειμερινής βραδιάς. Δύο άντρες τσακώθηκαν για μια γυναίκα, ανέτρεψαν ένα βαρέλι με καύσιμα που χρησιμοποιούσαν για θέρμανση, και το κλαμπ τυλίχτηκε στις φλόγες. Ο B. B. King βγήκε έξω, αλλά επέστρεψε μέσα ρισκάροντας τη ζωή του για να σώσει την κιθάρα του. Αργότερα έμαθε ότι η γυναίκα που έγινε το μήλο της Έριδος λεγόταν Lucille — και έτσι ονόμασε την κιθάρα του, ως υπενθύμιση να μη ρισκάρει ποτέ ξανά τη ζωή του για κάτι τέτοιο.
Οι κιθάρες του ήταν Gibson και για το λόγο αυτό η εταιρεία αυτό το μοντέλο που είχε ο B. B. King το ονόμασε Lucille. Επιθετικό marketing straight from the 60s!
2. Ο B. B. King λάτρευε τον Frank Sinatra και είχε εκφράσει πολλές φορές τον βαθύ θαυμασμό του. Τον θεωρούσε πρότυπο ερμηνείας και αφήγησης. Δεν τον ενδιέφερε η λάμψη ή το είδος της μουσικής του Sinatra, αλλά ο τρόπος με τον οποίο τραγουδούσε κάθε λέξη με απόλυτη αλήθεια και συναισθηματική ακρίβεια. Ο Sinatra του άνοιξε τον δρόμο για τα Live στο Las Vegas.
O Β. Β. King στην αυτοβιογραφία του: “Kάθε βράδυ, πριν κοιμηθώ ακούω το άλμπουμ του Frank Sinatra, In The Wee Small Hours”.
3. Εργαζόταν από μικρό παιδί ως συλλέκτης βαμβακιού στην Ιντιανόλα κάπου το 1940. Μεγαλώνοντας σε οικογένεια αγροτών και δουλεύοντας από μικρός σε χωράφια βαμβακιού, ο B. B. King βίωσε τις κοινωνικές και φυλετικές δυσκολίες του αμερικανικού Νότου. Αυτές οι εμπειρίες διαμόρφωσαν τη βαθιά συναισθηματική ποιότητα της μουσικής του, που μιλούσε για πόνο, αντοχή και αξιοπρέπεια.
4. Έγινε ευρύτερα γνωστός το 1951, όταν ηχογράφησε το “Three O’Clock Blues”, ένα τραγούδι του Lowell Fulson που, μέσα από τη βαθιά συναισθηματική του ερμηνεία, μετατράπηκε σε προσωπικό του στίγμα. Το κομμάτι έφτασε στο νούμερο 1 των R&B charts και καθιέρωσε τον B. B. King ως ανερχόμενη δύναμη των blues, ανοίγοντάς του τον δρόμο από τα τοπικά κλαμπ του Νότου σε εμβληματικές σκηνές της Αμερικής. Ανάμεσα σε αυτές ξεχώριζε το Apollo Theater της Νέας Υόρκης, όπου η παρουσία του επιβεβαίωσε ότι τα blues μπορούσαν πλέον να σταθούν ισότιμα στο εθνικό μουσικό προσκήνιο, σηματοδοτώντας την αρχή της μεγάλης και διαχρονικής του πορείας.
5. Το 1956 έπαιξε σε 342 διαφορετικά μέρη, σε 342 βραδιές. Ο χρόνος έχει 365 μέρες, guys! Όμως, δεν είχε τόση απήχηση σε λευκούς εκείνη την εποχή, γιατί ήταν ταμπού να πηγαίνουν λευκοί να ακούσουν έναν καλλιτέχνη αφρικανικής καταγωγής. Ο B. B. King ήταν διάσημος για την αδιάκοπη περιοδεία του. Υπολογίζεται ότι έπαιξε πάνω από 15.000 συναυλίες. Ακόμα και σε προχωρημένη ηλικία, συνέχιζε να εμφανίζεται, θεωρώντας τη σκηνή φυσικό του χώρο.
6. Ο B. B. King έπαιξε σε πάνω από 100 φυλακές της Αμερικής όχι ως μέρος κάποιας προβολής, αλλά από βαθιά προσωπική πεποίθηση. Για τον ίδιο, τα blues ήταν άρρηκτα συνδεδεμένα με την εμπειρία του εγκλεισμού, της απώλειας και των δεύτερων ευκαιριών, και πίστευε ότι μέσα στις φυλακές η μουσική του έβρισκε το πιο ειλικρινές της κοινό. Οι συναυλίες αυτές λειτουργούσαν ως στιγμές ανθρώπινης επαφής και ψυχικής λύτρωσης, τόσο για τους κρατούμενους όσο και για τον ίδιο, επιβεβαιώνοντας την άποψή του ότι η μουσική δεν είναι απλώς διασκέδαση, αλλά ένας τρόπος να μιλάς απευθείας στην ανθρώπινη εμπειρία.
7. Αγωνίστηκε για τα ανθρώπινα δικαιώματα με έναν ήσυχο αλλά ουσιαστικό τρόπο, μέσα από τη στάση ζωής και την καλλιτεχνική του παρουσία. Ο B. B. King σε μια εποχή έντονου φυλετικού διαχωρισμού, επέμενε να παίζει μπροστά σε μικτά ακροατήρια και απέφευγε χώρους που επέβαλλαν διακρίσεις, μετατρέποντας κάθε του εμφάνιση σε πράξη ισότητας.
Περιόδευσε αδιάκοπα στον αμερικανικό Νότο, φέρνοντας τα blues —μια φωνή της αφροαμερικανικής εμπειρίας— σε κοινό κάθε φυλής, ενώ στήριξε έμπρακτα το κίνημα των Πολιτικών Δικαιωμάτων, συμμετέχοντας σε εκδηλώσεις ενίσχυσης και εκφράζοντας δημόσια τον σεβασμό του προς τον Martin Luther King Jr. Χωρίς συνθήματα ή πολιτικό λόγο, μετέδωσε μέσα από τη μουσική του μηνύματα αξιοπρέπειας, αντοχής και ανθρώπινης ισότητας, αποδεικνύοντας ότι ο πολιτισμός μπορεί να λειτουργήσει ως πράξη αντίστασης και ενότητας.
8. Ο B. B. King αγόρασε την πρώτη του κιθάρα σε ηλικία 15 ετών, δίνοντας μόλις 8 δολάρια, σε μια εποχή που το ποσό αυτό αντιπροσώπευε σημαντική θυσία για την οικογένειά του. Τα πρώτα του μαθήματα τα πήρε από τον θείο του, ο οποίος του δίδαξε τα βασικά ακόρντα και τον εισήγαγε στη blues παράδοση του Νότου.
Αυτή η ταπεινή αρχή, χωρίς επίσημη μουσική εκπαίδευση, έθεσε τα θεμέλια για έναν ήχο που αργότερα θα επηρέαζε ολόκληρες γενιές κιθαριστών, αποδεικνύοντας πως το συναίσθημα και η προσωπική εμπειρία μπορούν να υπερβούν κάθε τεχνικό περιορισμό.
