Ο Φεβρουάριος είναι ο Μήνας Μαύρης Ιστορίας (Black History Month) και γιορτάζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και τον Καναδά, αλλά και άλλες χώρες πλέον – τώρα το αν όντως γιορτάζεται είναι μία άλλη ιστορία – ως φόρος τιμής για όλα τα επιτεύγματα και τις συμβολές των Αφροαμερικανών σε όλους τους κλάδους και τομείς.
Φέτος κλείνονται 100 χρόνια και σε μια περίοδο όπου η καταστολή εντείνεται, με έναν ICE να εξαπολύει ένα σύγχρονο ανθρωποκυνηγητό και έναν Donald Trump να φάσκει και να αντιφάσκει διαρκώς — διχάζοντας με όσα λέει και, κυρίως, με όσα πράττει — σε μια χώρα που χτίστηκε πάνω σε δανεική γη και κλεμμένη ιστορία, όπως είπε η Billie Eilish στα Grammy’s, νιώσαμε την ανάγκη να πάρουμε κι εμείς θέση.
Με τον τρόπο που ξέρουμε καλύτερα. Με λέξεις, με ιστορίες και με μουσική. Και σεβασμό, όπως τραγούδησε η Aretha Franklin το -όχι και τόσο μακρινό τελικά- 1967.
Ο Μήνας Μαύρης Ιστορίας (Black History Month) δεν είναι απλώς μια επετειακή υπενθύμιση· είναι μια πράξη μνήμης και δικαιοσύνης.
Σύμφωνα με το Kent State University, ο πρώτος επίσημος εορτασμός του Black History Month πραγματοποιήθηκε το 1970, ανοίγοντας τον δρόμο για έναν παγκόσμιο διάλογο γύρω από τη συμβολή των Αφροαμερικανών στον πολιτισμό, την τέχνη, την επιστήμη και την κοινωνία.
Μέσα στον Φεβρουάριο θα ταξιδέψουμε μαζί σε διαφορετικές πτυχές αγαπημένων καλλιτεχνών, αλλά και σε λιγότερο γνωστές ιστορίες — αφηγήσεις που μας θυμίζουν γιατί η σύγχρονη κουλτούρα, και ειδικά η μουσική, χρωστάει βαθιά ευγνωμοσύνη σε αυτούς τους ανθρώπους.
Έχετε σκεφτεί πως θα ήταν η μουσική; Πως θα ήταν η σύγχρονη ιστορία; Γιατί έπαιξαν ρόλο στην σύγχρονη ιστορία – χωρίς παρεξήγηση.
Γιατί, αλήθεια, τι θα ήταν η μουσική χωρίς τη φωνή της Aretha Franklin, το πάθος και την πολιτική συνείδηση της Nina Simone, την επαναστατική κιθάρα του Jimi Hendrix, το παγκόσμιο αποτύπωμα του Michael Jackson, ή τη δημιουργική ιδιοφυΐα του Stevie Wonder;
Και πώς θα αφηγούμασταν το σήμερα χωρίς τον Kendrick Lamar, που έγραψε τη δική του, ανεξίτηλη σελίδα στη σύγχρονη μουσική πριν λίγες μέρες στα Grammy’s; Ο Kendrick Lamar δεν κέρδισε απλώς ένα Grammy. Κέρδισε ένα Grammy μέσα στο Black History Month και επιβεβαίωσε τον ρόλο του ως μία από τις πιο ουσιαστικές και επιδραστικές φωνές της σύγχρονης μουσικής, μαζί με την GZA, βεβαίως- βεβαίως.
Ξεπέρασε τα όρια του hip hop, μετατρέποντας το προσωπικό βίωμα και τη συλλογική εμπειρία των Αφροαμερικανών σε pop τέχνη, συνδυάζοντας τη μουσικότητα, την κοινωνική κριτική και την αφήγηση ενός απλού καθημερινού ανθρώπου. Η βράβευσή του είναι η αναγνώριση για τη δύναμη της μουσικής ως πολιτικό και πολιτισμικό εργαλείο — μια υπενθύμιση ότι το rap μπορεί να είναι ταυτόχρονα ποίηση, ιστορία και πράξη αντίστασης.
Και όλα αυτά κατάφερα να τα αναγνωρίσω εγώ που δεν έχω ΚΑΜΙΑ – μα καμία όμως – σχέση με το rap – hip hop – R&B της εποχής και της όποιας εποχής, γενικά! Πως γίνεται κάποιος άνθρωπος να μην μπορεί να το δει τη σήμερον ημέρα; Ρητορική ερώτηση.
Η Nina Simone, η κατά κόσμο εμβληματική καλλιτέχνης, δεν ήταν απλά καλλιτέχνης. Ήταν από τις πρώτες καλλιτέχνιδες που αγωνίστηκαν για τα ανθρώπινα δικαιώματα και θα την έλεγα ριζοσπάστρια. Γιατί; Γιατί βγήκε και μίλησε σε μία εποχή που ήταν απαγορευτικό. Το “Mississippi Goddamn” και το “To Be Young, Gifted, and Black” έγιναν η έμπνευση για τον αγώνα για φυλετική ισότητα, πολιτικό ακτιβισμό και ενδυνάμωση.
Γιατί και όπως έχει πει και η ίδια… “Το χρέος του καλλιτέχνη είναι να καθρεφτίζει την εποχή στην οποία ζούμε”. Και ΤΙ εποχές ζούμε τον φετινό Black History Month.
Ο Μήνας Μαύρης Ιστορίας (Black History Month) δεν αφορά μόνο το παρελθόν. Αφορά το παρόν και — κυρίως — το μέλλον. Για ένα μέλλον που βάλλεται καθημερινά. Για ένα μέλλον που θέλουμε να αφήσουμε στα παιδιά μας. Για ένα μέλλον που ΟΛΟΙ θα είμαστε συγκάτοικοι σε αυτόν τον κόσμο, χωρίς να μας ορίζει το χρώμα του δέρματός μας, αλλά οι πράξεις που αφήνουμε πίσω μας.
Σας καλούμε να γιορτάσετε μαζί μας τον φετινό Μήνα Μαύρης Ιστορίας (Black History Month).
Stay tuned, noizers.
Moooore to come.
