Οι Leprous επισκέπτονται τη χώρα μας για τρεις συναυλίες τέλη του μήνα. Πιο συγκεκριμένα έρχονται στις 31 Ιανουαρίου και 1 Φεβρουαρίου στο Gagarin 205 στην Αθήνα και στις 30 Ιανουαρίου συμπρωτεύουσα έρχονται στο Principal Club Theater Venue όπως και σας ενημερώσαμε εδώ.
Πριν λίγο καιρό σας είχαμε μιλήσει με θαυμασμό για το τελευταίο τους άλμπουμ, “Melodies of atonement”. Πολύς κόσμος δυσαρεστήθηκε από τον εν λόγω άλμπουμ. Ο καθένας μπορεί να πιστεύει ότι θέλει, όμως αντικειμένικα μπορούμε να ισχυριστούμε ότι ήταν ένα ξεχωριστό άλμπουμ και διαφορετικό για δεδομένα των Leprous. Πολλοί ίσως περιμέναν ένα δεύτερο “Pitfalls” ή “Aphelion” όμως ο Einar και η παρέα του δεν σκέφτονται έτσι. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν σκεφτόντουσαν έτσι. Οι Νορβηγοί progsters απλά έχουν τον δικό τους κόσμο και δεν τους ενδιαφέρει τι θα πει ο καθένας που δεν έχει και ίδεα από μουσική.
Την κριτική μου για το τελευταίο τους άλμπουμ μπορείτε να την διαβάσετε εδώ.
Οι Leprous του “Bilateral” είναι μια υπενθύμιση
Μια υπενθύμιση πως δημιουργήθηκε ένα από τα καλύτερα ονόματα του progressive metal για τα τελευταία είκοσι έτη. Δεν μεγαλοιποιώ τα πράγματα, καθόλου μάλιστα. Είχαμε να νιώσουμε τέτοιο σοκ όταν και ακούσαμε τις πρώτες δουλειές των Pain of Salvation και Riverside. Ακολούθησαν τα “Coal”, “The congregation” και “Malina” για να αφήσουν την σφραγίδα των Νορβηγών στο στερέωμα του Progressive Metal.
Δεν είχε κάτσει ακόμα η σκόνη από την κυκλοφορία του πολύ καλού “Tall poppy syndrome”. Ένα θεαματικό άλμπουμ που όμως ήταν κάπως ήταν κάπως “άγουρο”. Τα σημάδια έδειχναν ότι θα μας απασχολήσουν για τα καλά στο μέλλον και όχι γιατί ο Einar είναι κουνιάδος του Ihsahn των ιστορικών Emperor. Αν και σχεδόν όλα τα μέλη των Leprous έχουν περάσει από την προσωπική μπάντα του Ihsahn ως live sessions. Ο Einar έχει περάσει και από τους Emperor όταν και έπαιζε ως session πλήκτρα στις live εμφανίσεις τους. Εντάξει, Telemark με Notodden, ένα “τσιγάρο δρόμος”. Αρκετά από τα μέλη τους πάντως έχουν περάσει από Black Metal μπάντες όπως Borknagar και Arvinger.
Το “Bilateral” λοιπόν ήταν ο δίσκος που έβαλε στα σαλόνια του Progressive Metal τους Leprous. Οι Leprous ξεκάθαρα και σύσσωμα χαρακτηρίστηκαν ως οι νέοι Pain of Salvation. Και αν οι Pain of Salvation πρόσθεσαν την αγάπη τους για τους Pantera στη μουσική τους, οι Νορβηγοί έβαλαν τους Pain of Salvation και τους Messhugah στο μυαλό τους. Δηλαδή με το που ακούς το ομώνυμο καταλαβαίνεις πόσο τους έχουν ασκήσει επιρροή οι Σουηδοί. Στη συνέχεια μπαίνει το δεκάπλεπτα και αριστουργηματικό “Forced entry” και έχουμε τα πρώτα έντονα ηχοχρώματα από Dream Theater. Ενας progressive metal χαοτικός ορυμαγδός. Πως συνέλαβαν αυτόν τον ήχο εδώ απορώ, απίστευτα πράγματα ακούσαμε τότε.
Η μουσική των Πολωνών Riverside απέκτησε έναν ισχυρό σύμμαχο στον Ευρωπαϊκό progressive χώρο. Οι Leprous συνέχισαν ότι ξεκίνησαν οι Πολώνοι με απόλυτη επιτυχία. Οι επιρρόες από τα προσωπικά άλμπουμ του Ihsahn όσο και από Wolverine, Pain of Salvation, King Crimson και Messhugah έχουν “δέσει” υπέροχα. Μπαίνουμε λοιπόν σε άλλα μονοπάτια με το “Restless” πιο progressive rock ακουμπώντας υπέροχα πάνω στην κληρονομιά των group που μεγαλούργησαν στα seventies όπως οι Genesis και οι King Crimson. Έχοντας και κάποιες επιρρόες από Queen. Η παραγωγή που έχει πραγματοποιηθεί στα Ivory Shoulder Studios και Juke Joint Studios είναι ότι πρέπει για το τελικό αποτέλεσμα που ακούμε.
Ένα άλμπουμ “ογκόλιθος” για την καριέρα των Leprous
Και πως να μην είναι όταν ακούς το “Thorn” με την συμμετοχή του Ihsahn. Ένα κομμάτι σύγχρονου progressive rock με στοιχεία από Jazz κυριώς στο rhythm section των Tobias Ørnes Andersen και Rein T. Blomquist. Η τρομπέτα του Vegard Sandbukt μορφοποιεί τον ήχο σε έναν σουρεαλιστικό χάος. Μέσα στα καλύτερα κομμάτια του άλμπουμ το εν λόγω άσμα. Η InsideOut Records είχε τότε να υπερηφανεύεται για αυτό το σχήμα. Το “Mb indifferentia” έδειξε πως θα ήταν το μέλλον των Leprous, δηλαδή ότι θα περιορίζονταν οι ακραίες Metal αναφορές και θα προσανατολίζονταν σε πιο ατμοσφαιρικές φάσεις.
Η μουσική τους ήταν από την αρχή πιασάρική και αυτό τους ξεχώρισε από μια τυπική μπάντα του Avant-garde χώρου. Δηλαδή υπήρχαν κομμάτια όπως το “Forced entry” που προαναφέραμε που έμεναν στο μυαλό. Το “Waste of air” ξεφεύγει από τις progressive rock φόρμες και πάει σε extreme metal μονοπάτια. Ο speedy ρυθμός του στην αρχή σου βάζει το Black Metal στο μυαλό σου, όμως μετά αλλάζουν όλα.
Ίσως εδώ έχουμε έναν ακραίο μουσικό σουρεαλισμό που θα φέρει στο νου σου και λίγο Arcturus. Για μια ακόμη φορά τα φωνητικά του Einar είναι εκπληκτικά. Το “Mediocrity wins” διαφέρει αρκετά προς το προηγούμενο κομμάτι, θα μπορούσε να χαρατηριστεί ως ένα ατμοσφαιρικό Jazzy κομμάτι με γερές δόσεις ψυχεδέλειας το οποίο και δείχνει ποιο δρόμο θα επέλεγαν οι Leprous αργότερα.
Πάμε στον “πλανήτη” Pain of Salvation με το “Cryptogenic desires” οπου ανταγωνίζεται εύκολα τα πιο σημαντικά κομμάτια του δίσκου όπως είναι το “Forced entry“. Οι μελωδίες του “Acquired taste” είναι μαγευτικές, οι κιθάρες μπορεί να σας θυμίσουν λίγο τους τελευταίους δίσκους των Anathema. Κάτι το οποίο δεν βρίσκω δίολου αρνητικό, ίσα ίσα. Όσο ακούμε το άλμπουμ, μεγαλώνει και ο θαυμασμός μας για την μουσική των Νορβηγών. Η ερμηνεία του Einar Solberg είναι από άλλη διάσταση στο εν λόγω κομμάτι πέρα για πέρα. Το οκτάλεπτο “Painful detour” ολοκληρώνει τον καλλιτεχνικό θρίαμβο που φέρει το όνομα “Bilateral”. Ένα κομμάτι Progressive Metal αφθονίας με την τρομπέτα στο παρασκήνιο να δίνει την σουρεαλιστική μορφή που χρειάζεται ένα άλμπουμ με ένα τέτοιο εξώφυλλο.
Το εξώφυλλο είναι δια χειρός Jeff Jordan ο οποίος είναι γνωστός για τις δουλειές του με The Mars Volta. Τόσο η μίξη όσο και το mastering έχουν γίνει από τον αρχηγό του “αθλήματος” Jens Bogren. Το “Bilateral” είχε από την αρχή τους συντελεστές που χρειαζόταν για να γίνει ένα από τα πιο σημαντικά άλμπουμ τόσο των Leprous όσο και γενικά του Progressive Metal και Rock. Συνθέσεις που σου “κολλάνε” στο μυαλό και μάλιστα τόσο διαφορετικές μεταξύ τους. Οι Νορβηγοί ακούμπησαν την τελειότητα εδώ και άνοιξαν τον δρόμο για τα επόμενα τρία άλμπουμ που έμειναν και αυτά στην ιστορία του είδους.
Οι Leprous σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη
Έχοντας παρακολουθήσει τους Leprous στο Ελσίνκι πριν λίγα χρόνια, ένα report που μπορείτε να διαβάσετε εδώ, η εμπειρία για κάποιον που τους βλέπει πρώτη φορά είναι φοβερή. Οι εμφανίσεις τους πάντα συνοδεύονται μεγαλειώδεις ατμόσφαίρες φέρνοντας στο stage όλα τα συναισθήματα που εκπέμπουν στους δίσκους τους. Να πάτε λοιπόν και δεν θα χάσετε!
Περισσότερες πληροφορίες για τις συναυλίες τους στην Αθήνα μπορείτε να βρείτε στην agenda μας. Για τους κάτοικους της Θεσσαλονίκης μπορείτε να βρείτε πληροφορίες επίσης στην agenda μας.
