Πριν και πρώτα από όλα, να πω πως έχω απύθμενο θαυμασμό για τους Blues Wire σε όλες τους τις εκδοχές – συνθέσεις, και πραγματικά ήταν από τα πιο δύσκολα tasks που μου έχουν ανατεθεί στο afternoiz. Τι να ρωτήσω;
Από πιτσιρικάς που με πήγε η αδερφή μου στο ΠΑΡΑΡΛΑΜΑ μέχρι ένα άδοξο gig στην γιορτή της μουσικής του Βόλου που τους έκοψε η αστυνομία στο 5ο κομμάτι τους, τους έχω απολάυσει πολλές φορές , Θεσσαλονίκη, Βόλο και Αθήνα. Και πάντα μου έδιναν την ίδια εντύπωση: Μουσικοί που δίνουν την ψυχή τους κάθε φορά που ομολογούν τα blues. Ευγενικές μορφές (δεν είναι τυχαία η επιλογή της λέξης) που σου δίνουν πολύ περισσότερα από ό,τι παίρνουν κάθε φορά που ανεβαίνουν στο σανίδι.
Λίγο πρίν την επικείμενη εμφάνισή τους στο Κύτταρο, είχαμε την τιμή να πούμε λίγες κουβεντούλες με τον Ηλία Ζάκο…
Καλώς ήρθατε στο Aftenoiz.gr και ευχαριστούμε προκαταβολικά για το χρόνο σας!
1. Μετά από τόσα χρόνια πορείας δισκογραφικά, live και συνεργασιών, ποια θα λέγατε ότι είναι μια στιγμή με τους Blues Wireπου σας έχει μείνει ανεξίτηλη στην μνήμη; Αν θέλετε μια θετική και μια αρνητική.
Ευχαριστώ για την πρόσκληση, είναι εξαιρετικά δύσκολο να διαλέξω μια και μόνη ανάμνηση, θα πω ότι βλέπω τις δεκαετίες πίσω μου ως ενιαίο και πολύτιμο για μένα χρόνο, κάθε εμπειρία που ερχόταν προσέθετε σε ήδη υπάρχουσες στολίζοντας κάτι που εξακολουθεί να μεγαλώνει και το χαίρομαι, συγνώμη αν υπεκφεύγω αλλά έτσι το αισθάνομαι, οι επώνυμες και καταγεγραμμένες στιγμές ίσως είναι εύκολο να τονιστούν ή να προβληθούν, όμως δεν είναι σπουδαιότερες από άλλες. Για τις αρνητικές, προσπερνώ, είναι αληθινά ελάχιστες κι ανάξιες αναφοράς.
2. Ζώντας σε μια ταραχώδη περίοδο, ποια πιστεύετε ότι είναι η αποστολή της τέχνης γενικότερα όσον αφορά την αφύπνιση του κοινού;
Ασφαλώς δε τυγχάνουμε ιεραπόστολοι ή κήρυκες κάποιας απόλυτης αλήθειας, χρέος του καλλιτέχνη θαρρώ πως είναι να καταθέσει τη δική του ματιά και να μιλήσει με τη φωνή του, όχι για να διδάξει αλλά για να μοιραστεί, όταν ακούγεται η αλήθεια κάποιου προκαλεί συναισθήματα, απορίες, ερωτήματα, μια διεργασία που είναι δημιουργική και μπορεί να καταλήξει ωφέλιμη για πολλούς. Πάντα ήταν πεποίθηση μου πως η ενασχόληση με την τέχνη έχει ως απώτερο σκοπό να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.
3. Ειδικότερα μιλώντας για τα blues, πόσο μπορεί να ταυτιστεί κανείς σήμερα με αυτά;
Θα έλεγα όσο οιαδήποτε στιγμή αφότου γεννήθηκε το ιδίωμα. Τα μπλουζ έχουν αποκτήσει με τα χρόνια μια οικουμενική αισθητική, δεν είναι αμέτοχα στις εξελίξεις του δυτικού πολιτισμού και πάντα αποτελούν ένα ασφαλές καταφύγιο για κείνον που θέλει να πιαστεί σε κάτι πραγματικά δυνατό στις δυσκολίες του.
4. Τόσο σε προσωπικό επίπεδο, όσο και san Blues Wire, υπάρχει κάτι σαν απωθημένο;
Θα ήμουν αχάριστος και φθηνός αν γκρίνιαζα γι’ απωθημένα. Μόνο όνειρα έχουμε, για πάντα.
5. Πολυπράγμων ανέκαθεν, τώρα έχουμε και βιβλίο να διαβάζουμε ενώ απολαμβάνουμε τη μουσική. Πώς προέκυψε ; Μιλήστε μας λίγο γι αυτό.
Προέκυψε από τις παραινέσεις φίλων που θεώρησαν πως η γραφή μου έχει αμεσότητα και μεταδοτικότητα, μιλάμε κυρίως για κείμενα στα μίντια. Η αλήθεια είναι πως εδώ και χρόνια άρχισα να γράφω περισσότερο και να μου αρέσει πολύ αυτή η διαδικασία, ασφαλώς νοιώθω και είμαι νάνος μπροστά σε σοβαρούς γραφιάδες αλλά δεν φοβάμαι να πω τη γνώμη μου και τούτο φαίνεται πως εκτιμάται από τους αναγνώστες.
Με τιμάει και με συναρπάζει η ιδέα να συνεχίσω την ασχολία μου με τη συγγραφή, είναι μια πρόκληση αυτή που μου χαρίζει ενέργεια και διάθεση για ζωή. Λειτουργεί στην περίπτωση μου και λίγο αντίστοιχα με τις στιγμές που παίζω ένα σόλο στην κιθάρα, πάντα θέλω να έχει ένα κάποιο νόημα, μια δομή, δυναμικές, ξεσπάσματα και γαλήνη, το ίδιο κατ’ αναλογία παλεύω και με τις λέξεις.
6. Τι θα συμβουλεύατε σε ένα αρχάριο που ξεκινάει το μουσικό του ταξίδι;
Κατά βάση τίποτε, μη ξεχνάτε πως μιλάτε σε κάποιον που έχει ζήσει την μέχρι τώρα ζωή του ως ανυπάκουος, πνεύμα αντιλογίας και δικηγόρος του διαβόλου. Να γίνω σαν γερασμένος δήθεν «σοφός» που κατέχει τρόπους και διαδικασίες και το παίζει γκουρού; Τρίχες. Μαθητής εξακολουθώ να είμαι, άτακτος όπως πάντα. Ίσως το μόνο που έχω να πω στους νεότερους είναι να μην προσπερνάν εύκολα κι αβίαστα τα ένστικτα τους και όσα η ψυχή τους ποθεί.
7. Από την εποχή των Blues Gang μέχρι σήμερα, θα λέγατε ότι το ελληνικό κοινό των blues(όποιο και αν είναι αυτό) είναι πλέον πιο “εκπαιδευμένο”; Οι σημερινοί Blues Wire trio πώς ανταποκρίνονται σε αυτό; Υπάρχει standard σετ ή αλλάζει ανάλογα το κοινό;
Ναι, το κοινό του μπλουζ στη χώρα μας είναι σαφώς πιο έμπειρο και μελετημένο σε σχέση με παλιότερες δεκαετίες, αλίμονο όμως το ίδιο συρρικνωμένο. Νομίζω η αίσθηση του ότι σε ακούει κάποιος που γνωρίζει αυτό που κάνεις, κάπως σε ταρακουνάει και ενεργοποιεί φίλτρα που σε κάνουν να θέλεις να ηχείς με όλο και αυξανόμενη πληρότητα και πιστότητα. Είναι όμορφο κι ενδιαφέρον ταξίδι αυτό, όχι πάντα ίσως πετυχημένο αλλά αδιαμφισβήτητα ενδιαφέρον και απαιτητικό. Μετά από τόσες εμφανίσεις όχι, δεν έχουμε στάνταρ σετ και θα έλεγα πως η εκάστοτε σειρά καθορίζεται από τις εν γένει συνθήκες, όχι μόνο τη συμεριφορά του κοινού αλλά και από την ψυχολογία που έχουμε κατά περίπτωση.
8. Υπάρχει κάποια δουλειά που ξεχωρίζετε και γιατί;
Αγαπάω εξίσου κάθε τι που έχουμε κάνει, όχι για τους ίδιους λόγους αλλά βρίσκω μοναδικά στοιχεία σχεδόν σε κάθε δουλειά.
9. Live ή studio;
Ζωντανά, στο στυλ που παίζουμε το πάλκο αποτελεί ιερό δισκοπότηρο, εκεί δοκιμάζεσαι και αναμετριέσαι με δαίμονες και στοιχήματα. Η υπόθεση στούντιο από την άλλη προσωπικά με εξιτάρει πολύ γιατί είμαι από τη φύση μου περίεργος και θέλω να εξερευνώ διαρκώς τι μπορώ να κάνω και που να φτάσω.
10. Υπάρχει κάτι καινούργιο στον ορίζοντα για τους Blues Wire Trio;
Αυτή την περίοδο όχι, η περασμένη χρονιά μαζί με τα καλά της μου έφερε και αρκετά προβλήματα οπότε δεν έχω κάτι νέο. Ίσως την επόμενη βδομάδα, ποιος ξέρει;
11. Οι ας πούμε “παράξενες” συνεργασίες που κάνετε είναι σαν ανάγκη ανανέωσης, περιέργειας, έχετε απορρίψει ποτέ κάτι;
Δεν ξέρω αν λογίζονται παράξενες, ειλικρινείς και ανιδιοτελείς σίγουρα είναι. Ασφαλώς έχω πει αρκετά όχι στην καριέρα μου, εμπορικά ίσως επιζήμια επιλογή όμως για τις αρχές μου υπήρξαν αυταπόδεικτες αποφάσεις.
12. Δύσκολο και ίσως ακραίο το ερώτημά μας, αλλά φτάσατε ποτέ στο σημείο να τα παρατήσετε;
Αμέ! (για να χρησιμοποιήσω ένα πρωτευουσιάνικο μόριο). Πολλές φορές και για καλούς λόγους, ας πούμε ακούγοντας Michael Bloomfield, Hollywood Fats και πολλούς ακόμα. Σε πιο σοβαρό τόνο, έχω κουραστεί αρκετά αλλά ο έρωτας με την κιθάρα και το μπλουζ δεν είναι κάτι που μπορείς να το παρατήσεις.
13. Προσθέστε ό,τι άλλο θέλετε…
Θα κλείσω λοιπόν αφού μου δίνετε το ελεύθερο με μια παράγραφο από το βιβλίο μου:
«Πέρασα όλη την ενήλικη ζωή μου παίζοντας μουσική. Με μπάντες, με φίλους, με συνεργάτες, με γνωστούς αλλά και με άγνωστους. Όσους με μάγευαν ή απλώς με κέρδιζαν, τους ήθελα κοντά μου, να νιώθω την αύρα τους, ν’ ακούω τη φωνή τους. Με κάποιους τα κατάφερα, με άλλους όχι, κάποτε μελαγχόλησα, άλλοτε γέλασα σαν παιδί. Κι όταν είχα βαθιά στεναχώρια, έπαιζα μόνος μου, μ’ ακροατήριο τοίχους και καρέκλες, τσιγάρα και μπουκάλια.»
