Οι Rolling Stones δεν χρειάζονται συστάσεις. Πολλοί από εσάς θα πείτε δεν χρειάζονται και νέο album. Αλλά όταν η καλλιτεχνική έκφραση είναι τέτοια, μπορεί οι Rolling Stones να μην το χρειάζονται, αλλά κρίνεται απαραίτητο για όλους εμάς!
Πριν από λίγες μέρες αμόλησαν 2 singles και προσωπικά πολύ το χάρηκα γιατί είδα κάτι που ίσως η μακροβιότερη μπάντα στον κόσμο δεν το εγκατέλειψε ποτέ! Επιστροφή λοιπόν δισκογραφικά και το songwriting ή οι συνθετικές ικανότητες της μπάντας είναι σε μεγάλη φόρμα.
Πρώτα οι Rolling Stones μας χάρισαν το In the Stars:
Πρόκειται λοιπόν για ένα ωραιότατο love song, αλλά με τον τσαμπουκά που και την αλητεία που χαρακτήριζε την μπάντα από το ξεκίνημά της. Γνώριμοι ήχοι στις κιθάρες κυρίως από τις κυκλοφορίες που τους καθιέρωσαν back in the day που λένε και στο χωριό μου. Νομίζω πως η late 60’s – early 70’s χροιά είναι πασιφανής. Φυσικά και δεν βρίσκω κάτι κακό στο να επιστρέφεις σε κάτι τέτοιο, άλλωστε η μουσική τότε έδωσε πολλά και αναμφισβήτητα η μπάντα ήταν μέρος της.
Δεν αποτελούν έκπληξη οι κιθάρες , αλλά αν πούμε εδώ πως ο Mick Jagger είναι σε εξαιρετική φόρμα και δείχνει πως το έχει ακόμα και μάλιστα με χαρακτηριστική άνεση. Τα φωνητικά δίνουν στο Ιn The Stars μια έξτρα pop αξία που το κάνει κολλητικό και άνετα σε λίγο καιρό θα τραγουδάμε και θα αφιερώνουμε σε αγαπημένα μας προσωπα το “ΟΟΟΟΟΟΟΟ, it’s in the stars written, you and me”.
Σε μια μια προσωπική νότα, αυτές τις χροιές τις λάτρεψα στους Rolling Stones και περιχαρής άκουγα και δεν το πίστευα! Δεν ξέρω τι και πως τους ανανεώνει. Αλλά ό,τι και αν κάνουν δουλεύει και με το παραπάνω.
Ας πάμε όμως στο Rough & Twisted….
Εδώ τα blues έχουν την τιμητική τους, και οι Rolling Stones ξεδιπλώνουν όλο το ταλέντο που τους χαρακτηρίζει. Κιθάρες με bottleneck και πανωσηκώματα χορδών, φυσαρμόνικες και ολίγη παραμόρφωση και η μπάντα ακούγεται επικίνδυνα μέσα από το βάλτο και τα γκάζια από τις κιθάρες μαζί με τη φωνή (που δεν άλλαξε καθόλου, ΠΩΣ;) οδηγούν σε απογείωση.
Διάρκεια τόσο όσο να χαίρονται όλοι αυτοί που τους επηρεάσανε στα πρώτα τους βήματα, χωρίς φλυαρίες αλλά με σημεία που σε κάνουν να γουστάρεις. Αποπνέει μια μαγκιά που μόνο αυτοί χαρίζουν απλόχερα σε κάθε τουε δουλειά. Σε περίπτωση που το πάρουμε το κομμάτι εντελώς μόνο του, σαν μην υπήρχαν από πάντα (τουλάχιστον στη δική μου διάρκεια ζωής), το κομμάτι έρχεται να ξεβουλώσει τα αυτιά του κάθε πικραμένου και να δείξει τις ρίζες της μουσικής.
Και όλα αυτά καθώς το νέο album Foreign Tongues αναμένεται να κυκλοφορήσει καταμεσής καλοκαιριού τον Ιούλιο, που σίγουρα θα ανεβάσει τις θερμοκρασίες του πικάπ , ενισχυτή και ηχείων στα τέρματα. Θεωρήστε το μια συνέχεια του Hackney Diamonds, πείτε το επιστροφή στις ρίζες του, πείτε το ό,τι γουστάρετε, μάλλον όμως ετοιμαζόμαστε για άλλο ένα εκπληκτικό album από τη μεγαλύτερη μπάντα (ναι και σε ηλικία ρε κακεντρεχή), που για παραπάνω από 50 (πενήντα!) χρόνια μεγαλώνει γερά αυτιά.
Να κάνω τέλος και μια ιδιαίτερη μνεία στον Steve Jordan που επιλέχτηκε από τον ίδιο τον Charlie Watts για αναπλήρωση, που έχει πιάσει το feeling και το παίξιμο του υπερτρισμεγιστοτεράστιου προκατόχου του στο έπακρο και είναι μια φυσική συνέχεια στον ήχο τους. Μάλιστα θα έλεγε κανείς πως η ομοιότητα στο παίξιμο είναι διαολεμένη. Συμφωνία με το διαόλο, μπλα μπλα μπλα. Βέβαια και ο Steve μόνο τυχαίος δεν είναι , μουσικάρα και παραγωγός χρόοονια. Και είχαν κάνει και side project με τον αιώνιο έφηβο Keith Richards, πριν ενταχθεί και ηχογραφήσει με την μπάντα αν θυμάμαι καλά.
Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Και σίγουρα τα 2 πρώτα singles του album μας προετοιμάζουν για ένα ακόμα τεράστιο μουσικό ταξίδι. Ίσως και για μια περιοδεία ακόμα, ίσως και μια επίσκεψη ακόμα στη χώρα μας , καθώς τα παλικάρια φαίνονται σε μεγάλα κέφια και να είναι γεροί και φτου να μην τους ματιάσουμε.
A, και να μην ξεχαστώ, προπαραγγελίες εδώ!
