Οι Metallica επέστρεψαν στη χώρα μας μετά από πολλά χρόνια για μια συναυλία στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας, όπου έπαιξαν εξαιρετικά και μαζί τους ήταν οι Γάλλοι Gojira και οι συμπατριώτες τους Knocked Loose…
…Κάπως έτσι θα ξεκινούσα ένα τυπικό κείμενο για μια εμφάνιση μιας απλής μπάντας. Σβήνω και γράφω όλη αυτή την ώρα που έχω πιάσει το laptop για να γράψω αυτό το report. Ψάχνω λέξεις μέσα στη πάμπλουτη γλώσσα μας για να περιγράψω αυτό που παρακολουθήσαμε. Δεν ξέρω από που να το πιάσω και που να το αφήσω. Μετά από αρκετή ταλαιπωρία στο βασανισμένο μυαλό μου, τέσσερις λέξεις μου έρχονται.
Χρόνος, Φως, Μνήμη, Αιωνιότητα
Για αρχή θα ήθελα να αναφέρω τις πρώτες σκέψεις μου για το report αυτό. Βρεθήκαμε εκεί που “λύγισε” ο χρόνος. Οι στιγμές ήταν τόσο έντονες που νιώσαμε ότι ο χρόνος σταμάτησε ή άλλαξε. Η ένταση που δημιουργήθηκε όπως διαδραματιζόταν η ιστορία μπροστά στα “μάτια” μας, μας κατέδειξε ένα γεγονός που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ. Ο νεότερες γενιές θα κουβαλάνε αυτές τις αναμνήσεις ως κειμήλια απύθμενης αξίας και οι παλαιότεροι θα νιώθουν ακόμα περισσότερο ευλογημένοι που παρακολούθησαν τη μεγαλύτερη και πιο επιδραστική μπάντα στον πλανήτη. Μια νύχτα όπου ο χρόνος έγινε φως και η στιγμή αιωνιότητα. Ο Οδυσσέας Ελύτης επισκέπτεται τις σκέψεις μου γράφοντας αυτό το κείμενο. Γιατί όμως;
Όταν παρακολουθούσα την εμφάνιση των Metallica προσπαθούσα να σώσω τη κάθε στιγμή από το πέρας του χρόνου. Να την κάνω φως, μνήμη και αιωνιότητα. Γιατί φίλοι και φίλες μου, οι αναμνήσεις δεν είναι παρελθόν, είναι κάτι που συνεχίζει να λάμπει μέσα μας. Γιατί, πολύ απλά, το φως εκείνης της νύχτας έμεινε ανέγγιχτο από τον χρόνο και το βράδυ της ενάτης Μαϊου πέρασε στη σφαίρα της έννοιας του αέναου. Ας περάσουμε όμως στις μπάντες που “ζέσταναν” το κοινό για να υποδεχθούμε την μεγαλύτερη μπάντα του κόσμου.
Entrance
Σίγουρα οι περισσότεροι γνωρίζετε πως αν και οι πόρτες άνοιγαν στις 16:00, ήδη ο κόσμος ήταν συγκεντρωμένος από πολύ νωρίς, ώστε να μπορέσει να πιάσει μια καλή θέση (όσοι βρίσκονταν στην Arena) αρκετά μπροστά. Για να περάσει η ώρα αλλά και για να κερδίσεις δώρα, υπήρχε booth με διαδραστικά παιχνίδια όπως επίσης και κατά την είσοδο στις θύρες (κάτι που όπως μάθαμε δεν πετύχατε όλοι) υπήρχε μια ξεχωριστή συλλεκτική καρτούλα που αν ήσουν τυχερός, ήταν και το μαγικό χαρτάκι για να περάσεις στο snakepit.
Το δημιούργημα αυτό, όπως και το poster, είναι του Vagelis Petikas.
Πλήθος κόσμου από την έναρξη, έως τη λήξη που έφτασε κοντά τους 90.000 θεατές (ρεκόρ). Εδώ να πούμε ένα μπράβο στην High Priority που κατάφερε να το κοντρολάρει όλο αυτό και τη συνεργασία που είχε με το DeafVest στον χώρο των ΑΜΕΑ. Ειδικά διαμορφωμένα γιλέκα που επέτρεπαν δονήσεις να διαπερνούν το σώμα, ώστε ο ακροατής να αντιλαμβάνεται τη μουσική. Επίσης το Make a Wish, που έδωσε την ευκαιρία στον μικρό Σπύρο να πραγματοποιήσει το όνειρο του. Μια αναφορά που έκανε ο James Hetfield, για να του πει πως όλα θα πάνε καλά και να του αφιερώσει το ‘Sad but true‘.
Να αναφέρουμε δε, πως πολύ πριν βγουν στη σκηνή, από τις οθόνες έπαιζε ένα βίντεο που αναφερόταν στο foundation που έχουν δημιουργήσει, δίνοντας φαγητό σε όσους το έχουν ανάγκη και πως μέρος των εσόδων θα πάει εκεί.
Οι Αμερικάνοι Knocked Loose και το ιδιαίτερο Hard Core τους
Θα μπορούσαμε να τους χαρακτηρίσουμε και τους νέους Turnstile όσον αφορά το μουσικό πεδίο που κινούνται χωρίς όμως το pop ηχόχρωμα των δεύτερων. Παίζουν ένα μείγμα Punk και Hard Core και εμφανίστηκαν και στο show του Jimmy Kimmel πρόσφατα, όπως και το 2025 “άνοιξαν” για τους Slayer στο Hershey της Pensilvania. Έχουν κυκλοφορήσει τρία άλμπουμ και πάνω σε αυτά στηρίχτηκε το setlist τους. Ήταν μια ιδανική έναρξη με 40 λεπτά Punk και Hard Core ήχου. Ιδανικό ποδαρικό για Gojira και Metallica!
Η μπάντα ξεκίνησε με τα “Blinding faith” και “Don’t reach for me” από το τελευταίο τους άλμπουμ “You won’t go before you’re supposed to”, αντιμετωπίζοντας κάποια προβλήματα στον ήχο τους που ευτυχώς μετά βελτιώθηκαν. Η μπάντα από το Kentucky των Η.Π.Α. δεν χαμπάριαζε και συνέχισε με το “Mistakes like fractures” από το “A different shade of blue”. Από το τελευταίο τους άλμπουμ συνέχισαν με τα “Piece by piece”, “Moss covers all” και “Take me home”. Ο κόσμος έιχε ζεσταθεί στις μπροστινές σειρές με την ένταση που έβγαζαν τόσο με την μουσική τους όσο και με την σκηνική τους παρουσία. Γενικά έτρεχαν πάνω κάτω στη κυκλική σκηνή.
Το νέο single της μπάντας “Hive mind” ακούσαμε, και έχει κυκλοφορήσει με την συμμετοχή του Denzel Curry. Ένα Hardcore κομμάτι με rap στοιχεία να το εμπλουτίζουν. Αργότερα έπαιξαν το “Suffocate” από το τελευταίο τους άλμπουμ, ενώ δεν άφησαν παραπονεμένο και το πρώτο τους άλμπουμ, “Last laugh”, από εκεί είχαμε το “Counting worms”. Το επόμενο κομμάτι είναι μια σύνθεση που κυκλοφόρησε μαζί με το single “Everything is quiet now” το 2023. Τελευταίο έπαιξαν το ομώνυμο από το single που προαναφέραμε και έτσι τελειώσαν μια επιτυχημένη εμφάνιση.
Οι Αμερικάνοι μπορεί να βγήκαν μέρα στις 18:00 το απόγευμα και ο ήλιος να τους βαράει αλλά έδειξαν ότι μπορούν να υποστηρίξουν για πλάκα αυτό που κάνουν. Επίσης, για όσους δεν γνωρίζουν, και δεν είναι familiar με την “πιάτσα”, η μπάντα είναι από το 2013 στο κουρμπέτι και έχει ουκ oλίγες επιτυχίες. Πολλά έντυπα το τελευταίο τους άλμπουμ το έχουν κρίνει με υψηλές βαθμολογίες, όπως και το προηγούμενο τους έφτασε να είναι στα καλύτερα άλμπουμ για τη δεκαετία από το Loudwire. Θα έχουμε να συζητήσουμε για αυτά τα παιδιά στο μέλλον.
Οι Γάλλοι Gojira δεν άφησαν τίποτα όρθιο
Ο ήχος εμφανώς βελτιωμένος και οι Gojira βγήκαν πάνω στη σκηνή για να παραδώσουν μαθήματα groove metal ή πείτε το όπως θέλετε. Εγώ ως φανατικός της μπάντας θα προσπαθήσω να είμαι όσο αντικειμενικός μπορώ. Η μπάντα έχει γιγαντωθεί και όχι μόνο για την συμμετοχή της στη τελετή έναρξης των Ολυμπιακών αγώνων στο Παρίσι. Οι τέσσερις τελευταίοι δίσκοι τους είναι οι αγαπημένοι μου αλλά και τα τρία πρώτα που σας είχα μιλήσει εδώ δεν πάνε πίσω.
Θα το αναφέρω ξανά, είμαι φανατικός της παρέας των αδερφών Duplantier. Έχουν τη στόφα της μεγάλης μπάντας και το απέδειξαν και πέρσι που έπαιξαν στην Ελλάδα αλλά και πριν χρόνια στην Μαλακάσα. Εδώ λοιπόν είχαν το δύσκολο έργο να “ζεστάνουν” ακόμα περισσότερο το κοινό και θα έλεγα ότι το έκαναν εύκολο. Γιατί, για τους Gojira μιλάμε που δεν καταλαβαίνουν άγχος και ευθύνες όλα αυτά τα χρόνια. Έτσι λοιπόν βγήκαν με το “Born of one thing” από το τελευταίο τους άλμπουμ και συνέχισαν με μια έκπληξη, το “Backbone” από το “From Mars to Sirius”. Συνέχισαν με το “Stranded” από το εξαιρετικό “Magma” όπου και το κοινό πήρε για τα καλά τα πάνω του.
Χαοτικές καταστάσεις στα “The cell” και “Flying whales” που είναι από τα πιο αγαπημένα μου. Έρχεται το “Love” από το πρώτο τους άλμπουμ και διαλύουν τα πάντα στο πέρασμα τους. Και μάλιστα με επίλογο από το “Remembrance” του ίδιου άλμπουμ. Εγώ στα κάγκελα να χτυπιέμαι σαν να μην υπάρχει αύριο και να μην σκέφτομαι καν ότι έχω ένα τρίωρο ακόμα μπροστά μου. Ο Duplantier στη φωνή και την κιθάρα και με μπλουζάκι σχετικά με την διαμαρτυρία για την κατασκευή σταθμό του metro στη πλατεία Εξαρχείων βγάζει τον καλύτερο του εαυτό. Η μπάντα έχει πάρει φωτιά και ο αδερφός του Joe Duplantier, Mario δεν λυπάται τα τύμπανα και δίνει πόνο.
Συνέχεια έχει το “Mea culpa (Ah! Ça ira!)” που το έπαιξαν στη τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων στο Παρίσι. Εκεί πραγματικά δεν αφήσαν τίποτα όρθιο και μάλιστα ο Joe μίλησε για την σημασία της επανάστασης κτλ. Άλλη μια σύνθεση από το σπουδαίο “Fortitude” και η ώρα ήταν για το “Another world“. Μόνο που εγώ περίμενα σαν τρελός το “Silvera” που είναι από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια. Εμ δεν θα μπορούσε όμως να λείπει το ομώνυμο από το κολοσσιαίο “L’enfant sauvage”, μια τρελή δισκαρά που με κάθε ευκαιρία την ακούω. Στο τέλος είχαμε το “Amazonia” από τελευταίο άλμπουμ και έτσι τελείωσε το set των Γάλλων.
Η σημασία των Gojira στη συναυλία των Metallica αποδείχθηκε τεράστια. Οι Γάλλοι με την τεράστια εμπειρία που κουβαλάνε έφτιαξαν για το καλά το κλίμα για τους ιστορικούς headliners. Πραγματικά, παρακολουθήσαμε μια μπάντα που από τότε που κυκλοφόρησε το “Magma” φωνάζαμε για next big thing. Μακάρι να τους πετύχω στην Ευρώπη αυτό το καλοκαίρι ή και τον επόμενο χειμώνα και μάλιστα θα προτιμούσα μέσα σε κλειστό club για να γίνει μέσα “ηφαίστειο” η ατμόσφαιρα.
Επόμενη σκυτάλη και ο κόσμος στρέφετε σε μια κατεύθυνση. Εκείνη από που τα μέλη των Metallica θα περπατήσουν, θα ανταμωθούν με το κοινό και θα ανέβουν στη μεγάλη σκηνή. Κάθε αναμονή χτυπούσε στους ρυθμούς του “It’s a Long Way to the Top“, μια επιλογή του συγκροτήματος, δηλώνοντας έτσι και την αγάπη τους στους AC/DC.
Metallica: Η ώρα για την μεγαλύτερη μπάντα του πλανήτη
Τι; Όχι; Η ανατριχίλα όταν ξεκινάει το “Ecstasy of gold” του μεγάλου Ennio Morricone από την ταινία “The good, the bad and the ugly” στις κυλινδρικές γιγαντοοθόνες του stage που κατέφθασε από Αυστρία με δεκάδες νταλίκες ήταν πρωτόγνωρη. Με ελάχιστες μπάντες έχω νιώσει αυτό το μούδιασμα σε όλα τα μέρη του σώματος μου. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν έτυχε να τους παρακολουθήσω γιατί πάντα ήμουν κάπου αλλού. Έχοντας παρακολουθήσει όλες τις μπάντες της σκηνής όλα αυτά τα χρόνια, οι Metallica παρέμεναν ένα απωθημένο. Και ξέρετε, τα απωθημένα είναι άσχημο πράγμα.
@jogogou Metallica live in Athens, 2026 Intro με Morricone χαμουληηης #m72 #metallica_athens2026 #concert #athens2026 #fyppppppppppppppppppppppp ♬ πρωτότυπος ήχος – Jo Gogou
Εδώ είμαστε λοιπόν όπου ο χρόνος είναι λες και σταμάτησε όταν βγήκαν με το “Creeping death” και είδες 90.000 κόσμο να χοροπηδάει σαν τρελός στην εξέδρες του μεγαλύτερου σταδίου της χώρας, των Βαλκανίων και γενικά της ΝΑ Ευρώπης. 91 εθνικότητες κατέκλυσαν τον χώρο του σταδίου και σε κάθε νότα του θρυλικού κομματιού από το “Ride the lightning” ούρλιαζαν τους στίχους. Μετά ήρθε το “For whom the bell tolls” και εγώ βρίσκομαι έξω από τα κάγκελα του πάνω διαζώματος. Το μπάσο ακούγεται στην εισαγωγή και ο Cliff Burton θα βρίσκεται πάντα ανάμεσα μας μέσα από την μελωδία που μας έχει στοιχειώσει όλες αυτές τις δεκαετίες. Τιμούν το θρυλικό άλμπουμ που κυκλοφόρησε από την Megaforce το 1984.
Να φανταστείτε ότι ήρθαν οπαδοί από Χιλή, Βραζιλία, Μεξικό, Καναδά, Αυστραλία μέχρι και το Ουζμπεκιστάν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα για να παρακολουθήσουν την έναρξη της Ευρωπαϊκής περιοδείας των Metallica. Επίσης και από Ιρλανδία και από Η.Π.Α. όπως και από Ισραήλ και Ρωσία. Σίγουρα βέβαια και από Βαλκάνια μιας και μόνο το Βουκουρέστι συγκαταλεγόταν στον κατάλογο των πόλεων που θα επισκεπτόντουσαν από τη γειτονιά μας. Επίσης ήρθαν από Τουρκία και από όλες τις χώρες της Ευρώπης σχεδόν. Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Πολωνία, Ηνωμένο Βασίλειο και Σκανδιναβικές χώρες. Και πάμε “Moth into flame” και παίρνει “φωτιά” το στάδιο με τα riffs να ξεχύνονται.
Συναυλιακή σύνθεση με τρελό refrain από ενα υπέροχο άλμπουμ όπως είναι το “Hardwired…to self-destruct”. Έχω μεγάλη αγάπη για αυτό το άλμπουμ μιας και παίζει στην ίδια πίστα με ένα άλλο αγαπημένο μου όπως είναι το “Death magnetic”. Δηλαδή η επιστροφή τους στα Metal “λημέρια”. Αργότερα ήρθε το “King nothing” από το εξαιρετικό αλλά και για πολλούς “ένοχο” “Load”. Μπορείτε να διαβάσετε ένα άρθρο μου εδώ γιατί αυτό το άλμπουμ είναι μεγάλη δισκάρα. Καλό θα ήταν μπαίνουμε ως ακροατές στη θέση μιας μπάντας που δεν είναι ρομπότ ή προϊόν αλγόριθμου, αλλά έχει συναισθήματα. Από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια το “King nothing” που η εκτέλεση του ήταν μια ιεροτελεστία.
Οι Metallica δεν αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης…
…Πως να γίνει όταν ως μπάντα δεν βλέπει κανέναν εμπορικά αλλά και σε αυτοπεποίθηση πάνω στη σκηνή. Για αυτό μπαίνουν δίπλα στα “θηρία” όπως είναι οι Iron Maiden και Judas Priest. Εκεί τους τοποθέτησε η ιστορία. Και πάμε “Lux Æterna” και χάος με τα riffs και το drumming του Ulrich. Όπου κάποιοι βγάζανε κακίες, αλλά όπως είπε και ένας καλός φίλος, αν πας με γκρίνια, πάντα αρνητικότητα θα εκπέμπεις. Λες και ο Lars έχει ανάγκη την όποια κριτική. Πρώτο κομμάτι από τον εμπορικότερο δίσκο της αγαπημένης μας μουσικής και “The unforgiven”. Ένταση, ατμόσφαιρα μοναδική και πλημμύρα συναισθημάτων σε μια σύνθεση που έβαλε την αγαπημένη μας μουσική στα σαλόνια της μουσικής βιομηχανίας. Όλο το στάδιο ένα με την μπάντα!
Οι Metallica βάζουν “φωτιά”…
…με το “Fuel” να ξεσπάει με το Motorhead riff και να ξεσηκώνει το κοινό με την ένταση που το διέπει. Γκαζιάρικο κομμάτι από το αμφιλεγόμενο για πολλούς “Reload” το οποίο είναι το δεύτερο “Load” για μένα μιας και εκεί έχουμε ότι περίσσεψε από τον προκάτοχο του. Η δυναμική που έχει η μπάντα να έχει ξεσηκώσει 90.000 κόσμο και να ουρλιάζει στην κυριολεξία τα refrain είναι τρομακτική. Οι Metallica λειτουργούν ως “καύσιμο” για τον άνθρωπο που ήρθε να τους παρακολουθήσει και να ξεχάσει την καθημερινότητα του, γιατί αυτό είναι η τέχνη. Σε κάθε συναυλία τους οι Metallica παίζουν και ένα διάσημο κομμάτι της χώρας που επισκέπτονται. Μίκης Θεωδοράκης λοιπόν και μετά στα “καπάκια” Τρυπες και “Δε χωράς πουθενά”. Για παράδειγμα στην Ελβετία έπαιξαν Celtic Frost και στη Σουηδία το “The final countdown”. Ποιος να τους πει τι, ότι θέλουν κάνουν. Μπράβο στις επιλογές των συνθέσεων από μένα.
@jogogou Και οι Metallica έπαιξαν Τρύπες…#m72 #metallica_athens2026 #music ♬ πρωτότυπος ήχος – Jo Gogou
Όπως βέβαια και την αναφορά του Kirk Hammet για την πολιτιστική προσφορά των προγόνων μας
«Οι πρόγονοί σας εφηύραν τη μουσική και κάθε φορά που παίζω εδώ τους σκέφτομαι. Εδώ γράφτηκε η μουσική θεωρία με τον νόμο του Πυθαγόρα»
Δεν έχει και πολλά να πεις, παρά ένα τεράστιο ευχαριστώ σε αυτόν τον εξαιρετικό κιθαρίστα που στα 60 του τρέχει πάνω κάτω στη σκηνή λες και είναι 20. Μια σύνθεση που δεν περίμενα να παίξουν ήταν το “Fade to black” το οποίο ήταν το πρώτο κομμάτι που άκουσα από το “Ride the lightning”. Δεν θα μπορούσα να μην ουρλιάζω από χαρά και συγκίνηση στο άκουσμα του ύμνου που με την μελωδία του μας μάγεψε όλους. Οι Metallica “τρέχουν” με σπασμένα φρένα και έτσι έρχεται το “Wherever I may roam” και να μην μας αφήσει να ηρεμήσουμε λίγο. Από τα πιο χαρακτηριστικά κομμάτια του “Black album” που στα lives “σκοτώνει”. Αργότερα έρχεται η γαλήνη με το “Nothing else matters” που ήταν η κυριότερη αλλαγή στους τότε Metallica σχετικά με το παρελθόν τους. Λυρισμός και ένα “ηφαίστειο” συναισθημάτων από την ερμηνεία του James Hetfield.
Οι Metallica λειτουργούν άψογα…
…στη πρώτη συναυλία τους στην ήπειρο μας. Το “Sad but true” που τιμά τις επιρροές τους από Black Sabbath μας βομβαρδίζει με τα αργόσυρτα και ογκώδη riff του. Ήταν, είναι και θα είναι από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια ειδικά από ένα τόσο “θηριώδες” άλμπουμ όπως το “Black album”. Η ώρα για τον “αντιπολεμικό” ύμνο που ονομάζεται “One” ήρθε, κάποιες τεχνικές δυσκολίες στην αρχή από πλευράς ηχοληψίας αλλά τι να τρομάξει μια μπάντα και πως να χαλαστεί ένα κοινό που βρίσκεται σε μια έκσταση για περισσότερο από μια ώρα. Δέος μας κατακλύζει για την μπάντα που μας φέρνει στο νου το θρυλικό και πόσο επίκαιρο πια, “…And justice for all”. Το διπλόμποτο και τα γκάζια της εν λόγω σύνθεσης δεν θα ξεχαστούν ποτέ και θα μας συντροφεύουν σαν να μην πέρασε μια ημέρα από την κυκλοφορία του.
Δεν ήταν δυνατόν, μα δεν ήταν δυνατόν να μην είχαμε κομμάτι από το “Kill ’em all” για το οποίο και σας είχαμε μιλήσει εδώ. Το “Seek ‘n’ destroy” ήταν η επιλογή της μπάντας για εκείνο το βράδυ και ένα ντελίριο ενθουσιασμού μας κατέκλυσε. Πως να πεις όχι σε ένα κομμάτι που είναι τόσο επηρεασμένο από Iron Maiden και γενικά από NWOBHM. Οι Metallica απλά μας παρέσυραν σε ένα ταξίδι στο παρελθόν, εκεί κάπου στο 1983 και στο κτίριο που έκαναν πρόβες με τα αδέρφια τους, Anthrax. Τελειώνει, μαζεύουμε τα κομμάτια μας και έρχεται το “Master of puppets” να μας αποτελειώσει από την πρώτη περίοδο των Metallica. Προσωπικά θεωρώ αυτό το άλμπουμ και τον διάδοχο του τα καλύτερα άλμπουμ της μπάντας, άρα φανταστείτε σε τι φάση ήμουν όταν άκουσα το αρχικό riff. Η δυναμική της μπάντας έχει ξεφύγει από τα όρια της λογικής και έχουν κάνει το ΟΑΚΑ δικό τους, σπίτι τους.
Τελευταίο κομμάτι το “Enter sandman” με την εκπληκτική εισαγωγή που εφηύρε ο Hammet αλλά την άλλαξε ο Ulrich και γέννησε ένα από τα καλύτερα και πιο αντιπροσωπευτικά κομμάτια της μουσικής βιομηχανίας. Το πείσμα του Δανού για να κυκλοφορήσει ως πρώτο single δεν απέφερε απλά καρπούς, αλλά τον δικαίωσε και κατέκτησε τον κόσμο. Με ένα κομμάτι μόνο. Έτσι λοιπόν κατέκτησε και το Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας εκείνη την στιγμή και όπως θα κατακτήσει με τον ίδιο τρόπο και τα υπόλοιπα της περιοδείας. Η μπάντα είναι έτοιμη να αποχωρήσει και συνέχεια ευχαριστεί τον κόσμο, ξεχωριστά το κάθε μέλος αποχαιρετάει στεκούμενο μπροστά στο μικρόφωνο και απευθύνοντας το λόγο στους οπαδούς της μπάντας. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν τα συναισθήματα που είχαμε εκείνην την ώρα αλλά ούτε αυτά της μπάντας από το San Francisco.
Δεν σταμάτησαν να είναι επικοινωνιακοί. Hammet και Trujillo επέλεξαν να καλύψουν λίγο χρόνο, με τις 2 ελληνικές επιλογές που αναφέρθηκαν, έχοντας τον Robert να τραγουδάει “Τότε το κρίμα” και από την άλλη ο kirk να μιλάει για ελληνική μυθολογία και μουσική. Ο James πάλι, έκανε λόγο για την μεγάλη αυτή οικογένεια που βρέθηκε στο στάδιο.
Πάρτε μια γεύση:
@jogogou Metallica family..δεν μπορείς να τα έχεις καλά με.ολους τους συγγενείς.. 90.000 #jameshetfield έφτασαν#fyppppppppppppppppppppppp #athens2026 #metallica_athens2026 #m72 ♬ πρωτότυπος ήχος – Jo Gogou
Τέλος να πούμε πως σημαντικό ρόλο έπαιξαν και οι γιγαντοοθόνες. Πέραν του ότι ήταν βοηθητικές για το κοινό στις κερκίδες, είχαν ένα πλούσιο υλικό για να δουν τα ματάκια μας! (Και όχι δεν μας κούρασε).
Μια συναυλία που πέρασε στην αιωνιότητα
Όπως και αναφέρθηκα και στην ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη παραπάνω, σε αυτό το live είναι πιο επίκαιρη από ποτέ. Η ανάμνηση που δεν πρόκειται να ξεθωριάσει ποτέ και για κανένα λόγο. Η μπάντα που συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε σε κάθε βήμα της αδιάκοπα και με τα όποια ρίσκα έχει πάρει. Που κάθε φορά διαπιστώνουμε γιατί το timing της κάθε απόφασης του Δανού είναι το σωστό και έχει αποδειχθεί περίτρανα. Η μπάντα που έχει περάσει από ένα σωρό εμπόδια, στάθηκε μπροστά σε 90.000 κόσμο αγέρωχη και απέδειξε γιατί είναι η μεγαλύτερη μπάντα της αγαπημένης μας μουσικής.
Αξίζουν θερμά συγχαρητήρια στη High Priority Promotions για την άψογη διοργάνωση που στην πρόσβαση των θεατών δεν υπήρχαν προβλήματα. Όπως επίσης και γενικά σε όλο το show πήγαν άψογα. Η διοίκηση του Ο.Α.Κ.Α. που στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και το στάδιο αποδείχθηκε για μια φορά ακόμα ικανό να φιλεξενήσει τέτοια “ιερά τέρατα” της αγαπημένης μας μουσικής. Το μόνο αρνητικό ήταν η αποχώρηση που προκλήθηκε κυκλοφοριακό έμφραγμα στη Κηφισίας και τους γύρω δρόμους όπως η Κύμης. Όπως επίσης και ο ηλεκτρικός σιδηρόδρομος που είχε πολύ ζόρι για να εξυπηρετήσει τόσες χιλιάδες κόσμου. Βέβαια εδώ να αναφέρουμε, πως για εκείνη την ημέρα τα δρομολόγια είχαν πάρει παράταση. Η επιλογή του λεωφορείου 550 από Κηφισιά για Παλαιό Φάληρο ήταν σωτήρια για πολύ κόσμο.
Η κληρονομιά των Metallica είναι “χρυσάφι” για τις επόμενες γενιές. Δίπλα μου κρεμασμένος στα κάγκελα ήταν ένα παιδί 14 ετών και από πίσω άλλο ένα 16 χρονών να τραγουδούν κάθε στίχο. Το range των ηλικιών που υπήρχε το βράδυ της 9ης Μαϊου ήταν τρομερό, εγώ έχω να πω πάντα τέτοια. Οι Metallica λοιπόν απλά ξεκίνησαν με τον καλύτερο τρόπο το Ευρωπαϊκό σκέλος της περιοδείας “Μ72 World Tour” βάζοντας “φωτιά” σε ένα στάδιο που κατακλύστηκε από κόσμο που μέσα σε αυτό υπήρχαν 91 εθνικότητες. Μεγαλείο και συγκίνηση για μια μπάντα που θα μας συντροφεύει για πολύ ακόμα. Μια συναυλία που πέρασε στη σφαίρα της αιωνιότητας. Θα τα ξαναπούμε James, Lars, Kirk και Robert. Να είστε σίγουροι.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Κείμενο: Κυριάκος Αθανασιάδης – Jo Γκόγκου
Photo Credits
Ευχαριστούμε πολύ την διοργάνωση για το φωτογραφικό αρχείο
Photos : Afroditi Zaggana Photography
