Οι Iron Maiden επισκέπτονται τη χώρα για πολλοστή φορά και συγκεκριμένα για δεύτερη το Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας. Πιο συγκεκριμένα θα βρίσκονται στις 23 Μαϊου στη πρωτεύουσα. Όμως όλα αυτά μπορείτε να τα βρείτε στην agenda μας.
Εμείς εδώ βρισκόμαστε για να σας πάμε πίσω στις 11η Απριλίου 1980 όταν και κυκλοφόρησε το ομώνυμο άλμπουμ από την EMI. Ένα άλμπουμ που είχε πολλά σκαμπανεβάσματα και ατυχίες κατα τη διάρκεια των ηχογραφήσεων του. Με μια παραγωγή προβληματική σε μεγάλο βαθμό, μιας και ο Martin Birch δεν είχε αναλάβει το πόστο ακόμα.
Η επιλογή του παραγωγού Wil Malone
Ο Wil Malone έχει δουλέψει με μεγάλες μπάντες όπως οι Black Sabbath, The Verve, Oasis, The Who, Massive Attack και Depeche Mode. Εδώ όμως υπήρχε πρόβλημα στη συνεργασία με τους Iron Maiden για το πρώτο τους άλμπουμ. Ενώ ξεκίνησαν να συνεργάζονται, ο Malone έχασε κάθε ενδιαφέρον προς το υλικό που δούλευε. Έτσι λοιπόν, και σύμφωνα με δηλώσεις του Steve Harris, οι Iron Maiden συνέχισαν τις ηχογραφήσεις και τις ολοκλήρωσαν μέσα σε 13 ημέρες. Ο Malone δεν συνεργάστηκε ξανά με την μπάντα. Ο ήχος ήταν πιο πολύ προς το punk και πιο κάφρικος να το λέγαμε καλύτερα.
Η περίπτωση του Dennis Straton στους Iron Maiden
Κοιτάχτε τώρα τι γίνεται εδώ. Οι διαφωνίες υπήρξαν τεράστιες με τον Steve Harris και τον Rod Smallwood σχετικά με τον ήχο που θα ακολουθούσε η μπάντα. O Stratton είχε περισσότερη μελωδία στη μουσική που σύνθετε και μάλιστα δεν είχε την ίδια όρεξη στα περισσότερο επιθετικά κομμάτια, όπως είχε στο “Strange world” για παράδειγμα. Το διαπιστώσαμε και με τους Praying Mantis, ο συγκεκριμένος κιθαρίστας έτεινε περισσότερο προς το AOR. Μελωδίες με λίγα riffs που έφερναν στο νου το ένδοξο NWOBHM. Έτσι λοιπόν μετά την περιοδεία που πραγματοποιήσαν με τους KISS αποχώρησε από την μπάντα.
Ο θρύλος λέει ότι σε κάποια φάση ο Dennis Stratton έβαλε στοιχεία από Queen και Wishbone Ash στο “Phantom of the Opera”. Οι αντιδράσεις τόσο του Steve Harris όσο και του Rod Smallwood ήταν καταδικαστέες για αυτές τις ιδέες. Γενικά με το management είχε άπειρα προβλήματα. Όλα έγιναν κατά τη διάρκεια της περιοδείας με τους KISS, “άσπρο” έλεγε ο Smallwood, “μαύρο” ο Stratton.
Ο -επί χρόνια- μάνατζερ των Iron Maiden είχε απαγορεύσει να μιλάνε τα μέλη της μπάντας στους KISS. Εντάξει ο Stratton όχι μόνο μίλησε άλλα οι KISS τον έβγαλαν να γιορτάσουν τα γενέθλια του στη Στοκχόλμη. Ένα άλλο “κόλλημα” του Smallwood ήταν ότι ο Stratton άκουγε πιο χαλαρή μουσική και όχι Heavy Metal. Δηλαδή άκουγε Eagles και Journey για παράδειγμα.
Ο Stratton γνώριζε ότι οι ημέρες του ήταν “μετρημένες” μετά την περιοδεία με τους KISS, όπου και οι Iron Maiden δεν έπαιξαν ποτέ μαζί τους στη Μεγάλη Βρετανία λόγω του μεγάλου ακροατηρίου των οπαδών των Iron Maiden. Έτσι λοιπόν τον κάλεσε στο γραφείο του ο Smallwood και το ανέφερε ότι δεν του αρέσει που ο Stratton δεν ακούει Heavy Metal συνθέσεις.
Δυο παραγωγοί πάντως που συνεργάστηκαν με την μπάντα όσο ήταν ο Stratton σε αυτή ανέφεραν ότι δεν είχαν κανένα παράπονο από τον κιθαρίστα. Αυτοί ήταν οι Wil Malone ο οποίος όπως αναφέραμε παραπάνω είχε προσληφθεί για το Iron Maiden που μιλάμε εδώ και ο δεύτερος ήταν ο Tony Platt ο οποίος και ήταν υπεύθυνος για το single “Women in uniform”.
Η μουσική κληρονομιά του “Iron Maiden”
Ένα άλμπουμ που ξεκίνησε μεν “άγουρα” την καριέρα των Iron Maiden δε με τεράστια επιτυχία και εξασφάλιση περιοδείας με τους KISS εκείνη την εποχή. Ο πεισματάρης Steve Harris πήρε από το χέρι την μπάντα που είχε ικανότατους μουσικούς όπως οι Clive Burr, Dave Murray και Dennis Stratton και την έβαλε σε ένα “κακοτράχαλο” δρόμο ωμού Heavy Metal με punk επιρροές. Η “ταυτότητα” ως ένα βαθμό έλειπε η αλήθεια είναι.
Διαφορετικά μουσικά γούστα μεταξύ Steve Harris, Dennis Stratton όπως προείπαμε αλλά και με τον Paul Di Anno που είχε τις καταβολές του στο Punk ιδίωμα. Την μια έχεις τα “Remember tomorrow” και “Strange world” που έχουν “σφραγίδα” Stratton και από την άλλη “Charlotte the Harlot” που σου φέρνει μια Punk “μυρωδιά” και έναν Di Anno στα καλύτερα του.
Όμως ο δρόμος είχε “χαραχθεί” για τα καλά με τα “Prowler”, “Phantom of the Opera” και “Transylvania”. Ο Steve Harris είχε ορίσει τη μουσική κατεύθυνση του group, όπως και ποιους θα κρατήσει και ποιους όχι. Ο Dennis Stratton αν κρίνουμε από τις επόμενες κινήσεις που έκανε, δεν ήταν τόσο σε αυτό τον δρόμο που θέλησε να ακολουθήσει ο Steve Harris. Clive Burr και Dave Murray δεν είχαν τέτοια θέματα, όπως και ο Di Anno αν και εξέφρασε τις διαφωνίες του μόλις κυκλοφόρησε το επόμενο άλμπουμ της μπάντας.
Η “κληρονομιά” του “Iron Maiden”
Δεν χωράει αμφιβολία ότι είναι ένα κλασικό ντεμπούτο που έψαχνε τον δρόμο του όπως αναφέραμε παραπάνω. Υπήρχε μέσα και ο απαραίτητος αυταρχισμός σχετικά του ότι πρέπει να πάμε το πλοίο σε χαρτογραφημένα νερά και όχι όπου να ναι. Αν δεν ήταν ο Steve Harris και ο Smallwood να κρατάνε τα ηνία οι Iron Maiden μπορεί να είχαν την τύχη των Tokyo Blade για παράδειγμα. Χωρίς να θέλω να παρεξηγηθώ, είναι πολύ αγαπημένη μου μπάντα αλλά την φήμη τόσο των Judas Priest όσο και των Iron Maiden δεν την “έπιασαν”. Η μπάντα έφτασα στα Βρετανικά charts στις πρώτες θέσεις και μάλιστα στη τέταρτη θέση και έτσι μπήκε η μπάντα στο “χάρτη” της υπόλοιπης Ευρώπης.
Αυτό ήταν το πρώτο από μια σειρά άρθρων που θα ακολουθήσουν με σημαντικούς δίσκους των Iron Maiden.
